🍁தளத்தில் கதைகளை வாசிக்கும் அன்பானவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். தங்கள் கருத்தை comments மூலமாக பகிர்ந்து உற்சாகமூட்டவும். பேரன்பும் நன்றிகளும்.🍁  

Student Professor Story Archives - Page 2 of 2 - Praveena Thangaraj Novels
புது தளத்திலும் கதைகள் பதிவிடப்படுகின்றன. Register Login செய்து வாசிக்கவும்.

Tag: Student Professor Story

Student Professor Story

  • மௌனமே வேதமா-4

    அத்தியாயம்-4

       வெகு நேரம் இருவரும் அவரவர் அறைக்குள் அடைக்காக்க, பிரணவிக்கு பசித்தது.

       அவள் வீட்டில் வந்ததும் காபி குக்கீஸ் மிக்சர் என்று வஞ்சனையின்றி சாப்பிட்டு பழகியவள். இங்கு காலையில் இரண்டு சப்பாத்தி, மதியம் தக்காளி சாதம் என்பது போதவில்லை.
     
       புலாவ் ரைஸ் வாங்கியதால் அதனை சுவைத்திடும் எண்ணத்தோடு வந்தாள்.

      ஆனால் வாங்கி வந்தவன் சாப்பிடாமல் தான் மட்டும் உணவில் கை வைப்பது சங்கடமாய் இருந்தது.

       ஆத்ரேயன் கதவை தட்டவும், “என்ன?” என்றான்.‌

       இன்னமும் கோபம் குறையவில்லையென்று புரிய “சார் டைம் செவன் தேர்டி சாப்பிடலாமா?” என்றாள்.

       “எனக்கு பசிக்கலை.” என்றான்.

       “எனக்..” என்றவள் அப்படியே நிறுத்திக் கொண்டாள்.

      தன்னை பற்றி நினைக்காதவரிடம் பசிக்கின்றதென்று கூறமுடியாது நிற்க, “உனக்கு பசிக்குதுன்னா சாப்பிடு” என்று கதவை திறக்காமல் குரல் வந்தது.

      “சார்…” என்று மீண்டும் அழைக்க, அந்த ‘சார்’ அவனை எரிச்சலுக்குள் தள்ளியது.

       “என்ன?” என்றான் கோபமாய்.

       “ஃபிரிட்ஜிலாயிருந்து எடுத்து சூடுபடுத்தணும். எனக்கு ஓவன்ல சூடுபடுத்த தெரியாது.
      
        எங்க வீட்ல ஓவன் எல்லாம் இல்லை. எப்படி ஹாண்டில் செய்யணும்” என்றாள்.

       புதிதான வீட்டில் இன்னமும் கேஸ் அடுப்பு இல்லை. தற்காலிகமாக ஓவனும், இன்டெக்ஸ் ஸ்டவ்வும் சங்கவி வாங்கி வைத்திருந்தாள்.

       ஓவன் என்றால் இரண்டு நிமிடத்தில் ஆகுமென்று அழைத்தாள்.

       கதவை திறந்த ஆத்ரேயனோ, ஓவனை உபயோகிக்கும் மேனுவல் புத்தகத்தை அவளிடம் நீட்டி, “இந்த முறை நான் சூடுப்படுத்தி தந்துடுவேன். புக் பார்த்து எப்படி ஆப்ரேட் பண்ணனும்னு கத்துக்கோ” என்றவன் திரும்ப அவனை பின் தொடர்ந்து வந்தவள் மோத நேர்ந்தது.

       ‘எல்லாத்துக்கும் புக் எடுத்து படிக்க கொடுக்கறார். புரப்பஸர் என்பது சரியா இருக்கு’ என்றெண்ண திண்ம நெஞ்சில் மோதவும் பயந்தே விட்டாள்.
      
    ‌ ”சாரி சார்” என்று அழாத குறையாக கூற, அவனுமே சங்கடமாய் மாறி, “உ… உனக்கு இன்டெக்ஸ் ஸ்டவ்வும் எப்படி உபயோகிக்கணும்னு தெரியாதா?” என்று கேட்டான்.‌

        “தெரியும் சார். ஆனா ஒருமுறை பாத்திரத்துல தண்ணி கொதிக்க வச்சிட்டு மறந்துட்டேன். தண்ணீ வத்தி பாத்திரம் லேசா வெடித்து விரிசலிட்டுடுச்சு. அதான் உங்களை கூப்பிட்டேன்.” என்று கூறி முடித்தாள்.

       கைகளை நெஞ்சில் குறுக்காக கட்டி, “சமைக்கவாது தெரியுமா?” என்று கேட்டான் நக்கலாய்.

      “சாம்பார், பருப்பு, புளியோதரை, லெமன் ரைஸ், கேரட் ரைஸ், முட்டை சாதம், பிரைடு ரைஸ் இப்படி செய்வேன் சார்.” என்று முகம் பாராது தயங்கி பதில் தந்தாள்.

       “உங்கப்பாவுக்கு உனக்கு சமைக்க இவ்வளோ தான் தெரியும்னு அவருக்கு தெரியாதா? எந்த தைரியத்துல கல்யாணம் பண்ணி வைக்க மாப்பிள்ளை தேடினார்.‌

       நானா இருக்குறதால ஓகே. இதெ வேற பையன் இருந்தா என்னவாகியிருக்கும்? மாமியார் மாமனார் இருந்து இந்த பதிலை சொன்னா, சரிம்மா கத்துத்தர்றேன்னு சொல்வாங்களா? திட்டி தீர்த்திருக்க மாட்டாங்க?” என்று பேசினாலும் ஓவனில் புலாவை சூடுபடுத்தும் வேலையும் செய்தான்.

        “நான் சமைச்சா சாப்பிடுவிங்களா சார்?” என்று ஆர்வமாய் துவங்கி,  “எனக்கு கல்யாணம் படிப்பு முடியும் முன்ன முடிக்கணும்னு அப்பா நினைச்சிருக்க மாட்டார் சார்.  அவருக்கு மிதுனா வீடு தேடி வந்து மிரட்டவும் பயந்துட்டார்.” என்றுரைத்தாள்.

      ‘மிதுனா’ அந்த பேரை கேட்டதும் ஆத்ரேயன் உள்ளம் கொதித்தது.

       அவளால் தான் இன்று தன் வாழ்வும் பிரணவி வாழ்வும் இணைந்து சங்கடத்தில் ஆழ்த்துகின்றது.

       “எனக்கு அவப்பெயரை உண்டாக்கினவளோட பெயரை இனி உச்சரிக்காத” என்று கட்டளையிட்டு தட்டில் புலாவை வைத்து பிரணவி முன் நகர்த்தினாள்.

       “சார் நீங்க சாப்பிடலையா?” என்று கேட்டுவிட்டாள்.
         ‘அதீத உரிமை எடுத்துவிட்டாயோ?’ என்று உள்மனம் நடுங்க, “எனக்கு பசிக்கலை. காலேஜ்ல டீ, சமோசா, குடிச்சேன்‌. புலாவ் ரைஸ் வாங்கிட்டு வர்றப்ப கட்லெட் சாப்பிட்டேன். எனக்கு பசிக்கும் போது சாப்பிட்டுப்பேன்‌” என்றவன் பேச்சில் ‘ஏது கட்லட்-ஆ… எனக்கு’ என்று சிறுபிள்ளையாக நினைக்க, ஆத்ரேயனோ கடைசியாக, “உன்னால எது சமைக்க முடியுமோ அதை செய். தினமும் வெளியே சாப்பிட்டா நல்லதில்லை. அப்பறம் தயவு செய்து வீட்ல இருக்கறப்ப சார்னு கூப்பிட்டு என்னை கொல்லாத” என்றான்.
    ‌
        எது செய்தாலும் சாப்பிடுவதாக பேசவும் மகிழ்ந்தாள். அதே வேகத்தில் “அப்போ நான் உங்களை எப்படி கூப்பிட சார்” என்று கேட்டுவிட்டாள். அவன் தீர்க்கமாய் பார்த்ததும், மீண்டும் பயம். ஆனால் இனி அழைப்பதாக இருந்தால் என்னவென்று விளிப்பதாம்?

        ஆத்ரேயனோ பதில் தரவில்லை… அவளை கண்டு மெது மெதுவாய் பார்வையை தாழ்த்தி, அறைக்குள் சென்றுவிட்டான்.

       என்னவென்று அழைக்க கூறுவது? அவனுக்குள் இந்த பந்தமே ஜீரணிக்க முடியவில்லையே.

        அவன் செல்லவும் நிறுத்தி கேட்கும் மனநிலையிலும் பிரணவி இல்லை.

      தட்டில் சாப்பாட்டை கண்டதும், ‘நமக்கு சோறு தான் முக்கியம்’ என்பது போல வயிற்றை நிறைத்தாள்.

        அறைக்குள் மெத்தையில் தலையணையை சரியாக வைத்து முதுகை முட்டு கொடுத்து வீற்றுக்கொண்டு  இமை மூடினான்.‌

       கருவிழிகள் உருண்டு அவன் நிம்மதி இல்லாததை உரைத்தது.

        இதற்கு முன் வேலை பார்த்த கல்லூரியிலிருந்து வேறு கல்லூரி வந்ததும் நிம்மதி கிடைக்குமென்று அல்லவா நினைத்தான். ஆனால் நடந்து நிகழ்வும், மிதுனாவையும் மறந்திட முடிந்த தன்னால் பிரணவியின் வருகையை ஏற்கமுடியாது தவித்தான்.‌

      நேரம் போவதை உணராமல் இமை திறந்தவன் பெருமூச்சை வெளியிட்டு ஹாலுக்கு வரும் நேரம் அங்கே பிரணவி இல்லை. சாப்பிட்ட தட்டை கழுவி வைத்து உறங்க சென்றிருப்பாளென யூகித்தான்.

         அடுத்த நிமிடம் என்ன நடக்க போகின்றதென்று தெரிந்துக்கொள்ள விரும்பாமல் தன் வாழ்வை தொடர்ந்தான்.

      புலாவ் ரைஸை மெதுவாக விழுங்கிவிட்டு சமையல் அறைக்கு வந்தப்போது அங்கே நாளைக்கு சமைக்க தேவையானதை எடுத்து வைத்து சென்றிருப்பது புரிந்தது.

       ‘கடவுளே… இவ சமையலை சாப்பிட்டு எப்படி உயிர் வாழ போறேன்னோ’ என்று தோன்றாமல் இல்லை. வெளி கதவை எல்லாம் அடைத்துவிட்டு உறங்கசென்றான்.

       அடுத்த நாள் காலையில் எழுந்து வந்தப்போது காபி நீட்டவும் வாங்கிக் கொண்டான்.

        உப்புமா செய்திடவும் வேறு வழியின்றி உப்புமா சாப்பிட்டான்.‌

       எதுவும் சொல்லலையே, எப்படியிருக்குன்னு கேட்போமா? என்று நினைத்தாள். ஆனால் ஏதேனும் சொல்லிவிட்டால் என்ற பயத்தில் கல்லூரிக்கு கிளம்பினாள்.

           பிரணவி புறப்பட்டு வர, தன் டிபன் பாக்ஸை எடுத்து வைத்தவன், அவளிடம் ஒரு சாவியை நீட்டவும், பெற்றுக் கொண்டாள்.

        தன் இருசக்கர வாகனத்தை கிளப்பிக்கொண்டு பறந்தான்.
        தன்னையும் அழைத்து செல்வாரென்று பிரணவி எதிர்பார்க்கவில்லை. காரணம் அவள் அறியாததா?

       ஆத்ரேயனை பொறுத்தவரை பிரணவி மாணவி, மனைவி அல்ல. இவளுமே தன் கணவனாய் பார்த்திட சங்கடப்பட்டு இருப்பவளே.

       பேருந்தை பிடித்து கல்லூரிக்கு கிளம்பவும் பாதி தூரத்தில் மோனிகா ஏறினாள்.

      லேசான சந்தோஷம். தெரியாத இடத்தில் தன் வகுப்பு மாணவியே தோழியாக அதுவும் கல்லூரி செல்லும் பேருந்தில் வரவும் மகிழ்ச்சியாக பயணம் தொடர்ந்தது.

        பாதி வழியில், “ஏ… நம்ம காலேஜிக்கு புதுசா வந்த கெமிஸ்ட்ரி புரப்பஸர் ஆத்ரேயன் சார்” என்று மோனிகா சுட்டிக்காட்ட, “சார் நல்லா ஹண்ட்ஸமா இருக்கார். என்ன நம்மளால் சைட் அடிக்க முடியாது. ஏன்னா… நமக்கு தான் ஆல்ரெடி கல்யாணமகிடுச்சே” என்று நகைச்சுவையை கூறியது போல சிரித்தாள்.

       ”அவரை சைட் அடிக்க முடியாததுக்கு இன்னொரு காரணம் அவர் நம்ம புரப்பஸர் இல்லையா?” என்று மித வேகத்தில் முன்னே செல்பவனை கண்டு கேட்டாள்.

        “அட அதனால என்ன? அழகாயிருந்தா பார்க்கலாம். எனக்கு கல்யாணம் ஆனதால என்னால ஒரு எல்லைக்கு மேல ரசிக்க முடியாது. இதே கல்யாணத்துக்கு முன்ன இவரை பார்த்திருந்தா ம்ம்ம்ம செமையா சைட் அடிச்சிருப்பேன்” என்று கூறி மோனிகா போனில் பாட்டு வைத்தது விட்டு ஹெட்செட் கருவியை பொறுத்தினாள்.

       “நீ பாட்டு கேட்கிறியா?” என்று ஹெட்சேட்டை நீட்டி வினவவும் ஏதேதோ எண்ணத்தை தவிர்க்க வாங்கி பொறுத்திக் கொண்டாள்.

       மோனிகா என்ன சொல்கின்றாள்? ஒரு பேராசிரியரை மாணவி சைட் அடிக்கலாமா? என்று குழம்பினாள்.

       அவள் குழப்பத்திற்கு முக்கிய காரணம் மிதுனா அதை தானே செய்தாள்.

       மிதுனா இதற்கு முன் படித்த கல்லூரியில் பிரணவிக்கு சீனியர் மாணவி.

       அவள் ஆத்ரேயனை விரும்பி மணிக்கட்டில் கீறிக் கொண்டதாக கேள்வியுற்றதே.

      ஆத்ரேயன்‌ அவளை நிறுத்தி புத்தி புகட்டி, பேராசிரியர் மாணவியை காதலிக்க முடியாது, மணக்க முடியாது என்றெல்லாம் திட்டி தீர்த்து அனுப்பியதாக பல கதைகள் கேட்டதுண்டு.

       செவிவழி கதைகள் உண்மையா பொய்யா என்று பிரணவி ஆராயவில்லை. ஆனால் அவள் கண்ணால் கண்டது தான் திகைப்பு.
     
        அன்று மட்டும் கல்லூரிக்கு தான் செல்லாமல் தவிர்த்து இருந்தால் இந்த மாங்கல்யம் கழுத்தில் இருந்திருக்காது. ஆத்ரேயன் வெறும் சார் மட்டுமே. இன்று கணவன். இந்த கணவன் என்ற உரிமையான உறவை தான் வெளியே கூறிட இயலாது.

        மிதுனாவால் ஏற்பட்ட மனகசப்பு மறையாத வடுவாக அவர் உள்ளத்தில் இருந்தால், நான் மணந்தது? என் வாழ்வு? இந்த இடைப்பட்ட நாட்களில் வராத கவலை இதயத்தை உலுக்கியது.

       கல்லூரி பேருந்து நிறுத்தம் வரவும் மோனிகா எழுப்ப, திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.

       கல்லூரி வந்ததும் பார்க்கிங் பக்கம் திரும்பி திரும்பி பார்த்தாள்.

      அங்கே தன் வாகனத்தை விட்டுவிட்டு ஆத்ரேயன் ராஜநடையில் தோரணையாக நடந்து வந்தான்.

       முதுகலை படிக்கும் மாணவன் போல இருந்தவனை பேராசிரியர் என்றால் யார் நம்புவார்?!

        பிரணவி ஆத்ரேயன் அழகை கண்டு அலைபாயும் மனதை தட்டி சகஜமாக, அவளை போல பல மாணவிகளின் கண்கள் ஆத்ரேயன் மீதிருந்து அகலவில்லை.

       பிரணவிக்கு எல்லாரிடமும் ‘அவரை பார்க்காதீர்கள்’ என்று கண்ணை கூத்த வேண்டும் போல தோன்றியது.

        ஆனால் கையறுநிலையாக தன் வகுப்பறை நோக்கி கால்கள் முன்னோக்கி நடந்தது.
      
       அவளை தாண்டி சென்ற ஆத்ரேயன் இவளை மட்டும் ‘என்னை எதற்கு பார்க்கின்றாய்?’ என்பது போல அனலை வீசி சென்றான்.

        பிரணவிக்கு இருந்த கடுப்பில் ‘மொட்டைமாடில சாப்பாட்டை வச்சா ஆயிரம் காக்கா வருமாம். அது மாதிரி இங்க அத்தனை பேர் காக்கா மாதிரி வெறிக்க வெறிக்க பார்க்கறாங்க. ஆனா மொட்டை மாடிக்கு சொந்தக்காரி நான். இவருக்கு நான் ஒருத்தி பார்க்கறது தான் குறுகுறுப்பு தருதோ? என்னை மட்டும் கண்டிக்கற மாதிரி பார்க்கறார்.

       நான் அவரோட… அவரோட… அவரோட மனைவி.’ என்று நிஜத்தை மனசாட்சி எடுத்து நினைவுப்படுத்தவே நேரம் பறந்தது.

      அதே யோசனையில் இருந்தவளுக்கு இப்படி நீ நினைப்பதை அவருக்கு தெரிந்தது அவ்ளோ தான்’ என்று உறவை எடுத்துரைத்த அதே மனம் பயத்தை விதைத்து சென்றது.

    -தொடரும்.
     

  • மௌனமே வேதமா-3

    அத்தியாயம்-3

       பிரணவி கல்லூரியிலிருந்து வீட்டிற்கு வந்து சேரும் போது, வீடே அலங்கோலமாக காட்சியளித்தது.  ஆத்ரேயன் பரிசு பொருட்களை பிரித்து வண்ணப் பேப்பரை கத்தரித்தான்.

       வீட்டுக்கு தேவையானதை அவனும் அவன் அக்கா, மற்றும் மாமாவும் தான் சென்று வாங்கியது. ஆனாலும் புதுமண தம்பதியினருக்கு, புதுமனை புகுவிழா வீட்டிற்கு வருவதால் ஒவ்வொரு அட்டைப் பெட்டியிலும் புதிதாக கலர் பேப்பரும், சுற்றப்பட்டிருந்தது.

      கத்திரிக்கோல் கொண்டு கத்தரித்து பேப்பரை கிழித்து பொருட்களை அதனதன் இடத்தில் வைத்திடும் வேலையில் முனைப்பாய் இருந்தான்.

       தாலி கட்டிய மனைவி, கல்லூரி முடித்து களைப்பான மாணவியாக வீட்டிற்கு வந்து நிற்பதை அவன் ஏன் கவனிக்க போகின்றான்.‌ பிரணவிக்கு தான் நேர்த்தியான உடையணிந்த தன் பேராசிரியர், டிராக்பேண்ட், யூ வடிவம் கொண்ட காலர் இல்லாத டீஷர்ட் என்று மாறியிருக்க வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்தாள்.

       ஆத்ரேயன் நிமிர்ந்து பார்க்கவும், பிரணவி நேராக தனக்கான அறையாக எடுத்து கொண்டயிடத்தில் ஓடியொளிந்தாள்.

      சிறு குளியல் முடித்து உடைகளை தன் பீரோவில் அடுக்கினாள். காலையில் நகைகளை எல்லாம் பீரோவில் வைத்துவிட்டு பூட்டிவிட்டு சென்றிருந்தாள்.

       இரவு ஏதாவது செய்ய வேண்டுமா? என்று கேட்டுவிட்டு கிச்சனை உருட்ட நினைத்தாள். அவள் கேட்கும் முன்னரே “எனக்கு எதுவும் வேண்டாம். பக்கத்துல இருந்த ஹோட்டல்ல புலாவ் ரைஸ் வாங்கியிருக்கேன்” என்றான்.‌ அவன் வாங்கி வந்தது இரண்டு இருந்தது.

       எப்படியும் சமைக்க வேண்டுமே என்று விழிப்பிதுங்கியவளுக்கு அப்பாடி சமையல் வேலை இல்லை என்று தான் நிம்மதியடைந்தாள்.

        கிச்சனிலும் மளிகை பொருட்களை சங்கவி வாங்கி வைத்திருந்தாள்.

       தனித்தனியாக டப்பர் வேரில் பிரித்து போட்டாள்.
        அன்னையின் அறிவுரைப்படி ஒரளவு கைக்கு தோதாக சிலதை வைத்து விட்டு மற்றவை கப்போர்ட் போட்டிருந்த ஸெல்பில் அடுக்கினாள்‌.

        ஹாலுக்கு வரும் பொழுது அழகழகான பரிசு கவர் கிழித்தெறிந்து கிடக்க, அதனை எல்லாம் ஒன்றாக தொகுத்தாள்.

      வண்ண பரிசு கவர்கள் ஏன் எடுத்து வைக்கின்றாளென்று கேட்கவில்லை.

      எல்லாவற்றையும் எடுத்து வைத்து கைக்கு ஓய்வு தர, அறைக்கு சென்று விட்டான் ஆத்ரேயன்.

       பிரணவி வீட்டை பெருக்கி கூட்டினாள்.

       நேற்று வீட்டையே மிளிர வைத்த வண்ண விளக்குகள் இல்லை. ஆத்ரேயன் வரும் போதே பந்தல் லைட் எல்லாம் அகற்றிட கூறினான்.    அதனால் அவர்கள் வந்து வாடகையும் பந்தலையும் விளக்கும் எடுத்துக் கொண்டனர்.‌

      பிரணவி அதை தேடி இல்லையென்றதும் வாடகைக்கு கொடுத்தவர்கள் எடுத்து சென்றுயிருப்பார்கள் என்று யூகித்து கொண்டாள்.

          சாப்பிடும் போது “காலையில எதுல வந்த?” என்றான்.‌

        “ஆ..ஆட்டோல சார்” என்று கூறவும் புருவம் சுருக்கினான்.

       “இஷ்டத்துக்கு காசு இருக்குன்னு ஆடாத” என்றான். ஒரு பேராசிரியராக  கல்லூரி பெண் செலவழிப்பதை தான் உரைத்தான்.

       பிரணவிக்கோ அவன் நேற்று கொடுத்த பணத்தை பயன்படுத்தியதாக குற்றம் சுமத்துவதாக தோன்ற மடமடவென சென்றவள் “இது நீங்க நேத்து கொடுத்த பணம் சார். இதுலயிருந்து ஒரு பைசா எடுக்கலை” என்று கொடுத்தாள்.

        “லுக் நான் இந்த பணத்தை கேட்கலை. பொதுவா சொன்னேன்.” என்று எழுந்தவன், “எங்கம்மா எதிர என்னை சார்னு கூப்பிட்டா, அவங்க என்னை உட்கார வச்சி கிளாஸ் எடுப்பாங்க” என்று குறைப்பட்டுவிட்டு சென்றான்.

       பிரணவிக்கும் ‘அத்தைன்னு இல்லை… எங்கம்மா அமலா எதிர்ல சொன்னாலும் எனக்கு மண்டகப்படி போட்டுடுவாங்க.’ என்று கவலையில் ஆழ்ந்தாள்.

       “நான் உங்களை அப்ப எப்படி கூப்பிடறது சார்” என்றாள்.‌
    ‌
       ஆத்ரேயன் அவளை திரும்பி பார்த்துவிட்டு நிசப்தமாய் அறையில் அடைந்துக் கொண்டான்‌.

       அவனுக்குமே அவள் எப்படி அழைத்தால் சரிவருமென்று தெரியவில்லை. சார் என்று மட்டும் அழைத்தால் கோபம் தான் உருவாகியது.
     
       ஆத்ரேயனை பொறுத்தவரை புரப்பஸர் ஸ்டூடண்ட் உறவுமுறை கண்ணியமானதாகவே இருக்க வேண்டும். இப்படி சிக்கலான உறவுக்குள் சிக்கியிருக்க கூடாது.
     
       சிக்கி விட்டப் பின் எவ்வாறு வாழ்வதென்று மெத்தப் படித்த ஆத்ரேயனால் கூட விவரிக்க முடியவில்லை.

      தன் பெற்றோரும் பிரணவி பெற்றோரும் வெகு இயல்பாய் கூறினார்கள்.

       அதெல்லாம் கல்யாணமான தப்பில்லையென்று.

      புரப்பஸர் ஸ்டூடண்டிடம் காதலிக்கற மாதிரி பழகக் கூடாது. மத்தபடி நீங்க காதலிக்கலையே. சூழ்நிலை சந்தர்ப்பம் இப்படி அமைந்துவிட்டது.

        அப்படியென்றால் கூட பெற்றவர்கள் பார்த்து முடித்த திருமணமாக தானே அமைந்தது‌ என்பார்கள்.

    ‌‌ தன் அக்கா சங்கவி மட்டுமே போதும். எந்தப் பக்கம் போனாலும் அணைப்போட்டு பதில் தந்து வாயை அடைத்திடும் பதிலை வீசுவாள்‌.

      இதில் மாமா வினய் வேறு. அக்காவிற்கு மேலாக பேசுவார். அவருமே அதெல்லாம் கல்யாணமாகி கை வளைவிற்குள் கொண்டுவந்துட்டா, ஸ்டூடண்டாவது புரப்பஸராவது என்று பேசியவரே.

       அறைக்குள் வந்தவனுக்கு ‘எல்லாம் மாறிவிட்டது. தன் வாழ்வில் தற்போது, தான் பாடம் கற்பித்த கல்லூரியில், தான் பாடம் நடத்திய வகுப்பறை மாணவியையே மணந்திருப்பது.

        எல்லாம் அவள் ஒருத்தியால்… அவள் மட்டும் தன் வாழ்வில் குறுக்கே வராமல் இருந்திருந்தால் இந்நேரம் தனக்கு இத்தனை கடினமான சூழல் இருக்காது. நல்லவேளை அவளை விட்டு இத்தனை தூரம் வந்தும் திட்டாமல் நாட்களை கடத்தமுடியவில்லை.

       ஆத்ரேயன் தன்னை அறியாமல் பல்லை கடித்தான்.

       பாவம் ஒரு பக்கம் பழியொரு பக்கம் என்பார்கள். அப்படி தான் ஆனது.

       அவளால் இங்கே பாதிக்கப்பட்டது பிரணவியும் தானும் மட்டுமே. அவள் நிம்மதியாக இருப்பாள்.

         சென்னையில் பேரும் புகழும் கிட்டி நல்ல வேலையில் உலா வந்திருக்க, இப்படி சம்பந்தமேயில்லாமல் தன் சொந்த ஊரில் தந்தையின் பள்ளி தோழனினிடம் நட்புக்காக சிபாரிசு முறையில் இந்த கல்லூரியில் அடியெடுத்து வைக்க விட்டுவிட்டாள்.

      நல்லவேளை இங்கே ஏற்கனவே வேதியல் ஆசிரியர் தேவைக்குரியவராக அறிவித்து இருக்க, ஓரளவு மனதை சாந்தப்படுத்தி கொண்டான். இல்லையேல் ஆத்ரேயன் மனமெல்லாம் ரணமாக மாறியிருக்கும்.

       கொஞ்ச நேரத்திலேயே தனக்கான இடறுகளை எண்ணி பார்த்தவனின் கதவை தட்டினாள் அவன் மனைவி.

        எரிச்சலாய் கதவை திறந்து “என்ன?” என்றான்.‌

        “யாரோ ஒருத்தர் வந்திருக்காங்க சார். ஏதோ நெட் கனெக்ஷன் கொடுக்கணுமாம். உங்க பெயரை சொன்னாங்க” என்றாள்‌.

        தன் எரிச்சலை ஒதுக்கி வைத்து வாசல் கதவை திறக்க சென்றான்.

       பிரணவி அதன்‌பின் தனக்கான அறைக்குள் சென்றிருந்தாள்.

       வீட்டில் தடையின்றி இணைய வசதி வேண்டி ஓய்ஃபைவ் கேட்டிருந்தான்.

        வீட்டிற்கு அதற்கான வேலைக்கு வந்திருந்தான் ஒருவன்.

       புது வீட்டில் லேசாக ஊசியெற்றும் விதமாக சின்ன சின்ன ஆணியில் ஓயரை மாட்டி ஓரமாய் மாடமை வைத்தான்.

       லேசாக தொண்டையை செருமி “சார் கொஞ்சம் தண்ணீ” என்றதும் டூல்ஸை எடுத்து கொடுத்து ஆத்ரேயன் கைகள் அழுக்காகயிருந்தது. தண்ணீரோடு ப்ரிட்ஜில் குளிர்பானத்தை வைத்திருந்தான்‌. அதனை எடுத்து தர பிரணவியை தேடினான்.‌
     
        கையில் அழுக்கோடு வேறுவழியின்றி வகுப்பறையில் அழைப்பது போல, ”பிரணவி” என்றான்.‌

       நிசப்தமான வீட்டில் ஆத்ரேயனின் கணீர் குரல் பிரணவியை உலுக்கி வேகமாய் கதவை திறந்து வரவைத்தது.

       அவன் கூப்பிட்ட குரலுக்கு ஓடி வந்தவள் நிதானமாய் நின்றிருந்தால் கூட பிரச்சனை ஆரம்பித்திருக்காது.

       “சார் கூப்பிட்டிங்களா?” என்றாள். அவளுமே கல்லூரியில் கூப்பிட்ட பழக்கத்தில் ‘சார்’ என்று விளித்தாள்.

      “தண்ணீ கேட்டார் கொண்டு வா. அப்படியே ஃப்ரிட்ஜில் ஜூஸ் இருக்கும்” என்று கூறினான்.‌

        தலையாட்டி “சரிங்க சார்” என்று சென்றாள். அவள் கிச்சனுக்குள் நுழையும் நேரம் சரியாக புதிதான எண்ணிலிருந்து யாரோ அழைத்திருந்தனர்.

         ஹலோ” என்றதும், “பிரணவி நான்‌ தான் மோனிகா” என்று இன்று கல்லூரியில் பார்த்த புது தோழி அழைத்திருந்தாள்.

        “ஹாய் மோனி இதான் உன் நம்பரா. சேவ் பண்ணிக்கறேன்.” என்று பேசினாள்.

        கூடவே கைகள் தானாக, தண்ணீரை கொடுக்க, அந்த நேரம், ஆண்கள் பேச்சு குரல் கேட்டதும், மோனிகா யாரென்று கேட்டாள்.

       மோனிகாவிடம் சார் என்று கூற முடியுமா? இல்லை கணவர் என்று கூறமுடியுமா? பட்டிமன்றமாக இதயத்தில் பதில் கூற தடுமாற, மோனிகாவே, “உன் ஹஸ்பெண்ட் கூடயிருக்காரா?” என்றதும், “ம்ம்… ஆமா ஹஸ்பெண்ட் கூடயிருக்கார்” என்று குளிர்பானத்தை கண்ணாடியில் ஊற்றினாள்.
     
       சற்று முன் ‘சார்’ என்று விளித்தவள், போனில் கணவர் கூட இருப்பதாக பேசவும் நெட்வசதி கொடுக்க வந்தவனோ, புது வீடு தனியாக இங்கே ஒரு ஆணை, சார் என்கின்றாள் போனில் கணவன் என்கின்றாள், என்ற பேச்சால் பிரணவியை தவறாக கருதினான்.

      தவறாக எண்ணியதை கூறாமல் கிளம்பியிருந்தால் இதோடு நின்றியிருக்கும். பிரச்சனையோ ஆத்ரேயன்‌ மனம் எரிமலையை கக்கியிருக்காது.

       ஆனால் வந்தவனோ, “என்ன சார் ஐயிட்டமா? புது பீஸா? உங்களை சார்னு சொல்லுது, அங்க ஹஸ்பெண்ட் கூடயிருக்கார்னு‌ சமாளிக்குது. எவ்ளோ சார் ரேட்டு?” என்று சாக்கடை மனம் கொண்டவனாக கேட்டான்.

       ஆத்ரேயன் கழுத்து நரம்புகள் புடைத்தது.

       ஆவேசமாய் அவன் சட்டையை பிடித்தான். அடுத்த நிமிடமே சட்டையிலிருந்து கையை எடுத்து, மூலையில் ஒரு கவரை ஒன்றும் பாதியுமாக பிரித்ததை எடுத்தான்.  

       மேலிருந்த கவரை கிழித்தெறிந்தான் ஆத்ரேயன். அதில் பிரணவி ஆத்ரேயன் தம்பதிகளாக எடுத்த புகைப்படம் இருந்தது.

        இதை ஹாலில் மாட்டவேண்டுமா என்று சலித்து சங்கவி அக்கா-மாமா வினய் எடுத்து வந்ததை அப்படியே வைத்திருந்தான்.‌ ஆனால் தற்பொழுது வார்த்தையாக அவள் என்‌ மனைவி. அவள் அவன் ஹஸ்பெண்ட் கூட இருப்பதாக போனில் கூறியது சரிதான். அவளொன்றும் தவறான பெண் இல்லை என்று பேச்சில் விவரிக்காமல், கோபமான முகத்தில் பறைச்சாற்றினான்.‌

      அகத்தின் அழகு முகத்தில் தெரிய இணைய வசதி கொடுக்க வந்தவனோ, “சாரி சார்.. ரியலி சாரி” என்றான்.
     
        “நான் புரப்பஸர் அவ என் ஸ்டூடண்ட். எங்க பேரண்ட்ஸ் எங்களுக்குள் திருமணம் செய்துட்டாங்க. இது போதுமா? வேற பதில் வேண்டுமா?” என்று கர்ஜிக்கும் நேரம் குளிர்பானத்தை நீட்டியிருந்தாள் பிரணவி.

      குளிர்பானத்தை மறுக்கும் முடிவோடு “இல்லைங்க மேம் ஜுஸ் வேண்டாம்” என்று பதவிசனமாய் பதில் தந்தான். பொன் தாலி அணிவித்த இல்லாள் என்றதும் வந்த மரியாதை.

       இவளை பற்றி அசிங்கமாய் உரைத்தது அறியாத பிரணவியோ “பரவாயில்லை அண்ணா. வெயிலுக்கு ஜில்லுன்னு இருக்கும்.” என்றாள்.

      அவளின் ‘அண்ணா’ என்ற அழைப்பு வந்தவனை வார்த்தையால் கொன்றியிருக்கும்.‌

    ‌‌   ஆத்ரேயன் முன் தலை கவிழ்ந்து வாங்கிக் கொண்டான். 
    ‌
         இணைய வசதி கொடுத்து அவன் சென்றதும் ஆத்ரேயன் பிரணவி முன் வந்தான்.

       “உனக்கு அறிவேயில்வையா? மொத்தமா மூட்டை கட்டி வச்சிட்டியா?
        அவன் எதிர்க்க என்னை சார்னு கூப்பிடற, போன்ல ஹஸ்பெண்ட் கூடயிருக்கேன்னு பேசற. அவன் மார்க்கமா பார்த்துட்டு‌அசிங்கமா பேசறான்.‌

       நமக்குள் இருக்கற உறவு புனிதமானது. அதை கேவலமா நினைக்க வச்சிட்ட” என்று கத்தினான்.

    பிரணவிக்கு ஆத்ரேயனை விசித்திரமாக பார்வையிட, கண்களின் பார்வையை வேறு திசையில் மாற்றினான். “நான் புரப்பஸர் ஸ்டூடண்ட் ரிலேஷன்ஷிப்பை சொன்னேன்.” என்றான். பிரணவிக்கு சொல்லாமலேயே புரிந்தது. வந்தவன் என்னவிதமாக எண்ணி பேசியிருப்பானென்று கணிக்க முடிந்ததே.

    ‌ அதே போல ஆத்ரேயன் கூறியதும் உண்மை தான் சொல்லிக்கொடுக்கும் ஆசான், மாணவர் உறவு புனிதமானது.
       இப்படி அந்த உறவே கணவன் மனைவியாக பாவிக்க கலங்கியவனாய் நின்றான்.

        ஆத்ரேயன் அறிந்தும் ஏற்க மறுப்பது, கணவன் மனைவி உறவும் புனிதமானது என்பதை.
    ‌
        ஒருவேளை பிரணவி உரிமைக் கொண்டவளாக மாறும் தருணத்தில் உணரலாம். இல்லை… தன் எண்ணத்தில் மாற்றமின்றி ஆத்ரேயன் கடக்கலாம். காலம் இவர்களை சுற்றி தானே சுழலப்போகின்றது.
       
    -தொடரும்.

     

     

  • மௌனமே வேதமா-2

    அத்தியாயம்-2

       பிரணவிக்கு இரவு மெத்தையில் வந்து விழுந்தது தான் நினைவு வந்தது. எப்படி உறங்கினாளென்று அவளே அறியவில்லை. புது வீடு, புது இடம், புது அறை என்றெல்லாம் பயந்தவளுக்கு ஆத்ரேயன் தனியறை சென்றதும், தானும் தனியறையென்று படுத்ததும் நிம்மதியான உறக்கம் வந்திருக்கலாம்.

       மெதுவாக எழுந்து காலை கடனை முடிக்க, பசி வயிற்றை கிள்ளியது. அப்பொழுது தான் இரவு உண்ணாமல் உறங்க வந்தது புத்திக்கு உரைத்தது.

          மெதுவாக அறைக்கதவை திறக்க ஆத்ரேயனோ குளித்து முடித்து, நேர்த்தியாக உடையணிந்து கல்லூரிக்கு செல்ல தயாராக இருந்தான்.

      ஆத்ரேயனின் இந்த நேர்த்தி பிரணவிக்கு புதிதல்ல, அவன் தோற்றத்தை அவள் அதிகம் கண்டது இந்த மாதிரி நேர்த்தியான உடைகளில் தான்.‌

       ஜெல்லின் உதவியின்றி கேசம் அலைபாயும் விதமாக இருக்கும். இதில் ஐயர்ன் செய்த ஷர்ட்-பேண்ட், லெதர் வாட்ச், திருமணத்திற்கென்று போட்ட வாட்ச், மோதிரம் செயின் என்று அனைத்தும் கழட்டிவிட்டாலும் அவன் முறுக்கேறிய, புஜங்களும் திண்ம தோளும் பேரழகனாய் காட்டும். அதிலும் முகத்தில் அணியும் கண்ணாடி பெரும்பாலும் முக அழகை கெடுக்கும். ஆனால் ஆத்ரேயனுக்கு மட்டும் கூடுதலாய் கவர்ச்சியாக காட்சியளித்து மனதை கொள்ளையடிக்கும் எனலாம்.

      இந்த அழகு… இதனால் தான் எல்லாம்.

       பிரணவி அவன் கல்லூரிக்கு தயாராகியிருப்பதை யூகித்தாள்‌.
     
        அவனிடம் தனியாக வார்த்தையால் கேட்டு நிற்கவில்லை.

      அவன் சாப்பிடுவதை தான் கவனித்தாள்.

      நேற்று இவர்கள் சாப்பிடாத சப்பாத்தி கெடவில்லை, தொட்டுக்க பன்னீர் மசாலாவும் கெடுவதில்லை போல, அதனை ஓவனில் சூடுபடுத்தி சுவைத்து கொண்டிருந்தான். தட்டில் இரண்டு சப்பாத்தி இருக்க, பாதி ஏற்கனவே பிய்த்து சுவைத்திருப்பது தெரிந்தது. இதில் கண்ணாடி கிளாஸில் திராட்சை பழச்சாறு வேறுயிருந்தது.

       தாம்பள தட்டிலிருந்ததை திராட்சையை எடுத்துஜூஸ் போட்டு பழச்சாறாக மாற்றிவிட்டான்.

       தலைவாறாமல் மேற்படி தலையை சொரிந்து அவனை காணும் நேரம், “முதல் நாளே என்னால வேலைக்கு லீவுயெடுக்க முடியாது. என் விஷயத்துல நான் பெர்ஃபெக்டா இருக்கணும்னு நினைப்பேன். அதனால் காலேஜிக்கு கிளம்பறேன்.” என்று தட்டில் கையலம்பி சிங்கில் எடுத்து சென்று கழுவி வைத்தான்.

       பிரணவிக்கு தன் கடமை எதுயென்றே குழம்பினாள். ஆனால் ஒன்று..‌. ஆத்ரேயன் போல தான் ஒன்றும் பெர்ஃபெக்ட் இல்லை என்பது மட்டும் உறுதி.

        அவன் மாற்று சாவி எடுத்து கொண்டு, “கதவை லாக் பண்ணிக்கோ” என்று கூறி பதிலை எதிர்பாராமல் பைக்கையும் எடுத்து புறப்பட்டான்.

       பிரணவி தன்னை சுற்றி ஒரு முறை பார்த்தவள், மயக்கம் வராத குறையாக முதலில் சாப்பிட உட்கார்ந்தாள்.

       சப்பாத்தி சாப்பிட்டு முடித்ததும், அவசரமாய் குளித்து முடித்து புறப்பட்டாள்.

       ஆட்டோவில் செல்லும் இடம் கூறி ஏறிக் கொண்டாள்.

       வழிநெடுக கன்னத்தில் கை வைத்து வேடிக்கை பார்த்தாள்.

         சென்னை போல தெரிந்த இடமில்லையே. அதனால் ஆங்காங்கே லேண்ட் மார்க்கை கவனிக்க ஆரம்பித்தாள்.

         அவள் வந்து இறக்குமிடம் வரவும், பணத்தை கொடுத்தாள்.
      
       ஆட்டோக்காரன் வாங்கி விட்டு சென்றதும், கல்லூரி பெயர் பலகையை ஏறிட்டாள்.

      ‘சாரதா ஆர்ட்ஸ் அண்ட் சயின்ஸ் கல்லூரி’ என்ற நுழைவில் மெதுவாக அடியெடுத்தாள்.

         விடுமுறை முடிந்து கல்லூரி ஆரம்பித்து இரண்டு வாரங்கள் இருக்கும்.

       மூன்றாம் ஆண்டு படிக்க வந்திருக்க, வகுப்பறையை தேடி வந்தாள். பிரணவி பி.எஸ்.சி கெமிஸ்ட்ரி மூன்றாம் ஆண்டு படிப்பவள்.

       ஏற்கனவே பிரணவி படித்த கல்லூரியில் தான் ஆத்ரேயனும் பேராசிரியராக இருந்தார்.‌

    தவறு… தவறு.

      அப்படி சொல்ல முடியாது. பிரணவி முதல் வருடம் அடியெடுத்து வைக்கும் முன்னே ஒருவருட காலமாய் ஆத்ரேயன் சென்னை கல்லூரியில் கெமிஸ்ட்ரி பாடம் நடத்தியிருந்தான்.

       அதனால் அவன் பாடம் நடத்திய கல்லூரியில் பிரணவி மாணவி.

       இங்குமே ஆத்ரேயன் வேலை மாற்றல் வாங்கிக் கொண்டான். பிரணவியும் இங்கு தான் படிக்க வந்துள்ளாள்.
      முதல் நாள் வேலைக்கு ஆத்ரேயன் கடமை தவறாத பேராசிரியராக வந்து விட்டான்.

        பிரணவி புண்ணியம் முதல் பாட வேளையில் ஒரு பெண் பேராசிரியர் கிரிஜா இருந்தார். பிரிவினரின் பெயர் விபரம் எல்லாம் கேட்டார்.

        சென்னையிலிருந்து படிக்க மாற்றலாகி வந்த காரணத்தை கேட்டதும், தயக்கமாய் நின்றாள்.

      புதிதாக திருமணமான பெண்ணிற்குண்டான மெஹந்தி அவளை ஏறயிறங்க பார்க்க வைத்தது. பொன்தாலியும் நெற்றியில் குங்குமமும் பளிச்சிட்டது.

       ‘ஏன் இங்க வந்து படிப்பை தொடருற?” என்று மட்டும் கேட்டார்.

      “ஹஸ்பெண்டுக்கு இந்தவூர்ல வேலை மேம். அதான்‌” என்று பதில் தந்தார்.

    ஏனோ பிரணவியின் சாந்தமான முகம், அதற்கு பின் எந்த கேள்வியுமா கேட்கவில்லை.

      “சீட் எங்க காலியா இருக்கோ அங்க போய் உட்காரு.” என்று கூறினார்.

      “தேங்க்ஸ் மேம்” என்று அறையை பார்வையிட, நான்காவது பெஞ்சில் இடம் காலியாக இருந்தது. அங்கு சென்று அமர்ந்தாள்.‌

      “கல்யாணமாகிடுச்சு பொண்ணு மச்சி” என்று சில ஆண்கள் குரல் அதீத சலசலப்பாய் கேட்டது.
     
       “கல்யாணமாகியிருக்கு” என்ற பெண் குரலும் கிசுகிசுக்க “சைலன்ஸ்” என்று பாடம் நடத்த துவங்கினார்.

      பக்கத்தில் இருந்த பெண்ணிடம் சிறு முறுவலை உதிர்த்தாள்.

        இரண்டாம் பாட வேளையிலும், ஆசிரியர் வர அறிமுகமாகி பெயர் ஊர் மட்டும் கூறிவிட்டு அமர்ந்தாள்.

      அதன் பின் சிற்றுண்டி நேரத்திற்கென இடைவேளை கிடைக்கவும், வகுப்பில் சிலர் நட்பாக முன் வந்தனர்.

        பிரணவியை பற்றி அறிந்திட முனைந்தனர்.

       “ஏன்‌ பயந்து பயந்து பேசற? இங்க நானும் மேரீட்” என்று மற்றொரு பெண் மோனிகா கூறவும், தன்னை போல  திருமணமான மற்றொரு பெண்ணும் இருக்க ஆறுதலாக இருந்தது.

       அதன் பின் கொஞ்சம் போல அரட்டை பேச்சு ஆரம்பமானது.

       மூன்றாம் பாட வேளையில் தான் பிரணவியின் நிம்மதிக்கு உலைவைக்கப்பட்டது.

       காலையில் கண் நிறைய நேர்த்தியாக கிளம்பிய புரப்பஸர் ஆத்ரேயன், மாணவி பிரணவியின் வகுப்புக்கு வந்தான்.

        புது பேராசிரியர் என்ற ரீதியில் மாணவ மாணவிகள் பக்கம் சலசலப்பு.
    அதிலும் மாணவிகள் கூடுதலாகவே சலசலத்தனர்.

        ஆத்ரேயன் அழகு தான் ஏற்கனவே வர்ணிக்கப்பட்டதே.

       பேரழகனாக வந்து நின்று ‘ஹலோ ஸ்டூடண்ட், நான் உங்க நியூ கெமிஸ்ட்ரி புரப்பஸர். இங்க ரொம்ப நாளா வேகன்ஸி என்று என்னை பிடிச்சி இங்க போட்டுட்டாங்க.
       என் பெயர் ஆத்ரேயன். இன்னிக்கு முதல் நாள் என்பதால உங்களிடம் பேசி பழகலாம். ஒவ்வொருத்தரா பெயர் சொல்லுங்க. நினைவில் வச்சிக்கறேன்” என்று டெஸ்கில் சாய்ந்து நின்று இடது கையை பேண்ட் பேக் கெட்டித் விடுத்து, வலது கையால் மாணவர்களை வரிசையாக பெயரை கூறிட, செய்கையால் ஆரம்பிக்க கூறினான்.

       “சார் லேடிஸ் பஸ்ட்” என்று மாணவிகள் பக்கம் உரைக்க, “ஓகே.. சொல்லுங்க” என்று கூறவும், மாணவிகள் ஒவ்வொருத்தர் பெயரை எழுந்து நின்று உரைத்தனர். 

       ‘ம்கூம். எப்பவும் இப்படி பழக்கப்படுத்திக்கறது. அப்பறம் குத்துதே குடையுதேனு புலம்பறது.’ என்று மனதில் பிரணவி புலம்பினாள்.

       மூன்றாவது இருக்கை முடிந்து நான்காவது இருக்கையில் ஒளிந்து குனிந்திருந்த பெண்ணவளை மோனிகா உலுக்கி உன் தரப்பு’ என்று கூற, மெதுவாக எழுந்தாள் பிரணவி 

    ஆத்ரேயன் கண்கள் இதுவரை இயல்பாய் இருந்தது நொடியில் முள்ளை முழுங்கியவனாக மாறினான்.

       இவயென்ன இன்னிக்கே வந்துட்டா? காலையில எழுந்ததும் லேட்டு, எப்ப குளிச்சிட்டு, சாப்பிட்டு, கிளம்பியிருப்பா? திங்க்ஸ் எல்லாம் ஒதுக்கி வைக்கவே நேரம் சரியா இருந்திருக்குமே’ என்று எண்ணினாலும், அவன் சிந்தனையை தாண்டி, ‘நான் பிரணவி  சென்னையிலிருந்து இன்னிக்கு தான் மூன்றாம் வருடம் படிக்க இங்க சேர்ந்திருக்கேன். எனக்கு இந்த காலேஜ் புதுசு சார்” என்ற கூறி வீற்றுக் கொண்டாள்.

       அடுத்தடுத்து இரண்டு மூன்று பேர் பேசி மாணவிகள் பகுதி முடிந்து, மாணவர் பக்கம் வரும் வரை இறுக்கமாய் மாறினான்.

       அதன் பின் மாணவரின் ரகளையும் பேச்சும் இயல்பாக்க, நேரமும் இருந்ததால் மூன்றாம் வருடத்தின் முதல் பாடத்தை நடத்துவதாக புத்தகத்தை எடுத்தான்.

        ஆத்ரேயன் பாடம் நடத்தவும் உலகத்தை மறப்பவனே. ‘செய்யும் தொழிலே தெய்வம்’ அதிலும் ‘ஆசிரியர் பணி அறப்பணி’

       கடவுளுக்கு சமமான இடத்தில் நின்று பாடம் புகட்ட, தன் விருப்பு வெறுப்பு தனிப்பட்ட வாழ்வை ஒதுக்கி மாணவர் பக்கம் மட்டும் பார்த்து பாடம் நடத்தி முடித்தான்.

       அடுத்த வகுப்பிற்கான நேரம் வந்து மணியடிக்கவும், “ஸ்டூடண்ஸ் புரியலைனா திரும்ப கேளுங்க. பை” என்று சாக்பீஸை டேபிளில் வைத்துவிட்டு மாணவ மாணவிகள் இருக்கும் பக்கம் குத்து மதிப்பாக கூறி வெளியேறினான்.

      அடுத்த வகுப்பு ஆரம்பிக்கும் முன் ஆசிரியர் வர தாமதமாக, ஆத்ரேயனை பற்றி பேச்சு மாணவிகளிடம் கிசுகிசுப்பாய் தொடர்ந்தது‌.
    ‌
       “ஆத்ரேயன் பெயர் நல்லாயிருக்குல”

       “ஆளும் அழகா இருக்காருப்பா”

       “அய்யோ அந்த கண்ணாடி அவருக்கு அழகாயிருக்கு”

       “மேன்லியா இருக்கார்.”

      “கல்யாணமானவரா?”

       “அய்யோ தெரியலையே.” என்ற கூக்குரல்கள் இருந்தது.

      ஆண்கள் கூட்டத்தில் இனி கெமிஸ்ட்ரி பீரீயட் அப்ப நம்ம பக்கம் எந்த பிகரும் திரும்பாது.’ என்றும், “செமையா இருக்கார்” என்று மாணவர்களும் பேசினார்கள்.‌

       பிரணவிக்கு யாரையோ சொல்லறாங்க’ என்பது போல மோனிகாவிடம் அளாவினாள்.

        மதியம் போல சாப்பாட்டு நேரமென்மபதால் கேன்டீன் சென்றாள்.
     
       மோனிகா தான் “நீ ஏன் சாப்பாடு எடுத்துட்டு வரலை.? தனி குடுத்தனமா? கூட்டு குடும்பமாக?” என்று தனிப்பட்ட வாழ்க்கையையும் கேட்டாள்.

       “தனிக் குடும்பம்… நானும் அவரும் மட்டும் தான்” என்று கூறி தக்காளி சாதம் வாங்கினாள்.

        “முதல் நாள் என்பதால சாப்பாடு செய்யலையா? உன் ஹஸ்பெண்ட் வெளியே வாங்கிப்பாரா?” என்று கேட்க, “ம்ம்ம் சாம்பார் சாதம் வாங்கிப்பார்” என்றவளை கடந்து ஆத்ரேயன் உணவை வாங்கி மற்றொரு பேராசிரியரோடு இணைந்து சாப்பிட்டான்.

       உணவை விழுங்கும் நேரம் மதியமென்பதால் காஞ்சனா அழைத்து விட்டார்.

       “ஆத்ரேயா சாப்பிட்டியா?” என்று கேட்க, “அம்மா… சாப்பிட்டுட்டு இருக்கேன்‌. நீங்க சென்னை ரீச் ஆகிட்டிங்களா? மெஸேஜ் இல்லைனா  கால் பண்ண சொன்னேன். ஏன் பண்ணலை” என்றான்.
    ‌
       “இரண்டு பேரும் லீவு போட்டிருப்பிங்கன்னு நினைச்சேன். காலேஜிக்கு வந்துட்டதா பிரணவி சொன்னா.” என்றதும், தனி தனியா வந்ததை தெரிவித்தாளா? இல்லை ஜோடியா வந்ததா சொல்லி வச்சியிருக்காளான்னு தெரியலையே‌’ என்று எண்ண, “அம்மா… வீட்டுக்கு வந்து பேசறேன்” என்று துண்டித்து விட்டான்.

       எப்படியும் பிரணவி கல்லூரியில் போனை உபயோகப்படுத்த மாட்டாள். வாங்கிய திட்டும், கண்டித்ததும் நினைவுயிருக்கும் இல்லையா!?

       பிரணவியோ அவன் போன் பேசவும் கவனிக்காதது போலவே “நீங்க எப்படி? ஜாயின் பேமிலியா?” என்றதும், “இல்லைப்பா… நானும் தனிக்குடுத்தனம் தான். ஆனாலும் காலையில சமைச்சிடுவேன்.” என்றாள்.

       பிரணவி அப்பொழுதே முடிவெடுத்தாள் இனி காலையில் அலாரம் வைத்தாவது சமைத்திடலாமென. இன்று போல் ஆட்டோவில் வரமுடியுமா? கையில் அம்மா கொடுத்த பணம் தீர்ந்து விட்டால் அப்பாவிடம் கேட்க முடியாதே.

       திருமணம் ஆனப்பின் கேட்டால் அவர்களுக்கு சொல்லாமலே புரிந்திடுமே.

       வீடு வேறு ஒதுக்கி வைக்க வேண்டும்.’ என்றதும் சாப்பிட்டு நீரை அருந்தினாள்.

       ஆத்ரேயன் இருந்த இடத்தை காண, வெற்றிடமாக இருந்தது.

       இவரென்ன மின்னல் வேகத்துல மாயமா போறார். இந்நேரம் பழைய காலேஜா இருந்தா சாப்பிட்டு அரட்டை அடிப்பேன். இங்க மோனிகா தவிர யாரிடமும் பேச முடியாலை. இந்த தாலி குங்குமம் மற்றவர்களிடமிருந்து என்னை தனியா காட்டுது.

      ஏன் தான் இந்த திருமணமோ? யாருக்காகவோ எதற்காகவோ? கடைசில என் வாழ்க்கை நிம்மதியில்லாம போச்சு. அப்பாவாது  திருமணத்தை தவிர்த்து வேற காலேஜ்ல சேர்த்து விட்டிருக்கலாம்.
       இவரிடமே மாட்டி விட்டு அப்பா-அம்மா பாட்டுக்கு வீட்டுக்கு போயிட்டாங்க’ என்று நடந்தவள் வகுப்பறை வரவும் நினைவுகளை கவலையை புறம் தள்ள நிர்பந்திக்கப்பட்டாள்.

    -தொடரும்.

      வாசிப்பவர் உங்கள் கருத்தை முன்மொழியுங்கள் நன்றி.


    ‌
    ‌‌
     
      

  • மௌனமே வேதமா-1

    அத்தியாயம்-1

        இரண்டு பக்கம் வாழை மரத்தை கட்டி, இளம்பச்சை வண்ணத்தில் வர்ணம் பூசப்பட்ட வீட்டில், வண்ண விளக்குகளால் ஆங்காங்கே தொங்கவிடப்பட்டு இருந்தது.
       வாசலில் காலணி விடும் இடத்தில் செருப்புகள் விரிந்து கிடந்தது.

          அவ்வீட்டிற்கு கையில் பரிசு பொருட்களோடு வந்தவர்கள் ஆத்ரேயன்-பிரணவியை வாழ்த்தினார்கள்.

        ‘புதுமனை புகுவிழா’ என்பதால் இருவரும் புத்தம் புது பட்டுயுடையில் மிளிர்ந்தார்கள்.

        தங்களுக்கு கல்யாணமாகி ஒரு வாரமே கடந்திருக்க, கையோடு இரு வீட்டு பெற்றவர்களும் தங்கள் பிள்ளைகள் நலனுக்காக திருமண செலவை குறைத்து, அதற்குண்டான பணத்தை வீடு வாங்கிக்கொள்ள சில லட்சங்களை கொடுத்தார்கள். மேலும் ஆத்ரேயனின் சேமிப்பில் வைத்திருந்த பணத்தாலும் வீட்டை வாங்கியிருந்தார்கள்.

       தனி வீடாக அமையவும் அதுவும் தங்கள் வசதிக்கு ஏற்ற விலையில் வரவும் ஆத்ரேயனை பெற்றவர்களுக்கு மிகவும் திருப்தியானது.
       வீட்டை கட்டிப்பார் கல்யாணத்தை பண்ணிப்பார் என்பார்கள். இங்கு இரண்டும் மனதிற்கு நிறைவாய் நடந்து முடிந்ததில் மகிழ்ச்சி பன்மடங்கானது.

      கீழே ஹால், மாடிலர் கிச்சன், இரண்டு படுக்கையறைகளுக்குள் அட்டாச் பாத்ரூம் வசதி கொண்டது என்பதால் கண்ணை மூடி வாங்கி விட்டார்கள். என்ன ஒரே குறை ஆத்ரேயன் வேலை பார்க்கும் கல்லூரியிலிருந்து சற்று தூரம்.

      ஆத்ரேயன் ‘சாரதா ஆர்ட்ஸ் அண்ட் சயின்ஸ் கல்லூரி’யில் பேராசிரியராக பணிப்புரிகின்றான்.
      
       எப்படியும் இருசக்கர வாகனத்தில் பணிக்கு சென்றிட வசதியென்பதால், ஒன்றரை மணி நேர பயணத்தை, அவன் தூரமாகவோ கருதவில்லை.

      பரிசு பொருட்களை ஒரு அறையின் அலமாரியில் வைத்தவன், பணமாக வந்ததை சட்டையில் வைத்திருந்தான்.

       அவனுக்கு இந்த மொய் கணக்கு எல்லாம் பிடிக்காது. அதற்காக தான் திருமண பத்திரிக்கையில் கூட ‘பணமும் பரிசும் தவிர்கக்கவும்’ என்று கொட்டை எழுத்தில் போட்டிருந்தான்.

       ஓரளவு சொந்தம் பந்தம் என்று காலையிலிருந்து மதியம் வரை வந்து சென்றவர்களை தவிர்த்து, ஆத்ரேயனை பெற்றவர்கள் காஞ்சனா-பாலமுருகன், பிரணவியின் தாய் தந்தையர் அமலா-ஜெகநாதன் மற்றும் பிரணவியின் பாட்டி பவானி ஹாலில் சோபா இருந்தும் தரையில் பாயில் வீற்றிருந்தார்.

      நெருங்கிய உறவினர்களாக ஆத்ரேயனின் அக்கா சங்கவி மாமா வினய் இருந்தார்கள்.

    தூரத்து சொந்தம் ஒருவர் மொய் கவரை நீட்ட, ஆத்ரேயன் மறுத்து பார்த்தும் வலுக்கட்டாயமாக மேற்சட்டை பையில் வைத்துவிட்டார்.

       மொய் கவரை கொடுத்த வரை “நீங்க போய் சாப்பிடுங்க” என்று மாடிக்கு அனுப்பி வைத்த கையோடு, அன்னையை தேடி வந்தான்.

    “அம்மா அம்மா… ஏன்மா… வீடு பால்காய்ச்சியதுக்கு பணத்தை கொடுக்கறாங்க. கல்யாணத்துக்கு அடிச்ச பத்திரிக்கையில புதுமனை புகுவிழாவுக்கு வர்ற ‘உறவும் நட்பும் பணமும் பரிசும் தவிர்த்திடுங்க’ன்னு கொட்டை எழுத்துல போட்டது தானே. அப்பவும் பாருங்க” என்று கோபமாய் மொய்கவரை நீட்டினான்.‌
       ‌
       “நாம கல்யாண பத்திரிக்கை அடிச்சப்பவே புதுமனை புகுவிழா தேதியும் அதுல போட்டு சொன்னது தான். ஆனாலும் சில சொந்தக்காரங்க எங்க கேட்கறாங்க? நாம மறுத்தா கோவிச்சுக்கறாங்க ஆத்ரேயா” என்று கூறவும் ஆத்ரேயன் தலையை உலுக்கி ”பிடிங்க” என்று மொய் கவரை கொடுத்தான்.

      “இதுநாள் வரை என்னிடம் கொடுக்கறது சரி. இனி உனக்குன்னு வந்தவளிடம் தரணும் ஆத்ரேயா‌” என்று அன்னை வாங்க மறுத்து, ஆத்ரேயன் தாலிகட்டியவளை சுட்டி காட்டினார் காஞ்சனா.

    ஆத்ரேயன் மெதுவாக இடது பக்கம் திரும்பினான்.

       பிரணவி அவள் அம்மா அமலாவிடம் தலையிலிருந்த பூவை சரியாக வைக்க கூறி நின்றிருந்தாள்.

       ஆத்ரேயன் தன் அன்னை காஞ்சனா கூறியதால், பிரணவியிடம் வந்து பணத்தை நீட்டினான்.‌

       அவளோ திகைத்து விழிக்க, “அம்மா உன்னிடம் கொடுக்க சொன்னாங்க” என்றான் மொட்டையாக.‌

      ‌பிரணவி மாமியாரை காண, “நீ தானேம்மா வரவு செலவு பார்க்க போற. நாங்க உங்க கூட இருந்தா நானே பார்த்துப்பேன். நீங்க தனியா இருப்பதால நீ தான் கவனிக்கணும்” என்று பொறுப்பு என்னும் பாரத்தை ஏற்றினார்.

       பிரணவி மௌவுனமாய் வாங்கி தன் கைப்பையில் வைத்தாள்.

      புது பீரோவின் பரிசு கவர் கூட பிரிக்கவில்லை. எப்படியும் நடைமுறை வாழ்வோடு கலந்திட இரண்டு நாள் ஆகலாம். ஏற்கனவே போதும் போதுமென்ற அளவிற்கு அறிவுரைகள் வழங்கியதால் பிரணவி மிகவும் அமைதியாக பையில் திணித்து கொண்டாள்.

       மாமா வினய் ஆத்ரேயன் அருகே வந்து, “என்ன மாப்பிள்ளை… புது பொண்டாட்டி, புது வீடு, புது காலேஜ் வேற, எல்லாமே ஸ்மூத்தா போகுது. இனியாவது உன் வாழ்க்கையை இனிமையாக ஆரம்பி” என்று கூற, ஆத்ரேயனுக்கு சலிப்பு தான் வந்தது.

        திருமணமாகி ஒரு வாரமே கடந்திருக்க இந்த சலிப்பு வந்திருக்க கூடாது. ஆனால் ஆத்ரேயனுக்கு சலிப்பு வராமல் இருந்தால் ஆச்சரியமே.

        இத்தனைக்கும் அவனாக தான் திருமணத்திற்கு பெண் பாருங்கள் என்றான்.‌

    ‌ அவன் வார்த்தை விடாமல் இருந்திருக்கலாம். இந்நேரம் வெறும் வேலை மட்டும் மாற்றிக்கொண்டு நிம்மதியாக இருந்திருப்பான்.

       தற்போது எல்லாம் மாறிவிட்டது.

        “என்ன உன் தம்பி எதுக்கும் மசிய மாட்டேங்குறான்.‌ பாவம் அந்த பிள்ளை. இதுக்கு அந்த பொண்ணை வேற யாருக்காவது கட்டி வச்சியிருக்கலாம்.” என்று வினய் மனைவி காதில் முனங்க, சங்கவியோ “சும்மாயிருங்க… இப்ப தான் ப்ரைன் வாஷ் பண்ணி நிம்மதியா கல்யாணத்தை முடிச்சிருக்கு.” என்று அமைதிக்காக்க கூறினாள்.

        “நீ தான் சொல்லிக்கணும். உன் தம்பிக்கு ப்ரைன் வாஷ் பண்ணியதா.

       அவன் அப்படியொன்னும் நீ சொல்லறதுல சரின்னு முடிவுக்கட்டுற ஆளில்லை. அவன் மனசுல வேறயேதாவது காரணத்தோடு இந்த பிள்ளையை கல்யாணம் பண்ணிட்டான்.” என்று கூறவும் சங்கவிக்கு அப்படி தான் என்று தோன்றியது.

       ஆத்ரோயன் எல்லாம் தலைகீழ் நின்றாலும் தன் எண்ணத்தை சிறிதும் மாற்றிக் கொள்ளும் ரகமில்லை‌. அப்படியிருக்க இந்த கல்யாண விஷயம் அதிசயத்திலும் அதிசயமே.

       சங்கவி தம்பியை கவனித்துக் கொண்டே தம்பி மனைவியை காண, அவளோ பாட்டி பவானியின் மடியில் படுத்து கிடத்தாள்.

        சங்கவி பார்ப்பதால் புது வீட்டில் படுத்திருப்பது பிடிக்கவில்லையோ என்று அமலா மெதுவாக மகளை எழுப்பினாள்.

       “என்னம்மா” என்று பிரணவி சினுங்க, “இப்படியா ஹால்ல படுப்பாங்க. எந்திரிச்சு உட்காரு” என்றதும், “அம்மா… காலையில சீக்கிரம் எழுந்துக்க சொல்லி, ஓமகுண்டலத்துல உட்கார வச்சிட்டிங்க. கண்ணெல்லாம் புகை, தூசி. இயர்லி மார்னிங் எழுந்ததால தூக்கம் தூக்கமா வருது.” என்றாள்.

       “மாப்பிள்ளை வீட்ல கொஞ்ச பேர் இருக்காங்க. அவங்க போற வரை கொஞ்சம் பொறுப்பா இரு.” என்று கடிந்தார்.

       பாவம் சில நாட்களாகவே பிரணவி நின்றால் குற்றம் நடந்தால் குற்றமென்று ஆகிவிட்டது.

       சரியான தூக்கமில்லை, உணவில்லை, நிம்மதியும் பறிப்போனது.
       எப்பொழுது இயல்பான வாழ்க்கை வாழ்வதென்ற தவிப்பு அவளுக்குள்.

      அவளுக்குமே இந்த திடீர் திருமணம் ஆனந்தத்தை தரவில்லையே.

       இப்படி அப்பாவும் பாட்டியும் பிடிவாதமாக நின்று திருமணத்தை நடத்துவார்களென்று, நான்கு மாதத்திற்கு முன் சொல்லியிருந்தால் நகைத்திருப்பாள்.

       அதுவும் ஆத்ரேயனை.

        உம்மென்ற முகத்தோடு பாட்டியிடம் வீற்றிருந்தவளை அமலா எழுப்பி சம்பந்தியோடு சென்று நில் என்றதும் தயக்கமாய் காஞ்சனா அருகே சென்றாள்.

       பாலமுருகன் மனைவியிடம் கண்காட்டி மருமகள் வருவதை உரைத்திட, முகமலர்ந்தார்.

       “என்னடா தூங்கலையா? காலையிலேயே எழுந்ததுக்கு கண்ணு சொக்கியிருக்குமே” என்று காபியை நீட்டினார்.

       தூக்கத்தை விரட்ட காபியை பெற்று கொண்ட பிரணவி, “அம்மா தான் எல்லாரும் போனப்பிறகு ரெஸ்ட் எடுத்துக்க சொன்னாங்க. ஏதாவது வேலையிருந்தா, கூடமாட உதவ சொன்னாங்க” என்றாள் கள்ளங்கபடமின்றி.

       “அதுவும் சரி தான். நாங்க போனதும் ரெஸ்ட் எடுங்க. இன்னிக்கே டிக்கெட் எடுத்திருக்கு. இல்லைனா பொறுமையா கூட பேசுவேன்” என்னும் பொழுதே பாலமுருகன் நைஸாக நழுவியிருந்தார்.

       “ஆத்ரேயனை பற்றி உனக்கு ஓரளவு தெரியும்” என்று ஆரம்பிக்க, பிரணவிக்கு ‘எனக்கு அவரை பற்றி ஒன்றும் தெரியாது’ என்று இடையில் உரைக்க தோன்றியது. ஆனால் மாமியார் மாமனார் பேசும் பொழுது உடனுக்குடன் உன் கருத்தை கூறுகின்றேன் என்று பேச்சை இடைவெட்டியிடாதே என்ற அன்னையின் அறிவுரையால் அமைதியானாள். விழாவுக்கு வந்த அனைவரும் வணக்கம் வைத்து புறப்பட நடுவில் அவர்களை வழியனுப்பினார். மருமகளை கூடவே நிறுத்தி பேச்சை தொடர்ந்தார் காஞ்சனா.

       “அவன் மனதார தான் கல்யாணத்துக்கு சம்மதித்தான். ஆனா பொண்ணு போட்டோல உன் போட்டோ எதிர்பாராத விதமாக அமைந்ததை அவன் எதிர்பார்க்கலை‌. ஒருவிதத்துல எங்களுக்கு இந்த திருமணம் தப்பாவே தோன்றலை.

       அவனுக்கு தான்….” என்று இழுத்தார்.

       ‘அவருக்கு மட்டுமா? எனக்கும் திருமணம் என்றதும் நிம்மதியாக தான் தலையாட்டினேன். இப்படி இவரிடம் என் போட்டோ போய் சிக்கிக்கும்னு நினைச்சேனா?! எங்கம்மா அப்பாவுக்கும் இந்த திருமணம் தவறாபடலை.

    அவரை போலவே எனக்கு தான்… எப்படி எடுத்துக்கறதுன்னே தெரியலை.’ என்று மனதில் புலம்பினாள்.

       காஞ்சனா அன்பாய் ஆதுரமாய் தீண்டி “நீ ஒன்னும் கவலைப்படாத… நாளாக நாளாக எல்லாம் சரியாகிடும். 

    நீயும் அவனும் கொஞ்சம் பேசி பழக நேரமெடுக்கலாம். அதனால் என்ன? கல்யாணமானவங்க எல்லாம் பேசி பழகியா மணந்துக்கறாங்க. கொஞ்சம் கொஞ்சமா ஒருத்தரை பற்றி ஒருத்தர் நெருக்கமா பழகவும் தான் புரிதலும் அன்பும் உருவாகும்.

         நீங்களா பழசை நினைச்சி உங்களுக்குள் முட்டிக்காதிங்க” என்று கூறினார்.‌

        ‘என்னயென்னவோ சொல்லறாங்க. இதுக்கு என்ன சொல்லறது. எப்பவும் அப்பா அம்மாவிடம் மண்டையை ஆட்டற மாதிரி ‘சரிங்கத்தை’ முடிச்சிடுவோம் என்று எண்ணி “சரிங்கத்தை” என்றாள் தலையாட்டியபடி.

        “சமத்து” என்று நெட்டி முறித்து, “நாங்க நைட்டு டிரையினுக்கு கிளம்பிடுவோம். உங்க அம்மா அப்பா பாட்டியும், என் பொண்ணு மாப்பிள்ளை கூட இங்க இருக்க போறதில்லை.

       மெதுவா இன்னிக்கு ரெஸ்ட் எடுத்துட்டு, பரிசு பொருட்களை பிரிச்சி, ஒவ்வொரு இடத்திலும் உங்களுக்கு பிடிச்ச மாதிரி நீங்களா வஞ்சிக்கோங்க. அவன் பேசினா எதிர்த்து பேசாத. நீ பேச மாட்ட… இருந்தாலும் சொல்லிடறேன். அவனுக்கு பிடிச்ச மாதிரி நடந்தேன்னா கூடிய சீக்கிரம் மனசு மாறுவான்” என்று கூறினார்.

       பிரணவிக்கு இதுவரை வராத பயம் இப்பொழுது முளைத்தது. இவரோடு தனியாக வாழ வேண்டுமா? அதுவும் சென்னையை விடுத்து திருச்செந்தூரிலிருந்து சற்று தள்ளிய இந்த ஊரில்? என்று முட்டைக் கண்கள் விரிய திகைத்து நோக்கினாள்.

       அதே நேரம் பாலமுருகன் மைந்தனிடம் புத்திமதி உரைத்திருப்பாரோ என்னவோ, “அப்பா… நான் ஒரு புரப்பஸர். எனக்கு பாடம் நடத்தாதிங்க.” என்று கண்டித்து முறைத்து, அந்த நேரம் முகதிருப்பம் செய்யவும் பிரணவியை பார்க்க நேர்ந்தது.
      
        ‘இவயெதுக்கு முட்டைக் கண்ணை உருட்டறா? இங்க மாதிரி அங்கயும் அம்மா அவளிடம் மந்திரிக்கறாங்களா?” என்று  கைக்கடிகாரத்தை பார்த்து, “உங்களுக்கு டைம் ஆகப்போகுது முதல்ல பெட்டி படுக்கையை கட்டுங்க” என்று விரட்டினான்.

    தங்கள் குடும்பத்தை தவிர யாருமில்லையென்ற காரணத்தால் ஆத்ரேயனின் குரலொலி அதிகரித்தது.

        ஆத்ரேயன் பேச்சு சப்தம் கேட்டு “டேய் மாமா கார்ல கொண்டு போய், அப்பா அம்மாவை அத்தை மாமா  அந்த பாட்டி எல்லாரையும் டிரெயின்ல ஏற்றி விட்டுட்டு தான் நாங்க போவோம்.” என்றதும், நிதானமாக வந்தவன், “நீங்க கார்ல கொண்டு போனாலும் பெட்டியை எடுத்து வைக்கணும் இல்லையா? நைட் டிரெயின்ல சாப்பிட உணவையும் பேக்கிங் பண்ணணும்.” என்றதும் அமலா எட்டி பார்த்து, “அதெல்லாம் பண்ணிட்டு இருக்கோம் மாப்பிள்ளை” என்றார்.

       “லக்கேஜ் கூட எடுத்து வச்சிட்டோம்” என்று ஜெகநாதன் வந்தார்.

       அவரை கண்டதும் ஆத்ரேயன் பேச்சு சப்தம் முற்றிலும் முடங்கியது.

        எத்தனை சொல்லியும் கேட்காமல், பிரணவிக்கு திருமணம் செய்தாக வேண்டும் என்று விடாப்பிடியாக நின்று தன்னையும் இக்கட்டில் தள்ளிவிட்டவரை கண்டு என்ன பேசுவது?!

       தன் ஒட்டு மொத்த மூளைசலவையும் இவரிடம் தோற்றுப்போனதே என்று ஆத்ரேயன் நெஞ்சு விம்மியது. வேறு வழியில்லை தாலி என்றதை கழுத்தில் கட்டி விட்டேன். இனி எதையும் சமாளிக்க வேண்டும்.

        காஞ்சனா பாலமுருகன் இருவரும் நேரத்திற்கு புறப்பட தயாராகினரோ இல்லையோ, பெண் வீட்டு பெற்றோர்கள் என்ற முறையில் தங்களால் எந்த தாமதமும் நிகழ கூடாதென்று ஜெகநாதன் கிளப்பிவிட்டு தாய் பவானி அருகே அமர்ந்துக் கொண்டார்.
     
      அமலா சில்வர் பாக்ஸில் சப்பாத்தி  பேக்கிங் செய்து கொண்டார். கூடுதலாக பன்னீர் எல்லாம் பேக்கிங் செய்தேயிருக்க எடுத்து வைத்துக் கொண்டார்.

       “நீங்களுமா மருமகளிடம் அறிவுரை சொல்லிட்டிங்களா” என்று காஞ்சனா இலைமறைவாக மகனோடு வாழ சொன்னீர்களா என்று நாகரீகமாய் கேட்டார்.

       “என்னை விட எங்கத்தை அதெல்லாம் பூசி மொழுகாம தெளிவா சொல்லியிருக்காங்க. அவங்க பேத்தியிடம் கல்யாணமான அன்னிக்கே விலாவரியா பேசிட்டாங்க சம்பந்தி.

       கொஞ்சம் பயப்படறா… தம்பி புரப்பஸர் இல்லையா. அந்த பயம் இன்னமும் இருக்கு.” என்றதும் காஞ்சனாவுக்கு புரியாமல் இல்லை.

       ஏதோ அறிவுரையெல்லாம் முடிந்ததே இனி ஆண்டவன் தலையெழுத்து படி அமையட்டும். இப்பொழுது மட்டும் இறைவனின் திருவிளையாடலின்றி இங்கே வந்திருக்க முடியுமா?

       முழுக்க முழுக்க சென்னையில் வாழ்ந்தவன் ஆத்ரேயன். சொந்த ஊருக்கு வரும் பொழுது திருச்செந்தூர் முருகனை தரிசிப்பார்கள்.
       இப்படி சொந்த ஊரிலேயே வீடு வாங்கி வாழ முடிவெடுப்பானென்று கனவிலும் கண்டதில்லை. எப்படியும் சென்னையில் அப்பாட்மெண்ட் குடிப்புகுந்து தனக்கு நிகரனா பெண்ணை மணந்து இல்வாழ்வில் காதல் பாடத்தை நிகழ்த்த ஆவலாய் இருந்தான்.‌

       இப்படி சொந்த மண்ணில் ஆடிக்கு அமாவாசைக்கு வந்தவன், பணியும் வாழ்வும் சொந்த வீடும், பிரணவியை கட்டிக்கொண்டு காதல் பாடம்(?) என்றதும் நினைத்து பார்த்து மிரண்டான்‌.

        “மாப்பிள்ளை நாங்க கிளம்பறோம். இப்ப கிளம்பினா தான் அத்தை மாமாவை ரயில்வே ஸ்டேஷனில் விட்டுவிட்டு, நாங்க கார்ல் போக வசதியா இருக்கும்” என்று வினய் கூறினான்.

      விபரீத எண்ணங்களுக்கு தடையாகவும், சட்டென அக்கா புருஷன் வினயிடம் ”சரிங்க மாமா பத்திரமா போங்க. எதுனாலும் கால் பண்ணுங்க” என்று கூறினான்.

       ஆண்மகனை பெற்றவர்கள் திடமாக புறப்பட, அமலாவும் பிரணவியும் கட்டிப்பிடித்து அழுகையை அடக்கினார்கள்.‌

      பிரணவியால் கட்டுபடுத்த முடியாமல், உதடு தந்தியடிக்க, கண்ணீரை உகுத்தினாள்.

      பவானி பாட்டியோ, “சும்மா எதுக்கு அழுவற?” என்று கடிந்தார்.

       வினயின் பெரிய காரில் எல்லாரும் ஏறிக் கொள்ள கையசைத்து விடைப் பெற்றனர்.

        காரிலே கூட சென்னை போகலாம். ஆனால் உடல் அசதியாக இருக்குமென்று ஆத்ரேயன் தான் ஏசி கோச்சில் நீட்டி நிமிர்ந்து படுத்துக்கொள்ள வசதியாக இருக்கும் என்றான்.

       ஏனெனில் பெற்றவர்களுக்கு கல்யாண வேலை, புதுமனை புகுவிழா வேலை என்று அதீத அலைச்சலும் சோர்வும் இருக்குமென்று புரிந்து நடந்தான்.

       பெற்றவர்கள் தலைமறையவும், புதிதாக மணமான ஜோடிகள் கட்டிபிடித்து கட்டிலுக்கு மகிழ்ச்சியாக சென்றிருக்கலாம்‌.

       ஆனால் ஆத்ரேயனுக்கும், பிரணவிக்கும் சீன சுவராக பெரிய மதில்சுவர் இருந்தது.

        மெயின் கதவினை பூட்டிவிட்டு, இருவரும் யார் முதலில் அறைக்கு செல்வது என்பது போல, இரண்டு அறையில் ஆளுக்கொரு அறைக்கு வேகமாய் நடந்து கதவை அடைத்திட நின்றனர். எதிரெதிர் அறையென்றாலும் தாழிடும் நேரம் மற்றவரை பார்த்திட கூடாதென்று கவனமாய் தவிர்த்தனர்.

        இரவெல்லாம் புது வீடு என்பதால் ஆங்காங்கே தொங்கிய வண்ண விளக்குகள் ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்தது.

    -தொடரும்.

    பிரவீணா தங்கராஜ்.

    daily episode so.. கூடவே வாசித்துவிடுங்க. நாளை முதல் login செய்தால் மட்டுமே வாசிக்க முடியும். அப்படி மாற்றிடுவேன். அதனால் register login செய்து கொள்ளுங்கள்.