Tag: Mass Attitude Story

துஷ்யந்தா-1

     விலையுயர்ந்த அந்த கார் காம்பவுண்டில் வரவுமே அங்கிருந்த பணிப்பெண் வீட்டாட்களிடம் யாரோ வருவதை எடுத்து கூறினர்.

     கையில் நான்கு பக்கம் மஞ்சள் பூசி கண்கவரும் பத்திரிக்கையை தாங்கி தோழி பிரகதி வீட்டுக்குள் வந்தாள் தீபிகா.

      பிரகதி தாய் பத்மாவதி தான் தீபிகாவை வரவேற்றார். “எப்படியிருக்கிங்க ஆன்டி. பிரகதி இருக்காளா?” என்று தீபிகா வந்து கேட்டதும், “உள்ளயிருக்கா மா. மாலா பிரகதியிடம் அவ தோழி தீபிகா வந்துயிருக்கானு சொல்லி வரச்சொல்லு” என்று பணிப்பெண்ணிடம் கட்டளையிட்டார். அமர சொன்தும்   ஒய்யாரமாக அமர்ந்தாள் தீபிகா.

     “என்ன மா… கல்யாணப் பத்திரிகை மாதிரி இருக்கு.” என்று பத்மாவதி கேட்டதும் “எனக்கு கல்யாணம் ஆன்ட்டி. பத்திரிக்கை கொடுக்கலாம்னு வந்தேன்.” என்றவளிடம் மாலா ஆப்பிள் பழச்சாறை எடுத்து வந்து நீட்டினாள்.

      “பிரகதியிடம் சொல்லிட்டியா?” என்று பத்மாவதி கேட்ட தோரணையில் “சொல்லிட்டேன் மா. ஐந்து நிமிஷத்துல வர்றேனு சொன்னாங்க. குளிச்சிட்டு இருக்காங்க.” என்றவள் பதில் தந்துவிட்டு கிச்சனில் அடைந்து கொண்டார்.

     படிக்கட்டில் டக்டக்யென்ற பாதகை ஓசை கேட்டது. மான் போன்று துள்ளியபடி படிக்கட்டில் வரும் பிரகதியின் கார்குழல் தோள்வரை புரண்டு சிலுப்பி இருக்க, “ஏ… தீபிகா வா வா.” என்று வரவேற்றாள்.

     “எப்படி டி இருக்க. ஆளே கொஞ்ச நாள் காணோம்.” என்று அருகே அமர்ந்தாள்.

      “வீட்ல எனக்கு கல்யாணம் பேசினாங்க பிரகதி. கல்யாணம் முடிவானதும் வீட்ல வெளியே போக விடலை. இப்ப கூட பத்திரிக்கை வைக்க தான் வெளியே வந்திருக்கேன்.” என்றாள்.

      “கல்யாணமா? என்றவளிடம் “ஆமா பிரகதி. கல்யாணத்துக்கு வந்திடு. அடுத்த வாரம் கல்யாணம். ஆன்ட்டி பத்திரிக்கை வாங்கிக்கோங்க.” என்று அழைப்பிதழை கொடுக்க பத்மாவதி பெற்று கொண்டாள்.

      “கண்டிப்பாக கல்யாணத்துக்கு நீங்களும் பிரகதியும் வந்திடுங்க ஆன்ட்டி.” என்று கொடுக்க பத்மாவதி பத்திரிக்கையை தொட்டு தழுவ, பிரகதி அவசரமாக பிடிங்கி மாப்பிள்ளை பெயரை பார்த்தாள்.

      சசிதரன் என்ற பெயரை காணவும் நெற்றி சுருக்கி தீபிகாவை காண அவளோ எல்லாம் மறைத்து “பிரகதி நேரத்துக்கு வந்துடு. அம்மாவோட வரணும். நான் இன்னும் நம்ம பிரெண்ட்ஸுக்கு கொடுக்கணும். அப்ப கிளம்பறேன் பிரகதி” என்று எழுந்து கொள்ள, ஒட்ட வைத்த முறுவலோடு வழியனுப்பினாள்.

       பத்மாவதியோ பத்திரிக்கையை ஓபன் செய்தவர் “உங்கப்பா இருந்திருந்தா உனக்கும் திருமணம் செய்து அழகு பார்த்திருப்பார். நீ என்னடானா படிக்கணும் அதுவும் கடல் கடந்து போகணும்னு சொல்லிட்டு இருக்க” என்று நொடித்து கொண்டார் பத்மாவதி.

     “மா… நான் என்ன வருஷக்கணக்கா படிக்க போறேன். ஒரு வருஷம் மா. கண்ணை மூடி திறக்கறதுக்குள் ஓடிடும்” என்று கூறினாள்.

      “ஏதாவது பதில் சொல்லிடு. ஏ பிரகதி கல்யாணம் எந்த தேதி பார்த்தியா. நீ சிட்னி போகிற அதே நாள்” என்று கூறவும் பிரகதி வாங்கி பார்த்தாள்.

     “என்னடி சலித்துக்கற” என்று பத்மாவதி கேட்டதும் “மா அவ என் பிராண்ட் இன்பாவை லவ் பண்ணினா. அவன் ஒதுங்கி ஒதுங்கி இருந்தப்பவும் இவ தான் காதல் கத்திரிக்கானு சுத்தினா. இப்ப அவனை விட்டுட்டு அப்பா பார்த்துட்டாங்கனு யாரையோ சசிதரன் என்பவனை கல்யாணம் பண்ண ரெடியாகிட்டா. இதுல வெட்கமே இல்லாம பத்திரிக்கை வேற.” என்று தூக்கியெறிந்தாள்.

     “பிரகதி என்ன இது. என்னயிருந்தாலும் கல்யாணப் பத்திரிக்கை. இப்படி தூக்கியெறியாதே. நல்ல நாள் பார்த்து, நல்ல நேரம் பார்த்து, பெரியவங்க பேசி முடிவெடுத்து, கோவிலில் சாமி முன்ன வச்சி எடுத்து வந்து உறவுக்கு சொந்தக்காரங்களுக்குனு கல்யாணத்துக்கு வருவாங்கனு நம்பி வந்து வச்சிட்டு போயிருக்கா.” என்று பத்மாவதி கடிந்தவாறு திருமண பத்திரிக்கையை எடுத்து பெயர்களை பார்த்தாள்.

      “எல்லாம் பெரிய இடம் மா. இப்படி தான் மாப்பிள்ளை பார்க்கறாங்கனு யெரியும்ல. பிறகெதுக்கு காதலிக்கணும். அவன் மனதை கலைக்கணும். அவனுக்கு போன வாரம் சிட்னுக்கு போறதால் ட்ரீட் தர கூப்பிட்டப்ப, ஒரே பீலிங்கா பேசினான்.

      தடுக்கலாம்னா ரொம்ப பெரிய இடம்னு அவனும் பயந்துட்டான். இவளும் சரியா ஆதரவுயில்லாம  இருக்க அவன் ஒதுங்கி அழுவறான். என்ன இழவு காதலோ” என்று பிரகதி டிவியை போட்டு விட்டு தன் மனதை மாற்ற முயன்னாள்.

      “ஏன்டி அப்போ கல்யாணத்துக்கு போகலையா?” என்று பத்மாவதி கேட்டதும் ”ட்ரை பண்ணறேன். அநேகமா போக மாட்டேனு நினைக்கிறேன்.” என்றவள் பாடலை போட்டுவிட்டு டேபிளிலிருந்த திராட்சையை எடுத்து வாயில் போட்டாள்.

    தித்திப்பு உடலெங்கும் தர பத்திரிக்கையை மறந்தாள். பத்மாவதியோ பத்திரிக்கையை கையில் வைத்திருந்தாலும் வாசனை திரவியம் மூக்கை துளைத்தது.

    ஜரிகை வைத்த பார்டரும் பட்டு இழையை சேர்த்து வைத்த கார்னர்களும், நடுவில் மின்னும் விநாயகருமாக என்று, ஒரு பத்திரிக்கையே ஐந்நூறு ரூபாக்கு மேல் மதிப்பை கொண்டு இருந்தது.

    பத்மாவதி அதற்குள் இருந்த பெயர்களின் வரிசையை காணவும் கண்கள் விரிந்தது.

        பெரிய குடும்பத்தில் தீபிகா வாக்கப்பட்டு போவது பெரியவர்களுக்கு சந்தோஷம் கொடுக்க தான் செய்யும். என்ன இந்த பிள்ளை விரும்பியதாக கூறியவனை கட்டிக்க முடியாத கவலை இருப்பது போலவும் தெரியவில்லை. பிறகென்ன பிரகதிக்கு.

    பத்திரிக்கையை கண்டதும் பத்மாவதிக்கு தனது மகளுக்கு திருமணம் செய்ய காலமும் நேரமும் எப்பொழுது அமையுமோ என்ற கலக்கம் நெஞ்சில் அழுத்தியது.

      கணவர் சிதம்பரம் இருந்தவரை எதையும் யோசிக்காத பத்மாவதி பிரகதி பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு  அடியெடுத்து வைத்த தருணம் சிதம்பரம் இறந்திட பூமியே கரும் சூழ்ந்ததாக அரண்டார். ஆனால் செய்த வேலைக்கு ஈட்டிய வருமானம் இரட்டிப்பாக கை சேர பாங்க்கில் டெபாசிட் செய்திட அதுவே பிரகதி படித்து கல்லூரி சேர்ந்து தேவையை நிறைவேற்றயென்று சகலமும் இன்னலின்றி பத்மாவதி கணக்கிட்டு  வாழ்ந்துக் கொண்டிருக்கின்றார்.

       ஒற்றை வாரிசென காலங்காலமாக வந்ததாலோ என்னவோ உறவினர் என்பது மருந்துக்கும் வாய்க்கவில்லை. தனியாளாக சுற்றத்தாரின் பழக்கம் மட்டும்.

     வரன் என்று ஆரம்பித்தால் மேற்படிப்பு சிட்னியில் படிக்க வேண்டுமென அடம் பிடித்து சேர்த்து வைத்தவையை அதற்கு உபயோகித்து விட்டாள். திருமணம் செய்ய பணத்துக்கு எங்கடி போவேன் என்று பேச்சுக்கு கிண்டல் மொழிந்த நேரம் நான் படிச்சி என்னோட கேரக்டருக்கு புரிந்தவனா பார்த்து லவ் பண்ணிக்கறேன் மம்மி. இல்லைனா இரண்டு வருடம் போகட்டும் எவனும் என்னிடம் மாட்டலைனா நீயா யாரையாவது தலையில் கட்டு என்று கண் சிமிட்டி கொஞ்சினாள்.

      பத்மாவதிக்கும் மகளை அயல் தேசத்திற்கு படிக்க அனுப்ப துளியும் வருர்தவில்லை. எல்லாம் சிதம்பரம் மகளை வளர்க்க கண்ட கனவுகளில் இதுவும் ஒன்று. மகள் அயல் நாட்டில் படிக்க சென்று வரவேண்டுமென்பது. அதனாலேயே நிறைவேற்றி அழகு பார்க்கவே தாய் மனம் பூரித்தது.

     இதோ இன்னும் நான்கு நாட்களில் எல்லா ஏற்பாடும் சரியாய் முடிந்து புறப்பட போகின்றாள். அந்த நாளில் தீபிகாவின் திருமணம்.

   இடத்தை இன்னுமொருமுறை பார்த்து கொண்டு, ப்ரிட்ஜ் மீலே மூடும் கவரில் பத்திரிக்கை, பில் போன்று வைக்க தோதுவானதில் வைத்தார்.

       பிரகதி சிட்னி செல்லும் நாளும் வந்தது.
    “மா.. கிளம்பு… பை எடுத்து வச்சிட்டியா?” என்று அவசரப்படுத்தினாள் பிரகதி.

      “என்ன பிரகதி கல்யாணத்துக்கு போகலைனு சொன்ன. முதல் ஆளா கிளம்பிட்ட.” என்று பத்மாவதி கேட்டார்.

     “எந்த கல்யாணம்?” என்று நெற்றி சுருங்க கேட்டதும், “உன் பிரெண்ட் தீபிகா கல்யாணம் டி” என்றார்.

      “ஓ… இன்னிக்கு தான்ல… அம்மா நான் போகலை.” என்று அடுக்கினாள்.

      “அப்ப எங்க கிளம்ப சொன்ன” என்றார் பத்மாவதி.

     “மா… நான் சிட்னி போயிட்டா நீ தனியா என்ன செய்வனு இந்தியாவுக்குள் கோவில் டூர் போக ஏற்பாடு செய்தேனே. நீ கூட ஒரு வருடம் ஜாலியா காசி இராமேஸ்வரம் ரிஷிகேஷ் அப்பறம் நிறைய பேர் சொல்லி அங்க சுத்த போறேன்னு சொன்ன. என்னை விட உனக்கு தான் முதல்ல பிளைட் ஏறணும். கிளம்பு கிளம்பு.” என்று கிண்டலாக மொழிந்தாள்.

    “ஓ… நான் தானே போகப் போறேன் அது வரை நீ என்ன பண்ண போற. தனியா… பேசாம உன் பிரெண்ட் தீபிகா கல்யாணத்துக்கு ஒரு விசிட் பண்ணிட்டு பிரெண்ட்ஸ் கூட நேரம் செலவு செய்துட்டு கிளம்பலாமே.” என்று கூற பிரகதி அங்கும் இங்கும் நடந்து சரியென்றாள்.

      கேப் புக் செய்ய பத்மாவதி இந்தியாவில் உள்ள கோவில் சுற்றுலா பயணம் செய்ய ரிஷிகேஷ்கு பயணம் மேற்கொண்டார்.

   தாயை வழி அனுப்பி விட்டு ஹாலில் தனியாக அமர்ந்தாள். இந்த வீட்டில் தந்தையோடு தங்கள் சிறு கூடு எவ்வளவு அழகாக காட்சி தந்தது. இன்றோ வெறுமையாக காட்சியளிக்க பிடிக்காமல் தீபிகா திருமணத்திற்கு சென்றாள்.

   சிம்பிளான சேலை அதே நேரம் மிடுக்காக தோற்றம் தந்து இரசனையாய் கட்டி மண்டபம் சென்றாள்.

      பெரிய மண்டபம் வாசலில் விஐபி வரும் வழியென்று தனியாக இருந்தது. தீபிகாவுக்கு வந்த வாழ்வு மலைக்க வைத்தது. மனதில் ஏதோ அவள் மட்டும் சந்தோஷமாக இருந்தால் சரி அந்த இன்பா பாவம்.’ என்று அவனுக்காக வருத்தபட்டாள்.

     பிரகதியை நன்கு அறிந்த தீபிகாவின் தந்தை அவளை மணமகள் அறைக்கு கூட்டி சென்றார்.

   என்னடா இது நமக்கு தனி வரவேற்பு எல்லாம் இருக்கே என்று குதுகலித்து அறைகதவில் நுழைய “என்னை குழப்பி பிரைன் வாஷ் செய்து கல்யாணத்துக்கு ஒத்துக்க வச்சிட்டிங்க. ஆனா எனனவோ அருவருப்பா இருக்கு. இன்பாவை கல்யாணம் பண்ணி வையுங்களேன்” என்று தீபிகா அவளின் தாயிடம் கூறி மாலையை வீசியதை கண்டாள்.

      “என்ன கீதா இது. கதவை திறக்கற நேரம் இவ பேசியதை மாப்பிள்ளை வீட்ல கேட்டா என்ன நடக்கும்னு தெரியுமா இல்லையா. இப்படி பொறுப்பேயில்லாம இருக்க” என்று கதவை தாழிட்டார்.

     பிரகதிக்கு திடுக்கென இருந்தது. அப்படின்னா தீபிகாவை பிரைன் வாஷ் செய்து திருமணம் நடத்தறாங்களா. என்று குழம்பினாள்.
   
     “என்ன பிள்ளை பெத்து வச்சிருக்கிங்க. எது சொன்னாலும் அந்த இன்பா என்ற பையனை பற்றி பேசறா. இது மட்டும் சசிதரன் வீட்டு ஆட்கள் காதுல விழுந்தது அவ்ளோ தான். எப்பேற்பட்ட குடும்பம் வீடு தேடி வந்து சம்மந்தம் பேசி முடிக்கிறாங்க.” என்று திட்டியபடி மாலையை கழுத்தில் வலுக்கட்டாயமாக போட்டு கையில் பூங்கொத்தை திணித்தாள்.

    “இங்க பாரு தீபிகா. சசிதரன் உன்னை பிடிச்சிருக்குனு கல்யாணம் செய்ய பேசி இந்த இடத்துல வந்து நிற்கறோம். இந்த கல்யாணத்துக்கு விதுரன் வர்றார் தெரியும்ல. அவரோட மேற்பார்வையில் தான் இந்த திருமணமே நடக்குது.” என்று கூறி தீபிகா தந்தை “இங்க பாரு உன் தோழி வந்திருக்கா. அவளிடம் கல்லூரில கட் அடிச்ச அனுபவமா பேசி அந்த பயலை மறந்துட்டு கல்யாணத்துக்கு தயாராகு. நீயோ நானோ நினைத்தா கூட இனி திருமணத்தை நிறுத்த முடியாது. சசிதரனோட ஒன்று விட்ட தம்பி விதுரன் பென்ஸ் காரில் ஏறி திருமணத்துக்கு இங்க தான் வந்துட்டு இருக்கறதா செய்தி வந்துடுச்சு.” என்று இலகுவாக இடியை இறக்கிவிட்டு “தயாரா இரு” என்று புறப்பட்டவர் “ஏம்மா உன் சிநேகிதிக்கு நல்ல புத்தி சொல்லு. இவ்ளோ ஆடம்பரமா மண்டபம் பிடிச்சி கல்யாணம் செய்ய பார்த்தா காலேஜில் லவ் பண்ணியவனை விரும்பறதா உலறுறா பாரு.” என்று கடந்தார்.

    கீதாவும் வரவேற்க செல்வதாக கூறி அறையிலிருந்து வெளியேறினார்.

     “உனக்கு இந்த கல்யாணம் பிடிக்கலையா தீபிகா” என்று பிரகதி கேட்க, அவள் தோளோடு கட்டி கொண்டு இன்பாவை மறந்து எப்படி கல்யாணத்துக்கு சம்மதிப்பேன் பிரகதி. அவன் என்னடானா இது பெரிய இடம் அது இது என்று எங்கயிருந்தாலும் நல்லாயிருனு சினிமா வசனம் பேசிட்டு போயிட்டான். நான் பார்க்கறவங்க பார்வைக்கு பெரிய இடம் வந்ததும் இன்பாவை கழட்டி விட்டதா பேசி கெட்ட பெயர் வாங்கிட்டு இருக்கேன்.” என்று அழுதாள்.

   பிரகதிக்கு கஷ்டமாக போனது. தானும் அப்படி தானே எண்ணினோமென. 

    “இப்ப இன்பா வந்து தில்லா கூப்பிட்டா அவனோட திருமணம் செய்து அவனுக்கு ஆதரவா இருப்பியா?” என்று கேட்டாள் பிரகதி.

   “கண்டிப்பா. ஆனா இன்பா வரணுமே” என்று அழுதாள்.

    கண்ணை துடை நான் இன்பாவிடம் பேசறேன். இதே மேடையில் நீ இன்பா கல்யாணம் பண்ணறிங்க. அந்த சசிதரன் என்ன பண்ணறான்னு நானும் பார்க்கறேன்.” என்று இன்பாவை போன் செய்து தெம்புட்டி வரவழைத்தாள்.

-தொடரும்
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

துஷ்யந்தா-2

பிரகதி மற்றும் நட்புகள் சிலர் வந்திருக்க அதன் நம்பிக்கையில் தீபிகா தெம்பானாள்.

இதில் இன்பா தைரியமாய் வந்து நிற்க மேடையில் ஏற தயங்கிய தீபிகா தந்தை தாய் பேச்சை செவி சாய்க்காமல் பிரகதி கூடவே சென்றாள்.

பிரகதி மைக்கை எடுத்து “ஹாய் இந்த கல்யாணத்துக்கு வந்திருக்கின்ற மணகமகன் வீட்டார், மணமகள் வீட்டார் மற்றும் பிசினஸ் பீப்பிள் அக்கம் பக்கம் கிளப் என்று நண்பர்கள் எல்லாரும் வந்திருப்பிங்க.

எல்லாருக்கும் வணக்கம். இங்க நீங்க எதிர்பார்த்த திருமணம் நடக்க போறதில்லை. இதோ என் பிரெண்ட் தீபிகா கல்யாண பொண்ணு இன்பா என்றவரை விரும்பறா. பேரண்ட்ஸிடம் ஏற்கனவே சொல்லியும் அவங்க ஸ்டேடஸ்காக மூடி மறைத்து இந்த சசிதரனை திருமணம் செய்ய முயற்சி பண்ணறாங்க.

இனி அது நடக்காது. ஏன்னா இதே மேடையில் இன்பா தீபிகா திருமணம் நடக்க போகுது.” என்று பேச சசிதரன் முன் வந்து குழப்பமாய் மாறி பார்க்க, அதற்குள் இன்பா தீபிகா கழுத்தில் தாலியை கட்டி முடித்தான்.

பெரும் வாரியான நெருங்கிய உறவுகள் சற்று தள்ளியிருக்க தீபிகா பேசியதை கேட்டு அதனை உணரும் முன் இன்பா தாலி அணிந்திட திகைத்து தடுத்திட வழியறியாது தவித்தனர்.

தீபிகா தாய் தந்தையரோ சசிதரனை வேடிக்கை பார்த்து மேடைக்கு ஏறினர்.

“என்ன தீபிகா இது?” என்று அறைய செல்ல, “சாரி அங்கிள். இதை நீங்க பண்ணி வச்சிருக்கணும். உங்க பொண்ணு ஆசைப்பட்ட வாழ்க்கை இது தான்.” என்றாள் பிரகதி.

தலையில் அடித்து “என் பொண்ணு வாழ்க்கை போச்சே. தீபிகா தப்பு பண்ணிட்ட” என்று அவள் தந்தை அலறாத குறையாக பேசினார்.

கூட்டத்தில் சலசலப்பு அதிகமானது. “இது போதும் பிரகதி. என்னோட வாழ்க்கை திருப்பி தந்துட்ட” என்று முடித்து கிளம்ப ஆயத்தமானார்கள்.

“பெஸ்ட் ஆப் லக் இனி உன் வாழ்க்கை உன் கையில் தான். இன்பா கிளம்பி உங்க வீட்டுக்கு போ” என்று யாரின் பேச்சுக்கும் செவி கொடுக்காது அவளை அங்கிருந்து அனுப்பி வைத்தாள்.

தானும் ஒரு காரில் புக் செய்து விமான நிலையம் நோக்கி சென்றாள்.

இங்கு சசிதரன் அவமானம் அடைந்தவனாக போனை எடுத்து விதுரனுக்கு சுழற்றினான்.

“வாசலில் இருக்கேன் சசி. மேரேஜூக்கு இன்னும் பதினைந்து நிமிடம் இருக்கே.” என்றான். அதில் நீ கேட்கும் முன் இதற்கு தானே அழைத்தாய் என்பதாய் பதில் தந்தது அந்த சிம்ம குரல்.

“விதுரன் கல்யாணம் நடக்காது டா.” என்று நடந்தவையை திக்கி திணறி விவரித்து கூறினான்.

“எப்ப நடந்தது?” என்றான்.

சில மணித்துளிகள் என்றதும் “அண்ணியோட அப்பாவிடம் அந்த பையன் வீடு எதுனு கேளு” என்றான்.

திருமணமே நின்றுவிட்டது அண்ணி என்கின்றானே என்றாலும் தீபிகா தந்தையிடம் அந்த பையனின் வீட்டை கேட்டான்.

அவர் இதுக்கு முன் மகளை மறந்திடு என்று வார்னிங் தருவதற்கு சென்றிருக்க அதனால் இன்பாவின் விலாசத்தை விதுரனிடம் கூறினார்.

“அதே நேரத்தில் உனக்கும் அண்ணிக்கும் திருமணம் நடக்கும்.” என்றவன் தனது லெப்ட் ஹாண்ட் விக்னேஷிடம் “அங்க யாரையும் மண்டபத்துல இருந்து போகாம பார்த்துக்கோ” என்று கட்டளை பிறப்பித்தான்.

ரைட் ஹாண்ட் தர்மாவிடம் அந்த வீட்டு விலாசத்தை கூறி அந்த பையனை அண்ணியை தூக்கிடுங்க.” என்றான்.

இவனுக்கு முன்னால் சென்ற கார் அதிவேகமாக பறந்தது. இன்பா ஓலாவிலிருந்து கீழிறங்கி அவனும் தீபிகாவும் வாசலுக்கு அடியெடுத்து வைக்கும் நேரம் தர்மா ஆட்கள் இருவரையும் இழுத்து காரில் தள்ளியிருந்தனர்.

“யார் யாரு நீங்க? போலீஸில் கம்பிளைன் பண்ணவா.” என்று போனை எடுத்து நம்பரை தொடுதிரையில் இன்பா அழுத்த தர்மாவோ அதனை எடுத்து காரிலிருந்தபடி தூக்கியெறிந்தான்.

தூக்கியெறிந்தப்பின் கையை கட்டி ப்ளூ டூத் மூலமாக, “சார் மேரேஜ் ஹாலுக்கு வித் இன் டென் மினிட்ஸ் வந்துடுவோம் சார்” என்றான்.

தீபிகாவுக்கு மேரேஜ் ஹாலா? என்று திக்கென்றானது. அப்படின்னா இவங்க.. இவங்க.. சசிதரன் ஆட்களா? என்று எண்ணி நெஞ்சு துடிப்பை பிடித்து கொண்டு பேச்சற்று அமர்ந்திருந்தாள்.

பிரமாண்டமான மேரேஜ் ஹாலில் சிவப்பு கம்பளத்தில் விஐபி நுழைவு வாயில் பென்ஸ் கார் நின்றது. அதிலிருந்து விதுரன் தனது கம்பீர நடை நடந்து வர, இருபக்கமும் அவனை பாதுகாக்கும் படைகளோடு ரோலக்ஸ் வாட்சில் தங்க மூலம் பூசிய கைகடிகாரத்திலு வைர கற்கள் ஒவ்வொரு நொடி முள்ளிலும் மின்னியபடி கண் கூச, புகைப்பட பிளாஸ் லைட் வெளிச்சத்திலும் நடந்து வந்தான்.

மேடைக்கு வரவும் மற்றொரு பாதை வழியாக தர்மா அந்த இருவரை அழைத்து வந்து நிறுத்தினான்.

தீபிகாவை மேலிருந்து கீழ் வரை இவளா இந்த இடத்திலிருந்து அத்தனை துணிச்சலாய் சசிதரனை வேண்டாமென இவனை மணந்து சென்றது என்ன இகழ்ச்சி அவனின் உதட்டில் கேலியாய் மிதந்தது.

அதிலும் தங்கம் என்றை பெயருக்கு ஒட்டியிருந்த கயிற்றை கண்டு அவன் பார்வையில் இன்பா மீது இன்னமும் ஏளனம் கூடியது.

இன்பாவுக்கு இங்கு வந்து தாலி அணிந்து அழைத்து சென்ற போது இருந்த தைரியம் முற்றிலும் வடிந்தது. அதுவும் விதுரனின் மிடுக்கான தோற்றத்தில் ஏதோ குற்றவாளியாக நிற்பதாகப்பட்டது.

“இங்க சசிதரன் வெட்ஸ் தீபிகா என்று தானே போட்டிருக்கு. அதுக்கு தானே இத்தனை அலங்காரம் ஆடம்பரம். யாரோ ஒருத்தன் எல்லோ ரோப் கட்டி அண்ணியை இங்கிருந்து இழுத்துட்டு போனா, சும்மா வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருக்கிங்க.” என்று இன்பாவுக்கு ஒரறை விடுக்க, இன்பா தரையில் விழுந்தான்.

தன்னை யாரோ இரும்பு கம்பியால் அடித்த உணர்வாக இன்பா மெல்ல எழுந்து நிற்க, “சார் நானும் தீபிகாவும் விரும்பறோம். எங்களுக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சு. தயவு செய்து எங்களை வாழ விடுங்க” என்றான்.

“விரும்பறிங்கனா பொண்ணு பார்க்க வந்த அப்ப உங்க லவ்வர் தீபிகா இதை சொல்லிருக்கணும். கல்யாணம்… ஆகிடுச்சா” என்றான் நக்கலாக.

இந்த எல்லோ ரோப் எ ஸ்மால் கோல்ட் அவங்க கழுத்துல கட்டிட்டா இது மேரேஜா. அங்க பாரு இருபது சவரனில் தாலி. வீட்ல போட தனியா இன்னொன்னு ஏழு சவரனில் தயாராகியிருக்கு. அப்படியிருக்க இந்த சின்ன தங்கம் தாலியா டா” என்று அறைவிட, “அய்யோ இன்பா.” என்று தீபிகா அலறுவது எதிரொலித்தது.

“தர்மா.” என்றபடி விதுரன் கண் காட்ட, இன்பாவை பிடித்து நிறுத்தினான்.

இன்பா தள்ளாடி எழுந்து நிற்க, தீபிகா அருகே வந்தவன் சலனமேயின்றி, “அந்த ரோப் அசிங்கமா இருக்கு. உச்சிலருந்து பாதம் வரை தங்கத்துல கிலோ கணக்கில் போட்டுக்கிட்டு சின்ன தாலி கழட்டிட்டு சசி அண்ணாவோட மேடையில அமர்ந்து அவனை மேரேஜ் பண்ணுங்க” என்றான்.

தீபிகா ராட்ஷனா இவன் என்று எரிக்கும் பார்வையில் பார்க்க, “நீங்க தாமதிக்கிற ஒவ்வொரு நொடியும் இன்பாவோட உடல்நிலை மோசமாகும். என்ன புரியலையா. அவனோட கைமணிக்கட்டு பாருங்க” என்றதும் அதிலிருந்து ரத்ததுளிகள் சிந்த இன்பா மயக்கத்துக்கு செல்ல நொடிகள் கடந்தது.

“ப்ளிஸ் அவரை காப்பாற்று.” என்று தீபிகா அழ அங்கிருப்பவர் விதுரனின் அராஜகம் அறிந்திட திருமணத்திற்கு வந்த போலீஸ் நெல்சன் கூட வேடிக்கை தான் பார்த்தார்.

தீபிகா நொடிகள் கடத்த இன்பா சரிவதை கண்டாள். தீபிகா தாயாரோ “நீ நல்ல பிள்ளையா சசிதரனை கல்யாணம் செய்தா இன்பா உயிரோடவாது இருப்பார்.” என்று மிரட்ட குனிந்து தாலியை பார்த்து விசும்பினாள்.

தீபிகா தாயோ மகளின் தாலியை கழட்ட, தீபிகாவோ செயலற்று மேடைக்கு ஏறினாள்.

விதுரன் மேடை படிக்கட்டு காண தீபிகா ஏறவும் சசிதரனுக்கு கண் காட்ட உற்சாகமாய் தாலி அணிவிக்க அமர்ந்தான்.

அருகே சசிதரன் அமர்ந்து தாலி கட்ட பார்வை என்னவோ இன்பாவை நோக்கி இருந்தது.

“பிரெண்ட்ஸ் பிளஸ் பண்ணுங்க. இனி தானே அண்ணிக்கு உங்க ஆசிர்வாதம் தேவைப்படும்” என்றான்.

தீபிகா பார்வை விதுரனை பொசுக்கும் விதமாக காண, அதனை சட்டை செய்யாது தர்மாவிடம் “ட்ரீட்மெண்ட் நமக்கு தெரிந்த ஹாஸ்பிடலா பாரு. அண்ணி எடக்கு மடக்கா யோசித்தா இன்பா கழுத்தை கோழி அறுக்கற மாதிரி அறுத்திடலாம்” என்று குண்டை தூக்கி போட்டு சென்றான்.

சசிதரனோ தீபிகா கையை பற்றி அக்னியில் வலம் வர, தீபிகாவோ மனதில் வன்மம் ஏற்றி வலம் வந்தாள்.

விதுரனோ தனது ஒன்று விட்ட அண்ணனின் திருமணம் முடிவடைய, கைகுலுக்கி கடற்கரை வீட்டை பரிசாக கொடுக்கும் பொருட்டு சாவியை கொடுத்தான்.

“ஹாப்பி மேரிட் அண்ணி” என்றவன் “மொறைக்காதிங்க அண்ணி. சசிதரன் உங்களை விரும்பினான். என்னிடம் சேர்த்து வைக்க சொல்லி கேட்டான். என்னிடம் உதவி கேட்டு வந்தவங்களுக்கு நான் பாஸிடிவா பதில் தருவது வழக்கம். என்னை பகைச்சவங்களுக்கு நெகட்டிவ் எண்டிங் தலையெழுத்துல எழுதறது தான் என் ஸ்டைல்.” என்றான்.

தீபிகா அவன் பேச்சை கேட்டு அணலை விழுங்கியவளாக இன்பாவை அழைத்து செல்லும் ஆட்களை கவனித்தாள்.

கூட்டங்கள் சலசலத்து வந்திருந்த பெரும் பணமுதலைகளும் ஒன்றுமே நடக்காதது போன்று பரிசு தந்து வாழ்த்த தீபிகா உள்ளத்தில் கொதிகலனாக மாறி நினறாள். ஆனால் மோதும் வல்லமையின்றி கை பாவையாக மாறி காட்சியளித்தாள்.

இங்கு இது எதுவும் அறியாத பிரகதி விமானத்தில் ஏறி இன்பா தீபிகா காதல் திருமணம் நன்முறையில் அமைந்ததை எண்ணி மகிழ்ந்தாள்.

ஒரு மாதம் கடந்திட, விதுரன் குரூப் ஆப் கம்பெனி மீட்டிங் நடைப்பெற்றது. புதிதாக சந்தையில் புழக்கம் பெற்ற தொடுதிரை கணிப்பொறி அமோகமாக விற்பனையாகி இருக்க அதனை மொத்த இந்தியாவிலும் எவ்வாறு மார்க்கேட்டிங் செய்ய என்று பேசவே குழும செய்தனர்.

அங்கே சிலர் விதுரனின் நடை உடை பாவனை என்று அவனின் செயலை புகழ்ந்து தள்ளியது. எவ்விடத்திலும் பிடிக்காத கூட்டம் என்று உண்டல்லவா. அங்கு அப்படியொரு நபர் ஆப்பிள் வோட்காவை சுவைத்தபடி, “இதென்னயா பெரிய விஷயம். அன்னிக்கு அந்த பொண்ணு அத்தனை பேர் முன்ன வந்து இவனோட அண்ணாவுக்கு நடந்த திருமணத்துக்கு முன்ன அவளோட பிரெண்டுக்கும் அந்த சசிதரன் மனைவிக்கும் கல்யாணம் செய்தா பாரு. டூ போல்ட். விதுரன் அண்ணன் கல்யாணம் என்று தெரிந்தும் துளிக்கூட பயப்படாம திருமணம் செய்து வைத்தா. அந்த பொண்ணு மட்டும் அங்கேயே இருந்தா சசிதரன் மேரேஜ் அந்த தீபிகா கூட நடந்திருக்காது. அத்தனை அழுத்தம் அந்த பொண்ணு. கைதட்டி ஹட்ஸாப் பண்ணுவேன். விதுரன் எல்லாம் எந்த மூலைக்கு.” என்றான் மோகித்.

சரியாக திரைக்கு பின்னிருந்த விதுரன் காதில் தெளிவாய் விழ, விக்னேஷை கண்டான்.

“சார் நீங்க அவங்களை பற்றி கேட்கலை அதனால நானும் அப்படியே விட்டுட்டேன். அவங்க இன்பாவுக்கும், தீபிகா அண்ணிக்கும் காமன் பிரெண்ட்.” என்றான்.

“நேம்… அட்ரஸ்.. அந்த பொண்ணோட ஆதி அந்தம் எல்லாம் இன்னிக்கு ஈவினிங்குள்ள எனக்கு தெரிந்துயிருக்கணும்.” என்றான் விதுரன்.

“சூர் சார்.” என்றான் விக்னேஷ்.

“முடிந்தா உங்க முன்ன நிறுத்தறேன் சார்” என்று தர்மா கூறினான்.

விக்னேஷ் தர்மா இருவரும் ஓருவருக்கு ஒருவர் சளைத்தவர்கள் இல்லை என்பது போல நின்றனர்.

விக்னேஷ் தீபிகாவிடம் அவளை அறிய கேட்டு நின்றான். தர்மாவோ இன்பா முன் கேட்டு நிற்க இன்பாவோ சொல்ல மறுத்தான்.

அடிகள் பல வாங்கியும் எதுக்கு அவளையும் சித்ரவதை செய்யவா.” என்று பதில் தந்தான்.

தீபிகாவோ “ஏன் என்னை தான் தங்ககூண்டுல அடைச்சிட்டிங்க. அவளாவது சிறகு விரித்து பறக்கட்டும்” என்று பதில் தந்தாள்.

மாலை ஐந்து மணிக்கு “அந்த பொண்ணு பற்றி தகவல் கேட்டிருந்தேனே என்னாச்சு?” என்றான். க்ரீன் டீ சிப் பருகி கொண்டு விதுரன்.

“சார் இன்பா என்னை வெளிய விடுங்கடா. இன்னும் எத்தனை நாள் என்னை இங்கயே வச்சி சாவடிப்பிங்கனு கத்தறாரே தவிர எதுவும் சொல்ல மாட்டேங்கிறார். அவரோட சோசியல் மீடியாவுல எதுலயும் அந்த பொண்ணை காணோம் சார்.” என்று தர்மா தலையை சொரிந்தான்.

விக்னேஷை பார்த்து முடிக்க, “சார் தீபிகா மேடமிடம் கேட்டேன். அவங்களும் எதுவும் சொல்லலை. அதனால தீபிகா மேடத்தோட அப்பா அம்மாவிடம் கேட்டேன். ஏதோ பிரகதி என்ற நேம் மட்டும் சொன்னாங்க. அதை தவிர அவங்களுக்கும் அந்த பொண்ணு எங்கயிருக்கானு தெரியாதாம் சார். தீபிகா மேடத்தோட காலேஜ்ல போய் அட்ரஸ் பார்த்தேன். அது ஒல்ட் அட்ரஸா இருக்கு. அவங்க இரண்டு வருஷம் முன்னவே வேற புது வீட்டுக்கு போனதா… சாரி சார். தற்போது இருக்கற அட்ரஸ் கண்டுபிடிக்க முடியலை அவங்க போட்டோவை தீபிகா மேடத்தோட வீடியோவுல இருந்து உங்க பார்வைக்கு எடுத்து வந்திருக்கேன்” என்று கூறி முடித்தான்.

“பிரகதி” என்றவன் கடைசி சிப் பருகி முடித்து “அந்த பொண்ணோட போட்டோ” என்று கையை நீட்ட அதில் தீபிகா திருமணத்துக்கு வந்த போது வீடியோவில் பதிவாகியதை போட்டோவாக மாற்றி, கவரிலிருக்க எடுத்து தந்தான் விக்னேஷ்.

போட்டோவை கண்ணாடி மேஜையில் பரப்பி முடித்தான் விக்னேஷ். குடித்த சாஸரை அதில் பிடியை தளரவிட மேஜையில் சாஸர் உடைந்தது. அதன் துகள்கள் போட்டோவில் அவளை மறைக்க அதனை எடுத்து பார்வையிட்டான்.

-தொடரும்
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

துஷ்யந்தா-3

    ”நாட் பேட்” என்றவனின் வார்த்தை உதிர்த்து அந்த போட்டோவை அங்குலம் அங்குலமாக ஆராய்ந்தான்.
  
    கண், மூக்கு, வாய், உதடு, காதென அவள் தோள் வரை புரண்ட கூந்தல் என்று கழுகு கண்ணை கொண்டு அங்கங்களை அலச, இடையில் சிறிதளவு பளிச்சிட்ட பால் மேனி, சிலைக்கு சேலைக்கட்டிய வரிவடிவம், என்றவனின் கவனம் நொடியில் மீண்டும் கழுத்தில் மாங்கல்யத்தை தேடியது.

     “மேரேஜ் ஆகாதவளா?” என்றவன் பார்வை நிமிரும் முன் “அவங்களுக்கு திருமணம் ஆகலை சார்.” என்றான் விக்னேஷ்.

     “பெயர் என்ன சொன்ன?” என்று கேட்டதும் “பிரகதி சார்” என்றான் தர்மா முந்திக் கொண்டு. பெரும்பாலும் விக்னேஷ் புகைப்படம் வரை எடுத்து வந்து நீட்டவும் தர்மா தனக்கான இடத்தை தக்க வைக்க இப்படி முந்திக் கொண்டு பதிலளிப்பது வழக்கம்.

    “நான் அவளை பார்க்கணும். கூட்டிட்டு வா” என்று தர்மாவை பார்த்து கூறினான் விதுரன். தர்மா விழித்து நிற்கவும், “சார் அவங்க இங்க இல்லை. ஏதோ படிக்க அதர் கன்ட்ரிக்கு போனதா தகவல். தீபிகா அண்ணியிடம் கேட்டுட்டேன். அவங்களுக்கு எந்த கன்ட்ரினு தெரியாதுனு சொல்லிட்டாங்க.” என்று முடித்தான்.

    “நான் சசிதரன் வீட்டுக்கு போய் அண்ணியிடம் நேர்ல கேட்டுக்கறேன். ம்ம்… தர்மா ரெடிப்பண்ணு.” என்று ஆடை மாற்ற சென்றான்.

    சசிதரன் வீட்டுக்கு செல்ல பர்சனல் காரை எடுத்து வந்து முன்னிருத்த ஆணையிட்டுயிருந்தான் தர்மா.

    சசிதரன் வீட்டுக்கு அடியெடுத்து வைத்த நேரம் தீபிகாவை தாங்கிக் கொண்டு சசிதரன் குடும்பத்தினர் இருந்தனர்.

     மயங்கி அமர்ந்திருந்த தீபிகா இவனா? என்பது போல அஞ்சி நடுங்கினாள்.

    தனது திருமணத்துக்கு பிறகு விதுரனை பற்றி அறிந்த விஷயங்கள் அவ்வளவு உவப்பானதாக இல்லை. தன்னால் அவனையும் அவன் குடும்பத்தையும் ஆட்டி படைக்க காத்திருக்க, அவனின் அராஜகங்கள் எல்லாம் கேள்விப்பட்டது திகிலை தந்தது.

      “என்னாச்சு… எல்லாரும் அண்ணியை சூழ்ந்து இருக்கிங்க” என்று கேட்டதும் அவளை சுற்றியிருந்தவர்கள் “வா விதுரா உட்காரு… ஏய் கமலா… விதுரன் வந்திருக்கான் பாரு. ஜூஸ் கொண்டா.” என்று சசிதரன் தாய் கோமதி குரல் கொடுக்கவும் சசிதரன் போனில் டாக்டரை அழைத்து விட்டு விதுரன் அருகே அமர்ந்தான்.

    “என்ன…டா இங்க? வர சொன்னா கூட ம….றுத்துடுவ” என்றவாறு விதுரன் அருகே இடம் விட்டு அமர்ந்தான்.

     “சொல்லறேன்… அவங்களுக்கு என்னாச்சு.” என்று தீபிகாவுக்கு என்னென கேட்டு முடித்தான்.

    “தெரியலை டா. ஒரே வாந்தி மயக்கமா வரு…துனு சொன்னா. டாக்டருக்கு போன் பண்ணிட்டேன் வந்துடுவாங்க” என்றான்.

    “ஓ…” என்றவன் தீபிகாவின் மயக்கத்தில் சுருண்டிருக்க கேட்க வந்தவையை கேட்க சற்று தாமதப்படுத்தினான்.

      “விதுரன் மீட்டிங் எல்லா…ம் அமோகமா இருந்த…தா கேள்விப்பட்டேன். அந்த ஆச்சாரியாவோட கம்பெனியை வாங்க போறி…யாமே. ஏன் டா” என்று கேட்டு நிறுத்த வந்திருந்த பழச்சாறை எடுத்து சிப் செய்தபடி “ரொம்ப பேசிட்டான். அதுவும் என் காதுப்பட, அப்பறமும் சும்மா விடணுமா? அதான் அவனை அடிமட்டத்துல கொண்டு வர இக்கட்டு கொடுத்தேன்” என்று பதில் தந்தான்.

    விழிமூடி களைப்பில் இருந்த தீபிகாவுக்கு அடிவயிறு கலக்கியது. யாரோ வந்து தன் கையை பிடிக்கவும் விளுக்கென்று அமர்ந்தாள்.

    “பதட்டப்படாதே மா. நான் உங்க குடும்ப டாக்டர் மேக்னா தான்” என்று தீபிகாவை சிகிச்சையை துவங்கினார்.

     “எத்தனை நாளா மயக்கம் வாந்தி?” என்று கேட்டதும் “இரண்டு நாளா வாமிட் தெரிந்தது ஆனா அதை பெரிசா எடுத்துக்கலை. இன்னிக்கு முடியலை. காலையிலருந்து எது சாப்பிட்டாலும் வாமிட் ஆகுது.” என்று கூறவும் ஹார்ட் பீட் ஆராய்ந்தவர் மென்குரலில் “பீரியட்ஸ் தள்ளி போயிருக்கா?” என்று காதை கடித்தார்.

   இந்த நாட்களை அவள் மறந்தே போனாள். எப்படி நினைவு வைத்திருப்பாள். தீபிகா மனதில் தான் இன்பா என்ன ஆனானோ என்ற பயமும், பதட்டமும் அதிகமாக மனதில் சுழல இதெல்லாம் இந்த  மூளையில் உதிக்கும்.

     “தெரியலை… சரியா நினைவுயில்லை.” என்று விக்கித்து விழித்தாள்.
  “இங்க வாங்க” என்று தனிபட்டு அவளின் படுக்கயறைக்கு அழைத்து சென்றார் டாக்டர்.
   
     “இங்க வருவதற்கு முன்ன ஒரு டவுட் இருந்தது. அதனால ஒரு பிரகனன்ஸி கிட் எடுத்துட்டு வந்தேன். போங்க… இதை உபயோகித்து எடுத்துட்டு வா.” என்று எப்படி உபயோகப்படுத்த வேண்டுமென கூறவும் தீபிகா ஏதோ மந்திரமாக அதை கேட்டு குளியலறைக்கு சென்றாள்.

    அந்த கிட்டில் குறிப்பிட்ட படி உபயோகப்படுத்தி முடித்து காத்திருந்தாள்.

   கடவுளே… என் மனசுல இன்பா இருக்கறப்பவே சசிதரனோட ஆக்கிரமிப்பில் இப்படியொரு நிகழ்வுல மாட்டுவேனு நினைக்கலை. இப்ப குழந்தையா இருக்கும்னு பயமா இருக்கு. என்னால எந்த குழந்தையும் பெற்றுக்க முடியாது.’ என்று யோசனைக்கு சென்றவளை “தீபிகா… மயங்கிட்டிங்களா?” என்ற குரலில் கதவை திறந்து வந்தாள்.

      “கொடுங்க” என்று காத்திருக்க ‘கடவுளே குழந்தையா இருக்க கூடாது என்று மனதில் நினைக்க ஆனால் நடந்ததென்னவோ இரு கோடு காட்டி டாக்டரை மகிழ செய்து, வாழ்த்து வேறு கூறினார்கள்.

     அசிங்கத்தை என்னவென்று ஏற்பது திருமணம் என்ற தாலிகயிற்றை கொண்டு கையை கட்டி, பிடிக்காது போனாலும் கட்டிலில் மனைவியாக நின்ற தன்நிலையை… இதற்கு கொண்டாட்டமா என்ற சலிப்பும், கோபமும் தான் தீபிகாவை ஆட்டி படைத்தது. துளியும் மகிழ்ச்சி இல்லாது விதுரனை மனதில் அர்ச்சித்தாள்.

     அனைத்துக்கும் காரணம் இந்த விதுரன் தான். அவன் மட்டும் அன்று வராமல் இருந்தால் தான் இன்று இன்பாவோடு வாழ்ந்திருப்பேன் என்ற ஒன்று தான் மனதை அழுத்தியது.

     சசிதரன் வந்து அணைத்து இனிப்பை ஊட்டி விட்டு தூக்கி சுற்றி ஆராவரமாக மகிழ்ந்தது அவள் கண்ணிற்கும், கருத்திற்கும் படவில்லை.
 
   கோமதியும், சசிதரனும் தங்கள் வீட்டிற்கு ஒர் உயிர் வர அதனை வரவேற்க தயாரான மனநிலைக்கு சந்தோஷமாக, தீபிகா மட்டும் அமைதியாக வருத்தமுற்று நின்றாள்.

    “கங்கிராட்ஸ் அண்ணி. இந்த வீட்ல மாமா இறந்தப்பிறகு சசி திருமணம் தான் அதிகமா எதிர்பார்த்தது. கொஞ்சம் முன்ன பின்ன என்றாலும் திருமணம் முடிந்து இப்ப தான் சசி சந்தோஷமா இருக்கான்.” என்று வாழ்த்து தெரிவித்து முடித்தான்.

       “இதுக்கு எல்லாம் காரணம் நீ தான்” என்றவளின் சினமான பேச்சை விதுரன் கவனித்தாலும் கருத்தில் பதியாமல் கூலாக கண்ணாடி அணிந்து, “நான் மட்டுமா உங்க நலனில் அக்கறையா இருக்கேன். உங்க தோழி பிரகதியும் தான். போன் பண்ணி அவங்களுக்கு சொல்லுங்க.” என்று போனை அவள் முன் தள்ளி வைத்தான்.

      “அவ நம்பர் எனக்கு தெரியாது.” என்றாள்.

     “பொய் அவ எங்க?” என்றான் காட்டு கத்தலில். “விதுரன் என்ன…டா கா…காரணத்தோட வந்திருக்க போல?” என்று சசிதரன் சற்று பயந்தான்.

    “எனக்கு உங்க மேரேஜை தடுத்த அந்த பொண்ணு வேண்டும்” என்றான் அழுத்தமாக.

     சசிதரனோ “அவளே கன்சீவா இருக்கா. நேற்றே சொன்னா அந்த இன்பாவை விடச்சொல்லி. இப்ப தான் குழந்தை வேற வந்துடுச்சே டா. அவனையும் விட்டுடு. இனி அவங்களாம் எதுக்கு.” என்றான்.

     “சசி.. அன்னிக்கு உன்னோட மேரேஜ் நீ விரும்பியபடி நடந்ததே அது உனக்காக நான் மெனக்கெட்டதுனு நினைச்சியா? என்னோட தலைமையில மேரேஜ் என்று பத்திரிக்கையில போட்டுட்டு பொண்ணு ஓடிப்போனா என்ன அர்த்தம்.

   நாளைக்கு என் தலைமையில் நடக்க இருந்த திருமண பொண்ணு ஓடிட்டானு தான் பேசுவாங்க. ஆனா இப்ப என் தலைமையில எது நடந்தாலும் அது மாறாது. நடக்கும்னு புரிய வச்சிருக்கேன்.

   அண்ணி… அந்த பொண்ணு பிரகதி எங்க?” என்றான். அந்த ஹால் எதிரொலித்து அடங்கியது அவன் குரல்.

    “அவயிங்க இல்லை. ஏதோ வெளிநாட்டுக்கு படிக்க போயிட்டா.” என்றாள்.

    “எங்க?”

     “எங்கனு தெரியாது.” என்றாள் தீபிகா. மசக்கை வாந்தியும் உடலும் அவளை திடகாத்திரமாக நிற்க வைக்காமல் தள்ளாடியது.

     “பார்ட்டி ட்ரீட் என்று கொடுத்திருக்கா. எந்தவூருக்கு போனானு தெரியாதா.” என்று கர்ஜித்து கேட்டான்.

    “பார்ட்டி தந்தப்ப நான் மேரேஜ் கவலையில் அதெல்லாம் காதுல வாங்கலை” என்றதும் சசிதரனை துணைக்கு அழைத்தது அவள் கண்கள்.

    “நம்ப முடியலையே…” என்று விதுரன் கால் மேல் காலை போட்டு கேட்க, “அது உங்க இஷ்டம்” என்றவள் மூச்சிரைக்க நின்றாள்.

    “விதுரா.. அவளே வாயும் வயிறுமா இருக்கா. முடிந்ததை எதுக்குப்பா பேசற.” என்று கோமதி இறைஞ்சினார்.

      “எனக்கு அவளை ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும் பெரிம்மா.” என்றான்.

    “தெரியாது தெரியாது தெரியாது. தயவு செய்து உங்களோட கட்டாயத்துகுகு என்னை ஆளாக்காதிங்க” என்று அரற்றவும் டாக்டரோ “இப்படிபட்ட நிலையில் இதெல்லாம் தவிர்க்கணும். இல்லைனா குழந்தைக்கு ஆபத்து” என்று முடிக்க தீபிகா அதனை தனக்கு சாதகமாக எண்ணினாள்.

     “என்னங்க உங்களுக்கு தான் குழந்தையை சுமக்கறேனே அந்த இன்பாவை விட சொல்லுங்க. அவர் எங்கயாவது போய் வாழட்டும். எனக்கு சத்தியமா பிரகதி எங்கயிருக்கானு தெரியாது” என்று கூறினாள்.

     “விதுரா சரிதானே தீபிகா சொல்லறது. அவனை பிடிச்சி கண்கானித்து இனி என்ன பண்ண போறோம்.” என்றான் சசிதரன்.
 
      ‘எனக்கு நீ சொல்லறியா’ என்றவொரு பார்வை பார்த்துவிட்டு பிரகதி இப்ப எங்க இருக்கானு தெரியாது.” என்றான் மீண்டும்.

     “இங்க பாருங்க என் போனை உடைச்சி போட்டாச்சு. இன்பா போனை கார்ல இருந்து தூக்கியெறிந்தாச்சு. எனக்கு அவ நம்பர் நினைவில்லை. சோஷியல் மீடியா அவளுக்கு பிடிக்காது. நேர்ல இருக்கற மனுஷங்களிடம் பேசணும். இப்படி சோஷியல் மீடியாவுல பேச இல்லைனு வாதிடுவா. அதனால நீங்க நினைக்கிற மாதிரி எந்த முறையிலும் அவளை காண்டெக் பண்ண முடியாது.” என்று கூறி சசியின் கையை பற்றினாள்.

   முதல் முறை தீபிகா கை பற்ற சசிதரன் தான் இறைஞ்சி “இப்ப கன்சீவா இருக்கா டா. உன்னால ஒருத்தியை கண்டுபிடிக்க முடியாதா. உன்னிடம் போட்டோவே இருக்கு” என்று பேசி அனுப்ப எண்ணினார்கள்.

   விதுரன் இரண்டு நிமிடம் யோசனையில் கழித்தவன் பட்டென எழ, கோமதி, சசிதரன், தீபிகா இரண்டடி பின் நகர்ந்தனர்.

     “கங்கிராட்ஸ் அகைன். தர்மா இன்பாவை ரிலிஸ் பண்ணு.” என்று புறப்பட்டான். அவனின் காலடியோசை அடங்கும் வரை தீபிகா மூச்சை இழுத்து பிடித்திருந்தாள்.

    இங்கு ஒருவன் தன்னை வலைவீசி தேடிதலை அறியாது ஆஸ்திரேலியாவில் ஒரு பகுதியில் “ஓ மை காட் இந்த பிரெட் ஆம்லேட் ஒன்னு தான் எனக்கு ஏதோ ருசிக்குது. அதையும் தீய வைக்கிறியே அனிலிகா” என்று தன் புது நட்பிடம் பொரிந்து தள்ளிக் கொண்டிருந்தாள்.

    தமிழ் புரியாது அவள் விழிக்க, பிரகதி சிரித்து கொண்டு அவள் தாயுக்கு போன் போட முயன்றாள். அச்சோ… அனிலிகா உன் தம்பி போனை ரீசெட் பண்ணியதில் என் பிரெண்ட்ஸ் நம்பர் எல்லாம் போச்சு. தேங்க் காட் அம்மா நம்பராவது இருக்கு.” என்று பேசிட ஆர்வமானாள்.

   அனிலிகா பிரகதி இருவரும் ஒரே வகுப்பு தங்குமிடம் என்று பிரகதி தேர்ந்தெடுத்த இடத்திலிருந்து வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து வந்து தனது மாடியறையில் கூடவே தங்க வேண்டிட, அனிலிகாவின் அன்புக்கு அடங்கி தங்கினாள்.

     “என்னையெல்லாம் யாரும் கன்வெய்ஸ் பண்ணி இங்க தங்க வைக்க முடியாது மா. அனிலிகா நிஜமா அன்பால கூப்பிட்டா அன்புக்கு தான் இந்த பிரகதி அடிபணிவா. அடாவடி பண்ணினா நானும் ரவுடி தான்னு காட்டுவா. என் செல்ல மம்மி உனக்கு தெரியாததா. ஆமா ஊரெல்லாம் எப்படியிருக்கு. போட்டோ எடுத்து அனுப்பு மா.” என்று கூற அந்தபக்கம் என்ன கூறினரோ “உப்ஸ் மம்மி யாயா டைம் ஆகிடுச்சு வை வை” என்று கை கடிகாரம் பார்த்து விட்டு போனை அணைத்தாள்.
பிரட்டோடு முட்டையை வாயில் திணித்து கண்ணாடி டம்ளரில் ஜூஸை பருகி இரண்டையும் கழுவி வைத்து ஓடினாள்.

விதுரகதி தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

துஷ்யந்தா-4

அந்த இரவு நேர கேளிக்கை கொண்டாடும் பப் யாருமற்று இருந்தது. அவன் ஒருவன் இங்கிருக்க யாரையும் உள்ளே வர அனுமதிக்காது பார்த்து கொண்டான். இது அவனின் சொந்த பார். தேவையின்றி இங்கு வருவதில்லை. அப்படியிங்கு வருவதென்றால் இன்று போல அதீத கோபம் கண்முன் தெரியாமல் அவனை ஆட்டி படைத்தால் மட்டும்.

பெரும்பாலும் வீட்லிலேயே மினிபாரை வைத்து அதுவே போதுமானதாக அமையும். இன்று வீட்டுக்கு செல்லவும் பிடிக்கவில்லை.

காரணம் பிரகதி…

“சார் ரூமுக்கு போயிடலாம். நீங்க ரொம்ப…” என்றதும் விதுரன் பார்த்த பார்வையில் தர்மா வாயை மூடினான்.

கண்கள் இரத்த சிவப்பாக காட்சியளித்தது.

“ஆச்சார்யா வீட்டை கையெழுத்து போட்டப்ப என்ன சொன்னான். சொல்லு என்ன சொன்னான். ‘உனக்கு நல்ல சாவே வராதுனு சொன்னான். சொனனானா… அதோட ஸ்டாப் பண்ணிருக்கலாம்ல. தோல்வியே தழுவாதுனு நினைக்காதே விதுரன். அந்த பொண்ணு கல்யாணம் பண்ணி வச்சப்பவே உன்னை எல்லாம் மதிக்காம உன்னை மீறி தான் பண்ணிருக்கா. பெருசா பேசிய என்னை நடுத்தெருவுக்கு இழுத்துட்ட. என்னிடம் தான் உன் சவடால் பேச்சு. அவளை மாதிரி ஒருத்தியோ ஒருவனோ வருவாங்க. அப்ப என்னோட சாபம் அதோட கலந்து உன்னை அழிக்கும். காத்திருனு’ பிளஸ் பண்ணிட்டை போறான்.”

“சார் அவரோட பையனுக்கு கூட வேலையை பிடுங்கியாச்சு. இனி பணத்துக்கு வழியில்லை.” என்று விக்னேஷ் கூறினான்.

“இடியட்…. நான் அந்த பொண்ணு பிரகதியை ஏன் விட்டு வச்சிருக்கிங்கனு கேட்டேன். என்ன லட்சணத்துல டா தேடறிங்க. எங்க போனானு தெரியாது. அவளை பற்றி சின்ன க்ளூ கூட என் காதுல வந்து சேரலை. ஆறு மாசம் என்ன டேஸை புடுங்கறிங்க” என்று கைக்கு நேராக இருந்த அத்தனை மது பாட்டிலும் கோப்பையையும் தட்டி விட்டான்.

தர்மாவுக்கோ ஒவ்வொன்றும் அதிக மதிப்பீடு கொண்ட உயர்ரக மது வகைகள். இப்படி பாழாகின்றதே என்ற வேதனை அவன் மனதில் மண்டியது.

    “ஆறு மாசம்… ஒரு பெண்ணை கண்டுபிடிக்க முடியலை. இதுல நான் என்ன சாதிச்சுட்டேன்.” என்று மேஜை மீது ஏறி அமர்ந்தான்.

கை நீட்ட மது பாட்டில் எடுத்து தருபவனோ கிளாஸில் ஊற்ற செல்ல விதுரனோ முழு பாட்டிலை வாங்கி தொண்டையில் சரித்தான்.

“சசிக்கு மேரேஜாகி எட்டு மாதம் ஆகுது. நாளை மறுநாள் ஏழாம் மாதம் வளைகாப்பு வைக்கிறாங்க. ஆனா பிரகதி என்ற பெயரை தவிர எதுவும் தெரியலை. இங்க பார்…” என்று ஆப்பிள் போனை தூக்கி வீசினான்.

டூயல் சிம் போட்டு தீபிகா அன்ட் இன்பாவோட ஒல்ட் நம்பர். இந்த நிமிஷம் வரை அவ ஒரு மெஸேஜ் போன் பண்ணலை. கழகு மாதிரி காத்திட்டு இருக்கேன். அவளை கண்டுபிடிக்க முடியலை. எனக்கு என் நிம்மதியே போச்சு.” என்று கேசத்தை அழுத்த கோதினான்.

“சார் உங்களிடம் டேட் பண்ண லாட் ஆப் கேர்ல்ஸ் நம்பர் கொடுத்திருக்காங்க. நீங்க ஓகே சொன்னா அவங்களில் யாரையாவது இன்னிக்கு உங்களோட டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ணி மைண்டை டைவர்ட் பண்ணிடலாம் சார்.” என்று தர்மா ஐடியா கொடுத்த தெம்பில் நின்றான்.

“என் கற்பு என்ன போற வர பெண்ணுக்கு தாரை வார்க்கறதா தர்மா.” என்றவன் பார்வை மாறுபாட்டை தர்மாவால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

விக்னேஷோ விதுரனை அறிந்த கர்வம் முகத்தில் தாண்டவமாடியது.

“என்னிடம் இழக்க போற பெண்ணின் கற்பு எந்தளவு தூய்மையோ, நானும் தூய அன்பை கற்போட தரணும்.
     என்னை கல்யாணம் பண்ணறவளுக்கு நான் தகுதியா இருக்கணும். உனக்கு என்ன தகுதிடா இருக்குனு நாளைக்கு அவள் என்ன விரல் நீட்டி கேட்டுட கூடாது.
என்னை யாரும் விரல் நீட்டி கேட்கவும் விடமாட்டேன். அது என் மனைவியாக போறவளானா கூட.” என்றதும் தர்மா தலை குனிந்து நின்றான்.

விதுரன் அதே இடத்தில் சற்று தள்ளி இருக்கும் மற்றொரு பங்காளாவான தனது வீட்டுக்கு வண்டியை செலுத்த கூறி சாய்ந்தான்.

விக்னேஷோ மெதுவாக விதுரன் சென்றதை அறிந்தப்பின் தர்மாவைவிடம் “என்ன தர்மா சார் அடுத்தவங்களோட நிலைமையை சரித்து கட்டி முன்ன வர்றாருனு பெண் விஷயத்துல சரிந்திடுவார்னு நினைச்சியா. எவளும் கிட்ட நெருங்க விடமாட்டார். என்னவோ நீயா நானா என்று அவரோட மனசுல யாருக்கு முதலிடம்னு போட்டி போட்ட. என்னைக்கும் சாரோட எண்ணம் எனக்கு புரியும் டா.” என்று மார்தட்டினான்.

“இவ்ளோ பேசறவன் சார் தேடற பெண்ணை முன்ன நிறுத்தேன். ஏன் பண்ணலை. நான் நிறுத்துவேன்… அதுக்கான வழியை கண்டு பிடிச்சிட்டேன். அந்த பொண்ணை சார் முன்ன நிறுத்தி உன்னை விட சாருக்கு நான் தான் பெஸ்ட் டேலண்டட்னு நிருபிக்கிறேன் பார்” என்று தர்மா சூளூரைத்து முடித்தான்.

விதுரனோ “பிரகதி.. நீ தான் டி… எவனோ ஒருத்தன் பேசவச்சிட்டு போயிட்ட. உன்னை… உன்னை…

     ஐ வில் மீட் யூ சூன்” என்று நெடுஞ்சாணாக மெத்தையில் கத்தியபடி விழுந்தான்.

அவன் உயரத்திற்கு அந்த கட்டில் அவனை உள்வாங்கி நிம்மதியான உறக்கத்திற்கு வழி செய்தது.

அறை உறக்கத்தில் மணப்பெண் அலங்காரத்தில், அடர் சிவப்பு வண்ண சேலை அணிந்து யாரோ அமர்ந்திருக்க, விதுரன் கண்கள் மெல்ல மெல்ல கசக்கி மங்கலான பிம்பமாக பிரகதி அம்மெத்தையில் வீற்றிருக்க கண்டான்.

வேகமாக எழுந்தமர்ந்து தலையை உலுக்கி காண அவள் அமர்ந்திருந்த இடம் வெற்றிடமாக காட்சியளிக்க விதுரன் கோபமாக தலையணையை குத்தி முடித்தான்.

நேற்றணிந்த ஆடை மாற்றிட எண்ணி குளிக்க சென்றான்.

பாத்டப்பில் பல மணி நேரம் முழ்கி இருந்தவனின் இமைகள் பட்டென்று திறந்தது.

குளித்து முடித்து தயாரானவன் அலுவலகம் சென்று அமர்ந்தான்.

பணியிடம் சென்றப்பின் பிரகதி என்பவளை மறந்து போனான்.
“சார் உங்களை பார்க்க ஆதித்யன் சார் வந்திருக்கார்” என்றதும் விதுரன் முகத்தில் முறுவல் தோன்றி மறைந்தது.

“வரச்சொல்லுங்க.”

“எதுக்கு என்ன சந்திக்க வந்திங்க. பல தடவை சொல்லிட்டேன். என்னை பார்க்க வீட்டுக்கு வாங்கனு. எப்ப பாரு அலுவலகத்துல வந்து பார்க்கறிங்க” என்று குறைப்பட்டான்.

“டேய் டேய்… நீ பண்ணற அட்டூழியம் கொஞ்சமா நஞ்சமா. நேற்று முழுக்க வீட்ல தான் இருந்தேன். நீ வரலை. போனை போட்டா ரெஸ்பான்ஸே இல்லை. விக்னேஷ் தான் நீ ஸ்டடியா இல்லைனு சொன்னான். சரி காலையில இங்க வருவனு வந்துட்டேன்.

வீட்டுக்கு வந்தா மட்டும் நம்மளை வரவேற்க ஒரு பொண்ணா இருக்கா. நீ தான் பேசணும். உன் முகத்தை தான் பார்க்கணும்.” என்றவர் விக்னேஷ் கொண்டுவந்த பானத்தை பருகி கொண்டு பேரனை அளவிட்டார்.

முன்பை விட அசுர வளர்ச்சி. பேரனின் முகத்தில் எல்லாம் கண் அசைவில் என்றாலும் ஏதோவொரு கலக்கம் தெரிந்தது.

“யாரோ ஒரு பெண்ணை தேடறதா தர்மா சொன்னான். யார் டா அவ. பழி வாங்கவா? இல்லை… பரிசம் போடவா.” என்று கேட்டதும் “இதுல சந்தேகம் என்ன தாத்ரு பழி வாங்க தான். அவளை கண்டு பிடிச்சி முன்ன நிறுத்தி இங்க பாரு நீ செய்து வைத்த திருமணத்தை ஒன்னும் இல்லாம பண்ணிட்டேனு காட்டணும்.

என்னவோ அந்த இன்பா இந்த தீபிகாவை சேர்த்து வச்சேனு சீனை போட்டு போயிருக்கா. அவளுக்கு தெரியணும் விதுரன் தலைமையில் பத்திரிக்கை அடிச்சா அது படி தான் நடக்கணும்.

இவளாளா என் முதுக்கு பின்னால பேச வச்சி சிலரோட கேலிக்கு என்னை தள்ளிட்டா தாத்ரு.”

ஆதித்யாவோ பேரனை கண்டு “யாருக்காவது அடங்கணுமே.” என்று கூறி முடித்து மேஜை மீது ஒரப்பார்வை செலுத்தினார். மேஜையின் கண்ணாடி பிம்பம் விதுரனின் பிம்பத்தை பிரதிபலிக்க அதன் மூலம் அவன் மனநிலையை கண்டறிய முயன்றார்.

       “யாருக்கும் அடங்கணும்னு எனக்கு அவசியம் இல்லை தாத்ரு. ஏன்னா நான் ஒன்னும் யாரோ ஒருத்தனுக்கு கைகட்டி வேலை பார்க்கிற சாதாரணமானவன் இல்லை. அடங்கி போக… அடங்கி போக எனக்கு அவசியமும் இல்லை.

      நீங்க சொல்லற மாதிரி மனைவினு அடக்க வந்தா கூட நான் அடங்க மாட்டேன் தாத்ரு.

   தாத்ரு நீ என்ன பிரகதியை பற்றி பேசறப்ப இந்த பேச்சை இழுக்கற. அவள் ஜஸ்ட் பழிவாங்கி மூக்கை உடைக்கணும்.” என்றான்.

      “பிரகதியை பார்த்தா மூக்கை உடைச்சி, தீபிகா வாழ்க்கை திரும்ப சசியோட தான் அமைச்சிட்டேன்னு மார்தட்டி ஜம்பம் பேசணும். நிஜமா?” என்று ஆதித்யன் கேட்டு முடிக்க விதுரன் கூர் விழியோடு தன் தாத்ருவை பார்த்தான்.

      “தாத்ரு நீ என்ன மைண்ட் செட்ல இருக்கனு புரியுது. எதுக்கு வந்திங்க சொல்லுங்க” என்று தன் அலுவலக கோப்பை எடுத்து பார்த்தான்.

    பார்ப்பதற்கு மேலோட்டமாக காட்சியளித்தாளும் அவனின் கவனிப்பு உன்னிப்பாக இருந்தது.

     “சசிக்கு மேரேஜ் ஆகறதுக்கு முன்ன என்ன சொன்ன. அவனோட மேரேஜ் முடிஞ்சதும் கல்யாணம் பண்ணறதா வாக்கு தந்த.” என்று கேட்டதும் கோப்பையை மூடி வைத்தவன்.

    “சசிதரன் ஒரு பொண்ணை பிடிச்சது விரும்பினான். தீபிகாவை கட்ட விரும்பினான். உங்க தம்பி பேரன் என்ற காரணத்துக்காக, அவனுக்கு என்ன தெரியும் உன்னை விட வயசுல ஒரு வயது பெரியவன், அப்பா வேற இல்லாதவனு சொல்லி பார்த்துக்க சொன்னதாலா அவன் விரும்பியவளை எவ்ளோ ரிஸ்க் எடுத்து மேரேஜ் பண்ணி வச்சிருக்கேன்.”
    
    “நீ செய்தது தப்பு விதுரன். அந்த பொண்ணு தீபிகா வேறவொரு பையனை காதலிச்சு தாலியும் கட்டியப்பின்ன நீ மாற்றியது.” என்றார்.

     அடக்கப்பட்ட கோபத்தை கட்டுப்படுத்தி, “சசி தீபிகாவை விரும்பினான். அவனோட விருப்பம் முக்கியமாபட்டுச்சு. பொண்ணுங்க மைண்ட் செட் சசியை தான் இனி கணவனா நினைப்பா. குழந்தை வேற வந்திடுச்சு. நீங்க ஏன் எமோஷனல் ஆகறிங்க.

     அந்த பொண்ணு நினைச்சி பார்க்காத வாழ்வை, தவற விடபார்த்த வாழ்வை நான் திருப்பி புதையலா தந்திருக்கேன்.

     சசி அவங்க வீட்டுக்கு ஒரே வாரிசு. பணமழையில ராணியா வச்சிருப்பான். உறவு அதுஇதுனு குடைச்சலும் இல்லை. சித்தி மட்டும் தான்.

      இதே அந்த பையன் இன்பா.. அவனை கல்யாணம் செய்தா வாடகை வாழ்க்கை, இரண்டு தங்கை என்று கஷ்டப்படணும் தாத்ரு. யோசித்து பார்த்தா நான் பண்ணது சரி” என்று கூறி சாய்விருக்கையில் விதுரனின் நீதியாக கதை உரைத்து விட்டு அமர்ந்தான்.

     “பணம்… தேவையா இல்லையானு அந்த பொண்ணு முடிவு பண்ணிருக்கணும் விதுரா. ஒரு பொண்ணு மனசுல காதலிச்ச இன்பாவை மறக்கணும்னா அது அவ நினைத்தா தான் முடியும். நீயோ அவளை விரும்பிய சசியோ மாற்ற முடியாது.
 
   ஒன்டிகுடித்தனமா, பணக்கார வாழ்வானு தீபிகா முடிவெடுத்திருக்கணும். உன் தலைமை என்றதாலோ உன்னிடம் சசி கெஞ்சி கேட்டதாலோ, நீ சசி-தீபிகா தான் வாழணும்னு முடிவு பண்ணிட கூடாதே.” என்று பேசவும் விதுரன் கோபம் கொண்ட அணையில் ஓட்டையை போட்டார்.

     “தீபிகா தான் இப்ப கன்சீவா இருக்காளே. அதெல்லாம் குழந்தை பிறந்தா சசியே கதினு இருப்பா. நீங்க கவலைப்படாதிங்க.” என்று கடைசியாக கூறி கிளம்பினான். தன் தாத்ரு அதேயிடத்தில் இருப்பதை கண்டுக்காமல்.

    “என்னயிருந்தாலும் பிரகதி செய்தது சரி” என்றதும் கதவை திறக்க நின்றவன் கண்ணாடி கதவை குத்தி முடித்தான். சிதறிய கண்ணாடிகள் சில்லு சில்லாய் சிதறி தெறிக்க, ”தாத்ரு..” என்று அணையை உடைத்த சினத்தில் கத்தி முடித்தான்.

      “எனிவே விதுரன். பிரகதி கண்டுபிடிச்சா என்னிடம் சொல்லு  அவளுக்கு பரிசு வச்சிருக்கேன். ஓகே உன்னோட கை எப்படியும் ஆறி முடிக்கும் முன் அவளை கண்டுபிடிச்சிடுவ. இந்த தர்மாவிடம் மருத்துவருக்கு சொல்லி வைக்கிறேன். நான் வர்றேன் விதுரன்” என்று அவனை தாண்டி சென்றார்.

      விதுரன் நின்ற நிலையில் கைகள் இரத்தம் சொட்டிக் கொண்டிருக்க, தாத்ரு தன்னை சீண்டி விட்டதன் விளைவு தெரியாது நாளை தீபிகா வளைகாப்பிற்கு செல்லாது தவிர்க்க பார்த்தவன் செல்வதற்கு முடிவெடுத்தான்.

---

    ஆஸ்திரேலியாவில் அனிலிகாவின் பக்கத்து வீட்டு எட்வின் பிரகதியை நிறுத்தி காதலை சொல்லி பதிலுக்காக காத்திருந்தான்.

-விதுரகதி தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

துஷ்யந்தா-5

         விக்னேஷ் மூலமாக டாக்டர் வந்து சேர அலுவலக அறையிலேயே கட்டு கட்டிக் கண்ணாடி சில்லை எடுத்தார். அவ்வறையையே வெறித்தான். வலிகளை பொருட்டாகவே தோன்றிடவில்லை. அவனுக்கு தாத்ரு தன்னை கேலிப்படுத்தி சென்று விட்டாரே என்ற மனதாங்கல் வெறியை கிளப்பியது.

     அலுவலகத்தினை எப்பொழுதும் சுத்தம் செய்ய வரும் பார்வதி வந்து அறையை சுத்தப்படுத்தினார்.

   டாக்டரோ கையிலிருக்கிற கண்ணாடி சில்லை எடுத்து முடித்து கட்டு போட்டு ஊசியை செலுத்தினார்.

       தர்மா வந்து மருந்து மாத்திரை பெயரை பெற்று கொண்டான்.

   டாக்டர் கைகளை எப்படி பாதுகாக்க என்று கூறியதை எதுவும் அவன் செவிக்கு எட்டவில்லை.

     விக்னேஷ் அப்பொழுது தான் ஆதித்யரிடம் பேசி வழியனுப்பி வந்தான். ஆதித்யன் கூறியது போலவே அதிக சினத்தில் இருந்தான் விதுரன். விக்னேஷோ “சார் நாளைக்கு தீபிகா அண்ணியோட வளைகாப்புக்கு வளையல் பிரசண்ட் வாங்கியாச்சு. நாளைக்கு வளைகாப்பு நேரத்துக்கு அனுப்பிடவா சார்” என்று கேட்டான்.

    “ம்” என்று குரல் வரவும் விக்னேஷ் நம்ப முடியாது வளையலை பரிசு பெட்டியில் வைத்து பேக் செய்தான்.

      அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் தர்மா அலுவலக கதவை மாற்ற ஆட்களை கூட்டி கொண்டு வந்தான்.

     அதன் பணி நடைப்பெற்றுக் கொண்டிருக்க, தனது பணிக்கு ஓய்வெடுக்கும் அறையில் காலைநீட்டி சோபாவில் தன்னை சமன்படுத்த முயன்றான்.

    இரவு வரை தன் மனநிலை சமநிலைக்கு அடையாது போகவும் எழுந்து வெளிவந்தான்.

    அறைக்கு வெளியே புது கதவு, மேஜையருகே உணவு கேரியர். கூடவே வோட்கா வகைகள் என்றிருக்க “விக்னேஷ்…” என்று கூப்பிட தர்மா வந்து நின்றான்.

     “சார் விக்னேஷ் வீட்டுக்கு போயிட்டார்” என்று கூறியதும் “மணி பதினொன்று ஆகிடுச்சா?” என்று கேட்டான். ஏனென்றால் விக்னேஷ் பணி முடிவடையும் நேரம் பதினொன்று. அதுவரை விதுரன் கூடவே இருப்பான். அதன் பின் வீட்டுக்கு சென்றிடுவான்.

    தர்மா தனியாள் என்பதாலும் விதுரனின் மனதிலும் பணியிலும் நிரந்தர இடம் பிடிக்கும் நோக்கத்திலும் விதுரன் இருக்குமிடமே தன்னிடமாக மாற்றிக் கொள்பவன்.

     “நீ சாப்பிட்டியா?” என்று உணவை காட்டி கேட்டான்.

     “இ..இல்லை சார். உங்களை கூப்பிட்டேன். நீங்க கவனிக்கலை.” என்று பதில் தந்தான்

     “நீ சாப்பிடு எனக்கு பசியில்லை” என்று வோட்காவை மட்டும் நாடினான்.

     தர்மா அவன் வேலையை கவனிக்க ஆரம்பித்தான். உணவை முடித்து அங்கேயே உறங்கியும் போனான்.

  விதுரன் அன்று முழுதும் உறங்காது யோசனையில் சுழன்றான்.

     பிரகதியோ தன் அன்னையிடம் இரவு கதை அளந்தாள். இன்று பக்கத்து வீட்டு ஆடவன் காதலிப்பதாக கூறியதை.
  
     “என்ன பதில் சொன்ன பிரகதி” என்று பத்மாவதி கேட்டதும் “என்னம்மா சொல்ல… எனக்கு அவனை பார்த்து எந்த பீலும் வரலை. அட்லீஸ்ட் ‘பிடிக்கலை’ என்ற உணர்வு கூட. அதனால அவனிடம் நோ சொல்லிட்டேன்.” என்று கூறவும் பத்மாவதி “அப்பாடி” என்று நிம்மதியான பதில் தந்தார்.
     
      “ஓய் மம்மி… என்ன அப்பாடினு நிம்மதியா சொல்லற… பயமா..? இல்லை லவ் மேரேஜை அக்சப்ட் பண்ண மாட்டியா” என்று வினாவினாள்.

     “நீ லவ் பண்ணினா நான் ஏன் டி அக்சப்ட் பண்ணாம இருக்க போறேன். அப்படியா இருந்தாலும் நீ சொல் பேச்சை கேட்டுடுவியாக்கும். இங்க டூர்ல வந்த இடத்தில் ஒருத்தங்க பிரெண்ட் ஆனாங்க. அவங்க பழக ரொம்ப கனிவா இருந்தாங்க. அவங்க பையனுக்கும் வரன் பார்க்கறாங்களாம்.

   நான் என் பெண்ணிடம் பேசிட்டு வர்றேனு சொல்லவும் அடிக்கடி என்னை நோட் பண்ணிருக்காங்க. நீ பேசியதை வீடியோ காலில் பார்த்து உன்னை பிடிச்சிருக்காம். அவங்க பையனுக்கு காலையில் உன்னை கேட்டாங்க. நீ தான் நைட் போன்ல வருவ அதனால என் பொண்ணிடம் கேட்டு சொல்லறேனு சொல்லிட்டேன்.” என்று கூறவும் பிரகதி இரண்டு நிமிட மௌனமாக இருந்தாள்.

     “பிரகதி நீ இப்பவே பதில் சொல்ல வேண்டாம். நான் ஊருக்கு போகவே இன்னும் ஒரு மாதம் ஆகும். அதுவரை டைம் இருக்கு.” என்றார் பத்மாவதி.

     “ஓகே மா. யோசிக்கறேன்… நீ அந்த பையன் போட்டோவை அனுப்பு.” என்று எப்பொழுதும் போல சாப்பிட்டாயா மாத்திரை போட்டியா என்று வழமையாய் கேட்டு முடித்தார்கள்.

    விக்னேஷ் இங்கு அதிகாலை கிளம்பி வந்த நேரம் தர்மா ஒரு பக்கம் உறங்கியும் விதுரன் அலுவலக ஓய்வறையிலும் இருக்க விதுரனை எழுப்பினான்.

     “சார்… சசி சார் போன் செய்தார். நீங்க வர்றிங்களானு?” என்றதும் விதுரன் இல்லையென்பதாக தலையசைத்து முடித்து எழுந்து “நீ பூங்கொத்தோட பிரசண்ட் கொடுத்துட்டு கிளம்பிடு” என்று கட்டளையிட்டு வேகமாக வெளியேறினான்.

     அதன் பின் விக்னேஷ் புறப்பட, எழுந்த தர்மாவோ “சார் எங்கே?” என்று கேட்டதும் விக்னேஷ் தர்மாவை கண்டு எள்ளினான்.

    “அவர் எப்போ எங்க என்ன பண்ணுவாரு? என்ற அப்டேட் இல்லாம தூங்கற நீயெல்லாம் லெப்ட் ஹாண்ட். வெளியே சொல்லிடாதே காரி துப்புவாங்க. சார் வீட்டுக்கு போயிருப்பார். என்னை தீபிகா அண்ணியோட வளைகாப்புக்கு போக சொல்லிருக்கார்” என்று கூறி அகன்றிட தர்மா விழுந்தடித்து குளித்து முடித்து விதுரன் வீட்டுக்கு சென்றான்.

    அங்கே எங்கேயோ செல்ல தயாராகியிருந்த விதுரனை கண்டு இங்க தான் இருக்கார் என்ற நிம்மதியில் மூச்சை வெளியிட்டான்.

     சசிதரன் வீட்டில் விக்னேஷ் வந்து வாழ்த்தை கூறி பரிசு பொருளை நீட்டவும் தீபிகாவுக்கு நல்ல வேளை அந்த அரக்கன் வரவில்லை என்று நிம்மதியடைந்தாள்.

  கீதாவோ தீபிகாவின் தாய்மை எண்ணி பூரித்து போக தீபிகா தன் வீடு செல்வதற்கு ஆவலாய் நடையை கட்டினாள்.

    கோமதி சசிதரன் இருவருமே இந்த இரு மாதம் கூட தங்கள் வீட்டிலே இருக்கலாமென ஆசையாய் கேட்டனர். அதற்கு தீபிகாவோ “ஏன் என் அம்மா வீட்ல நிம்மதியா இருக்க விடமாட்டிங்களா?” என்று அழுவதாய் கேட்டு முடிக்க சசிதரனோ “அ.. அ.. அழாதே தீபிகா. உன் இஷ்டப்படி இரு. நல்லா சாப்பிடு. உன்னிடம் இரண்டு விஷயம் சொ… சொ..சொல்லணும். குழந்தை பிறந்தவுடன் சொல்லறேன்.” என்று எழுந்தான்.

   கோமதி வந்து மகனின் தோளில் கையை வைக்க சசிதரன் தீபிகாவை காரில் ஏற்றிவிட்டு நின்றான்.

   சசிதரனுக்கு இப்படி எப்பொழுதாவது திக்கும். அதுவும் எமோஷனல் ஆகும் பொழுது திக்கி திக்குவாயாய் காட்டி கொடுக்கும். மற்றபடி சரளமாய் பேசுவான்.

    தீபிகாவோ கதவை மூடியவள் கழுத்திலிருந்த மாலையை எடுத்து அருகே தாயிடம் எறிந்தாள்.

     “என் வாழ்க்கையை நாசம் பண்ணி இந்த குழந்தை ஒன்னு தான் குறைச்சல் இவனுக்கு.” என்று முனங்கிய பெண்ணை கண்டு கீதாவும் அவர் தந்தை பரமகுருவும் அதிர்ந்தனர்.

     பெண்ணை கட்டிக்கொடுத்து குழந்தை உண்டாகிவிட்டால் என்றதிலிருந்து சசியை தன் வீடாக பாவித்து விட்டாளென ஆனந்தம் கொண்டவருக்கு ஏமாற்றம் அப்பியது.

     கார் டிரைவர் சசியின் பணியாட்கள் என்பதால் அமைதியாக இருக்க, வீட்டுக்கு வரும் வரை கீதா வாய் திறக்கவில்லை.

      தீபிகா வீட்டுக்கு வந்ததும் செருப்பை தூரயெறிந்து மடமடவென வீட்டுக்குள் சென்றாள்.

    “ஹய் தீபிகா ஆரத்தி எடுக்கணும் டி” என்றதும் சட்டை செய்யாது ஹாலுக்கு போனவள் உள்ளே விதுரன் கால் மேல் கால் போட்டு பேப்பரை புரட்டி கொண்டிருந்தவனை கண்டதும் பின்னாலே நடையிட்டு திரும்பினாள்.

     “சொன்னேன்ல ஆரத்தி எடுக்கணும்னு” என்று கீதா அருகே வந்து மகள் கையை பற்றியதும் தான் உள்ளே விதுரன் இருப்பதை பார்த்தார்.

      அதற்குள் ஆரத்தி கரைசல் வரவும் சுற்றி முடிக்க பரமகுரு தான் விதுரனை நலம் விசாரித்தார்.

     “நல்லாயிருக்கிங்களா தம்பி விழால வருவிங்கனு பார்த்தா தனியா வந்திருக்கிங்க?” என்று கேட்டுவிட்டார்.

      “நான் நல்லாயில்லை மாமா.. மாமா தானே? சசியோட மாமானார் எனக்கும் அதே முறை தானே?” என்றவன் பார்வை தீபிகாவின் வயிற்றில் நிலை குத்தியது.

    “தீபிகா நீ வேண்டாமின்னா உள்ள போய் ரெஸ்ட் எடு.” என்று கீதா கூறி விதுரனுக்கு சாப்பிட ஏதேனும் வேண்டுமா என்று கேட்டார்.

    “எனக்கு தீபிகாவோட பேசணும்.” என்றான்.

    “அவ உங்களை பார்த்தா பயப்படறா. நீங்க எதுனாலும் எங்களிடம் கேட்கலாமே…?” என்று பரமகுரு பதில் தந்தார்.

     “எனக்கு பிரகதி வீடு தெரியணும்.” என்று தீபிகாவை நெருங்கினான்.

     “எனக்கு அவ எங்கயிருக்கானு தெரியாது. திரும்ப திரும்ப பைத்தியம் மாதிரி கேட்கறிங்க.” என்று நின்றாள். ஆனால் மூச்சு வாங்கியது.

      “அவ எந்த நாட்டுக்கு போனானு தெரியாம இருக்கலாம். அவ இங்க இருந்தப்ப அவளோட வீடு நிச்சயம் தெரியும். பொய் பேசாதே… வீடு மாற்றியது காலேஜ்ல கடைசி வருஷம். அப்படி பார்த்தா பத்திரிக்கை வைக்க நீ போயிருக்க. மரியாதையா சொல்லு” என்று நின்றான். தர்மாவோ அட இது பாயிண்ட் . முன்ன காலேஜ் படிச்ச அட்ரஸ்ல மாற்றினாலும் பத்திரிக்கை வச்சிருப்பாங்களே. சார் எப்படி இத்தனை நாள் இதை கேட்கலை. என்று யோசிக்க, “அய்யோ… தம்பி என் மகளை விட்டுடுங்க. அவ வாயும் வயிறுமா இருக்கா.” என்ற கீதா அலறலும் “தம்பி தம்பி அவ உங்க வீட்டு வாரிசை சுமக்கறா.” என்று பரமகுருவும் கெஞ்சி கதறிய குரலாக ஒளித்தது.

   தர்மா சட்டென முன் வந்து பார்க்க பழம் வெட்டும் கத்தியை தீபிகா வயிற்றுக்கு அருகே வைத்து நின்றான் விதுரன்.

    “அம்மா” என்று தீபிகா அழுவதும் கைகள் படபடவென உதறுவதும் அறிந்தவன் “சொல்லு” என்று அலட்சியமாய் கேட்டான்.

     “அப்பா சசிக்கு போன் போடுங்க.” என்று தீபிகா கத்தவும், போன் ஒயர்கள் ஏற்கனவே துண்டிக்கப்பட்டு இருந்தது.

    வந்ததும் போனை டீபாய் மீது வைத்திருக்க விதுரனை மீறி எடுக்க அஞ்சி நின்றனர்.

    “இங்க பாரு… நீ இப்பவும் சசியை மனுஷனா கூட மதிக்கலைனு தெரியும். இந்த நிமிஷம் இன்பாவை சந்திச்சா அவனோட ஓடிபோகவும் தயங்க மாட்டனும் தெரியும். இந்த குழந்தை எல்லாம் கடனேனு சுமக்கற தவிர உண்மையா இந்த தாய்மை செய்தில சந்தோஷமாவா இருக்க?” என்றான்.

  தன் மனதில் இருப்பதை புட்டு புட்டு வைப்பதை கண்டு தீபிகா அதிர்ந்தாள்.

     கத்தியை தூரப்போட்டு “நீ பிரகதி வீட்டு அட்ரஸை கொடுத்தா… நான் இன்பா இப்ப எங்கயிருக்கானு சொல்வேன்.” என்று பேசினான். இன்பா இருந்த இடமே தீபிகா அறிவாள். தற்போது விதுரனால் வீடு மாறியப்பின் அவனை அறிய முடியாது இருக்க விதுரனின் இந்த பேச்சு வார்த்தை தனக்கு சாதகமாக எண்ணி பிரகதி அட்ரஸை ஒப்புவித்தாள்.

    “தர்மா… அங்க போய் நான் சரியானதாயென்று பார்க்கறவரை நீ இங்கயே இரு. இவங்க மூன்று பேரையும் இந்த ஹாலை விட்டு எங்கயும் போக கூடாது.” என்று மூவரின் போனை எடுத்து கொண்டான்.

      மூவரும் ஹாலில் தங்கள் வீட்டில் தங்களே சிறைகைதி போல அமர்ந்திருக்க வேலையாட்கள் கிசுகிசுவென பேசிக்கொள்வதும் தர்மா கண்டதும் விலகி பணியை மேற்கொள்வதும் என்று இருந்தனர்.

       தீபிகா மட்டும் இன்பாவை காண கிடைக்கும் வாய்ப்புக்கு ஏங்கினாள்.

        விதுரன் வந்திறங்கிய நேரம் பிரகதி வீடு அவனை யாருமற்று வரவேற்றது.

     “இங்கயிருக்கறவங்க எங்க போயிருக்காங்க.” என்று வாட்ச்மேனிடம் கேட்டு நின்றான்.

     “பிரகதிம்மா படிக்க ஆஸ்திரேலியா போய் இருக்கு சார். பத்மாவதி அம்மா இந்தியா டூர் ஆறு மாசம் போயிருந்தாங்க. அதுல சில இடம் நேரம் எடுத்துக்கிச்சு. அடுத்த மாசம் வருவதா பட்டு சொல்லுச்சு சார்.” என்றான்.

     “பட்டு மீன்?” என்றான் விதுரன்.

     வாட்ச் மேன் ஏதோ கேட்கறான் என்னனு புரியாம முழிக்க, “அதாவது பட்டுனா யாரு?” என்று கேட்டு வைத்தான்.

     “இந்த வீட்டு வேலை செய்யற பொண்ணு சார். வாரத்துக்கு வந்துட்டு சுத்தம் செய்துடும். இந்த தோட்டத்துக்கு மட்டும் தண்ணி பாய்ச்சறது என் வேலை.” என்று சிகரெட்டை இழுத்தபடி பதில் தரவும் விதுரன் பட்டுவோட போன் நம்பரை வாங்கி கொண்டு விடைப்பெற்றான்.

    அலுவலகம் வந்தவன் விக்னேஷ் பாதிக்கு மேல் சரிபார்த்து வைத்த கோப்புகளை எடுத்து பார்வையிட்டவாறு விக்னேஷ் இந்த போனை தீபிகா வீட்டாளிடம் கொடுத்துட்டு தர்மாவிடம் இன்பா வீட்டு அட்ரஸை தீபிகாவிடம் சொல்லிட்டு வர சொல்லு” என்று அன்றைய மாத விற்பனை ஏற்றுமதி இறக்குமதி பற்றி வருமானத்தின் விளக்கங்களை பார்வையிட்டான்.

    பெரும்பாலும் அவன் கணித்திருந்த லாபம் பெற்றிருந்தது.

    விக்னேஷிற்கு இன்பா வீட்டு முகவரி தீபிகாவிற்கு எதற்கு என்று குழம்பி கேட்கவும் பயந்து தர்மாவை தேடி தீபிகாவின் அம்மா வீட்டுக்கு வண்டியை செலுத்தினான்.

     விக்னேஷ் இடைப்பட்ட நேரத்தில் ஆதித்யாவுக்கு போன் செய்து கூறவும் செய்ய, ஆதித்யாவோ “விதுரன் பிரகதி வீட்டு விலாசத்தை வாங்கியிருப்பான் விக்னேஷ். ஆனா எதுக்கு தீபிகாவுக்கு இன்பா வீட்டு விலாசத்தை கொடுத்து பழைசை நினைவுப்படுத்தறான். சரி அந்த விலங்காதவன் தர்மாவை கேட்டு எனக்கு என்னனு சொல்லு” என்று முடித்தார்.

      “சரிங்க ஐயா” என்று தீபிகா வீட்டை நோக்கி விரைந்தான்.

    விலங்காதவன் தர்மாவிடம் என்ற நேரம் விக்னேஷிற்கு சிரிப்பு வந்து விட்டது.

    நேராக வீட்டை அடைந்து விதுரன் கூறியதை தெரிவித்து விட்டு தர்மாவிடம் நடந்தவையை கேட்டறிந்தான்.

      முதலில் அதிர்ச்சி அடைந்தான். தர்மாவோ, என்ன அதிர்ச்சி ஒரு முறை நம்ம அலுவலகத்தின் கீழ் வேலை செய்யும் பெண், கூட வேலை செய்தவனை காதலிச்சா. அவன் சாரை ஏமாற்றி பணத்தை களவாடியதில் அவனோட காதலினு குழந்தைனு வஞ்சம் வச்சி கர்ப்பத்தை மருந்து கொடுத்து கலைக்க வைத்து அனுப்பின ஆளு தானே” என்று தர்மா நினைவுப்படுத்தினான்.

     விக்னேஷிற்கு அது மறந்தால் தானே. ஆனால் சசியின் மனைவியிடம் இப்படி நடப்பாரா? காரணம் என்னவோ என்று புரியாது தவித்தான்.

     பிரகதி வீட்டில் வேலை செய்யும் பட்டு அந்த பெரிய வீட்டின் ஹாலில் இரு ஆண்களின் கட்டாயப்படுத்தி அழைத்து வந்து ஒரு மணி நேரமானது. எதற்கு தன்னை இங்கே அழைத்திருக்கின்றனரென விழித்திருக்கும் நேரம் விதுரன் வந்து தர்மாவை பார்த்தான்.

    “நீ வேலை செய்யற வீட்டோட பொண்ணு நம்பர் வேண்டும். பிரகதி நம்பர் கொடுத்துட்டு போ” என்றதும் முதலில் மறுத்து பிறகு பத்மாவதி நம்பரை கொடுத்தாள். அந்த பொண்ணு பிரகதி நம்பர் இல்லை சார்.” என்று கூற விக்னேஷ் பத்மாவதி எண்ணை வாங்கி விதுரனிடம் நீட்டினான்.

  வாங்கி பார்த்தவன் எண்ணை சுழற்ற கோரி பார்வை பதித்தான். விக்னேஷிற்கு சொல்லாமல் புரிய அந்த எண்ணிற்கு டயல் செய்ய மறுபக்கம் மணி அடித்தது. அது அபாயகர மணியா என்ன என்பது விதுரனே அறிவான்.

-விதுரகதி தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

துஷ்யந்தா-6

இரவும் பாராது பத்மாவதிக்கு கால் செய்ய ஆரம்பித்தான் விதுரன்.

அவன் நினைத்தது போல இந்நேரம் என்னவோ யாரோவென பதறி போன் எடுக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் பிரகதி ‘எதுவானாலும் போனை பத்து மணிக்கு மேல சைலண்டில் போடணும் மாம். அப்படி அவசரம்னா லேண்ட்லைன்ல கால் பண்ணுவாங்க. அதனால போனை சைலண்ட்ல வச்சிக்கோ’ என்று கண்டிப்பாய் கூறி நடைமுறைப் படுத்திருந்தாள்.

அதனாலோ என்னவோ விதுரன் அத்தனை முறை முயன்றிட கூறியும் தர்மா தோல்வியை தழுவினான்.

தர்மாவோ “சார் கொஞ்சம் நேரம் கழிச்சு முயற்சி பண்ணறேனே.” என்று கேட்க முறைப்பை பதிலாய் தந்து “இதை விட என்ன வெட்டி முறிக்க போற” என்று கூறியதும் அடுத்து பேச தயங்கி விடாது தொடர்ந்தான்.

விக்னேஷிற்கே பாவமாய் தோன்றியது.

“சார் மேபீ அவங்க போனை சைலண்ட்டில போட்டுட்டு தூங்கியிருப்பாங்க சார். ஏஜ்டு பீப்பிள் டேபிளட் எடுத்திருந்தா தூங்கிட்டு தான் இருப்பாங்க. நீங்க மார்னிங் முயற்சி பண்ணினா குட் ரிசல்ட் கிடைக்கும்” என்று ஆலோசனை வழங்கினான்.

இந்த நயமாய் பேசிடும் எதிர் பேச்சு தான் தர்மாவுக்கு வரவில்லை. ஏதேனும் கூறினால் தவறாக சென்று இதுவரை திட்டு வாங்கியது தான் அதிகம். விக்னேஷ் மட்டும் எப்படி பதமாய் கூறிவிடுகின்றான். பயமின்றி… தன்னை விட ஒரு வருடம் முன் வந்து வலது கையாய் பங்கெடுத்ததன் சாமர்த்தியமா?

“இடியட்… போய் தூங்கு.” என்று விதுரன் வைத்து விட்டு போக கூறவும் தர்மா வீட்டுக்கு செல்ல ஓடினான்.

ஏற்கனவே தாமதமாக மாறினாலும் விக்னேஷ் சற்று நேரம் கழித்து விதுரனை சாப்பிட வைத்து சென்றான்.

ஆதித்யாவிடம் விக்னேஷ் “கூடிய சீக்கிரம் பிரகதி மேடமை இங்க எதிர்பார்க்கலாம் ஐயா. ஆனா அப்ப கூட நீங்க சொல்லற மாதிரி சார் நினைப்பாருனு சொல்ல முடியாது.” என்று கூற ஆதித்யன் சிரித்து கொண்டே “உன் வயசு என் அனுபவம் விக்னேஷ்” என்று முடித்திடுவார்.

விதுரன் சூரியன் எழுந்திடும் நேரத்திற்கு முன் எழுந்தான்.

விக்னேஷ் அதற்கும் முன் விதுரனுக்கு அழைத்து, “சார் பத்மாவதி அம்மா ஹரித்துவார்ல இருக்காங்களாம். எங்க இருக்காங்கனு கேட்டுட்டேன். வேற விவரம் கேட்கலாம்னா இப்ப வெளியே போறோம் நாலு மணிக்கு பேசறேன்னு வச்சிட்டாங்க.” என்று பதில் தந்தான்.

இட்ஸ் ஓகே விக்னேஷ். இத்தனை முறை கால் பண்ணியதற்கு ஏதும் கேட்கலையா?” என்று கேட்டான்.

“கேட்டாங்க சார். அது… சமாளிச்சிட்டேன்.” என்றதும் விதுரன் அணைத்து விட்டு நிமிர்ந்தான்.

“பிரகதி பிரகதி பிரகதி…” என்ற பெயர் மண்டைக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தாலும்  அலுவலகம் கிளம்பினான்.

இங்கு அதிகாலை தீபிகா தன்னை அலங்கரித்து தர்மா கொடுத்த விலாசம் இருக்குமிடம் தேடி சென்றாள்.

வாசலில் ஒரு பெண் செடிகளை பராமரித்து காய்ந்த சருகு இலைகளை மெல்ல மெல்ல தேடி வெட்டி கத்தரித்தாள்.

“ஏய் பொண்ணு இங்க இன்பா இருக்காறா?” என்று கேட்டதும் அந்த பெண்ணோ “உள்ளே தான் இருக்கார் நீங்க?” என்றதும் தீபிகா பதில் தராமல் உள்ளே சென்றிருந்தாள்.

மனதுக்குள் “அக்கா தங்கை ஆட்டுக்குட்டினு வீட்ல இருக்க வேண்டியது. கேள்விக்கேட்டு உசுரை வாங்கிட்டு. பிறகு எப்படி என்னை தேடி வருவான்’ என்று வீட்டின் அறையை இங்கும் அங்கும் தலையை திருப்பி சென்றாள்.

ஹால் அவளது அறையை விட சிறிதாக இருந்தது. “இன்பா இன்பா..” என்ற பொழுது ஒரு அறையிலிருந்து ஒரு கல்லூரி வயது பெண் எட்டி பார்த்து வந்தாள்.

அடுத்த அறையில் நுழைய போனவளை, “நில்லு… அவர் தூங்கிட்டு இருக்கார். யார் நீ?” என்றாள் வெளியே பார்த்த பெண். இம்முறை குரலில் சற்றே கூடுதல் ஒலியை தந்தாள்.

“இன்பாவை பார்க்கணும்னு சொன்னேன். காதுல விழலை.” என்றாள் தீபிகா.

“நீங்க யாருனு கேட்டேன் அது காதுல விழலையா?” என்று பதில் கேட்டாள்.

அதற்குள் இன்பா கண்ணை கசக்கி கொண்டு வெளியே வர தீபிகாவும் உள்ளே நுழைய இருவரும் சந்தித்தனர்.

இன்பாவோ மேடிட்ட வயிற்றோடு தீபிகா வந்ததை அறிந்து அதிராது காலையில் என் வீட்டுக்கு ஏன் வந்தாள் என்ற எண்ணத்தில் பார்த்தான்.

“இன்பா… இன்பா எப்படியிருக்க?” என்று அணைக்க போனவள் மாலையும் கழுத்துமாய் இன்பா வெளியே பார்த்த பெண்ணோடு இருந்த புகைப்படத்தை கண்டு ஸ்தம்பித்து நின்றாள்.

“கல்யாணம் பண்ணிட்டியா இன்பா?” என்றாள்.

“ஆமா. அஞ்சலி காபி. தீபிகாவுக்கும் சேர்த்து எடுத்துட்டு வா. பல் விளக்கிட்டு வர்றேன்.” என்று திரும்ப அதே அறைக்குள் சென்றான்.

தீபிகாவுக்கு தன் வாழ்வு கருமை சூழ்ந்த வனமாக காட்சிக்குள் சென்றது போல தவித்தாள்.

அறையை சுற்றி நோட்டமிட்டாள் கட்டில் பீரோ வாஷிங்மெஷின் கூடவே டிரஸிங் டேபிள் என்று அடைத்து வைத்து குறுகலான இடமாக இருந்தது. இதில் அட்டாச் பாத்ரூம் வேறா என்ற அசூசையை அடைந்தாள்.

“அண்ணி யாரு இது?” என்று கல்லூரி வயதுப் பெண் வந்து கேட்க “உங்கண்ணா லவ் பண்ணின பொண்ணு. நீ சாப்பிட்டு கிளம்பு. அத்தை கோவிலில் இருந்து வந்துடுவாங்க. இன்னும் கிளம்பலையானு கேட்கவா.” என்றதும் சாப்பிட அமர்ந்தாள்.

ஹாலில் உணவு மேஜை கிச்சனோடு சற்று ஓட்டியிருந்தது. இடைப்பட்ட இடத்தில் பூஜையறையாக மாடம் இருந்தது.

தீபிகாவுக்கு இன்பாவின் திருமணம் ஆனது புதிதென்றால் அவன் தன்னை காதலியென்று கட்டியவளுக்கு தெரிவித்து இருக்கின்றானே என்பது கூடுதல் ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“காபி…?” என்று நீட்டவும் வாங்கி கொண்டு அஞ்சலியை எடைப்போட்டாள்.

‘எனக்கு சமமானவளா நீ.’ என்ற ஏளன பார்வை அதில் இருந்தது.

“இங்க எதுக்கு வந்த?” என்று முகம் துடைத்தபடி வந்தான்.

“என்ன கேள்வி இன்பா. உன்னை தான் தேடி வந்தேன். உனக்கு தெரியுமா… நீ எங்க இருக்கனு எனக்கு தெரியாது. நேற்று தான் தெரியும்.” என்று தீபிகா கண்ணீரில் கரைந்தாள்.

“முன்னவே தெரிந்தா மட்டும் என்ன பண்ண முடியும்.” என்றான் விரக்தியாக.

“இன்பா… என்ன பேசற. காலேஜில் நீ வா தீபிகா நீயும் நானும் எங்கயாவது கண் காணாத இடத்துக்கு போகலாம்னு அடிக்கடி சொல்வியே வா. இப்ப போயிடலாம்” என்று முட்டாள் தனமாக பேச்சை எடுத்து விட்டாள்.

அஞ்சலிக்கு இதயமே நின்றிடும் அளவிற்கு அதிர்வு தாக்கியது. நேற்று கூட தனது கை பட்டதற்கு அமிலம் பட்டவனாக ஒதுங்கி சென்றவன் தானே இன்பா.

“என்ன உளறுற தீபிகா. முன்ன காலேஜ் படிக்கிறப்ப பேசியது இப்ப எப்படி சரியாகும். உன் வயிற்றுல வளருவது அந்த சசியோட குழந்தை.” என்று புரிய வைக்க பேசினான்.

“குழந்தை தான் உனக்கு பிரச்சனை… கவலையா… நான் டிஎன்சி பண்ணிடறேன்” என்று பேச “அய்யோ அய்யோ… ஒரு தாய் பேசற பேச்சாடி இது. இன்பா யாருடா அது. விதுரன் சொன்னவளா” என்று இன்பா தாய் வத்சலா வந்து நின்றாள்.

“ஏய்… நீ என்ன அவ வாயை பார்த்துட்டு இருக்க. வேலைக்கு போகலை” என்று இரண்டாவது மகளை வேலைக்கு விரட்டினாள்.

“நீ என்ன இந்த பொண்ணுக்கு காபி ஊற்றி கொடுத்து உபசரிக்கிற. அறிவிருக்கா உனக்கு” என்று அஞ்சலியையும் திட்டினார்.

   “அம்மா… நான் பேசி அனுப்பறேன்.” என்று இன்பா கூறவும் தீபிகாவை தொட சென்றவன் அப்படி பிடிக்காது தவிர்த்தான். அஞ்சலியை பார்த்து சங்கடமாய் நின்றான்.

    அஞ்சலியோ “காபி” என்று இன்பாவிடம் நீட்டினாள்.

     இன்பா எடுத்து கொண்டு அஞ்சலியை ஒரு பார்வை பார்த்தான். அதில் இது நாள் வரை இல்லாத ஒர் உணர்வை அவளுக்கு வழங்கினான்.

      கதவை தாழிட்டு “உட்காரு”என்று சேரை எடுத்து முன் வைத்தான்.

      “இன்பா… என்னால அவங்க கட்டுக்குள்ள இருந்ததுக்கு காரணமே உன் உயிர் பயம் தான். இப்ப அந்த பயத்தை விட உன்னோட இருக்கணும். எனக்கு அந்த வாழ்க்கை வேண்டாம்.” என்று அழுதாள்.

     அவளின் அழுகை வெளியே கேட்டது. அஞ்சலிக்கு தவிப்பாய் இருந்தாலும் காட்டி கொள்ளாமல் சமையலை கவனித்தாள்.

     “இந்த கன்றாவி நான் பார்க்கணும்னு இருந்திருக்கு. இன்னும் என்னவெல்லாம் ஆகுமோ. உன் தலைவிதி என் மகனோட வாழ கொடுப்பினை இருக்கா என்னனு நீ முடிவெடுக்க போறியா இல்லையா” என்று புலம்பி தள்ளினார்.
   எதுவும் கேட்கும் நிலையில் அஞ்சலி இல்லை.
    
     “எப்பதிலருந்து இருந்து என்ன காப்பாற்ற சசியோட வாழ ஆரம்பிச்ச?   கல்யாணம் நடந்த அன்னிக்கு என்னை போட்டு அடிச்சானே அப்பவா?” என்றதும் ஆம் என்பதாய் தலையசைத்தாள்.

    “எனக்காக நீ சசியை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்ட. எனக்காக அவனோட வாழ்ந்த. எனக்காக இப்ப அவனோட கருவை சுமக்கிற. இப்ப எனக்காக என்னை தேடி வந்திருக்க எல்லாம் எனக்காக அப்படி தானே?” என்று இன்பா குரலில் இதற்கு மேலும் கேட்க வலித்து அஞ்சலி டிவிவின் ஒலியை கூட்டினாள்.

     பத்து நிமிட பேச்சுக்கு பின் தீபிகா கோபமாக வெளியேறினாள்.

  இன்பாவோ எதுவும் நடக்காதது போல டிவியை அணைத்தான்.

     “அம்மா எங்க?” என்றான்.

      “உங்க பெரிய தங்கை வீட்டுக்கு போறதா கிளம்பிட்டாங்க.” என்றவள் குரல் ஓடிந்திருந்தது.

     “அஞ்சலி நான் ஆபிஸ் லீவு போட போறேன். மூவி போகலாமா?” என்று கேட்டான்.

     அஞ்சலி குழப்பமாய் அதிர்ந்து தலையாட்டினாள். இன்பா தன்னோடு நடந்து வந்தது கூட இந்த திருமணமான நான்கு மாதத்தில் நடைப்பெறவில்லை.

      ஏதோ தன்னிடம் பேச தான் அழைத்திருக்கின்றானோ என்று புறப்பட தயாரானாள்.

  ஆவேசமாக சென்ற தீபிகா விதுரன் அலுவலகத்தில் வந்து நின்றாள்.

    விக்னேஷோ தீபிகா இங்கு வந்ததை நாசுக்காய் விதுரனின் அலுவலக மீட்டிங்கில் கூறிவிட்டு வந்தான்.

    வரவிருக்கும் புத்தாண்டிற்கு என்ன விதமான விளம்பரங்கள் கொண்டு தங்கள் புராடெக்ட் விற்பனையை அதிகரிக்க என்று கலந்தாலோசித்த கூட்டம் அது.

    விதுரன் தீபிகாவை காத்திருக்க கூறிவிட்டு, மற்றவர்கள் கூறும் ஒவ்வொரு விளம்பர கான்சப்டை கேட்டு தன் விருப்பை வெளியிட்டு முடித்தான்.

   டிவி, லேப்டாப், மொபல் என்ற விற்பனை அதிகமாக சென்றாலும் அவனின் இறக்குமதி  முதலிடம் வகிக்க தேவையானவற்றை பேசி முடித்து வந்தவரை கவனித்து அனுப்பினான்.

    அதன் பின்னரே அறைக்கு வந்து சேர, தீபிகா அதீத கோபத்தின் எல்லைக்கு சென்றிருந்தாள்.

    விதுரனிடம் “என் வாழ்க்கையை அழிச்சது நீ. ஆனா இன்பாவிடம் என்ன சொல்லி வச்சிருக்க. அவன் என்னை ஏற்றுக்கலை. நீ..நீ… ஏன்டா வந்த. நிம்மதியா போயிருக்கற என் வாழ்க்கையை கெடுத்திட்ட பாவி.

    வயிறெரிந்து சொல்லறேன். நீ நல்லாவே இருக்க மாட்ட டா.” என்று பதினைந்து நிமிடம் அரற்றினாள் தீபிகா.

    விதுரன் அனைத்தும் கேட்டு விட்டு அவளுக்கு பதில் கொடுத்தான். விக்னேஷ் அதில் வாயடைத்து போனான். கடைசியாக….

    “தேங்க்ஸ்… உன்னோட விஷ்ஷஸ் விரைவில் நிறைவேறினா உன்னிடம் சொல்லறேன். அப்பறம் சசியை ஏமாற்றி வேற ஏதாவது பிளான் போட்ட சும்மா விடமாட்டேன். போய் பிள்ளை பெற்று போட மிஷினா மட்டுமாவது இரு.” என்று பதில் தந்துவிட்டு வெளியேறினான்.

     விக்னேஷ் பிரகதி பற்றி டீடெய்ல் கிடைச்சுதா?” என்று சென்றவனின் குரல் தீபிகாவை அடைந்தே சென்றது.

     ‘அடப்பாவி என் வாழ்க்கையை அழிச்சது பத்தாதா… பிரகதி வாழ்க்கையை வேற ஆட்டி படைக்க போறியா’ என்று தீபிகா எதையும் செய்ய முடியாது திரும்பி நடந்தாள்.

      விக்னேஷ் சில பேப்பரை எடுத்து வந்து கொடுத்து, “சார் அந்த பத்மாவதி இன்னும் இங்க வரவே இருபது நாள் ஆகும். ஆனா பிரகதி வர இரண்டு மாதம் ஆகும். அவங்க படிப்பு முடிச்சி தான் வருவாங்க.” என்றான்.

     “சார் நாம அதுக்குள்ள பத்மாவதிக்கு டிரபிள் ஆர் பிரஷர் கொடுத்தா பிரகதி அடுத்த நிமிடமே வர வாய்ப்பு இருக்கு சார்” என்றான் தர்மா.

    “ஐ லைக் இட் தர்மா. குட் ஐடியா” என்றதும் தர்மா முகம் பிரகாசமாக விக்னேஷை கண்டு ஏளனமாக சிரித்தான்.

-விதுரகதி தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

துஷ்யந்தா-8

    ஆசையாய் ஆசை ஆசையாய் படிக்க வந்தது. இன்றோ கலங்கியவளாக திரும்புவதை பிரகதியால் ஏற்க முடியவில்லை.
     எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக அவனை போலிஸில் இங்கிருந்தே கம்பிளைன் செய்தும் அந்த விமலன் சென்று விதுரனிடம் பேசி அவனின் ஆளாக மாறி நின்றதை ஜீரணிக்க முடியாது தவித்தாள்.

   அதை விட தனக்கு போன் செய்து ‘பரீட்சை முடிந்ததா அங்க என்ன புடுங்கற. அடுத்த பிளைட் ஏறி வர்ற. இல்லை உங்கம்மாவோட கை விரல்கள் துண்டித்து அனுப்பவா?’ என்று அரக்கனின் மறு அவதாரமாக கேட்டதும் பிரகதிக்கு நெஞ்சுக்கூடே அதிர்ந்தது.

     ஆனால் எண்ணியதும் கிளம்ப அவளால் இயலவில்லை. ஒருநாள் தாமதமாக மாறியது. அனிலிகாவிடம் மட்டும் தன் இக்கட்டு நிலையை கூறி கிளம்பியிருந்தாள்.
 
     அனிலிகா போனதும் போன் செய்து நிலவரத்தை கூற சொன்னாள். முடிந்தால் அடுத்து அவள் வந்து உதவுவதாக கூறினாள்.

      ஒரு நாள் தாமதத்திற்கே சுட்டு விரலை பார்ஸல் பண்ணவா என்று பயத்தை கூட்டிவிட்டான் அந்த விதுரன். இதில் தீபிகா-இன்பா திருமணத்தை வேறு சரியாக கூறாது விட்டுவிட்டானே. தீபிகா இன்பாவுக்கு என்னவானதோ.. இங்கிருந்து சென்றதும் அனிலிகா தம்பி ஆலிவ் மொத்தமாய் ரீசெட் செய்து சொதப்பிவிட்டான்.

     பாவம் என்னிடமே இப்படி பேசுகின்றவன் தீபிகா போல திருமணத்தை தடுக்கவும் தைரியமற்றவளிடம் என்னென்ன பேசியிருப்பானோ? இன்பாவை என்ன செய்தானோ? என்ற கவலை தாக்கியது.

     விதுரன் போன் வந்ததிலிருந்து சரியாக சாப்பிடாத நிலையில் அனிலிகா தான் கட்டாயப்படுத்தி உணவை உண்ண வைத்தாள். இதோ இன்று அப்படியில்லாமல் சாப்பிட வெறுத்து விமானத்தில் ஏறியதில் இருந்து விமானப்பெண் எது கொடுத்தும் ‘நோ தேங்க்ஸ்’ என்ற சொல்லி புறம் தள்ளிவிட்டாள்.

    சொட்டு நீரும் பருகாது விதுரனை அர்ச்சித்து கொண்டே வந்தாள். பற்றாத குறைக்கு அதே விமானத்தில் ஆரிப் வந்து தொலைக்க அடக்கப்படாத சினம் எழும்பியது.

     நீண்ட பயணம், மேகக்கூட்டத்தை அருகே கண்டும் இரசிக்க கூடிய மனநிலையில் பிரகதி இல்லை.

     சென்னை வந்து இறங்கிய நேரம் ஆரிக் முன் வந்து “விதுரன் சார் கார் அங்க இருக்கு வந்தேறுங்க” என்று ஆணையிட, “அவ்ளோ தூரம் என்னால லக்கேஜை தூக்கிட்டு வர முடியாது. தூக்கிட்டு வா” என்று தனது பெட்டியை ஆரிப்பை தூக்க வைத்து ஒய்யாரமாக அமர்ந்தாள்.

    பயத்தை துளியும் வெளிக்காட்டாது ஜன்னலை வெறித்தாள்.

     “என்ன வேண்டுமாம் அவனுக்கு… எங்க அம்மாவை என்னடா பண்ணினாங்க. எட்வினை எதுக்கு டா அடிச்ச. என்னை எதுக்கு கண்கானிக்கணும்.” என்று ஆரிப்பை கேட்டு தொலைக்க, “இங்க பாருங்க மேம். உங்களை பாலோவ் பண்ணி டெய்லி அப்டேட் கொடுக்கணும். என்னோட வேலை அது மட்டும் தான். ஏன் எதுக்குனு தெரியாது. விதுரன் சாரை கேள்வி கேட்க என்னால முடியாது. எனக்கு கொடுத்த வேலையில் எட்வின் பற்றி சொன்னேன். அவர் தான் பிரப்போஸ் செய்த கையை உடைச்சிட சொன்னார். அது மட்டும் செய்தேன்” என்று தோளைக் குலுக்கினான்.

     “அடப்பாவிகளா… உன் கை கால் வெந்து போக” என்று திட்டினாள். ஆரிப் அமைதியாய் திரும்பி கொண்டான்.

      நேராக மருத்துவமனைக்கு அழைத்து வந்திருந்தான்.

     குழப்பமாக வந்து சேர்ந்தவள் “இங்க எதுக்கு” என்று கேட்க, “இதோட என் வேலை முடிஞ்சிது மேம். இனி அவர் தான் உங்களை விதுரன் சாரிடம் கூட்டிட்டு போவார். தேங்க் யூ மேம்.” என்று செல்ல எவனை சொல்லறான் என்று திரும்ப தர்மா நின்றிருந்தான்.

    இவன் யாரு விலங்காதவன்? என்று மனதில் எண்ண, “நான் தர்மா. சாரோட லெப்ட் ஹாண்ட். வாங்க..” என்று லிப்டில் அழைத்து செல்ல, பிரகதிக்கு பொறுமை போனது.

    “எங்க அம்மா எங்க? இங்க எதுக்கு கூட்டிட்டு வந்திருக்காங்க” என்றாள்.

     “நீங்க தாமதிச்சிட்டிங்க மேம். அதனால சார் வெட்ட சொல்லிட்டார்.” என்று அறையை சுட்டி காட்டினான்.

     “வெட்ட சொல்லிட்டாரா… எ… என் என்ன… சொல்லற” என்று அங்கிருந்த அறைக் கதவை திறந்து உள்ளே செல்ல பத்மாவதி உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்.

    “அம்மா… அம்மா..” என்று உலுக்க கண் விழித்தார். கை விரல்கள் கண்டு தன் கைக்குள் அன்னை கைகளை வைத்து முத்தமிட்டாள்.

    “கை இல்லை மேம். காலை வெட்ட சொல்லிட்டார்.” என்று ஏதோ உணவுக்கு ஆர்டர் கொடுத்தவன் போல பதில் தந்து நின்றான்.

   பிரகதிக்கு தூக்கி வாறி போட்டு காலில் போர்த்தியிருந்த போர்வையை விளக்கினாள்.

   அன்னையின் வலது கால் துண்டாக காட்சியளித்தது.

     சாப்பிடாமலும் அன்னையின் நிலையும் கண்டு மயங்கி சரிந்தாள் பிரகதி.

     தர்மா உடனே விதுரனுக்கு அழைக்க, விதுரன் வந்து சேரும் முன் பிரகதிக்கு தனி வார்டு அனுமதிக்கப்பட்டு ட்ரிப்ஸ் ஏற்றப்பட்டது.

    பிரகதி கண் திறந்த நேரம் எதிரே விதுரனும், அவனுக்கு அருகே மற்றொருவனும் நின்றிருந்தனர். தர்மா அங்கில்லை.

    அனைத்தும் கனவாக இருக்கும் என்று “எங்க அம்மா…” என்று கேட்டதும் விதுரன் பார்வையில் நர்ஸ் ட்ரிப்ஸை கழட்டி, பிரகதியின் வீல் பெட்டை தள்ள நகர்ந்து பத்மாவதியின் இடம் வந்து சேர்ந்தனர்.

     கனவல்ல தாயின் கால்கள் துண்டிக்கப்பட்டு உள்ளதென அறிந்ததும் ஆக்ரோஷமாக மாறினாள்.

     “ஒரு நாள் தாமதம் ஆனதுக்கு எங்க அம்மாவோட காலை வெட்டி இருக்கியே பாதகா. நீ ராட்சஷன் டா. மனுஷனே இல்லை அரக்கன். உன்னை கொல்லாம விடமாட்டேன். உன்னை ஜெயிலுக்கு அனுப்பறேன்” என்று கத்தி ஆர்ப்பாட்டம் செய்தாள். விதுரனை அங்கிருந்த மருந்து வைக்கும் பெட்டி போன்ற தள்ளும் இரும்பு ஸெல்ப் வைத்து அடித்தாள். விதுரன் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.

    விக்னேஷ் வந்து தடுத்து பிடுங்கினான்.
    அடுத்து அங்கே அழகுக்கு வைத்திருந்த ஜாடியை தூக்கி எறிய இம்முறை விதுரனே தன் ஒற்றை கையை வைத்து தடுத்து தட்டி விட்டான்.

     “தீபிகா இன்பாவை காதலிச்சா. அந்த திருமணத்தை செய்து வைத்தா… என்னை ஒரு வருடமா பழி வாங்க வந்து நிற்கற. உன் தலைமையில் நடந்தா மாற்ற கூடாதா.” என்று சட்டையை உலுக்கினாள்.

     பத்மாவதி மூச்சு திணறி அழைக்க, “இப்படி சத்தம் போட்ட உங்க அம்மாவோட இன்னொரு காலும் இழந்துடுவ. அப்பறம் திரும்ப ஒட்ட வைக்க முடியாது. அங்க உட்காரு.” என்று இருக்கையை காட்டினான்.

     “உன்னை வார்ன் பண்ணி அனுப்பிடலாம்னு பார்த்தேன். ஆனா நீ என்னையே அடிச்சிட்ட”. என்று தன் இடது தோளை நீவி விட்டு “விக்னேஷ் காசிராமுக்கு போன் பண்ணு. அந்த பார்ம் கொண்டு வர சொல்லு” என்று கட்டளையிட்டான்.

      “ஏன் டா இப்படி பண்ணின. எங்கம்மா காலை வெட்டியிருக்க.” என்று அழுதாள்.

     கதறலை செவிமடுக்காமல் தள்ளிவிட்டு நின்றான். தன் கோர்ட் கசங்காமல் ஒர் உதறு உதறி, முடித்தான்.

    “இன்னொரு காலும் வெட்டணுமா. டாக்டர்..” என்று குரல் கொடுக்க அந்த மருத்துவ டீன் சூர்யபிரசாத் வந்து நின்றார்.

    மீண்டும் பிரகதி காதில் அழுத்தமாய் பதிய “சொல்லறதை கேட்கலைனா இன்னோரு காலையும் மயக்கம் கொடுத்து ரிமூவ் பண்ணுங்க டாக்டர்” என்று கூறினான்.

    பிரகதிக்கு அந்த அறையே சூன்யம் பிடித்த வெள்ளை அரக்க மாளிகையாக காட்சியளிக்க பத்மாவதியினை நெருங்க விடாது தடுத்து நிறுத்தினாள்.

    “மா… அம்மா…” என்று கதற காதிராம் என்பவரை விக்னேஷ் அழைத்து வந்திருந்தான்.

      பிரகதி தூக்கியெறிந்த இரும்பு ஸெல்ப் மருந்து மாத்திரையை தாங்கியதை ஒழுங்குப்படுத்தி விக்னேஷ் அதில் அந்த தாளினை வைத்து பிரகதியை பார்த்து விதுரனிடம் “ஆதித்யா ஐயாவிடம் ஒரு வார்த்தை சொல்லலாமே சார்” என்று சொல்லி வைத்தான்.

     “தேவைப்படும் பொழுது சொல்லிப்பேன். ஆனா அவருக்கு தெரிந்திடும்.” என்று கையெழுத்து போட்டு வைரத்தை மணிமகுடமாக ஏற்றி ஜோலித்த பேனாவை அவள் புறம் நீட்டினான்.

      “இதுல கையெழுத்து போடு” என்று கூறவும் பத்மாவதி பேசயியலாது மௌனமாய் படுத்திருக்க, இருபக்கம் கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் தாரையாக வழிந்தது.

     பிரகதி அது என்ன என்று ஒர் முறை வாசிக்க முதலிலேயே அது திருமண பதிவு சான்றிதழ் என்று அறியவும் விட்டெறிந்தாள்.

     “சொத்தை வாங்கி எங்களை நடுத்தெருவில் விடுவனு பார்த்தா உன்னை நான் மேரேஜ் பண்ணணுமா. அதுக்கு இந்த மாடியிலயிருந்து குதிச்சி செத்துடுவேன்” என்று இறுமாப்பாய் உரைத்தாள்.

     “செத்து போ. ஆனா உங்கம்மா…? அவங்களை யோசிக்கலையே நீ. பச்… எனக்கு இந்த செண்டிமெண்ட் எதுவும் இல்லை பிரகதி. நீ வந்து ஒரு மணி நேரத்தில இந்த மேரேஜ் நடத்தி காட்டறேனு எனக்குள்ள சவால் விட்டேன். என் மனசாட்சிக்கிட்ட கூட நான் தோற்க கூடாது. சைன் இட்” என்று பேனாவை முகத்திற்கு முன் நீட்டினான்.

     காசிராம் லேட் பண்ணினா நீங்க போங்க. பட் சூர்யபிரசாத் நீங்க உங்க பேஷண்ட் பத்மாவதியோட காலை வெட்டி தள்ளுங்க. எந்த கேஸும் வராம நான் பார்த்துக்கறேன்.” என்று கண் காட்டினான்.

    பத்மாவதியோ உதடு பிரித்து “பிரகதி… நீ நல்லாயிருக்கணும். அதுக்கு… ” என்றவர் பேச இயலாது மூச்சு விட சிரமமாக பேசினார்.

     “மிஸ் பிரகதி காலை வெட்டணுமோ நீங்க இந்த மாடில இருந்து குதித்து சாகறிங்களோ. அது இரண்டாம் பட்சம் தான். இதே நிலையில் உங்க அம்மா இருந்தா அவங்களாவே இறைவனடிக்கு போய் சேர்வாங்க. அப்பறம் எங்களை குத்தம் சொல்ல கூடாது.” என்று சூர்யபிரசாத் கொளுத்தி போட்டு விதுரனின் பார்வைக்கு காத்திருந்தனர்.

      பிரகதி அன்னையையும் விக்னேஷ் கையிலிருந்த தாளையும் மாறி மாறி பார்த்து விடுக்கென பிடுங்கி தன் கையெழுத்தை கிறுக்கி விதுரன் முகத்தில் விட்டெறிந்து பத்மாவதியை கட்டி கலங்கினாள்.

     சூர்ய பிரசாத் உடனே பத்மாவதியை சிகிச்சை எடுக்க தனியறைக்கு அழைத்து செல்ல பத்மாவதியை பார்த்து திக்பிரமை பிடித்தவளாக நின்றாள் பிரகதி.

   விதுரனோ போனை சுழற்றி “ப்யூ மினிட்ஸ்ல போட்டோ அனுப்பறேன். காட் எங்கேஜ்மெண்ட் என்று போட்டு நம்ம ஆபிஸ்ல ஷேர் ஹோல்டர், நம்ம   கூட ஓர்க் ஒப்பந்தம் செய்த அனைவருக்கும் இந்த விஷயம் நியூஸா போய் சேரணும்.

   முக்கியமா ஆச்சாரியா வீட்டுக்கு… அதே பொண்ணை மேரேஜ் பண்ணறதா.” என்று பேசி வைக்க பிரகதி கண்கள் சூரியனை இரண்டு துண்டாக கண்ணில் தத்தெடுத்தவள் போல காட்சிக்கு நின்றாள்.

    விக்னேஷ் தனியாக சென்று ஆதித்யா ஐயாவிற்கு அழைத்து விதுரனின் செய்கையை கூறி முடித்தான்.

     “ஓ மை காட்… இப்ப பிரகதி நிலைமை என்ன?” என்று கேட்டார் அவர்.

     “ஐயா… இப்ப பிரகதி முழுக்க முழுக்க விதுரன் சார் மேல கோபமா இருக்காங்க. உங்களுக்கு தெரியாதா. விதுரன் சார் அப்படி தான் பண்ணி வச்சிருக்கார். இந்த தர்மா ஆரிக் வேற எல்லாத்துக்கும் துணை போனாங்க” என்று வருந்தினான்.

     “பிரகதி வந்த முறை சங்கடத்தை தந்தாலும் சரியான ஆளை தான் விதுரன் பிடிச்சிருக்கான். என்ன ஒரு விதுரனையை நம்ம சமாளிக்க முடியாது  இதுல பிரகதி மாதிரி என்றால்…” என்று பேசவும் “விக்னேஷ்” என்ற விதுரன் குரல் கேட்டு “ஐயா விதுரன் சார் கூப்பிடறார் வைக்கிறேன் ஐயா.” என்று பணிந்து வைத்தான்.

    பிரகதியோ பத்மாவதி அனுமதித்திருந்த வார்டின் வெளியே கண்ணாடி தடுப்பு வழியாக கலங்கியவள் தூரத்தில் எதிர்புறம் விதுரன் சூர்யபிரசாத்திடம் பேசி சிரித்து கொண்டிருப்பதை கண்டு, ‘சிரி டா… நீ சிரிப்பது இதான் கடைசி நாளா இருக்கும். ஏன்டா இவளை கட்டாயப்படுத்தி மேரேஜ் பண்ணணும்னு நீ பீல் பண்ணுவ.’ என்று மனதுக்குள் சூளுரைத்தாள்.

-விதுரகதி தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

துஷ்யந்தா-7

      துஷ்யந்தாவுக்கு இரண்டு நாளாய் எரிச்சல் மண்டியது. பத்மாவதியை அழைத்து வர இவனின் ஆட்கள் சென்றால் அவர்களோ உடல் நிலை பாதிப்பால் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டு இருந்தார்.
   
     இரண்டு நாளுக்கு முன் பத்மாவதி உடல்நிலை சரியற்று மயங்கி சரிய கூடவே அவரின் உடைமையான போன், மாத்திரை பெட்டி, பணம் என்று வைத்திருந்த கைப்பை தவறி அருகேயிருந்த நீரில் அடித்து செல்ல ஒடையில் படகிலே விழுந்தார்.

    அவசரமாக மருத்துவமனையில் சேர்த்துவிட்டு பிரகதி தெரியப்படுத்த முனைந்தனர். ஆனால் பத்மாவதி சின்னதா மயங்கிட்டேன் அவளிடம் சொல்ல வேண்டாம். எழுந்ததும் நானே பேசிக்கறேன் என்று பேச சக்தியற்று கூறி விட மற்றவர்களுக்கும் சரியென்றுபட்டது.

    உடனே வர பிரகதியாலும் இயலாது அவளுக்கு அடுத்த மாதம் பரீட்சை என்று கூறியதனாலும் அந்த பல்கலை கழகத்தில் இடையில் செல்ல அனுமதிக்க மாட்டார்கள் என்றும் கேள்விப்பட்டு உள்ளாரே.

      இரண்டு மூன்று நாளாக பத்மாவதி நிலையை கண்டு அதன் பின் கூறிடலாமென முடிவெடுத்தனர் சுற்றுலாவில் தோழியான ஒருத்தர்.

    அவர் கூடவே பார்த்துக் கொள்வதாக கூறியதன் விளைவு மற்ற சுற்றுலா பயணிகள் புறப்படடனர்.

     பிரகதி அன்னைக்கு அழைத்து பார்த்து சோர்ந்தாள்.

     “மாம் கூட பேசிட்டியா?” என்று அனிலிகா ஆங்கிலத்தில் கேட்டதும் உதடு பிதுங்கி இல்லையென்றாள்.

    “போன வாரம் சொன்னாங்க. அங்க சார்ஜ் போட வசதி இருக்கானு தெரியலைனு. மேபீ அதனால தான் போன் சுவிட்ச் ஆப் வருது.” என்று போனையே பார்த்து வாடினாள்.

      தர்மா ஹரித்துவார் வந்தான் கூடவே அழைத்து செல்வதாக கூறி டிஸ்சார்ஜ் செய்ய கூறவும் பத்மாவதி யார் என்ன என்று புரியாது அரை மயக்கத்தில் விமானம் மூலமாக வந்திறங்கி சேர்ந்தார்.

    கூட பாதுகாப்பாக பார்த்துக் கொள்ள இருந்த வனிதா விதுரனை பற்றி அறிந்து பத்மாவதிக்கு சொந்தம் என்பதாக கூறி தர்மா கூப்பிட்டு செல்ல விட்டு விட்டார்.

     இங்கு வந்ததும் விதுரன் எதிரே அமரவும் “பிரகதியை வர சொல்லுங்க” என்று போனை முன் வைத்தான்.

    அவன் எதற்கு அழைக்கின்றானென தர்மா மூலமாக அறிந்து வந்த பத்மாவதி முதலில் கூற மறுத்தார்.

     உடல்நிலை பழையபடி மோசமாகவும் மாறியது. ஏற்கனவே பாதி சிகிச்சையில் அழைத்து வந்திருந்தான் தர்மா.

     “இங்க பாரு உன்னை கெஞ்சி கேட்கறேன். என் பொண்ணு படிக்க போய் இருக்கா. அடுத்த மாதம் பரீட்சை முடிந்தா அவளா வந்திடுவா. அதுவரையாவது அவளை வாழ விடு” என்று கையேந்தி சரிந்தார்.

   விதுரன் மீண்டும் அவனுக்கு தெரிந்த மருத்துவமனையில் அனுமதித்து பத்மாவதிக்கு சிகிச்சையை ஏற்பாடு செய்தான்.

     அரை மயக்கத்தில் “உங்களோட போனுக்காக பிரகதி அங்க காத்திருக்கலாம். நீங்க போன் பண்ணலைனு பயந்து சஞ்சலத்தோட இருப்பாங்க. பிரகதி  எண்ணை தந்தா பக்குவமா சென்னை வந்துட்டதா பேசிட்டு பயப்படமா இருக்க சொல்லி உங்களோட பேசவும் வைப்போம்.” என்று விக்னேஷ் பதவிசமாக கேட்டு எண்ணை வாங்கினான்.

      ஆனால் பாதி உண்மையாக பிரகதியிடம் சென்னை வந்துவிட்டதாகவும், போன் தொலைந்து விட்டதும் இனி இந்த எண்ணை தொடர்பு கொண்டால் அன்னையிடம் பேசலாமென கூறியிருந்தான்.

   விதுரனோ பத்மாவதியின் கெஞ்சலை ஏற்றவனாக “உங்க மகள் படிக்க ஏதுவா இப்ப டிஸ்டர்ப் பண்ண மாட்டேன். ஆனா அவளை தப்பிக்க வைக்கவோ, அலார்ட் கொடுக்கவோ செய்தா உங்களை கூலிப்படை வைத்து கழுத்தறுத்து போட்டு, அங்க பிரகதியை கஷ்டப்படுத்த ஆட்களை அனுப்பிடுவேன். இப்ப ஒருத்தனை அங்க அனுப்பிட்டேன். அவளுக்கே தெரியாம கண்கானிக்க.

    ஏதாவது கைமீறி தப்பிக்க பார்த்தா உங்க மகளோட உயிர் ஆஸ்திரேலியாலயே போயிடும். இந்தியாவுக்கு உடல் கூட வந்து சேராது” என்று மிரட்ட பத்மாவதி தவித்து போனார்.

     ஏற்கனவே உடல்நிலை அவதியால் உடல் தளர, விதுரனின் பேச்சில் மனமானது முழுவதும் தளர்ந்து போனது.

     இந்த இரண்டு நாளுக்கே இப்படியா என்ற அச்சம் சூழ்ந்தாலும் பிரகதியிடம் எதையும் கூறி குழப்பம் ஏற்படுத்தி படிப்பை பாதியில் வரவைக்கவும் பத்மாவதி மனம் ஏற்கவில்லை.

    தன்னை கவனிக்க கேர்டேக்கர் வேண்டாம் பட்டு வந்தால் கூட போதும் என்று வேண்டினார்.

     விதுரன் அதற்கு மட்டும் அனுமதித்திருந்தான். இப்படியாக இரண்டு வாரம் கழிய வீடியோ காலில் பிரகதி பத்மாவதி பேசுவது எல்லாம் பதிவாகப்பட்டு விதுரன் பார்வைக்கு சென்றது. மேலும் ஆஸ்திரேலியாவில் ஆரிக் என்பவனை பிரகதியை சுற்றி கண்கானிக்க வைத்தான்.

     விதுரன் பிரகதியின் பரீட்சை முடிவடைய காத்திருக்கும் கழுகாக இருக்க, பிரகதி தன்னை சுற்றி இருக்கும் வலையை கவனிக்காது இருந்தாள்.

       அன்று எட்வின் அடிப்பட்டு கட்டுப்போட்டு அவன் வீட்டுக்கு வந்து சேர, அனிலியா மூலமாக பிரகதி அவனின் உடல் காயம் அறிந்து ஒரு ‘கெட் வெல் சூன்’ எனும் பூங்கொத்தை வாங்கி பார்க்க சென்றாள்.

    எட்வின் காதல் கூறிய போது மறுத்து விட்டாள். தனக்கு எந்தவுணர்வும் வரவில்லையென ஆனால் தற்போது பாவமாக தோன்றியது. அனிலிகா எப்படி ஆனதென கேட்டு முடிக்க ‘லவ் பண்ணுவியா லவ் பண்ணுவியானு’ கேட்டு அடித்ததாக அவன் மொழியில் கூறினான்.

      எட்வினுக்கு தன்னை காண பிரகதி வந்ததில் சந்தோஷமும் அடைந்தான். டின்னில் இருக்கும் ஒருவகை டிராகன் பழக்கலவையை பருக கொடுத்து விருந்து உபசரிக்க, பிரகதி அவன் நலத்தை முன்னிருந்தி பேசி புறப்பட்டாள்.

      அனிலிகா தான் வந்ததிலிருந்து “பாவம் பா. அவன் காதலுக்கு நீ எஸ் சொல்லிருக்கலாம். இன்னும் டீப்பா இருக்கான். எனக்கு தெரிந்து லவ் ரிஜக்ட் பண்ணியதும் இங்க அடுத்த பொண்ணை பார்த்துட்டு போற பாய்ஸ் தான் அதிகம். ஸ்டில் எட்வின் உன்னை லவ் பண்ணறான்” என்றதும் பிரகதியோ சிரித்து கொண்டே, “நோ நோ… அவன் யாரையோ அடுத்த லவ் தேடிட்டான். அதுக்கு தான் இப்ப அடிவாங்கி இருக்கான்.” என்று உரைத்தாள்.

     “நோ வே. அவன் இன்னிக்கும் உன்னை இரசித்து கண் பிளிங் பண்ணாம பார்த்தான்.” என்று அனிலிகா தனது முகநூலை ஓபன் செய்யவும் பிரகதி ஏதோ யோசனைக்குள் உள்ளானாள்.

     முகநூல் என்றதும் ஒரு சேர சலிப்பு வந்தது. அவளுக்கு இந்த சோசியல் மீடியா என்றாலே சுத்த போரிங்.

     எட்வின் கூறியதும் அவன் செய்கையும் மனக்கண்ணில் ஓட்டி பார்த்தவளுக்கு அப்ப என்னை லவ் பண்ணறதால் யார் அவனை அடிச்சிருப்பா? என்று யோசித்தாள்.

    அடுத்த நாள் தன்னை யாரோ தொடர்வதாக தோன்ற பிரகதி சுற்றி முற்றி பார்த்து விட்டு கல்லூரிக்கு அடியெடுத்தாள்.

     அடுத்த வாரம் வரை இதே உணர்வு தாக்க, போனை எடுத்து அவ்வூர் போலிஸுக்கு அழைத்து கல்லூரி விட்டு அனிலிகா வீட்டுக்கு வந்து சேர அவர்களும் வந்து சேர்ந்தனர்.

    போலிஸ் எதனால் வந்து பிரகதியிடம் பேசுகின்றனர் என்று ஆரிக் கண்கானிக்க, பிரகதியிடம் பேசிய போலிஸின் அருகே இருந்த ஒரு வெள்ளையன் ஆரிக் இருப்பிடம் நெருங்கி வந்தான்.

   ஆரிக் காரை எடுக்கும் முன் வந்து நிறுத்த கூறி விசாரிக்க அவனின் பதில்கள் பதட்டமாக, பதறி கொண்டு, திருட்டு முழியும் காட்சியளிக்க சந்தேகத்தின் பெயரில் பிடித்து சென்றனர்.

    கூடவே எட்வின் வந்து அன்று அடித்தது பொழுது இவன் இருந்தானா என்று கேட்க அப்படி தான் தெரிவதாக பதில் தரவும் ஆஸ்திரேலிய போலிஸிடம் நன்றாகவே சிக்கினான்.

    அவனின் பதில் புரிய துவங்கி விதுரனை அழைக்க, அடுத்த நாள் காலையானது.

     போலிஸிடம் பேசி புரியவைக்க முயன்று தோற்றவனாக நின்றான் விதுரன்.

    பிரகதியோ சந்தேகத்தின் பேரில் புகார் அளித்தவள் ஆரிக் வேறு சரியான காரணம் கூறாது தடுமாற, எட்வினும் தன்னை அடித்தவன் கூட்டத்தில் இவனும் ஒருவன் என்று சுட்டி காட்ட ஆரிக் விடுதலை பெற நேரமானது. விதுரனுக்கோ இம்முறை பொறுமை பறந்து விட்டது.

    பிரகதிக்கு போன் செய்து விட்டு காத்திருந்தான்.

     “ஹலோ… பிரகதி ஹியர்” என்று தேன் குரலில் தன்னிலை மறந்து ஒர் விநாடியில் விதுரன் லயித்திருந்தான்.
அந்த பக்கம் பிரகதியோ “போனை பண்ணிட்டு சைலண்டா இருக்கு. இந்தியா நம்பர் மாதிரி தெரியுது.” என்றவளின் குரலில் “உங்க அம்மா பத்மாவதி இப்ப எங்களோட கவனிப்பில் இருக்காங்க. அங்க ஆரிக் மேல நீ கொடுத்த கேஸை வாபஸ் வாங்கு.” என்று விழுந்தது சிம்ம குரலாக.

      “இங்க ஒருத்தனை போலிஸில் பிடிச்சா அங்கயிருந்து எங்க அம்மாவை பிடிச்சதா மிரட்டற. யார் டா நீ.” என்று கேட்டாள்.

     அம்மாவை பிடித்து வைத்தும் அமைதியாக கேள்வி விழுகிறதே, பதட்டமில்லை என்ற வியப்பு மேலோங்கியது.

      “ம்ம்… உன் புருஷன்.” என்றான் விதுரன்.

      “இடியட்” என்று அணைத்து விட்டாள் பிரகதி.

      ஆனால் ஆரிக் என்பவன் சந்தேகம் கொள்ளும் விதமாக வந்ததாக கூறியதற்கு வலுவான காரணம் எதுவுமில்லையென நேற்று இரவு வரை வைத்து விட்டு முடிவெடுத்து அனுப்ப செய்தனர்.

    “காரணமில்லைனா லவ் பண்ண சுத்தறவனா இருக்கும். இங்க இந்தியன் யங்ஸ்டர் அதிகம்” என்று எட்வின் கூறவும் பிரகதி சிரித்து விட்டு அதை மறந்தாள்.

     அதே நேரம் அம்மாவிற்கு அழைக்க வேண்டி கால் செய்ய விதுரனே எடுத்து “சொல்லு…” என்றதும் ஹேய் யூ… தி சேம் வாய்ஸ்” என்றதும் “யா… இட்ஸ் மீ. இப்ப தானே சொன்னேன். உங்கம்மா எங்களோட இருக்காங்கனு.” என்றதும் பிரகதி மெல்ல பதட்டமாக இருந்தாள்.

     “ஆரிக் வெளியே வந்துட்டான். உன்னை கண்கானிக்க நான் அனுப்பினவன். என்ன எட்வினோட காதலா? அதெல்லாம் வரக்கூடாது. தப்பு தப்பு… அப்பறம் திரும்ப ஒரு ஜோடியை பிரிக்கிற மாதிரி வச்சிடாதே. உங்கம்மா ரொம்ப கெஞ்சறாங்க. மரியாதையா படிச்சிட்டு நேரா இங்க வர்ற. இன்னும் இரண்டு வாரம் எக்ஸாம் முடித்து இங்க வர்ற” என்றான்.

    “ஹேய் யார் நீ. என்ன ரூல்ஸ் போடற. என்ன  கண்கானிக்க நீ யார்டா. எனக்கு பிடிச்சிருந்தா யாரையும் காதலிப்பேன். எங்கம்மாவுக்கே கேள்வி கேட்கற அதிகாரம் கொடுத்ததில்லை. நீ யாரு  நான் ஸ்டாப்பா ஆர்டர் போடற. உன் திமிரை வேற எவளிடமாவது காட்டு. பிரகதிகிட்ட வச்சிக்காதே. கொன்னுடுவேன்” என்று அணைத்து விட்டாள்.

   இந்த அம்மா போன் யார் எடுக்கறா? அம்மாவிடம் பேசணுமே… திரும்ப போட்டா அவன் தான் எடுப்பானா? என்று நடையோ நடை நடக்க ஆரமபித்தாள்.
  
     கடைசியாக பட்டு தான் அம்மாவை கவனிப்பதாக பத்மாவதி கூறியதை நினைவு கொண்டு, அவளுக்கு அழைத்தாள்.

     “அம்மாவுக்கு சின்னதா உடம்பு சரியில்லை மா. சர்க்கரை கூடிடுச்சு. இப்ப பரவாயில்லை. பேச முடியாது” என்றதும் “பட்டு அம்மா போன் யார் வச்சிருக்கா?” என்றாள் பிரகதி.

     “இங்க தான் மா இருக்கு. ஏன் மா.” என்றாள்.

      “பட்டு அம்மா நம்பரில் யாரோ ஒருத்தன் பேசினான். அம்மாவை ஜாக்கிரதையா பார்த்துக்கோ. இரண்டு வாரத்தில வந்திடுவேன்.” என்று அறிவுறுத்தி வைத்தாள்.

    அதன் பின் படிப்பில் நேரம் தள்ள, வீடியோ காலில் மீண்டும் பத்மாவதி பேசவும் அந்த அவன் யாரென கேட்க வந்து கேட்கவில்லை. அம்மா இப்ப தான் நிம்மதியா மூச்சு விடுவதாக பட்டு சொல்ல, தன்னை மிரட்டி ஒரு முறை பேசியவனை கேட்கவில்லை.
  
     ஆரிக் அதன் பின் நேரிடையாகவே தொடர்ந்து வருவதை அறிந்தாலும் அப்படியொன்றும் பிரகதி பயந்திடவில்லை. என்ன மீறி என்ன நடக்கும் என்பதாக இறுமாப்பில் இருந்தாள்.

   கடைசி பரீட்சை எழுதும் நேரம் காலையில் ஒரு வீடியோ  போன் கால் வந்தது.

     “படிப்பு முடிஞ்சதும் நேரா இங்க வர. நீ கல்யாணம் பண்ணி வச்சிட்டு போனியே தீபிகா-இன்பா அவங்க திருமணம். அது என்னாச்சு தெரிய வேண்டாம். தீபிகாவுக்கு அன்னிக்கே தாலியை அறுத்தெறிஞ்சாச்சு. இந்த விதுரன் தலைமையில் என்ன நடக்க இருந்ததோ அதை நடத்திட்டான். இனி நடக்க போவதும் விதுரனோட பிளான் மட்டும் தான்.” என்று கூறி முடிக்க விதுரன் அருகே பத்மாவதி கத்தியருகே காட்சியளிப்பதே எண்ணத்திலும் எழுதும் காகிதத்திலும் கண்டு பதறினாள்.

     கடைசி பரீட்சை எழுதி முடித்து ஆர்ப்பாட்டமாக அனிலிகாவோடு கல்லூரியே கலக்கி விட்டு விடைப்பெற எண்ணினாள். ஆனால் எண்ணங்களோ தடையாக பத்மாவதி முகமே வந்தது. இது நாள் வரை ஏதோ உடல்நிலை அசதி என்று பட்டுவை பார்த்துக் கொள்ள கூறினோமே. எல்லாம் இவனால் தானா? அதனால் தான் அன்னை முன்பு போல தினசரி காலை மாலை இரவென பேசாமல் ஒரு நாளைக்கு ஒரு முறை என்று பேசினாரோ என்று புரியவும் தன்னையே நொந்தாள்.

      முன்பே ஆரிக் விவகாரத்தில் விதுரன் பேசிய பொழுதே அன்னையிடம் ஒரு போலிஸ் கம்பிளென் கொடுத்திருக்கலாம் என்று தோன்றியது.

    ஏன் இப்ப கொடுத்தா என்ன என்று தமிழக காவல் துறைக்கு இங்கிருந்தே ஒரு மெயில் செய்து கம்பிளைன் கொடுத்தாள்.

   அதன் விளைவாக விதுரனின் அலுவலகத்தில் விமலன் என்பவன் விசாரணைக்கு வந்து சேர்ந்தார்.

-விதுரகதி தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

துஷ்யந்தா-9

     விக்னேஷ் கூட ஒரு பெண் வந்து உடைகளை வைத்து விட்டு செல்ல “மேம்… இது மேரேஜிக்கு இது ரிசப்ஷனுக்கு சார் கொடுக்க சொன்னார். இதோட செட் ஜிவல்ஸ் அந்த பாக்ஸில் இருக்கு. பியூட்டிஷன் அரை மணி நேரத்தில வருவாங்க” என்று கூறவும் திருமண புடவையை தட்டி விட்டாள் அது சரியாய் விதுரன் வரவும் அவன் வருகைகாக காலில் விழுந்தது.

    அந்த புடவையை எடுத்தவன் “இந்த புடவையை லட்சம் கொடுத்து வாங்கியிருக்கேன். நீ என்னடானா மேட் மாதிரி என் காலுக்கு போட்டு வரவேற்கற.. இட்ஸ் ஓகே… கால்மிதியா நாளைக்கு கீழே இருந்தாலும் இருக்கலாம்.

   சும்மா அலட்டிக்காம ஷோ கேஸ் பொம்மையா வந்து மேடையில நிற்கற. உங்கம்மா இன்னும் மயக்கத்துல தான் இருக்காங்க.” என்று கடுப்படித்தான்.

     விக்னேஷ் விதுரன் சொல்லாமல் வெளியேறியிருந்தான்.
     “கட்டாயப்படுத்தி கல்யாணம் பண்ணி என்ன வாழ்க்கை வாழ்வ. ஒரு நாள் இல்லை ஒருநாள் சாப்பிடற சாப்பாட்டில் விஷத்தை கலந்து கொடுப்பேன்.” என்றாள் பிரகதி.

     “வாவ்… சாப்பாட்டில் நெய் கலந்து கொடுக்கற ஓய்ப் தான் பார்த்திருக்கேன். விஷம்… ம்ம்… பட் நான் ஒன்னும் கேனையன் இல்லை. எப்பவும் நீ சாப்பிட்டு உயிரோட இருந்தா நான் சாப்பிடுவேன். தேங்க்ஸ் பார் இன்பர்மேஷன். மைண்ட்ல வச்சிக்கறேன்.

      அப்பறம்… பதினைந்து நிமிடம் தான் இருக்கு. சேலை கட்டிக்க அடம்பிடிச்ச நானே கட்டிவிட வந்துடுவேன். பிறகு கல்யாணத்துக்கு முன்ன சாந்தி முகூர்த்தம் நடந்துடும். ஓகே வா.” என்று அங்கிருந்த நாற்காலியில் ஜம்பமாக அமர்ந்தான்.

      “எங்கம்மாவை ஹாஸ்பிடலில் அடைச்சி வச்சிட்டு இதுவும் பேசுவ. இதுக்கு மேலேயும் பேசுவ.” என்று கையை கட்டி திரும்பினாள்.

     “பரவாயில்லை… சாதாரண டிரஸ்ல கூட செமையா இருக்க. அதுவும் ஸ்லீவ் டாப் டைட் ஜூன்… நீ இருக்கற ஹைட்டுக்கு ஹீல்ஸே வேண்டாம். இதென்ன கம்பளுக்கு மேல எக்ஸ்ட்ரா கம்பள்… மூன்று இடத்துல கம்பள் போட்டிருக்க? இதென்ன மியூசிக் மாதிரி டாட்டூ… கழுத்துல…

    டாட்டூ குத்தினா வலிக்குமாமே… ஜுரம் வந்ததா..?” என்றதும் அவன் தன்னை அனு அனுவாய் ஊடுருவதை சகிக்க இயலாது “தயவு செய்து வெளியே போறியா. டிரஸ் மாற்றணும்” என்று பல்லிடுக்கில் வார்த்தையை துப்பினாள்.
  
    “உதட்டுக்கு மேல இருக்கற மச்சமும் அம்சமா இருக்கு.” என்றவன் கடிகாரத்தை பார்த்துவிட்டு “டூமினிட்ஸ் நூடுல்ஸ் மாதிரி வந்துடணும்” என்று வெளியேறினான்.

      ஆளுயர கண்ணாடி அதில் தன் குணத்தை தொலைத்து நிற்பதாக பிரகதிக்கு தோன்றியது. அன்னை மட்டும் இவனிடம் சிக்காமல் இருந்தாலோ அல்லது இப்படி காலை வெட்டும் அளவிற்கு கொடூரமானவனாக இல்லாமல் போனாளோ பிரகதி அவனை கிழித்து தொங்கவிட்டிருப்பாள்.

    ஆனால் தற்போது அன்னையின் ஒரு காலை வெட்டி பெரிதாய் பயத்தை விதைத்து விட்டான். ஏற்கனவே பதிவு திருமணத்தை நடத்தி விட்டான். இது ஊரறிய நடைப்பெறுவது. இனி இவனிடம் நேரிடையாக வஞ்சத்தை காட்டுவதை விட மனைவியாக ஆட்டி படைப்பது சிறந்தது.

    மின்னலாய் உதித்தவையை எண்ணி சேலையை கட்ட துவங்கினாள்.

     பியூட்டிஷன் வந்து தலையில் பூவை வைக்க, மற்ற இரண்டு பெண்கள் நெய்ல் பாலிஷ் என்றும் இன்சிடெண்ட் மெஹந்தியும் வைத்து விட்டனர்.
 
     போனில் மேக்கப் விளையாட்டுக்கு நின்றவளை போல அசையாத சிலையானாள்.

       சற்று நேரத்திற்கெல்லாம் முடிந்ததாக பியூட்டிஷன் செய்பவர்கள் சென்று விட கண்ணாடியில் தன்னை பார்த்தாள்.

     இப்படி அலங்கரித்து இருந்தால் அம்மா பத்மாவதி வேலைக்காரி பட்டுவிடம் சொல்லி திருஷ்டி சுற்றி போட்டிருப்பார்.

   நினைக்க நினைக்க கண்ணை கரித்தது பிரகதிக்கு.

     இது அழுவும் நொடியல்ல. தன்னை செதுக்கும் நொடிகள். எத்தனை வலிகள் அத்தனையும் வட்டியோடு திருப்பி தா.

     அடங்காதவனாக மார்தட்டும் இவனை அடிமட்டாக மாற்று என்று மனசாட்சி கூக்குரலிட்டது.

      யாரின் அழைப்பும் இல்லாமல் வெளியே வந்தாள். சுற்றி பளிச் பளிச் போட்டோ ஒளிகள். விதுரன் கை நீட்ட அதில் பட்டும் படாமலும் கையை நுழைத்தாள். அவனுமே கையை பிடித்திருக்கின்றானா இல்லையா என்பதாக தான் மென்மையாய் கரம் பற்றினான்.

       மங்கள வாத்தியங்கள் ஒலிக்க, ஐயரின் மந்திர மொழியும், காதை கிழித்தது.

     வந்தவர்கள் பலரின் கிசுகிசு வார்த்தைகள் வந்து விழுந்தது. விதுரனுக்கு ஏற்ற பெண் என்ற வார்த்தை கேட்க கேட்க அமிலம் செவியில் ஊற்றுவதாய் தகித்தாள்.

      ஏதோ பாம்பாய் ஊர்வது போல கழுத்தில் விதுரன் தாலி ஊர்ந்தது.

   பிரகதி கண்ணுக்கு அது தாலியாக தென்படவில்லை. மாட்டுக்கு கட்டும் மூக்கனாங்கயிறாக காட்சி தந்தது.

      மலர்கள் உடலில் விழ, சவத்தின் மேல் விழும் பூவாக தோன்றியது. எழுந்து ஓட தோன்றியது. பத்மாவதியின் நிலைக்கு கட்டுப்பட்டு அடங்கினாள்.

       பிரகதி முன்னே கண்கள் ஏதோவொரு திக்கிற்கு செலுத்தி அமர்ந்திருந்தாள். அக்னியை வலம் வந்தாள். போட்டோவிற்கு நின்றாள்.

      போட்டோ எடுக்கும் நேரம் “சிரி பிரகதி… உன் காலையா வெட்டினேன். உங்கம்மா கால் தானே. அது கூட இரண்டும் வெட்டலையே. ஒன்னு இருக்கு தானே… அந்த ஒன்றும் இல்லாம போகணுமா.” என்று சிரித்துக் கொண்டே கேட்டான்.

    “ம்ம்… சின்னதம்பி படத்துல ஒரு பாட்டுல ஒரு வரி வரும். குயிலை பிடிச்சி கூண்டில் அடைச்சு பாட சொல்லுதம்மா உலகம். மயிலை பிடிச்சு காலை உடைச்சு ஆடசொல்லுதம்மா உலகம்னு… இப்ப நீ அதை தான் பண்ணற. எங்கம்மா காலை வெட்டி என்ன சிரிக்க சொன்னா எப்படி டா சிரிப்பேன். இதே இடத்துல மாலையும் தாலியும் கழட்டி உன் முகத்துல விட்டெறிஞ்சு போகணும்னு மனசு அடிச்சுக்குது. ஆனா எங்கம்மாவை காட்டி மிரட்டற. இது உன் நேரம் நடத்து. என் நேரம் இதை விட கொடுமையா பதிலுக்கு தருவேன்” என்றாள்.

   பிரகதி சிரிக்கவும் இல்லை. அதே நேரம் கடுகடுவென கோபத்தை முகத்தில் பிரதிபலிக்கவும் இல்லை. கவலை எல்லாம் அன்னை உடல்நிலை என்ன எப்பொழுது தன்னிடம் இவன் நல் முறையில் அன்னையை நல்ல நிலையிலும் சந்திப்தென்றே சிந்தித்தாள்.

      கூட்டத்தை விளக்கி அந்த மேடையில் தனியாளாக வந்து சேர்ந்தார் ஆதித்யா.
  
       விதுரன் ஆசிர்வாதம் வாங்க குனிய, பிரகதி நின்றபடியிருக்க, “பிரகதி பிளஸிங் வாங்கு. என்னோட தாத்ரு அவர்” என்றான்.

     “உங்க தாத்தானா நீ விழு. நான் ஏன் விழணும். எங்கம்மா காலை வெட்டிட்டு. யார் காலிலோ விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கினா என் வாழ்க்கை எப்படி நல்லாயிருக்கு. உன்னை வாழ்த்த வந்தவர். வாழ்த்திட்டு போகட்டும். என்னை கட்டாயப்படுத்தாதே. ஒரு லெவலுக்கு மேல என்னை எதுக்காகவும் நீ மிரட்ட முடியாது. அந்த லெவலை கடந்துடாதே” என்று எச்சரித்தாள்.

     “பிரகதி…. சசி திருமணத்தில் தீபிகாவை வேறயொருத்தனுக்கு கட்டி கொடுக்க காரணமா இருந்த உன்னை முன்னவே சந்திக்கணும்னு ஆசையா இருந்தேன் மா. இப்ப தான் சந்திக்க முடிந்தது.

    இது என்னோட பரிசு. அலுவலகத்துல நாற்பது பங்கு ஷேர். இது என்னோட வீடு. உன் பெயர்ல மாற்றியிருக்கற பத்திரம் தான். இதை அன்னைக்கே தரணும்னு ஆசை. இப்ப தான் விடியல் பிறந்திருக்கு” என்றார்.

    ‘விடியல் இல்லை அஸ்தமனம்.’ என்று பிரகதி மனதிடம் பேசினாள்.

     “விரைவில் வீட்டுக்கு வாம்மா. நிறைய பேசுவோம். விதுர்.. வாழ்த்துகள் டா.’” என்று கட்டி அணைத்து முத்தமிட்டார்.

    சாப்பாடு போட்டோ என்று மரபாச்சி பொம்மையாக காட்சியளித்தாள்.

      ஈவினிங் இப்படியே செல்ல, சசிதரன் தீபிகா மற்றும் அவர்கள் குடும்பத்தார் கீதா-பரமகுரு, கோமதி என்று வந்திருந்தனர்.

    “அட மருமகளோட தோழினு கேள்விப்பட்டேன். விதுரன் அப்போ சசியோட மேரேஜில தான் காதலிச்சிருப்ப” என்றதும் பிரகதி யாருக்கோ வரவேற்பு என்று திரும்பியிருந்தவள் தீபிகாவை கண்டாள்.

    வயிறு பெரிதாக காட்சியளிக்க சொல்லாமலேயே தீபிகா கருவுற்று இருப்பதை அறிந்து கொண்டாள்.

     “தீ..தீபிகா… எப்படியிருக்க. நீ… நீ…” என்று சசியை கண்டவளால் மேற்கொண்டு பேச தடுமாறினாள்.

    விதுரன் செருமவும் பேச்சு தடையானது. போட்டோ எடுக்க அருகே நின்றதும், “இன்பாவுக்கு என்னாச்சு? நீ எப்படி இவரை கல்யாணம் பண்ணின?” என்று பிரகதி தீபிகாவின் கையை பிடித்து தனியாய் அழைத்து கேட்டாள்.
  
     விதுரன் தனியாக நிற்க சினம் துளிர்த்து.

    “என்னை விடு. நீ ஏன் இந்தாளை கல்யாணம் பண்ண சம்மதிச்ச. பெரிய இடம் காரு பணம், சொசைடில அந்தஸ்து கிடைக்குமனு முடிவு செய்தியா.” என்று தீபிகா கேட்டதும் பிரகதி ஒரு நிமிடம் ஸ்தம்பித்தாள்.

     “வாயை மூடு தீபிகா. என்ன நடந்ததுனு தெரியாம பேசாதே.” என்று பிரகதி நறுக்கு தெரிந்து பேசினாள்.

    விதுரனோ பொறுத்திட முடியாது.    “பிரகதியை பிளாக்மெயில் பண்ணி மேரேஜ் பண்ணிட்டேன் தீபிகா. உனக்கு என்ன கவலை. கூட துணைக்கு உன் பிரெண்ட் தானே மாட்டியிருக்கா. பொறுமையா காசப் பேசுங்க.” என்று பிரகதியை இழுத்து மேடையின் நடுநாயகமாக இழுத்தான்.

  பார்ப்பவருக்கு சின்ட்ரெல்லாவை இளவரசன் அழைத்து வரும் காட்சியாக இருந்தாலும், விதுரன் கைப்பிடியோ முரட்டுதனமான அழுத்தத்தை கொடுத்து இழுத்து வந்தான் என்பதே சரி.

     நேரங்கள் நெட்டி முறித்து தள்ளி ஓடியது.

    வந்தவர் எல்லாம் பரிசு பொருட்களை கொடுத்து சென்று முடித்திட, விதுரன் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்திருந்தனர்.
 
     திருமண ஒப்பனைகள் கலைத்து மெத்தையில் நகைகள் புடைவைகள் என்று எல்லாம் கைக்கு வந்த திக்கிற்கு கழட்டி எறிந்தாள்.

   தனது உடையான ஜீன் டாப் எடுத்து அணிந்திருந்தாள். காலையில் ஸ்லீவ் டாப் அணிந்து விதுரன் பேசியது வேறு ஒலித்து கொண்டிருக்க, ஸ்லீவ் அல்லாத டாபை எடுத்து மாட்டிருந்தாள்.

    ஆதித்யாவிடம் போனில் “தாத்ரு… தாத்ரு… எனக்கு அட்வைஸ் பண்ணினா எனக்கு பிடிக்காது. என்னை ஏன் அடக்க பார்க்கறிங்க. பழிக்கு பழி தான் சரியா இருக்கும். இந்த தியாகம் பண்ணிட்டு சோகமா உட்கார்ந்திருக்க என்னால முடியாது. நல்லதோ தீயதோ நான் எனக்கு பிடிச்ச லைப்பை வாழறேன். வாழுவேன். என்னை என் போக்குல விடுங்க” என்றான்.

    அந்த பக்கம் என்ன பேச்சோ அதற்கு விதுரன் “தாத்ரு… போர் அடிக்காதிங்க. எனக்கு இன்னிக்கு பஸ்ட் நைட். பிளஸ் பண்ணுங்க. பைபை.” என்று கத்தரித்து உள்ளே வர தன் முன் வந்த தாலி செயினை கையால் தாங்கினான்.

    “உறுத்தும்னு கழட்டி வீசறியா பிரகதி. சேலை நகை எல்லாம் ஓகே. அகைன் இந்த ஜீன் டாப் எதுக்கு? ஓ.. பஸ்ட் நைட் தடுக்கிற முடிவோ. அப்பறம் ரொம்ப வெயிட்டா இருக்கா தாலி. விதுரன் மாதிரி வெயிட்டான ஆள் அணிவித்தா அப்படி தான் வெயிட்டா இருக்கும். சரி விடு இருபது சவரம் இருபத்தியைந்து சவரன் கழுத்துல மாடு மாதிரி போட்டா பிளாக் மார்க்லாம் வரும். யூ ஆர் ரைட்.” என்று கூறவும் பிரகதி எரிச்சலடைந்தாள்.

    எப்படியும் ஆர்ப்பாட்டம் செய்வான் நான் கட்டிய தாலியை கழட்டிட்டியே என்று கத்துவான், அவமதிப்படைந்தவனாக உணர்வான் சின்னதாய் சந்தோஷம் கொள்ள எண்ணினாள். ஆனால் அவன் இலகுவாய் அதை முக்கியத்துவம் கொடுக்கவில்லை என்றதும் சப்பென்றானது.

     “ரொம்ப மரியாதையெல்லாம் வேண்டாம் கையை கட்டி நின்றுட்டு உட்கார்” என்று மெத்தையில் தன் பக்கத்தை காட்டினான்.

     அவளோ திரும்பாது சமன் படுத்திருந்த நிலையில் சினத்தை அடக்கினாள்.

     “ஒவ்வொரு ஜிவல்ஸ் எத்தனை லட்சம் கோடினு தெரியாம இப்படி வீசியிருக்க. ஐ லைக் இட். ரொம்ப டயர்டா இருக்கு. இந்த வாரம் முழுக்க ஒரே ஓட்டமா போகுது. குட் நைட்” என்று உறங்கினான்.

   பிரகதி கை வளைவில் வைத்திருந்த கத்தி பளபளத்தது. அதற்கு வேலையே இல்லாமல் உறங்க போவதாக கூறியதும் அதன் பிடியை தளர்த்தினாள்.

     ஜன்னல் அருகே சோபா ஒன்றிருக்க அதில் படுக்க சென்றாள். கூடவே கத்தியையும் அணைத்து கொண்டாள்.

    தீபிகா இன்பாவுக்கு மேரேஜ் பண்ணி வச்சேனே.. தீபிகா இப்ப சசிதரனோட மனைவியா இருக்கா, குழந்தை வேற வயிற்றில் இருக்கு.

    இன்பாவுக்கு என்னாச்சு? ஓரு வேளை அவனை கொண்ணுட்டானா? என்று விதுரனை நோக்கினாள்.

     அம்மாவோட காலையே கட் செய்திருக்கான். இன்பாவை எதுவும் பண்ணாமலா இருப்பான்.

     ஒரு வருடமா பழியை மனசுல போட்டு என்னை தேடி வந்து இப்படி பிளாக்மெயில் பண்ணறானு அந்த தர்மா சொன்னானே… இவனிடம் அடங்கிபோகணும்னு தலைவிதியா… அம்மாவை காரணம் காட்டி என்னை பணிய வைக்க பார்க்கறான். இல்லை… இனி பணிய மாட்டேன். ஊரறிய உனக்கு நீயே ஆப்பு வச்சிக்கிட்ட விதுரன். திருமணமான கொஞ்ச நாளிலேயே உன்னை உன் பேச்சை எதிர்த்து நான் செயல்பட்டா உன்னை தான் அசிங்கமா பேசுவாங்கனு புரியாம இருக்க. புரிய வைக்கிறேன்.’ என்றவள் அசதியில் தானாக உறங்கினாள்.

      உறக்கத்தில் கத்தி கையிலிருந்து கீழே விழ விதுரன் இமை திறந்தான்.

பிரகதி தான் கத்தியை வைத்து அவளையறியாது உறங்க கண்டவன் கத்தியை எடுத்து பழக்கூடையின் திசைக்கு வீசினான்.

-விதுரகதி தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

துஷ்யந்தா ஏ துஷ்யந்தா -10

துஷ்யந்தா-10

     விதுரன் பார்வை உறங்கும் பிரகதி மேல் விழுந்தது.

     ‘என்னடா எதுவும் பேசாம கையை கட்டி நிற்கறாளேனு டவுட் பட்டேன். இப்ப தான் தெரியுது. கத்தியை மறைச்சி  வச்சிருக்கியா’ என்று எண்ணியவாறு அவளை அள்ளினான்.

    பூக்குவியலாக தான் பிரகதி அவனுக்கு தோன்றிருக்க வேண்டும். முகத்தில் சின்ன சுணக்கமின்றி சுகமாக தூக்கியதாக உணர்வேற்பட அவளை மெத்தையில் கிடத்தினான்.

    நீ இல்லாதப்ப உன்னை அருகே வச்சி பழி தீர்க்க என்னவென்னவோ திட்டம் போட்டேன். ஆனா நேர்ல வேடிக்கை பார்க்கறேன். விதி என் கையால தூக்கி தூங்க வைக்கறேன். அவளை திட்டி அர்ச்சித்து விட்டு அவள் படுத்த படுக்கையில் இருந்த அவனது பணிக்கான கோப்புகள் மறைத்து வைத்ததை எடுத்து முதலில் பதுக்கினான். 

     கோப்புகளை எடுத்து வைத்தப்பின் அவளை மீண்டும் அதே போல சோபாவிலேயே படுக்க வைக்க எண்ணினான். ஆனால் முதலில் தூக்கியது கோப்புகளுக்காக என்பதால் தூக்கிய கைகள் தற்போது அவளை அள்ளி எடுக்க முரண்டு செய்தது.

     எதிரியை உள்ளயே விட்டுட்டு எப்படி தான் நிம்மதியா இருக்க போறேனோ’ என்று புலம்பி தன் அறையிலேயே சோபாவில் படுக்க பிடிக்காது வெளியே செல்லவும் மனம் வராது அவளை அந்தப்பக்கம் கிடத்தி அவன் நீட்டி நிமிர்ந்தான்.

    ‘எங்கயாவது அசையுதா பாரு. எப்படி நிம்மதியா தூங்கறா.’ என்று திட்டிவிட்டு மறுபக்கம் படுத்தான்.

     அதிகாலை இருவரும் ஒரு சேர எழவும் பிரகதி விதுரனை கண்டு வேகமாக தள்ளி விட அவள் முட்டை கண் பெரிதாகும் போதே என்னவோ செய்ய போகின்றாளென அறிந்து எழ முயன்றவனை தள்ளி விடவும் தொப்பென்று கீழே விழுந்தான்.
   
    “அடிப்பாவி இடுப்பை உடைச்சிட்டியே.” என்றவன் எழுந்து அவள் புறம் வந்து “டேஞ்சர் தான். உன்னை பக்கத்துல வச்சிட்டு தூங்கறது. கத்தியை எடுத்து பக்கத்துல வச்சிட்டு தூங்கினவதானே. உன்னை….” என்று இழுத்து சென்று பாத் ரூமில் ஷவர் தண்ணீர் திறந்துவிட்டான்.

     காலையென்றாலும் எழுந்ததும் குளிரில் இப்படி தள்ளி விட்டு வேடிக்கை பார்ப்பானென அறிந்தளா பிரகதி. சற்று நேரத்தில் எல்லாம் தொப்பலாய் நனைந்து விட, “இதான் லாஸ்ட். என்னை சீண்டின. பிறகு ஆசிட்டில் குளிப்பாட்டிடுவேன்” என்றான்.

      அறைக்குள் அடங்கவும் முடியாது உடை மாற்றினாள். அதற்குள் அவனுமே குளிக்க சென்றான். இம்முறை சுடிதார் அணிந்த சொர்க்கமாக நின்றாள்.

வெளியே வந்து இடத்தை நோட்டமிட்டாள். விக்னேஷ் இருந்தால் அவனிடம் தாயை எப்பொழுது தன்னிடம் ஒப்படைப்பார்களென கேட்க எண்ணி தேடினாள்.

    ஆனால் ஹாலில் ஆதித்யா தான் அமர்ந்திருந்தார்.

      “வாமா… உட்காரு” என்று வரவேற்கவும் அவரை மதிக்க தோன்றாமல் தலையை தாங்கி வேறொரு சோபாவில் அமர்ந்தாள்.

     காபி எடுத்து ஆதித்யா பிரகதி முன் நீட்டினார்.

   பிரகதியோ இருக்கின்ற கடுப்பில் அதனை தட்டிவிட வீடெங்கும் காபி ரங்கோலி கோலமாய் சிதறியது.

     “யார் நீங்க… மிரட்டி உருட்டி ஒருத்தன் கல்யாணம் பண்ணியிருக்கான். பொறுப்பா திட்டி வளர்க்காம சப்போர்ட் பண்ணறிங்க. என்ன மனுஷங்களோ நீங்களாம்.” என்று பேச அடுத்த நொடி தரையில் இருந்தாள்.

     “இவர் என் தாத்ரு. இவரை எதிர்த்து பேச நீ யாருடி. மிரட்டி உருட்டி தான் கல்யாணம் செய்தேன். இன்னமும் மிரட்டுவேன். நான் மனுஷன் கேட்டகிரில சேர மாட்டேன். உனக்கு எப்படி தோன்றுதோ அப்படியே எண்ணிக்கோ. ஆனா இந்த பேச்சு இங்க இருக்க கூடாது. இது என் வீடு. இங்க நான் வைக்கிறது தான் சட்டம்.” என்று முடித்தான்.

     “தப்பு விதுரன். அந்த பொண்ணு நிலைமையில அவள் செய்யறது சரி.” என்று கூறவும் “தாத்ரு… உங்களுக்கும் தான் இங்க தப்பு சரி எதுவும் நான் தான் முடிவு பண்ணுவேன்.” என்று கர்ஜித்தான்.

    “அதுக்கு வேறயாராவது திருமணம் செய்யணும். என்னிடம் இப்படி அடுத்த முறை நடந்த வேடிக்கை பார்க்க மாட்டேன்.” என்று பிரகதி பதிலுக்கு கர்ஜித்தாள்.

     “என்ன பண்ணுவ? ஆப்ட்ரால் நீ ஒரு பொண்ணு.” என்று முடித்தான்.

     “பொண்ணு.” என்று பூ ஜாடியை எடுத்தாள். எப்படியும் அதை உடைப்பாலென என்று மிதப்பில் இருக்க, அதை டிவியின் முன் தூக்கியெறிந்தாள்.

      விதுரன் தலையிலடித்து உடனே ஒரு போனை எடுத்து தர்மா வீட்ல இருந்த டிவி உடைஞ்ச்டுச்சு. வேற டிவி ஊதே மாடல் பிட் பண்ணிடு” என்று வைத்து பிரேக் பஸ்ட் உண்ண ஆரம்பித்தான்.

    பிரெட் ஆம்லேட் ஜூஸ் என்று பருகி முடிக்க பிரகதி சினம் அடங்கியதாக தோன்றவில்லை. பிரகதி வேகமாக வெளியேறி சென்றாள்.

     “போடி…” என்று ஆதித்யாவிடம் தாத்ரு இவளுக்கு நீங்க அட்வான்டேஜ் தராதிங்க.” என்று கூறவும் வெளியே உடையும் சத்தம் கேட்டது.

     விதுரன் ஆதித்யா வந்து பார்க்க, அங்கே… விதுரனின் ராசியான பென்ஸ் காரை அங்கே இருந்த கல் கொண்டு உடைத்து கொண்டிருந்தாள்.

     விக்னேஷ் ஓடிவந்து “சார் விதுரனுக்கு பிடித்த கார் எதுனு கேட்டாங்க. கையை காட்டியதும் உடைச்சிட்டாங்க” என்று அதிர்ந்து பதில் தந்தான்.
  
     விதுரன் கோபமாக பிரகதியை நெருங்க, ஆதித்யா பிரகதி முன் வந்து தடுத்து நிறுத்தினார்.

     “என்னடா ஏதோ புது விளம்பரம் கம்பெனிக்காக எடுக்க போறாங்க. அதோட சூட்டிங் பேமண்ட் பத்தி பேசணும் சொன்ன. போகலையா… உங்க புருஷன் பொண்டாட்டி சண்டையை வந்து போடுங்க” என்றார்.

     “தாத்ரு… நான் ஆசையா வாங்கியது… உடைச்சிட்டு எப்படி நிற்கறா பாருங்க” என்று பிடிக்க வர, கல்லை மீண்டும் காரில் வீசினாள். நடுநாயகமாக ஒலி எழுப்பி உடைந்தது.

     “எங்கம்மா காலை வெட்டியதுக்கும் என்னை கல்யாணம் பண்ணியதுக்கும் உன் தலையில போட்டிருக்கணும்.” என்றாள் சிலிர்த்து கொண்டு.

    வேலையாட்களும் விக்னேஷோடு இன்னும் சிலர் பாதுகாப்பு வருபவர்களும் இருக்க அடக்கப்பட்ட சினத்தோடு தற்போது பணியை காரணம் காட்டி வெய்யோனின் சில்லியாக கடந்தான்.

     பிரகதியிடம் ஆதித்யா பேச வர, “எனக்கு எந்த அறிவுரை மண்ணாங்கட்டியும் வேண்டாம். பேரனை ஒழுங்கா வளர்க்கலை. என்னிடம் பேச வர்றிங்க.” என்று கத்தி விக்னேஷிடம் “எங்கம்மாவை என்னோட இருக்க விடுங்க.” என்று கேட்டாள். விக்னேஷ் மற்றொரு காரில் ஏற செல்லும் விதுரனை காண அவனோ இரண்டடி ஆதித்யா முன் வந்து “தாத்ரு இவளிடம் பேசி உங்க டைம் வேஸ்ட் பண்ணாதிங்க. இதெல்லாம் அடங்காது.” என்று சென்றான்.

   அன்னையை பற்றி ஒன்றும் கூறாது போக விக்னேஷை தவிப்பாய் பார்த்தாள்.

     “அவங்களை ஒரு வாரம் ஹாஸ்பிடலில் இருக்கணும் மேம். சாரே விட்டாரும் டாக்டர் தயவு கண்டிப்பா வேண்டும். நீங்க இந்த வொயிட் கார்ல எங்க போகணும்னாலும் போகலாம். வர்றேன் மேம்.” என்று விதுரன் பின்னால் சென்ற காரில் ஏறினான்.

     ஆதித்யா சிரித்து கொண்டே “இரண்டு பேருக்கும் பெரிய வித்தியாசம் இல்லை.” என்று கூற செவிமடுக்காது கையை பிசைந்து ஹாலில் அமர்ந்தாள்.

     சாப்பிட வாமா” என்று அழைக்க, “இந்த வீட்ல பச்சை தண்ணி குடிக்க மாட்டேன்” என்றவள் கை கடிகாரத்தை அடிக்கடி பார்த்தாள்.

     சரியாக பத்து நிமிடத்தில் ஸ்விகியில் சப்பாத்தி பன்னீர் மசாலா வந்து சேர ருசித்தாள்.

     சாப்பிட்டு முடிக்கும் வரை விதுரன் பற்றி பேச்சை எடுக்கவில்லை. எங்கே எழுந்து சென்றிடுவாளோயென பொறுமை காத்தார். பெரியவர் பொறுமையாக இருப்பார். பிரகதி இருப்பாளா… எழுந்து கையலம்பி விறுவிறுவென நடையிட்டாள்.

     நேராக அந்த வெள்ளை காரில் ஏறி “தீபிகாவோட வீட்டுக்கு போகணும்” என்றாள். விளக்கை தேய்த்தால் பணியை செய்யும் பூதமாக காரை எடுத்தான் ஓட்டுனர்.

     ‘நல்ல வேளை எங்க போற எதுக்கு போற என்று அடைச்சி வைக்கலை. அம்மாவை பார்க்க போகறதுக்கு முன்ன இன்பாவுக்கு என்னாச்சுனு தெரிந்துக்கணும்.’ என்று பட்டுவுக்கு போனை போட்டு தாயின் நலனை கேட்டுக் கொண்டாள்.

     கூடவே இருக்க வேண்டியது பிரகதி தான். ஆனால் இதுவரை விதுரன் விடவில்லை. காலையில் தீபிகாவை பார்த்துவிட்டு இன்பா நலனை அறிந்து கொண்டு தாயை காண கவனித்து கொள்ள மருத்துவமனையை தேடி ஓடவேண்டும் என்று மனதிலே வகுத்து சென்றாள்.

     செல்லும் திசையை காணாது இமை மூடி தியானித்தாள்.

     “மேடம்… மேடம்.. வீடு வந்துடுச்சு” என்று ஓட்டுனர் மெதுவாக கூறி முடித்தான்.
  
     பிரகதி கீழே இறங்கி வீட்டை காண இடம் மாறி வந்தவளாக விழித்தாள்.

      “நா… நான் தீபிகாவோட வீட்டுக்கு போக சொன்னேன். இங்க யார் வீடு..? ” என்று கேட்டாள்.

     “இதான் மேம் தீபிகா அம்மா வீடு.” என்றார் அவர். அதற்குள் மேலிருந்து கோமதி எட்டி பார்த்து வரவேற்க தடுமாறினாள்.

     சசியும் “வா.. வா..வாங்க.. நீ…நீங்க வரு… விங்கனு தீ..தீபி கா சொ…ல்லல.. விது வும் சொ..ல்லல..” என்று திக்கினான்.

     பிரகதிக்கு சங்கடமாய் உணர்ந்து நிற்க கோமதி “அடடே புது பொண்ணு வாங்க வாங்க. விதுரன் வந்திருக்கானா…” என்றதும் இல்லையென தலையாட்டினாள்.

     “முதல் முறை சேர்ந்து வந்திருக்கலாம். விதுரனுக்கு இந்த செண்டிமெண்ட் எல்லாம் பிடிக்காது. நல்லா தெரியும்… இருந்தும் மனசு கேட்கலை. உட்காரு மா.” என்றார்.

     “தீபிகாவை பார்க்கணும்” என்று பிரகதி நேரிடையாக தயக்கமின்றி கேட்டு விட்டாள்.

    “தீபிகாவை பார்க்க வந்தியா… ஓ… ஆமால… நீ தீபிகாவோட பிரெண்ட். இங்க வந்ததும் பிரெண்டை பார்க்க பேச ஆசையா வந்திருப்ப. தீபிகா அவளோட அம்மா வீட்ல போயிருக்கா. வளைகாப்பு முடிந்ததா… ஆசையா கேட்டா. சசி முதல்ல மறுக்க பார்த்தான். தீபிகாவோ அழுது அடம்பிடிச்சி போயிட்டா. எல்லாம் குழந்தை சுமக்கறப்ப அம்மா வீட்டை தேடுவாங்க தானே” என்று பேச வேலைக்காரி அதற்குள் மாதுளை பழரசத்தை போட்டு எடுத்து வந்திட கோமதி எடுத்து கொடுத்தார்.

    பாதி பருகி முடித்து வீட்டை கவனிக்க வித்ரன் வீட்டை விட பிரமாண்டமாய் காட்சியளித்தது.

     வீடே ஒருவித அந்நியதன்மையை பறைசாற்றியது.

     “நான் அப்ப கிளம்பறேன் ஆன்டி” என்று எழுந்திட, “ஒரு நிமிஷம் மா.” என்று அறைக்கு சென்றார். சசிதரன் தான் அமர்ந்திருந்தான்.

    விதுரனை போல இல்லை. அன்று ஒரமாய் ஒதுங்கி வலியோடு தலைதாழ்த்தி நின்றவனா இவன் என்பதாக தெரிய பேசவும் தயங்கினாள்.

     “நா… நான் பேசினா.. தி..திக்கும். அத.. அதனாலேயே பேச..மாட்டேன். இரு…ங்க..” என்று பேப்பரை எடுத்து வேகமாக மனதில் சொல்ல வந்ததை எழுதினான்.

     “எனக்கு தீபிகாவை ரொம்ப பிடிக்கும்ங்க. விதுரனிடம் சொன்னதும் தீபிகாவை கட்டி வச்சான்.

    உங்களை எங்க மேரேஜிலிருந்து தேடினான். இப்ப மேரேஜ் பண்ணிட்டான். கொஞ்சம் கோபக்காரன் யார் சொல்லுக்கும் செவிமடுக்க மாட்டான். ஆனா என்னை விட நல்ல புத்திசாலி.” என்று கொடுத்தான்.

       “தேங்க்ஸ்… பட் நான் உங்க விதுரனை விரும்பி மணந்துக்கலை.” என்று கூறினாள்.

     சசிதரனுக்கு பதில் சற்றே ஆட்டம் தர, படிகளில் இருந்து கோமதி பழம் பூ அடங்கிய குங்குமசிமிழோடு பட்டுபுடவை எடுத்து வந்து கொடுக்க, மறுக்க பார்த்தாள்.

     திருமணமாகி முதல் முறை குங்குமசிமிழ் வச்சி தர்றேன் அப்படி சொல்ல கூடாது வாங்கிக்கோ” என்று கூற பிரகதி தயக்கமாய் வாங்கினாள்.

     “இந்த செல்வம் எல்லாம் காலம் காலமா வருது. அடுத்து ஒரு வாரிசை பெற்று தந்தேனா இந்த குடும்பம் மரமா தழைக்கும்” என்று ஆசிர்வதித்தார்.

   பிரகதிக்கு எங்கயாவது முட்டிக்கொள்ளலாம் என்றதொரு வெறுப்பு. அமைதியாய் வாங்கி புறப்பட்டாள்.

    காரில் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு பக்கம் வைத்து விட்டு தீபிகா அம்மா வீட்டுக்கு போங்க” என்று எரிந்து விழுந்தாள்.

     தீபிகா அங்கேயில்லையென தெரிந்தும் அழைத்து வந்த ஓட்டுநனரை திட்டியபடி கருவினாள்.

      தீபிகா அம்மா வீட்டை அடைந்த நேரம் ஒரு பக்கம் ஆரேஞ்சு ஜூஸ் மறு பக்கம் ஆப்பிள் பழத்துண்டு என்று நடுநாயகமாக அமர்ந்து டிவியில் புது படம் பார்த்து கொண்டிருந்தாள்.

பணியாட்கள் மதியம் என்ன சமைக்க என்று கேட்டு நிற்கவும்

    “இறால் பண்ணிடுங்க” என்று வாசலில் நிழலாட தெரிந்தும் திரும்பினாள்.

      “பிரகதி?” என்று எழுந்தாள்.

      “எப்படியிருக்க தீபிகா” என்று வழமையான நலன் விசாரிப்பை கேட்டாள்.

      “எங்க நல்லாயிருக்க. உன் புருஷன் அந்த அரக்கன் என் வாழ்க்கையை மாற்றி அமைச்சி சூனியமா ஆகிட்டான். இங்க நான் அல்லல்படறேன்.” என்று வெடித்தாள்.

   விதுரனை பேச முடியாத கோபம்… இன்பா பேசிய விதம்… சசி மேல் இருந்த வெறுப்பு என்று அனைத்தும் சேர்த்து பிரகதி வந்ததும் கொட்ட நினைத்தாள்.

    “இன்பாவுக்கு என்னாச்சு? அவன் எங்கே?” என்றதும் தீபிகா சீற்றத்துடன் “அவனா… அவன் எல்லாம் வீர வசனம் பேச தான் லாயிக்கு. நீ போனதும் நாங்க இன்பா வீட்டுக்கு போய் சேருவதற்குள்ள அந்த எமகாதகன் தர்மாவை அனுப்பி எங்களை திரும்ப அதே மேரேஜ் ஹாலுக்கு கூட்டிட்டு வந்து, இன்பாவை அடிச்சி என் கையால இன்பா கட்டிய தாலியை கழட்ட வைத்து சசி மூலமா தாலியை அணிவிக்க வச்சிட்டான்.

    இன்பா ஹாஸ்பிடலில் வச்சி அவனே சிகிச்சை கொடுத்து ஒரு மாசம் அவனோட பிடியிலேயே வச்சிட்டான். நான் எதுவும் செய்ய முடியாத நிலையில இதோ இந்த பாவத்தை சுமக்கிறேன்.” என்று வயிற்றை சுட்டிக் காட்டினாள்.

    பிரகதிக்கு குழந்தையை சுமப்பது பாவமா? என்ற அதிர்வே தாக்கியது.

    ஏன் பிரகதி தீபிகா லைப்பை பார்த்து விதுரனை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டியா… சசி மாதிரி விதுரன் கிடையாது. பாவம் நீ… அந்த விதுரன் மனசாட்சியே இல்லாத ஆளு. தீபிகா வளைகாப்பு முடிந்து வந்ததும் அவ வயிற்றுல கத்தியை வச்சி உன்னோட வீட்டை கேட்டு தெரிந்துக் கொண்டான். படுபாவி வாயும் வயிறும் இருக்கற பிள்ளைனு கூட பார்க்கலை.” என்று கீதா மறுபக்கம் கொட்டி தீர்த்தார்.

     பிரகதிக்கு தலைவலி விண்ணென்று தாக்கியது.

    இன்பா என்னாச்சு? உயிரோட இருக்கானா என்ன பண்ணினான்? என்று பயந்து கேட்டாள். வயிற்றில் கத்தியை வைத்து மசக்கையிடம் இப்படி நடந்தவன் இன்பாவை சும்மா விட்டிருப்பானா என்ற அச்சமே சூழ்ந்தது.

   “அதெல்லாம் உயிரோட இருக்கான். எவளையோ கல்யாணம் பண்ணிட்டு ஜம்முனு. என்னை கண்டா இப்ப கசக்குது. அவனுக்காக என்னை மாற்றிக்க முயற்சி பண்ணி கஷ்டப்பட்டு வாழறது நான். அவன் சந்தோஷமா இருக்கான். காரணம் விதுரன் தான். என்ன சொல்லி மனசை கலக்கி வச்சானோ.” என்று மூக்கு உறிந்து கண்ணீர் வடித்தாள்.

    “இன்பா அட்ரஸ் தர முடியுமா? விதுரனிடம் என்னால கேட்க முடியாது.” என்று கேட்டாள். பிரகதிக்கு சும்மா இருந்த இன்பாவை தான் தானே வரவழைத்து திருமணம் செய்து வைத்தோமென்ற கவலை தாக்கியது.

    அட்ரஸை பெற்றுக் கொண்டு செல்ல, வாசலில் பரமகுரு நின்றார்.

    “எப்படிம்மா இருக்க? கீதா பிரகதிக்கு சாப்பிட வச்சியா?” என்றார். பிரகதிக்கு கசந்த முறுவல் வந்தது. வா என்றோ நீரோ கூட இங்கே அருந்தவில்லை… இத்தனைக்கும் தீபிகா என் தோழி என்ற எண்ணம் உதிக்க இன்பாவை காண ஆவல் வந்தது. பரவாயில்லை அங்கிள் நான் அப்பறமா வர்றேன்” என்று கையெடுத்து கும்பிட்டு இன்பாவை சந்திக்க நகர்ந்தாள்.

-விதுரகதி தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்.