🍁தளத்தில் கதைகளை வாசிக்கும் அன்பானவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். தங்கள் கருத்தை comments மூலமாக பகிர்ந்து உற்சாகமூட்டவும். பேரன்பும் நன்றிகளும்.🍁  

கரை தந்த கடலே Archives - Praveena Thangaraj Novels
புது தளத்திலும் கதைகள் பதிவிடப்படுகின்றன. Register Login செய்து வாசிக்கவும்.

Tag: கரை தந்த கடலே

  • கரை தந்த கடலே-14 (முடிவுற்றது)

    அத்தியாயம்-14

     

    பிரசன்னாவுக்கு தந்தை பிரதீப் இன்னமும் எந்த முடிவும் சொல்லாமல் அலைக்கழிப்பதால் கோபத்தோடு நடமாடினான்.

     

    காஞ்சனாவிடம் கூட, “ஆச்சி… நீங்களும் அப்பாவிடம் கல்யாணம் செய்ய சொல்லி புஷ் பண்ணலாம்ல” என்றவனிடம், “அடப்போட… நான் சொல்லி கேட்பதா இருந்தா, நீ கைக்குழந்தையா இருக்கறப்பவே கேட்டிருக்க மாட்டான்.

    அவனுக்கு என்ன மனசுல ஓடுதோ. அந்த பொண்ணு கல்பனா எல்லாம் உயிரோட இருந்திருக்கலாம்.” என்று அங்கலாய்த்தார்.

     

    தந்தையிடம் பேச எட்டி பார்த்தான் பிரசன்னா. அவரது அறையில் போனில் ‘மாத்திரை மருந்து எடுத்துக்கோங்க. அதெல்லாம் கடவுள் துணைநிற்பார்.

    எந்த கஷ்டம்னாலும் விலகி ஓடிடும். நம்பிக்கையை மட்டும் இழக்காதிங்க” என்று பிரதீப் பேச, பிரசன்னா எரிச்சலோடு, “ம்கூம்… கடவுள் எங்க துணை நிற்கறார்.. என்னை தான் தூண் மாதிரி நிற்க வச்சிட்டார். இதுல எந்த கஷ்டம்னாலும் விலகிடுமா? இங்க ஒருத்தன் மூனு மாசத்துக்கு மேல வளர்ப்பு பிள்ளைனு கஷ்டத்தை அனுபவிக்கறேன். யாருக்காவது கவலையிருக்கா? இதே பெத்த பையன் முடிவெடுத்தா ‘சரிடா தம்பி, கல்யாணத்தை பண்ணிக்கறேன்’னு வார்த்தை வரும்.

     

    அடுத்தவங்களிடம் நம்பிக்கையை இழக்காதிங்கன்னு செல்லிட்டு இருக்கார். இங்க ஒருத்தன் இவரோட பதிலுக்காக நம்பிக்கையா காத்திருக்கேன். கண்ணுக்கு தெரியலை. அட்லீஸ்ட் கோபமா இருக்கேனே ஏன்னாவது கேட்கலாம்ல?

     

    நான் பேசலை என்றதும் பின்னாடியே வந்தார். இப்ப என் கூட பேச முடியலைன்னாலும் ஈஸியா கடந்துடறார்.

     

    இதுக்கு நான் அந்த கடல்லயே சமாதி அடைந்திருப்பேன்” என்று எட்டு கட்டையில் புலம்ப, “நான்.. நான் ஹாப் ஹவர் கழிச்சு பேசறேன். நீ போனை வை” என்று அணைத்தார் பிரதீப்.

     

    பிரசன்னாவை பார்த்து “டேய்… என்ன தனியா புலம்பற? என்னிடம் பேசினா தான் எதுவும் விடை கிடைக்கும். ஆவுன்னா கடல்ல கிடைச்சேன். சமாதி அடைவேன்னு பேசற. பல்லை தட்டிடுவேன். இந்த பேச்சு பேசறதுக்கா உன்னை என் உயிராவிட நேசிக்கறேன். என்னடா பிராப்ளம் உனக்கு.” என்றார்.

     

    பிரசன்னாவோ ”உங்க கல்யாணத்தை பத்தி பேசியாச்சு இன்னமும் பதில் தரலைன்னா என்ன அர்த்தம்? அப்ப உங்களுக்கு நானும் சுஹாசினியும் மேரேஜ் பண்ணலைன்னா கூட கவலையில்லை. இவங்க தான் முக்கியமா?” என்று அன்னை கல்பனா புகைப்படத்தை தட்டிவிட்டான்.

     

    “என்னை எல்லாம் அப்ப ஆப்ஷன்ல வளர்த்திட்டிங்க.” என்று பிரசன்னா கலங்கவும், பிரதீப் நிதானமாக கீழே குனிந்து கல்பனா புகைப்படத்தை எடுத்து துடைத்தார். கண்ணாடி போட்ட புகைப்படம் உடைந்திருக்க, அதை எடுத்து தட்டிவிட்டு கண்ணாடி சில்லை, விடுத்து குப்பையில் பாதுகாப்பாய் போட்டு முடித்தார்.

     

    பிரதீப் கைகளில் கல்பனா புகைப்படம் மீண்டும் இடம் பெற்றது. பிரதீப் எதுவும் பேசாமல் கடந்திட, பிரசன்னாவுக்கு அந்த அமைதியும் உலுக்கியது.

     

    “சாரிப்பா.. சாரிப்பா… நான் அம்மா போட்டோவை தட்டி விட்டிருக்க கூடாது.” என்று அடுத்த நொடியே மண்டியிட்டு இருக்க, பிரசன்னா தலைகோதி, “சின்ன வயசுல உனக்கு காரியம் ஆகணும்னா கல்பனா போட்டோவுக்கு முன்ன வந்து தான் புலம்புவடா. அப்படி புலம்பினாலே நான் உன் வேண்டுதலுக்கு செவி சாய்ப்பேன்னு நீ சொல்வ. இப்ப இதே கல்பனாவால உனக்கு காரியம் ஆகலைன்னு போட்டோவை தட்டி விடற.” என்றதும் பிரசன்னா அமைதியானான்.

     

    “போ… உங்கம்மா கல்பனா முன்ன நீ என்ன வேண்டினாலும் கிடைக்கும்.  இப்ப என்ன? நீ எனக்கு பார்த்த கௌசல்யாவை கல்யாணம்‌ செய்யணும். அவ்ளோ தானே. ஆல்ரெடி அந்த பொண்ணிடம் என் பதிலை சொல்லிட்டேன். நம்பலைன்னா கௌசல்யாவிடம் நீயே கேட்டு தெரிந்துக்கோ. கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்ன கௌசல்யாவிடம் தான் பேசினேன். லைட்டா பீவர்னு சொன்னாங்க ” என்று புகைப்படத்தை அதனிருப்பிடத்திலேயே வைத்து, குழம்பை தாளிக்க, சென்றார்.

     

    என்ன தான் காஞ்சனா வந்து விட்டாலும் பிரசன்னாவுக்கு பிரதீப் கையால் சாப்பிட்டால் தான் திருப்தி.

     

    தந்தை பதில் சொல்லிவிட்டதாக கூறியதும் ஹாசினிக்கு அழைத்தான்.

    “ஹாசினி உங்க ஆன்ட்டி நம்பர் இருக்கா. எதுவும் சொன்னாங்களா?.” என்றான்.

     

    “கௌசல்யா ஆன்ட்டி எதுவும் சொல்லலையே. ஏதோ பீவரா இருக்குனு அப்பாவிடம் பேசினாங்க. ஏன்… பிரசன்னா.” என்றதும் “அப்பா பதிலை சொல்லிட்டாராம்.” என்றவனுக்குள் தந்தை கொஞ்சம் நேரம் முன் கௌசல்யாவுக்கு பீவர் என்று தானே கூறினார் என்று ஆனந்தப்பட்டான்.

     

    “அவங்க.. அவங்க நம்பர் வே…” என்று பிரசன்னா சுஹாசினியிடம் கேட்கும் சமயம், “இது கௌசல்யா நம்பர். நோட் பண்ணிக்கோ” என்று மகன் முன்னே நீட்டினார்.

     

    பிரசன்னா ஆச்சரியப்பட்டு தந்தையை கட்டி அணைத்து, “அப்பா.” என்று உடைப்பெடுத்து அழவும், “டேய்… எனக்கு கல்பனாவும் நீயும் ஒன்னு தான்டா. இனி ஒரு வார்த்தை… சுனாமில கிடைச்சேன்னு சொல்லாத. பெத்த பையன் வளர்ப்பு பையன்னு சொல்லிசொல்லி, என்‌ மனசை உடைச்சிடாத.

    உனக்காக நான் கல்யாணம் பண்ணவும் சம்மதிச்சிட்டேன். இதுக்கு மேல என்னடா பண்ணணும்.” என்று பிரதீப் கேட்டதும், தந்தையை கட்டிக்கொண்டு சிறுபிள்ளையாக தேம்பினான் பிரசன்னா. சுஹாசினியே அவர்கள் பேச்சை கேட்டு போனை துண்டித்தாள்.

     

    “ஐ ம் சாரிப்பா. இனி அப்படி சொல்ல மாட்டேன்.” என்றுரைத்தான்.

     

    நீண்ட நாட்களுக்கு பின் தந்தையும் மகனும், பழையபடி நண்பர்கள் போல பேசி சிரித்து மகிழ்ந்தார்கள்.

     

    காஞ்சனாவுமே, கௌசல்யாவிடம் போனில் பேசி உடல்நலத்தை விசாரித்து கொண்டார்கள்.

     

    கௌசல்யாவுக்கு ஜூரம் குறைய துவங்கியதும், பிரதீப் சார்பில், காஞ்சனா முறையாக, முரளியிடம் கௌசல்யாவிற்காக பேசி, நல்ல நாளில் குறித்த நேரத்தில், கோவிலில் தாலி கட்ட முடிவெடுத்தனர்.

     

    பிரதீப் தன் அண்ணன் அண்ணி பிள்ளைகள், அக்கா மாமா அவர் குடும்பம் வருவாரா, தம்பி தம்பி மனைவியான அக்காவின் பெரிய மகள், என்று பட்டாளத்தை தேடி சென்று ‘தனக்கு கல்யாணம், விருப்பமிருந்த வாங்க. எனக்கு நீங்க வந்தாலே சந்தோஷப்படுவேன்” என்று கூறினான்.

     

    ஆளாளுக்கு அப்பவும், சிரித்து பகடி பேசினார்கள்.

     

    ஆனால் திருமணத்திற்கு பிரசன்னா, தந்தை பிரதீப்பை அலங்காரம் செய்து தயார்படுத்தி அழைத்துவர, மறுபுறம் சுஹாசினி கௌசல்யாவை மணக்கோலத்தில் அலங்கார தேவதையாக செய்து அழைத்து வந்தாள்.

     

    அப்படியொன்றும் அத்திருமணம் மற்றவர்களுக்கு முகம் சுழிக்க வைக்கவில்லை. சொல்லப் போனால் பிரசன்னா நண்பர்கள் சேர்ந்ததும், ஏதோ இவர்கள் அண்ணனுக்கு கல்யாணம் என்பதாக தான் தோற்றம் இருந்தது.

     

    கௌசல்யாவுமே அளவான தோற்றமிருக்க, ஜோடிப் பொருத்தம் அம்சமாக அமைந்தது.

     

    பிரதீப் அக்கா அண்ணி என்று வந்தவர்கள் கூட, தங்களை விட பெரிய அழகியா என்று இறுமாப்பில் இருக்க, கண்கள் தெரிக்க, வீட்டிலே லட்சணமான வடிவம் கொண்ட கௌசல்யாவால் வாய் பிளந்தனர்.

     

    கோவிலில் பிரதீப் அருகே கௌசல்யா நிற்க, கடவுள் சந்நிதியில், பொன் தாலியை அணிவித்து பிரதீப் கௌசல்யாவை துணைவியாக மிக எளிமையாக ஏற்றார்.

    பிரசன்னா ரோஜா பூவை தூவி மகிழ்ந்தான்.

     

    தாலி அணிவித்த கையோடு, “சந்தோஷமாடா?” என்று பையனிடம் கேட்க, “சித்திக்கு குங்கும பொட்டு வையுங்கப்பா.” என்று நீட்டினான்.

     

    பிரதீப்பும் கௌசல்யாவின் நெற்றி வகிட்டில் வைத்துவிட்டு, தாலியிலும் வைத்தார்.

     

    மெதுவாக கௌசல்யாவை ஏறிட, அவளுமே பிரதீப்பை கண்டு மெதுவாக புன்னகைத்தார். கல்பனாவை விரும்பிய இதயம் நிச்சயம் கௌசல்யாவை நேசிக்க ஆரம்பிக்கும். நிச்சயம் கல்பனா அதை விரும்புவாளென்று நம்பினார்.

     

    முரளி-ராதா, விஜய், பிரசன்னாவின் நண்பர்கள் அகில் வருண், சலீம் என்று அங்கே சூழ்ந்திருந்தனர்.

    பிரதீப்பின் தயவால் அவரது உடன்பிறப்புகள் சுற்றமும் சொந்தமும் வந்திருக்க, கையோடு வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து அங்கே கல்யாண சாப்பாடு பரிமாறப்பட்டது.

     

    புகைப்படங்கள் கோவிலிலும் வீட்டிலும் குடும்ப சகிதம் எடுத்தனர்.

     

    முதலில் பெரிதாக பேசாமல் துண்டித்து கொள்ள நினைத்த பிரதீப் உடன்பிறப்புகள், அவனது கல்யாணத்திற்கு வாங்கி தந்த சேலைக்காவது அன்று முழுதும் கூட இருக்க முடிவுக்கட்டி, வீட்டை சுற்றி பார்வையிட்டனர்.

     

    உண்மையில் பிரதீப் தன் சுயசம்பாத்தியத்தில் நன்றாக வாழ்வதை கண்டனர்.

     

    அதிகப்படியாக இருக்கவும் விரும்பாமல் ஆளுக்கு சில பரிசை தந்துவிட்டு சென்றதும், பிரசன்னா நண்பர்களும் சாப்பிட்டு மாலை வரை வீட்டில் தங்கி அமர்க்களப்படுத்தினார்கள். பிரசன்னா நண்பர்கள் கூட, “டேய்… ஹீரோ.. நினைச்ச மாதிரியே அங்கிளுக்கு மேரேஜ் பண்ணி வச்சிட்ட. ஜித்தன்டா நீ.” என்று வருண் தட்டி தர, அகிலும் சலீமும் ஆமோதித்தனர்.

     

    இதில் சுஹாசினி வீட்டிலும் கூடவேயிருந்தனர். முரளி எல்லாம் இயல்பாகவே பிரதீப்பிடம் பேசினார்.

    வீட்டுக்கு புறப்படும் நேரம்,  கௌசல்யாவிடம் “உங்கப்பா உன்னோட கல்யாணத்துக்கு நிறைய ரூல்ஸ் போட்டு மாப்பிள்ளை பார்த்தார். இப்ப உயிரோட இருந்தா… நிச்சயம் பிரதீப்பை பார்த்தா நிறைவா உணருவார். அதுவும் என்னோட அறிமுகத்தால் பழக்கம் என்றதுல நான் சந்தோஷப்படறேன் மா.

     

    எப்பவும் போல என்னை அண்ணானே கூப்பிடு. கூடிய சீக்கிரம் சுஹாசினியும் இந்த வீட்டு மருமகளா வருவா. அப்ப நீ தான் அவளை பார்த்துக்கணும்.” என்று கூறவும், சுஹாசினி பிரசன்னா இருவரும் பார்வை பரிமாற்றம் செய்துக் கொண்டனர்.

     

    பிரசன்னாவோ ரோஜாப்பூவை சுஹாசினி முகத்தில் விட்டெறிந்து சேட்டை செய்து கண்சிமிட்டான்.

    எப்படியும் இன்னும் இரண்டு மாசத்திற்கு காதலிக்க செய்வார்கள். பின்னர் பிரதீப் கௌசல்யாவின் தயவில் சிறப்பான முறையில் திருமணம் செய்து கொள்வதும் உறுதி தான்.

     

    “டேய்… நீ என்ன உன் அப்பனோட உரசிட்டே இருக்க. போய் தூங்கு.” என்று காஞ்சனா அதட்ட, பிரசன்னாவோ தந்தையிடம் குட் நைட் சொல்ல வந்தான்.

     

    “அப்பா… என்னப்பா… நெர்வஸா இருக்க?” என்று சிரித்தான்.‌

     

    “உனக்கு சிரிப்பா இருக்குல்ல..‌ என்னை ஒருத்தியோட சிக்கவச்சிட்ட. எனக்கு கை உதறுதுடா” என்று கௌசல்யாவை தன் அன்னையிடம் பேசிக்கொண்டிருப்பதை கவனித்தார் பிரதீப்.

     

    பிரசன்னாவோ, “ஏதாவது அட்வைஸ் வேண்டுமா அப்பா.” என்று நண்பனை போல கேலி செய்ய, “படவா… கிண்டலா… உதைக்க போறேன் பாரு.

     

    போய்… ஹாசினியோட ரொம்ப நேரம் மொக்கை போடாம தூங்கப் பாருடா.

     

    உன் நம்பரை அவளுக்கும், அவ நம்பரை உனக்கும் எப்படி வந்ததுனு யோசி. சும்மாவா கிடைச்சது? உன்‌ நம்பருக்கு நான் தான் சுஹாசினி மூலமா போன் போட்டு உன்னிடம் பேசி என்‌ போன் உன்கிட்ட இருக்கானு கேட்டேன் நினைவிருக்கா?  ஏன்டா.. என் போன் இன்டர்வெலுக்கு முன்ன உன் பேக்கெட்ல சீப்பை எடுக்கற மாதிரி என் போனை வச்சதே நான்டா. எனக்கு அட்வைஸா… உங்கப்பாவுக்கு ஆரம்பம் தான் சறுக்கும். அடுத்து எல்லாம் பக்காவா பிளான் பண்ணுவேன். இல்லைன்னா உங்கம்மா என்னை விரும்பியிருப்பாளா?” என்றார்.‌

     

    பிரசன்னாவும் “அப்பா.. கேடிப்பா நீ.. அப்பவே டவுட் வந்துச்சு. உங்க போனை நான் எப்ப பேண்ட்ல வச்சேன்னு.

    பட் அப்பா… எங்கம்மா கல்பனா விரும்பியது அப்ப. இப்ப கௌசல்யா சித்தியை கல்யாணம் பண்ணிருக்கிங்க. சித்தியை லவ் பண்ணுங்க. அவங்களிடம் என்கிட்ட கல்பனா அம்மாவை பத்தி மொக்கை போடற மாதிரி  ரம்பம் போடதிங்க. அப்பறம் குட்டி தம்பி இல்லை இல்லை… தங்கை வேண்டும் சரியா?!” என்றதும், “சரிங்க சார். நீங்க போங்க” என்று சிரித்தபடி வழியனுப்பினார்.

     

    பிரசன்னாவும் சுஹாசினியோடு போனில் கடலை வறுக்க அவனது அறைக்கு நழுவினான்.‌

     

    இங்கே பிரதீப் மட்டும், அவரது அறையில் பால்கனியில் தனது பதட்டத்தை  மறைக்க சிகரெட்டை ஊதிக்கொண்டிருந்தார்.

     

    கதவு திறக்கும் சப்தம் கேட்கவும் அதை தொடர்ந்து கௌசல்யா இரும்பவும் கையிலிருந்த சிகரெட்டை வேகமாய் அணைத்தார்.

     

    “நான் பிரசன்னா தான் உங்களோட வந்து ஸ்மோக் பண்ணறதா நினைச்சேன். அறைக்கு வந்தா நீங்க. இப்படியிருந்தா பையன் எப்படி சொல்பேச்சை கேட்பாரு.” என்று பாலை நீட்டினாள்.

     

    “ஆமா… இல்லைன்னாலும் கேட்டுட்டு தான் மறுவேலை பார்ப்பான்.” என்ற பிரதீப்போ பாலை வாங்கி “அவனுக்கு இந்த மாதிரி பழக்கமெல்லாம் இல்லை. கண்டிப்பா வளர்த்திருக்கேன். நான் தான்.. லவ் பெயிலியர்ல ஆரம்பிச்ச பழக்கம். விடமுடியலை.” என்று கௌசல்யாவை பார்வையிட்டார்.‌

     

    பாலை பார்வைமிட்டவாறு “என்ன பண்ணணும்?” என்று கேட்க கௌசல்யாவோ, “இரண்டு பேருக்கும்னு காஞ்சனா அத்தை கொடுத்துவிட்டாங்க.” என்று தோளைக்குலுக்கி கூறினாள்.

     

    பிரதீப்புமே உண்மையை உரைக்கும் விதமாக “ஆக்சுவலி லைட்டா… நெர்வஸா இருக்கு.” என்றவர் அவளது கால் கட்டை விரல் தரையில் அழுத்த பதிந்திருக்க, “உனக்கும் தானே?” என்று கேட்க, வெட்கத்துடன் ஆமென்றாள்.

     

    அவளது தலையாட்டலில் ஜிமிக்கி கம்மல் பிரதீப்பை நெருங்கி வரக்கூறி அழைப்பதாக தோன்றியது. இத்தனை நாள் இவரும் கௌசல்யாவிடம் மனம் விட்டு பேசியிருக்க அதனால் தைரகயமாகவே மெதுவாக விளக்கை அணைத்து நெருங்கியிருந்தார்.

     

    கௌசல்யா செவிமடலில், “ஆர் யூ ஓகே கௌசி” என்று இதமாய் கேட்க நிழலில் ஆமோதிப்பாய் ஓகே என்ற விதத்தில் தலையசைப்பதை கண்டதும் கூடுதலாக நெருக்கத்தை கூட்டினார்.

     

    கல்பனாவை விரும்பிய பிரதீப் இதயம், இனி கௌசல்யாவையும் விரும்பும். கௌசல்யா தான் பிரதீப்பின் செயலில் ஏற்கனவே காதலில் விழுந்து கரம் பற்றிவிட்டாரே.

     

    மேஜையில் இருக்கும் பசும்பாலோடு, இனி மெல்லமெல்ல திருக்குறளின் மூன்றாம் பாலை பருகி, இல்லறம் நல்லறமா

    க பிரதீப் கௌசல்யா ஜோடியும் கரை தந்த கடலாக இல்லற சமுத்திரத்தில் ஒன்றாக இணைவார்கள்.

     

    ~சுபம்.

    ~பிரவீணா தங்கராஜ்.

     

    யாராவது வாசித்தா உங்க கருத்தை விமர்சனம் மூலம் தெரிவிக்கலாம். மாலைமதியில் வெளியான நாவல். சுனாமி பத்தி பேசிட்டு இருந்தப்ப, வருஷத்தை கணக்கிட்டு இது போன்ற கதைக்கருவை தர எண்ணி எழுதினேன். சின்ன நாவலாக இருந்தாலும் பிரதீப் பிரசன்னா அப்பா பையன் கதைக்கருவாக தந்துவிட்டேன்.

    அம்மா மகளுக்கு அபியும் நானும் மாதிரி அப்பா பையன் கதையாக அமைத்துக் கொண்டேன்.

    வேற என்ன சொல்ல தெரியலை. பழைய வாசகருக்கு என் எழுத்தும் காதல் கதையும் தெரியும். நிறைய புது வாசகருக்கு என் கதை பிடித்திருந்தா மகிழ்ச்சி அடைவேன்.

    இதுவரை 100 முடித்திருக்கேன். பெரிய கதை நிறைய அத்தியாயமும் எழுதியிருக்கேன்.

     

     

     

     

     

     

  • கரை தந்த கடலே-13

    அத்தியாயம்-13

    பிரதீப் தனியறையில் சென்று கதவை அடைத்துக் கொள்ள, காஞ்சனாவோ பிரசன்னாவிடம், “என் பையன் பிரதீப்பை அந்த பொண்ணுக்கு பிடிச்சிருக்காடா? என்ன சொன்னா?” என்று கேட்க, “அய்யோ ஆச்சி, அவங்க இரண்டு பேரும் என்ன பேசினாங்கன்னு தெரியலை. அப்பா அமைதியா வந்துட்டார்.
    முரளி மாமாவிடம் கேட்டேன். அந்த கௌசல்யா அவங்க, ஒரு வாரம் போகட்டும். அவரா பதில் சொல்வார்னு சொல்லிட்டாங்களாம். ஆனா முடிவு என்னவாகவும் இருக்கலாம். அதிகளவுல பேராசைப்படாதிங்கனு சொல்லியிருக்காங்க” என்று சோகமாய் வந்தான்.

    “ஒரு வாரம் இருக்கே. அப்ப நல்லதா பதில் வரலாம். உங்கப்பா பிரதீப் பிடிக்கலைன்னா அந்த நிமிடத்துலயே மறுத்து பேசுவான்.
    பிடிச்சிருந்து சம்மதம் சொல்லிட்டு அப்பறம் சங்கடமா சுத்தக் கூடாதுன்னு யோசிக்கறானோ என்னவோ. காத்திருப்போம்” என்று  நகர்ந்தார்.
    தன் பேத்திக்கே கல்யாணம் முடித்தவருக்கு பையன் கல்யாணம் சந்தேகத்திலேயே இருக்கின்றதை அறிந்துக் கொண்டார்.

    அதனாலோ என்னவோ பெரிதாக ஆர்வம் காட்டவில்லை காஞ்சனா.

    பிரசன்னா தான் பிரதீப் திருமணத்தால் முழு உரிமை எடுத்தபடி முடிவுக்கு காத்திருந்தான்.

    இரண்டு மூன்று நாட்களாக பிரதீப் சமைத்து முடித்து தனியாக அறைக்குள் கதவை சாற்றிக் கொள்கின்றார்.

    தனியாக கௌசல்யா பேசியதையே மனதில் ஓட்டி ஓட்டி பார்த்தார்.
    ஒரு பெண் தன் தந்தையின் பிடிவாதத்தால் தன் இளமையில் நாட்களை விரையமாக்கி, காதலனையே கைப்பிடிக்க காத்திருக்க, காதலனோ அவனது வீட்டு சூழ்நிலைக்காக வேறு பெண்ணை மணந்துவிட்டான். இவளது காதல் தோல்வி அடைந்து, அதிலிருந்து மீண்டு தந்தையை வேறு இழந்து நிற்கின்றாள்.

    தற்போது காதலனை  முற்றிலும் மறந்து, வேறொரு ஆடவனான தன்னை மணக்க கேட்டுள்ளாள்.
    இதில் அவள் வேலைக்கு செல்வதாக மட்டும் சொல்லியிருக்கின்றாள்.

    ஒரு பெண் தன் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொண்டு இயல்பான வாழ்வில் பொருந்திக்கொள்ள முனையும் போது, தானும் இயல்பான திருமண வாழ்வில் இணைவதில் தவறென்ன?’ மனசாட்சி இவ்வாறு எடுத்துரைத்ததும் ஏதோ பெரிய தவறை கூறியதை போல திடுக்கிட்டார்.

    அப்ப இன்னொருத்தியை மணந்தா, நான் காதலிச்ச கல்பனா? அவ என்‌ மனசுல இருந்து போயிட்டாளா?’ என்று தடுமாறினார்.

    முடிவெடுப்பதில் குழப்பமாக, மகனிடம் இதை பற்றி பேசலாமென்றால், கௌசல்யா காதலித்தை மகனிடம் சொல்வதிலும் தயக்கமிருந்தது.

    அந்த பெண் கௌசல்யா, தன்னிடம் அவள் பெர்சனலை கூறியதை, தானாக யாரிடமும் விவாதித்து முடிவெடுக்க இயலாதே.!

    வருங்கால சம்பந்தி முரளியிடம் கலந்து பேசலாம். ஆனால் அவருக்குமே இந்த விஷயம் தெரியாமல் இருந்தால்…

    தெளிவாக முடிவெடுத்து வாழ பழகிய பிரதீப்பிற்கே அவ்விடத்தில் முடிவெடுப்பதில் ஆட்டம் கண்டது.

    ஒரு வாரம் அவகாசம் கேட்டிருக்க, அதில் நான்கு நாள் வெட்டியாக போனதே மிச்சம்.

    ஐந்தாம் நாள் கௌசல்யா வேலை செய்யும் இடத்திற்கு வந்து நின்றார்.

    பணிமுடித்து சோர்வாக வெளியே வந்ததும், கௌசல்யா முன் பிரதீப் வந்தவர், “உங்களை சந்திக்க தான் ஈவினிங்லயிருந்து வெயிட் பண்றேன்” என்றார்.

    “ஈ…வினிங்லயிருந்தா? ஒரு போன் பண்ணியிருந்தா உடனே வந்திருப்பேனே. ஏன் வெயிட் பண்ணினிங்க. போரடிச்சியிருக்கும்” என்றதும், “காத்திருப்பது எப்பவும் சுகமா தான் இருக்கும்” என்றார் பிரதீப்.

    கௌசல்யா முகத்தில் சிகைகள் காற்றில் பறக்க, அதை ஓதுக்கியபடி, “ஆபிஸ் முடிஞ்சு பார்க்கறிங்க. தலையெல்லாம் பப்பரப்பானு இருக்கு. இதே காலையில் சந்திச்சிருந்தா மேபீ அன்னிக்கு மாதிரி அழகா இருந்திருப்பேன். இப்ப முகம் எண்ணெய் வழியுமே” என்று அங்கிருந்த கார் கண்ணாடியில் கவனித்தாள்.
    பிரதீப்போ “உங்க அழகுக்கு என்னங்க. இப்பவும் அன்னிக்கு பார்த்த மாதிரி இருக்கிங்க. எண்ணெய் வழியற முகமா இல்லை. மனுஷனை சும்மா கட்டி இழுக்கற அழகு.” என்றார்.‌

    “தேங்க்ஸ்..” என்று கௌசி பேச, “அன்னிக்கு மாதிரி காபி ஷாப்ல பேசலாமா? எனக்கு ஒரு சந்தேகம் இருக்கு” என்றதும் அப்படியே நடந்தனர்.

    அங்கே ஜூஸ் கடைகள் மட்டுமே இருக்க, ஜூஸ் கடையில் இரண்டு மாதுளை பழச்சாறை கூறிவிட்டு எதிரெதிரே அமர்ந்தார்கள்.

    “என்ன சந்தேகம்? நானும் அவரும் எந்தளவு க்ளோஸா பழகினோம்னு தெரிந்துக்கணுமா?” என்று கௌசல்யா கேட்க அவசரமாய் மறுத்தார் பிரதீப்.

    “சேசே இல்லைங்க. சந்தேகம்னா ஒரு ஆண் காதலிச்சப்ப எந்தளவு அந்த பெண்ணோட க்ளோஸா இருந்தார் என்ற கேள்வி தான் முதல்ல வருமா? இது அப்படியில்லைங்க. என்னோட காதலை பத்தி” என்றார் பிரதீப்.

    “உங்க காதலை பத்தியா? ஆக்சுவலி நீங்க சுனாமில இறந்துட்டதா நினைச்சு உங்க காதலி சூசைட் அட்டன் பண்ணியதா பிரசன்னா சொன்னார். எனக்கு வேற விவரம் தெரியாது.” என்று ஜூஸை பருகினாள்.

    “ம்ம்ம்… ஆமாங்க. சுனாமில நான் இறந்துட்டதா கல்பனா நினைச்சா. அதோட நான் இல்லாம அவ அப்பா, அவளை வேறொருத்தனுக்கு கட்டி வச்சிடுவாரோனு பயந்துட்டு அவசரப்பட்டுட்டா.” என்றவன் தொண்டையை செருமி, “எனக்காக உயிரையே துறந்தவ கல்பனா. அப்படியிருக்க… இப்ப பிரசன்னா பிடிவாதம் பிடிக்கவும், நான் எனக்குன்னு ஒரு கல்யாணத்தை செய்தா, அது என் கல்பனாவுக்கு நான் பண்ற துரோகமா இருக்காது?
    அப்படி அவளை மறந்து உங்களை மணக்க என்னால முடிவெடுக்க முடியாம தடுமாறுறேங்க. என்னால பிரசன்னாவிடம் இதை சொன்னா புரிஞ்சுக்க மாட்டான்.

    சுஹாசினியை கல்யாணம் பண்ண மாட்டேன்னு சாதிப்பான். என்னை இக்கட்டுல தள்ளி விட்டுட்டான். என்னால முடிவு எடுக்க முடியாம தவிக்கறேன்.” என்று வருந்தினார்.

    கௌசல்யா நிதானமாக “சப்போஸ்… நீங்க சுனாமில இறந்துட்டு, கல்பனா உயிரோட இருந்திருந்தா, உங்க கல்பனா உங்களையே நினைச்சிட்டு இருக்கணும்னு நீங்க விரும்புவிங்களா? இல்லை… அவங்க அப்பா அவங்களுக்கு வேற கல்யாணம் செய்து குழந்தை குட்டினு வாழ்வதை விரும்புவிங்களா?” என்று கேள்வியை முன்வைத்தாள்.

    பிரதீப்போ அதில் தெளிவடைந்தவராக, “கல்பனா யாரையாவது திருமணம் செய்து வாழணும்னு நினைப்பேன்” என்றவர் சில நொடி விட்டு “ஆனா என்னால கல்பனாவை மறக்க முடியலையே.” என்றார்.

    கௌசல்யா புன்னகை பூத்தப்படி, “உங்களை யாருங்க கல்பனாவை மறக்க சொன்னது?” என்றார்.

    “இல்லை.. நீங்க உங்க காதலனை மறக்க நேரம் எடுத்திங்க. மறந்துட்டதா வேற சொன்னிங்க” என்றார் பிரதீப்.

    கௌசல்யாவோ கலகலவென சிரித்து, “நீங்க பிரசன்னாவுக்கு அப்பாவா இல்லை. கிட்டதட்ட அண்ணாவா இருக்கிங்க. சின்ன பையன் மாதிரி ஏங்க இப்படி குழப்பிக்கறிங்க.

    நான் ஷாகரை மறந்துக்க டைம் எடுத்துக்கிட்டேன்.‌ எஸ்.. அவர் வேறொருத்தியோட புருஷன். அதனால நேரம் எடுத்து முழுசா மறந்தேன். இப்ப திருமணம் செய்ய என் இதயத்தை காலி செய்து வச்சிட்டேன்.
    உங்க விஷயத்துல நீங்க மறக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன? கல்பனா தான் மனைவினு வாழ்ந்திட்டிங்க. பிரசன்னாவுக்கு அம்மானு பதிய வச்சியிருக்கிங்க. அதோட அவங்க இப்ப தெய்வமா இருக்காங்க. அவங்களை நீங்க மறக்க வேண்டாம் தெய்வமா வணங்கலாம்.
    அவங்க இடத்தை மொத்தமா எடுத்துட்டு என்னை ஏத்துக்க வேண்டாம். அவங்க இருந்த இடத்துல என்னை வச்சி பாருங்க. பிற்காலத்தில் நீங்க என்னை காதலிப்பிங்க. கல்பனா அக்கா மேல இருக்கற காதலும் பக்தியா மாறும். இதுல குழப்பம் வேண்டாம்” என்றதும் கௌசல்யா ‘கல்பனா அக்கா’ என்றதுமே உலகம் நின்றதாக உணர்ந்தார்.

    “இன்னும் புரியற மாதிரி செல்லணும்னா… உங்க பர்ஸில கல்பனா அக்கா போட்டோ அப்பவும் இருக்கலாம். கல்பனா அக்கா போட்டோ பூஜை அறையில், நம்ம ரூம்ல கூட இருக்கலாம். பிரசன்னாவுக்கு அவங்க அம்மா என்றது என்னைக்கு மாறாது.” என்றாள்.

    பிரதீப் கௌசல்யா பேச்சில் கண்ணீர் துளிர்க்க, தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருக்க, “உங்களுக்கு இப்பவும் குழப்பமா தான் இருக்கும். இன்னிக்கு ஐந்தாவது நாள் தானே. சரியா ஏழாவது நாள் உங்களுக்கு என்னிடம் என்ன பதில் சொல்லணும்னு தோனுதோ, அந்த பதிலை சொல்லுங்க. அதுவரை நிதானமா யோசிங்க.” என்று புன்னகைத்தார் கௌசல்யா.

    கௌசல்யா அந்தப்பக்கம் வந்த ஆட்டோவை நிறுத்தி அவரது இரும்பிடத்திற்கு சென்றாள்.

    பிரதீப் அதே இடத்தில் தன் பேண்ட் பேக்கெட்டில் பர்ஸை எடுத்து, கல்பனாவின் போட்டோவை கண்டார்.

    “நான் மேரேஜ் பண்ணலாமா வேண்டாமா கல்பனா. என்னால பிரசன்னா வாழ்கை பாதிக்கக்கூடாது. அதே நேரம் உன்னை என்னால மறக்க முடியாது. இந்த பொண்ணு கௌசல்யா… ரொம்ப நல்ல பெண்ணா தெரியறா. ஓப்புக்கு தாலிகட்டிட்டு வீட்ல வச்சிக்கவும் முடியாது. ஒரு கட்டத்தில் நீ தங்கிட்டு இருக்கற இதயம் அவளுக்கு சொந்தமாகும்‌.” என்று பெருமூச்சை வெளியிட்டார்.

    ஏதுவாயினும் இரண்டு நாளில் தீவிரமாக முடிவெடுத்து கூறலாமென வீட்டை நோக்கி நடையை கட்டினார் பிரதீப்.

    வழியெங்கும் தனக்கு திருமணம் நிகழ்ந்தால், இந்த ஊரும் உலகும் எப்படியெல்லாம் கேலி கிண்டல் செய்யும் என்றும் அனுமானித்தார்.

    ஊரும் உலகத்தை விட, தன் சொந்த குடும்பமே கேலி செய்யும். அண்ணா அக்கா தம்பி இருந்தும் இல்லாதவர்களா மாறிய நிலையில் சற்று துவண்டார். ஆனால் இவ்வுலகில் உடன்பிறப்புகள் எல்லாம் அன்போடு மட்டும் பழகுவார்கள் என்று எந்த அவசியமும் இல்லை. மனிதர்கள் குணமும் மனமும் மாறிக் கொண்டிருக்கின்றது. அதுவும் இந்த காலத்தில் உறவுகள் ஏதோ பெயருக்கு உள்ளது.
    சொற்பமாக மனதார நேசம் வைக்கும் உறவுகள் அபூர்வமாக அமைகின்றது.

    இதெல்லாம் யோசித்தவருக்கு, பிரசன்னா நல்ல மகன், சுஹாசினி நல்ல மருமகள், சம்பந்தியாக முரளி-ராதா, காஞ்சனா அம்மாவும் தன்னுடன் வந்துவிட்டார். இதில் கௌசல்யாவும் மணந்துக் கொண்டால் நிறைவான குடும்பமாக தன் வாழ்வும் மாறுமோ?! என்று எண்ணிப் பார்த்தவருக்கு நினைப்பே தித்திப்பாக இருந்தது.

    கௌசல்யாவை மணந்திடும் முடிவில் தெளிவானார்.

     

     

     

     

     

  • கரை தந்த கடலே-12

    அத்தியாயம்-12

     

    பிரதீப் நொடிக்கொரு முறை பிரசன்னா-சுஹாசினி இருவரையும் பார்வையிட்டு, முகம் தூக்கி வைத்திருந்தார்.

     

    பிரசன்னா தந்தையின் வாட்டமான முகத்தை அசட்டை செய்யாமல் சுஹாசினியிடம் கதை அளந்தான்.

     

    சுஹாசினி தான் “அங்கிளிடம் பேசுங்க. நம்மளை பார்த்து பார்த்து ஏதோ கேட்க வந்து சங்கடப்படறார்.” என்று கூறினாள்.

     

    பிரசன்னாவிடம் சுஹாசினி இதை மூன்றாவது முறையாக கூறவும் தான் பிரதீப் பக்கமே திரும்பினான்.

     

    “ஏன்பா… இப்படி உங்களை பார்க்க வர்றப்ப மூஞ்சியை இப்படி வச்சிட்டு இருந்தா, அந்த பொண்ணு ஓடிட மாட்டாங்க” என்று கண்டித்தான்.

     

    பிரதீப்போ “ஏன்டா டேய்… நீயும் உங்க மாமனாரும் சேர்ந்து ஏதாவது திட்டம் போட்டு என்னை மாட்டிவிட பார்க்கறிங்களா?” என்று கேட்டார். ‘இதுவே இப்ப தான் தெரியுதா’ என்பது போல பார்த்தவன், “அப்பா சுஹாசினி அப்பாவுக்கு வேற வேலையில்லையா? இவங்களும் அதே மேரேஜ் ஆப் மூலமா வந்தவங்கப்பா‌. பொண்ணு பார்க்கறது எல்லாம் ஒல்ட் பேஷன்னு கொஞ்சம் வித்தியாசமா ஹோட்டலில் பார்க்கலாம்னு சொன்னாங்க. நானும் பெட்டர்னு நினைச்சேன். வர்ற நேரம் தான் வெயிட் பண்ணுப்பா.” என்று சமாளித்தான்.

     

    பிரதீப்பிற்கு கல்பனாவை தாண்டி வேறொரு பெண்ணை பார்க்க வந்ததே மனம் பிராண்டியது. அரைமனதாய் தான் இங்கே வந்தார். இப்படி மகனிடம் சம்மதம் சொன்ன சில நாளிலேயே ஒரு பெண் மணக்க கேட்டு நின்றதில் பிரதீப்பிற்கு மூச்சைடைத்தது.

     

    நாற்பதை தொட்டவன், கல்யாண வயதுக்குரிய பையனுக்கு அப்பா, இக்காலத்தில் தன்னை மணக்க யாருண்டு என்று அசட்டையாக இருந்தவருக்கு, வயதும், சொந்தமும் கருத்தில் பதியாமல் போக, கௌசல்யா என்ற பெண்ணை மகன் பார்த்து வைத்து, அழைத்து வருவதில், கொஞ்சம் அதிருப்தி.

     

    கௌசல்யா வரவும், சுஹாசினி, “அவங்க தான்” என்று போட்டோவை காட்டி பிரசன்னாவிடம் கூறினாள்.

     

    “அப்பா… அப்பா.. அவங்க தானாம்” என்று தந்தையை உலுக்க, “இவன் வேற” என்று முணங்கியபடி திரும்பினார்.

     

    லைட் ரெட் கலர் சுடிதார் அணிந்து, ஒரு பக்கம் கைப்பையும், மறுபுறம் போனை வைத்து கண்களை நாலாப்புறம் உருட்டி சுஹாசினி இருந்த பக்கம் புன்முறுவலை உகுத்தினாள்.

     

    பிரதீப்பிற்கு கோபம் தான் பெருகியது. இந்த பிரசன்னா அடங்க மாட்டாமல் பெண் பார்த்து வைத்துள்ளானே என்று.

     

    அதற்குள் சுஹாசினி பக்கம் வந்த கௌசல்யா, “ஏய்.. அப்பா அம்மா வரலை.” என்று கேட்க, “இல்லை ஆன்ட்டி.” என்று மறுத்தாள். ஆன்ட்டி என்பதா? அக்கா போல இருக்கின்றார். அதிலேயே தடுமாற்றம் உண்டானது.

     

    “பிரசன்னா தான் அவர் அப்பாவோட நீங்க முதல்ல தனியா பேசட்டும்னு என்னை மட்டும் அழைச்சிட்டு வந்தார். சப்போஸ்… ஆப்டர் மேரேஜ் நாம மட்டும் தானே இருப்போம். முதல்ல நாம நமக்குள்ள பேசலாம்னு சொல்லியிருந்தார்.

     

    ஆன்ட்டி… இவர் தான் பிரசன்னா. அங்கிள் தான் பிரதீப்.” என்று சுட்டிக்காட்ட, “நான் போட்டோவுலயே பார்த்தேன் சுஹாசினி” என்றவள் தயக்கமாய் பிரதீப் பக்கம் திரும்பி, நான் அவரோட பெர்சனலா பேசணும்” என்று கூறியதும், “அப்பாவும் உங்களோட பேச தான் வெயிட்டிங். நாங்க இங்க இருக்கோம். நீங்க அப்பா கூட அந்த டேபிளில் போய் பேசுங்க” என்று பிரசன்னா தந்தை பக்கம் கையை நீட்டினான்.

     

    கௌசல்யா பிரதீப்பை கண்டு சுஹாசினியிடம், “வந்துடறேன் சுஹா” என்று சென்றார்.

     

    பிரதீப்பிற்கு கௌசல்யா நெருங்க நெருங்க கைகள் சில்லிட்டது.

    கைக்குட்டையால் நெற்றி வேர்வையை துடைத்தார்.

     

    கௌசல்யாவுமே இயல்பாக இருக்க மெனக்கெட்டவாறு, நீரை ஊற்றி குடித்து முடித்தார்.

     

    பிரதீப் சுவர் பக்கம் பார்வை பார்த்தபடி, திரும்பால் இருக்கவும், “நீங்க தானே மாப்பிள்ளை? இல்லை வேற யாராவதா… இல்லை…. நான் டேபிள் மாத்தி உட்கார்ந்துட்டேனானு க்ளியர் பண்ணிக்க கேட்டேன்” என்றதும் பிரதீப் அனலாய் பார்வையிட்டு திரும்ப கேட்டாள் கௌசல்யா.

     

    “என்ன பார்த்தா மாப்பிள்ளையா தெரியுதா?” என்று கோபமாய் கேட்டார்.

     

    கௌசல்யாவோ “அப்படி தான் பிரசன்னா சொன்னார்.” என்றதும் பிரதீப் இன்னும் என்னயென்ன சொன்னானோ?’ என்று பொறுமினார்.

     

    “பிரசன்னா… என்னை பத்தி ஏதாவது சொன்னாரா?” என்று கேட்க, “நான் எதுவும் கவனிக்கலை. எனக்கு யாரோட பயடேட்டாவும் தேவைப்படலை.” என்று முறுக்கினார்.

     

    “பிரதீப்… வேண்டாவெறுப்பா இங்க உட்கார்ந்திருக்கிங்கன்னு எனக்கு தெரியும். பிரசன்னா சுஹாசினியை மேரேஜ் பண்ணணும்னா, நீங்க யாரையாவது கல்யாணம் செய்யணும்னு சொன்னதால வேற வழியில்லாம இங்க இருக்கிங்க. அது கூட யாரும் கல்யாணம் செய்ய முன்வர மாட்டாங்கன்ற தைரியத்துல தான் ஓகே சொன்னதாக கேள்விப்பட்டேன்.

     

    நானும் உங்களை மாதிரி தான்.” என்றதும் பிரதீப் நிமிர, “இங்க என்னை பத்தி உங்களிடம் என்ன சொன்னாங்கன்னு தெரியாது. இருந்தாலும் என் தரப்புல சில விஷயத்தை உங்களிடம் ஷேர் பண்ணிட்டு, உங்களுக்கு ஓகேன்னா அடுத்து, நம்ம மேரேஜ் பத்தி பேசலாம்.” என்று வரவும் அங்கே வெயிட்டர் சூடான தேநீரை கொண்டு வந்து வைக்க பிரதீப் ஆர்டர் பண்ணலையே என்று பார்வையிட, “உங்க பிரெண்ட் ஆர்டர் பண்ணினார் சார்” என்று பிரசன்னாவை சுட்டிகாட்டினார் வெயிட்டர்.

     

    “அவன் பிரெண்ட் இல்லை. என் பையன்” என்று கோபமாய் திருத்த, வெயிட்டர் விழித்தபடி தலைசொறிய, “அவரிடம் ஏன் விளக்கறிங்க. ஏன் பிரசன்னா உங்க பையன்னு அழுத்தி அழுத்தி சொல்லணும்.

    நீங்க சொல்லலைன்னாலும், அவர் உங்க பையன் தான்” என்றதும் தான் கௌசல்யாவின் கருவிழிகளை நோக்கினான்.

     

    “வெற்றிக்கரமா என் கண்ணை பார்த்திட்டுங்க” என்றதும் மீண்டும் பிரதீப் பார்வை மறுபுறம் திரும்பியது.

     

    “ஆக்சுவலி நான் உங்களிடம் என் பெர்சனலை ஷேர் பண்ண விரும்பறேன். உங்களுக்கு என்னோட பாஸ்ட் ஓகேன்னா நான் உங்களை கல்யாணம் செய்ய எந்த அப்ஜெக்ஷனும் இல்லை.” என்றாள் கௌசல்யா.

     

    என்ன பாஸ்ட் இருக்குமென்று பிரதீப் பார்வை கௌசல்யா பக்கம் திரும்பியது.

     

    “என்னை பத்தி மத்தவங்க சொல்லியிருக்க மாட்டாங்க. பட் ஷார்ட்டாவாது சொல்லிடறேன்.

    என் பெயர் கௌசல்யா. வயசு 34. நான் முதல்ல வேலை பார்த்த ஆபிஸ்ல கூட வொர்க் பண்ணின ‘ஷாகர்’னு ஒருத்தரை விரும்பினேன்.

    எங்கப்பாவுக்கு ஷாகரை கட்டி வைக்க விருப்பமில்லை.

    அதோட கல்யாணத்துக்கு வீடு தேடி வந்த வரன் எல்லாம் நான் ஏற்கவும் இல்லை.

    ஒரு கட்டத்தில அப்பாவுக்கு என் பிடிவாதம் பெருசா, அவர் பிடிவாதம் பெருசா என்று பனிப்போர் நிகழ்ந்தது.

    அப்ப வீடு தேடி வந்த வரனை எல்லாம் தட்டிக்கழிக்க, வசதி எதிர்பார்த்து, படிப்பை எதிர்பார்த்து, கலர் அதிகமா வேணும், இப்படி நார்மலா பணக்கார பொண்ணுக்கு ஈகுவளா தேடறேன்னு மறுத்தார்.

     

    பட் ஒரு கட்டத்துல ஷாகர் வீட்ல கட்டாயப்படுத்தியிருக்காங்க. என்னை மாதிரி அவரொன்னும் தனியாள் இல்லை. இரண்டு தங்கச்சி அவனுக்கு அடுத்து இருக்கவும், என் காத்திருப்புக்கு அர்த்தமில்லாம அவர் அவங்க வீட்ல சொல்லற பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிட்டார். இங்க எனக்கு அதுக்குள்ள வயசு இருபத்தியெட்டு தொட்டுடுச்சு. அப்பாவும் என் முப்பது வயசு தொடறப்ப இறந்துட்டார்.

     

    காதலிச்சவன் இன்னொருத்திக்கு சொந்தமானதும், அதை அக்சப்ட் பண்ண எனக்கு டைம் தேவைப்பட்டுச்சு. அம்மாவிடம் கல்யாணமே வேண்டாம்னு கூட சொன்னேன். நாங்க வேண்டாம்னு ஒதுங்கின வரனுக்கு எல்லாம் கல்யாணமாகி குழந்தை குட்டினு ஆனப்பிறகும், ‘இந்த பொண்ணா.. இவங்க வீட்ல உப்பு சப்பில்லாத காரணத்துக்கு ரிஜெக்ட் பண்ணுவாங்க. அதோட வயசு முப்பது தாண்டிடுச்சுனு வரன் வருவது குறைஞ்சிடுச்சு.

     

    இன்பிட்வின்ல நான் மனசால மேரேஜிக்கு ப்ரிப்பர் ஆகிட்டேன். ஆனாலும் பெருசா வரன் வரலை. ரீசண்டா அம்மா வேற இறந்துட்டாங்க. அம்மா டெத்துக்கு, அந்த நேரம் தான் முரளி அண்ணா வந்தார்.

     

    கொஞ்சம் தூரத்து ரிலேட்டிவ். முரளி அண்ணா தான் உங்களையும் பிரசன்னாவை பத்தியும்‌ சொன்னார்.

    மேரேஜ் ஆகாமலே பிரசன்னாவை வளர்த்திருக்கிங்க. ரொம்ப கஷ்டமான விஷயம். ஆனா கைக்குழந்தையை தனி ஆளா வளர்க்கறது பெரிய விஷயம். அதுக்கு பொறுப்பும், பொறுமையும் இருக்கணும்.

    உங்களுக்கு அந்த இரண்டு குணமும் இருக்கு. மேபீ… என்னோட கடந்த கால காதலை சொன்னா புரிஞ்சுப்பிங்கன்னு நினைக்கறேன். மத்தபடி எனக்கு உங்களோட மேரேஜ் நடக்கறதுல பெரிய மலைப்பு இல்லை. பிரசன்னா நம்ம பையனா இருக்கலாம். ஒரே வீட்ல சேர்ந்து இருக்கலாம்.

     

    உங்களுக்கு சம்மதம்னா…

     

    பட் ஆப்டர் மேரேஜ் ஆனாலும் வேலைக்கு போகணும்.

    இதை தவிர என் தரப்புல ஒன்னுமில்லை. உங்களுக்கு ஏதாவது என்னிடம் சொல்லணும்னா சொல்லலாம். பிடிக்கலைன்னா கூட இப்பவே சொல்லலாம்.” என்றாள் கௌசல்யா.

     

    பிரதீப்போ மௌனமாய் இருந்தார்.

    “எனக்கு கொஞ்சம் டைம் கொடுங்க அடுத்த வாரத்துக்குள்ள சொல்லிடறேன்” என்று கூறிவிட்டு எழுந்தார்.

     

    அதற்குள் பிரசன்னா ஃபில்பே செய்து பார்த்திருந்தவன், “அவங்க அவ்ளோ பேசின மாதிரி இருக்கு. அப்பா இரண்டு வார்த்தை பேசிட்டு எழுந்துட்டார். ஹாசினி‌ என்ன பேசியிருப்பாங்க? ஒரு வேளை அப்பா ‘சாரிங்க… என் பையன் தான் உங்களை வரவழைச்சது. எனக்கு இந்த கல்யாணத்துல இஷ்டமில்லை’னு வந்துட்டாரா” என்று தந்தை பற்றி காதலியிடம் விவாதிக்க, “எனக்கும் என்ன தெரியும் பிரசன்னா. அங்கிள் வர்றார்.” என்று அமைதியானாள்.

     

    பிரதீப் பின்னால் கௌசல்யா வந்து, “சுஹாசினி பைம்மா, பிரசன்னா போயிட்டு வர்றேன். கிளம்பறேங்க” என்று பிரதீப்பை பார்த்தும் கூறி வந்த வேகத்திலேயே புறப்பட்டார் கௌசல்யா.

     

    “அப்பா…. அவங்க என்ன பேசினாங்க? நீங்க பதில் சொல்லிட்டு வந்திங்க?” என்று கேட்க, “அதை உன்னிடம் ஷேர் பண்ண அவசியமில்லை பிரசன்னா.” என்று நடந்தார்.

    பிரதீப் தனியாக ஆட்டோ பிடித்து செல்ல பிரசன்னா சுஹாசினியை அழைத்துக்கொண்டு அவளை அவள் வீட்டில் விட சென்றான்.

     

    வழியெல்லாம் ”அவங்க என்னத்த பக்கம் பக்கமா பேசினாங்க தெரியலை. இவர் என்ன ஷார்டா பேசிட்டு வந்தார்னு புரியலை. ஆனா ஒன்னு ஹாசினி, அப்பா மேரேஜிக்கு சம்மதிக்கலைன்னா, நம்ம மேரேஜும் டிராப் தான். அதுல எந்த மாற்றமும் இல்லை” என்று முடிவாக கூறினான்.

     

    சுஹாசினிக்கு கலக்கமாய் இருந்தது. அதே சமயம் பிரதீப் அங்கிள் பிரசன்னா வாழ்க்கையை ஊஞ்சலாட வைக்க மாட்டாரென்று நம்பினாள்.

     

    -தொடரும

     

     

     

     

     

     

     

  • கரை தந்த கடலே-11

    அத்தியாயம்-11

     

    ‘டீ டைம்’ என்ற தேநீர் கடையில் முரளியும் பிரதீப்பும் எதிரெதிரே அமர்ந்திருந்தனர்.

     

    அவர்களுக்கு முன் தேநீர் சூடாக ஆவி பறக்க வைக்கப்பட்டிருந்தது.

     

    முரளி தான் பெண்ணை பெற்றவராக, “இங்க பாருங்க சார். நல்ல வரன் என்பதால தான் உங்களை பொண்ணு பார்க்க வரச்சொன்னோம்.

    உங்க பையன் செய்த குளறுபடியில் அன்னிக்கு நம்ம சந்திப்பு ஒரு மாதிரி மாறிடுச்சு.

    சரி முதல்ல பார்த்த வரனே எத்தனை பேர் திருமணத்துல முடிவாகுதுனு விட்டாச்சு.

    ஆனா உங்க பையன் என் பொண்ணோட தினமும் போன்ல பேசறான், சாட் பண்ணறான். என்னவோ புருஷன் பொண்டாட்டி மாதிரி கொஞ்சிக்கறாங்க. இதெல்லாம் இந்த இடைப்பட்ட நாளில் இவ்ளோ வேகமா காதலை வளர்த்திருப்பதை எதிர்பார்க்கலை.

     

    ஆனா பாருங்க… இந்த குளறுபடியில் அவ திரும்ப திரும்ப பிரசன்னாவை தான் விரும்பறேன்னு ஆணித்தரமா சொல்லறா.

     

    நான் உங்க பையன் கெட்டவன்னு சொல்லலை. அதே சமயம் அக்சப்ட் பண்ணவும் முடியலை.

    எங்களுக்கு என்ன செய்யறதுன்னு தெரியலை. என் பெரிய பொண்ணோட கணவர் வழியில் வரன் வருது.

    இரண்டு மாசத்துல பிரசன்னா-சுஹாசினி கல்யாணம் முடிவானா, நாங்களே கல்யாணம் செய்து வைக்கறோம். ஆனா உங்க பையன் உங்களுக்கு கல்யாணம் செய்தப்பிறகு தான் கல்யாணம்னு நாட்களை கடத்தினா, ஐ ம் சாரி.. உங்க பையனுக்கு வேற பொண்ணை பாருங்க.” என்றார் முரளி.

     

    “சார்… காதலை சேர்த்து வைக்கறேன்னு சொல்லிட்டு ஏன் சார் இரண்டு மாசம் கெடுபிடி பண்ணறிங்க.” என்று பிரதீப் கேட்டதும், “எனக்கு நம்பிக்கையில்லை சார். உங்க பையனை நம்பி நான் என் பொண்ணுக்கு வர்ற நல்ல நல்ல வரனை தட்டி கழிக்க முடியுமா?” என்றார்.

     

    பிரதீப்போ சங்கடமாய் மாற, முரளியே, “நீங்க மேரேஜுக்கு ஓகே சொன்னா பிரசன்னா பொண்ணு தேடுவார். பொண்ணு கிடைச்சா தானே கல்யாணம். உங்களுக்கு தான் உங்களை யாரும் கல்யாணம் பண்ண மாட்டாங்கன்னு தோனுதே. சம்மதிச்சிடுங்க. இதே இரண்டு மாசத்துல பொண்ணு கிடைக்கலைன்னா உங்களுக்கு கல்யாணம் பண்ணப்போறதா பேச கூடாதுனு நீங்க செக்மேட் வையுங்க.

    என்னால இவ்ளோ தான் உங்களுக்காக செய்ய முடியும். ஏன்னா பெரிய மாப்பிள்ளை பிறகு எங்க சொந்தத்தை வேண்டாம்னு சொல்லிட்டிங்கன்னு அதுக்கு வேற சண்டையோ பஞ்சாயத்தோ போடக்கூடாது.” என்று கூறவும் பிரதீப் மனமேயின்றி சம்மதித்தார்.

     

    “ஓகே சார்… பிரசன்னாவிடம் சம்மதிப்பதா பொய் சொல்லி இரண்டு மாசம் மட்டும் ரூல்ஸ் போடறேன். எனக்கு செட்டாகலைனு தெரிந்ததும் பிரசன்னாவும் சோர்ந்துட்டா… அடுத்து சுஹாசினி-பிரசன்னா கல்யாணத்தையாவது பார்ப்போம்.” என்றதும் டீயை குடித்து கைகுலுக்கி புறப்பட்டார்கள்.

     

    பிரதீப்பிற்கு தலைவலி வராத குறை. பார்க்க இளமையா இருப்பது ஒரு குற்றமாடா. இப்படி வகையா வந்து சிக்கியிருக்கேன் என்று வீட்டிற்கு வந்தார்.

     

    அங்கே பிரசன்னாவும் காஞ்சனாவும் சிரித்து பேசி கதையளக்க, வருண், அகில் சலீம் வேறு உருளைக்கிழங்கு பஜ்ஜி போட்டு தேங்காய் சட்னியுடன் சுவைத்தபடி படம் பார்த்தார்கள்.

     

    பிரதீப் வரவும், “ஹலோ அங்கிள்’ ‘ஹாய் அங்கிள்’ என்றவர்கள், சினிமா பார்ப்பதில் முழ்கினார்கள்.

     

    ‘அடேய்… உங்க எதிர்ல இரண்டு பொண்ணுங்க, என்னை அழகா இருக்கான்னு சொல்லிட்டு போனது குற்றமாடா? இந்த அளவு என்னை புலம்ப விட்டுட்டிங்களே’ என்று பார்வையிட்டு அறைக்குள் முடங்கினார்.

     

    பிரசன்னா வேகவேகமாய் தனது அறைக்கு வந்து, போனில் ஹாசினிக்கு அழைத்தான்.

     

    “சொல்லு… பிரசன்னா” என்று சுஹாசினி கேட்க, “உங்கப்பா பேசிட்டு வந்துட்டாரா? ரிசல்ட் என்ன?” என்று கேட்டதும், “மாமா கூட தான் பேச போனார். ஆன்-தி-வேல வந்துட்டு இருக்கார். மாப்பிள்ளையோட அப்பாவிடம் பேசிட்டேன்மானு மட்டும் போன் பண்ணினார். ரிசல்ட் வந்ததும் தான் சொல்ல முடியும்.” என்றதும் பிரசன்னா, “ஓ… இன்னும் வரலையா?” என்று சலிப்படைய, “மாம்ஸ்… நீங்க தலையை சுத்தி மூக்கை தொடறிங்க. காத்திருக்க வேண்டாமா?” என்று விஜய் குரல் வேறு கேட்டது, ‘இவன் வேற இருக்கானா?’ என்று பிரசன்னா அயர்ச்சியானான்.

     

    “அக்கா.. அப்பா வந்துட்டார்” என்று விஜய் குரலில், “ஏய் மாமாவிடம் போனை கொடு” என்றான் நாயகன்.

     

    “வெயிட் வெயிட்’ என்று நடந்து செல்வதை பிரசன்னா காத்திருப்பில் உணர்ந்தான்.

     

    சுஹாசினி பிரசன்னாவிடம் லவ் யூ என்று பேசி கொஞ்சியதை கேட்ட முரளிக்கு முதலில் கோபம் பெருகியது.

    பின்னர் மகள் கேட்ட வினாவும் சரியாக தோன்ற, மனைவியிடம் அபிப்ராயம் கேட்டார்.

     

    இருவரும் கூடிகூடி பேசியதில் பிரசன்னா மீது நல்ல அபிப்ராயம் மட்டும் எஞ்சியது. அதோடு வருங்கால சம்பந்தி பிரதீப் மீதும் மரியாதை குறையவில்லை. தாங்களே மாப்பிள்ளை என்று முடிவுக்கட்டி பார்வையிட்டதால், பிரதீப் வேறு பெண்ணை மணந்தால் தவறென்ன என்று தான் தோன்றியது.

     

    பிரசன்னா சொந்த மகனும் இல்லை. அப்படியிருக்க ஒருவரின் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை உப்புசப்பில்லாத வாழ்க்கையாக மரித்திட யார் விரும்புவார்.

     

    இரண்டு நாளில் மகளை அழைத்து பிரசன்னாவை வரவழைத்து கூடி பேசினார்கள்.

     

    இரண்டு மாசத்தில பொண்ணு பார்த்து உங்கப்பாவுக்கு கல்யாணத்தை முடிச்சா, அடுத்து உங்க கல்யாணத்தை நடத்தறதை பத்தி பேசுவோம். ஆனா உங்கப்பாவுக்காக நீங்களும் காலத்தை விரையம் செய்யக்கூடாது என்ற கோரிக்கையையும் முன்வைத்தார்கள்.

     

    பிரசன்னாவுக்கு இதுவே மகிழ்ச்சி என்றால் அடுத்து முரளி சொன்ன விஷயம் கூடுதல் மகிழ்ச்சியை தந்தது.

     

    ‘எங்க உறவுக்கார வழியிலேயே ஒரு பொண்ணு கல்யாணமாகாம இருக்கு. பெயர் கௌசல்யா. வயசு முப்பத்தி நாலு.

    அந்த வீட்ல நல்ல வசதி. பொண்ணும் நல்லா செக்கசிவப்பா இருக்கும். நல்லா படிச்சி லட்சத்துல சம்பாதிக்கு.

    ஆனா என்ன… அவங்க அப்பா இருந்தவரை என் மகளுக்கு ராஜகுமாரனை போல மாப்பிள்ளை வேண்டும்னு, அதுல பெஸ்ட் வேணும். இதுல பெஸ்ட் வேணும்னு நிறைய நல்ல வரனை தட்டி கழித்தார்.

    அடுத்து என் மக இவ்ளோ சம்பளம் வாங்கறா… அதுக்கேத்த அளவு பையனும் சம்பாதிக்கணும், பெரிய பெரிய படிப்பு வேணும்னு வரன் கழிச்சி கட்டினாங்க. அடுத்து ஜாதகம் வேற சரியா பொருந்தலைனு சிலது போச்சு.

    இதுல அவங்க அப்பா மாரடைப்புல இறந்துட்டார். அப்பாவோட இழப்பை அந்த குடும்பத்தையும் தாங்கி வெளியே வரவும், அந்த பொண்ணுக்கு முப்பதாகிடுச்சு. அவங்க அம்மாவுக்கும் பெருசா விவரம் இல்லை. பொண்ணு கல்யாணம் செய்ய சொல்லி வச்ச இடமெல்லாம் அதே வசதி, சம்பளம் எதிர்பார்க்க யாரும் முன்ன வரலை.

     

    சம்பளம் இல்லைன்னாலும், வசதி இவங்களை விட குறைச்சல்னாலும், படிப்பு இல்லாட்டியும் கல்யாணம் பண்ண தேடினாங்க. அதோட ஜாதகம் உச்சத்துல நின்னுடுச்சு. அந்த தோஷம் இந்த தோஷம் பரிகாரம்னு எங்க போனாலும் அந்த பொண்ணோட மனசை நோகடிச்சிடுச்சு.

    கல்யாணமே வேண்டாம்னு அந்த பொண்ணு சொல்லிடுச்சு.

    அவங்க அம்மாவும் சமீபத்துல இறந்துட்டாங்க. இப்ப மறுபடியும் பேசி பார்த்தா உங்கப்பாவுக்கு சரியா பொருந்தும். இதான் கௌசல்யா போட்டோ” என்று கொடுத்தார்.

     

    அதென்னவோ பார்த்ததும் பிரதீப் அப்பாவிற்கு பொருத்தமென்று முடிவு கட்டியவன், “அவங்களிடம் நான் பேசலாமா?” என்று கேட்டு கல்லூரிக்கு மட்டம் போட்டு, சுஹாசினியை அழைத்து கொண்டு கௌசல்யாவை சந்தித்தான்.

     

    கௌசல்யாவோ ”நான் அவரோட நேர்ல சில விஷயம் பேசணும். அப்படி பேசிட்டு அவருக்கு சம்மதம்னா பிரதீப்பை மணக்க தயார்’ என்றாள்‌.

     

    பிரசன்னா யோசித்தவனாக ‘அப்பாவிடம் பேச வைக்கறேன்” என்று வாக்கு தந்தான்.

     

    ஓரளவு அழகான வட்டம் வரைந்துக்கொண்டிருக்க, அதில் உள்ளே நிறுத்தும் நபரான பிரதீப், அவர் ஒரு கட்டத்தில் சென்று நின்று கொண்டால்? அதற்கு தான் பிரசன்னா திட்டம் போட்டு முரளி மூலமாக தந்தை பிரதீப்பிடம் பேச வைத்தது. இந்தளவு உரிமையும் ஓட்டுதலும் உண்டானது.

     

    முரளி போனை பெற்றதும் “அப்பா என்ன மாமா சொன்னார்.” என்று கேட்டான்.

     

    “அவர் எதுவும் சொல்லலை மாப்பிள்ளை. நான் கல்யாணத்துக்கு இக்கட்டை மட்டும் முன்ன வச்சிட்டு வந்துட்டேன். எப்படியும் உங்கப்பா உங்களிடம் பொண்ணு பார்க்க சம்மதிக்கலாம். அவருக்கு பொண்ணு கிடைக்காதுனு ஒரு மிதப்பு இருக்கு. அவர் சம்மதிச்சிட்டா மிச்சதை நீங்க பார்த்துப்பிங்கன்னு விட்டுட்டேன்.

     

    உங்கப்பா பிரதீப் எப்படி நல்லவரோ அதே அளவு கௌசல்யாவும் நல்ல பொண்ணு மாப்பிள்ளை‌.” என்பதை மட்டும் காதில் போட்டார்.

     

    “நான் பார்த்துக்கறேன் மாமா.” என்று பிரசன்னா துள்ளிக் குதிக்காத குறையுடன் வெளியே வந்தான்.

     

    பிரதீப் இன்னமும் அறையிலிருந்து வெளிவரவில்லை‌. பிரசன்னாவோ தானாக சென்று தந்தையிடம் பேச்சு தொடுத்தால் கண்டறிந்திடுவாரோ என்று ஆச்சி காஞ்சனாவை தான் அனுப்பி என்ன நிலையில் இருக்கின்றார் என்று அறிந்து வர கூறினான்.‌

     

    கதவு வரை சென்ற காஞ்சனா மூக்கை சுருக்கி சுவாசித்து, பிரசன்னாவை காண திரும்பி வந்தார்.

     

    “உங்கப்பா ரூம்ல சிகரெட் வாடை வருது. எப்படிடா கதவை தட்ட?” என்று கூறிய அடுத்த நொடி, “இவருக்கு இதே வேலையா போச்சு” என்று அவனாகவே கதவை பலமாக தட்டினான்.

     

    பிரதீப் மெதுவாக கதவை திறந்து, “என்னடா?” என்றார்.

     

    “கதவை பூட்டிட்டு ஸ்மோக் பண்ணறிங்களா? அதுவும் உங்க அம்மா வீட்ல இருந்தும்” என்று பிரசன்னா கோபமாக கேட்டான்.

     

    அன்னை எதிரில் மகன் கண்டிக்க, “அதெல்லாம் இல்லையே. நான் சிகரெட் பிடிக்கலையே.” என்று மழுப்பினார்.

     

    “பொய்.. பச்ச பொய். ஆச்சி நீங்க தானே சொன்னிங்க.” என்று அதட்டி கூப்பிட, “ம்கூம்… அவங்க அப்பா பழக்கம் இதை மட்டும் பிடிச்சிக்கிட்டான். என்ன பிரதீப் இதெல்லாம்?” என்று காஞ்சனா கண்டிப்பான தாயாக மாறினார்.

     

    வருண் அகில் சலீம் எல்லாம், “அங்கிள்… வர்றப்பவே வெளியே தம் அடிச்சிட்டு வந்தா பிரசன்னாவிடம் மாட்ட மாட்டிங்கள்ல… போங்க அங்கிள். தப்பு செய்யவும் தெரியலை. மறைக்கவும் தெரியலை.” என்று சிரித்தார்கள்.

     

    பிரதீப்போ பிரசன்னாவை பார்த்து முகம் திருப்பிக் கொண்டு அறைக்குள் திரும்ப அடைந்தார். உடனே பெண் பார்க்க பிரதீப் சம்மதிக்கவில்லை. பிரசன்னா கூட சோர்ந்தவனாக நம்பிக்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் குறைய துவங்க வாடினான்.

     

    ஆனால் இரண்டு நாள் கழித்து பிரதீப் பிரசன்னா அறைக்கு வந்து, “சரிடா… கல்யாணம் பண்ண சம்மதிக்கறேன். ஆனா எனக்கு யாரும் பொண்ணு தரமாட்டாங்க. அதோட என்னால அடிக்கடி அவமானப்பட்டா நீயா என்னை கட்டாயப்படுத்தறதிலருந்து விட்டுடணும்.

     

    சுஹாசினியை கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்” என்று கோரிக்கையை முன்வைத்து அவராக தலையை கொடுத்தார்.

     

    பிரசன்னாவோ ‘இதற்கு தான் ஆசைப்பட்டேன்’ என்ற ரீதியில், “கவலையேபடாதிங்க… பொண்ணு பார்க்கறிங்க, பேசறிங்க, கல்யாணம் செய்யறிங்க. தட்ஸ் இட் இதுல எவன் குறுக்கே வந்தாலும், கவலையில்லை. ” என்று புதிர் போடும் விதமாக பேசினான்.

     

    “ம்கூம்… நல்ல நாளிலேயே இவன் பேச்சுக்கு தலை

    யாட்டுவேன். இதுல தலையே கொடுத்துட்டேன். என்னென்ன செய்யறானோ’ என்று முனங்கினார் பிரதீப்.

     

    -தொடரும்.

     

     

     

     

  • கரை தந்த கடலே-10

    அத்தியாயம்-10

     

    பிரசன்னா ஆர்வமாகவும், பிரதீப் சங்கடமாகவும் முதல் முறை ஒருயிடத்துக்கு வந்திருக்கின்றார்கள் என்றால் அது இவ்விடமே. பிரதீப் பிறந்து வளர்ந்த வீடு. கல்லூரி வரை இங்கு தான் ஓடியாடி திரிந்தது.

    கடைசியாக வீட்டை விட்டு வெளியேறும் வரையும் இதே வீட்டில் தான் உலாத்தியது.

     

    “எப்படிம்மா இருக்க?” என்றான் பிரதீப்.

     

    “ஏன்டா.. அப்பா இறப்புக்கு கூட உனக்கு வர தோனலையா?” என்று கேட்டதும், “அப்பா இறந்தப்ப பிரசன்னாவை திவாகரோட விட்டுட்டு வந்தேன்மா. அண்ணா தான் வீட்ல சேர்க்கலை. நீ அப்பா கால்கிட்ட அழுதுட்டு இருந்த. மாமா  (அக்கா புருஷன்) அக்கா கூட யாரும் விடலைன்னு சுடுகாட்டுக்கு  வந்தேன்மா. அங்கயும் அப்பா முகத்தை அண்ணா பார்க்க விடலை. அப்படி என்னம்மா தப்பு செய்தேன். காதலிச்ச பொண்ணு இறந்ததால தனிமரமா இருந்தேன். கையில ஒரு குழந்தை கிடைச்சதும் அதை நானா வளர்த்துக்கறேன்னு 19 வயசுல முடிவெடுத்தேன். அந்த வயசுல தனியா என் வாழ்க்கைக்கு  முடிவெடுத்தேன்னு எனக்கு இதுக்கு பெரிய தண்டனையா? என் இஷ்டத்துக்கு வாழக்கூட இந்த வீட்ல எனக்கு உரிமையில்லாம போயிடுச்சுன்னு தானே தனியா போனேன். ஏதோ சொந்தபந்தமே வேண்டாம்னு உதறிட்டு, பிரசன்னா மட்டும் தான் முக்கியம்னு சொன்னதா வீட்ல எடுத்துக்கிட்டிங்க.” என்று நியாயம் கேட்டான்.

     

    தாய் காஞ்சனா குலுங்கி அழுதாரே தவிர பிரதீப் கேட்ட வினாவிற்கு பதில் சொல்ல முடியாது நின்றார்.

     

    காஞ்சனாவிடம் பெரிய மகன் கூறியது‌ “அப்பா செத்ததுக்கு கூட வரலை. அவனுக்கு அவன் வளர்க்கற அனாதை பைய மட்டும் முக்கியம்னு போயிட்டான். இன்னமும் இந்த வீட்ல பிரதீப் பேச்சு தேவையில்லை.” என்றல்லவா  உரைத்தது.

     

    இதற்கு மகளும் ஆதரவு அளித்திருக்க, சின்ன மகனிடம் கூட வருத்தப்பட்டாரே.

     

    “என்னை விடும்மா… நீ நல்லாயிருக்கியா? இப்பவாது அண்ணி உன்னோட பேச விட்டாங்களே” என்று நிம்மதியானான் பிரதீப்.

     

    காஞ்சனாவுக்கு தானே அந்த உண்மையும் தெரியும்.

    மகளின் மூத்த மகளை, தாய் மாமாவான தன் கடைசி மகனுக்கு கட்டி வைத்தாயிற்று. அக்கா மகளை மணந்து கூடுதலாக நெருங்கிய உறவாகிவிட்டனர்.

     

    பெரியவனும் மகளும் கூட சதிதிட்டம் தீட்டி, கணவர் சொத்தை மூன்று பிரிவாக மட்டும் பிரித்து இவர்கள் மூவருமே பங்கிட்டு கொள்ள நினைத்து பத்திரமெல்லாம் தயார்படுத்திவிட்டார்கள். பிரதீப் என்றாவது ஒருநாள் வந்து சொத்தில் பங்கு கேட்டால் பிரச்சனை வெடிக்குமென அவனை கண்டால் சொத்தில் எனக்கு பங்கு வேண்டாமென எழுதி வாங்க நினைத்தனர்.

     

    பிரதீப்பை கல்யாண மாலை ஆப்பில் பார்த்து அந்த நம்பரில் தொடர்பு கொண்டு கேலி செய்து, பேசி மனதை காயப்படுத்தியது. அதன்பின்னரே பிரதீப் வந்து சொத்தில் பிரச்சனை செய்தால் என்ன செய்வதென்ற கேட்கவும், அவன் திரும்ப வந்தால் உறவாக ஏற்க வேண்டுமென்றால் சொத்தில் பங்கு வேண்டாமென பிரதீப்பிடம் கூறி, கையெழுத்து வாங்கிவிட்டு, அவனிடம் பழகாமல் தவிர்க்கலாமென்று மூவரும் கூட்டணி அமைத்துள்ளனர்.

     

    தனியாளா கைக்குழந்தையா இருந்தவனை வளர்த்தால் பிரதீப்பை கண்டு பூரித்திருந்தவர். மகன் என்னென்ன கஷ்டம் அனுபவித்தானோ? இன்னமும் கல்யாணம் செய்யாமல் இருப்பதில் சற்று அதிருப்தி.

     

    காஞ்சனாவோ “ஏதொ கல்யாணம் செய்ய பொண்ணு தேடியதா உங்கண்ணா அக்கா சொன்னாங்க.” என்று நலம் விசாரித்து முடித்து கடைசி பேச்சாக கேட்டார்.

     

    “அதை நான் சொல்லறேன் ஆச்சி. என் பெர்த்டே அப்ப. அப்பா எனக்கு கல்யாணம் செய்யலாம்னு தான் பேசினார். அப்ப தான் என் பிரெண்ட்ஸ் எல்லாம் அப்பா இன்னமும் சின்ன பையனா இருக்கார். அண்ணா மாதிரி தெரியறார்னு சொன்னாங்க.

    அப்ப தான் மைண்ட்ல ப்ளிங் ஆச்சு. ஏன் அப்பாவுக்கு கல்யாணம் செய்தா என்னனு. நான் தான் அப்பாவுக்கு கல்யாண மாலை ஆப்ல அப்பாவுக்கு தெரியாம பயடொட்டா போட்டேன்.  ஆனா பாருங்க… இத போட்டதால பெரிப்பா அத்தை பத்தி தெரிந்தது.” என்று பேசினான்.

     

    வீட்டின் தாழ்வாரத்தில் நின்றிருந்த பிரதீப்பின் அண்ணனோ, “யாருக்குடா பெரிப்பா. அனாதை நாயே. இவரு பிறந்த நாளே எந்த நாளுனு தெரியாது. இதுல அந்த நாள்ல இவருக்கு கல்யாணம் பேசியிருக்கான்.

    அதுல நீ இவனை மாப்பிள்ளையா நிற்க பொண்ணு பார்க்கறியோ?” என்று கேலியாக நகைத்திட, பிரதீப்பிற்கு வலித்தது.

     

    பிரதீப் தன் மகனை இங்கே விட்டுக்கொடுக்க கூடாதென வாய்திறக்க, அதற்குமுன் பிரசன்னாவோ “கனகவேலன் சார்… என்னோட அப்பா பிரதீப். அதனால உங்களை பெரிப்பானு கூப்பிட்டேன். உங்களுக்கு அப்படி கூப்பிட பிடிக்கலைன்னா… இட்ஸ் ஓகே… நான் வேண்டுமின்னா கனகவேல்னே கூப்பிட்டுக்கறேன்.

    அப்பறம்.. என் பிறந்த நாள் தெரியலைனு யார் சொன்னா. என் அப்பா கையில நான் சேர்ந்த நாள் தான் என் பிறந்த நாள். நீங்களாம் சொந்த தம்பியே அனாதையா துரத்திய ஆளுங்க. எங்கப்பா யாரோவா இருந்த என்னை சொந்த பிள்ளையா பார்த்தார்.

    அந்த நல்ல மனசுக்கு நான் அவருக்கு கல்யாணம் செய்ய முயற்சி செய்யறேன் அதுல தப்பில்லை.

     

    எங்கப்பா இப்பவும் ஃபிட், ஸ்மார்ட், ஹாண்ட்சம், அதோட முக்கிய குறிப்பு ஸ்டில் பேட்சுலர். பேட்சுலருக்கு கல்யாணம் செய்ய நான் ஏன் கவலைப்படணும். நீங்க இதுல கேலி பேச ஒன்னுமில்லை.” என்றான்.

     

    “பார்த்தியா அண்ணா… பிரதீப்பை மாதிரியே பேசறான். முன்னயே சந்தேகப்பட்டேன் பிரதீப் வயசுக்கோளாறுல தப்பு பண்ணிட்டான்னு. எனக்கென்னவோ இது பிரதீப் குழந்தையை தான் அவனே வளர்க்கறான்னு இப்பவும் சந்தேகம் வருது. நீ தான் இல்லைனு சொன்ன.. இது பிரதீப்போட பையன் தான்” என்றார் பிரதீப்பின் அக்கா கோகிலா.

     

    “வாவ் அத்தை… யூ ஆர் பிரில்லியண்ட். நான் பிரதீப்போட பையன் பிரசன்னா தான். அதுல டவுட்டே வேண்டாம். ஆனா எங்கப்பா… வயசு கோளாறுல தப்பு பண்ணறவர் இல்லை. அந்த வயசுலயும் சுனாமில கிடைச்ச என்னை அன்பா வளர்த்தார்.” என்றான்.

     

    பிரதீப்பின் தம்பி சரத் மட்டும் சும்மா நிற்பானேன். “சரிப்பா… இத்தனை நாள் இங்க வராதவங்க. இப்ப எதுக்கு வந்திங்க? அப்பாவோட சொத்தை அபகரிக்கவா?” என்றதும் பிரதீப் தலையாட்டி மறுக்க, பிரசன்னாவோ “தாத்தா இறந்தப்ப எங்கப்பாவை பார்க்கவே விடாத ஆட்கள் தானே நீங்க. எங்கப்பாவா உங்களை உதறிட்டு போனார். நீங்க தான் எங்கப்பாவை உதறினிங்க. சரின்னு எங்கப்பா உங்களோட நெகட்டிவிட்டி இல்லாத இடமா என்னை அழைச்சிட்டு போயிட்டார். என்ன சொன்னிங்க…  சொத்தை அபகரிக்க வந்தார்னா. எங்கப்பா தனியாள வெளியே போய் சுயமா உழைச்சி தனி வீடு வாங்கியவர். சுயமா சம்பாதிச்சு என்னை படிக்க வச்சி ஆளாக்கியவர். அப்படியிருக்க.. சொத்தை ஆட்டை போட யார் வந்தா? மேபீ… சொத்து வெளியே போகக்கூடாதுனு நீங்க வேண்டுமின்னா அக்கா மகளை கட்டியிருக்கலாம்.” என்று தோளைக்குலுக்கினான் பிரசன்னா.

     

    “ஏ.” என்று கத்த, “பிரசன்னா… போதும்… இங்க வரவேண்டாம்னு சொன்னேன். நீ தான் கேட்கலை.” என்றார் பிரதீப்.

     

    பிரசன்னாவும், “நீங்க எப்பவும் கரெக்ட் அப்பா. என்ன… எனக்கு பெரிப்பா அத்தை சித்தப்பா, ஆச்சினு அவங்களை சார்ந்த உறவுனு கிடைக்க ஆசைப்பட்டேன்.

    இட்ஸ் ஓகே… இந்த உறவு எதுவும் வேண்டாம். நாம போகலாம் அப்பா.” என்று எழுந்தான்.

     

    கனகவேலனின் மனைவி கணவரை உலுக்க, “பிரதீப் வந்தது வந்துட்ட. அப்பா சொத்தில் உன் பங்கு வேண்டாம்னு எழுதி தந்துட்டு போ” என மனசாட்சியின்றி கூறினார்கள்.

     

    பிரதீப் புன்னகை மாறாமல் “கொடு அண்ணா.. சைன் போடறேன்” என்றார்.

     

    பிரசன்னாவோ ஆச்சரியமாக பிரதீப்பை கண்டு “கல்யாணம் செய்ய மாட்டேன்னு நீங்க பிடிவாதம் பிடிச்சப்ப, எல்லா உறவையும் உதறிட்டாரேனு உங்க மேல கோபம் வந்ததுப்பா. உறவுகள் இருக்கறதால் உதாசினம் செய்துட்டாரேனு. ஆனா உங்களை மாதிரி ஒரு உறவை உதாசினம் செய்தது இந்த குடும்பம் தான். எவ்ளோ பேசி கேலி செய்தும் சொத்தும் வேண்டாம்டா நீயே வச்சிக்கோனு பெருந்தன்மையா இருக்கிங்க பாருங்க. யூ ஆர் கிரேட் டேடி” என்று கட்டிப்பிடித்தான்.

     

    ஆளாளுக்கு தலைகுனிய, கனகவேலனின் மனைவி பத்திரம் கொண்டு வர, பிரதீப் கையெழுத்து போட்டுவிட்டார்.

     

    பிரதீப் பிரசன்னா இருவரும் மற்றவரை பாராது நடக்க, “நில்லுடா.” என்றார் காஞ்சனா.

     

    பிரதீப் நின்று அன்னையை பார்வையிட, “நான் உன்னோட வர்றேன். என்னையும் பிரசன்னா மாதிரி ஏத்துக்கோ. இங்க இருந்தா நான் அனாதையா உணருறேன். அங்க வந்தா என் பிள்ளை பிரதீப்பும், என்‌ பேரன் பிரசன்னாவும் இருக்காங்கனு சந்தோஷப்படுவேன்” என்றார்.

     

    பிரதீப் பிரசன்னா இருவரும் புன்னகையோடு, “என்கிட்ட கேட்கலாமா அம்மா.” என்று கண்கலங்க நின்றான்.

     

    காஞ்சனாவோ பெரிய மகன், மகள், கடைசி மகன் என்று யார் பேச்சையும் காதில் வாங்காமல் பிரதீப் கையை பிடித்து கூடவே வந்தார்.

     

    பிரதீப் வீட்டுக்கு வந்ததும், அம்மாவை உபசரித்தார். பிரசன்னாவுமே ஆச்சியிடம் உரிமையாக பழகினான்.

     

    இரவு உணவுண்ணும் நேரம், பிரதீப் தோசை சுட்டு மகனுக்கு வைத்து, “சரிடா… சுஹாசினி வீட்ல மறுபடியும் பொண்ணு கேட்க போகலாமா?” என்று மகிழ்ச்சியோடு கேட்டார்.

     

    சாம்பாரை வழித்து நக்கிய பிரசன்னாவோ, “டேடி… சொந்தங்களை பத்தின உங்க கருத்துல, யூ ஆர் ரைட். பட்… நீங்க கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு சொல்லறதுல ஐ அம் ரைட். சோ… நீங்க கல்யாணம் பண்ணிக்க சம்மதிச்சா மட்டும் தான் என் கல்யாணத்துக்கு துரும்பு கூட நகர்த்துவேன். அதுவரை ஹாசினி கூட லவ் பண்ணுவேன். மேபீ.. அவளை வேற யாராவது மேரேஜ் பண்ண வந்தா அவளை கல்யாணம் பண்ணிட்டு வாழுனு வாழ்த்திடுவேன். அவளே உங்களுக்கு ஒரு அம்மாவை கொண்டு வந்த பிறகு தான் வீட்ல காதலை சொல்ல நினைக்கறா. அவளும் மாமியார் வேண்டும் ஆசைப்படறதில் தப்பில்லையே.

     

    தவிர உங்களுக்கு ஒரு விடிவு இல்லாம எனக்கு ஒரு விடியலை உருவாக்கிக்க மாட்டேன்.  உங்களுக்கும் எனக்குமான பனிப்போர் அதே தீவிரத்தோட இருக்குப்பா.” என்றான்.

     

    “டேய்… நான் பாவமில்லையா? இந்த வயசுக்கு மேல என்னடா கல்யாணம். ஒவ்வொருத்தரிடமும் நீ என் பையன் இல்லைனு சொல்லி பொண்ணு பார்ப்பியா? பிரசன்னா… என்னை இப்படியே விட்டுடுடா. நீ இருக்க. எங்க அம்மா வேற வந்துட்டாங்க. எனக்கு இந்த லைப் போதும்டா. சாட்டிஸ்பேக்ஷனா இருக்கு” என்றார் பிரதீப்.

     

    “எனக்கு நிம்மதியிருக்காதுப்பா. சந்தோஷம் இருக்காதுப்பா. உங்க அண்ணா அக்கா தம்பி எப்படி சொத்து பத்திரத்தில் உங்களுக்கு சம்மதமில்லைனு கையெழுத்து வாங்கி அனுப்பினாங்களோ, நான் உங்க பாசத்தை சுரண்டிட்டு செல்ஃபிஷ்ஷா இருப்பதா தான் எனக்கு பீலாகும். அதனால்… என் முடிவுல மாற்றமில்லை. ஆச்சி நான் பேசறது தப்பா?” என்றான் பிரசன்னா.

     

    “என் தங்கமே.. நீ சொல்லறதுல ஒரு தப்பும் இல்லைடா. அம்மாவா நான் இருக்கற இடத்துல, நீ இருந்து வழிநடத்துற” என்று பிரசன்னாவை மெச்சியபடி பேசினார்.

     

    பிரதீப் தான் ‘ஏற்கனவே இந்த பிரசன்னா ஆடுவான். இதுல அம்மா வேற. இவன் பிரெண்ட்ஸ் கேங்க்… அதோட சுஹாசினியை லவ் மட்டும் பண்ணுவான்னு நினைச்சா, அந்த பொண்ணும் இவனிடம் எனக்கு பொண்ணு பார்க்க சொல்லிருக்கு.

     

    மொத்தமா

    ரவுண்ட் கட்டறாங்களே. என்ன தான் செய்வது.’ என்று மலைத்தார் பிரதீப்.

     

    -தொடரும்.

     

     

     

     

  • கரை தந்த கடலே-9

    அத்தியாயம்-9

     

    பிரசன்னா வந்ததும் வராததும் ஒரு அறை பளீரென்று போட்டார்.

     

    “என்னடா நினைச்சிட்டு இருக்க. கண்ட கண்ட கல்யாண ஆப்ல என் போன் நம்பரை போட்டு கல்யாணம் செய்வதா முட்டாள்தனமா போட்டிருக்க. இன்னிக்கு அதை பார்த்துட்டு என் அண்ணன் அக்கா கேலியா பேசறாங்க. பொண்ணு பார்க்கறப்ப எல்லாம் மறுத்துட்டு காலம் போன பிறகு, அக்கா பொண்ணுக்கு பொண்ணு பார்க்கறப்ப, என்னடா விளையாடிட்டு இருக்கன்னு  கேட்கறாங்க. உன்னால அந்த குடும்பத்துல அசிங்கமா போச்சு. இது மாதிரி பேச்சு வாங்கவா என் போன் நம்பர் வீடு எல்லாத்தையும் மறைச்சிட்டு வாழ்ந்தேன்” என்று கோபப்பட்டார்.

     

    “அப்பா..” என்று கூறி முன்னே வந்தான் பிரசன்னா. இத்தனை காலம் தந்தையின் உறவுகள் யாரென்று கூட தெரியாதே. இவரும் அவர்களோடு பேசியதாக ஒரு செய்தியும் இல்லை.

    இன்றாவது தொடர்பு கொண்டதால், உறவுகளோடு இணைத்து வைக்க முயலலாமென கேட்டான்.

     

    “எனக்கு அவங்களையாவது அறிமுகப்படுத்தி வையுங்க. இல்லையா… என்னிடம் பேசாதிங்க.” என்று அப்பொழுதும் பதில் உரைத்தான்.

     

    அங்கே நிற்காது தனதறைக்கு வந்து கதவை திறந்து உடைமாற்றினான்.

     

    பிரதீப் மகனது அறைக்குள் வந்து, “ஏன்டா இப்படி பண்ற. இதுவரை உன்னை அடிச்சதேயில்லை. ஆனா இன்னியோட இரண்டாவது தடவை ஒரே காரணத்துக்காக அடிக்க வச்சிட்ட” என்றவர் மகனின் தோள் வளைவில் பற்தடம் இருக்க நிதானித்தார்.

     

    தன்னையும், இவன் நண்பர்களையும் தாண்டி மகனுக்கு வேறொரு நெருக்கமான நட்பு கிடைத்துவிட்டதென புரிந்தது.

     

    ‘ஏன்டா இப்படி பேசாம தவிக்க விடற’ என்று கூற வந்தவர், “ஓ… துரை அப்ப தான் பேசுவிங்களா? நீ ஒன்னும் பேச வேண்டாம். கல்யாணம் செய்தா தான் பேசுவனு சொன்னா… நான் செத்து போனதுக்குபிறகு என் பிணத்துக்கு முன்ன பேசி புலம்பு” என்று வெளியேறினார்.‌

     

    பிரசன்னா அதை கேட்டு துடித்தவனாக தந்தையை திரும்பி பார்க்க பிரதீப் அங்கேயில்லை.

     

    தாரை தாரையாக கண்ணீர் வழிய, சுஹாசினிக்கு அழைத்தான்.

     

    “அப்பாவை ரொம்ப காயப்படுத்தறேனேனு பயமாயிருக்கு ஹாசினி. ஒருவேளை நான் அவர் பெத்த பிள்ளையா இருந்தா இந்த வலி வேதனை இருக்காதோ என்னவோ. என்னால அவர் வாழ்க்கை போச்சேனு நினைக்க நினைக்க நான் என்ன செய்யணும்னு கூட தெரியலை.” என்று மனதை கொட்டினான்.‌

     

    சுஹாசினியோ “முதல்ல பெத்த பிள்ளை வளர்ப்பு பிள்ளைனு நீயே சொல்லறதை நிறுத்து. ஏன்… பெத்த பிள்ளைன்னா அப்படியே விட்டுடுவியா? வளர்த்த பிள்ளை என்பதால தான் அங்கிளுக்கு கல்யாணம் செய்ய முனைவதா பேசற.

     

    நீயே வளர்த்ததுக்கு நன்றி செலுத்துவதா பொண்ணு தேடினா இப்படி தான். உண்மையில அவர் மகனா யோசி. அவருக்கு வரன் தேடு. அதுக்காக உன் வயசுல உள்ள பொண்ணை தேடாத. அங்கிளுக்கு 40 ஆஹ்… அப்ப முப்பதுக்கு மேல தேடு. இப்பலாம் மறுமணம் ரொம்ப சாத்தியம். நிச்சயம் பொண்ணு கிடைக்கும். என்ன.. கல்யாண வயசுல நீ நந்தி மாதிரி இருக்க அதான் மைனஸ்.

     

    ம்ம்ம… அங்கிளோட அண்ணா அக்கா போன் மூலமா பேசியதா சொன்னல்ல… நீ அந்த நம்பரை வச்சி அவங்களை சந்திச்சு ஒருமுறை பேசு.

    அங்கிள் சாகறேன்னு பேசறதை இக்னோர் செய்துட்டு, இப்படி பேசினா நானும் கூடவே செத்துடுவேன்னு எமோஷனல் பிளாக்மெயில் பண்ணு. அதைவிட்டு அச்சோ அப்படி பேசிட்டாரேனு பீல் ஆகாத.” என்று பேச பிரசன்னா ஏதோ தெளிவது போல இருக்க, “ஐ லவ் யூ ஹாசினி” என்றான்.

     

    சுஹாசினியும் “ஐ லவ் யூ பிரசன்னா” என்றாள்.

     

    போனை துண்டித்து திரும்ப, அங்கே முரளி மகளை கண்டு கொதித்திருந்தார்.

     

    பிரசன்னாவோ சுஹாசினி சொன்னதால் தந்தையின் போனில் பெரிப்பா அத்தை நம்பர் இருக்குமென வந்து தேடினான்.

     

    அறைக்கு வந்து தன் போனை நோண்டவும் பிரதீப், எட்டிபார்க்க, மடமடவென இன்று பதிவான அழைப்புகளின் எண்ணை, தன் போனில் ஸ்டோர் செய்தான்.

     

    “என்னடா பண்ணற?” என்று பிரதீப் முன்னே வந்து பார்க்க, “பெரிப்பாவிடம் அத்தையிடம் பேசணும்.” என்றான்.

     

    “இங்க அப்பன் நான் இருக்கேன். என்னிடம் எப்பவும் போல பேசு அது போதும். அதை விட்டு பெரியப்பா அத்தைனு சொல்லாத. அவங்க எல்லாம் வேண்டாம். முதல்ல அந்த நம்பரை அழி” என்றார்.

     

    பிரசன்னா நம்பரை பதிவு செய்து வெளியேறியதும், பின்னாலே சென்றவர், “அவங்களாம் மதிக்க மாட்டாங்கடா. உன் மனசை காயப்படுத்துவாங்க. என்னை கேலி செய்து பேசுவாங்க. நீ தேவையில்லாத ஆணியை பிடுங்கற” என்றார்.

     

    “தேவையில்லாத ஆணி இருந்தா என்ன? பிடுங்கினா என்ன? பிடுங்கிட்டா எனக்கு உறுத்தாமலாவது இருக்கும். நான் அவங்களிடம் பேசிட்டு அப்பவும் நீங்க சொல்லற மாதிரி இருந்தா பார்த்துக்கறேன். எனக்கு என்ன செய்யணும்னு தெரியும்” என்றவன் இன்னமும் சட்டையை போடாமல் பேண்ட்டோடு சுற்றவும், “கிளிக்கு இறக்கை முளைச்சிடுச்சுனு எனக்கும் தெரியும். அதான் உனக்கு சப்போர்ட் செய்ய யாரோ இருக்காங்களே” என்றார்.

     

    “என் பிரெண்ட்ஸ் எனக்கு சப்போர்ட் செய்வதில் என்ன தப்பு. உங்க பிரெண்ட் திவாகர் அங்கிள் உங்களுக்கு சாதகமா பேசறார்.” என்றவன் வாஷ்பேஷனில் முகம் அலம்பினான் பிரசன்னா.

     

    பிரதீப் மகனருகே வந்து, “நான் உன் நண்பர்களை சொல்லலை.” என்றவர், பிரசன்னாவின் இடது தோளில் உள்ள பற்தடத்தை சுட்டிகாட்டி, “உனக்கானவளை நீயே பார்த்துக்கிட்ட போல. அந்த தைரியம் தானே.” என்றார்.

     

    பற்தடம் அதுவும் தோளில் அழுத்தமாய் இருக்க, நண்பன் செல்லமாய் கடித்தான் என்றா கூற முடியும். அது அபத்தமாக தெரிந்தது. அதோடு தந்தைக்கு ஏதோ தெரிந்துள்ளதென புரிந்தது.

     

    பிரதீப் லேசாக புன்னகைத்து, ”நான் கல்யாணம் செய்தா தான் நீயும் கல்யாணம் செய்வதா சொன்ன. இதென்னங்க சார்.. காதலி தந்த அன்பு பரிசா?

    ஓ… காதலி வீட்ல கல்யாணத்துக்கு அவசரப்படுத்தறாங்களா? அதுக்கு தான் இந்த அப்பனுக்கும் கல்யாணத்தை பண்ணி துரத்த பார்க்கறியா?” என்றார்.

     

    “நான் சுஹாசினியை விரும்பறேன். சுஹாசினி… நாம பொண்ணு பார்க்க போன பொண்ணு.” என்றான் தலைகுனிந்து. காதலித்த சில நாட்களிலேயே, குட்டு வெளிப்பட்டதால் வந்த தயக்கத்துடன் நின்றான்‌ பிரசன்னா.

     

    “ஓ.. அந்த பொண்ணா.” என்றார் பிரதீப். மகனையும் அவளையும் காதலில் விழவைக்க நம்பரை பரிமாற்றம் செய்து வைத்த ஞானியே, ஏதும் அறியாதவர் போல கேட்டார்.

     

    “அந்த பொண்ணை கல்யாணம் செய்து நல்லபடியா வாழப்பாரு. நாம போய் மறுபடியும் பொண்ணு கேட்டு பேசலாம்.” என்று பிரசன்னா தோளில் கையை வைத்தார்.

     

    பிரசன்னா தந்தை கையை தட்டி விட்டு, “ஒன்னும் வேண்டாம். சுஹாசினி வீட்ல என்னை அக்சப்ட் பண்ணினா கூட, உங்க கல்யாணம் முடியாம நான் அவளை மேரேஜ் பண்ண மாட்டேன். ஹாசினி எனக்காக காத்திருப்பா. இல்லைன்னா கூட நானும் உங்களை போல இருந்துக்கறேன்.

     

    நீங்க கல்பனா அம்மாவை நினைச்சிட்டு வாழற மாதிரி, நானும் ஹாசினியை நினைச்சிட்டு வாழ்ந்துடுவேன். ஆனா எனக்கு நீங்க உங்க கல்யாணத்துக்கு சம்மதிக்கணும். இல்லைன்னா நான் பேசமாட்டேன். ஒரே வீட்ல அப்பா மகன் பேசாம இருப்போம்” என்றதும் பிரதீப் ஆடிப்போனார்.

     

    கப்போர்டை திறந்து உடையை எடுத்து குளியலறை சென்றான் பிரசன்னா.

     

    பிரதீபிற்கு தற்பொழுது பிரசன்னாவை சமாதானம் செய்வது கடினமென புரிய, அட்லீஸ்ட் சொந்தங்களோடு பேசுவதற்காக மட்டுமாவது சம்மதிக்க நினைத்தார்.

     

    குளித்து முடித்து வந்தவனிடம், “அவங்க வீட்டுக்கு வேண்டுமின்னா அழைச்சிட்டு போறேன்.” என்றார்.

     

    பிரசன்னாவுக்கு இதே பாணியில் செல்வது சரியென்று விளங்க, “நாளைக்கு போகலாம்” என்று முடித்து கொண்டான்.

     

    பிரதீப் தான் துண்டை எடுத்து, “கண்ட நேரத்துக்கு வர்றது, லேட் டைம்ல குளிக்கறது. அட்லீஸ்ட் தலையையாவது ஒழுங்கா துவட்டலாம்ல” என்று துவட்டினார்.

     

    அவரிடமிருந்து துண்டை வாங்கி, “நாளைக்கு பெரிப்பா குடும்பம் அத்தை குடும்பம் அவங்களிடம் எல்லாம் பேசிட்டு அப்பறம் நாம பேசலாம். அதுவரை நமக்குள் இந்த பனிப்போர் இருக்கட்டும்.” என்று அனுப்ப முயன்றான்.

     

    “சேர்ந்து சாப்பிடவாது வாடா. தனியா சாப்பிடவே பிடிக்கலை.” என்று பிரதீப் கெஞ்சவும் “வர்றேன்” என்றான் பிரசன்னா.

     

    சுஹாசினி வீட்டில் ஏகப்பட்ட அர்ச்சனைகள் விழுந்தது. முரளி ராதாவிடம் மகளது பேச்சை விவரித்து, அதட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

     

    சுஹாசினி தனியொருவளாக அவள் குடும்பத்தோடு போராடினாள்‌.

     

    “நான் ஒன்னும் எவனையோ விரும்பலை. நீங்க எனக்காக பொண்ணு பார்த்து வீட்டுக்கு வந்தவரை தான் காதலிக்கறேன்.

     

    இதே அன்னிக்கு அந்த சம்பந்தம் முடிவானா மாப்பிள்ளையிடம் பேசுனு நீங்களா சொல்லியிருப்பிங்க. இப்ப நானா பேசினேன். என்னவோ கொலை குற்றம் பண்ணியதா பேசறிங்க. நான் பிரதீப் அங்கிளை ஒன்னும் விரும்பலையே. பிரசன்னாவை தானே விரும்பறேன்” என்றாள்.

     

    ராதாவோ “ஆமாடி… நாங்க தான் பார்த்து முடிவானது. உங்கக்கா வீட்ல எல்லா சொந்தமும் இருந்தும் சண்டை சச்சரவு. இங்க எந்த சொந்தமும் இல்லை. அதுக்கு எல்லம் சேர்த்து அந்த பையனே குழப்பவாதியா இருப்பான் போல.

     

    உன்னையாவது நிம்மதியா கல்யாணம் செய்து கொடுக்கணும்னு முடிவுல இருக்கோம். அதுல மண்ணை அள்ளி கொட்டிடாத. முதல்ல அந்த பையன் நம்பரை அழி. அவனிடம் இனி பேசாத” என்று மகளின் காதல் விவகாரம் அறிந்ததும் பெற்றோர் கூறும் கண்டன விதிமுறையை இயற்றினார்.

     

    “அப்பா… நீங்களாவது அம்மாவிடம் எடுத்து சொல்லுங்க” என்று சுஹாசினி கெஞ்ச, முரளியோ “உங்கம்மா சொல்வதை கேளு சுஹா. அதோட கொஞ்ச நாள் பழகியவனிடம் குழைஞ்சிட்டு பேசாத. என்னவோ பொண்ணை சரியா வளர்க்காம போயிட்டோமோனு கவலையை தந்துட்ட” என்று குமைந்தார்.

     

    சுஹாசினியோ “ஏன் இந்த பேரண்ட்ஸ் இப்படி இருக்கிங்க. நீங்க பார்த்த பையனோட ஏதோ ஒரு தடை. இப்ப அந்த தடையை மீறி மறுபடியும் இயல்பா பேசறேன்.

    அவரையே கல்யாணம் செய்ய என்ன தடுக்குது?” என்றவளுக்குள் சொல்ல இயலாத வலி.

     

    “முதல் கோணல் முற்றிலும் கோணல். இதை இத்தோட விடு” என்று முடித்தனர்.

     

    பிரசன்னாவோடு கொஞ்ச நாள் தான் பழக்கமென்றாலும், இதயத்தின் ஆழம் வரை சென்றுவிட்டானே!

     

    அதோடு பிரசன்னா பிரதீப் இருவரின் அன்பான உறவை அவளும் நேசிக்கின்றாள்.

     

    யாரென்று தெரியாத குழந்தை, சுனாமியில் தன் கைக்கு வந்ததும் அதை ஆசிரமத்தில் சேர்க்காமல், தன் வீட்டை எதிர்த்து மகனாக  வளர்க்கும் பிரதீப், அவளது கண்ணுக்கு உயர்வாக தெரிந்தார். காதலியை மறக்க முடியாமல் தனிமரமாக நினைவுகளோடு வாழும் அவருக்கு, பிரசன்னா வளர்ப்பு பிள்ளை என்றதும், தந்தை பிரதீப்பிற்கு நல்லது செய்ய நினைத்து கல்யாணம் செய்ய மும்முரமாக பெண் தேடும் பிரசன்னாவின் அன்பும், அவளுக்கு பிடித்திருந்தது.

     

    குடும்பத்தில் உள்ள இரு உறவுகள் என்றாலும் அதற்குள் எவ்வளவு அன்பு.

     

    அப்படிப்பட்ட சிறுகூட்டில் சுஹாசினியும் இணைய விரும்புவதில் தவறில்லை.

     

    என்ன… இங்கே பிரசன்னா முதல் கோணல் முற்றிலும் கோணல் என்னும் பழமொழிக்கு உதாரண

    மாக அமைத்து தாய் தந்தை பேசுவதில் பொறுத்திருந்து தான் புரிய வைக்க இயலுமா? என்று மலைத்தாள்.

     

    -தொடரும்.

     

     

     

     

  • கரை தந்த கடலே-8

    அத்தியாயம்-8

     

    பிரதீப்பும் பிரசன்னாவும் ஒருவாரமாக பேசாமல் திரிகின்றனர்.

     

    காரணம் பெரிதாக இல்லை. பிரசன்னாவோ “நீங்க கல்யாணம் பண்ணினா தான் நானும் கல்யாணம் பண்ணுவேன்” என்று பிளாக்மெயில் செய்யவும், பிரதீபிற்கு கோபம் உருவாக, “இந்த ஜென்மத்துல என் கல்பனாவை தவிர யாரையும் நேசிக்க முடியாது.” என்று மறுக்க, “அப்ப நானும் கல்யாணம் பண்ணாம இப்படியே இருக்கேன். அந்த தரகர் பாலுவிடம் என் ஜாதகத்தை வாங்குங்க. இனி உங்களிடம் நான் பேசமாட்டேன். கல்யாணம் செய்துக்கறேன்னு எப்ப ஓகே சொல்லறிங்களோ அப்ப பேசுங்க” என்று கூறினான்.‌

     

    பிரதீப்பிற்கு இந்த தண்டனை அதிகம். பிரசன்னாவிடம் பேசாமல் பொழுதே ஓடாது. ஆனால் தன் வயதுக்கு பொண்ணை பார்க்கின்றேன் என்று சிறுப்பிள்ளையாக அவன் செய்வதை கண்டு பொறுமை பறந்தோடிவிட்டது.

     

    சுஹாசினியை எல்லாம் இந்நேரம் இவனுக்கு பேசி முடித்து கல்யாண வேலையில் மூழ்கியிருக்க வேண்டியது. எல்லாவற்றையும் தன்னிடம் கலந்து பேசாமல் முட்டாள்தனமாக நடத்திவிட்டு, இன்னமும் உளறுவதில் பிரதீப்பும் கோபம் கொண்டார். பிரசன்னாவிற்கு அதிகமாகவே செல்லம் கொடுத்து விட்டோமோ என்று நினைத்தார்.

     

    இருவருக்குள் பேச்சு வார்த்தையை குறைத்துக் கொண்டார்கள்.

     

    பிரதீப் சமைத்து வைத்தால் பிரசன்னா அதை சாப்பிடாமல் கல்லூரிக்கு ஓடினான். பிரதீப் கூப்பிட்டு நிறுத்தி சண்டை பிடிக்க நினைத்தார். ஆனால் பரீட்சை நேரம் படிக்கின்ற சமயம் சண்டை போட்டு கூடுதலாக பிரசன்னாவை மனவுளைச்சலுக்கு ஆளாக்குவதை குறைக்க நினைத்தார்.

     

    அதனால் சமைத்து வைப்பார், பிரசன்னா சில நேரம் மறந்து போய் எப்பவும் போல டிபன் பாக்ஸை எடுத்துக் கொண்டாலோ அல்லது சாப்பிட்டாலும் அந்த நேரம் அமைதியாக கவனிக்காதது போல நகர்ந்திடுவார்.

     

    பிரசன்னா அவன் தந்தையிடம் பேசாதது அவனது நண்பர்களுக்கு ஆச்சரியமே. “ஏன்டா.. அவரிடம் பேசாம எப்படி? நீ அப்படி வீம்பு பிடிச்சி நிற்க மாட்டியே. நீ வீம்பு பிடிச்சாலும் அங்கிள் உன்னை விடமாட்டாரே. அவரால உன்கூட பேசாம இருக்க முடியாதே.” என்று ஆயிரம் கேள்வியை குடைந்தனர்.

     

    “அவர் பேசி இன்னியோட ஒரு வாரம் ஆகுது.” என்று கடுப்போடு குமைந்தான் பிரசன்னா.

     

    “வரலாற்று அதிசயம்” என்று சலீம் சிரிக்க, “அங்கிளுக்கு கல்யாணம் செய்ய விருப்பமில்லைன்னா விட்டு தொலையேன்டா.” என்று அகில் எடுத்துரைக்க, “ஏற்கனவே கல்யாணமாகி ஒரு குழந்தையா நான் உதிச்சிருந்தா விட்டிருப்பேன்டா. இவருக்கு கல்யாணமே ஆகலை. அப்படியிருக்க… எப்படிடா?

    என் உயிரை காப்பாத்தியிருக்கார். எனக்கு படிப்பு தந்திருக்கார், போட்டுக்க பிராண்டட் டிரஸ் வாங்கியிருக்கார். நான் பசிக்கு அழறேன்னா, விளையாட்டுக்கு அழறேன்னானு, என் முகம் பார்த்து செய்வார்டா.

    எனக்கு அப்பாவும் அம்மாவுமா இருக்கறவர். அவரால நான் நல்லபடியா வாழறேன்ல. அதே போல என்னால அவருக்குன்னு ஒரு வாழ்க்கையை கிரியேட் பண்ணி தரணும். ஏன்… நாற்பது வயசுக்கு மேல கல்யாணம் ஆகாத எத்தனை ஆக்டர் சினி பீல்ட்ல இருக்காங்க. அவங்க எல்லாம் சட்டுனு ஒரு நாள் மேரேஜ் விஷயத்தை போடறாங்க. அடுத்த இரண்டு வருஷத்துல குழந்தை குட்டினு நிறைவா வாழறாங்கள்ல. இவரும் அப்படியே இருக்கட்டும். இப்ப கல்யாணம் ஆனா கூட அவருக்குன்னு ஒரு குழந்தை மனைவி இருப்பதில் என்ன தப்பு. முன்னவே என்னை பையன்னு வளர்க்காம, தம்பின்னு சொல்லியிருந்தா கூட நான் இந்நேரத்துக்கு கல்யாணம் செய்ய புஷ் பண்ணிருப்பேன்.

     

    எனக்கே ரீசண்டா தானே தெரியும். இத்தனை நாள் அவர் வாழ்க்கையில் என்னை அறியாம தடையா இருந்திருக்கேன்டா.

    இதுக்கு தீர்வு அவருக்கு கல்யாணம் செய்தப் பிறகே தான் நான் கல்யாணம் பண்ணுவேன். இல்லையா… நானும் தனியா பிரம்மசாரியா இருந்துக்கறேன்.” என்று தோளைக் குலுக்கினான்.

     

    வருணோ ”அங்கிள் உன்னோட எப்படி பேசாம இருக்கார்” என்று கேட்க, “என்னை விட அவருக்கு அவர் கல்பனா முக்கியமா போச்சு.” என்று நக்கலாய் உரைத்தான்.

     

    அகில் மூலமாக போனில் மகனது பேச்சை கேட்ட பிரதீப்போ ‘வாய் வாய்… எப்படி பேசறான். நான் கல்பனாவை எந்தளவு நேசித்தேனோ, இவனையும் தான் அதிகமா நேசிக்கறேன். புரிஞ்சுக்காம பேசறானே.’ என்று தனியாக பொறுமினார்.

     

    இதில் பிரசன்னா புண்ணியத்தில் அவன் எங்கெல்லாம் பிரதீப் பயடேட்டா போட்டு ஆப் மூலமாக பொண்ணை தேடினானோ அவ்விடத்தில் எல்லாம் நம்பர் மூலமாக தினம் ஒரு பெண், மறுமணத்தை பற்றி பேச்செடுத்தபடி, தொலைப்பேசியில் அழைத்து விடுகின்றனர்.

     

    அவர்களிடம் தன் மகன் தனக்கு விருப்பமின்றி, இந்த ஆப்பில் தன் எண்ணை பதிவிட்டதாக எடுத்து கூறி அணைக்கவே பிரதீப்பிற்கு  நேரம் கழிந்தது.

     

    ‘இன்னிக்கு வீட்டுக்கு வரட்டும், எந்த ஆப்ல எல்லாம் கல்யாண வரன் தேடி பதிவு செய்தானோ அந்த இப்ல எல்லாம் என் பயோடெட்டாவை நீக்க சொல்லணும்.” என்று ஹாலில் குறுக்கும் நெடுக்கும் நடந்தார்.

     

    மகன் இன்னமும் வராததில், வருணுக்கு அழைக்க, “அங்கிள் அவன் அப்பவே போயிட்டானே” என்றான் வருண்.

     

    அகில் வீடு வரும் வழி தான். ஒருவேளை அங்கு சென்றுயிருப்பானோ என்று அகிலுக்கு அழைத்தார் பிரதீப்.

     

    அகிலோ “அங்கிள்… அவன் வரவர இங்க வர்றதை குறைச்சிட்டான். கல்யாணத்துக்கு பொண்ணு பார்க்கறதா பேச்சு ஓடினப்ப கூட நார்மலா இருந்தான். வளர்ப்பு பையன் என்றது தெரிந்தப்பின்ன கொஞ்சம் வர்றது போறது குறைச்சிட்டானா இல்லை, நாங்க எது பேசினாலும் உங்களிடம் ஷேர் பண்ணிடறோம்னு எங்களிடம் நழுவறானா ஒன்னும் புரியலை அங்கிள்.” என்றான்.

     

    சலீம் மட்டும் ஏன் விட்டு வைப்பானேன் என்று அவனிடமும் கேட்டு வைக்க, அவனுமே அதே பல்லவி பாடினான்.

     

    பிரதீப் பிரசன்னாவிற்காக அவன் போனுக்கு அழைத்து அழைத்து பிரசன்னா எடுக்காமல் அவமதிக்க, கோபமாக தான் அலைந்தார்.

     

    நம் நாயகன் பிரசன்னாவோ, “இன்னும் எத்தனை நாள் ஹாசினி அப்பா மாறுவார்னு எனக்கு நம்பிக்கையில்லை. ரொம்ப கஷ்டமாயிருக்கு ஹாசினி.

    முன்ன எல்லாம் என்ன நடந்தாலும் அவரோட பேசுவேன் பழகுவேன். ஒன்னா தான் சாப்பிடுவேன். இப்ப அவரிடம் முகத்தை திரும்பிட்டு நடக்கும் போது எனக்கே கஷ்டமாயிருக்கு.” என்று ஹாசினி என்ற சுஹாசினியிடம் தான் கைப்பிடித்து  புலம்பினான்.

     

    “பிரசன்னா… அங்கிளிடம் கல்யாணம் பண்ணுங்கன்னு நீ கெஞ்சினா கண்டிப்பா வேலைக்கு ஆகாது. இதே… பேசாம அவரை இக்னோர் பண்ணு. எப்படி வழிக்கு வர்றாருனு மட்டும் பாரு.

     

    அங்கிளுக்கு உன் சந்தோஷம் உன் விருப்பம் தான் முக்கியம். அவரால உன்னிடம் பேசாம தவிர்த்து இருக்கறது கஷ்டம். ஒரு வாரம் தானே ஆகியிருக்கு. பத்து நாள் தாண்டறதுக்குள் அவரா… அவர் வாயிலருந்து, ‘சரிடா.. பொண்ணு அமைஞ்சா கல்யாணம் பண்ணிக்கறேன்னு  சொல்வார் பாரு” என்று நம்பிக்கை அளித்தாள்.

     

    “அதெப்படி சொல்லற? எங்கப்பா பாசம் வச்சா மறக்கற ரகமில்லை. எங்கம்மா கல்பனா மேல அவருக்கு இன்னமும் லவ் இருக்கு. இவர் உயிரோட இல்லை என்றதால தான் அவங்க உயிரை மாய்ச்சிக்கிட்டாங்க. அப்படியிருக்க, அவங்களுக்காக வாழ்நாள் முழுக்க தனியா வாழணும்னு முடிவெடுத்திருப்பார். இதுல இந்த விதி மேரேஜ் பண்ணாம காரணம் சொல்ல ‘இந்தா வச்சிக்கோ ரீஸன்’னு என்னை தூக்கி கொடுத்திடுச்சு.

     

    எங்கப்பாவுக்கு என் மேலயும் பாசம் அதிகம் தான். ஆனா கல்பனா அம்மாவை தவிர்த்து இன்னொரு பொண்ணை கல்யாணம் செய்ய சம்மதிக்கறதா சொல்வார்னு எனக்கும் இப்பல்லாம் நம்பிக்கை இல்ல” என்றான் பிரசன்னா.

     

    “அடேய்… நீயே கான்பிடன்ஸ் இல்லாம பேசினா என்ன அர்த்தம்.” என்று சுஹாசினி பிரசன்னா தோளில் அடித்தாள்.

     

    பிரசன்னாவே “ஆஹ்… அடிக்கற.” என்று சிணுங்க, “நீ பண்ணின காரியத்துக்கும் பேசின பேச்சுக்கும் உன்னை அடிக்க கூடாது. கொல்லணும்… ஆனா நான் உன்னை லவ் பண்ணிட்டு திரியறேன்.” என்றாள்.

     

    “ஆமா… நீயா லவ் பண்ணின. நானா தான் உன் நம்பர்ல சாரி கேட்டு, ஹாய் சொல்லி, ஹலோ சொல்லி, கெஞ்சி கொஞ்சி, ஸ்மூத்தா லவ்ல கொண்டு வந்திருக்கேன்.” என்றான் கெத்தாக.

     

    சுஹாசினியோ “ஆமா ஆமா.. நீ தான் இதெல்லாம் செய்த. ஆனா நீ மட்டும் பொண்ணுப் பார்க்க வந்த அன்னைக்கே வாயை மூடிட்டு இருந்தா, இந்நேரம் ‘மாப்பிள்ளை இவர் தாங்க’ன்னு அங்கிள் அழகா அறிமுகம் செய்து நிச்சயதார்த்த டேட் பிக்ஸ் பண்ணி, அடுத்து கொஞ்ச நாளில் கல்யாணமே முடிஞ்சிருக்கும். பெருசா பேசறேன்னு, நல்லா போனதில் குழப்பத்தை உண்டு பண்ணிட்ட. இதுல பெருமை வேற” என்றாள்.

     

    சினிமா தியேட்டரில் பிரதீப் தன் போன் மறந்ததில் சுஹாசினி மூலமாக பிரசன்னா எண்ணிற்கு அழைத்ததால், அதற்கு பிறகான நாளிலிருந்து, பிரசன்னா சுஹாசினி பேசி மனதை பகிர, இதோ ‘காதல்’ என்ற கடலில் குதித்துவிட்டனர்.

     

    இன்னமும் சுஹாசினி அவள் வீட்டில் தன் காதல் விவகாரத்தை தெரிவிக்கவில்லை. அதே போல பிரசன்னாவும் தன் நண்பர்களிடமும், தந்தையிடமும் தன் காதலை மறைத்து காவியம் படைத்துக் கொண்டிருக்கின்றான்.‌

     

    “ஓகே.. மணி எட்டாகுது. நான் கிளம்பறேன்.‌ எப்படியும் அங்கிள் ஒன் வீக்ல உங்களிடம் ஏதாவது பேசுவார். அப்படி அவர் எதுவும் பாஸிடிவ்வா பேசலைன்னா…. அப்பறம் நம்ம காதலை சொல்லிடுவோம். வேற வழி.” என்றாள் சுஹாசினி.

     

    பிரசன்னாவும் ஆமோதிப்பாக தலையாட்டி, “ஓகே… நீ கிளம்பு. அப்பா ஆறேழு தடவை கால் பண்ணிட்டார்.” என்றான்.‌

     

    “கிளம்புன்னா… எப்படி. கொண்டு போய் விடு.” என்றாள்.

     

    பிரசன்னா பைக்கில் ஹெல்மெட் அணிந்து காதல் பறவைகள் சிட்டாய் வீட்டை நோக்கி பறந்தனர்.

     

    சுஹாசினி வீட்டிற்கு செல்லும் வழியில் ஒரமாய் நிறுத்த கூறினாள்.

     

    “ஏய்… வீட்டுக்கு கொண்டு போய் விடுன்னு சொன்ன. இங்கயே நிறுத்த சொல்லற. நான் மாமனார் எதிர்ல டிராப் பண்ணறேன்.” என்று வம்பு இழுக்க, “பிரசன்னா.. விளையாடாதே… வண்டியை நிறுத்து” என்று கூற அவன் நிறுத்தாமல் ஓட்ட, அவன் தோளிலேயே ஒரு கடி கடித்தாள்.

     

    “ஆங்.. லூசு லூசு.” என்று ஓரமாய் நிறுத்தினான்.

     

    “வண்டியை நான் பாட்டுக்கு எதுலையாவது மோதினா என்னடி பண்ணுவ. தோள்ல கடிச்சி விளையாடிட்டு இருக்க. வலிக்குது தெரியுமா?” என்று அதட்டினான்.

     

    “பின்ன வண்டியை முறுக்கிட்டு போனா என்ன செய்யறதாம்.” என்று இறங்கிவிட்டு, “ஒரு வாரம் பொறுத்துக்கோ. அங்கிள் சம்மதிப்பார்.” என்று பைக்கை இறுக பற்றிய கரத்தில் ஆறுதலாக தொட்டு அணைப்பில் இதத்தை உணர்த்தி, வீட்டை நோக்கி அடியெடுத்து வைத்தாள்.

     

    பிரசன்னாவும் தன் வீட்டிற்கு பறந்தான்.

    பிரதீப் அதற்குள் பதினாறாவது அழைப்பை அழைத்துவிட்டார்.

     

    அவன் வீட்டுக்கு வரும் போது 26வது அழைப்பு என்று எண்ணிக்கை கூட, வந்ததும் வராததும், “எதுக்கு இத்தனை முறை போன் பண்ணறிங்க. நான் தான் உங்களோட பேசமாட்டேன்னு சொன்னேனே” என்று வந்தவன் பிரதீப்பை கண்டு பதறினான்.

     

    -தொடரும்.

     

     

     

     

     

     

  • கரை தந்த கடலே-7

    அத்தியாயம்-7

     

    தியேட்டருக்குள் நுழையும் போதே ஏசி சில்லிட, “எந்த ரோன்னு பாரு” என்று போனின் லைட்டில் வெளிச்சம் காட்டி, தேட, “அப்பா.. இந்த ரோ” என்று பிரசன்னா குரலில் சுஹாசினி முகம் பூவாக மலர, அவளை காணாது, சலீம், வருண், அகில், நுழைந்துவிட்டு பிரசன்னா பிரதீப் என்று அமரவும், அவர்களுக்கு பின்னால் இருந்த சுஹாசினி, படம் போடும் சமயம் பேச்சை ஆரம்பித்து அறிமுகமாவதை தவிர்க்கும் விதமாக இருவரையும் கவனித்தாள்.

     

    படம் போடவும் கவனம் ஸ்கிரினில் சென்றது. சுஹாசினியுமே அவளது தோழிகளோடு வந்ததால் பொறுமை காத்தாள்.

     

    பிரதீப் அருகே பிரசன்னா விசிலடித்து படம் பார்த்து நண்பர்களோடு கமெண்ட் பாஸ் செய்ய, நடுநடுவே பிரசன்னா மகனை ரசனையாக பார்வையிட்டு பெருமிதம் கெண்டார்.

    “இந்த ஹீரோயின் பெயர் என்னடா?” என்று மகனிடம் கேட்க, அவன் கூறியதும் “பெயரை நினைவு வச்சிக்கறது கஷ்டமா இருக்கே.” என்று அவர் அலுத்துக் கொள்ள, பிரசன்னாவோ “சிம்ரன் ஜோதிகா எல்லாம் இப்ப வரமுடியாது. அவங்களை தாண்டி பாருங்கப்பா” என்று அங்கலாய்த்தான்.

     

    அப்பா மகன் பேச்சை கவனித்தபடி படத்தை பார்த்தாள் சுஹாசினி.

     

    படத்தில் சாதாரண காட்சிகளை எல்லாம் தந்தை தோளில் சாய்ந்தபடி பார்வையிட்டான். கருத்து பரிமாற்றம் கிண்டல், கேலி என்று தந்தை மகன் விவாதிக்க, காதல் காட்சி, முத்தக்காட்சி, ரொமான்ஸ் என்றால் பிரதீப் மகனின் கண்களை மூட, அவனோ “ப்பா. 18+ னா நீ வீட்ல இருப்பா.” என்று சலித்தபடி வருண் பக்கம் சாய்ந்தான்.

     

    இடைவெளி வரும் நேரம் வரை சுஹாசினி படத்தோடு தந்தை மகனின் நெருக்கமும் புரிதலும் சேட்டையுமாக கண்டாள்.

     

    தியேட்டர் லைட் பளிச்சிட்டதும் ஆளாளுக்கு வெளியே செல்ல முனைந்தனர்

    அதிலும் குழந்தைகளை வைத்திருக்கும் பெற்றவர்கள் முண்டியடித்து ஐஸ்கிரீம், பாப்கார்ன் வாங்க ஒடினார்.

     

    “டேய் நான் போய் வாங்கறேன்” என்று எழுந்த பிரதீப்பை பிடித்த பிரசன்னா “ஒன்னும் வேண்டாம்.  அங்க போய் தனியா ஸ்மோக் பண்ண ஓடுவிங்க. நீங்க இங்க இருங்க. நான் என் பிரெண்ட்ஸ் கூட போயிட்டு ஸ்நாக்ஸ் வாங்கிட்டு வர்றோம்” என்று எழுந்தான்.

     

    பிரசன்னா எழுந்ததும், “சுஹாசினி நீ வரலை?” என்ற பெண் குரலில், திரும்பியவன் கால்கள் தரையில் வேரூன்ற, “மச்சான் போடா.” என்று வருண் அகில் தள்ள முயன்றனர்.

     

    அப்பொழுது தான் பார்ப்பது போல, போனிலிருந்து தலையை நிமிர்த்தி பிரசன்னாவை கண்டாள் சுஹாசினி.

     

    தன் தோழிகளை கண்டு பப்ஸ் மட்டும் வாங்கு” என்று சொல்லிவிட்டு, பிரசன்னாவை கண்டு பிரதீப்பை காணவும், பிரதீப்பும் மகன் யாரை இப்படி காண்கின்றானென திரும்பியவர் பார்வையில், “அட சுஹா.. எப்படிம்மா இருக்க? வீட்ல எல்லாரும் சௌக்கியமா?” என்று கேட்டார்.

     

    சுஹாசினி அனிச்சையாக, “எல்லாரும் நல்லாயிருக்கோம் அங்கிள். நீங்க இங்க வருவிங்கன்னு எதிர்பார்க்கலை” என்று வார்த்தைக்கு வார்த்தை அங்கிள் என்று அழைத்தவாறு பேச்சை ஆரம்பித்தார்.

     

    அதற்குள் பிரசன்னாவை அகில் வருண், சலீப் தள்ளிசென்று நடந்தனர்.

     

    “யார்டா அந்த பொண்ணு?” என்று கேட்க, “பொண்ணு பார்க்க போனோமே அந்த பொண்ணு” என்றான் பிரசன்னா.

     

    “அடப்பாவி பொண்ணு நல்லா தான்டா இருக்கா. ஒழுங்கு மரியாதையா இருந்திருந்தா இந்நேரம் பியான்சியா இருந்திருக்கும்.” என்று ஓட்டியபடி ரெஸ்ட்ரூம் சென்றனர்.

     

    அதற்குள் ஸ்னாக்ஸ் விற்கும் பக்கம் கூட்டம் குறைந்திருக்க டோக்கன் பெற்று ஸ்னாக்ஸ் வாங்க வந்தனர். அந்த பொண்ணு பெயர் விவரம், அப்பாவிடம் பேசறா, மச்சி உனக்கு ஏதாவது பீலாகுது?’ போன்றதொரு கேள்வியோடு நண்பனை இம்சித்தனர்.

     

    ‘இங்கு வரும் முன் மெட்ரோவில், உங்களை விட்டுவிட்டு ரயிலில் ஏறியதே இந்த பெண்ணை பார்த்து பேசினேன்’ என்ற உண்மை சொன்னால் இதை விட அதிகமாக ஓட்டுவார்களென்று அமைதிக்காத்தான் பிரசன்னா.

     

    இங்கே பிரதீப்போ, “பிரெண்ட்ஸோட வந்தியாம்மா. பையன் அவனோட நண்பர்கள் இருப்பதால் சாதாரணமா நலம் விசாரித்தேன்.

    நிஜமாவே அப்பா அம்மா எப்படிடா இருக்காங்க? நீ எப்படியிருக்க? எங்க மேல கோபமா?” என்று கேட்டார்.

     

    “சே சே இல்லை அங்கிள். அதெல்லாம் கோபமில்லை. அவர் செய்த கோளறுபடிக்கு நீங்க என்ன செய்விங்க.” என்றவள் தலைகுணிந்து, “அப்பாவிடம் பாலு அங்கிள் ஏன் அப்படி செய்தார்னு சொன்னார். உங்க மேல அவருக்கு இந்தளவு அன்பு செலுத்துவதை பார்த்தா சந்தோஷமா இருக்கு.

     

    உங்களை மாப்பிள்ளை என்று அப்பா நினைச்சதில் அவர் தப்பும் இருக்கே. ஆனா அங்கிள்.. நீங்க பார்க்க இளமையா தான் இருக்கிங்க.” என்றாள்.

     

    பிரதீப்பும் “தேங்க்ஸ் மா” என்றார்.

     

    அதன்பின் “அம்மா தம்பி என்ன பேசினாங்க? நீ மனகஷ்டத்துல இருந்தியா. உன் மனசை அவன் யோசித்திருக்கணும்.

    அப்பா மகள் அன்பா இந்நேரம்… ம்ம்ம் என்று ஆரம்பித்தவரால் “எல்லாம் சொதப்பிட்டான்” என்று மகனை கடிந்தபடி வருந்தினார்.

     

    சுஹாசினி அமைதியாக தலைகவிழ, பதட்டமாய் பிரதீப் சட்டை பேண்ட் பேக்கெட்டில் கைகளை துழாவி, “அய்யோ போனை எங்கயோ மிஸ் பண்ணிட்டேனா?” என்று புலம்ப, “என்னாச்சு அங்கிள்.’ என்று வினவவும், “என் போனை காணோம். பிரசன்னா வச்சியிருக்கானானு கேட்கணும். அம்மாடி… கால் பண்ணி கேட்க முடியுமா?” என்று கேட்டதும், “சூர் அங்கிள்” என்று நம்பரை கூற கூறினாள்.

     

    அவரும் நம்பரை கூற, பிரசன்னா போனை எடுத்தான்.

     

    “அங்கிள் அவர் தான். கேளுங்க” என்று பிரதீப்பிடம் கொடுக்க, “பிரசன்னா… அப்பா போன் உன்கிட்ட இருக்காடா?” என்றார்.

     

    “உங்க போனா?” என்று சட்டை பேக்கெட்டை தடவியவன், “ஆமாப்பா… பேண்ட் பேக்கெட்ல இருக்கு.’ என்று கூறவும், “சரி சரி உன்கிட்ட இருந்தா சரி” என்று அணைத்திட, “அவனிடம் தான் இருக்கு. இருட்டுல மிஸ் பண்ணிட்டேனோனு நினைச்சிட்டேன்.” என்றதும் சுஹாசினி தோழிகள் பப்ஸை கொண்டு வர, “அங்கிள் பப்ஸ் சாப்பிடறிங்களா” என்று நீட்டினாள்.

     

    “அட பிரசன்னா வாங்கிட்டு வர போயிருக்கான்மா.  நீ சாப்பிடு. ஆமா.. அப்பாவோட சொல்லிட்டு வந்தியா?” என்று கேட்க, “இல்லை அங்கிள்… இன்னிக்கு இவ பெர்த்டே அப்பாவிடம் சொல்லிட்டு வர  மறந்துட்டேன். வீட்டுக்கு போய் தான் சொல்லணும்.

    எப்படியும் அப்பாவிடம் ஷேர் பண்ணுவேன்.” என்றவள் தயக்கமாய், “அப்பாகிட்ட உங்களை பார்த்ததை சொல்லலாமா அங்கிள்” என்று கேட்டவளிடம் “அது உன்னிஷ்டம்டா. தியேட்டருக்கு வந்ததை நான் போட்டு தரமாட்டேன் அதே போல அப்பாவிடம் பேச எங்களுக்கு தயக்கமிருக்கு.” என்றார்.

     

    தோழிகளுக்கு எந்தளவு பெண்பார்க்க சென்ற நிகழ்வை சொல்லி வைத்தாளோ என்று நறுக்கி தெரித்து பேச, அதற்குள் விளம்பரம் முடியப்போவதாக தோன்றியது. படம் போடும் நேரம் பிரசன்னா அவனது நண்பர்கள் வந்து சேர்ந்தபடி, தந்தையிடம் பப்ஸை நீட்டினான்.

     

    படம் போடவும் பிரசன்னாவுக்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. தந்தை இல்லாமல் இருந்தால், இங்கேயும் சுஹாசினியிடம் பேசியிருப்பான். ஏன் அடிக்கடி கழுத்தை திருப்பி அவளை கண்டு அசடு வழிந்திருப்பான்.

    அதெல்லாம் செய்ய இயலாமல், புத்தனின் மறுபிறவியாக இருந்தான்.

     

    படம் முடியவும், சுஹாசினி  பிரதீப்பிடம், “ஒகே அங்கிள் நாங்க கிளம்பறோம்” என்று நடையை கட்ட, “சரிம்மா.. பார்த்து பத்திரமா போங்க” என்றார்.

     

    சுஹாசினியிடம் யாருடி அது? ஸ்னாக்ஸ் வாங்கவோ ரெஸ்ட்ரூமுக்கோ கூட வரலை.” என்று உலுக்க, “தெரிந்தவர்” என்று கூறிவிட்டாள்.

     

    “அங்கிள்னு சொன்ன?” என்று கேட்க, அவர் பக்கத்துல இருந்தது அவரோட பையன்” என்று கேட்க, அச்சோ..” என்று அதிர்ந்தனர். நல்லவேளை நீ அங்கிள்னு கூப்பிட்டதும் எங்களுக்கு யாரு என்னனு நோண்டலை. அதோட சைட் அடிக்காம அமைதியா இருந்தோம்.” என்று சிரித்தனர்

     

    சுஹாசினியோ அவள் கையில் போனை கண்டு இதற்கு முன் அழைத்த எண்ணை கவனித்தாள். அது பிரசன்னாவின் எண்ணாக இருக்க வேண்டும் என்று யூகித்திருந்தாள்.

     

    பிரசன்னா தோழர்கள் ஏற்கனவே ரெஸ்ட்ரூமில் யார்டா அந்த பொண்ணு என்றதும் பொண்ணு பார்க்க போனோமே அவ தான் என்றதுமே பிரதீப் எதிரே எதுவும் பேசவில்லை.

     

    பிரசன்னாவும் அமைதியாக நடமாட ஹோட்டலுக்கு வந்திருந்தனர்.

     

    “ஏன்டா.. எலும்பை கடிக்காம போட்டுட்ட. இந்த பக்கம் கடிச்சி சாப்பிட்டா உள்ள இருந்து சாறு வரும்” என்று விளக்கவும் “அப்பா.. நான் ஒன்னும் குழந்தையில்லை.  சாப்பிட தெரியும். நீங்க உங்களை கவனிங்கப்பா” என்றவன், தந்தை போனை அவரிடம் நீட்டினான்.

     

    ‘அவளும் அப்பாவும் நல்லா பேசிக்கிட்டாங்க. மெட்ரோவில் பார்த்து பேசியதை சொல்லியிருப்பாளா?’ என்று அவன் குழம்பினான்.

     

    தந்தையிடம் தானாக கேட்டு, உளறக்கூடாதென யோசிக்க போனில் அவனுக்கு வந்த அழைப்பில் இருந்த எண்ணை கவனித்தான்.

    நிச்சயம் இது சுஹாசினியின் எண்ணாக இருக்க வாய்ப்புண்டு என்று ட்ரூ காலரில் ஆராய, அவன் கணிப்பை பொய்யாக்காமல் அவள் பெயரில் காட்டியது.

     

    மீண்டும் வந்தது போலவே மெட்ரோ ஏறுவதற்கு காத்திருக்க, பிரசன்னாவின் கண்கள் சுஹாசினியை தேடியது.

     

    ‘ஒழுங்கு மரியாதையா இந்நேரம் பொண்ணு பார்க்க போய் முடிவாகியிருந்தா, அப்பாவே கல்யாண தேதி முடிவு பண்ணி ஜாலியா பேசிட்டு இருந்திருப்பேன்’ என்றவனை மெட்ரோவில் தள்ளி ஏற்றிவிட்டார் பிரதீப்.

     

    “ப்பா..” என்று சலித்து ஏறியதும், தந்தையின் “என்னடா.. டிரெயின் வந்துடுச்சு. ஏறாம இருந்த ஏத்திவிட்டேன்” என்றார்.

     

    ஒரு நொடியில் தன் எண்ணத்தின் ஊர்வலத்தை கலைத்ததும் கோபம் வருகின்றதே, இத்தனை காலமாக தந்தைக்கு யார் மீதும் ஆசை பிறக்கவில்லையா? என்று ஆச்சரியமானான்.

     

    நண்பர்கள் அவரவர் கழண்டுக் கொண்டப்பின், வீட்டுக்கு வந்ததும், “அப்பா… எப்படிப்பா.. இத்தனை நாள் பேட்சுலரா உன் ஆசையை எல்லாம் ஏறக்கட்டி என்னை வளர்த்த?

    ஒருமுறை கூட கல்யாணம் செய்து வாழணும், இந்த பையன் வேற நம்ம லைப்ல இடைஞ்சலா வந்துட்டானேனு பீல் பண்ணலை.” என்று கேட்டான் பிரசன்னா.

     

    “ரொம்ப ரொம்ப பீல் பண்ணினேன்டா. கல்பனா இறந்ததும், நானும் தற்கொலை பண்ணிக்கலாம்னு நினைச்சப்ப, என்னை சாக விடாம நீ பாலுக்கு அழுதியே பச்.. அப்ப உன்னை என் சாவுக்கு இடைஞ்சலா நினைச்சி பீல் பண்ணினேன்டா.” என்று கூறவும் பிரசன்னா “அப்பா” என்றிட, “ஆமாடா… என் இறப்பை தள்ளிப்போட்டவன் நீ. உன்னை வளர்க்கற ப்ராஸஸ்ல கல்யாணம் என்ற எண்ணம் வந்ததில்லை. உன் அம்மாவா நான் கல்பனாவை பார்த்துட்டேன்.

    யாராவது கேட்டா என்‌மனைவி கல்பனா. பையன் பிறந்தப்ப இறந்துட்டா’ அவ்ளோ தான் பதில்” என்று தாடை தட்டிச் சென்றார்.

     

    அங்கும் இங்கும் நடந்து சென்றவன் தந்தைக்காக அவரது பயோடெட்டாவில் பதிவேற்றியதில் உள்ள பக்கத்தை ஆராய, அதில் இரண்டு மூன்று பெண்கள் மணக்க சம்மதித்து நம்பரை பகிர்ந்திருக்க, தந்தையிடம் காட்ட ஓடினான்.

     

    “அப்பா.. இந்த பொண்ணு நம்பர் கொடுத்திருக்கு. பொண்ணு பார்க்க நாளைக்கு போகலாமா?” என்று கேட்டதும், பிரதீப் மகனை கண்டு, “என்னடா நினைச்சிட்டு இருக்க? இந்த வயசுல எனக்கு கல்யாணம்னா எல்லாரும் சிரிப்பாங்க.” என்று மறுக்க, “நீ கல்யாணம் பண்ணலை

    ன்னா, நானும் கல்யாணம் பண்ண மாட்டேன்ப்பா” என்று பிளாக்மெயில் செய்தவனாக நின்றான்.

     

    -தொடரும்.

     

     

     

     

     

  • கரை தந்த கடலே-6

    அத்தியாயம்-6

    தரகர் பாலுவை முன்னே வைத்தே, “எங்கப்பாவுக்கு 40 ஆகுது. பொண்ணுக்கு அதுக்கு ஏற்ற மாதிரி பாருங்க. நகை வசதி குடும்பம் எதுவும் தேவையில்லை. அப்பாவுக்கு ஒரு நல்ல லைப் பாட்னரா இருந்தா மட்டும் போதும்‌. அவருக்கு கல்யாணம் செய்தப் பிறகு நான் எனக்கு ஏத்த பொண்ணா பார்த்துக்கலாம்.” என்றான்.

    தரகர் பாலு பிரதீப்பை காண, பிரதீப்போ செய்வதறியாது, ”பாருங்க சார்… எவன் எவன் அசிங்கமா காறி துப்பறானோ அதை அப்படியே இவனிடம் வந்து கொட்டுங்க” என்று கூறினார்.

    பிரசன்னாவோ ”ப்பா” என்று சிணுங்க, “பின்ன என்னடா… காலேஜ் முடிச்ச வயசுல பையன் இருக்கறப்ப, அப்பனுக்கு கல்யாண ஆசையானு கேலி பேச மாட்டாங்க.” என்றார்.

    பிரசன்னா காதில் வாங்கினால் தானே?! “அங்கிள் அவர் அப்படி தான் சொல்வார். நீங்க பொண்ணை பாருங்க.” என்றான்.

    ஒரு வாரம் கூட கடந்திருக்காது… நாலைந்து பொண்ணு போட்டோ எடுத்து வந்து பாலு மேஜையை நிரப்பினார்.

    “இந்த பொண்ணுக்கு ஆறு வயசுல குழந்தை இருக்கு. புருஷன் செத்துட்டான்.
    இந்த பொண்ணு இப்ப தான் டிவோர்ஸ் வாங்கிச்சு. ஜீவனாம்சம் எல்லாம் வாங்கி செட்டில்டு. இன்னொரு கல்யாணம் பண்ண அவங்க அப்பா அம்மா ப்ரியப்படறாங்க.

    இந்த பொண்ணுக்கு கொஞ்சம் தத்தி. படிப்பு இல்லை. கல்யாணம் ஆனதும் அதை சொல்லியே விட்டுட்டு ஓடிட்டான். பத்து வருஷமாகுது. இப்ப அவங்க அப்பா இந்த பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பண்ண ஆசைப்படறாங்க. ஆனா டிவோர்ஸ் கூட வாங்கலை. அதென்னவோ ஏழு வருஷம் இல்லாத ஆளு செத்துட்டான்னு முடிவு கட்டிட்டலாமாமே. அவங்களுக்கு அப்பறம் ஒரு துணை வேண்டும்ல.

    இந்த பொண்ணுக்கும் இரண்டு குழந்தை இருக்கு. சமீபத்துல..” என்று அடுக்கியவரிடம், “அங்கிள்… எங்கப்பாவுக்கு ஏன் இரண்டா தாரமா இருக்க பொண்ணுங்களா காட்டறிங்க. அவருக்கு இதுக்கு முன்ன கல்யாணமே ஆகலை.” என்று எடுத்த பெண்கள் போட்டோவை கீழே வைத்தான்.

    “தம்பி… அவருக்கு கல்யாணம் ஆகலை குழந்தை இல்லை. உங்களை சுனாமில கிடைச்ச குழந்தையா வளர்த்தார்னு இதெல்லாம் ஒவ்வொருத்தரிடம் விளக்க முடியாது.

    நாற்பது வயசு ஆம்பளைக்கு கல்யாணம் என்றால் முப்பது முப்பத்தியாறு வயசுல இருக்கற பெண்கள் ஜாதகம் தான் கொடுக்க முடியும். பெரும்பாலும் கல்யாணமாகி டிவோர்ஸ் ஆனதாகவும், இல்லையா விதவையா தான் வரும்.
    நீங்க எதிர்பார்க்குற அளவுக்கு சின்ன பொண்ணு எல்லாம் கிடைக்காது. அன்னிக்கு பார்த்த பொண்ணுக்கே உங்க வயசு. மாசக்கணக்கு தான் வித்தியாசம். அந்த வீட்ல என்னை எப்படி தாளிச்சிட்டாங்க தெரியுமா?

    அப்பறமா பையனுக்கு தான் பொண்ணு பார்க்க வந்தது. அந்த பையனான்டா அப்படி நினைச்சி அவன் அப்பனுக்கு பார்த்து பேசுவான்னு அவருக்கே தெரியாதுனு சமாளிச்சு முடிக்கவும் போதும் போதும்னு ஆகிடுச்சு.

    பார்க்க கண்ணுக்கு அழகா லட்சணமா, படிச்ச பொண்ணா, கல்யாணமாகாத பொண்ணுல்லாம் இவர் வயசுக்கு சம்மதிக்க மாட்டாங்க தம்பி. நடைமுறைனு ஒன்னு இருக்கு. யோசிங்க… உங்களை மாதிரி பையன் இருக்கறப்ப எவ இவரை கல்யாணம் பண்ண கன்னிப்பொண்ணா வரும். இப்படி தான் டிவோர்ஸ் ஆனதுங்களும், புருஷன் செத்த பொண்டாட்டியா இரண்டாதாரமா கிடைக்கும்.
    சரின்னா சொல்லுங்க.. அதுக்கு ஏத்த மாதிரி பொண்ணு போட்டோ எடுத்துட்டு வர்றேன். இல்லையா ஆளை விடுங்க. இது மாதிரி அப்பனுக்கு கல்யாணம் பண்ண கல்யாண வயசுல இருக்கற பையன் யோசித்து, சம்பந்தம் கேட்டு யாரும் இதுவரை என்னிடம் நின்றதில்லை. உங்க ஒருத்தரால் கஷ்டமாயிருக்கு தம்பி.” என்றார்.

    பிரசன்னாவோ “கரெக்ட்… என்னால எங்கப்பாவுக்கு எவ்ளோ கஷ்டம். நான் மட்டும் அப்பவே செத்திருந்தா.. இந்நேரம் அவர் லவ்வை மறந்து, அப்பவே கல்யாணம் பண்ணியிருப்பார். நான் ஒரு நூல் மாதிரி இருக்கவும், என்னை வச்சி அவர் வாழ்க்கையை சிக்கலாக்கிக்கிட்டார்.” என்று வேதனை அடைந்து பேசினான்.

    “பிரசன்னா.. அப்படியில்லைடா… எனக்கு கல்யாண ஆசை வரலை.” என்று கூற, “நீங்க பேசாதிங்க. ஒழுங்கு மரியாதையா, தாத்தா பாட்டி அத்தை பெரிப்பா எல்லாம் எங்கயிருக்காங்கன்னு சொல்லுங்க. அட்லீஸ்ட் அவங்களையாவது போய் பார்த்து பேசிட்டு வருவோம்.” என்று கேட்க, “பச் போடா.. எனக்கு ஆர்வமேயில்லை” என்றார்.

    “அப்பா.. உனக்கு ஆர்வமில்லாம இருக்கலாம். எனக்கு ஆர்வமா இருக்கு. இத்தனை நாள் உனக்கு நான், எனக்கு நீன்னு மட்டும் நினைச்சேன். நீ என்னடான்னா எல்லா உறவும் இருந்தும், என்னை தனியா வளர்க்கற. எனக்கு உன்னோட சொந்த பந்தத்தை பார்க்கணும். உனக்கொரு கல்யாணம் பண்ணி வைக்கணும். இத்தனை நாள் ஏதோ விளையாட்டுத்தனமா இருந்த மாதிரி இருக்கு. இனியாவது என்னோட பொறுப்பை நான் உணர்ந்து செயல்படுத்தணும்.” என்று பேசியவனிடம், “பார்க்கலாம்.” என்று மழுப்பினார்.

    அதன்பின் தரகர்‌ பாலு கூட பெண்கள் புகைப்படத்தை காட்டுவதை குறைத்துவிட்டார்.

    பிரசன்னா போன்‌ செய்து கேட்டதற்கு, “தம்பி உனக்குன்னா சொல்லு போட்டோ எடுத்தாந்து காட்டறேன். உங்கப்பாவுக்கு பொண்ணு பார்க்கறது எனக்கு கஷ்டமாயிருக்கு தம்பி. அதைமீறி எல்லா இடத்திலும் சொல்லி வச்சியிருக்கேன். அபூர்வமா வந்தா தொடர்பு கொள்ளறேன்.” என்று கூறிவிட்டார்.

    பிரசன்னாவும் தன் நண்பர்கள் மூலமாக நெட்டில் பலவிதமான முறலயில், தந்தைக்கு லைப்பாட்னரை தேடும் முயற்சியில் இறங்கினான்.

    பெயர், வயது, படிப்பு, வேலை இத்யாதிகளை நிரப்பி இதுவரை திருமணம் ஆகவில்லை. ஆனால் சுனாமியில் கிடைத்த குழந்தையை வளர்த்து ஆளாக்கியதாக தன் வயதை மென்ஷன் செய்திருந்தான். இதுவரை மணமாகாததிற்கு காரணம் வளர்ப்பு பிள்ளை மீது வைத்த பாசமென்றும் குறிப்பிட்டிருந்தான்.

    ஒரிரு வாரம் கடக்க, கல்லூரியிலிருந்து அப்படியே படம் பார்க்க முடிவெடுத்தனர்.
    மெட்ரோ ரயிலில் நண்பர்களோடு படம் பார்க்க, டிக்கெட் எடுத்து காத்திருந்தான்.
    தந்தை மட்டும் வந்து சேர வேண்டும். டிக்கெட்டை கையிலெடுத்தபடி, வேடிக்கை பார்த்தவனுக்கு தந்தை தாமதமாக வரவும் எதிரே மெட்ரோ வண்டி நின்றது.

    பிரசன்னா கண்ணை சுருக்கி பார்வையிட்டவன், வேகமாய் மெட்ரோ வண்டி கதவு மூடும் பொழுது, வேகமாய் உள்ளே நுழைந்தான்.

    “என்னடா… அவன் மட்டும் போயிட்டான். டிக்கெட் அவனிடம் தான் இருக்கு. என்னாச்சு இவனுக்கு” என்று பிரசன்னாவிற்கு அழைக்க, “மச்சான் நாம இறங்கற ஸ்டேஷன் முன்ன வெயிட் பண்ணறேன். நீங்க அப்பாவை கூட்டிட்டு வந்துடுங்கடா.” என்று கூறி கத்தரித்தான்.

    “என்னடா… இவன்.. இவன் பண்ணறது ஒன்னும் புரியலை. வரவர இவன் போக்கே சரியில்லை.” என்று கடுப்படைய, “பிரசன்னா எங்கப்பா?” என்று பிரதீப் வந்தார்.

    சட்டென மின்னலாய் இதற்கு முன் வந்த வண்டியில் ஏறியதை உரைத்தார்கள்.

    பிரதீப்போ ‘ஏன் இப்படி ஓடினான். என்னவா இருக்கும்?’ என்று குழம்பினார்.

    மகனை நேரில் கண்டதும் கேட்டுப்போமென விட்டுவிட்டார்.

    இங்கே பிரசன்னாவோ “ஹலோ… உங்க பேர் சுஹாசினி தானே?” என்று தன் முன்னே இருந்த பெண்ணிடம் பேச, “நீங்க.. பொண்ணு பார்க்க வந்தவர் தானே?” என்று கேட்டாள்.

    சங்கடமாய் தலையாட்டினான் பிரசன்னா.
    இதுவரை சுஹாசினி மனம் எப்படி காயப்பட்டிருக்குமென அவன் நினைத்ததில்லை. இன்றோ தந்தைக்கு பெண் பார்க்க பாலு தந்த வரனெல்லாம் கண்டதும், சுஹாசினியை பற்றி நினைத்து பார்த்தான்.
    தந்தைக்கு இப்படியொருவள் வாழ்க்கை துணைவியாக வந்தால் நல்லதென்று. இன்று அவளை பார்த்ததும் யோசிக்காமல் வந்துவிட்டான்.‌

    “சாரி… அன்னிக்கு என் மேல தான் தப்பு. அப்பாவிடம் பேசி கன்வின்ஸ் பண்ணிட்டு, பொண்ணு பார்க்க அழைச்சிட்டு வந்திருக்கணும்.” என்றான்.

    “ஆக்சுவலி பொண்ணு பார்க்க வந்தது உங்களுக்காக தானே?” என்றதும் ஆமென்று தலையாட்டினான்.

    சுஹாசினி மறுபுறம் திருப்பிட, பிரசன்னாவோ, “உங்க வீட்ல அப்பாவையும் என்னையும் திட்டினாங்களா. உங்க மனசும் ஏதாவது அபெக்ட் ஆகியிருக்கும். என்னடா பொண்ணு பார்க்க வந்து கேலி கூத்தா போயிடுச்சுன்னு. ஐம் ரியாலி சாரிங்க.” என்றான்.

    “எங்க அக்கா கட்டி கொடுத்த குடும்பத்துல நிறைய சொந்தம்பந்தம். அதனால தான் மாமியார் நாத்தனார் கொழுந்தனார்னு யாருமில்லாத வீடு என்றதும் அப்பா அம்மா இந்த இடம் முடிவான பிரச்சனை இருக்காதுனு நினைச்சாங்க

    வீடு நாற்பது நிமிஷ தூரம் என்றதும் வீட்ல ரொம்ப சந்தோஷப்பட்டாங்க. நீங்க போனதும் லேசா வருத்தம். நாமளாவது மாப்பிள்ளை யாருனு முதல்லயே கேட்டிருக்கணும்னு அப்பா சொன்னார். அம்மாவுமே அதை ஆமோதிச்சாங்க.
    இன்பேக்ட் அங்கிளை பார்த்தா வயசானவரா தெரியலை. நீங்க உங்கப்பாவுக்கு பொண்ணு தேடறதுல தப்பில்லை.
    என்ன பார்க்கறிங்க… அப்பா தரகரை திட்டி தீர்த்ததும், அவர் உங்களை பத்தி கதை கதையா சொன்னார்.

    அவனுக்கு பைத்தியம் சார். எங்கயாவது மகன் அப்பனுக்கு பொண்ணு தேடுவானா? அதைமீறி விவாகரத்து ஆனவங்க போட்டா காட்டினா வேண்டாம்னு சொல்லறான். என்னத்த அமையுமோ. அவரால இவனுக்கு வந்த நல்லவாழ்க்கையை தட்டிவிட்டுட்டான்னு பேசினார்.

    அங்கிள் ரொம்ப நல்லவர், யாரோ ஒரு பையனை நல்லா படிச்சி வளர்த்திருக்கார். அவருக்கு மருமகளா போக முடியாத வருத்தம் இருந்தாலும், அங்கிள் மனசுக்கு நல்லதா அமையட்டும்னு கடவுளை வேண்டறேன்.” என்றவள் சன்னமாய் புன்னகைத்தாள்.

    “எங்க மேல கோபமில்லையே?” என்றான் பிரசன்னா.

    “ஒருவேளை சொந்தபந்தம்னு இருக்கறப்ப இதெல்லாம் நடந்திருந்தா கஷ்டமாயிருக்கும். ஆனா வீட்ல இருந்தவங்க மட்டும் தானே. தம்பி விஜய் தான் தரகர் மேல கோபமா இருந்தான்.
    ஆனா தரகர் வந்து மறுபடியும் வேற வரன் இருக்குனு போட்டோ காட்டி, உங்களை பத்தி பேசிட்டு போனப்பிறகு எதுவும் பெருசா காயப்பட்ட வலியில்லை.” என்றாள்.

    “தரகர்… வேற மாப்பிள்ளை போட்டோ காட்டினாரா?” என்று தயக்கமாய் கேட்டான்.

    “பின்ன எனக்கு இந்த வருஷம் முடிக்கணும்னு வரன் தேடறாங்க. தரகர் கைக்கு கிடைச்ச பசங்க போட்டோவை அள்ளிட்டு வர்றார். ஏதாவது முடிவாகலாம்.” என்று கூறவும், அசட்டயாய் சிரித்தான்.

    ‘அப்பாவை பத்தி உங்க அபிப்ராயம்? நீங்களே ஏன் அப்பாவை மணக்க கூடாதுயென்ற அபத்தமான வினாவை தொடுக்க வந்தவனுக்கு வினாவை உதிர்க்க வாய் வரவில்லை.

    நேரில் பார்க்காத பொழுது ஜோடி போட்டு தந்தையோடு சேர்த்து வைத்திட முனைந்தவனுக்கு, சுஹாசினியை நேரில்  பார்த்து இப்பொழுது பேசவும் வாய் தந்தியடித்தது.

    அவன் வயது பெண் என்பதால் தந்தைக்கு தாயாக எண்ணமே வரவில்லை. அதிலும் தன்னை சுஹாசினி நேர்கொண்ட பார்க்கும் பார்வையில் தடுமாறினான்.

    “என்னோட ஸ்டாப் வரப்போகுது. இறங்கப்போறேன். ஏதாவது பேசணுமா? இப்பவே பேசிடுங்க. என் பிரெண்ட்ஸ் இருப்பாங்க நான் போயிடுவேன்” என்றாள்.

    ஆமென்றும் இல்லையேன்று தலையாட்டிட, கதவு திறக்கவும் இறங்கினாள்.
    அவனும் பின்னாலே இறங்க, புருவம் சுருக்கி, “ஏன் இறங்கிட்டிங்க?” என்று சந்தேகமாய் தன் பின்னால் வருவதாக சுஹாசினி நினைக்க, “டிக்கெட்டை காட்டி, நானும் இங்க தான் டிக்கெட் எடுத்திருக்கேன்.” என்று காட்டினான்.

    “5டிக்கெட் இருக்கு. நீங்க மட்டும் வந்திருக்கிங்க” என்றாள்.

    “பிரெண்ட்ஸ் அங்க நின்னுட்டு இருந்தாங்க. அப்பா வர்றதால வெயிட் பண்ணினோம். ஆனா உன்னை பார்த்ததும் யோசிக்காம ஏறிட்டேன். சாரி கேட்க.” என்று காரணத்தையும் கூறவும், “ஓ. அப்பா வர்றாரா. அச்சோ.. பேச முடியலை. அன்னிக்கு அவர் டேய் என்னை மன்னிச்சிடுடானு என்னை பார்த்து சொன்னப்ப, அவரிடம் பேசவே முடியலை. ஸ்டக் ஆகிட்டேன். எனிவே… அங்கிளை கேட்டதா சொல்லுங்க பை” என்று புறப்பட்டாள்.

    பிரசன்னாவோ ‘என்னது அங்கிளா?’ என்றவன் தந்தை பிரதீப் மற்றும் நண்பர்களுக்காக, சுஹாசினி சென்ற திசையை கண்டு காத்திருந்தான்.

    “என்னடா… அங்கயே பார்த்துட்டு இருக்க?” என்று பிரதீப் எட்டிப் பார்க்க, “பார்க்க வேண்டிய வயசுல என்னை வளர்த்துட்டு, இப்ப வந்து பார்க்கறது” என்று கோபமானான்.

    “இவன் என்ன தேவையில்லாம பேசறான்” என்று பிரசன்னா நண்பர்களிடம் பிரதீப் கேட்க, “தெரியலை அங்கிள்.” என்று கோரஸாக கூறினார்கள்.

    “சரி வாங்க.. படம் போட்டுட போறான்” என்று அழைத்து செல்ல, தியேட்டருக்கு செல்ல நடந்தனர்.

    -தொடரும்.

     

     

     

  • கரை தந்த கடலே-5

    அத்தியாயம்-5

     

    பிரதீப் தன் கடந்தகாலத்தை கூறத்துவங்கினார். “நான் தனி மனுஷன் இல்லைடா. அப்பா அம்மா, அண்ணா, அக்கா தம்பின்னு எல்லா உறவும் எனக்கு இருந்தது.

     

    நான் கோ-எஜிகேஷன் ஸ்கூல்ல படிச்சேன். அங்க நானும் கல்பனாவும் பிளஸ் டூ படிக்கறப்பே லவ்வர்ஸ்‌.” என்றதும் பிரசன்னா இதுவரை என்னது இத்தனை உறவுகளோடு பிறந்து வளர்ந்திருந்தவரா? என்று ஆச்சரியப்பட்டவன் ‘பள்ளிக் காலத்திலேயே காதலா?’ என்று அதிர்ச்சியும் அடைந்தான்.

     

    “எனக்கு அப்ப… பதினெட்டு வயசு… நானும் கல்பனாவும் ஒரே காலேஜ். அப்ப காலேஜ் படிக்கும் போது ஏதாவது கிப்ட், சாக்லேட், லவ் லெட்டர் இப்படி அடிக்கடி தருவேன். போன்லயும் மணிக்கணக்கா மெஸேஜ்ல பேசிப்போம். அப்பல்லாம் 100 மெஸேஜ் ஃப்ரி.

     

    சந்தோஷமா காதலிச்சிட்டு இருந்த சமயம் பஸ்ட் இயர்லயே படிக்கறப்ப கல்பனா வகையா வீட்ல மாட்டிக்கிட்டா. இந்த போன் சாட்டிங், லவ் லெட்டர்ஸ், காய்ந்த பூ, சாக்லேட் கவர்ஸ்.. குட்டி குட்டி கிஃப்ட் இதெல்லாம் மாட்டிவிட்டுடுச்சு.

     

    அவ மாட்டியதால என் காதல் விவகாரம் எங்க வீட்லயும் தெரிந்தது. எங்க வீட்ல, அக்காவுக்கு கல்யாணம் முடிச்சி, அப்ப தான் அவ மாமியார் வீட்டுக்கு போயிருந்தா. பெரியண்ணாவுக்கு பொண்ணு பார்த்துட்டு இருந்தாங்க.

     

    இதுக்கு நடுவுல என் காதல் விவகாரம் தெரியவும், அப்பா அம்மா அடிவெளுத்தாங்க.

     

    படிக்க அனுப்பினா காதலானு. ஆனா… என்னை காலேஜிக்கு அப்பவும் அனுப்பினாங்க. வருத்தமான விஷயம் கல்பனா வீட்ல அவளை காலேஜில இருந்து நிறுத்திட்டாங்க.” என்றார்.

     

    அந்த நேரம் ரொம்ப வெக்ஸா, சுத்திட்டு இருந்தேன். அப்ப கத்துக்கிட்ட ரொம்ப நல்ல பழக்கம் தான் இந்த சிகரேட் தண்ணி இரண்டும்.

     

    தண்ணி அடிச்சா.. வீட்ல மாட்டிக்கிட்டு அப்பா தோளை உறிச்சிடுவார். சோ… சிகரெட் மட்டும்  நிறைய யூஸ் பண்ணினேன்.

    வீட்டுக்கு போறதுக்கு முன்ன, சிக்லெட் வாங்கி மென்னு திண்ணுவேன்.

     

    இப்படி தான் போச்சு. கல்பனா கூட பேசமுடியலை. அவளுக்கு வேற சொந்தத்துல யாரையோ பேசி முடிவு செய்ய போறதா கேள்விப்பட்டேன். அந்த சோகத்தோட, மெரீனா பீச் போனேன். அங்க…. சுனாமி வந்துச்சு.

     

    சுனாமி… அப்படின்னா என்னனு கூட அதுக்கு முன்னாடி சரியா தெரிந்து வச்சிக்கலை. ஆனா நேர்ல பார்த்தேன்.. அவ்ளோ பெரிய அலை ஆளையே முழ்கடிக்க வந்தது.

    அன்னிக்கு நான் செத்தேன்னு நினைச்சேன்.

    துரதர்ஷ்டவசமா எப்படியோ உயிர் பிழைச்சிட்டேன்.

     

    கடலலை பேரலையா வந்து மோதி அடிச்சி, பல்லாயிரக்கணக்கான உயிரை அள்ளிக்கிட்டு அன்னிக்கு போச்சு. சென்னைனு இல்லை..‌ கன்னியாக்குமாரி திருச்செந்தூர்னு நிறைய இடத்துல..

    அதுல… சென்னை மெரீனாவுல நான்.. நான் உயிர் பிழைச்சேன்.

     

    ரொம்ப சிக்கலான தருணத்துல அத்தனை உயிர் இறந்து கிடந்து செய்தில ஓடிட்டு இருக்கு. தொப்பலா நனைந்து மயங்கி சரிந்து, கடல் தண்ணி வயிற்றுல குடிச்சி, கரையொதுங்கியிருந்தேன்.

     

    அன்னிக்கு தான் கடைசியா கல்பனாவிடம் பேசியது. அவ யார் போன்லயோ ‘எனக்கு கல்யாணம் பண்ண பார்க்கறாங்க. எனக்கு உன்னை விட்டு வேறொருத்தனை கல்யாணம் செய்ய இஷ்டமில்லைனு கதறி துடிச்சி பேசினா. நான் ஏதாவது என்னால முடிஞ்சவரை தடுக்க பார்க்கறேன்னு சொல்லிட்டு மெரீனா பீச்ல இருப்பதை சொன்னேன்.  மெரீனாவுக்கு போறேன்னு சொன்னது தான் தப்பாகிடுச்சு. அவ சுனாமில நிறைய பேர் இறந்த நியூஸை கேள்விப்பட்டு, எனக்கு போன் பண்ண முயற்சி பண்ணியிருக்கா. முப்பதுக்கு மேல கால் பண்ணியும் என் போன் எடுக்கப்படலைன்னு புரியவும், நான் அந்த சுனாமில இறந்ததா நினைச்சிக்கிட்டா.

     

    முட்டாள் கல்பனா… ஒரு நாள் வெயிட் பண்ணிருக்கலாம். லூசு… நான் செத்துட்டதா நினைச்சு, அவ வீட்டு பேன்ல தொங்கிட்டா. நான்.. நான் வாங்கி தந்த சேலையிலயே தொங்கிட்டா.” என்றதும் பிரசன்னாவும் அவனது நண்பர்களும் கஷ்டத்துடன் பிரதீப்பை பார்வையிட்டனர்.

    இத்தனை நாட்களில் பிரதீப் முகம் இந்தளவு வேதனையை சுமந்து அவர்கள் கண்டதில்லை. எப்பொழுதும் மகிழ்ச்சியான முகமாக காட்சி தருவார்.

     

    அவ செத்தது எனக்கு தெரியாது. நான் சுனாமில உயிர் பிழைச்சு, மெதுவா நடந்து வர்றப்ப, அங்க கடலலை காலை தொட்டு நகர்ந்தப்ப, ஒரு குழந்தையை மூடி வைக்கிற கூடை(பை)யில இருந்தது.

     

    அதுல பிஞ்சு கை மட்டும் சிவப்பா.. வெளியே தெரிந்தது.

    பக்கத்துல அத்தனை ஒப்பாரி. அதுல தள்ளாடி அந்த குழந்தை பேக்கோட ஜிப்பை திறந்தேன். அதுல… நீ இருந்த. மூச்சு பேச்சு இல்லாம தண்ணீல மூழ்கி கரை ஒதுங்கி இருந்த. அங்கிருந்த அத்தனை கதறலை விட, உன் ஒரு மௌனம் என்னை உசுப்பேத்திடுச்சு. உன்னை தூக்கிட்டு ஹாஸ்பிடலுக்கு ஓடிவந்தேன். நீ ஒருவாரம் அப்சர்வேஷன்ல இருந்து உயிர் பிழைச்ச.

     

    எனக்கு தான் கல்பனா தூக்குல தொங்கியது தெரியாதே. ஒரு வாரம் உன்னோட ஹாஸ்பிடல்லதான் கிடந்தேன்.

    என்னோட வீட்டுக்கு போன் பண்ணி, இது மாதிரி சுனாமி வந்தப்ப ஒரு குழந்தை கிடைச்சது. அந்த குழந்தையை தான் ஹாஸ்பிடல்ல பார்த்துக்கிட்டு இருப்பதா சொல்லவும், வீட்ல அதுக்கு மறுத்து சொல்லலை.

    எல்லாரும் ரொம்ப அமைதியா, என்னை விட்டுட்டாங்க.

     

    கல்பனா இறந்த பதினாறாவது நாள்ல தான் அவ செத்ததே எனக்கு தெரியும்.

    அதுவும் நான் செத்துட்டதா நினைச்சு. அவ செத்துட்டதா அவ பெத்தவங்க சொன்னாங்க பாரு….

     

    பதினைட்டு முடிஞ்சு பத்தொன்பது வயசு பிரசன்னா எனக்கு. அந்த வயசுல அப்படியொரு காதல். என்னை உலுக்கிடுச்சு.

     

    வீட்ல அதனால உன்னை கூட்டிட்டு வந்தப்ப, யாரும் என்னை தொந்தரவு பண்ணலை.

    நானும் யாரிடமும் பேசலை. காலேஜிக்கு பரீட்சை மட்டும் எழுதலாம்னு முடிவு பண்ணிட்டு உன்னை தான் கண்ணும் கருத்துமா கவனிச்சிக்கிட்டு இருந்தேன்.

     

    அதென்னவோ காதலி செத்ததும் நானும் செத்திடுவேன்னு பயந்து, அட்லீஸ்ட் குழந்தையை பார்த்துக்கிட்டு இருக்கறானேனு வீட்ல அப்படியொரு கவனிப்பு.

     

    ஏதோ நீ தான் என் காதலை கல்பனாவை மறக்கடிக்க வச்ச குழந்தையா பேசிக்கிட்டாங்க. கிட்டதட்ட உண்மையும் அதுதான். உன்னை, உன்‌முகத்தை பார்த்துக்கிட்டு நான் கல்பனாவை மறக்க முயன்றேன். முடியலை… ஆனாலும் ட்ரை பண்ணினேன்.

     

    அப்படியே ஒரு வருஷம் போச்சு. குழந்தையை வச்சிட்டு சுத்தறதில் வீட்ல கொஞ்சம் கொஞ்சமா அதிருப்தி நிலவுச்சு.

     

    உன்னை ஆசிரமத்துல விட சொல்லி அப்பா அம்மா அண்ணா அண்ணி அக்கா மாமானு ஒரு பட்டாளமே மூளை சலவை செய்ய பார்த்துச்சு.

     

    அதென்னவோ உன்னை ஆசிரமத்துல விட எனக்கு மனசு வரலை. கல்பனா இறந்தப்ப கிடைச்ச உயிர் என்பதாலயா? இல்லை… என்னை மாதிரியே சுனாமில ஸ்விமிங் பண்ணி உயிர் பிழைச்சதாலையா? அத்தனை ஒப்பாரிக்கு மத்தியில என் மனசை அசைச்சி, உன்னோட வாழ முடிவு பண்ணியதாலையோ, உன்னை பிரியவே முடியலை.

     

    என் மனசை மாத்த, கல்யாணம் பண்ணி வைக்க ட்ரை பண்ணினாங்க. உன்னை வளர்க்கற பொறுப்பும் என்னை கல்யாணம் செய்ய போற பொண்ணை சேரும்னு சொல்லவும், வீட்ல ஆளாளுக்கு திட்டினாங்க.

     

    வர்ற வரணும் சரியா அமையலை. என் கண்டிஷன் வர்றவங்களுக்கு செட்டாகலை.

     

    குழந்தையை கொண்ணுடுவேன்னு மிரட்டினாங்க. நான் இல்லாதப்ப எங்கயாவது விட்டுட்டு வந்துடுவேன்னு சொன்னாங்க.

    காலேஜ் இன்ட்ரிவ்யூல வேலை வேற கிடைச்சது. என்னால யாரும் கஷ்டப்பட வேண்டாம்னு உன்னை தூக்கிட்டு தனியா வந்துட்டேன்.

     

    எங்களை விட அனாதையான அந்த பையன் தான் முக்கியமானு கேட்டு பாயிண்ட் பண்ணினாங்க. நான் கூலா ஆமானு சொல்லிட்டேன்.

     

    அதுல இருந்து தனியா, நீ-நான் மட்டும் தான். என்னோட அப்பா இறப்புக்கு கூட போனேன் வந்தேன். ஆனா வீட்ல யாரும் சரியா பேசலை.

    அப்பறம் அம்மா மட்டும் போன்ல பேசினாங்க. திவாகர் வேற ஒரு கல்யாணம் பண்ணிக்கோடானு சொன்னான்.

     

    எனக்கும் கல்பனா இடத்துல யாராவது வருவாங்களோனு தோனுச்சு. பீ பிராக்டிகலா யோசிக்க நினைச்சேன். மூவ் ஆக.

     

    எங்க பொண்ணு பார்க்க போனாலும் உன்னை வச்சி கல்யாணம் தடையாச்சு. அதுக்கு பிறகு கல்பனாவையும் மறக்க முடியலை. உன்னையும் பிரிந்து கல்யாணம் செய்ய மனசில்லை.

     

    அதனால இங்க வந்துட்டு கல்யாணமாகி குழந்தை பிறந்ததும் என்‌ மனைவி கல்பனா இறந்துட்டானு சொல்லி, உன்னை வளர்க்கறேன்.

     

    திவாகர் முதல்ல சொல்லி சொல்லி பார்த்தான். அப்பறம் நான் உன்னோட அட்டாச்சா இருப்பதை பார்த்து, விட்டுட்டான்.

     

    இப்ப நீ எனக்கு பொண்ணு பார்க்கறதா பேசவும் அவன் வார்த்தை விட்டுட்டான்.

     

    நீ கிடைச்சப்ப, இந்த பேக், இந்த டிரஸ் போட்டிருந்த, அதோட இந்த தங்க செயின், தங்க மோதிரம், வெள்ளி குண்டி கொடி போட்டிருந்த. இது நீ கால்ல போட்டிருந்த சாக்ஸ்” என்று அழகான பெட்டியில் அடுக்கி வைத்ததை ஒவ்வொன்றாய் காண்பித்தார்.

     

    “என்னை மன்னிச்சிடு…‌ நான் இருந்த நிலையில் உன் நிஜமான அப்பா அம்மாவை தேட முடியலை.  இப்ப… என்னால கண்டுபிடிச்சி தரமுடியுமானும் தெரியலை. எப்படியும் நீ ஓரளவு வசதியான வீட்ல இருக்கற பையனா இருக்கலாம். அதனால் எந்த வசதி குறைச்சலா உன்னை வளர்க்காம வசதியா வாழ வைக்க நினைச்சேன்

     

    உன் பேரண்ட்ஸ் அதே சுனாமில இறந்தும் போயிருக்கலாம். என்னால அவங்களை தேடவும் பயம். போலீஸுக்கு கூட போகலை.

    சப்போஸ் உயிரோட இருந்தாலும், என்னால உன்னை உன் பேரண்ட்ஸுக்கும் விட்டு தரமுடியாது.

    நீ என் பையன் பிரசன்னா.” என்றார்.

     

    பிரசன்னா பிரதீப்பை ஓடிவந்து கட்டி அணைத்தான்.

     

    “அப்பா… அப்பா…” என்று அழத் துவங்கினான்.

     

    “என் கூட பிறந்தவங்கள்லாம் கூட விட்டு வாழ தெரிந்த எனக்கு, உன்னை விட்டு பிரிய மனசில்லைடா.” என்றார் பிரதீப்.

     

    அகில், வருண், சலீம் மூவரும் கண்கள் கலங்க, பிரதீப் பிரசன்னாவை பார்வையிட்டனர்.

     

    தங்கள் தந்தையை விட எத்தனை நாள் பிரதீப் போல ஒரு தந்தை இல்லையே என்ற ஏக்கம் உண்டு. இன்று அது குன்றிமணி அளவுக்கூட குறையாது உயர்ந்திருந்தது.

     

    “அப்பா அடிச்சிட்டேன்னு கோபமாடா?” என்று பிரதீப் கேட்க, “லேசா…” என்றான் பிரசன்னா.

     

    “பின்ன.. நீ பண்ணின காரியத்துக்கு அடிக்காம எப்படி விடறது. மக, மருமக வயசுல இருக்கற பொண்ணு போய் எனக்கு ஜோடி சேர்க்கறியே. அவ அப்பா அம்மா மனசு நோகாது. அந்த பொண்ணுக்கு கஷ்டமாயிருக்காது. ஏதோ யார் மாப்பிள்ளைனு குழப்பத்துல எனக்கு தலையாட்டினா.

     

    என் பையன் நீ தான்னும், உனக்கு தான் பொண்ணு பார்க்க வந்ததா சொன்னா, அந்த பொண்ணு என்னை அப்பா ஸ்தானத்துல பார்த்திருக்கும். நானும் அறிமுகப்படுத்தாம உன்னோட கற்பனையில் ஜோடி போட்டு நிஜத்துல கோட்டை விட்டேன்.” என்றார்.

     

    “சரி சரி… கதை கேட்டது போதும். வாங்க இங்க ஏதோ கையேந்தி பவன் பேமஸ். உயிரோட இருக்கற மீன் எல்லாம் நல்லா கண்முன்ன வறுவல் பண்ணி தருவாங்களாம். ஒரு ரீல்ஸ்ல பார்த்தேன்.” என்று பிரசன்னாவையும் அவனது நண்பர்களையும் உலுக்கினார்.

     

    “அப்பா… இத்தனை நாள் உனக்கு ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆனதா நினைச்சேன். நீயே ஸ்டில் பேட்சுலரா இருக்கறப்ப, என் திட்டத்தில் பின் வாங்கறதா இல்லை. உனக்கு கல்யாணம் முடிச்சிட்டு தான் நான் கல்யாணம் பண்ணப் போறேன்.” என்று பிரசன்னா கூறிவிட்டு, “வாங்கடா இப்ப அப்பா கூட போய் சாப்பிடலாம்” என்று அழைத்தான்.

     

    அகில் வருண் சலீம் மூவரும் பிரசன்னா பிரதீப் இயல்பானதும் நிம்மதியடைந்தனர்.

     

    பிரசன்னா பேசியதை கேட்ட பிரதீப்போ “டேய்… எனக்கு வயசாகிடுச்சுடா. இதுக்கு மேல கல்யாணம் செய்து என்ன பண்ண போறேன்.” என்றார்.

     

    “அப்பா.. கல்யாணம் பண்ணிக்கோ… சிட்டுகுருவி லேகியம் வயாக்ரா வாங்கி தர்றேன். ‘இளமை திரும்புதே

    புரியாத புதிராச்சே..

    இதய துடிப்பிலே..

    பனி காத்தும் சூடாச்சே…

    ஹே துள்ளி குதிக்குது நெஞ்சம்

    தூக்கம் வரவில்லை கொஞ்சம்

    மாலை வரும் என அஞ்சும்

    மீண்டும் முதல் பருவம்…

    கைகள் சீப்பை தேடுது தானே..

    கண்கள் உன்னை தேடுது மானே

    நாட்கள் மெதுவாய் போகுது வீணே

    மெல்ல தொடுதே காதலே..’ பாட்டு பாடிட்டு ஜாலியா இருக்கணும். அந்த பொண்ணு இல்லைன்னா என்னப்பா.. நான் வேற பொண்ணு பார்க்கறேன்.” என்றான்.

     

    பிரதீப்போ மகன் ‘அனாதை’ யாருமில்லை என்ற வலியை கடந்து, தான் வளர்ப்பு தந்தை என்றதை எல்லாம் கடந்து இந்தளவு மனதை இலகுவாக்கி பேசவும், தற்போது விட்டு

    பிடித்தார். அவருக்கு தெரியாதா? மகன் தன் வலியை மறந்து இயல்பாக பேச தன்னை போலவே மாற்றிக் கொள்கின்றான் என்று.

     

    -தொடரும்.