🍁தளத்தில் கதைகளை வாசிக்கும் அன்பானவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். தங்கள் கருத்தை comments மூலமாக பகிர்ந்து உற்சாகமூட்டவும். பேரன்பும் நன்றிகளும்.🍁  

Short Stories Archives - Page 2 of 4 - Praveena Thangaraj Novels
புது தளத்திலும் கதைகள் பதிவிடப்படுகின்றன. Register Login செய்து வாசிக்கவும்.

Tag: Short Stories

Short Stories

  • குலானின் கை வண்ணம்

      குலானின் கை வண்ணம்

      லட்சுமி பாத்திரத்தை டம் டும் என்று வைத்து அம்மியில் வேர்கடலை துவையலை அரைத்து கொண்டிருந்தாள்.

          ”இந்த கரண்ட் கண்டுபிடிச்ச காலத்துலயும் நான் இந்த அம்மி கல்லுல அரைச்சிட்டு கிடக்கேன். அதுக்கு காரணம் நீ தான் யா.” என்று கணவன் கணேஷை வைதவாறு லட்சுமி கத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

        “பொழைக்க தெரியாத ஆளை கட்டி வச்சிட்டு எங்கப்பன் நிம்மதியா போய் சேர்ந்துட்டார். நான் இன்னமும் உன்னான்ட மாட்டிட்டு அல்லல்படறேன்.” என்றவர் மகளிடம் “ஏய் கயலு தண்ணி கொண்டா துவையலுக்கு விட்டு அரைக்க” கூறி முடித்ததும் அஞ்சாங்கல் பொறிக்கு விளையாடி கொண்டிருந்த கயல்விழி தண்ணீரை கொண்டு வந்து வைத்து ஓட பார்த்தாள்.

        “ஏன்டி கொஞ்சம் கல் உப்பு எடுத்தா. ஒரு காஞ்ச மிளகாய் கொண்டா. கராம் பத்தலை” என்று ஏவவும் கயல் விளையாட்டை தடுக்கின்றாரே தாய் என்று கொஞ்சம் வாடிப்போனாள்.

         உப்பு மிளகாய் எடுத்து வந்து நீட்டி விளையாட போக அதற்குள் தன்னோடு விளையாடிய மலர் அவள் வீட்டுக்கு சென்றிருக்க தந்தையருகே வந்தமர்ந்தாள்.

         “நான் சொல்லற மாதிரி பானைய செய்து கொடுத்து சம்பாரிக்கற வழியை பாருயா. நீ பட்டினி இரு யாரு வேணாம்னா. இந்தா பன்னிரெண்டாகுது இதுக்கு. இந்த ரசம் துவையலுனு சாப்பிட கொடுத்தா அது வலுவா இருக்குமா.” என்று சொன்னதும் கணேஷை புரியாது பார்த்தாள் கயல்.

         கணேஷோ இத்தனை நேரம் அமைதியாக இருந்தவன் “என்ன லட்சுமி நான் என்ன பானை செய்யாமலா இருக்கேன். செய்தது எல்லாம் பாரு அடிக்கி வச்சிருக்கேன்.

       மற்றவங்க பானையில குழாயை வச்சி வியாபாரம் பார்க்கறாங்க தான். ஆனா அது நீடிக்காது மா. அந்த பிளாஸ்டிக் குழாயை சொருகினா அதோட பிடிமானத்துல திருகும் பொழுது அது கொஞ்சம் கைஞ்சமா லூஸ் விட்டுடும் புள்ள.

         தெரிந்தே செய்யறது எப்படி புள்ள. மனசு குத்துதுல. மத்தவங்க செய்யறாங்கனு நாமளும் டிசைனை மாற்றினா அது அபயோகப்படுத்தற நாள் நீட்டிக்காது. பானையா அய்யோ அது வேஸ்டு என்று வாங்கற கொஞ்சநஞ்ச ஆட்களும் வாங்க மாட்டாங்க.” என்று எடுத்துரைத்தான்.

         லட்சுமி வடித்த சோறையும் இரசத்தையும் வைத்து துவையலை நீட்டினாள்.
       
        கயலோ “அப்பா பானையில தண்ணி ஊத்தி வெயிலுக்கு சில்லு குடிக்கிறவங்க. அதோட பயனை தெரிந்து வைச்சியிருக்க மாட்டாங்களா.

    இப்ப எங்க மிஸ்ஸெல்லாம் ஒரு பொருளோட பயன் பண்பு நலன் அதோட பாதிப்பு அதனால ஏற்படும் நலன் இப்படி தான் பாடம் நடத்துவாங்க.

    நீயும் அது போல எழுதி வைச்சிட்டா அதை படிச்சு தெரிந்து குழாயை விட சாதரண டிசைன் கொண்ட பானையை வாக்குவாங்க தானே. யாரும் அது சரியில்லை இது சரியில்லை என்று கூற மாட்டாங்க. எழுதி பார்த்ததை படிச்சி வாங்குவாங்க. அதோட தன்மை அறிந்து வாங்கறதால அவங்களும் ஏமாறலை. நீயும் உண்மையா விற்ற மனதிருப்தி கிடைக்கும்ல. அது மட்டும் இல்லை பா. டேப் வைச்ச பானை மட்டும் இல்லை. எங்க மிஸ் வாட்டர் பாட்டில் கூட வச்சிருக்கிங்க. நீ அது மாதிரி செய்யுங்க அப்பா. பானையில டிராயிங் வரைந்து கலர் கொடுக்கலாம். நிறைய ஐடியா இருக்கு பா.” என்று கயல் ஐடியா அலமுவாக மாறி யோசனை தந்தாள்.

         “டேய் குட்டிமா அப்பா என்ன பெரிய கடையா வச்சியிருக்கேன். ரோட்டுல வச்சி பிழைப்பு நடத்துறோம். இதுல எங்க எழுத. கலர் அடிக்க எல்லாம் நான் ஓவியன் இல்லையே…” என்று சலித்தார்.

        “வல்லவனுக்கு புல்லும் ஆயுதம் அப்பா. எங்க ஸ்கூல்ல சார்ட் ஒர்க் செய்வாங்க. நான் அதுமாதி எழுதி தர்றேன். நீ உன் கடை போடற இடத்துல பானைகளுக்கு நடுவுல அந்த சார்டை வச்சிடலாம். அது சுலபம் தானே. அதுக்கு நீ ஷர்வன் ஸ்டோர் அண்ணாச்சியா இருக்கணும்னு அவசியமில்லையே அப்பா.” கிலுக்கி சிரித்தவள் மேலும்,
        “அதுவுமில்லாம டிராயிங் பண்ணறது சுலபம் அப்பா. நீ சின்ன சின்ன டிசைன்ல பெயின்ட் ஒர்க் பண்ணிடலாம். மண்ணுல வெவ்வேறு வடிவத்துலயும் செய்யலாம். மண் தானே அப்பா. நாம என்ன செய்தாலும் நம்ம கை பழக்கம் தானா வரும்” என்றாள்.

         “அடசின்ன வாலு யோசனை நல்லா தான் இருக்கு. எழுதி கொடு. வச்சி பார்த்து வியாபாரம் பண்ணி பார்க்கறேன்.” என்று கணேஷ் பதில் தந்தார்.

         அன்றைய இரவு கண் விழித்து, கயல் செய்து கொடுத்தாள்.

       கயலின் தரத்தில் போர்டு பளிச்சென மிளிர்ந்தது. பள்ளியில் முதல் மாணவி அவளின் திறமை நேர்த்தியான எழுத்தில் புலர்ந்தது. காலை வெயிலும் அழகாய் விடிந்தது.

       கயலை பள்ளியில் விட லட்சுமி செல்லவும் கணேஷ் வண்டியில் பானையை ஏற்றி சந்தை கூடும் இடத்தில் அடுக்கி வைத்து கயலின் கை வண்ணத்தில் மிளிரும் சார்ட் போர்டை வைத்தான்.

         பத்து மணிக்கு மேல் போவோர் வருவோர் பார்த்து பார்த்து போனார்கள். கணேஷ் சோர்ந்து அமர்ந்தான்.

         மாலை நான்கு மணிக்கு பள்ளியில் லட்சுமி அழைக்க வர அவளுக்கும் முன்னாக கணேஷ் நின்றிருந்தான்.

        கையில் கயல் நீண்ட நாளாக கேட்ட டைய்ரி மில்க் சாக்லேட்டும் ஹீரோ பெண்ணும் வைத்திருந்தார்.

          “என்னங்க பொழப்பை பார்க்க போகலையா இங்க இருக்கிங்க.” என்று லட்சுமி கொஞ்ச நஞ்ச வருமானத்தையும் விட்டு விட்டு மனுஷன் இங்கே இருக்காரே என்று பதறினாள்.

         அதற்குள் கயல் தன் தோழியோடு பள்ளி முடிந்து வாசலில் வர என்றும் தாய் மட்டும் அழைத்து செல்வது வழக்கம். இன்று தந்தையும் இருக்க தோழியிடம் பை சொல்லிவிட்டு தந்தை தாய் நோக்கி ஓடிவந்தாள்.

         “ஏலே கயல் குட்டி நீ சொன்ன யோசனை படி பானையை அடுக்கி வச்சேன். போர்டை நடுவுல வச்சேன். முதல்ல காய்கறி வாங்க வந்த சந்தையில எல்லாரும் பார்த்துட்டே போனாங்க புள்ள. திரும்ப வந்ததும் வாங்கிட்டாங்க. சிலர் போகறப்ப வாங்க இருந்தாங்களாம். பானை வித்திட்டதும் ஆர்டர் கொடுத்து இருக்காங்க. பதிமூன்று பேர் கேட்டு இருக்காங்க. இதுல புதுசா இட்லி பானை மாதிரி கேட்டு இருக்காங்க. அதான் புரியலை… வித்தியாசமா இருந்தா கூட ஓகே எத்தனை வருடம் உபயோகப்படுத்தலாம்னு சொல்லுங்கனு கேட்டுக்கறாங்க. இந்தா கயலு உனக்கு இது.” என்று வாங்கி வந்த பேனா சாக்லேட்டை நீட்டினார் கணேஷ்.

         “அதுக்கா அப்பா பீல் பண்ணற உன்னோடதுல நெட்டு போடு நான் மண்ணுல என்னவெல்லாம் செய்யலாம்னு குகூள்ல போட்டு காட்டறேன். உங்களுக்கு தெரிந்தா செய்யுங்க. முதல் வாட்டர் பாட்டில் செய்தா எனக்கு தான் அது.” என்று முன் பதிவாக தனக்கு ஆர்டர் தந்து ஆலோசனையும் வழங்கினாள்.

          லட்சுமி வாயை பிளந்து மகளை காண தந்தையும் மகளும் தொழிலை மேம்படுத்த வண்டியிலே கலந்தாய்வு செய்ய லட்சுமி ஏதோ தங்களின் வாழ்வு மாற்றம் பெறும் என்ற நம்பிக்கை சிறிதாய் வந்தது.

    -முற்றும்
    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • மேதினி உதயம் 

         மேதினி உதயம் 

                    கோவிட்-19, இது சீனாவில் கண்டறியப்பட்ட கொரோனா வைரசு மனிதர்களிடம் ஏற்படுத்தும் தொற்று நோயாகும். சீனாவின் ஊகான் நகரத்தில் இது ஏற்படுத்திய கொடிய தாக்கத்திற்குப் பின்பு தான் இந்த பெயர் வைக்கப்பட்டது.

    2019–20 தொற்று

               கொரோனா வைரசு காற்று வழியாகப் பரவுவதை விட, மூச்சுவிடும் துளிகளுடன் தொடர்பு கொள்வதன் மூலமே பெரும்பாலும் பரவுவதாகவும், இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட  அறிவியல் ஆய்வுகள் இதை உறுதிப்படுத்துவதாகவும் உலக சுகாதார அமைப்பு தெரிவித்துள்ளது. 

                     கொரோனாவைரசு பாதிக்கப்பட்டவரிடம் இருந்து தான் இது பரவுகிறது. கோவிடு -19 இருக்கும் நபர் இருமும்போதோ அல்லது மூச்சுவிடும்போதோ, மூக்கு அல்லது வாயிலிருந்து வெளியேறும் சிறிய நுண்துளிகள் மூலம் மற்றொரு நபருக்குப் பரவுகிறது. சில சமயம் இந்த துளிகள் பாதிக்கப்பட்ட நபருக்கு அருகில் இருக்கும் பொருளிலோ அல்லது நிலத்திலோ விழுந்து விடும். நோய் பாதிப்பு இல்லாத நபர் இந்த துளிகள் இருக்கும் பொருளையோ இடங்களையோ கையால் தொட்டு விட்டு பின்பு அவரது கண், மூக்கு, வாய் என இவற்றில் ஏதாவது உறுப்பைத் தொடும் போது நோய் அவருக்கும் பரவி விடுகிறது. அந்த துளிகளை மூச்சு மூலம் உள்ளிழுத்தாலும் நோய் பரவி விடும் என்றும் உலக சுகாதார அமைப்பு தனது அதிகாரபூர்வ இணையத்தளத்தில் தெரிவித்திருந்தது. 

     மேதினி உதயம் கதையில் வாயிலாக கோவிட்-19 வைரஸை மட்டுமில்லை அன்பையும் காண்போம்.

            அங்கே கடல் வாழ் உயிரினங்கள் சில உயிரோடு கிடந்தன. பெரிய பெரிய மீன்கள், நண்டுகள், நத்தைகள், சிப்பிக்கள், கடலாமைகள், கடல் அட்டை, கடல் பாசி, ஜெல்லி மீன் நட்சத்திர மீன் சுறா திமிங்கலம் என்று ரக வாரியாக இருந்தன. கடல் நம் உலகத்தின் முக்கால் பகுதி அதன் ஆதிக்கமே . அப்படி இருக்க நீந்தும் ஜீவரசிகள் ஏராளம் தான்.

     

             எமது பூமியில் நிலத்தை விட கடல்களிலும் சமுத்திரங்களுக்கு அடியிலும் தான் அதிக உயிரினங்கள் வாழ்கின்றன. பூமியின் மேற்பரப்பில் 70% வீதத்தைக் கொண்டுள்ள சமுத்திரங்களில் வாழும் உயிரினங்கள் குறித்து மனித இனம் சொற்ப அளவில் தான் அறிந்து வைத்துள்ளது என கடல் உயிர் வாழ் ஆய்வாளர்கள் தெரிவித்துள்ளனர்.

                 கடலுக்கு அடியில் 0.3 மில்லியன் முதல் 100 மில்லியன் வரை உயிரின வகைகள் வரை வாழ வாய்ப்புள்ளதாம். மனித இனம் இவற்றில் 275 000 உயிரினங்களை மாத்திரம் இதுவரை அறிந்துள்ளது என்றும் இவை அனைத்தும் பெயரிடப் பட்டவை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. மனிதனின் செயற்பாடுகளால் சமுத்திரங்களும் அவற்றின் உயிர் வாழ்க்கையும் பாதிக்காது இருக்க கடல் வாழ் உயிரினங்கள் அவற்றின் வாழ்க்கை முறை பற்றி மனிதன் நன்கு அறிந்திருக்க வேண்டும் என ஆய்வாளர்கள் வலியுறுத்துகின்றனர்.

    கடல் வாழ் உயிரினங்கள் பற்றிய இந்தத் தகவல் பிபிசி இனது அண்மைய Blue planet II என்ற ஆவணப் படத்தில் செர் டேவிட் அட்டென்பொரொஹ் என்ற ஆய்வாளரால் தெரிவிக்கப் பட்டுள்ளது.  சமுத்திரங்களது அடியில் வசிக்கும் அனைத்து உயிரினங்களையும் வகைப் படுத்துவது மிகவும் கடினமானது என்றும் தெரிவித்த டேவிட் ஆனாலும் ஒவ்வொரு வருடம் இந்த உயிரினப் பட்டியலில் எமது சிந்தனைக்கு அப்பாற்பட்ட விசித்திர உயிரினங்கள் அடங்கலாக கிட்டத்தட்ட 2000 உயிரினங்கள் வரை சேர்க்கப் பட்டே வருவதாகவும் தெரிவித்தார்.

           பல உயிரோடு மீனை ஏறா நண்டு ஆமை என்று அங்கே பாதி வேகவைத்து உணவாக அப்படியே உண்டு கொண்டு இருந்தனர் அந்த கடல் வாழ் பகுதி மக்களில் சிலர்.

            நமது கதையின் முதல் நபரும் அங்கு தான் இருந்தார். முதல் நபரே தவிர நாயகன் அல்ல. எப்பொழுதும் போல தங்கள் வீட்டுக்கு தேவாயான கடல் உணவுகளை சமைக்க வாங்கி கொண்டு சென்றார். 

           அதே சமயத்தில் அங்கு ஒரு ஆய்வகதில் ஒரு செயற்கை வைரஸ் ஒன்று கண்டு பிடித்து ஆய்வகதில் சோதனையிட்டு கொண்டு இருந்தனர்.    

          அத்தனை பாதுகாப்போடு இருந்த வைரஸ் உலகத்தினை உலுக்க காத்திருந்தது 

          யுகான் மாநகரத்தின் ஒரு குடும்பதினர் தனது வீட்டுக்கு சென்ற பின் இரு நாட்கள் பின்னர் தனது மனைவிக்கு தீராத காய்ச்சல் வர மருத்துவமனை வந்து சேர்த்தநர். 

    டிசம்பர் 2020 இரண்டாம் வாரம் அது….  

           தொடர்ந்த காய்ச்சல் நிமோனியா என்றே அறிந்து அதற்கு மருந்து கொடுக்க பட்டது. 

         அதற்கு பின்னர் சிலருக்கு நோய் தொற்று காரணமாக சிலருக்கு காய்ச்சல் பரவ துவங்கியது. 

        தனது இல்லாளின் இன்னலுக்கு காரணமின்றியே தான், காய்ச்சலுக்கு மருந்து எடுத்து கொண்டு இருந்தார்கள். அந்த மற்ற நோயாளிக்கும் கூட..   

     டிசம்பர் 25 

     சார்ஸ் போன்றதொரு நோய் தங்கள் மாநகரதில் பரவுகின்றது என்றே அறிந்தனர். அதுவும் மனிதரிடம் இருந்து மற்ற மனிதருக்கு தொற்றாக பரவுகின்றதை *லி வென்லியாங்* எச்சரிக்கை செய்தார். ஆனால் என்ன செய்ய அந்த எச்சரிக்கையும் தொற்று நோயினை போல பறந்தது.  

             ஆய்வில் ஒன்று வைரஸ் கிருமிகள் வெளியாக அது சுவாசித்த நபர் சிலர் சில இடங்களுக்கு தாங்கள் தங்கள் அறியாமல் நோயினை பரபுக்கின்றோம் என்பதை அறியாது கிளம்பினார்கள்.

               அன்று தான்   அவ்விழா ஆரம்பமானது. உலகத்தின் மற்ற நாட்டினரும் அங்கே ஒரு சிறப்பு விழா ஏற்பாடு செய்தனர். பல்வேறுபட்ட ஆட்கள் சூழ்ந்து இருந்தனர். 

         அது ஒரு நல்வாழ்வு கலைக்கூடம் சிறப்புக்காக பல்வேறு நாட்டில் இருந்து பெரிய பெரிய ஆட்களும் நடிகர்கள்  தொழில் அதிபர்கள் என்றே வந்து சேர்ந்தனர். 

            அவனும் வந்து சேர்ந்தான். ஆம் நம் கதையின்  நாயகன் என்று எடுத்து கொள்வோம். வசீகரன் ஆறடி மிடுக்கில் வசியம் செய்பவனை போல தான் இருந்தான். 

        நடிகர்கள் முதல் மற்ற நாட்டின் முக்கியத்துவம் கொண்டவர்கள் வரை இருக்கும் அவ்விடத்தில் நலவாழ்வின் சங்கம் உறுப்பினார்களும் இருந்தனர். 

        நாட்டின் வளர்ச்சி ஒற்றுமை மேம்படுத்தும் திடம் என்றே பேசி முடித்து மூன்று மணி நேரம் இழுத்தது. 

        அங்கே உயர் தர உணவும் பரிமாற பட்டனர். வசீகரன் எல்லாவற்றிலும் மேலோட்டமாக கலந்து கொண்டான். இந்த விழாவில் தந்தைக்காக மட்டுமே கலந்து கொண்டு வருகை புரிந்தவன். 

     தனக்கு இங்கே இதுவரை இருந்ததே அதிகம் என்றே எண்ணி அடுத்து கிளம்பினான். 

          கொண்டாட்டம் தேடி.. நாடே கொண்டாட செய்யும் நாள் அது. ஆங்கில வருட பிறப்பு. வசீகரனுக்கு ஏனோ நண்பர்களை விட்டு இன்று இங்கே வந்தது என்னவோ போல தோன்றியது. ஆனா இது ஒன்றும் நம் தேசம் அல்லவே. கை கொடுத்து ஹாய் சொன்னால் நொடியில் நட்பை அடையாளம் பகுக்கலாம்.

          ஆண் பெண் என்று இங்கே பேதமில்லை. ஒரு பப் சென்றான். வேடிக்கை வண்ண விளக்குகள். ஆட்டம் பாட்டம் செவிபறை கிழியும் ஓசைகள் கண்கள் கூசும் வண்ண நிறங்கள் என்றே தென்பட எதிரே இருக்கும் மதுவும் வண்ணங்களில் இருந்தது.        

                        விலை யுயர்ந்த பழரசா பானங்கள் வண்ணங்களில் இருக்க அதில் ஒன்றை எடுத்து சுவைத்தான். பலரின் முகங்கள் மகிழ்வில் இருப்பதை கண்டு தனது மனம் கூட மாறுவதை உணர்ந்தான். 

              சைதன்யா நினைவுகள் வந்து சேர்ந்தது. அவளின் கள்ளமில்லா மனம் காதலை சொல்ல தான் மறுத்து ஒதுக்கியதை எண்ணி மெல்ல வலிக்க செய்தது. 

            அவன் தான் தானாக பேசினான், பழகினான் காதல் என்னும் மாயத்தை  உருவாக்கி ஆனால் அவளே காதல் என்று முன் வந்தபின் நழுவியதும் அவனே. 

                முதலில் ஒரு வேகத்தில் விரும்பியவன் தனது தந்தை அதிகாரங்களை கையில் எடுத்த பின் தான் தனக்கு அவள் சரிபட மாட்டாள் என்றதை உணர்ந்தான். 

          சைதன்யா அப்படி யோசிக்கவில்லை வசீகரன் நழுவியாதை தானாக உணர்ந்து அவளும் எட்டியே இருக்க எண்ணி விட்டாள். 

            ‘விஷ் யூ ஹாப்பி நியூ இயர்” என்ற குரல் காதில் கிழிய நினைவுகள் திரும்பியவன் தனது இருப்பிடம் வந்து சேர்ந்தான். 

          அறையில் நுழைந்தவனுக்கு தலைவலி தாக்க கட்டில் அப்படியே விழுந்தான். 

           அதிகாலை போனில் மெசேஜ் டோன் எண்ணிக்கை சத்தம் அதிகம் கேட்க விழித்து எழுந்தான். எழுந்ததும் போனை பார்க்க எல்லாம் நியூ இயர் வாழத்தாக வந்து சேர ஒரு பார்வையில் எல்லாம் பார்த்தவன் அதனை தூக்கி போட்டு விட்டு குளிக்க சென்றான். 

                ஏனோ குளித்து கொண்டு இருந்தவனின் மனதில் சைதன்யா குறுஞ்செய்தி வந்ததா என்றே யோசிக்க அவன் நினைவுகளில் இல்லை என்றே மூளை எடுத்துரைக்க ஷாவரில் நனைந்தவன் டவல் அணிந்து வெளியே வந்தவன் மூளை சைதன்யா குறுஞ்செய்தி இல்லை என்றதையும் தாண்டி தேடினான். அவனுக்கு வந்த 200 குறுஞ்செய்தி இருந்தும் ஏனோ அவளின் ஒற்றை செய்தி இல்லை என்று மனம் வாடி கிளம்பினான். 

              தனது பொருட்களை எடுத்து கொண்டு இந்தியா பயணம் தயாராக்கினான். 

                  விமானத்தின் ஏறிய பின்னரும் மனம் போனில் சைதன்யா ஏதேனும் சின்னதாக ‘ஹாப்பி நியூ இயர் வசீ’ என்று அனுப்பி இருக்கலாம் என்றே யோசித்ததே தவிர அவன் அவளுக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்று ஏனோ அவன் மனம் எடுத்துரைக்கவில்லை.  

          ”சர்.. ஃபோன் யூஸ் பண்ண கூடாது” என்றதும் ஏரோபிளன் மோட் மாற்றி வைத்தவன் மனம் பாரமாக சாய்ந்தான். அவனை அறியாது உறங்கி போனான். 

             இறங்கும் வரை எழும்பாமல் இருந்தவனை விமான பணிப்பெண் எழுப்ப சுற்றம் பார்த்து சாரி என்று எழுந்து கிளம்பினான். 

          அவனின் லக்கேஜ் வந்ததும் எடுத்து கொண்டு வெளியே வர தனது கார் தயாராக இருக்க ஏறி அமர்ந்தான். 

           கார் ஓட்டுனர் தயங்கி தயங்கி ‘ஹாப்பி நியூ இயர் சார்” என்றதும் முறுவளித்து ”விஷ் யூ தெ சேம்” என்றவனின் பார்வை பூரிப்பில் இருந்தாலும் என்னவோ சோர்வு அவனை தாக்கியது.   

              ஏதோ சத்தம் வர கார் குலுங்கி நின்றது. என்ன ஏதென்று பார்க்க ஓட்டுனர் இறங்கி பார்க்க அங்கே டயர் வெடித்து இருந்தது. 

         தயங்கி கொண்டே சார் டயர் வெடிச்சு.. ஸ்டெபிணி இல்லை சார்” வசீகரன் தலையை பிடித்து என்ன அண்ணா முதலே டயர் எக்ஸ்ட்ரா பார்த்து வைக்க வேண்டாமா?” என்றவன் போனில் கார் டிராவல்ஸ் பதிவு செய்து ஐந்து நிமிடத்தில் மூர்த்தி டிராவல்ஸ் கார் கொண்டு வர கிளம்பினான். 

          காதல் சோர்வு தன்னை தாக்க உடல் வலியில் தன் இரு கைகளையும் முகத்தில் மூடி ஆழ்ந்து மூச்சு விடுத்து திரும்பினான். 

          ”சார் நீங்க சொன்ன பிளேஸ்?” என்றதும் தனது பர்ஸ் எடுத்து தனது கையால் பணத்தை நீட்டினான்.மூர்த்தி பெற்று கொண்டு மன நிறைவோடு செல்ல

       அவன் அறியாது அவனின் மூலம் அக்கிருமி அந்த டிரைவர் கைகளில் பரவியது. 

           வசீகரன் தனது இல்லம் வந்து குளித்து முடித்ததும் தன்னவளை காண புறப்பட்டான். 

      இனிமேல் தனது எண்ணம் போல தானாக அவளை காதலித்ததை ஒப்புதல் சொல்ல கிளம்பினான். 

              மூர்த்தி தனக்கு கிடைத்த பணத்தை எடுத்து கொண்டு வீட்டில் வாங்கி கொண்டு வர சொன்ன பொருட்களை வாங்க வந்திருந்தான். மகள் கேட்ட கேல்குலேட்டர், புக்ஸ் என்றே வாங்கி கொண்டு வீட்டுக்கு போக அங்கே மூர்த்தி சென்றதும் மகள் கையில் இருக்கும் தந்தை வாங்கிய பொருட்களை பெற்றாள். 

         கூடவே தந்தை வாங்கிய ஐஸ் கிரீம் வாங்கி உண்ண ஐஸ் கிரீம் ருசியோடு அந்த புதுவித வைரஸ் உட்சென்றதை அறியவில்லை. 

            மனைவியிடம் காய் கறி வாங்க பணம் நீட்ட பெற்று கொண்டு மாளிகை கடைக்கு சென்றாள். 

             யாருமறியா கணத்தில் காதல் மட்டுமில்லை வைரசும் வளர்ந்தது போல.. 

               மூர்த்தி டீ கடையில் டீ குடிக்க வீட்டுக்கு வந்து சேர வீட்டில் குழந்தைக்கு குளிர் காற்றில் ஜுரம் வந்து சேர்ந்தது. 

           மருத்துவமான வந்து சேர்க்க உடனடியாக மருந்து எடுத்து கொண்டாள். 

                 தான் மாலை நேரம் ஐஸ் கிரீம் வாங்கி வந்து கொடுத்தது தவறோ என்றே மூர்த்தியும் அவன் மனைவி மீனாவும் எண்ணி கொண்டார்கள். 

               மீனா கேபிள் பணம் வாங்க வீடு வீடாக சென்று வசூலிக்கும் பணி என்பதால் அடுத்த இரு நாளில் கிளம்பிட வைரசும் சேர்ந்தே கிளம்பியது. 

             இங்கு வசீகரன் சைதன்யாவிடம் காதலை சொல்லி அவளோ தனக்கு மருத்துவ பணிக்கு வேறு ஊருக்கு அனுப்ப போவதாக சொல்லி திரும்பி வரும் வரை இதே காதல் இருக்குமாஇல்லையா என்றே கேலியில் கேட்க அவள் தனது காதலை தான் இப்படி கேட்டு இருப்பது புரிய சைதன்யா சொல்லாமல் போன காதல் மறுப்பு புரியாதவனா?!  

        ஜனவரி 3 

            சீனாவில் சார்ஸ் போன்றதொரு நோய் பரவுகின்றது.. எச்சரிக்கையாக இருங்கள் என்றே லி வென்லியங்கிடம் சீனா இப்படி எதுவும் தெரியாமல் வதந்தி பரப்பாதீர்கள் என்றே எச்சரிக்கை செய்து அவரிடம் அப்படி பேசிய குற்றதிற்காக மன்னிப்பு கடிதம் கேட்டு பெற்று கொண்டார்கள். 

           சீனா யூகன் மாநகரத்தை தனிமையாக வைத்தது. ஆனால் அதற்குள் அமெரிக்கா ஸ்பெயின் லண்டன் என்றே பரவி சென்று இருந்தன அக்கிருமி.

          அதே ஜனவரி மூன்றாம் தேதியில் ஒரு ஆய்வு யூகான் மாநகரதில் சேகரிக்கப்பட்ட மாதிரிகளை அழித்தது ஹு பே சுகாதார ஆய்வகம்  அங்குள்ள தடயங்களை அழித்தனர்.

         ஆனாலும் மறைக்க முடியாது பாதிப்பை ஏற்படுத்திய வைரஸை கண்டு பிடித்துவிட்டதாக சீனா ஜனவரி 8 இல் அறிவித்தது. 

    ஜனவரி 11 ஆம் தேதி 

           கடல் உணவு சந்தையோடு பதிக்கபட்டவர்கள் தொடர்பு என்றே அறிவித்தது அப்பொழுது கூட அது மனிதரிடம் இருந்து மனிதருக்கு தொற்று ஏற்படுத்தும் என்பதை மூடி மறைத்தது.

    ஜனவரி 13டூ 20

        சீனாவை தாண்டி முதல் முறையாக தாய்லாந்தில் கொரனா பாதிப்பு ஏற்பட அதோடு ஜப்பானில் கொரனா தொற்று ஏற்பட்ட பின்னரே சீனா ஜனவரி 20 இல் ஒப்பு கொண்டது. இந்நோய் மனிதரிடம் இருந்து மனிதருக்கு தொற்று ஏற்படுத்தும் என்றே.

              அதற்குள் அமெரிக்கா ஜப்பான் தாய்லாந்து இந்தியா ஸ்பெயின் என்றே மக்கள் பரவி நோயும் பரவியது அறிந்து கொண்டார்கள். சீனா வேண்டும்இன்றே செய்த சதியா அல்லது கடல் உணவு சந்தையில் இருந்து இந்நோய் பரவியாதா என்றே பெரிய கேள்வி எழும்பியது. 

        வசீகரன் உடல் சற்றே சுகம் இன்றி போக சற்றே சோர்வு அடைந்தான். அவன் நல்ல நேராமா? அல்லது உணவே மருந்து என்றே கோட்பாடுகளை கொண்ட தாய் கிடைத்த பாக்கியமா? அமுதவள்ளி மிளகு ரசம் சுக்கு கஷாயம் என்றே இஞ்சி துவையலும் அரிசி கஞ்சி என்றே கொடுக்க நாள் பட நாள் பட சற்று முன்னேற்றம் அடைந்தான். 

             இங்கு மூர்த்தி மகள் சோறு அதிகம் கிடைக்க பெறாத நிலையில் வறுமையில் அவர்களும் மிளகு ரசம் சுக்கு தண்ணீர் என்றே ஆகாரமாக போக அவளுமே தேறினாள். 

             ஆனால் மற்ற எண்ணிக்கை கொண்ட வல்லரசு நாட்டில் கிடுகிடுவென மரணங்கள் ஏறியது. 

            ஏன் இந்தியாவிலும் அதிகபடியாக ஏறியது. 

             உயிர்கள் எண்ணிக்கை கூடும் அளவின் பொறுத்து பயமும் அதிகரித்தது. 

      வாரங்கள்.. மாதங்கள் என்றே கடக்க இந்தியாவில் மார்ச் முதல் தான் 144 தடை போட்டு நோய் பரவலை தடுக்க முயன்றனர். 

           முதலில் ஒரு வாரம் என்றே ஆரம்பித்த 144 கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நீட்டிபிக்க முதலில் சந்தோஷமாக கல்லூரி கல்வி பணியிடம் செல்லாமல் வீட்டிலே இருக்க மக்களுக்கு ஆனந்தமாக தான் இருந்தது.  

              கையிலே உலகமாக அலைபேசி மடிக்கணினி என்றே இருக்க நாட்கள் கொஞ்சம் எளிதாக நிம்மதியாக தான் சென்றன. 

           சிறுக சிறுக சேர்த்த பணம் வைத்து உட்கார்ந்து சாப்பிட இயலுமா? அதுவும் ராசாத்தி போன்ற 100 நாள் வேலை பார்க்கும் தினசரி பணிக்கான கூலி பெற்று வாழும் குடும்பங்கள் சற்றே பாதிக்கபட்டது. 

               வறுமைகள் ஒரு பக்கம் வாழ்வாதாரம் ஒரு பக்கம் நடுதர மக்கள் என்ன செய்வது? அதை விட அதற்கு கீழ் இருக்கும் பிரிவுகள்..? தினசரி நடபாதையில் இருக்கும் மக்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்? 

           பணமிருக்கும் மனிதருக்கும் கொரனா பணம் அற்றவனுக்கும் கொரனா என்றே நோய்கள் மட்டும் பாகுபாடியின்றி பழகியது. 

             சிலருடன் இந்த கொரனா நட்பில் இணைந்து அவர்களை ஆட்கொண்டு ஆளையே கொண்றது.

             வயதின் முதிர்வுக்கு கொரனா எளிதில் நுழைந்து போக மறுத்து விட வயோதிகம் கொண்டவர்கள் பலி எண்ணிக்கை கூடியது. 

          சாதாரணமாக 50, 100 என்றே எண்ணிக்கைகே அச்சம் பரவ தான் செய்தது.     

             வசீகரன் எங்கும் செல்ல இயலாத நிலை நாயகி சைதன்யாவோ மருத்துத்துறை அவன் மனமோ தொலைகாட்சியில் காட்டும் மரண எண்ணிக்கையை பார்க்க பார்க்க தன்னவளுக்கு என்ன ஆகுமோ என்றே பயத்தில் மிதந்தான். 

       இரு சக்கர வாகனத்தில் தடை செய்து அபராதம் அளிக்க காவல் துறையில் ஏக கெடுபிடிகள் நடந்தன. மக்கள் அதிகம் நடமாட கூடாது தானே? 

          வசீகரன் கேட்டால் தானே? தன்னவளை பார்க்க போக காவல் துறைக்கு தேவைக்கு அதிகமாகவே பணம் தந்து அந்த இடம் நோக்கி செல்ல சைதன்யா வசீகரனை கண்டால் மணக்க எண்ணியவள் ஏனோ தனக்கு தாக்கிருக்கும் வைரஸ் பாதிப்பில் மறுக்க இம்முறை அவளின் கண்கள் காதல் இருக்க வேண்டுமென்றே அவள் மறுப்பது அறிந்து தான் காத்திருப்பதாக அறிந்து

          ”நீ எப்ப வந்தாலும் என் வீட்டு கதவுதிறந்து இருக்கும் சது” என்றே கிளம்பி இருந்தான்.

             சைதன்யா மனமோ இவனுக்கு என்னவென்று கூற விரும்பி சென்ற கணம் விலகி போனான். இப்ப விரும்பி வருகின்றான் ஆனா விலகி போகும் சூழல் எனக்கு… என்றே கண்ணீரோட தனக்கு வழங்கப்பட்ட பணியினை தொடர்ந்தாள். 

            மருத்துவருக்கு போதிய அளவு பாதுகாப்பான கவசம் வழங்க வேண்டும் ஆனால் நம் நாட்டில் அதற்கான வசதிகள் எல்லாருக்கு கிடைக்கவா செய்கின்றது. 

           மனநிறைவோடு அக்கட்டிடம் சென்றாள் அங்கு தான் அவசர பிரிவில் கொரனா நோயாளிகள் வரிசை இருக்க முகமும் கையுரையும் அணிந்து தனது பணியினை காக்க சென்றாள் வசீயின் சது.

         நிற்க நேரமில்லை ஓடிக்கொண்டே இருந்தவள் உறங்க வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தாள் சோர்ந்தாள்

               பத்திரிகை திறந்தால் அதே செய்தி சாலையில் வெள்ளமே காணும் மக்கள் இல்லாது என்னவோ போலக இருக்க எங்கும் ஏதோ ஒரு வித புது உலகுக்கு சென்ற பிரம்மை. நாய்கள் எல்லாம் மனிதர்கள் கண்டு வீசித்திரமாக பார்த்தது. 

           முகம் அணிந்து வேற்று கிரகத்தில் சென்ற உணர்வு வெளியே சென்றாளே… அதிலும் தொலைக்காட்சி பேட்டியில என்னவோ தினமும் 100 என்றதே இல்லாமல் ஆயிரம் தாண்டி லட்சம் என்றே செல்ல செல்ல விளையாட்டாய் எண்ணிய விடுமுறை ஏனோ இம்முறை என்று இந்நிலை மாறும் என்றே எண்ணி வருந்தியது. 

              தினசரி நேரதிற்கு வெளியே செல்வது முதல் படிப்பு கூட கணினி வழியாக வந்திட இந்நிலை தான் நீடிக்குமா? என்றே அச்சம் மனதில் பேரலையாக உருவம் எடுத்தது. 

               அன்று சது வீட்டிற்கு செல்ல அங்கே அவளின் வீட்டுக்கு வெளியே பூட்டு தொங்கியது. அன்னையிடம் கேட்க ‘மருத்துவருக்கு வீடு கொடுப்பதில்லை’ என்ற புது பூகம்பதினை சத்தமே இல்லாமல் இறக்கினார்கள். எங்கு திரும்பினாலும் இதே நிலை. தந்தை இல்லா தனக்கு தாய் மட்டுமே இருக்க இன்று தானும் தாயும் தனிமரமாக.. மருத்துவர் என்ற பாந்தமான பணி இருந்தும் ஏனோ இன்று தனக்கு இந்த நிலை என்றே கண்ணீர் உகுத்தினாள். 

             தனது தோழி சாரதாவிடம் சொல்லி இன்று தங்க இடம் எங்கேனும் கேட்க? அவளோ பதினைந்து நிமிடத்தில் ஆள் வரும்’ என்றே தூண்டித்தாள்.       

            பத்தே நிமிடத்தில் வசீ வந்து சேர்ந்தான். சதுவை கண்டு ”காரில் ஏறு சது.” என்றே கட்டளையிட்டவன் ”அத்தை அவ அப்படி தான் வரமாட்டா நீங்க ஏறுங்க” என்றே உரிமையோடு பேசிட மகள் அமைதியில் தாய் திலகா 

         ”அது இல்லை தம்பி.. சது?” என்றே எடுத்துரைக்க

         ”அத்தை நீங்க ஏறுங்க அவள் ஏறுவா ஏறாம போகட்டும் நானே போயி தூக்கிட்டு வர்றேன்” என்றதும் சது முறைக்க அவனோ எனக்கு என்ன முறைத்து கொள் என்றே அமர்ந்து இருந்தான். 

           எவ்வளவு நேரம் தாயை பனியில் நிற்க வைக்க என்றே வசீ காரில் ஏற திலகாவும் ஏறிட வசீ மகிழ்ந்து காரினை தனது இடம் நோக்கி சென்று கொண்டு இருந்தான். 

              வீட்டுக்கு வந்து முடிக்க அமுதவள்ளி வாசலில் ஆலம் கரைத்து அழைக்க தயங்கியே சது உள்ளே வந்து நின்றாள். 

            வெந்நீரில் உப்பு மஞ்சள் டெட்டால் எல்லாம் கலந்து குளிக்க வைத்து அமுதவள்ளி தனது கணவர் விக்னேஸ்வரிடம் சைதன்யா மட்டும் திலகவதியை அறிமுகம் செய்து வைத்தார். 

               விக்னேஷ்வர் மறைத்து பேசும் பழக்கம் இல்லாதவர் அடுத்த முகூர்த்ததில் மகனுக்கு திருமணம் பற்றி பேச சது பதில் தர இயலாது வசீயை காண அவனோ கண் சிமிட்டும் சூரியானக பிரகாசத்தோடு காட்சி அளிக்க திலகா மகள் அமைதியில் உங்க இஷ்டம் என்றதை தாண்டி பேசவில்லை. அமுதவள்ளி பேசவும் விட வில்லை.

             தனக்கான அறையில் திலகா உறங்க இங்கு சது அறைவாசலில் வசீ நின்றான். 

          ”என்ன யோசிக்கிற இவன் அவனா வந்து நம்மளை வேணாம் சொன்னவன் திரும்ப நம்பலை தேடி வந்து இருக்கான். பச்சோந்தி மாதிரி மாறிடறேன் தோனுதா?” என்றே கேட்டு அருகே வர 

         ”வசீ… உன்னை அப்படி நினைத்தேன் தான். ஆனா என் மனசில் நீ தான் இருக்க அதனால தான் நீ ஏறு சொன்னதும் ஏறிட்டேன். ஆனா என் ஃபீல்ட்ல இப்ப இருக்கற சூழ்நிலை சரியில்லை எத்தனை மரணம் தெரியுமா?”

          ”சது நான் டிவி பார்க்காத குழந்தை இல்லை லட்சம் கணக்கில் மரணம் அமெரிக்கவுல பிணங்களை புதைக்க தான் இடம் இல்லாமல் அவஸ்தை நம்ம நாட்டில் கூட.. இறந்தவங்களுக்கு புதைக்க இடம் இல்லை தெரியும்.. அதுக்காக மனிதாபிமானம் அழியலை சது. 

           இன்னிக்கும் நாலு தெருவுக்கு ஒரு தெருவில் கபசுபநீர் தந்து மனிதம் சாகலை புரிய வைக்கின்றாங்க… மனிதருக்கு மனிதர் எதிர்ப்பு சக்தி அதிகரிக்க செய்யறாங்க… மனித நேயம் வளருது.. எத்தனை வைரஸ் இருந்தாலும் கடைசியில் ஒரு இடத்தில் தேங்குறோம்.” 

          ”நான் சொல்றது உனக்கு புரியலை வசீ.. எல்லா கெட்டதிலும் ஒரு நன்மை இருக்கு தான். ஆனா என்னால உனக்கு ஏதாவது என்றால் வேண்டாம் வசீ நான் நாளைக்கே வேற இடம் சென்றிடுறேன்.” என்றதும் கோவமாக சென்றான்.     

                சொல்லி விட்டாளே தவிர உறக்கம் தொலைந்து தான் போனது.

                 அடுத்த நாள் கண்ணுக்கு காணாமல் கண்ணாமூச்சி காட்டினான் வசீ. சது மருத்துவமனை சென்றாலும் அருகே இருக்கும் எங்கேனும் வீடு கிடைகின்றதா என்ற தேட சாதாரண கால கட்டதிலே கிடைக்காத சூழல் இது போன்ற சூழலில் கிடைக்குமா என்ன? அவள் சோழிய கெடு தாண்டி இரண்டு நாள் இருக்க அமுதா விக்னேஸ்வர் எல்லாம் அதை பற்றி கேட்டது போல தோன்றவில்லை. வசீ மட்டும் கண்ணுக்கு மறைவாக ஒதுங்கி கொண்டான். 

         தாய் திலகா கூட அவனிடம் பேசுவதை திலகா பேச்சில் உணர முடிந்தது.  

                அன்று காலையிலே வீட்டுக்கு சிலர் வந்து சேர குழம்பி போக திலகா தனது மகளிடம் அழைத்து செல்ல அமுதவள்ளி பட்டு சேலை கொடுத்து கட்ட சொல்ல குழம்பினாலும் கட்டி கொண்டாள். 

                அவளை போல வசீ பட்டு வேஷ்டி அணிந்து வர தான் நிலமை உணர செய்தாள். 

            அங்கு நடக்கும் நிகழ்வுக்கு பொறுமையாக உடன் பட்டாள். 

                தி கிரேட் வசீகரன் திருமணம் மிக எளிமையாக டாக்டர் சைதன்யாவுடன் பத்து பேர் தலைமையில் நடந்தேறியது. 

            இன்னமும் நம்பாத பார்வையை சது பார்க்க வசீயோ அவளை முறைத்தவண்ணம் ”எந்த வைரசும் இந்த உலகதில்(மேதினி) வரட்டும் ஆனா என்னோட உலகம் உதயமாகும்” என்றான்.     

                காலங்களில் இன்னும் அந்த கோவிட்-19 போகாமலும் இருக்கலாம் ஆனால் மாற்றம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிகழ்ந்து கொண்டே இம்மேதினி உதயம் செயல் பட்டு கொண்டு தான் உள்ளது.

                                                           -முற்றும்- 

                                                – பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • ஒரு பக்க கதை-ஒளியும் ஒலியும்

      இன்று காலையில் எழுந்ததும் சன் மியூசிக் வைத்து விட்டு பாலை காய்ச்சி அடுப்பை பற்ற வைத்தாள் அதிதி. அதில் வரும் விளம்பரத்தை பொருத்து கொள்ளாது உடனே மாற்றினாள் மகள். அதில் சிங்க பெண்ணே என்று பாடல் அதிர மகள் உதடு தானாக பாடல் கூடவே  இணைந்தது. 
         வித்யுத் வருகையில் ரிமோட் கை மாற அடுத்து ‘இசையருவி’யில் மெல்லிய கீதமாக பாடல் ஒலிக்க அதில் அதிதி வித்யுத் பார்வை பரிமாற்றம் இதழோரத்தில் புன்னகை அரும்ப    அவர்களின் 90 கிட்ஸ் வரிசையில் இதுவும் ஒன்று. 

    மறக்க இயலாத நிலை. சினிமாவின் பாடல் இசையில் அந்நாளை எண்ணி பார்த்தது. இப்பொழுது போல பாடல் ஒளிபரப்பி கொண்டு இருக்க மாட்டார்கள். வாரம் ஒரு முறை அரை மணி நேரம் பாடல். 

          வித்யுத் எட்டு வயதில் ஒளியும் ஒலியும் பார்க்க ஆர்வமாக அமர ஆறு வயது அதிதி அவனோடு விளையாட கூப்பிட்டபடி அழுதாள். 

        சின்னசிறு அழுகை கொண்ட அந்த தளிரான அதிதியின் அழுகையில் பெரியவர்கள் “வித்யுத் பாப்பா அழறா வேடிக்கை பார்க்கற என்ன?” என்று வித்யுத் கேட்டதும் தாமதம். 

        “அப்பா அவ விளையாட கூப்பிடறா எனக்கு ஒளியும் ஒலியும் பார்க்கனும்” என்று வாரத்தில் ஒரு முறை வரும் வண்ணமயமான ஆடல் பாடலை இரசிக்க அமர அதிதி அதனை உணரும் வயதா என்ன? 

        வித்யுத் சிகையை தன் பிஞ்சு விரலால் இழுத்து விளையாட அதிதி அழுகையில் இருந்து வன்முறையில் அடம் பிடிக்க இம்முறை வித்யுத் அலறினான். 

        “அப்பா… மாமா… இவளை பாருங்க. முடி பிடிச்சு இழுக்கறா” என்று கத்த துவங்க பெற்றோர் வந்து அதிதி விரலில் இருந்து பிரித்தெடுத்து வித்யுத் தந்தை 

        “பாப்பா உன் கூட விளையாட விரும்பறா போய் விளையாடு கண்ணா. அப்ப தான் அவளுக்கு உன்னை பிடிக்கும்” என்று சொல்ல வித்யுத் சில கணம் யோசித்தவன். சரி என்று கிளம்பினான். 

         பொம்மை வைத்து விளையாடிய கணம் இடையே இடையே பாடலை இரசித்தவன் அதிதி நான் உன்னோட விளையாடினா பிடிக்கும் தானே என்று 90 கிட்ஸாக அவளை தனக்கு பிடிக்க வைக்க ஒளியும் ஒலியும் தியாகம் செய்து விளையாட ஆரம்பித்து இதோ அவளையே திருமணம் செய்து இருக்கின்றான். 90 இல் சில விஷயம் மாறவே மாறாது. அதில்  ஒன்று இந்த ஒளியும் ஒலியும். 

       -பிரவீணா தங்கராஜ்

  •  உறவாக வருவாயா

     உறவாக வருவாயா

                                            அது பிரபலமான மருத்துவமனை சௌம்யா அங்கே அமர்ந்திருந்தாள். அங்கே அவளது பெயரை உச்சரித்து வென்னிற ஆடை அணிந்த செவிலி அழைக்க,  தனது வெறுமைக் கொண்ட பார்வையை தரையிலிருந்து எடுத்து பார்த்து எழுந்தாள்.

       “சௌம்யா நீங்களா?” என்றதற்கு “ம்..” என்று தலை அசைத்து அங்கிருந்த அறைக்குச் சென்றாள்.

                                அங்கிருந்த அறையில் கண்ணாடி அணிந்து மருத்துவ உடையணிந்த பெண் மருத்துவர்,

       ” உங்க ரிப்போர்ட் வந்துடுச்சு சௌம்யா உங்களுக்கு …. ”  என ஆரம்பித்து பேசிக் கொண்டே போக அந்த பதில் அவள் இதற்கு முன் சென்ற மருத்துவமனையின் பதிலையே கூறினர்.

                 அதனால் சுவாரஸ்யமின்றி இருந்தாள். இருதுளி கண்ணீர் வர அதை துடைத்துக் கொண்டு ரிப்போர்ட் பெற்றுக் கொண்டு எழுந்தாள் . ஏற்கனவே பணம் செலுத்தியதால் நேராக தனக்காக வெளியே காத்திருக்கும் கணவனிடம் காரில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

          ”நான் தான் ஹாஸ்பிட்டலே வேண்டாம் என்றேனே . நீ தான் கேட்க மாற்ற சௌம்யா”

          ”ப்ளீஸ் கௌதம் பக்கத்துல இருக்கற கோவிலுக்கு போகலாம் ” என சொன்னதும் வேறு வழியின்றி கோவிலுக்கு காரை செலுத்தினான்.      

                மருத்துவமனைக்கு பிடிவாதமாக வர மறுத்துவிட்டான் . சௌம்யா மீது மேலும் குறை சொல்லும் ரிப்போர்ட் அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை அதனால் … கோவிலுக்கு வர மறுக்க இயலவில்லை. தூணோடு தூணாக அமர்ந்து மனைவி கண்ணீர் வடிக்க மற்றவர்கள் பாவம் பார்ப்பார்கள். அதற்காகவே கூட சென்றான். அவன் இருந்தால் சௌம்யா அழ மாட்டாள் என நம்பினான். அந்த நம்பிக்கை வீண் போகவில்லை அவள் அதிகம் அழவில்லை.

                                       கேட்டு கேட்டு புளித்துப்போன பதில்கள் என்பதால் இருக்கும் .
            ”ஏன் சௌம்யா இப்படி இருக்க, உனக்கு அப்பா அம்மா இல்லை . எனக்கும் இல்லை . உன்னை வருத்தப்பட வைக்கற மாதிரி பேச உடன் பிறந்தவர்களும் இல்லை . பிறகு எதுக்கு கவலை படற?” என்றான்.

              மெல்லிய விசும்பலுடன், ”சமுதாயம் இருக்கே கௌதம் . அதுமட்டுமா நேரங்கள் வெறுமையை தின்று கொண்டு இருக்கே …  உனக்கு அலுவலகம் போன உலகமே மறந்துடும் எனக்கு அப்படியா ? ” என விழியில் நீரை சிந்த துடைத்துக் கொண்டாள்.

            ”வீட்டுக்கு போகலாம் கௌதம் .” என்றாள்.

            ”சௌம்யா , நான் என் வேலையை பெங்களூருக்கு மாற்றிக் கொண்டு நாம அங்க போயிடலாம் . புது இடம் புது மனிதர் உனக்கு கொஞ்சம் மனசு ரிலாக்ஸ் ஆகும் ”

            ”உன் இஷ்டம் கௌதம் . ” என வீட்டிற்கு சென்றனர்.

                                           வேலைக்கு என்று பெரிதாக யாரையும் வைக்கவில்லை . ஒரே ஒரு முதியவள் மட்டுமே அவளும் ஊருக்கு சென்று இரவு வருவதாக சொன்னதால் மாற்று சாவியை கொடுத்திருந்தனர் .  அம்மூதாட்டி வந்தவுடன் சொல்லிவிட்டு கிளம்ப வேண்டியது தான்.

                                               காலை 6 மணிக்கு குழந்தை அழும் சப்தம் சமையல் அறையில் இருந்து கேட்க கௌதம்-சௌம்யா இருவரும் எழுந்து வந்து பார்க்க , விசாலாட்சி மூதாட்டி ஒரு பச்சிளம் குழந்தைக்கு புட்டி பால் புகட்டி கொண்டுயிருந்தாள்.

          ”இது யார் குழந்தை பாட்டி ? ” என்றனர் இருவரும்.

         ”அதுவா கண்ணு என் மக வயித்து பேத்தியோட குழந்தை . பிள்ளையை பெத்துட்டு அவ இறந்துட்டா. அவ புருசனும் மூணு மாசத்துக்கு முன்ன குடிச்சு குடிச்சே குடல்  வெந்து செத்துட்டான். என் மக மருமகனும் ரெண்டு வருசத்துக்கு முன்னாடி ஒருசித்தாள் வேலை செய்யும் போது கட்டிடம் இடிஞ்சு செத்துட்டாங்க . இப்ப இந்த குழந்தைக்கு என்ன தவிர யாருமில்லை. அதான் கூட்டிட்டு வந்துட்டேன். ஐயா உனக்கு தெரிந்த ஆசிரமம் இருந்தா சொல்லு யா. இந்த குழந்தையை அங்க விட்டுடலாம்” என முடிக்க இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்தனர்.

            ”விசாலாட்சிம்மா ஆசிரமம் எதுக்கு இந்த குழந்தையை நாங்க வளர்கறோம். எங்களுக்கு கொடுங்களே.. ” என சௌமியா சொல்லிட , உடனே விசாலாட்சி ஆனந்தத்தில் குழந்தையை  அள்ளி கையில் கொடுக்க, பத்து வருடமாக சிரிக்காத தனது மனைவி சிரிப்பை கண்டு கௌதமும் மகிழ்ந்தான். அந்த பிஞ்சு குழந்தையின் கைகளை வருடி ”எனக்கு மகள் எனும் உறவாக வருவாயா… செல்லமே”  என்று முத்தமிட்டு அரவணைத்தாள்  சௌம்யா.

                                          — பிரவீணா தங்கராஜ் .

     

  • சைராவும் சேட்டைக்காரியும்

         சைராவும் சேட்டைக்காரியும்

            ஒரு ஊரில் ஒரு அழகான நாய் ஒன்று வாழ்ந்து வந்தது. அது எப்பொழுதும் அவ்வூரின் தனிமையான இடமான பெரிய ஆலமரத்தின் கீழ் வாழும்.

         தற்போது அதன் வாழிடமான ஆலமரத்தின் கீழ் பகுதியிலிருந்து வேறிடம் நோக்கி இடம் பெயர யோசித்து கொண்டிருந்தது. ஏனென்றால் அது வயிற்றில் தற்போது குட்டிநாய்கள் எப்பொழுது வேண்டுமென்றாலும் வெளியே பிறந்து விடும் நிலைக்கு இருந்தது.

        அதனால் அது தக்க பாதுக்காப்பான இடம் நோக்கி தன் பயணத்தை தொடர்ந்தது.

        அவ்வூரில் சற்று நெடுஞ்சாலையை தாண்டி சென்ற போது பசி வாட்டியெடுக்க ஒரு டீக்கடையின் கீழ் நின்றது. அப்போது அங்கே வந்த பருப்பு வியாபாரி ஒருவர் அந்த நாயை கண்டு பாவம் பார்த்து பட்டர் பிஸ்கேட் வாங்கி அதற்கு போட்டார்.
      
       நாயும் வாலாட்டி நன்றி உரைத்து பிஸ்கேட்டை சாப்பிட்டது. அந்த பருப்பு வியாபாரி அவ்விடம் விட்டு பைக்கில் அவரது வீட்டுக்கு செல்லவும் அந்த நாயும் பின் தொடர்ந்தது.

        ஒரு பெரிய கேட்டின் உள் செல்ல நாயும் உள்ளே வந்தது. வீட்டுக்கு வந்தப் பின்னரே அது தன்னை தொடர்வதை அறிந்து தன் மனைவியிடம் பிஸ்கேட் வாங்கி போட்டதும் தன் பின்னால் வந்ததை கூறி முடித்தார்.

        பருப்பு வியாபாரி மனைவியோ “பாவம்ங்க வயிற்றுல குட்டியை சுமந்த தாய் இங்கேயே இருக்கட்டும்” என்று கறிக்குழம்பில் சோற்றை கிளறி வாசலில் வைத்தார்.

         இருவரின் அன்பை கண்டு மகிழ்ந்த நாயும் அவர்கள் விரட்டாததால் அங்கேயே தங்க முடிவெடுத்தது.

       சில நாட்களில் மூன்று குட்டியை அந்த நாய் ஈன்றோடுத்தது. மூன்றும் ஒரே நிறத்தில் இருந்தது. இருந்தாலும் ஒன்றுக்கு ஒன்று சின்ன சின்ன வித்தியாசம் காணப்பட்டு இருந்தது. முழு பிரவுன் நிறத்தில் ஒன்றும் வெள்ளை கலந்து சற்று பழப்பு கலந்தும் ஒன்று முகத்தில் மட்டும் லேசான வெள்ளை என்று மூன்று இருக்க கண் திறக்க கடினப்பட்டது.

          பருப்பு வியாபாரி மனைவி அந்த குட்டி நாயை பிரசவித்த நாயுக்கு தினமும் சாப்பிடும் பொழுது உணவை தட்டில் வழங்குவார்கள். குட்டி நாயுக்கு தாயே பாலை புகட்டிவிடும்.

       இப்படியாக சில நாட்கள் செல்ல குட்டி நாய் கண் திறந்து நடமாட, அங்கே ஒரு சிறுமி டோரா போன்று பேக் மாட்டி வந்து நின்றாள்.

        பருப்பு வியாபாரியின் பேத்தி. அவளுக்கு நாய், பூனை, பறவை, மீன்கள் என்று விலங்குகள் மீது அத்தனை ஆர்வம். அதனால் மூன்று குட்டி நாய்களை தன் தாத்தா வீட்டில்  கண்டதும் ஓடிவந்து மாறி மாறி எடுத்து கொஞ்சி மகிழ்ந்தாள்.

        தன் குழந்தையை யாரோ தூக்குவதாக எண்ணி தாய்நாய் ஓடிவந்து சத்தமிட அப்பொழுது அதனை அதட்டி விட்டார் பருப்பு வியாபாரி.

       தனக்கு உணவிடும் மனிதர் அதட்டியதும் அவரின் வீட்டுக்கு வந்த குட்டி பாப்பாவை கண்டு அமைதியானது. மேலும் அந்த குட்டி பாப்பா தன் குட்டி நாயை கொஞ்சுவதில் ஆனந்தம் அடைந்தது. அதன் மொழியாக வாலையாட்டி நின்றது.

           குட்டி பெண் பிரக்யா தன் தாய் தந்தையை விட்டு தனியாக தாத்தா பாட்டியோடு லீவுக்கு வந்திருக்க சேட்டைகள் செய்த வண்ணம் இருந்தாள்.

        பிரக்யா என்றதை விட சேட்டைக்காரி என்றே கூறிடலாம். பிரக்யா அவளின் பாட்டிக்கு பெரும்பாலும் சேட்டை செய்து வேலை இழுத்து வைப்பதே அதிகம்.

       பாலை குடிக்க கொடுத்தால் சிந்திடுவாள். பாத்திரம் விளக்கி வைக்க தண்ணிரை நிரம்பியிருக்கும் தொட்டியில் மண் கையோடு வால் தனம் செய்வாள்.

         சுவரில் கிறுக்குவாள், பொம்மையை குளிப்பாட்டுகின்றேன் என்று பார்பி டாலை குளிப்பாட்டுவாள்.

         ஸ்டூலில் ஏறி சர்க்கரை எடுத்து சாப்பிட்டு ஓடிவந்திடும் சேட்டை. பிரிட்ஜில் ஜாம் எடுத்து வாய் நிறைய அப்பிடும் சாது.

       சற்று அசந்த நேரம் மேக்கப் செய்கின்றேன் என்று பவுடரை சாந்து பொட்டு, மை டப்பாவை என்று பூசி வீட்டையே மொழுகி கழுவிவிடும் நிலைக்கு தள்ளிடுவாள். 

       பாட்டி என்றுமே அவளை சேட்டைக்காரி என்று தான் செல்லமாக அழைப்பார். அத்தனை சேட்டை செய்தாலும் அவள் வந்துவிட்டால் விடுமுறை முழுக்க ஆனந்தம் மட்டுமே.

          அன்றும் நாயுக்கும் அதன் குட்டிக்கும் உணவை தட்டில் போட்டுவிட்டு நம் சேட்டைக்காரி பிரக்யாவிற்கும் சோறூட்டி கொண்டிருந்தார் பாட்டி.

          “பாட்டி… இதோட அப்பா எங்க?” என்று கேட்டாள்.

        பாட்டியோ வெளியூருக்கு போயிருக்கு” என்று ஊட்டி விட்டார்.

         “பாட்டி இதோட பேர் என்ன இந்த மூன்று குட்டி பப்பியோட பேர் என்ன?” என்றாள்.

         “பேரா… இதுவரை வைக்கலையே மா” என்றார்.

         “நீயே மியாமிக்கு வைத்தது பபல இந்த மூன்று குட்டி நாயுக்கும் பெயர் வை” என்று கூறினார்.
       மியாமி என்பது அவ்வீட்டில் இருக்கும் பூனையின் பெயர் அதுவும் சேட்டைக்காரி வைத்ததே.

         சிறிது நேரம் யோசித்து சைரஸ், சைரா, ஜாக்கி என்று வைத்தாள். தாயான நாயுக்கு பெயர் வைக்கலையே என்று பாட்டி கேட்டதற்கு “அது என்னோட பிரெண்ட் ஆகலை அதனால பெயர் வைக்க மாட்டேன்” என்று குறும்பாய் பதில் தந்தாள்.

          என்னதான் மூன்று குட்டி நாய்கள் இருந்தாலும் சேட்டைக்காரிக்கு சைரா தான் பிடித்தம். அது எப்பொழுது தூக்கினாலும் நட்பாக அமைதியாய் அவளோடு பணிந்துவிடும். மேலும் சேட்டைக்காரி வயல் வரப்பு, நெற்களம், சற்று தூரமிருக்கும் மற்றொரு தோழன் வீடு என்று எங்கு சென்றாலும் கூடவே பயணிக்கும்.

         சைராவை தூக்கி கொள்வாள், சில நேரம் வைக்கோல் இருக்கும் இடத்தில் சைரா படுத்திருந்தால் அதனோடு வந்து “என்ன இங்க இருக்க வா விளையாட” என்று சைக்கிளில் வலம் வருவாள்.
     
         இப்படியாக சென்ற காலம் பிரக்யா ஊருக்கு சென்றுவிட்டாள். மற்றொரு லீவுக்கு வந்த நேரம் ஜாக்கியை வேறொரு வீட்டில் எடுத்து சென்று விட்டதாகவும் மற்றும் சைரஸ் ரோடு தாண்டும் பொழுது லாரியில் அடிப்பட்டு விட்டதாகவும் கூறிட அன்று முழுவதும் அழுது கண்ணீர் விட்டாள்.
       
           அன்று இரவு திருடன் வர சைரா கத்தி எழுப்பியது. பிரக்யா தான் “சைரா இப்படி கத்தாது தாத்தா போய் பாருங்க” என்று கூற லைட் போடவும் யாரோ ஒருவர் ஒடுவது நிழலாக தெரிந்தது. அடுத்த நாள் அந்த ஏரியாவில் பக்கத்து வீட்டில் திருட்டு நடைப்பெற்றதென அறிந்ததும் “நேற்று இங்கு வந்தது திருடன் தான் நம்ம சைரா சத்தமிட்டதும் லைட் போட்டதும் ஓடிட்டான்” என்று கூறினார். சேட்டைக்காரி அன்பாய் அரவணைத்து முத்தமிட்டாள்.

        அடுத்த ராள் சைராவிடம் ஒரு புத்தகத்தை கொண்டு வந்து அமர்ந்தாள். “சைரா நீ ரோடு கிராஸ் பண்ணும் பொழுது இரண்டு பக்கம் வண்டி வருதா இல்லையானு இதோ இப்படி பார்க்கணும். இப்படி பார்த்தை வலது இடது பக்கம் வண்டி வரலை என்றதும் நீ ரோடை கிராஸ் பண்ணணும். இல்லைனா ஏதாவது வண்டி இடிச்சிடும் புரியுதா. இதை முதல்லயே உனக்கும் சைரஸுக்கும் சொல்லிருந்தா சைரஸ் தப்பிச்சிருக்கும். சோ சேட் ஆனா நீயாவது ரோட்டை கடக்கறப்ப இதெல்லாம் பாலோவ் பண்ணணும் புரிதா” என்று விளக்கினாள்.

        சைராவிற்கு என்ன புரிந்ததோ அதன் நாக்கால் சேட்டைக்காரியின் காலை நக்கியது.
       
         “சைரா நாம ஓடிபிடிச்சி விளையாடலாம் என்னை பிடி பார்க்கலாம்” என்று ஓட, அவளை துரத்தியவாறு சைரா ஓடியது.

    கதை நீதி:

    *விலங்குகள் பசியோடு நம்மை பார்த்தால் அதற்கு முடிந்தளவு உணவை வழங்க வேண்டும்.

    *நம்மை போலவே மற்ற உயிரும்.  நாம அன்பா இருந்தா அதுவும் அன்பா நம்மிடம் பழகும்.

    *நம்ம சின்னதா உதவி செய்தாலும் நமக்கு ஆபத்து என்றால் விலங்குகள் நம்மை பாதுகாக்கும். அது போல சிறு உதவி பிறர் ஆபத்து நேரத்தில் உதவுவார்கள்.

    -முற்றும்.
    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • வலி உன்னை செதுக்கும் உளி

    வலி உன்னை செதுக்கும் உளி

          மருது எப்பவும் போல லுங்கியை கட்டிக்கொண்டு வாயில் ஹான்ஸை அதக்கி வைத்து கொண்டு, சட்டையை ஹேங்கரிலிருந்து எடுத்து மாட்டினான்.

       சாவித்ரி பாத்திரம் துலக்கி கொண்டிருந்தவள், வேகமாக கையை துடைத்து கொண்டு, “என்னங்க பொண்ணுக்கு வாட்டர்பாட்டில் கீழே விழுந்து உடைஞ்சிடுச்சு. காசு வச்சிட்டு போ. வாட்டர் பாட்டில் வாங்கணும்.

        இப்படியே டியூசனுக்கு போய் பிள்ளையை அழைச்சிட்டு வர்றப்ப இந்த பீடி ஹான்ஸு எதுவும் போட்டுட்டு வரக்கூடாதுனு டியூசன் பொண்ணு கண்டிப்பா சொல்லுச்சு.

        தயவு செய்து அதை துப்பிட்டு மகளை அழைச்சிட்டு வா. இப்படியே போனா அந்த டியூசன் எடுக்குற நந்தினி பொண்ணு இனி உன்னை வரவேண்டாம் என்னை வந்து அழைச்சிட்டு போக சொல்லுது.” என்று சாவித்ரி கூறவும் சட்டை பொத்தானை மாற்றியபடி இருந்த மருதுவோ மனைவியை ஏறயிறங்க பார்த்தான்.

        “நான் பீடி புடிக்கிறேன், ஹான்ஸ் போடறேன். அதனால என் பிள்ளையை கூட்டிட்டு வரக்கூடாதா. என்னடி நியாயம். நான் என்ன எவனோ ஒருத்தனோட பொண்ணையா கூட்டியாற போறேன். என் பொண்ணு டி.

        என்னை இப்படி வரக்கூடாது அப்படி வரக்கூடாதுனு எவ சொல்லறது?” என்று மருது தெனாவட்டாய் கூறினான்.

       போதாதற்கு நந்தியின் நிலையை புட்டு புட்டு வைத்தான்.
       “அந்த பொண்ணு நந்தினி இவ்ளோ பேசுதே… அவங்க அம்மா ஓடிப் போனாங்களே புத்திமதி சொல்லுச்சா. அவங்க அப்பன் பார்லயே குடித்தனம் பண்ணறானே அதை திருத்துச்சா?

       ஏன் அவன் தம்பி எவனையோ அடிச்சி முகறையை பேத்து இப்ப பத்து நாளா ஜெயில்ல இருக்கான். அவனிடம் நல்லது சொல்லி வளர்த்துச்சா.? வந்துட்டா ஊருக்கு உபதேசம் பண்ண, ஹான்ஸ் திண்ணுட்டு வரக்கூடாது. பீடி புடிச்சிட்டு வரக்கூடாதுனு.

        நானே என் பொண்ணை வேற டியூசன் சென்டருக்கு மாத்தணும்னு இருக்கேன். இந்த நந்தனி பொண்ணு எவனோடவோ காபி ஷாப்ல உட்கார்ந்து பேசிட்டு இருந்தது. அது எல்லாம் தப்பில்லை.

       எல்லாம் ஊருக்கு தான் உபதேசம் பண்ணுவாங்க சாவித்ரி. மத்தபடி அறிவுரை கூறிட்டு திரியறவங்க வூட்ல எதுவும் ஒழுங்கிருக்காது.” என்று சட்டையில் பணத்தை எண்ணி வைத்தவன் “ஏதோ சில்வர் பாட்டில் வருதாம். அத்த வாங்கி கொடு. சும்மா பிளாஸ்டிக் பாட்டில் வாங்கி உடையுது லீக் ஆகுதுனு உசுரை வாங்காதே” என்று பணத்தை நீட்டி வாசலுக்கு வந்தவன் அப்படியே ஸ்தம்பித்தான்.

       கணவனும் மனைவியும் பேசிக்கொண்டிருந்த நந்தினி அங்கு மகளை அழைத்து வந்திருந்தாள்.

       எப்பொழுது வந்தாளோ? இவ்வளவு நேரம் பேசியதை கேட்டிருப்பாளோ? என்று மருது இயல்பாய் பார்த்தான்.

    நந்தினியோ “சாவித்ரி அக்கா… உங்க பொண்ணு பெரிய மனுஷி ஆகிட்டா. அதான் நானே கூட்டிட்டு வந்து விடலாம்னு வந்தேன். வயிறு வலி என்றதும் எண்ணெய் முட்டை குடிக்க வச்சி கூட்டிட்டு வந்தேன்.” என்று கூற மருது சாவித்ரி மகிழ்ச்சியாக மகள் சங்கீதாவை அழைத்து பாத்ரூம் ஒட்டிய தனியறையில் படுக்க வைத்தார்.

       பிறகு மற்றவையை உறவோடு கலந்தாலோசித்து முடிவெடுக்க எண்ணினார்.

       சாவித்ரி நன்றி நவில்ந்து நீரை பருக கொடுக்க, அந்த தண்ணீரை வாங்கி அருந்திவிட்டு, “மருது அண்ணா… நீங்க பேசியது நூத்துக்கு நூறு உண்மை. அறிவுரை வழங்கிட்டு இருக்கறவங்க வீட்ல எதுவும் சரியில்லை.

       எங்க அம்மா அப்பா தம்பி ஏன் நான் எல்லாம் தறிக்கெட்டு இருக்கோம்.

       எங்கம்மா ஓடிப்போனதால தான் எங்கப்பா குடிக்காரனா மாறிட்டார். தம்பியை அவன் பிரெண்ட்ஸே அம்மாவை வச்சி கிண்டல் பண்ணவும் தான் அவன் அவங்களை அடிக்க போய் இப்ப ஜெயில்ல இருக்கான்.

      நான் அவனுக்கு அபராத தொகையும் வீட்டை சரிப்படுத்தவும் நிதிநிலையை சமாளிக்கவும் தான் டியூசன் எடுக்கறேன். இந்த டியூசன் காசு பத்தலை. அதனால தான் நீங்க பார்த்திங்களே அவரிடம் அவங்க அம்மாவுக்கு கேர்டேக்கரா பார்த்துக்க மாச தொகை எவ்வளவுனு பேரம் பேசிட்டு இருந்தேன். 

       வலியும் வேதனையும் சுமந்துட்டு இருக்கற நான். மத்தவங்களுக்கு அறிவுரை சொல்ல கூடாதா. என்னை விட இந்த வலியை அனுபவிச்சு புரிஞ்சுக்கறவங்க தானே குழந்தைக்கு நல்லதை சொல்ல முடியும்.

       வலியும் வேதனையும் புரிஞ்ச நான் தானே, எனக்கு பார்ல விழுந்த அப்பாவை கைகாட்டி யாரும் பேசிடுவது போல நாளைக்கு உங்களை வச்சி நந்தினியிடம் ‘உங்கப்பா பீடி பிடிப்பாரா? ஹான்ஸ் போடுவாரானு கேட்டுட கூடாது பாருங்க.

        நான் பட்ட அவஸ்தை கஷ்டம் என்னிடம் படிக்கிற பசங்க அனுபவிக்க கூடாதுனு தான் சாவித்ரி அக்காவிடம் சொன்னது. அதை நீங்க தப்பா எடுத்துப்பிங்கனு தெரியாது.

        டியூசனுக்கு வேறயிடம் பார்த்தாலும் நீங்க இந்த பழக்கத்தோட அவளை கூப்பிட போகாதிங்க. என்று கைக்குப்பினாள்.

       “அய்யோ நந்தனி நான் உன்னை தப்பு சொல்லலையே” என்று சாவித்ரி வந்து கையை பிடித்தார்.

       “பரவாயில்லை அக்கா… இங்க அறிவுரை சொன்னாலும், நீ யோக்கியமா என்று அவங்க பின்புலத்தை ஆராயறாங்க. யாரும் தன் தவறை மாத்திக்க யோசிக்க மாட்டேங்கறாங்க.

        இவங்க வீட்லயே இப்படி வந்துட்டா போதிதர்மா கிளாஸ் எடுக்கனு நினைக்கறாங்க. அண்ணா மட்டும் இல்லை… நிறைய பேர் பேசறதை கேட்டிருக்கேன்.

       மருது அண்ணா நான் வந்தது தெரியாம பேசிட்டார். வர்றேன் அக்கா. அக்கா…. சங்கீதாவுக்கு நல்லதா சாப்பிட கொடுங்க. நான் வர்றேன்.” என்று நந்தினி வேகமெடுத்தாள்.

      அறிவுரையை நல்லவர்களும் எந்தவித தவறும் செய்யாதவர்கள் உரைக்க வேண்டுமென்றால் வலியை அனுபவிக்கும் இது போன்றோர் ஒதுங்கி இருக்க வேண்டுமா? என்று நந்தினி மனம் கணத்தது.

      ஆனால் தன் போக்கை மாற்ற போவதில்லை.  தன்னிடம் படிக்கும் மாணவ மாணவியருக்கு நல்லதை போதிக்க அவள் சலித்து கொள்ள போவதுமில்லை.

      -முற்றும்.
    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  •  ஒரு பக்க கதை-கோழையின் மரணம் 

     ஒரு பக்க கதை-கோழையின் மரணம்                      

                              சித்தார்த்தை கடிந்துக் கொண்டே இருந்தார் அவனின் தந்தை சிவதாணு. கல்லூரி இரண்டாம் ஆண்டு படிப்பின் மதிப்பெண் பட்டியலில் நான்கு பாடத்தில் தேர்வுப் பெறவில்லை, அது மட்டுமின்றி கூட படிக்கும் பெண்ணை விரும்பியதாக சொல்லி அவன் அண்ணன் வீட்டிற்கு வந்துக் கத்தி விட்டு சென்றதாலும் ஏற்பட்ட தொடர் வசவுகள் கோழையான அவன் மனதில் தற்கொலையை தூவி விட்டது.

           ”போதும் அவனை திட்டியது. கொஞ்சம் தனியா இருந்து நிதானமா யோசிச்சா தற்போது வந்த காதல் இனக்கவர்ச்சி என்று புரிஞ்சுப்பான். இனி வரும் தேர்விலும் கவனம் வைப்பான்” என தாய் அம்பிகை அவனுக்கு ஆறுதலாக சொல்லியப் படி தன் கணவனுக்கு ‘இனி பேச வேண்டாம்’ என அன்பு கட்டளை விடுத்தாள்.

          ”என்னவோ போ அம்பிகை உன் மகன் நல்லதுக்கு சொன்னேன் . அவனுக்கு புரிஞ்சா சரி” என பெரு மூச்சு விட்டு வெளியே கிளம்பினார். 

                                   அம்பிகையும் அமைதியாக அமர்ந்திருக்கும் மகனுக்கு தெளிவுப் பிறக்க வேண்டி கோவிலுக்குக் கிளம்பிச் சென்றாள்.

           ‘சே! யாருமே என்னை புரிஞ்சுக்கலை . என்னை யாருக்கும் பிடிக்கலையோ?’ என்ற அவனது தாழ்வு எண்ணம் அவனை வாட்டியது.

    இனி உலகத்தில் இருந்து கூனி கூறுகி வாழும் வாழ்வு எதற்கு என்று சாடியது.

                            அப்பொழுது தான் அவன் அருகே இருந்த மேஜையில்அவனின் சிந்தனையை கலைக்கும் விதமாக மாத இதழ் ஒன்று தாள்கள் பறக்க சப்தமிட்டது.

              அதை எடுத்து துற எறிய நினைத்தவன் அட்டை முகப்பில் இருந்த தலைப்பு படிக்கச் செய்தது. ‘மரணத்தை அதிர வைத்த மனிதர்கள் ‘ என்ற தலைப்பு ஆவல் பொங்க படித்தான்.

                  அதில் பெரும்பாலும் புற்றுநோய் கண்ட மனிதர்கள் , மாற்று திறனாளிகள், திருநங்கைகள் , ஆசிட் தாக்கிய பெண்களின் வாழ்கை வரலாறுகளும், அவர்கள் வாழ்வில் ஏற்பட்ட இன்னல்களையும், அதை அவர்கள் கையாண்டு விதமும், வாழ்வில் அவர்கள் பெயரினை சிறிது சரித்திரமாக மாற்றிய பாங்கும் படித்தான்.

                      அப்பொழுது தான் அவனுக்கு உயிரின் முக்கியத்துவம் உணர்ந்தான் . மனிதராய் பிறந்த மகத்துவம் உணர்ந்தான். சின்ன சின்ன தோல்விகள் வாழ்வின் முடிவு அல்ல என்று தெளிந்தான்.

                            அவனுள் இருந்த கோழையினை மரணிக்க வைத்தான். நம்பிக்கை எனும் பிறப்பை மனதினுள் வளர்த்தான்.

          ‘நம்பிக்கையின் பிறப்பில் கோழையின் மரணம்’ என்பதை உணர்ந்து தெளிவான சிந்தனையுடன் அடுத்த தேர்வுக்கு படிக்கச் செய்தான்.

                                                                                               – பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • யாரென்று யார் அறியும் முன்

    யாரென்று யார் அறியும் முன்

              இரயிலில் ஏறியதும் இருக்கையில் அமர தோதுவாய், ஈஸ்வரி ஏறியதும் கடவுளுக்கு நன்றி கூறிவிட்டு, கைப்பையில் இருந்த நீரை எடுத்து குடித்தார்.

        தாகம் தீரவும் கைப்பையிலேயே வைத்துவிட்டு, பக்கத்து இருக்கையில் பெண்மணியை நோட்டமிட்டார். ஈஸ்வரிக்கு 56 வயது இருக்கலாம். அவர்களின் வயதிற்கு ஏற்றார் போல தோள்பை கண்ணாடி என்று இருந்தார். முகத்தில் தோள் சுருக்கம் மட்டும் சற்று குறைவாக இருந்தது.

        இரயில் சிநேகிதம் என்பாரே அப்படி பார்த்ததும் சிரித்து முடிக்க, இருவரும் பரஸ்பரமாக முறுவல் புரிந்தனர்.

        ”இந்த டிரையின் இன்னிக்கு காலியா இருக்கு. இப்ப தான் ஒரு டிரையின் போனதால ஏதோ இந்த டிரையின் காலி.. நமக்கு கொஞ்சம் நெருக்கடியில்லாம இருக்கு.” என்று ஈஸ்வரி பேசவும், ஆமோதிப்பதாய் முன்பு போலவே புன்னகைத்தாள் பக்கத்து இருக்கை பெண்மணி.

        “நீ வேலைக்கு போறியா மா?” என்று கேட்க, “இல்லிங்க ஹவுஸ் ஒய்ப்” என்று பேச்சை துவங்கினார்கள்.

         “ஓ அப்படியா… நல்லது. நானும் வேலைக்கு போகலை. பகவதி பாபாவை பார்க்க போனேன்.” என்றார் ஈஸ்வரி.
    தோள் பையும் கண்ணாடி என்று தோற்றத்தில் வேலைக்கு செல்லும் பெண் என்று எண்ணிவிட்டாளோ என விளக்கினார்.

       “மனசு சரியில்லாதப்ப பகவதி பாபாவை பார்க்க போய் இப்ப தான் நிம்மதியா இருக்கேன்.

      அதுக்கு முன்ன எல்லாம் ரொம்ப கஷ்டம் கழுத்துவரை இருந்ததுமா. இப்ப தான் நிம்மதி வருது.

      முன்ன எல்லாம் தூக்கமே வராது.” என்று சில நொடிக்கு மேல் சிரித்த பெண்மணியோடு தத்துவங்கள் பல விளக்கினார்.

         அப்படியா என்பது போல பார்த்து திரும்பினாள். தற்போது பேசவும் இவர்களும் பேச முடியுமா.

       “குழந்தை இருக்காமா?” என்று கேட்டார்.

        “ஒரு ஆண் குழந்தை இருக்கு. அம்மா வீட்ல விட்டுட்டு வர்றேன்.” என்று கூறி திரும்ப முயன்றாள்.

        “கணவர் என்ன பண்ணறார்?” என்று கேட்க, “ஐடி ஜாப்” என்று திரும்பிக்கொள்ள முயன்றாள்.

       சிலருக்கு சகஜமாக பேச பிடிக்கும். எல்லா நேரமும் எல்லாரிடமும் பேச தயக்கம் வரும். அப்படி தான் காயத்ரிக்கு தோன்றியது.

         பக்கத்திலிருக்கும் பெண் பெயர் காயத்ரி.

        “என்னடா இந்த கிளவி ரொம்ப பேசுதேனு நினைக்கிறியா மா. பகவதி பாபா புகழ் பாடவே பிறப்பு எடுத்திருக்கறதா நான் நம்பறேன்.” என்றதும் காயத்ரி ‘ஒ’ என்று நழுவ பார்த்தாள்.

       காயத்ரி பக்தி எல்லாம் ஒரு லெவலில் மட்டுமே. இப்படி இறைவனின் பெருமையை ஆண்டாள் போல பாடி அம்பலப்படுத்தும் அளவிற்கு இல்லை. அது அவளின் உடல்மொழியில் தெரிய ஈஸ்வரி கண்டறிந்து விட்டார்.

        “உனக்கு கஷ்டம் என்பது இல்லாததால கடவுளை நம்பலைனு தோனுது.

       நீங்க ப்ரீயா இருந்தா இந்த இடத்துக்கு வந்து பாருமா. பகவதி பாபாவோட பராக்கிரமமும் அனுகிரகமும் கிடைக்கும்.

       நீ இப்ப இருக்கற வாழ்க்கையை விட பெரிய அளவு நன்மை நடக்கும்.” என்று பகவதி பாபாவின் புகழை பேப்பரில் பதிவிட்டு இருந்ததை எடுத்து காயத்ரி கையில் திணித்தார் ஈஸ்வரி.

        காயத்ரிக்கு இதென்ன பஸ்ல டிரெயின்ல வெளியே தான் கொடுப்பாங்க. இப்ப தனிதனியா பக்கத்துல உட்கார்ந்து பேசி கொடுக்கறாங்க’ என்று மலைத்தாள்.

        இதே டிரெயினில் கர்த்தரின் அனுகிரகம் கிடைக்க வழிபடுங்கள் என்று கூறி பேப்பரை திணிக்கும் நபர்களையும் கண்டதால் இது போன்ற எந்தவித பேப்பரும் மதசார்பும் அவளுக்கு பிடிப்பதில்லை.

        காயத்ரிக்கு இது எரிச்சலை தந்தது. தவிர்க்க எண்ணி பேப்பரை வாங்கிவிட்டு, திரும்ப முயன்றாள்.

        ஈஸ்வரி மீண்டும் பேச்சு தொடுக்க போனில் யாரிடமோ பேசுவதாக காயத்ரி நழுவி காதில் ஹெட் செட் வைத்து தன் தூரத்து உறவு அக்காவிற்கு கால் செய்துவிட்டாள்.

         இறங்கும் வரை இந்த பக்கம் திரும்பவில்லை. அப்பாடி என்று இருந்தது காயத்ரிக்கு. சில நேரம் ரயில் சிநேகிதம், பேருந்தில் பக்கத்து இருக்கை, சுவாரசியம் இருக்கும். வாழ்வில் மறக்கமுடியாத அளவிற்கு இன்றோ தப்பிக்கும் உணர்வு.

        அதன் பின் ஒருநாள் பகவதி பாபாவின் புகழ் டிவி தொலைக்காட்சி என்று மிகவும் பிரசித்தமாக பரவியது.

       காயத்ரி கூட, ரொம்ப பவர்ஃபுல் ஆளாக இருக்கும் சாமியோ என்று நினைக்கவும் ஆரம்பித்தார்.

       திடீரென ஒரு நாள் பகவதி பாபாவின் ஸ்தலமோ கேஸ் வெடித்து சிதறியது. அதில் பகவதி பாபா கொடுரமாய் இறந்து கிடந்தார்.

        சிசிடிவி கேமிரா மூலமாக சந்தேகிக்கும் ஆட்களை ஒருபக்கம் தனியாக வரவழைத்து விசாரணை நடந்துக் கொண்டிருந்தது.

        டிவியில் நொடிக்கொருமுறை இவரை பற்றி அறிந்தவர்கள் தகவல் கூறுங்கள் என்று வரவும் ஈஸ்வரியின் பேப்பர் கொடுத்து அறிமுகமான ஆட்களில் நிறைய விழுதுகள் வந்து பகவதி பாபாவின் உண்மை விசுவாசி என்று பறைச்சாற்றவும் ஈஸ்வரி விடுவித்தார்கள்.

        காயத்ரியோ டிவியை காட்டி “இவங்களை நான் டிரெயின்ல பார்த்திருக்கேங்க. இந்த பகவதி பாபாவோட நேரடி விசுவாசியா பேசினாங்க. பாருங்க… இப்ப அந்த பகவதி பாபாவோட இறப்புக்கு இவங்களை கூட சந்தேகப்பட்டு விசாரணையில் வெளியே அனுப்பிட்டாங்க.” என்று கூறினாள்.

       “அவங்களைனு இல்லைடி. அங்கிருந்த எல்லாருமே விசாரணை முடிஞ்சி அனுப்பிட்டாங்க.” என்று காயத்ரி கணவன் சௌந்தர்யன் கூறினான்.

       டிவியில் பகவதி பாபாவின் சிலையை மிகவும் அலட்சியமாய் கடந்தார் ஈஸ்வரி. தன் ஒரே பேத்தி பகவதி பாபாவின் உண்மை சுயரூபத்தை அம்பலப்படுத்த முனைந்து அதில் தோல்வியடைந்து இறந்து போனதால், அதற்கு பழிவாங்க தனது வயதையும் தாண்டி, பகவதி பாபாவின் புகழை பாடி பாடி, அங்கு வந்த செல்லும் ஆட்களுக்கு உணவை சமைத்து பரிமாறும் பொறுப்பை ஏற்று பகவதி பாபா வரும் நேரத்தை கணக்கிட்டு கேஸை வெடிக்க வைத்து லாவகமாக தப்பித்தும் முடித்தார் ஈஸ்வரி.

        யாரென்று யார் அறியும் முன் யாரோ ஒருவராக மாயமாய் போனார் ஈஸ்வரி.

    -முற்றும்.
    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • ஒரு பக்க கதை-சர்ப்பம்

    சர்ப்பம்

    காலையிலிருந்து மின்சரம் தடைப்பட்டிருந்தது. இன்று முழுவதும் மின்தடை என்று முன்னவே அறிந்திருந்த காரணத்தால் மீனாட்சி ஒன்பதிற்குள் சமையல் வேலை முடித்து பாத்திரமும் சுத்தப்படுத்தி ஆறுமணிக்கே பிள்ளைகளை எழுப்பி விட்டு குளிக்க வைத்து ஏழுமணிக்கே வாஷிங்மிஷினில் துணியை துவைக்க போட்டு எடுத்து விட்டு, மாடியில் தொட்டியில் நீரையும் வழிய பிடித்து கொண்டாள்.

         என்ன இன்று வீட்டிலிருக்கும் மழலையருக்கு பொழுது போகாமல் வாட்டியது.

         மீனாவின் குழந்தைகள் இருவர் மற்றும் கணவரின் அக்கா பிள்ளைகள் என்று மேலும் இருவர் இருக்க, முதலில் போனில் விளையாடி மகிழ்ந்தனர்.

         மின்சாரம் இருந்தால் டிவியில் ஹாட் ஸ்டாரில் அலசி புது பட கார்டூன் என்று நேரம் கழித்திருப்பனர்.

        இன்றோ அதற்கும் வழியில்லை. போனும் நீ நான் சொல்லறதை பார்க்கலை. எனக்கு இந்த கேம் பிடிக்காது என்று ஆரம்பமானது. கணேஷ் அவன் பாட்டிற்கு பைக்கை எடுத்து வெளியே சென்றான்.

       மீனாட்சியோ பனிரெண்டு வயதுபிள்ளைகளும் எட்டு வயது பிள்ளைகளின் நேரத்தை எப்படி கழிப்பது என்று சிந்தித்தாள்.

          மணி பதினென்று நெருங்கவே போர் அடிக்கு என்று சில்வண்டுகள் காதில் ரிங்காரமிட்டது.

        மீனாட்சி பரமபதம் விளையாடலாமா? என்றதும்

        ”அப்படின்னா…?” என்றது வாண்டுகளில் ஒன்று.

         “ம்ம்… ஸ்நேக் அண்ட் லேடர்.” என்றதும்

         ”ஓ… அதுவா… பட் நாட் இன்ட்ரஸ்ட். பிசினஸ் பின்னாடி இருக்கு.” என்று கூற, மீனாட்சியோ தன் காட்டாமல் “இது நீங்க பிசினஸ் பின்னாடி இருக்கற ஸ்நேக் அண்ட் லேடர் இல்லை. இங்க பாருங்க.” என்று மறைத்து வைத்தை காட்ட வாண்டுகளின் கண்கள் விரிந்தன.

         “அம்மா… இது என்ன சார்ட்… இவ்ளோ பெரிதா…”என்று தரையில் விரித்து வைக்க அங்கே மத்திரம் போல ஏணியும் சர்ப்பமும் மின்னியது.

        அது அக்காலத்தில் வாங்கி மீனாட்சிக்கு அவர்கள் பாட்டி பரிசாக கொடுத்தது.

        பாம்புகள் நிஜமாகவே நெளிவசு போன்றும் ஏணி மின்னுவது போன்றும் இன்றும் வருடம் கலந்து காட்சியளித்தது.

         சிறுவர்கள் விளையாட ஆர்வமாக அமர, சர்ப்பத்தின் ஆட்டம் ஆர்வத்தோடு ஆரம்பித்தது.

        டைய்ஸ் விளையாடிய வாண்டிற்கு தாயக்கட்டை கொடுக்கப்படவும் அதனை உருட்ட தெரியாமல் உருட்டி கடினப்பட்டு தாயத்தை போட்டு விளையாட ஆரம்பித்தனர். அதன் தொடர்ச்சி மற்றவரும் விளையாட விளையாட்டில் அடிக்கடி ஏணியில் ஏறுவதும் மீண்டும் பாம்பு கொத்தவும் இப்படியே நேரம் போனது ஆனால் கடைசி வரை ஆவல் மேலோங்கியது.

        இருவர் வெற்றி பெற்றதும் அடுத்து சடசடவென மற்ற இருவரும் இருப்பிடம் அடைந்தனர்.

    மணி மதியம் உணவருந்தும் நேரம் வந்தது.

       “அம்மா இந்த கேம் தினமும் விளையாடலாமா. நல்லா இருக்கு.” என்று மகன் திவேஷ் கேட்கவும், மீனாவோ இந்த விளையாட்டுல என்ன கத்துட்டு இருக்கிங்க.” என்று கேட்டதும், ஜாலியா இருந்துச்சு… நேரம் போச்சு…” என்று மேம்போக்காக விடை வந்தது.

         இல்லை ஆழமா யோசிங்க என்றதும் பெரிய மகள் இசை சிறிது நேரம் கடத்தி,

        “ஐ பைண்ட் இட் மாம்.     கஷ்டப்பட்டு வந்தேன் சே பெரிய பாம்பு கொத்திடுச்சு. இருந்தும் வெற்றியடையணும் என்ற வேகம் வந்துச்சு.

         சின்ன சின்ன ஏணியில் ஏறினப்ப சின்ன சின்ன சந்தோஷமும் கிடைத்தது. அதை ஜாலியா இருந்தது.

         விடாமுயற்சியாய் தாயம் போடணும்னு தாயக்கட்டை உருட்டினேன். ஒவ்வொரு தடவையும் இரண்டு மூன்று என்று தோல்வி வந்தது. ஆனா அந்த தாயம் வரும் வரை சலிக்காம போட்டேன். அப்போ சின்னதா ஒரு பாஸிடிவ் பீல் ஏ… நான் இதுல ஜெயித்துட்டேனு ஒரு முழுமையடைந்த திருப்தி கிடைத்தது.”

         “அத்தை இப்ப நான் சொல்லறேன்.” என்று குகன் கத்தினான்.

          சின்ன சின்ன அப்டவுன்  விளையாட்டில வந்தப்ப அதெல்லாம் கடந்து வரணும்னு கத்துக்கிட்டேன்.

          ஜெயிக்கிற மாதிரி வந்து பெரிய பாம்பு கொத்தினப்ப வெற்றி நிரந்தரம் இல்லை என்றும் அகைன் பஸ்ட்ல இருந்து வந்தப்ப வெற்றியை அடைந்தப்ப தோல்வியும் நிரந்தரமில்லைனும் கற்றுக்கிட்டேன்.” என்றனர்.
      
         “வாவ்… நான் சொல்ல வந்ததை எல்லாம் நீங்களே சொல்லிட்டிங்களே… நான் என்ன சொல்ல…. ம்ம்ம்.. ஆஹ்… இனி தினமும் போன்ல விளையாடம இப்படி சேர்ந்து விளையாடினா. ஒற்றுமையா விளையாடலாம். அதோட மகிழ்ச்சி பன்மடங்கா இருக்கும் ஓகே.” என்று கேட்க அனைவரும் கட்டை விரலை உயர்த்தி ஆதரவு தந்தனர்.

        “அத்தை… நான் அதுல தோற்றுட்டேன் எனக்கு என்ன பண்ணறது என்று தெரியலை.” என்று அப்பாவியாய் கேட்க,

       “ஓ… செல்லக்குட்டி இஷா தோற்றதினால அவளுக்கு பிடிச்ச ஐஸ்கிரீம் அவ என்ன சொல்லறாளோ அதை தான் ஆர்டர் பண்ணப்போறோம். அப்ப ஹாப்பி ஆயிடுவா.” என்றதும் அக்கண்கள் ஒளிப்பெற்றது.

        ”எனக்கு வெண்ணிலா ஐஸ்கிரீம் அத்தை” என்று கூறவும் எல்லோருக்குமே ஐஸ்கிரீம் என்று கூறி கணேஷிடம் போனில் கூறிவிட்டாள். அவனுமே வரும் பொழுது வாங்கி வந்து நீட்டினாள்.

          சர்ப்பம் விஷம் என்பது பலரும் கூறலாம். பரமபதம் சொல்லிக் கொடுக்கிறது நல்லவை தீயவையை… சர்ப்பம் எல்லாம் தீயவை அல்ல.

    -முற்றும்-

    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • ஒரு பக்க கதை-நல்ல உள்ளம்

        தண்ணீர் மோட்டார் பதினொன்றுக்கு மேல் போட்டால் மோட்டார் சூடாகுமென்று ஆர்த்தி காலையிலேயே வீட்டில் தான் இருக்கப்போகும்  குழந்தையே என்றால்ம் குளிக்க வைத்தாள். கூடவே நீரை பிடித்து வைத்தாள். சட்டென தானும் குளித்து பிடித்து வைக்க எண்ணியவள் நேரத்தை பார்த்தாள். மணி ஒன்பது முப்பது பால் ஊற்றும் அண்ணாச்சி வரும் நேரம்.  

        “ஐசு பால்கார அண்ணாச்சி வந்தா இந்த பாத்திரத்தில் பால் வாங்கி வை. இல்லை அப்பா தூங்கிட்டு இருக்கார் சொல்லு வந்து வைப்பார். அம்மா குளிக்க போறேன்” என்று துணிமணியை எடுத்து மகளை பார்க்க காலையிலே டோராவை வைத்து அமர்ந்திருந்தாள்.   

      “ஐசு…” என்று அழைக்க, ஐசு..”      

         “என்னம்மா?”   

        “நான் சொன்னது காதுல விழுந்ததா..?”  

       “விழுந்துச்சு மா.. தள்ளு… அங்க பாத்திரம் வை” என்று தள்ளினாள்.    ஐசுவை கடுப்பேற்ற டிவியை அணைத்து விட்டு ஓடினாள் ஆர்த்தி.     “அம்மாமா… இங்க நீ குழந்தையா நான் குழந்தையா..” என்று சிணுங்கி டிவியை ஆன் செய்தாள் ஐசு. ஐந்து வயது வால். கொஞ்சம் வால் முதலில் பேசவே வராது அமைதியாக இருந்தவள் இப்ப பேசினா எத்தனை கேள்வி? பெரியவர்கள் தோற்று போவார்கள் அந்தளவு தெளிவு அறிவு சற்று கூடுதலான வாய்.    

      “வாய் வாய் வாய்…” என்று ஆர்த்தி குளித்து கொண்டிருந்தாள். சற்று நேரம் கழிந்து தலையில் பெரிய கொண்டையிட்டு சேலையை பிடித்து பக்கேட்டில் அலசிய துணியை வைத்து தூக்கி கொண்டு வந்தாள்.   

    பால் பாத்திரம் அதேயிடத்தில் காலியாக இருக்க, “என்ன ஐசு அண்ணாச்சி வரலையா?” என்றதற்கு இல்லை என்று கையில் பதில் தந்தாள்.      மாடிக்கு ஏறும் நேரம் அவசரமாக பால் ஊற்றுபவர் வர படியிலே பக்கேட்டை வைத்து, பாத்திரம் எடுத்து நீட்டினாள் ஆர்த்தி.    அவரோ எட்டியிருந்து ஊற்ற ஆர்த்தி கேட்க நினைத்த கேள்வியை கேட்டு விட்டாள். 

        “ஏன் அண்ணாச்சி ஊரே கொரானா நாற்பது நிமிடம் தொலைவுல இருந்து நீங்க இங்க வந்து ஊற்றணுமா. வீட்ல இருக்கலாமே. வந்துட்டு பயந்து எட்டி நிற்கறிங்க.” என்றாள். 

       “அதுவா மா… எங்க ஊரில் வீட்டுக்கு பக்கத்துலேயே பால் வாங்கிடுவாங்க. இங்க முன்ன நான் தங்கின ஏரியா… அதான் தினமும் இங்க வர்றேன். அதுவுமில்லாம இங்க இருக்கற பசங்க எங்க நல்லா சாப்பிடுதுங்க. அதான் பாலாவது நல்லதா இருக்கணும். என்னிடம் வாங்கற ஐம்பது ஆறுபது வீட்ல பிள்ளைகள் ஆரோக்கியமா இருக்கணும் அதுக்கு தான் தொலைவை கண்டுக்காம வந்திடறது. எல்லாம் அடுத்த தலைமுறை சத்தா இருக்கணும். நான் வாழ்ந்து முடிச்சாச்சு.  

      ஆனா என்ன நான் பலயிடம் போய் வர்றேன். எங்க என்னால மற்றவர்களுக்கு எதுவும் பாதிக்கக்கூடாது. அதான் முன் ஜாக்கிரதையா எட்டியிருந்து ஊத்தறேன்.” என்றதும் ஆர்த்தி ஒர் நிமிடம் இவரின் பாதுகாப்புக்கு நம்ம கொரானா நோயாளி மாதிரி பண்ணறாரே என்று எண்ணி விட்டோமே. இவர் எத்தனை பேரின் மீது அக்கறையோடு இருக்கின்றார் என்று மனதிலே பாராட்டியதை கூறவும் ஆரம்பித்தாள்.     “போம்மா… ரொம்ப புகழற…” என்று அவசரமாக ஓடினார்.  

       முற்றும்  

    -பிரவீணா தங்கராஜ்.