“ஏ… எங்க வீட்லயும் தான் சேர்த்துக்கலை. அப்பறம் எப்படி குத்தி காட்டறதா கணக்கு வரும்.
நீ எப்பவும் ரோட்ல இருக்கறப்ப போன் பண்ணுவியே இன்னிக்கு காணோமேனு கேட்டேன். ஒரு வேளை உங்க வீட்ல உன்னை அழைச்சி விருந்து உபசரிப்பு பண்ணறாங்களோனு. அதென்ன எல்லாம் என்னால? நீ ஒன்னும் பண்ணலை.?” என்று தங்கள் காதல் களவாணியில் அவளுக்கும் பங்குண்டு என்று இடைவெட்டி கூறினான்.
“உன்னை நான் விரும்பியிருக்க கூடாது ராம்” என்றாள்.
ஜெனிபரின் தாய் தந்தை கோபத்தை கண்டு இது போல நூறாவது முறை கூறுகின்றாள்.
“சரி விடு.. லவ் பண்ணாதே. இப்பவெளியே தான் இருக்கியா? வரட்டுமா?” என்று கேட்டான் அக்கறையாக.
மதியம் மணி மூன்றை தொடப்போகின்றது. இன்னமும் ஜெனிபர் சாப்பிடாமல் அங்கே வெயில் நின்றால் ராமுக்கு கவலையில்லாமலா? இரண்டு வருடம் காதலித்து மணந்தவன் வேறு.
இந்த காதல் எப்படி தான் யார் என்று அறியாமல் எவரென்று தெரியாமல் உள்ளுக்குள் புகுந்து இரத்தவோட்டத்தில் அவன் வேண்டுமென்று அடம் பிடித்து காதலிக்க வைக்கின்றதோ.
அறிவியல் விதிப்படி ஹார்மோன் மீது பழி சுமத்தி இந்த வினைக்கு பெயர் வைத்தாலும் தினசரி சந்திக்கும் ஆயிரம் மனிதரிடம் தோன்றாத உணர்வை ஒருவனிடம் கடத்தும் இந்த வினை விசித்திரம் தான்.
அதுவும் ஜாதி மதம் இனம் தாண்டி முளைக்கும் இந்த உணர்வு விநோத கணக்கு.
இருபது வருடம் நீ தான் எல்லாம் என்று தூக்கி வளர்த்த பெற்றவரை உடனே தவிர்த்து இரண்டு நிமிட பார்வையில் கலந்தவனை(ளை) கைப்பற்ற துடிக்கின்றதே.
“ராம்… கொஞ்சம் குயிக்கா வர்றியா.. மயக்கமா.. வரு….து” என்று போனை சிதறு தேங்காய் போல விழ, மயங்கி சரிந்தாள் ஜெனிபர்.
ஜெனிபர் வீட்டுக்குள் இருந்த அவளது பெற்றோர் மகள் விழவும் நாடகமென்று எண்ணி வரவில்லை. அக்கம் பக்கத்து அண்ணாச்சி வந்து சோட தெளித்திட, ராம் பதறி வந்தான்.
அவனின் வருகையும் பதட்டமும் பார்க்கும் மக்களை ‘உச்சு’ கொட்ட வைத்திடும். அந்தளவு நேசம் வைத்தவனாய் பித்தனாய் இருந்தான்.
சாப்பிடாமல் மயங்கியிருப்பாள் வெயில் வேறு வாட்டி வதைப்பதை கண்டு ஆட்டோ பிடித்து அவளை ஏற்றினான்.
ஆட்டோவிலே அமரவழியின்றி தனது ஸ்கூட்டரை தொடருமாறு பணித்து வண்டியை ஓட்டினான்.
தன்னந்தனியாக ஆட்டோவில் மயங்கிய நிலையில் மகள் செல்வது கண்ட ஸ்டீபன் கவலையானார். ஜெனிபர் தாய் ஸ்டெல்லாவா “கர்த்தரே.. என் குழந்தைக்கு என்னாச்சு” என்று சிலுவையில் இருந்த மேரி மாதாவின் முன் மண்டியிட்டு கண்ணீர் வடித்தார்.
ஸ்டீபனுக்கே மகளின் நிலை கவலையை தந்தது.
இதுவரை பத்து பன்னிரெண்டு முறைவந்துவிட்டாள். ஆனால் வாசலில் வைத்தே விரட்டி விட்டார்.
இன்று மகள் மயங்கி சரியவும் பெற்றோருக்கு அந்த சந்தேகம் துளிர்த்தது.
ஸ்டீபன் மனைவி ஸ்டெல்லாவிடம் “ஜெனிபர் உண்டாயிருப்பாளோ? அதை சொல்ல வந்து மயங்கியிருந்தா?” என்றதும் ஸ்டெல்லாவோ “கார்த்தருக்கு நன்றி சொல்வோம். இப்ப போய் பார்க்கலாமாங்க.” என்று கண்ணீரை துடைத்து எழுந்தார்.
மகளின் திருமணம் பிடிக்கவில்லை. மருமகன் ராமை பிடிக்கவில்லை. ஆனால் தங்கள் பேரன் பேத்தி என்று எண்ணும் போதே மற்ற அனைத்தும் தூரமானது.
“நம்ம தெரு ஸ்டாண்ட் ஆட்டோல ஓட்டின மஸ்தான் தான் கூட்டிட்டு போனார். ஒரெட்டு அவரிடம் போய் எந்த ஹாஸ்பிடல்னு விசாரிச்சு போய் கேட்போம்” என்று ஸ்டெல்ல கூற, மஸ்தான் எண்ணை ஆட்டோ ஸ்டாண்டில் கேட்டு போன் போட்டார்.
மஸ்தான் திரும்பி வரும் வழியில் வேறொரு சவாரி ஏற்றியதால் ஸ்டாண்டிற்கு வரவில்லை. ஆனால் சேர்த்து விட்ட மருத்துவமனை பெயரை கூறினான்.
ஸ்டீபன் சட்டை பொத்தானை போட்டு கிளம்ப, ஜெனிபரும் கிளம்பி நின்றார்.
இருவரும் மருத்துவமனை வந்து ரிசப்ஷனில் கேட்க, அறை எண்ணை கூறினார்கள்.
“என்னங்க இது ரூம்ல இருக்காங்க.” என்று ஸ்டெல்லா கேட்க ஸ்டீபனும் அதானே என்று கதவை திறந்து நுழைந்தார்.
ஜெனிபர் அழுதுக் கொண்டிருக்க, ராமோ அவள் கையை பற்றி, “ஏ சீ அழாதே. ஹார்ட் ஆப்ரேஷன் தானே. நான் பணத்தை ரெடி பண்ணறேன். ஆப்ரேஷன் பண்ணினா எல்லாம் சரியாகிடும் மா.” என்று அவனுமே அழது கையை பிடித்து ஆறுதல் உரைத்தான்.
என்மகளுக்கு என்னாச்சு?” என்று ஸ்டெல்லா கேட்டு முன்வர, ராம் ஜெனிபர் வாசலை பார்த்தனர்.
“என்னாச்சு… மயக்கம் என்றதும் நாங்க கர்ப்பம்னு இல்லை நினைச்சு ஆசையா ஓடிவந்தோம். ஹார்ட் ஆப்ரேஷனா? எதுக்கு என்னாச்சு?” என்று ஸ்டீபன் மருமகனிடம் கேட்டு முடிக்க ஸ்டெல்லா மகளின் முகத்தை கையில் தாங்கி குலுங்கினார்.
“அதுவொன்னுமில்லைங்க. ஏதோ இதயத்துல சின்னதா ஓட்டை இருக்காம். அதனால உடனடியா ஆப்ரேஷன் பண்ண சொல்லிருக்காங்க.” என்று விவரித்தான். சாதாரணமாக ஒன்றுமில்லையென்றாலும் ராமின் கண்கள் கலங்கியதில் ஸ்டீபன் அறிந்தது மகள் மீது அவன் கொண்ட காதலை.
ஸ்டெல்லாவும் ஜெனிபரும் அதன்பின் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பேசி பழகிட, மாமா என்று ராமோ, மாப்பிள்ளை என்று ஸ்டீபனோ உறவை விளிக்கவில்லை என்றாலும் ஏதோவொன்று அவர்களை பிணைத்தது.
ஸ்டெல்லா ஜெனிபர் இருவருமே இந்த விநோத கணக்கிற்கு தலை வணங்கி ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.
மாதத்தின் முதல் நாளே மளிகை பொருட்கள் வாங்க சுபாவும் வனிதாவும் புறப்பட்டார்கள். வனிதா சுபா இருவருமே ‘க்ரீன் லீவ்ஸ் அப்பார்ட்மெண்ட்’ வாசிகள்.
பெரும்பாலும் இருவரும் இங்கு குடிப்புகுந்து ஆறுமாதமாகின்றது. இருவருக்கும் எதிரெதிர் வீடு என்பதாலும் ஒரே வயது கொண்ட மங்கைகள் அதிலும் இருவரும் கேரம்போர்டு சாம்பியன் என்று நல்ல சிநேகிதம் உருவாகியது.
இருவரின் கணவர்களும் சென்றப்பின், தனியாக இருப்பதால் இருவரின் பொழுது போக்கில் பாதி நேரம் கேரம்போர்டு தான் ஆக்கிரமித்து இருக்கும்.
இப்படி சில நேரம் மளிகை கடைக்கு, காய்கறி கடை, டிரஸ் வாங்குவது என்பதற்கு சேர்ந்து போகவும் இவர்களின் கணவர்மார்களுக்கு பாதி டென்ஷன் அகன்றது.
சுபா போகும் போதே மளிகை கடைக்கு சென்று அண்ணாச்சி கடையில் லிஸ்டு கொடுத்து விட்டு போட்டு வையுங்க அண்ணா” என்று கூறி நகர்ந்தாள். வனிதாவோ சூப்பர் மார்க்கெட் போகவும் துணைக்கு சுபா வந்து சேர்ந்தாள்.
“எத்தனை முறை சொல்லறது சுபா. என்னோட நீங்களும் இந்த சூப்பர் மார்க்கெட்லயே புரோவிஷனல் வாங்கலாம். அதை விட்டு அந்த குட்டி கடையில லிஸ்ட் கொடுத்துட்டு வர்றிங்க.” என்று கேட்டு பருப்பு பேக்கெட்டை எடுத்து வைத்தாள்.
சுபா எதுவும் கூறவில்லை மென்புன்னகையை சிந்தினாள்.
“இந்த சிரிப்பு தான் சுபா… உங்க பிரெண்ட்ஷிப்ல எனக்கு பிடிச்சது. சிலருக்கு தான் இந்த மாதிரி இயல்பா சிரிக்க வரும். தெத்து பல் தெரிய கியூட்டா…” என்று வனிதா பேசவும், “வனிதா… இந்த பவுடர் தானே போனமுறை சரியில்லைனு சொன்னிங்க. திரும்ப அதே வாங்கறிங்க.” என்று சுபா பேச்சு சுவாரசியத்தில் வனிதா மறந்து எடுத்துவிட்டாரோ என்று குறிப்பிட்டாள்.
“என்ன பண்ணறது சுபா. இதை தவிர வேறயில்லை. டில்பிளேல மற்றது எல்லாம் அதிகப்படியா இருக்கு. இது தான் பட்ஜெட்டுக்கு ஏத்த மாதிரி இருந்தது. சரி வேற இல்லையென்றதும் அதே வாங்கிட்டேன்” என்று கூறினாள்.
“அட இது புதுசா வந்திருக்கு. அடுத்த தடவை கிடைக்காது” என்று விலையுயர்ந்த ஷேம்பு பாட்டிலை எடுத்து வைத்தாள்.
கூடுதலாக டிரேலியில் ஒன் பிளஸ் ஒன் ஆபர் கொண்டதை பெரும்பாலும் எடுத்து போட்டிருந்தாள் வனிதா.
பில் போடும் இடம் வந்ததும் அங்கிருந்த ப்ரிட்ஜில் சோர்வாக இருக்கவும் குளிர் பானத்தையும் பில் போட்டாள்.
“கவர் போட்டுடலாமா மேம்?” என்று கேட்க, தலையாட்டினாள்.
எல்லாமே போட்டு இரண்டு கேரிபேக் கவரில் கொடுத்து முடித்தார்கள்.
பணத்தை கொடுத்து இரண்டு ரூபாய் இல்லையென்று சாக்லேட் வேறு கொடுத்தார்கள்.
“கொடுங்க வனிதா ஒரு பேக்கை நான் எடுத்துட்டு வர்றேன்” என்றாள் சுபா.
“உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம் பரவாயில்லை. நீங்களும் மளிகைப்பொருட்கள் போட்டு வச்சிருந்தா சுமக்கணும்லயா?” என்று வனிதா மறுக்க, பரவாயில்லை கொடுங்க அப்ப வாஙகிக்கறேன்” என்று வாங்கி கொண்டாள்.
காய்கறி வாங்கிடவும் அது ஒரு கூடை சேர்ந்தது.
ரோட் கிராஸ் செய்யும் போது கூடவே ஒரு முதிய பெண்மணி பிச்சை கேட்டு கையேந்தவும் சுபா கைகள் தானாக ஐந்து ரூபாய் நாணயத்தை வழங்கிவிட்டாள்.
வனிதாவோ ரோட்டில் வேகமாய் நடந்து வருவதில் எதுவும் கேட்கவில்லை.
சுபாவும் மளிகைக் கடையில் வாங்கிய பொருட்களை வாங்க பணத்தை தரவும், ஒரு இரண்டு நிமிஷம்மா நீங்க கேட்ட வேர்கடலை மட்டும் போடலை. கடலை சூடா இப்ப தான் வருக்கறாங்களாம். வந்ததும் அதை மட்டும் கடை பையனிடம் கொடுத்துவிடறேன் மா” என்றார்.
“சரி அண்ணா” என்று சுபா மற்றவையை வாங்கி கொண்டாள்.
வனிதாவோ சற்று தள்ளி நின்றிருந்தாள். சூப்பர் மார்க்கெடிலிருந்து வந்ததால் தள்ளி நின்றிருந்தாள்.
இருவரும் படிக்கட்டு ஏறி தங்கள் இல்லம் வந்ததும், சுபா கூப்பிட வனிதாவும் வந்தாள். ரோட்டில் பணத்தை போட்டதையும், சூப்பர் மார்க்கெட்டில் ஏன் வாங்க மாட்டேன்கின்றாளென கௌட்கும் ஆவலிலும் வந்தாள்.
சுபா போகும் போதே லெமன் ஜூஸ் போட்டு வைத்து சென்றதால் அதனை வனிதாவுக்கு பருக கொடுத்தாள்.
கேட்க வேண்டியதை கேட்டு விடவும் சுபாவோ இரண்டு மடக்கு லெமன் ஜூஸ் பருகிவிட்டு, தனது மளிகைப் பொருட்களின் பில்லை எடுத்து கொடுத்து, உங்க பில்லையும் என் பில்லிலும் பொதுவா இருக்கற பொருட்களோட விலையை நோட் பண்ணி பாருங்க. நான் ஏன் சூப்பர் மார்க்கட்டில வாங்கறேன்னு சொல்லாம தெரியும்” என்று பொறுமையாய் மளிகை பில்லை எடுத்து கொடுத்தாள்.
“பிச்சைக்காரிக்கு கூட காசு போடறிங்க. அதென்ன வேலைக்காரியா போய் சம்பாரிக்க வேண்டியது தானே. எப்ப பாரு பிச்சை கேட்கறாங்க” என்று வனிதா கூறவும் சுபா வனிதாவின் இரண்டு கையிலிருந்த கவரை சுட்டிக் காட்டினாள்.
“இந்த கவருக்கும் சேர்த்து தானே பில் போட்டாங்க” என்றதும் வனிதா ஆமா என்றாள்.
“ஒன்னு எவ்ளோ?” என்றதும் “இருபது ரூபா சுபா.” என்று வருந்தினாள்.
இரண்டு கவர் ரேட்டை கூட்டி முடித்து “அப்போ நாற்பது ரூபாய் அந்தயிடத்துல வேஸ்டா.” என்றதும் வனிதா திருதிருவென விழித்தாள்.
“நான் தெரிந்தே ஐந்து ரூபாய் கொடுத்தேன். அந்த பிச்சைக்காரி லேடிக்கு. நீங்க தெரிந்தே நாற்பது ரூபாய் அந்த சூப்பர் மார்க்கெட்ல கொடுத்திருக்கிங்க. என்ன அவங்க நவீனமா நம்மிடம் காசு பிடுங்கறாங்க. நீங்க பில்லை கம்பேர் பண்ணி பாருங்க அப்ப புரியும்.” என்று பேச காலிங் பெல் சத்தம் கேட்டது.
ஏற்கனவே பருப்பு வகைகள் ஐந்து ஐந்து ரூபாய் வித்தியாசம் கண்டதும் ஆடியிருந்தாள்.
மீதியை கம்பேர் செய்து இங்கயே முட்டாளாய் மாறி நிற்க மனமின்றி மடித்து வைத்தாள்.
வேர்கடலை கால் கிலோ சூடாக வந்து கொடுத்து சென்றிருந்தான் கடைப்பையன்.
அந்த கவரின் சூட்டே தற்போது தான் சுடசுட வந்ததை பறை சாற்றியது.
ஒரு டப்பாவில் மாற்றிவிட்டு சூடாக வனிதாவுக்கும் சாப்பிட கொடுத்தாள்.
வனிதாவும் சூடாக இருக்க சாப்பிட்டவள் “என்னப்பா ப்ரஸ் டேஸ்ட் இருக்கு. ரியலி சூப்பர்.” என்றவள் அங்கேயே மடமடவென பில்லை பார்த்து முடித்தாள். நீங்க சொல்லறது கரெக்ட் எண்பது ரூபாயுக்கு மேல காசு அதிகமாகுது.
பிரெஷ் எல்லாம் ஆஃபர் என்று வாங்கினாலும் கணக்கு இடிக்குது. வாங்க தேவையேயில்லாததை வாங்கவும் ஆசை முளைச்சிடுது.” என்று சோகமானாள்.
“இப்ப புரியுதா… நாம தெரிந்தே பணத்தை கொடுக்கறதுக்கு பேர் முட்டாள் தனமில்லை இல்லை வனிதா. அவங்களா நம்ம காசை இப்படி அதிகமா வாங்கற ஏமாத்தும் தனம் தான் பெரிய முட்டாள் தனம்.
இரண்டுமே முரண் இருக்கு” என்றதும் வனிதா தனது வேர்கடலையை பேக்கெட்டை சுவைத்து பார்க்க கொஞ்சமாய் எண்ணெய் சீக்கு வாடை வீசியதும் அதை ஆமோதிப்பதாக தலையாட்டினாள்.
காலையிலிருந்து வாட்சப்பை நிரம்பி வழித்தது மகளிர் தின வாழ்த்து.
நித்தம் நித்தம் ஆண் வாரிசாக பிறக்கவில்லையென்ற வசவு சொல்லை கேட்டு வளர்ந்த தாரிகாவுக்கு இந்த வாழ்த்து எல்லாம் அசட்டுதனமாய் தோன்றியது.
வருடத்திற்கு ஒருமுறை தேரை குளிப்பாட்டி சாமியை வைத்து ஊர்த்திருவிழாவில் வீதிவீதியாய் வலம் வரும் போது அந்த தேரை தோட்டு கும்பிட கூட அத்தனை பேர் தள்ளுமுள்ளில் சிக்கி தொட்டு கண்ணில் ஒத்திக்கொள்வார்கள். ஆனால் விழா முடிந்ததும் அந்த தேர் தூசி படிந்து ஒட்டடை அடைந்து கிடக்க கோவிலில் அதை கேட்பாரற்று கிடக்கும். அது போல தான் இந்த மகளிர் தின வாழ்த்தும்.
ஒரு நாளில் ஆஹா ஒஹோ என்று பெண்ணின் பெருமையையும் புனிதத்தையும் பேசி கிழித்து பார்வார்ட் செய்து பீற்றி கொள்ளலாம். மற்ற நாட்களில் பாதுகாப்புக்கும் பஞ்சம். பெண் என்றால் இழிவு.
அடங்கி ஒடுங்கி இருக்க வேண்டும். தந்தை ஆண்வாரிசு இல்லையென்று கூறும் போதெல்லாம், குழந்தை என்றாலே வாரிசு தானே. இதில் ஆண் என்ன பெண் என்ன? என்று கேட்க வேண்டும் போலிருக்கும்.
இதோ இப்பொழுது கூட அவர் நண்பரிடம் போனில் உரையாற்றும் நேரம் உனக்கென்னப்பா ஆண் வாரிசு இருக்கு. எனக்கு அப்படியா? பொட்டை கழுதையா போச்சே’ என்று தான் பேசினார். வீட்டிலிருக்கும் தந்தைக்கே இப்படியென்றால் வெளியுலகம்.
தாய் ரேகாவும் தந்தையிடம் பேச வாயெடுத்தால் “சும்மாயிரு தாரிகா. அப்பா மனசு கஷ்டப்படும். அப்பறம் நான் ஒழுங்கா வளர்க்கலையென்று குறை சொல்வார்.” என்று அடக்கிவிடுவார்.
அதனாலே பெரிதாய் பேசி வாதம் செய்ய யோசித்து அவ்விடம் விட்டு அகன்றிடுவாள் தாரிகா.
சுவர் கடிகாரம் மணி எட்டென்று ஒலியடித்து கூறவும் தனது அலுவலகத்திற்கு செல்ல தோள்பையை மாட்டி கிளம்பினாள்.
பேருந்து வர தாமதமானது தாரிகா இரண்டு மூன்று முறை கைகடிகாரத்தை பார்த்து பேருந்தை தவறவிட்டோமோ என்று கவனித்தாள். சரியான நேரம் தான் ஆனாலும் பேருந்து வரவில்லை.
பேருந்து வராதது ஒரு எரிச்சலென்றால், அங்கே குப்குப்பென்று ரயில் வண்டி போல புகையை விடும் ஆண் மகனை கண்டு கூடுதல் எரிச்சல் உண்டானது.
இத்தனை பேர் இருக்க எப்படி புகைக்கின்றான். இதே ஆண்மகனாக இருந்தால் தயக்கம் உடைத்து ‘ஹலோ பாஸ்… பப்ளிக் பிளேஸ்ல ஸ்மோக் பண்ணறிங்க அறிவில்லை’ என்று முழுக்கை சட்டையை மடித்து கெத்தாக கூறியிருப்பாள்.
கேவலம் பெண்ணாக போனதால் எதிர்த்து கேட்க கூட நாதியில்லையே என்ற கவலை தாக்கியது.
அப்படியே கேட்டாலும் ‘பொம்பளை பிள்ளை சும்மாயிரும்மா. அவனிடம் எதற்கு வம்பெ’ன தன்னை தான் உலகம் அடக்கும்.
புகையை அவன் வெளியே இழுத்துவிட தாரிகாவும் உள்ளுக்குள் புகையை சுவாசிக்கும் நிர்பந்தமானது. இரண்டு மூன்று முறை இருமல் வந்தது. கட்டுப்படுத்தி கைக்குட்டையால் இரும்பி மற்றவரை நோக்கினாள்.
தன்னை போல இரண்டு பேர் இதே போல பரிதவிப்பது கண்டாள். அந்த புகைப்பபிடிப்பவன் லேசாய் திரும்பிவிட்டு சட்டென திரும்பி கொண்டான்.
இதே அவன் அப்பா அம்மா முன் புகைப்பிடிப்பானா? அவன் தாய் தந்தையர் வயதில் எத்தனை பேர் கடந்து செல்கின்றார்கள். துளியும் பயமென்று உள்ளதா?
ஆண்வர்க்கம் சம்பாரிக்க ஆரம்பித்தாலே இது போன்றதொரு பழக்கம் அவர்களுக்கு சாதாரணமாக போனது.
இப்படி உருப்படாமல் போகும் ஜென்மங்களை, பெற்றோர் ஏன் தான் வாரிசு வாரிசு என்று தலையில் தூக்கி கொண்டாடுகின்றார்கள்.
பெண் பிள்ளைகள் என்ன தான் தனிமனித ஒழுக்கத்தை கடைபிடித்தும் அவள் அடுத்த வீட்டு பெண்ணாக மாறிவிடுகின்றாள்.
இதே கவலை வாட்ட, தன்னருகே ஒரு கர்ப்பவதி நிற்கவும் புன்னகைத்தாள்.
இம்முறை சிகரேட் புகையை கர்ப்பவதி சுவாசிக்கவும் நேர்ந்தது. தாரிகாவுக்கு கோபத்தின் அளவு அதிகரித்தது.
தன் கோபத்தின் அளவை ஒன்று திரட்டி விழியில் நிரப்பி திரும்பினாள்.
அக்கணம் சிகரேட் ஊதியவன் திரும்ப அவனின் இழிச்செயல் பார்வையால் உணர்த்தி வெறுப்பை உமிழுந்தாள்.
“சாரி சாரி சிஸ்டர்.” என்று காலில் போட்டு மிதித்தான் அவன்.
அக்கணம் உணர்ந்தால் தாரிகா. இது போன்றதை கேட்க ஆண் என்ற தகுதி(?) வேண்டியதில்லை. பெண்ணின் பார்வைக்கு இந்த உலகம் அடிபணியுமென்று.
வந்த வருத்தங்கள் களைந்து போக அலுவலகத்தில் தன் நேரத்தை இனிமையாய் செலவிட்டாள்.
வீட்டுக்கு வந்த நேரம், வீடு தேடி வந்து பேங்க் அக்கவுண்ட் ஓபன் செய்யும் ஆள் ஒருவர் வந்தார்.
தந்தை அவரிடம் சிலதிற்கு பதில் அளிக்க கூறி தாரிகாவை நாடினார்.
அந்த நேரம் தங்களுக்கு பின் வாரிசாக எந்த பெயரை ஹோல்டராக போட என்று கேட்க, “எங்கப்பாவுக்கு குழந்தைகளே இல்லை சார்.
ஐ மீன் வாரிசு இல்லை சார். அப்படி தானே அப்பா?” என்று காலையில் கூறியதற்கு பதில் தந்து பார்வையை வீசினாள்.
“நாங்க எல்லாம் கழுதைகள் சார்.” என்று விட்டேற்றி பதில் தந்து கடந்தாள்.
தாரிகாவின் தந்தை சங்கர், மகளின் பேச்சில் ஸ்தம்பித்து போனார்.
அதோடு தற்போது கூனிகுறுகி போனார் அடுத்தவர் முன்னிலையில்.
காலையில் இதே போன்று கூறினாலும் துளியும் மனம் குத்தவில்லை. இன்று மகள் கேட்டு வீசிய பார்வை அவரின் வாரிசு என்ற எண்ணத்தில் ‘ஆண்கள் மட்டும்’ என்ற எண்ணத்தை கொன்றது. வாரிசு என்றாலே குழந்தைகள் தான். அதில் ஆண் என்ன பெண் என்ன. தற்போது இருக்கும் நல்ல மனிதர்களால் சுவீகாரம் எடுக்கும் குழந்தைகள் கூட வாரிசு தான்.
வீட்டில் அப்பொழுது தான் பறித்து தொடுத்த பூவை கட்டி தலையில் இரட்டை ஜடையில் சூடியிருந்தாள் மலர். அதன் வாசம் பேருந்தில் அனைவரையும் ஒர் கணம் சுவாசத்தில் நுகர வைத்திருப்பது என்னவோ உண்மை.
மலரோ எட்டி எட்டி பின் இருக்கையை கண்டவள் தன் தாய் செல்வியை சுரண்டினாள்.
செல்வி திரும்பி பார்த்து சரியென்று சம்மதிக்க பேருந்தில் இருவர் இருக்கையில் மூவராய் அமர்ந்திருந்த மலருக்கு ஜன்னலிருக்கை அதுவும் தானும் தாயும் மட்டும் என்று சவுகரியமாக அமர்ந்தாள்.
“அம்மா… டவுன்ல இருக்கற பெரிய கடைக்கு தானே போறோம்” என்று மீண்டும் தன் கேள்விக்கு பதிலை தெளிவுப்படுத்தி கொண்டாள்.
“ஆமா டா குட்டி” என்று தாடை பிடித்து கொஞ்சினாள்.
“அம்மா அம்மா மருதாணி பறிச்சு வச்சியா?” என்று அடுத்த கேள்வியை கேட்டாள்.
இரவானால் பாம்பு பூச்சி வந்திடுமென அம்மா பறிக்க தயங்குவாரென ஏற்கனவே பறித்து விட்டனரா என்ற விவரம் கேட்டாள்.
“சாயந்திரம் பூ பறிக்கறப்பவே பறிச்சு அரைச்சு வச்சிட்டேன். வீட்டுக்கு போய் வச்சிவிடறேன்” என்று இம்முறை மகளின் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள் செல்வி.
“என் கூட படிக்கிற பிள்ளைங்க ஏற்கனவே டிரஸ் எடுத்துட்டாங்க தெரியுமா நான் தான் லேட்டு” என்று சோகமாக கூறினாள்.
“தீபாவளி பண்டிகை முடியலையே மலர். நாளைக்கு போட தானே வாங்கறோம். முன்னாடியே எடுத்து அழுக்காயிட்டா.” என்று கூறவும் குழந்தை உள்ளம் ஓ அப்படியா என்று எண்ணிக் கொண்டது.
மலர் அறியாது தன் கையிலிருக்கும் பணப்பையை இறுகினாள்.
வெறும் 500 ரூபாய் மட்டும் இருக்க போக வர என்று பஸ்ஸிற்கு காசு உள்ளது. இதில் மலர் எத்தகைய ஆடையை கேட்டு வாங்குவோமோ என்ற கலக்கம் மெல்ல அழுத்தியது.
தினசரி கூலி சென்று செல்வி வீட்டை ஓட்டுபவள். கணவன் திவாகர் சென்னையில் ஒரு ஹோட்டலில் பரோட்டா செய்பவன். மாத கூலியாக பேசி பணத்தை வாங்கி வருவதாக போனில் கூறினான்.
இந்நேரம் பஸ்ஸில் ஏறியிருப்பார். இரவுக்குள் வந்துவிடுவார் ஆனால் மலருக்கு ஆடை வாங்க எண்ணியிருந்தவன் மலர் ஆசையாக போன முறை கேட்ட கொலுசை வாங்கியதன் விளைவு தற்போது ஆடை வாங்க தன்னிடம் காசில்லை என்று கூறிட இதோ செல்வி மகளின் ஏக்கம் அறிந்து தன் கையிருப்பான ஒரு வார கூலியை எடுத்து கொண்டு கிளம்பிவிட்டாள்.
இரவுக்குள் வந்திட வேண்டும் என்று வந்தவாசி டவுனிற்கு படையெடுத்து விட்டாள்.
“எம்மா காவேரி டெக்ஸ்டெய்ல் யாரெல்லாம் இறங்கணுமோ இறங்குங்க” என்று கண்டெக்டர் குரல் கொடுக்க மலரை கைபிடித்து செல்வி இறங்கினாள்.
கடைக்கு செல்லும் வழியெங்கும் பலூன் விற்றுக் கொண்டிருக்க வேடிக்கை பார்த்தவளாக காவேரி டெக்ஸ்டெல் கடைக்குள் நுழைந்தனர்.
“அம்மா கடையில குளிருதுல” என்று ஏசி காற்றை கூறினாள்.
“சேலையா ப்ராககா” என்று பணிப்பெண் வந்து கேட்டதும் செல்வி “ப்ராக்” என்றாள்.
அதற்குள் மலரோ “எங்கம்மாவுக்கு சேலை எனக்கு ப்ராக்” என்று குதுகலித்தாள்.
“சேலை இதே ப்ளோர் தான். ப்ராக் மாடில இருக்கு. சேலையை பார்க்கறிங்களா?” என்று உதவ வந்த பணிப்பெண்ணிடம், “இல்லை முதல்ல ப்ராக் பார்க்கறோம்” என்று மாடிக்கு சென்றனர்.
வண்ணமயமான உடைகள் கண்ணை கவர்ந்தது. ஆனால் செல்வி மனமோ கணக்க ஆரம்பித்தது. கொண்டு வந்த காசில் மலருக்கு துணியெடுக்கணும். ஆனால் விலை உசத்தியா போனா என்ன செய்ய என்ற பயம் வாட்டியது.
அதிலும் மலர் கேட்டதை வாங்கி தரவில்லையென்றால் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்யும் ஆள் தான். இதை முன்னவே யோசித்து நேற்று மலர் பள்ளிக்கு போனபொழுதே வாங்கியிருக்க வேண்டுமோ என்று காலம் கடந்து சிந்தனை தோன்றியது.
செல்வியின் தோற்றமோ என்னவோ பணிப்பெண் அதிகப்படியான ஆடையை ஒதுக்கி வைத்து மலிவான விலையில் கவுனை எடுத்து காட்ட, தான் சொல்லாமல் தன் நிலையை சொல்லும் தோற்றத்தை எண்ணி பணிப்பெண் செய்த செயலில் துளியும் வருத்தமில்லை. மாறாக உள்ளுக்குள் அந்த பெண்ணுக்கு நன்றி கூறினாள். இல்லையா பின்னே மலரிடம் அதிக விலையுயர்ந்த ஆடையை காட்டி ஆசை வளர்த்து மறுத்து சமாதானம் செய்வது என்ற போராட்டங்கள் குறைந்ததே.
“அம்மா… ரோஜாப்பூ… அம்மா இங்க பாரு பிங்க் கலர். அம்மா இந்த டிரஸ் பார்றேன் மயில் டிசைன். அம்மா எதுமா வாங்க?” என்று கத்தியவளை “உஸ் சும்மாயிரு பார்த்து வாங்கறேன்.” என்று எல்லா விலையையும் ஆராய்நதாள்.
எல்லாம் 430, 510, 398, என்றே இருக்க திவாகர் தனக்கும் சேலை எடுத்து கொள்ள கூறியதை எண்ணி உள்ளுக்குள் நகைத்தாள்.
விலை எம்புட்டு ஏறியிருக்கு. சாதரண கவுனே இந்த விலையா? என்று எடுக்க யோசித்து கொண்டிருந்தாள்.
“மாம்… ஐ லைக் திஸ் மா. ப்ளிஸ்” என்ற ஒரு சிறுமி பக்கத்தில் இருக்கும் இரண்டாயிரம் ரூபாய் விலை போட்டிருந்த ஆடையை எடுத்து குதிக்க அந்த சிறுமியின் அம்மாவோ “இது ஓகே மா” என்று விலைபட்டியலை கூட காணாது வாங்க முடிவு செய்ததும் செல்விக்கு மலரின் அமைதி கண்டு ஆச்சரியம் தான்.
எப்படி மலர் அதிகமான ஆடையை எதையும் எடுக்கவில்லை என்ற வினா வந்தது ஆனால் தற்போது கேட்கவில்லை.
செல்வி 398 ரூபாய் மதிப்புள்ள கவுனை எடுத்து பில் போட தயாரானாள்.
“சேலை பார்க்கலையா?” என்று கேட்டதும் “இல்லைங்க அடுத்த முறை வந்து வாங்கிக்கறேன்” என்று மலருக்கு மட்டும் வாங்கி விட்டு பணத்தை செலுத்த, “ஏன் மா உனக்கும் அப்பாவுக்கும் எப்பவும் வாங்கமலே வர்ற.” என்று சோகமானாள்.
“அது அது எனக்கு அப்பா வாங்கிட்டார் டா. உனக்கு தான் உன்னை கூட்டிட்டு போய் வாங்க சொன்னார்.” என்றதும் அந்த பொய்யை மலர் நம்பிவிட்டாள்.
இரண்டு கட்டப்பை நிறைய ஆடை வாங்கியும் “நான் கேட்ட டோரா கர்ச்சீப் வாங்கலை போ” என்று அழுது சென்றாள் அந்த இரண்டாயிரம் ரூபாய் மதிப்பு கொண்ட ஆடையை வாங்கிய சிறுமி. அப்படி செல்லும் மக்களின் நடுவே ஒரு சிறு கவர் வாங்கி வந்த மலரோ குதித்து குதித்து மகிழ்ச்சியை கொண்டாடி வந்ததில் ஏதோ நிறைவை கண்ட செல்வி தனக்கு வாங்காதது பெரிய வருத்தமாய் தோன்றவில்லை.
பலூன் கடையை கடந்திட, “இரண்டு பலூன் தாங்க அண்ணா” என்று செல்வி வாங்க “ஹய் பலூன் மா எல்லோ அண்ட் பிங்க் வேண்டும்” என்றதும் கடைக்காரர் அதனையே கொடுக்க வழியில் பத்து ரூபாய் வளையலை வாங்கி அணிந்த மலரோ “அப்பா வந்தா காட்டணும் மா. மருதாணி வைக்கணும். அப்பா எப்ப வருவார்” என்று மலர் கேட்க திவாகருக்கு போன் அழைப்பை தொடர்ப்பித்தாள் செல்வி.
“சொல்லு செல்வி.” என்றான்.
“எங்க இருக்க. இப்ப தான் துணி வாங்கிட்டேன். நீ வந்திடுவ தானே. மலரு உன்னையே கேட்குது.” என்றதும் திவாகரோ “பஸ்ல தான் இருக்கேன் டி. இராத்திரி வந்திடுவேன். குழந்தையிடம் சொல்லிடு. இங்க பஸ்ல நின்னுட்டு வர்றேன். செம கூட்டம் வைக்கவா” என்றான்.
“சரிசரி வை” என்று செல்வி மலரை அழைத்து கொண்டு சென்றாள்.
இரவு வீட்டுக்கு வந்ததும் மருதாணி வைக்க விட கூறவும் செல்வி மலரின் இரண்டு கையிலும் குப்பியாக வைத்து வட்டம் வைத்து முடித்தாள்.
அடுத்து செல்வி ரசத்தோடு முட்டை பொரியல் வைத்து ஊட்டி விட்டாள்.
“மா ஒன்னுக்கு வருது” என்று மலர் விழித்து நின்றாள்.
“இதுக்கு தான் முதல்ல சாப்பிட்டு பாத்ரூம் போயிட்டு பிறகு தூங்கறப்ப வைக்கிறேன்னு சொன்னேன். கேட்டா தானே. இப்பவே வை இப்பவே வைனு அடம் பிடிச்ச,” என்று வீட்டின் கிணற்று பக்கம் அழைத்து சென்று பாவாடையை தூக்கி சொருகி அமர வைத்து போக சொல்ல, மலர் இயற்கை உபாதை சென்று விட்டு நின்றாள்.
செல்வி தண்ணீர் ஊற்றி வந்தப்பின் “மா… கால்ல வச்சிவிடறியா.” என்று கேட்டதும் செல்வி படுக்க சொல்லி காலின் பாதத்திலும் வைத்து முடித்தாள்.
“அவ்ளோ தான் தூங்கு.” என்றதும் மலரோ “மா… அப்பா வர்ற வரை நான் தூங்க போறது இல்லை” என்று சுட்டி டிவியை வைத்து விட்டு கைகளை விரித்து அடிக்கடி மருதாணி கலைந்து விட்டதா என்று பார்த்து கொண்டாள்.
செல்வி மீதி சாதத்தை பிசைந்து சாப்பிட்டு கொண்டிருக்க, “மா… நெற்றிகிட்ட அரிக்குது. சொறிஞ்சு விடு” என்று கயிற்று கட்டிலில் இருந்தவள் கூப்பிட, “ஏன்டி இப்ப தானே சாப்பிட உட்கார்ந்தேன். கொஞ்சம் இரு” என்றதும் மலரோ முகத்தை உற்றென்று வைத்து “மா.. கால்ல அரிக்குது.” என்று கூப்பிட செல்வி சாதத்தை விழுங்கிக் கொண்டிருந்த நேரம் மலர் மெல்ல நெற்றியை காலை சொரிந்திட, முகத்தில் மருதாணி இழைத்தது.
கை அலம்பி நீர் அருந்தி வந்து மலரை காண “திட்டாத மா சாரி” என்று திருட்டு விழி முழித்தாள்.
“கொஞ்ச நேரம் சும்மாயிருக்கியா.” என்று துடைத்து விட்டு சொரிந்தும் விட்டாள்.
“மலரு… மணி எட்டு முப்பது ஆகுது தூங்குடி” என்றதற்கு “மாட்டேன் அப்பா வர்ற வரை முழிச்சிருப்பேன்.” என்றவள் டிவியில் கண்ணை பதிக்க செல்வி கிணற்றுகடியில் பாத்திரத்தை கழுவி வைத்து வர, கையில் மருதாணி இழித்து வைத்து மலர் உறங்குவதை கண்டாள்.
கையில் துடைத்து விட்டு அழிந்த இடத்தில் சிறிது மருதாணி போட்டு பூசிவிட்டு, தனக்கும் வைத்து கொண்டு வாசலை பாதி திறந்தே வைத்து திவாகருக்காக காத்திருந்தாள்.
வாசலை பார்த்து பார்த்து செல்வியும் உறக்கத்திற்கு சென்றிருந்தாள்.
இரவு செல்வியின் இடையை தழுவி ஊர்ந்தது ஆண் கரம் ஒன்று.
முதலில் உறக்கத்தில் தெரியாது போக சற்று நேரத்தில் சின்னதாய் விழிப்பு தட்ட கண்ணை திறந்து எழுந்தாள்.
“என்னாச்சு செல்வி” என்று திவாகர் குரல் என்றதும் நிம்மதியடைந்தவள். “எப்பயா வந்த. பயந்துட்டேன். தூங்க கூடாதுனு தான் கட்டிலுக்கு பக்கத்துல உட்கார்ந்திருந்தேன்.”
“மருதாணி கையில வச்சேன். கதவை தாழிடலை.” என்று கூறினாள்.
“பார்த்தேன் பார்த்தேன்.. என்ன திடீரென ஆசை.” என்று கைகளை அவள் மேனியில் வளைத்து கட்டி கொண்டான்.
“சும்மா தோனிச்சு வச்சேன். அம்மா எனக்கு வச்சிவுடும். உன் பொண்ணு இரண்டு வாரமா கேட்டுச்சு. பறிச்சு வச்சிவிட்டேன்.” என்றதும் திவாகர் கைகள் மகளின் தலையை வருடிவிட்டான்.
தன் சட்டை பையிலிருந்த கொலுசை எடுத்து மனைவியிடம் காட்டினான்.
இரண்டு மாசமா மலர் கேட்டுட்டு இருக்கா. இப்ப தான் வாங்க முடிஞ்சிது. என்ன இதே ஐயாயிரம் சொல்லிட்டான். இந்தா மீதி ஐயாயிரம்.” என்று கொடுத்தான்.
“என்னயா இது மாசம் பத்தாயிரம் வட்டி கடனை வச்சிட்டு ஐயாயிரம் கொடுக்கற.” என்றாள்.
“என்ன பண்ண சொல்லற. குழந்தை கேட்டது. கிளம்பறதுக்கு முன்ன வாங்கணும்னு மனசு அடிச்சிக்கிச்சு. வாங்கிட்டேன். இந்த மாசம் யாரிடமாவது வாங்கி கொடுத்திடலாம். குழந்தைக்கு கொலுசு போட்டு பார்த்து எவ்ளோ நாளாச்சு.” என்று உறங்கும் மலரின் காலில் கொலுசை அணிவித்தான்.
“உன்னிடம் மருதாணி காட்டணும், வளையலை காட்டணும்னு தூங்கமா தான் இருந்தா. நேரம் ஆகவும் என்னய மாதிரி உறங்கிட்டா.” என்று எடுத்த கவுனை திவாகரிடம் காட்டினாள்.
“உனக்கு வாங்கிக்கலையா செல்வி.” என்றான்.
“இருக்கட்டும் யா. உனக்கு வாங்காம எனக்கு எப்படி வாங்க. அதுவுமில்லாம பணம் பத்தாது.” என்று சிரிக்க, மனைவியின் கேசத்தில் கை நுழைத்து “என்னை கட்டிக்குனு நீ கஷ்டப்படற செல்வி.
படிக்கவும் இல்லை. வேலை வெட்டினு சொந்தமாவும் இல்லை. ஹோட்டலில் பரோட்டா போட்டு மாசம் பத்தாயிரம் வருது. அதுல இந்த வுடு கட்ட வாங்கின வட்டி கடனுக்கே சரியா போகுது. கொஞ்சம் பொருத்துக்கோ புள்ள. இன்னமும் ஐந்து வருஷம் போனா கடன் போயிடும் பிறவு தீபாவளி என்ன பொங்கலு கார்த்திகை தீபம் பிறந்தநாளு என்று வரிசையா வாங்கி தந்திடறேன்.” என்று அணைக்க, “துணி நல்ல நாளுக்குனு எடுத்தா தான் உண்டாயா. நீ தான் சேலை கிழியறதுக்கு முன்னவே வாங்கி கொடுத்திடுவியே. இதுல தனியா பண்டிகை வேறயா?” என்றவளின் மனதை வென்றடைய ஆயிரம் கஷ்டம் அடைய விரும்பியது திவாகர் உள்ளம்.
முத்தம் வைத்து தன் நெஞ்சில் அணைத்து கொண்டு உறங்கினான்.
அதிகாலை மலர் கட்டிலில் உறங்கியவள் எங்கோ வெடி வெடிக்கும் சத்தம் கேட்டு கண்ணை கசக்கி கொண்டு இமை திறந்தாள்.
கிணற்று பகுதியில் தந்தை பல் விளக்க கண்டு ஓடினாள்.
கிணறு வந்த பிறகே காலில் கொலுசு சத்தம் கேட்டு குனிந்தாள்.
“அப்பா… எப்ப வந்திங்க. இது நீங்க வாங்கி வந்த கொலுசா..” என்றாள்.
“ஆமா டா.” என்று மலரை தூக்கி சுற்றி நிறுத்தினான்.
“பா… இங்க பாருங்க மருதாணி. காலில் கூட வச்சிருக்கேன்.” என்று காட்டினாள்.
“அழகாயிருக்கு டா தங்கம்.” என்றார்.
“பா.. எனக்கு கவுன் வாங்கியிருக்கு. குளிச்சிட்டு புது துணி போடப்போறேன். பட்டாசு வாங்கினியா…?” என்று கேட்டாள்.
“வாங்கிட்டேன் ஆனா மலரு குட்டி பாப்பா தானே அதனால மத்தாப்பு மட்டும் வாங்கியிருக்கேன். இதோ துப்பாக்கி இதுல ரோல் பட்டாசு போட்டு வெடி. ராத்திரி மத்தாப்பு வெடிக்கலாம்.” என்றான்.
“இப்ப முடியாதா?” என்று வருந்த, “இப்ப குளிச்சிட்டு கோவிலுக்கு போகலாம். பிறவு சங்கரி தியேட்டருக்குபோய் படம் பார்த்துட்டு உங்கம்மா வச்ச நாட்டு கோழி குழம்பை சாப்பிட்டு பக்கத்தூர் திருவிழாவுக்கு போகலாம். இராத்திரி அந்தூர் பரோட்டா வாங்கி அப்பாவே ஊட்டி விடுவேனாம்” என்று வரிசையாய் வெளியே செல்லும் இடமாக இருக்க குதுகலமாக மலர் புறப்பட்டார்.
போவதற்கு முன் கொலுசு கால்களை மான் போல துள்ளி துள்ளி தன் சுற்றத்தாரின் வீட்டில் இருப்பவரிடம் காட்டி தந்தை வாங்கி தந்தது என்றும் கவுன் தாய் வாங்கி தந்தது என்றும் பெருமை கொண்டாடினாள்.
திவாகர் மான் போன்றவளின் துள்ளலை கண்டு உவகை கொண்டான்.
திவாகர் கூறியது போல தொடர்ச்சியாய் சொல்லப்பட்ட இடங்களுக்கு சென்று விட்டு பக்கத்து ஊர் திருவிழாவுக்கு மூவரும் சென்றனர்.
ராட்டினம் ஏறி சோளப்பொறி உண்டாள் மலர், கண்ணாடி வளையலை கை முழுக்க வாங்கி அணிந்தாள் செல்வி.
அங்கயே வள்ளி கிழங்கு என்று விற்க சாப்பிட பாதி வயிறு நிரம்பியது.
சற்று நேரத்தில் “அம்மா… அம்மா… என் கொலுசை காணோம்” என்று மலர் அழுவ, “என்னடி சொல்லற. புது கொலுசாச்சே.” என்று செல்வி மலர் இருவரும் தேடினார்கள்.
தொலைக்கப்பட்டது சாதாரணமான விலையற்ற பொருளாக இருந்தால் இருந்திருக்கும். அதுவோ கண்ணை பறிக்கும் புது வெள்ளி கொலுசு. எடுத்தவர் இனி நிச்சயம் தரயியலாது என்று அறிந்தும் திவாகர் செல்வி தேடினார்கள்.
தொலைந்ததை விட மலர் அழுவதை சரிசெய்ய இயலாது தவித்தனர்.
சற்று முன் வானவேடிக்கையாய் வண்ணமயமாய் தோன்றியது. சட்டென ஒளியற்ற கருமை தாங்கிய வானமாய் காட்சி தந்ததும் செல்வி கலங்கி போனாள்.
தங்கள் வாழ்வின் வண்ணங்கள் என்பது கொஞ்ச நேரம் தானா. இப்படி மகிழ்ச்சியை உடைப்பதற்கென்று கஷ்டப்பட்டு வாங்கிய கொலுசு போனதே. என்று வருந்தினார்கள்.
மலர் அழுதவாறு வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்தனர். பரோட்டா மட்டும் வீட்டுக்கு வாங்கிக் கொண்டு வந்தனர்.
மத்தாப்பு அப்படியே கேட்பாரற்று இருந்தது.
திவாகருக்கு தெரியும் அது எவ்வளவு கடினப்பட்டு வாங்கியதென்று, இருந்தும் அதனை மறந்து மகளிடம் வந்து கஷ்டம் மறைத்து பேச ஆரம்பித்தான்.
“மலர் குட்டி அப்பா உனக்கு அடுத்த முறை வர்றப்ப திரும்ப அதே கொலுசை வாங்கி தர்றேன் டா. அழாதே… இந்தா மத்தாப்பு பிடி” என்று மனதை மாற்றினார்.
மலரும் மாறினாள், மத்தாப்பு வைத்து கஷ்டத்தை சிறிது நேரம் இல்லாமல் செய்தனர் அதன் ஒளியால்.
மீண்டும் செல்வி திவாகரிடம் “என்னயா இது அம்புட்டு ஆசையா பணத்தை பெரிசா எண்ணாம வாங்கி இப்படி காணாம போச்சே. இதுக்கு வட்டி பணத்தையாவது கொடுத்திருக்கலாம்.
நெருப்புல நின்னு மாடா உழைச்ச காசு. காணாம போச்சே” என்று செல்வி கவலை கொள்ள, திவாகருக்கும் அதே கவலை. சோகமாக கிணற்று பக்கமிருந்த கல்லில் அமர்ந்தான்.
“அப்பா… என் மேல கோபமா.. எனக்கு அது எங்க விழுந்ததுனு கூட தெரியாது பா. சாரி பா நீ தீபாவளிக்கு வாங்கி தந்தது” என்று வந்து நின்ற மலரை அணைத்து கொண்டான்.
“பணம் இன்னிக்கு போனாலும் நாளைக்கு சம்பாதிச்சிடுவேன் டா. நல்ல வேளை கூட்டத்துல உன்னை தொலைக்கலை. நீ தானே டா என் தீபாவளி பொங்கல் பண்டிகை எல்லாம்” என்றான்.
“அப்ப வாப்பா பசிக்குது.” என்று இழுத்திட, பின் பக்க லைட்டை போட்டு பரோட்டாவை பிரித்து திவாகர் கையில் கொடுக்க ஊட்டிவிட்டான்.
“ஏன் பா.. நீயும் இதை தான் வேறவூருல போய் செய்யறியா. என் கிளாஸ் பொண்ணு சொன்னா.” என்று ஆ வாங்கிக் கொண்டே கேட்டாள்.
“நீயேன் பா இங்கயே செய்து விற்க கூடாது. பண்டிகை விழா அப்ப மட்டும் வந்துட்டு போற.
எனக்கு அந்த வெள்ளி கொலுசு, அம்மா வாங்கி தர்ற கவுனு எதுவும் வேண்டாம். நீ என்னோடவே இருக்கியா.
இங்கயே இருந்தா நான் தினம் தினம் உன்னோட தோளில் சாய்ந்துப்பேன். உன் மடில படுத்துப்பேன். உன் கையால சாதம் சாப்பிடுவேன். வாரம் வாரம் சந்தைக்கு உன்னோட மோட்டர் சைக்கிள்ல முன்ன உட்கார்ந்து ஜாலியா கை விரிச்சு ஹாப்பியா இருப்பேன்.
நீ என்னோடவே இருக்கணும் பா.” என்று மலர் தன் ஏக்கத்தை கூறி முடித்தாள்.
“அப்பா வட்டி கடனை வாங்கியிருக்கேன் டா. அது கொடுக்கவாது பணம் வேண்டும். அப்பாவுக்கும் ஆசை தான் உன் கூடவே இருக்கணும்னு. விடிவு காலம் பிறக்கலையே.” என்று திவாகர் பேசினான்.
“மாப்பிள்ளை… எப்ப வந்திங்க.. நீங்க இருக்கிங்களோ என்னவோனு பட்டாசு வாங்கியாந்தேன். ஏ குட்டி.. எப்படியிருக்க” என்று செல்வியின் தந்தை வந்திருந்தார்.
“எப்படியிருக்கிங்க மாமா. வாங்க… நேத்து ராத்திரி வந்தேன்.” என்று அமர்வதற்கு மடக்கு கட்டிலை எடுத்து விரித்தான்.
“வாங்கப்பா… இந்தாங்க” என்று நீரை தர, வாங்கி குடித்தவர். பேத்தி மலரை மடியில் அமர்த்தி “வர்றப்ப மலர் குட்டி பேசியதை கேட்டேன். குட்டி விவரமா பேசறா.” என்று உச்சியில் முத்தமிட்டார்.
“அறிவான பிள்ளை தான் மாமா. என்ன செய்ய கூடவே இருக்கணும்னா கடனாளியா இருக்க கூடாது.” என்று பெருமூச்சை வெளியிட்டான்.
“அதுவும் சரிதான். நாமளும் கடனை அடைக்க தான் பாடுபடறோம். ஆனா கடன் என்னமோ கூடுதே தவிர குறையாது. ஆனா பாருங்க சந்தோஷம் கூடயிருந்தா ரெட்டிப்பாகும். இது என்னோட வீட்டு பத்திரம் வரும்போதே உங்களிடம் இதை பத்தி பேச தான் வந்தேன். ஆனா பாருங்க. எனக்கு முன்ன என் குலச்சாமி சொல்லிடுச்சு.
நீங்க கொஞ்சம் யோசிக்காம இதை வாங்கி கடனை அடைச்சி இங்கனயே ஒரு ஹோட்டல் வையுங்க. கூடுதோ குறையுதோ குடும்பம் என்ற ஒன்றோட ஒன்றாக இருந்த திருப்தி கிடைக்கும்.
இவருக்கென்ன வாழ்ந்து கெட்ட மனுஷன். தனிக்கட்டைனு நினைக்காதிங்க.
நானும் உங்களை போல உழைப்பு தேடி இடம் விட்டு இடம் அலைந்து பணம் சம்பாரிச்சு வந்தவன் தான். ஆனா வீட்டுக்கு வந்த பிறவு என் பொண்டாட்டி போய் சேர்ந்துட்டா. செல்வியோட மலரு பண்ணற சேட்டையெல்லாம் இங்க வர்றப்ப கேட்கறப்ப, இப்படி நான் கூடயிருந்து பார்க்கலையேனு கவலையாயிருக்கு. பொண்டாட்டி போனப்பிறகு பிள்ளையோட குழந்தைபருவம் போனப்பிறகு நாம என்ன கண்குளிர பார்க்க போறோம்.
அதை முதல்லயே கூடயிருந்து பார்த்திருந்திருக்கலாமேனு இப்ப மனசு அடிச்சிக்குது.
என்னை மாதிரி நீங்களும் காலம் போனப்பிறகு தனியா விழாவை கொண்டாடி என்ன பண்ணறது. எப்பவும் சேர்ந்து இருக்கறது தானே விழாக்கள்.
முன்ன அத்தை, சித்தி, மாமா, பெரிப்பா, பெரியம்மா, சித்தப்பா, தாத்தா, பாட்டி, அத்தை பசங்க, மாமா பசங்க, கொழுந்தனாரு இப்படி நிறைய உறவை தொலைச்சிட்டு தனி குடும்பமா இருக்கோம். அது போதாதுனு கணவன் மனைவி குழந்தைகள் என்று வேற பிரியணுமா. ஆடிக்கு ஒரு விழா ஆவணிக்கு ஒரு விழானு வந்து தலைகாட்டி போறது நல்லாவா இருக்கு.
குழந்தைகள் இப்ப இருக்கற காலத்துல கூடயிருந்து பார்த்து வளர்ந்தாலே தப்பான கலாச்சாரத்தை தேடறாங்க. தனியா இருந்து நாமளா குழந்தையோட அழகான உலகத்தை மாத்திடலாமா.
என்னவோ எப்பவும் சொல்லணும்னு தோன்றும். சொல்ல வாயெடுக்க மாட்டேன். இந்த முறை மலர் பேசியது கேட்டதும், சொல்ல தோனுச்சு. தப்பிருந்தா மன்னிச்சிடுங்க” என்று செல்வி வைத்து நீட்டிய பரோட்டாவை சாப்பிட துவங்கினார்.
“நானும் சொல்ல இருந்தேன். ஆனா நீங்க எப்படி எடுத்துப்பிங்கனு” என்று செல்வி குரல் உள்ளுக்குள் சென்றது.
“இந்தமுறை சென்னைக்கு போனா ஓனரிடம் சொல்லிட்டு வர்றேன் மாமா. என் பொண்ணுக்காக. இந்த விழாக்கால வரவா தந்தை உறவு இருக்க கூடாதுனு முடிவோட” என்று கடைசி வாயை மலருக்கு ஊட்டினான்.
இனி மலரின் வீட்டில் என்றும் மத்தாப்பூ விழாக்கள் பூக்கும்.
-சுபம். -பிரவீணா தங்கராஜ்.
(பிரதிலிபி நடத்திய ‘விழாக்காலம்’ என்ற போட்டியில் வெற்றி பெற்ற வரிசையில் இடம் பிடித்தவை.)
ராமமூர்த்தி தன் மகள் ராதாவை அணைத்து அழுதுக்கொண்டு, “இந்த இடம் எங்களோட காட்டை வித்து, இருக்கிற கை காசு போட்டு, குருவி சேர்க்கிற மாதிரி கொஞ்சம் கொஞ்சமா சேர்த்து, இந்த நிலத்தை வாங்கினோம். முன்ன சீண்டுவார் யாருமில்லாதப்ப வாங்கிப் போட்டது. இப்ப இந்த இடத்துல ஸ்கூலு, காலேஜி, காம்பிளக்ஸ், அடுக்குமாடி கட்டிடம் வரப்போகுதுனு தெரிந்ததும் இப்படி அநியாயமா கைக்கு மீறி காசு கேட்கறிங்க. இதை கட்டி முடிக்க இவ்ளோ ஆகும்னா… பேசாம ஒரு குடிசை வீடா போட்டுயிருப்பேனே சாமி. என்னை விட்டுடுங்க” என்று தழதழத்து கூறி முடித்தார்.
எதிரில் இருந்தவர்களோ “இங்க பாருங்க ராமமூர்த்தி ஐயா. நீங்க உங்க நிலத்தை கட்ட கொடுத்த காசுக்கு குடிசை வீடு தான் கிடைக்கும். இங்க நிமிர்ந்து பாருங்க. நாலடுக்கு வீடா மாற்றி கட்டியிருக்கேன். எங்களுக்கு எங்க பங்கா பணத்தை எடுத்து கொடுங்க. வாங்கிட்டு போயிட்டே இருப்போம். இல்லை மொத்தமா வேண்டும் இது என் நிலம் அப்படியிப்படி வீராப்பு பேசினா ஒரு செங்கல் கூட கிடைக்காது.
இதை கட்ட செலவான கோடிகளை கணக்கு எடுத்து சொல்லறேன். மொத்தமா கொடுத்துடுங்க நாங்க போறோம். இல்லை இப்படி தான் நடக்கும்” என்று கட்டப்பஞ்சாயத்து ராஜதுரையை வைத்து, தன் நிலத்தையே ராமமூர்த்தி பேரம் பேசி வாங்க இயலாது தடுத்தான் இன்ஞினியர் சேகர்.
ராமமூர்த்தியோ ராஜதுரையின் பார்வை ராதா மீது தழுவவும் தன் கைக்கு மீறி பணத்தை புரட்ட முடியாத நிலையிலும், தெரிந்தே ஏமாந்து வாயை மூடி சென்றார்.
“பெரியவரே ஒரு நிமிஷம்” என்று ராஜதுரை ராதா அருகே வர, நடுங்கியபடி ராதா பின் நகர்ந்தாள்.
ராமமூர்த்தியோ வேகமாக சேகரின் கையிலிருந்த பேனாவை எடுத்து கையெழுத்திட்டு ராஜதுரை முகத்திலே விட்டெறிந்து ராதா கரம் பற்றி நகர முயன்றார். அவரை ராஜதுரை ஆட்கள் வழிமறைத்து நின்றனர்.
*****
காலையிலேயே பால் காய்ச்சி வந்ததும் வீட்டை அதனது இடத்தில் பொருத்தி அழகு பார்த்தாள் தாரா.
“அட்சு இந்த இடத்துல ராதை கிருஷ்ணா சிலையை வைக்கணும். அடுத்து நான் வரைந்த டிராயிங் இந்த இடத்துல வைக்கணும்” என்று தாரா குறிப்பிட்டாள்.
அட்சு என்ற அட்சரனோ “ஏது நீ வரைந்த டிராயிங்?” என்று இடையில் கையை ஊடுருவிக் கொண்டே கேட்டான்.
“அட்சு… கிண்டலா… நான் கிளாஸ் போய் பெரிய ஆர்டிஸ்டா வந்துடுவேனு உனக்கு பொறாமை” என்று இடையின் அரவணைத்த கைகளை எடுத்து விட்டு கிச்சனில் சென்றாள்.
“பொறாமை இல்லை… ஸ்டெரெயின் பண்ணாதே. போன தடவை குறிப்பிட்ட நிறங்களோட அதிகம் உபயோகித்து கண்ணுக்கு எப்ப பாரு ஏதேதோ நிறங்களா வருதுனு புலம்பின. டாக்டரிடம் காட்டி சரிப்பண்ணி ஸப்பா… அதனால சொன்னேன். ஓகே தாரா நான் ஆபிஸுக்கு கிளம்பறேன். லஞ்ச் அங்க பார்த்துக்கறேன்.” என்று புறப்பட்டான்.
தாரா தனியாக இந்த வீட்டில் மற்ற பொருட்களை தன் ரசனைக்கு ஏற்ப அடுக்கி வைத்தாள்.
புதிதாய் திருமணமானவர்கள் இந்த அட்சரன் தாரா தம்பதி. திருமணம் ஆனதும் புது வீடு வாங்கி இங்கு குடிபெயர்ந்து விட்டனர்.
இந்த நான்கு மாடி அப்பார்ட்மெண்டில் தளத்திற்கு இரண்டு வீடாக கட்டி மொத்தம் எட்டு வீடுகள் இருந்தது. ஆனால் குடிப்பெயர்ந்து இருப்பது என்னவோ மூன்று குடும்பங்கள் மட்டும் தான். மற்றவை இனி தான் விற்பனைக்கு தயாராக இருந்தது.
அதில் ஒன்று தான் தாரா வீடு. மான் பொம்மை, யானை பொம்மை, கிளி பொம்மை என்றிருக்க கண்ணாடியில் அடுக்கினாள்.
பூங்கோத்தும் அடங்கிய அட்சரன் வாங்கிய மெடல்களையும் அடுக்கி வைத்து பூரித்தாள்.
நேரம் மதியம் ஆகவும் கிச்சனில் கேரட்டை நறுக்கி கொண்டு அதில் ஒரு துண்டை மென்றபடி புலாவ் ரைஸ் செய்தாள்.
சாப்பிட்டு கொண்டிருந்த தாராவுக்கு அருகே யாரோ அசைவதாக தோன்றவும் திரும்பி பார்த்தாள். யாரும் இல்லாமல் போக தோளைக் குலுக்கி கொண்டாள். கதவு திறந்திருக்க தனக்கு அப்படி தோன்றியதாக இருக்குமென தட்டில் புலாவோடு வந்து சாற்றும் நேரம் “என்ன புலாவா வாசனை நல்லாயிருக்கே” என்று எதிர் வீட்டு பெண் கூறவும் சிரித்து அவசரமாய் ஒரு கின்னத்தில் வைத்தும் கொடுத்தாள். அவர் யார் என்ன பெயர் என்று சின்ன சிநேகம் வளர்த்து கொண்டாள்.
“நீங்க காலையில் கொடுத்த ஸ்வீட் நைஸ்.” என்று விடைப் பெற்றனர்.
சிறிது நேரத்திற்கு பின் உறங்கி எழுந்தவளுக்கு, மாலையும் இதே போல தோன்றிட, தன் தோழியிடம் கதையளந்தவள் போனை காதில் வைத்து பேசிக்கொண்டு திரும்ப காலையில் வைத்த பொருட்கள் எல்லாம் திரும்ப பெட்டிக்குள் இருக்க திடுக்கிட்டாள்.
காலையிலேயே எல்லாம் எடுத்து வச்சோமே இது என்ன எதுவும் எடுத்து வைக்காம திரும்ப பெட்டியிலேயே இருக்கு’ என்று குழம்பியவளாக மீண்டும் எடுத்து வைத்தாள்.
பக்கத்தில் ஒரு பார்க் இருப்பதை இங்கு வருவதற்குள் அறிந்திருந்தமையால், அங்கு செல்ல முடிவெடுத்து இருந்தவள் வேகமாக, அங்கு சில மணி நேரம் செலவழிக்க சென்றாள்.
புது வீடு பொருட்களை தனக்கு பிடித்தவிதமாக எடுத்து வைத்து நிறைவாய் கொடுக்க அட்சுரனின் வருகைக்காக கனவுகளோடு காத்திருந்தாள்.
அங்கு அபார்ட்மெண்ட் செல்வதற்கு ஒரே வழியாக இருக்க அந்த வழி மீது விழி வைத்திருந்தாள்.
அது என்ன என்று குனிந்து பார்க்க, ஒர் பேனாவாக காட்சி தந்தது.
ஏனோ அந்த முனை உடைந்திருந்தாலும் அதை எடுத்து செல்ல தாராவிற்கு உத்வேகம் பிறக்க, பர்ஸில் எடுத்து கொண்டாள்.
வீட்டை நோக்கி செல்ல அட்சரன் பைக்கை இருப்பிடத்தில் வைத்து வரவும் சரியாக இருக்க இருவரும் சேர்ந்தே லிப்டில் பயணமானார்கள்.
“அட்சு… இன்னிக்கு திங்க்ஸ் எல்லாம் அடுக்கி வச்சிட்டு தூங்கி எழுந்து பார்த்தா, திங்க்ஸ் அகைன் அட்டப்பெட்டியிலே இருக்கு. ஷாகிங்கா போச்சு.” என்றாள்.
கூட லிப்டில் வந்த மற்றொரு பெண்மணி ஒருமுறை தாராவை திரும்பி பார்த்து விட்டு லிப்ட் பட்டனை சிவனேயென்று பார்த்தாள்.
“தூங்கிட்டு எடுத்து வைக்காம இருந்திருப்ப. தூக்கத்துல கனவுல எடுத்து வச்சதா இருக்கும். நாம கூட சம் டைம் எக்ஸாம் எழுத ப்ரிப்பேர் ஆவோம். நைட் தூக்கத்துல என்னவென்வோ கொஸ்டின் வரும். நாம முழிச்சு பார்த்தா இனி தான் எக்ஸாமிற்கே கிளம்புனு வீட்ல சொல்வாங்க. அது மாதிரி உனக்கு தூக்கத்துல செய்ததா இருக்கும் அதே மைண்ட்ல இருப்பதால தூக்கத்துல நீ எடுத்து வச்சதா தோன்றி உன்னை நீயே குழப்பியிருப்ப” என்றான்.
பக்கத்தில் இருக்கும் பெண் லிப்ட் கண்ணாடி முன் அட்சரனை ஒர்கணம் பார்வை தழுவியதும் கதவு திறக்க இறங்கினாள்.
கதவு மூடும் முன் மீண்டும் அட்சரன் தாராவை கண்டாள்.
“அட்சு… நான் நிஜமா சொல்லறேன் கனவு எதுவும் இல்லை.” என்று கோபித்தவளை சாந்தப்படுத்தும் விதமாக பின்னாடியே கொஞ்சினான்.
தாரா அவனை அலட்சியப்படுத்தி நடக்க காலில் அட்டைப்பெட்டி இடித்தது.
என்னவென்று குனிந்து பார்க்க, அட்டைப்பெட்டிகளில் ஓபன் கூட செய்யாமல் இருந்தது.
தாராவிற்கு குழப்பமாய் அதை எடுத்து பார்க்க மற்றவை எல்லாம் அப்படியே இருந்தது.
காலையில் அட்சரன் செல்லும் பொழுது இருந்த அதே நிலவரமாக வீடு காட்சியளித்தது.
“அட்சு… நான் எல்லாத்தையும் எடுத்து வச்சேன். எல்லாம் மறுபடியும் பெட்டியிலேயே இருக்கு” என்றாள்.
“ஏ… இட்ஸ் ஓகே டி. நீ ஒரு சோம்பேறி பொண்டாட்டி. நானே எடுத்து வைக்கறேன்” என்று அடுக்கினான்.
“இல்லை அட்சு. எல்லாத்தையும் எடுத்து வச்சேன்.” என்று பதில் தந்து குழம்பினாள்.
அதே நேரம் கதவு தட்டி ஒரு பெண் “புலாவ் வாசனை மட்டும் இல்லை. டேஸ்ட்டும் நல்லா இருந்தது.” என்று நீட்டினார்.
“அட்சு… இங்க பாரு. எதுவும் எடுத்து வைக்கலைனா.. இந்த புலாவ் செய்தது எப்படி? இங்க பாரு கிச்சனில் காலையில காய்ச்சிய பாலை தவிர வேற பாத்திரமே இல்லை. ஆனா நான் கேரட் பீன்ஸ் நறுக்கி சமைச்சிருக்கேன் டா. அவங்களுக்கும் கொடுத்து விட்டேன். அதெல்லாம் அப்போ எப்படியாம்.” என்று கேட்க எதிரேயிருந்த பெண்மணி “என்னாச்சு?” என்று கேட்க தாரா மடமடவென விவரித்தாள்.
“காலையில அட்டைப்பெட்டியில இருந்ததை எல்லாம் எடுத்து வைத்து நீட் பண்ணி பாக்ஸ் எல்லாம் அதோ இந்த ஸ்டோர் ரூம்ல வச்சேன். அகைன் இது இரண்டாவது முறை.” என்று தாரா பயத்தில் பேச அட்சரனோ “இட்ஸ் ஓகே இட்ஸ் ஓகே. கூல் மா. என்னனு பார்த்துக்கலாம்.” என்று அமைதிப்படுத்தினான்.
புலாவ் பாக்ஸை கொடுக்க வந்த பெண்மணியோ வீட்டையும் தாராவையும் விசித்திரமாக பார்த்து கடந்து சென்றார்.
அட்சரன் வேகமாக கதவை சாற்றி முடித்து வந்து தாரா முன் அமர்ந்தான்.
“இங்க பாரு தாரா… அளவுக்கு அதிகமா ஒரு விஷயத்தை நாம செய்ய செய்ய அதே தான் மூளையில் ஆக்கிரமிக்கும்.
நீ மறுபடியும் டிராயிங் பண்ண உட்கார்ந்துட்ட. வேலையை செய்ய மறுந்துட்ட. இங்க பாரு… இன்ஸ்டெண்ட் புலாவ் பேக்கேட். இதை தான் பாத்திரத்தில் வச்சி சமைத்து சாப்பிட்டுருக்க. அவங்களுக்கும் கொடுத்திருக்க.” என்று கூறினான்.
சமையல் அறையில் இன்ஸ்டெண்ட் புலாவ் பேக்கேட் எப்படி வந்தது.? என்று குழம்பி “சரி அப்ப நான் எதுவும் பண்ணலையா. தூங்கிட்டே இருந்தேனு சொல்லறியா?” என்று கேட்டாள்.
“நான் எங்க சொன்னேன். இங்க பாரு சும்மா இல்லாம வந்ததும் திங்க்ஸ் கூட எடுத்து வைக்காம டிராயிங் பண்ணியிருக்க” என்று அவள் ஹாண்ட் பேக் அருகே பேனாவினால் ஏதோ வரைந்திருந்ததை காட்டினான்.
தனியாக இதே வீட்டில் ஒரு பெண் இருப்பதாக வரைந்திருந்தாள். என்ன வழக்கத்திற்கு மாறாக பென்சிலோ, வரைய உபயோகிக்கும் திங்க்ஸோ எதுவுமின்றி சிவப்பு வண்ணத்தில் இருந்தது.
“நான்.. நான் வரயலை அட்சு.” என்றாள்.
“ஓகே… நீ வரையலை. விடு…” என்று சாப்பிட அமர்ந்தான். எதுவும் செய்யாதது நினைவு வர “நீ உட்கார் நான் சமைக்கறேன்.” என்று கோதுமை மாவை எடுத்து கரைத்து தோசையை ஊத்தினான்.
தாரா சின்னதாய் கண்ணீரோடு மீண்டும் எடுத்து வைத்து கொண்டிருந்தாள்.
அட்சரனோ இருவருக்கும் சுட்டு முடித்து, அவளுக்கு ஊட்டி விட்டு கொண்டே “தாரா… இந்த ஐடி பீல்டு மனுஷங்க லைப் எப்படி தெரியுமா. என்ன தான் லட்சத்துல சம்பளம் என்றாலும் ஸ்டெஸ் அதிகமான வேலை. ஏன் தெரியுமா. நாள் முழுக்க கம்பியூட்டர் திரையை பார்த்து மைண்ட் எப்பவும் செய்யற வேலையை தான் தூங்கும் போது கூட நினைக்க வைக்கும்.
இந்த ஜாப்னு இல்லை…. எல்லா ஜாபும். இப்ப எழுத்தாளரை எடுத்துக்கோ அவங்களுக்கு மனசுல இருப்பது எழுத்துல வரும் வரை மனழுத்தம் அதிகரிக்கும்.
ஸ்கூல்ல போர்சன் முடிக்கிற வரை பேப்பர் கரெக்ஷன், அகவுண்டன்ஸுக்கு டேலி ஆகற வரை, இப்படி மண்டைக்குள்ளயே இருக்கும். நீ வரையற பெயிண்டிங் அப்படி தான். நிறங்களோட புது புது டிராயிங் பண்ண பண்ண உனக்கு மற்ற வேலைகள் கண்ணுக்கு தெரியலை.
இங்க வந்ததும் உனக்கு மனசுக்கு பட்ட டிராயிங்கா இதை வரைஞ்சிட்டு எதையும் எடுத்து வைக்கலை மா.” என்றான்.
தாரா இல்லையென மறுக்க அட்சரன் கையை உதறி உடை மாற்ற அறைக்குப் புறப்பட்டான்.
சற்று நேரம் கழிய தாராவே அறைக்குள் வர அட்சரன் கையை தலைக்கு வைத்து உறங்க முற்பட, “நான் டாக்டரை பார்த்ததிலருந்து எதுவும் வரையலை. இங்க பாரு… அந்த ரூம்ல வரையற திங்க்ஸ் எல்லாம் மேல வச்சிட்டேன்” என்றாள்.
“சரி தூங்கு.” என்று படுத்து கொண்டான்.
நள்ளிரவில் யாரோ ஹாலில் உருட்டும் சத்தம் கேட்க தாரா எழுந்து வந்து லைட்டை போட்டாள். யாருமில்லையென்றாலும் ஏதோ இருப்பதாகவே தோன்ற, அச்சத்தை மறைக்க, பால்கனி கதவை திறந்து வைத்து காற்று வாங்கினாள்.
யாரோ அருகே வர ஆவென கத்த ஆரம்பித்தாள். ஆனால் அதற்கு பின் மயங்கி சரிந்திருந்தாள். சற்று தொலைவில் இருந்த பில்டிங்கில் யாரோ பார்த்து முடித்திருந்தனர்.
இன்று மட்டும் அல்ல இதோ கடந்த இரண்டு வாரமாக இதே போன்று தான் தாரா இந்த வீட்டில் அமானுஷ்யமான சம்பவங்களை கடந்துக் கொண்டிருக்கின்றாள்.
தினமும் அந்த அப்பார்ட்மெண்டில் யாரோ ஒருவர் தாராவின் விசித்திரத்தை கடந்து வேடிக்கை பார்த்து செல்வது வாடிக்கையாக மாறியது.
அட்சரனுக்கு அலுவலகத்தில் இருந்து வந்ததும் பதில் சொல்லியே தொண்டை வரண்டது.
இப்படியே செல்ல அங்கு அரசல் புரசலாக அபார்ட்மெண்ட்டில் பேய் நடமாட்டம் என்று வதந்தி பரவியது.
வீட்டில் ரத்தம் ஹால் முழுவதும் உறைந்திருந்தது என்பாள்.
அடுத்த நாள் தூக்கிலிட்டு தொங்குவதாக கூறி முடித்தாள்.
பால்கனியில் இருந்து ஒரு பெண் விழுந்தாள் என்று, ஒவ்வொரு முறையும் அவள் அஞ்சியதை கூற அது கதையாக பரவி சுவாரசியமாக மாறியது. இது அக்கட்டிடம் விலைக்கு வாங்கவோ, வாடகை தங்கவோ வருபோர் வாங்காமல் செல்ல நேரிட அது ராஜதுரை மற்றும் சேகர் காதுக்கு சென்றது.
அன்று அந்த அபார்ட்மெண்ட் இன்ஞினியர் சேகரும், ராஜதுரையும் இருவரும் வந்து “இதென்ன ரோதனை, இந்த ஒரு அப்பார்ட்மெண்ட் வச்சி பக்கத்துல இருக்கற அப்பார்ட்மெண்ட் விலை போக மாட்டேங்குது. இருக்கற வீடும் வந்து பார்த்து நீங்க சொல்லற கதையை கேட்டு வாங்காம ஓடறாங்க. என்ன பிரச்சனை இது” என்று வந்தார்.
காரணம் பக்கத்தில் இரண்டு அப்பார்ட்மெண்ட் ராஜதுரையின் கட்டுப்பாட்டில் விற்க தயாராக இருந்தனவையே…
“நீங்க வேண்டுமின்னா இங்க இருந்து பாருங்க சார் அப்போ புரியும். அட்சரன் சொல்லு டா…” என்ற போது பேச்சிழந்து நின்றான்.
இரண்டு நாளுக்கு முன் ஒரு பெண் நடுவீட்டில எறிந்து போனதை கண்டு அவனுமே தாரா பேசியது கட்டுக்கதை அல்ல என்று நம்ப துவங்கிவிட்டான்.
“சார் இது யாரோட சாபத்துல வாங்கி தொலைச்சிங்க. முடியலை… இப்ப நீங்க விற்றுட்டு போயாச்சு. நாங்க இல்லை கஷ்டப்படறோம். நீங்க விற்கற எல்லா அப்பார்ட்மெண்டே இப்படி தானா?” என்று பொங்கி விட்டான்.
“இங்க பாருங்க தம்பி இது என் கட்டிடமே இல்லை. ஏதோ இங்க பஞ்சாயத்துனு சொன்னாங்க வந்தேன். ஏலேய் சேகரு… நீயாச்சு… அந்த ராமமூர்த்தியாச்சு” என்று செல்வதாக கண் காட்டி கிளம்பிவிட்டார்.
“தம்பி வர்றேன்” என்று தாராவை நோட்டம் விட்டு கிளம்பினார்.
அவருக்கு ஏதோவொரு ரிகழ்வை தாரா முன் வைப்பதாக தோன்ற நழுவினார்.
ராஜதுரை சென்ற பதினைந்து நிமிடத்தில் சேகருக்கு போன் வந்தது.
பாதி வழியிலேயே ராஜத்துரை அந்த ஒஎம்ஆர் ரோட்டில் ஆக்சிடெண்ட் ஆனதாக கேள்வியுற்றதும் சேகர் நிலைகுலைந்து போனான்.
ஏன் என்றால் இறக்கும் நேரம் ராஜதுரை உச்சரித்த பெயராக ‘தாராவோ ராதாவோ’ என்று கூறி முடித்ததாக சொன்னதும் பதறி விட்டார்.
இந்த வீடும் ராமமூர்த்தி ராதாவிற்கு சொந்தமென்பதால் விதிர்த்து போய் வியர்வை மழையில் நின்றான்.
அட்சரன் தாரா இருவரும் சொன்னதை பார்த்தால் இது பேயின் வேலை என்று அவர் நம்பினார்.
சேகரை பிடித்து அட்சரன் கேள்வியாய் துளைக்க, அவனோ “சார் பில்டிங் கட்டறது தான் என் வேலை. ஏதோ அந்த ராமமூர்த்தி விற்று தர சொல்லி என்னையே நியமிச்சதால உங்களை அவரோட நேர்ல பேசவிடலை. இந்தாங்க இதான் அவர் அட்ரஸ் போய் கேளுங்க.” என்று அந்த நேரம் நழுவ பொய்யை உரைத்து கிளம்பினார்.
ராஜதுரை தான் மொத்த கட்டிடத்தையும் ராமமூர்த்தியை மிரட்டி கையெழுத்து வாங்கி அனுப்பினார். ஆனால் நடப்பதை எல்லாம் பார்த்தால் சேருவோருக்கு சேரட்டும் என்று சேகர் விழுந்தடித்து சென்றான்.
அட்சரன் மற்றும் தாரா இருவரும் அந்த கார்டை எடுத்து செல்ல ராதா கதவை திறந்தாள்.
“நீ… நீங்க..” என்று திணற, “முதல்ல கதவை மூடு ராதா.” என்று தாரா கூறவும் ராதா கதவை தாழிட்டாள்.
“என்னாச்சு?” என்றாள் குரலில் பதட்டத்தோடு.
“சக்சஸ்… அந்த சேகர் ராஜதுரை இரண்டு பேருமே அந்த கட்டிடம் ராமமூர்த்தி பெரிப்பாவோடதுனு சொல்லிட்டு ஓடிட்டாங்க.” என்று வெற்றி களிப்பில் கத்தினாள்.
“நான் கூட பிளான் சொதப்பும்னு நினைச்சேன். ஆனா தாரா பயமுறுத்தி வச்ச அந்த எதிர் வீட்டுல புலாவ் சாப்பிட்ட அக்கா… லிப்டுல எங்களை கவனிச்ச காலேஜ் பொண்ணு… பக்கத்து பில்டிங் வயசான தாத்தா… இப்படி எல்லாரும் ராஜத்துரை வந்தப்ப சொல்லவும் ராஜதுரையே ஆடிட்டார்.
பற்றாத குறைக்கு நான் வீடு முழுக்க ரத்தம், ஒரு பொண்ணு பால்கனியில் இருந்து குதிச்சதுனு சொல்ல, ஹால்ல ஏதோ எரிந்தது இப்படி அடுக்கடுக்கா சொன்னதும் தலையை பிடிச்சிட்டு ஓடிட்டார்.
கூடவே அந்த சேகரும் என்னனே தெரியலை வியேர்த்து ஓடிட்டார். அப்படி பயமுறுத்திட்டோம். இனி பார்றேன்.. இப்ப தானே வீடு உங்களோடது என்று சொன்னாங்க. முழுசா மாற்றிடுவாங்க. இல்லை…. அவரோட மற்ற அப்பார்ட்மெண்ட் சேல் ஆகும் வரை இந்த நாடகம் தொடருமே” என்று அட்சரன் கூறவும் ராதா மகிழ்ச்சியாய் சின்னதாய் முறுவளித்து முடித்தாள்.
“உட்காருங்க.. சாப்பிட ஏதாவது எடுத்துட்டு வர்றேன். அப்பா அந்த சேகர் கூப்பிட்டாருனு தான் போயிருக்கார்.” என்று டிவியை ஆன் செய்து விட்டு ராதா செல்ல தாராவும் அட்சரனும் தங்களால் இவர்களின் பிரச்சனையை ஏதோ சரிப்படுத்த நடந்து கொண்டதை எண்ணி பெருமையாய் இருந்தனர்.
அந்த நேரம் டிவியில் ராஜதுரையின் விபத்து செய்தி ஒளிப்பரப்பினார்கள். அதை பார்த்து ராதா சந்தோஷமாய் கண்ணீர் வடித்தாள்.
“இந்த மிருகம் செத்துடுச்சு தாரா… எனக்கு வீடு கிடைச்சதை விட இவன் இறந்தது தான் நிம்மதியா இருக்கு. எப்படி கேவலமா பார்த்தான் தெரியுமா.
அப்பாவும் நானும் அன்னிக்கு அங்கிருந்து வீட்டுக்கு வருவதற்குள் செத்துட்டோம். அந்தளவு அவனோட பார்வையே கற்பழிச்சிடுச்சு.” என்று அழுதாள்.
தனது தம்பி மகள் தாராவையும் மாப்பிள்ளையும் கண்டு “அந்த சேகர் பையன் புது கட்டிடம் கட்டற இடத்துல ராஜதுரை இறந்தது பேசிட்டே பத்திரத்தை கொடுத்து மன்னிப்பு கேட்டார். என்னிடம் பேசி முடித்து படிக்கட்டு ஏற, மாடில இருந்து தடுக்கி விழுந்துட்டான்.” என்று மகிழ்ந்து கூறினார்.
அட இவங்க இரண்டு பேரையும் பேய் தீர்த்து கட்டிடுச்சுனு புரளி கிளப்பி அடுத்து நாம இரண்டு குடும்பமும் அங்க போயிடலாம் சித்தப்பா” என்று தாரா கூறவும் அட்சரனோ நீ டிராயிங் பண்ணறதுக்கு பதிலா ஸ்கீரின் பிளே பண்ணலாம் டி” என்றான்.
தாரா கூறியதை போலவே அப்பார்ட்மெண்டில் கூறி, பேய் சென்றதாக காட்சியமைப்பை மாற்றிட்டனர்.
ராமமூர்த்தி ராதா கீழ் தளத்தில் குடிப்புகுந்தனர். தாரா அட்சரன் அவர்கள் ஏற்கனவே தங்கிய வீட்டில் வந்து நிம்மதியாய் வாழ ஆரம்பித்தனர்.
பக்கங்கள் திருப்ப திருப்ப, ஏதோ ஒரு பெண்ணும் ஆணும் இருக்கும் புகைப்படமும், அதற்கு பின் பெண் ஒருவள் பால்கனியிலிருந்து குதிப்பது போலவும், அதற்கு பின் ஒரு பெண்ணை கயவன் ஒருவன் மானபங்கம் செய்யும் விதமாகவும், பின்னர் அந்த பெண்ணை எறித்து விடுவதாகவும் என்று மாறி மாறி இந்த வீட்டுக்குள்ளேயே நடைப் பெற்றதாக வரைந்து இருப்பதை பார்த்தாள்.
பற்றாத குறைக்கு பூங்கா அருகே மற்றொரு இடத்தின் ஆண் அமர்ந்து கையை தலையில் வைத்து அமர்ந்திருப்பதும், அதே ஆணை வேறோரு கட்டடத்தில் படிக்கட்டில் புதைத்து விட்டு குழிப்போடும் விதமாகவும் வரைந்து வைத்திருந்தாள்.
“இதெல்லாம்… எப்ப வரைஞ்சேனு தெரியலை அட்சரன். ஆனா பார்றேன். ஏதோ தொடர்ச்சியா… கதை மாதிரி இருக்கு” என்றாள்.
“எம்மா தாயே… கதையோ வரைஞ்சி வச்சியோ, என்னவோ நேரம் கடத்தாதே… சமைச்சி போடுடி” என்று வரைந்த பென்சில் ஓவிய நோட்டினை எடுத்து வைத்தாள்.
அவளுக்கே தான் எப்பொழுது வரைந்தோமென்று தெரியவில்லை. அட்சரனிடம் கூறினால் மீண்டும் வரைவதற்கு தடை விதித்து வண்ணங்கள் கொண்ட பென்சில் பெயிண்டும் பறித்து விடுவானோ என்ற அச்சம் உருவாகியது. அவளுக்கு வரைவது அலாதியான ஒன்று. அதனால் புது குழப்பம் ஏற்படுத்தாமல் இதனை கடந்து அட்சரனை கவனிக்க சென்றாள்.
அந்த நோட்டின் மேலே அன்று தாரா எடுத்து வந்த நிப் உடைந்த பேனா நிமிர்ந்து சரியானாது.
நடந்தவை
ராஜதுரை சிங்கம் படத்தில் வரும் மயில் வாகணம் போன்று கட்டப்பஞ்சாயத்து செய்து இடத்தின் உரிமையாளரிடம் பணம் பிடுங்குவதாக ‘தி ட்ரூத்’ என்ற பத்திரிக்கைக்கு ரூமர் வந்தவண்ணம் இருக்க, அதனை நிருபிக்க ரபீக் மற்றும் சித்தாரா என்ற இரு பத்திரிக்கையாளரும் ராஜதுரையின் செயல்களை நுட்பமாக கவனிக்க பின் தொடர்ந்தனர்.
அப்படி தொடர்ந்த நேரம் தான் சித்தாரா, ரபீக் இருவரும் பைக்கில் ராஜதுரையை தேடி ராமமூர்த்தியின் இடம் வரை வந்தனர்.
சித்தாரா தான் ராஜதுரையின் வீக் பாயிண்ட் பெண்கள் என்று கூறி தான் சென்று பேச்சு தொடுத்து செய்தி சேகரிக்க போவதாக பேனா கேமிராவை எடுத்து சென்றாள். ஏதேனும் தவறாக பட்டாளோ உடனே பக்கத்தில் இருக்கும் போலிஸையும் தொடர்ப்பு கொண்டு ரபீக்கை வர சொன்னாள்.
ரபீக் மறுத்தும் கிளம்பினாள்.
ஆனால் எதிர் பாராதவகையில் சேகர் மற்றும் ராஜதுரையின் அடியாட்கள் என்று மூன்று நபர்கள் வந்திட, நழுவும் எண்ணத்தில் சித்தாரா திரும்பினாள். ஆனால் அடியாட்கள் ஒருவனின் பார்வையில் பட்டு ராஜதுரையின் முன் நின்றாள்.
முதலில் சித்தாராவின் கைப்பையை ஆராய அவள் பத்திரிக்கை துறையை சேர்ந்தவளென தெரியவும் தனியாக வந்தாளயென சந்தேகம் அடைந்தனர்.
அதனால் அவளின் போனை வாங்கி பார்க்க ரபீக் என்ற எண்ணிற்கு ஒரு மணி நேரம் முன் அழைத்திருக்க, ஆண் ஒருவனின் துணையோடு வந்ததாக யூகித்து அவனை தேடி படையெடுத்தனர்.
கேமிராவில் ரபீக் பார்த்து கொண்டே மற்றொரு பாதையில் போலிஸ் இருக்கும் பக்கம் பைக்கில் விரைந்தான்.
ஆளுக்கொரு ஆட்கள் ரபீக்கை தேடி புறப்பட, ராஜதுரை மற்றும் சேகர் மட்டுமே இருக்க, ராஜதுரையின் பார்வைக்கு பயந்து நடுங்க, அவளை அருகே வந்தவன் தொட எண்ணவும் வேகமாக பாதி கட்டி முடித்த பால்கனியில் ஏறினாள். ஆனால் உடனே சேகர் பிடித்து ஹாலில் தள்ளிட, ராஜதுரையிடம் வசமாக மாட்டினாள்.
அவனிடம் சிக்கி சீரழிந்து விட, பேனாவோ மூலைக்கு ஒன்றாக, மூடி தனியே பேனா தனியே என்று விழுந்ததும், கேமிராவை நசுக்கி தள்ளினர்.
ராஜதுரை சிரித்து கொண்டே நீ செத்துடுவ, இந்த பேனா கேமிரா உடைச்சிட்டேன். இப்ப சாதாரண பேனாவா போச்சி… எப்படிமா தீர்ப்பும் தண்டனையும் கொடுப்ப? நான் வேனா இங்க தீர்ப்பு தரவா? இப்ப இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல நீ என் கையால சாவ. அடுத்து உன் உடலை எரித்து சாம்பலாக்கி திசைக்கு கொஞ்சம் கொஞ்சமா தூவிடுவேன். எப்படி…?” என்றவன் தண்டனை வழங்கி விட்டால் உடைக்கப்படும் நீதியாக பேனா முனையை உடைத்தான். சொன்னது போலவே ராஜதுரையே சித்தாராவை கொன்று முடித்தான்.
அவள் பிணத்தை மறைக்க அங்கேயே எரித்து சிமெண்ட் மண்ணோடு கலந்தனர்.
ரபீக்கும் போலிஸிடம் கூறி முடிக்க ராஜதுரை ஆட்கள் வரவும் சரியாக இருக்க, அந்த போலிஸோ ராஜதுரையின் விசுவாசியாக போனது ரபீக்கின் துரதஷ்டம். அவனை சேகர் கட்டும் மற்றொரு கட்டிடத்தில் படிக்கட்டு வைக்குமிடத்தில் சேகரின் மேற்பார்வையில் உயிரோடு புதைத்து முடித்தனர்.
சித்தாராவின் பை மற்றும் இதர சாம்பலை அள்ளி பூங்கா செப்பனிடும் இடத்தில் தூவலாக செய்து விட, அவளின் தீர்பெழுதிய பேனாவாக ராஜதுரை உடைத்தவை மண்ணில் புதைந்தது.
அதன் பின் நடந்தவை தாரா நாடகமாடியதாக இருந்தாலும், சித்தாராவின் உருவமும் அச்சப்படுத்தலும் மற்றவருக்கு திகிலை தர அங்கிருந்தோர் வருவோரிடம் எல்லாம் பேய் தான் என தாராவின் பொய்யை உண்மையென அடித்து கூற உதவியது.
தாரா அறியாதவொன்று சித்தாரா மூலமாக ராஜதுரை இங்கு வரவழைக்கப்பட்டு பக்கத்து இடத்தில் விபத்தாக மாற்றி கொண்டாளென.
மற்றும் சேகர் ரபீக் இறந்த இடத்திலும் பழிவாங்கப்பட்டு உள்ளனர் என்பது.
அமானுஷ்யமாக பேய் உள்ளதென நாடகம் ஆடியவருக்கே பேயின் ஆட்டம் அறியாமல் போனது தான் தீர்ப்பெழுதிய பேனாவின் எண்ணம்.
தீர்ப்பெழுதிய பேனா தண்டனை எழுதியதும் உடைக்கப்படும் என்பது நீதி. ஆனால் இங்கோ உடைந்த பேனா முனை தீர்ப்பும் தண்டனையும் முடிந்ததும் நிமிர்ந்து சரியானது.
-முற்றும். -பிரவீணா தங்கராஜ்.
(பிரதிலிபி நடத்திய ‘அந்தகாரம்’ என்ற போட்டியில் வெற்றி பெற்ற வரிசையில் இடம் பிடித்தவை.)
“என்ன நன்விழி இதெல்லாம்? இன்னமும் நீ இது மாதிரி பேசறவங்களுக்காக பொறுத்து போனா என்ன அர்த்தம். எனக்கு கொஞ்சம் கூட பிடிக்கலை. அட்லீஸ்ட் என்னையாவது பேச விடறியா. எப்ப பாரு தடுத்துடற?” என்று நித்திஷ் சலித்தான்.
“அடுத்த நிமிடம் என்ன வாழ்வு என்று தெரியாத ஒரு மூடிய புத்தகமா வாழறோம் நித்திஷ். இதுல அந்த புத்தகத்தில் நல்ல விஷயத்தை மட்டும் பார்ப்போமே. கெட்டதை கடந்து வந்திடனும். எனக்கு பழகிடுச்சு.” என்று தண்ணீரை அருந்தி தன்னை ஆசுவசுப்படுத்தினாள்.
“அதுக்காக இப்படியா? இந்தளவு பொறுமை நான் பார்த்ததில்லை.” என்று நித்திஷ் அந்த பெண்மணியை கண்டு முனங்கியபடி முறைத்து வைத்தான்.
அதற்குள் அருகேயிருந்த பெண்மணியோ, “இவள் இருக்காளே… புருஷனை பறிக்கொடுத்து ஆறு மாசம் கூட ஆகலை… அதுக்குள்ள இவனை புடுச்சிக்கிட்டா. இந்த பையனும் அவ விரும்பியவளை விட்டுட்டு இதோ இந்த வயிறு வீங்கியவளை தாங்கிட்டு இருக்கான். என்ன கன்றாவியோ… என்னவோ இவன் தான் அந்த குழந்தைக்கு அப்பா மாதிரி நடக்கிறான். ஹாஸ்பிடலுக்கு கூட்டிட்டு போறதென்ன… மளிகை சாமான் வாங்கி வந்து தருவதென்ன? எப்ப பாரு இவன் வீட்ல இருப்பதை விட இவ வீடே கதினு இருக்கான்.” என்று புரளி பேச ஆரம்பித்தனர்.
“இவங்க அப்பா அம்மா எல்லாம் தண்ணி தெளித்து அனுப்பிட்டாங்களா? இவங்களை மாதிரி ஆட்களால் தான் இந்த மாதிரி துப்பாக்கி வைச்சிருக்கறவன் எல்லாம் நம்ம குடியிருப்புக்கு வந்து மிரட்டுற தலைவிதி வந்திருக்கு” என்று நொடிந்தார்.
“இது மட்டுமா தினமும் வாக்கிங் என்ற பெயரில் கையை கோர்த்து போகுதுங்க. சை கன்றாவி. எங்க வீட்டுக்காரர் கூட என்னை பொதுயிடத்துல கையை பிடிச்சி நடக்க மாட்டார். இதுங்க ஊரே பார்க்க நடக்குதுங்க.” என்றாள் மற்றொருத்தி.
“இந்த வாரம் மீட்டிங்ல பேசணும்னு இருந்தேன். என்ன செய்ய அதுக்குள்ள இவங்க வேற” என்று மூவரை கைகாட்டி நிறுத்தினார் பக்கத்து வீட்டாள்.
வாழ்வா சாவா என்று துப்பாக்கி முனையிலும் இது போன்று அடுத்தவரை பழி போட்டு பேச இந்த மனித மனம் ஆசைப்படுகின்றதா? அல்லது எந்த கெட்ட நிகழ்வுக்கும் வேண்டாதவர்களை அதில் நுழைத்து ஆனந்தம் கொள்கின்றதா? அது அவர்களே அறிவார்கள்.
இவர்கள் பேசுவதும் நியாயம் தான். நன்விழியோடு அதிக நேரம் செலவு செய்பவன் நித்திஷ் மட்டுமே.
தன் காதலி வினோதினி நன்விழியோடு பேசக்கூடாது என்ற பொழுதிலும் அவளை தவிர்த்து விட்டு நன்விழியோடு பேசினால் இந்த மனிதர்களுக்கு இவர்கள் மெல்லும் அவலாக தான் மாறி போவார்கள்.
அதிலும் நித்திஷ் எந்நேரமும் நன்விழியோடு இருப்பான். நன்விழியும் மறுத்ததில்லை. உதவிக்கு நித்திஷ் இருப்பதில் தவறாக எண்ணவில்லை.
அங்கும் இங்கும் சத்தம் கேட்க அடுத்து தங்களை காப்பாற்ற செய்வார்களா என்றும், உயிரோடு விடவேண்டும் என்ற வேண்டுதலோடு கடவுளை வேண்டி நின்றனர்.
“ஸ்டீபன் பசிக்குது. இங்க புட் எல்லாம் இருக்கு சாப்பிடலாமா?” என்று மதன் கேட்கவும் துப்பாக்கி ஏந்தியிருந்தவர்கள் மதன் ஸ்டீபன் முகமது மூவரிடம் கொடுத்துவிட்டு அம்மூவர்கள் தட்டை ஏந்தி உண்ண ஆரம்பித்தனர்.
வெளியே நெல்சனிடம் விமல், “சார் இங்க இருபது குடும்பம். மொத்தம் எழுபத்தி மூன்று பேர் இருக்காங்க. இதில் குழந்தை பெரியவர்கள் என்று இருபத்தி ஏழு பேர்கள், பெண்கள் இருபத்தி நாலு. ஆண்கள் இருபத்தி இரண்டு. இதுல குழந்தைங்க சிலர் கீழ் தளத்தில் விளையாடியதிலும் பெரியவங்க ஆண்கள் சிலர் குழந்தையை பார்த்துக்க வந்ததில், இப்ப விமானத்துல பதிவாகிய பெயரான ஸ்டீபனிடம் மாட்டிய ஆட்களின் எண்ணிக்கை நாற்பத்தி ஒன்பது சார்.
அந்தப்பக்கம் வழியில்லை. வெளியே போகணும்னா அந்த டோர் திறந்தா மட்டும் தான். ஆனா சார். அந்த டோர் திறந்துட்டா… அந்த ஜிம் பக்கமா மாற்றொரு வழி இருக்கு. ஆனா அது பெரும்பாலும் வாட்ச்மேன் தான் பயன்படுத்துவாராம். இடமும் ஒரு ஆள் போகிற அளவுக்கு தான் இடம் இருக்கும். விசாலமா இருக்காதாம்.” என்று கூறினான்.
நெல்சனோ “நாற்பத்தி ஒன்பதா பேரா… எப்படியும் உயிர் போக வாய்ப்பு இருக்கு. எதுக்கோ ஆம்புலன்ஸ் ரெடி பண்ணி டாக்டரை ரெடியா இருக்க சொல்லுயா. இன்னிக்கு தூங்கின மாதிரி தான். ஆமா… இந்த நிலவரம் கமிஷனருக்கு சொல்லியாச்சா…” என்றார் நெல்சன்.
“ஆல்மோஸ்ட் தெரிந்துடுச்சு சார். காப்பாற்ற டீம் ரெடி பண்ணறாங்க.” என்றதும் போனில் கமிஷனர் செல்வன் அழைப்பை தொடுத்தார்.
“சார்… ஸ்பாட்ல தான் இருக்கேன் சார். அவங்க எஸ்கேப் ஆக வண்டி மட்டும் போதும் என்று சொல்லறாங்க. மோட்டிவ் எதுவுமில்லை சார். ரமேஷ் பின் தொடரவும் பக்கத்துல இங்க இந்த குடியிருப்புக்கு வந்து பிணைகைதியா மாற்றி தப்பிக்க பார்க்கறாங்க.” என்று பேச அந்த பக்கம் கமிஷனர் செல்வன் என்ன கூறினாரோ நெல்சன் தலையிலடித்து போனை அணைத்தார்.
“என்னாச்சு சார்.?” என்று விமல் கேட்டு நின்றான்.
“அந்த பயலுகலை தான் போட்டு இருக்காங்க. தள்ளுயா… எப்படியும் ஒரு வார்த்தை என் பேச்சை கேட்டு மதிக்க மாட்டானுங்க. இனி நான் பொம்மையாக தான் இருக்கணும்.” என்று நெல்சன் சலித்து கொண்டார்.
இதற்கிடையே செய்தியாளர்கள் லைவ்வாக அங்கே நடக்கும் கலவரத்தை வீடியோவாக பரபரப்பாக பதிவு செய்தனர்.
அந்த கட்டிடம் மற்றும் அந்த கட்டிடத்தின் வசித்து வந்தவரை பேட்டி எடுத்து தொலைக்காட்சிக்கு டி.ஆர்.பி-காக உழைத்து கொண்டிருந்தனர்.
குடியிருப்பில் “எங்க வீட்டுக்காரர் மேல இருக்கார். எப்பவுமே இது மாதிரி விழாவுக்கு வரமாட்டார் இன்னிக்கு பார்த்து போனார். இப்படி ஆகிடுச்சு. எப்படியாவது மீட்டு கொடுங்க.” என்றும்
“என் குழந்தையும் என் மகளும் சாப்பிட போனாங்க அங்க மாட்டிக்கிட்டாங்க. எப்படி காப்பாற்ற போறாங்கனு தெரியலை. எத்தனை பேர் ஓடி வந்தாங்கனும் தெரியலை.” என்று அழவும் கண்ணீர் முதல் கொண்டு ஜூம் செய்து நேரடியலையில் போட்டு போட்டு பார்க்கும் நபரை உச்சுக்கொட்ட வைக்கும் அளவிற்கு ஒளிப்பரப்பினார்கள்.
அங்கிருந்த போலீஸ் ஆட்கள் கிசுகிசுக்கும் சத்தம் கேட்க, நெல்சன் திரும்பி பார்க்காது, “அவனுங்க வந்துட்டானுங்க. இனி எவனையும் பேச விடமாட்டானுங்க.” என்று முனங்கியபடி திரும்பினார்.
“இங்க வரை எதுக்கு கிரவுட். பத்திரிக்கை ஆளுங்க தானே. சப்போஸ் அவனுங்களோ குடியிருப்பு வாசிகளோ வெளியே வந்தா நேர இங்க கிராஸ் பண்ணணுமா வேண்டாமா.? நந்தி மாதிரி நின்றால் எப்படி அபார்ட்மெண்ட் ஆட்கள் ஓடுவாங்க. விமல் பார்க்க மாட்டிங்களா… கிரவுடை இன்னமும் தள்ளி அங்க அனுப்புங்க.” என்று கண் காட்டினான் தர்ஷன்.
“குட் டே சார்.” என்றான் ரூபன்.
“குட் டே வா? யோவ் நாற்பத்தி ஒன்பது பேர் மாட்டியிருக்காங்க. ஒர் உசிரு போனாலும் பேட் டே தெரியுமா?” என்று நொடிந்தார் நெல்சன்.
“எந்த உயிரும் போகாது.” என்று ஸ்டீபன் இருக்கும் மாடியின் எதிர் மாடியை தான் கண்டு கொண்டிருந்தான் தர்ஷன்.
தற்போது பல கேஸ்களில் தீயாய் வேலை செய்து பெயரும் புகழும் பெற்று பணியில் பெயர் வாங்கி கொண்டிருப்பவன் தர்ஷன். அவனின் ட்ரையினிங் நண்பன் ருபன். இருவரும் தான் இந்த களோபரத்தை சரிசெய்ய கமிஷனர் செல்வன் அனுப்பி வைத்தார்.
போலீஸ் வண்டிகள் தொடர்ச்சியாக வலம் வந்துக் கொண்டிருந்தது.
நந்தவனம் குடியிருப்புக்கு தடுப்பு போட்டு சுற்றி பாதுகாப்புக்கு போலீஸ்கள் வரிசையாய் நிறுத்தப்பட்டிருந்தனர்.
குறிப்பிட்ட பகுதிக்கு வெளியே செய்தியாளர்களும், வீடியோ பதிவாளர்களும் தங்கள் பத்திரிக்கைக்கு செய்தி சேகரிக்க ஆவலாய் நின்றிருந்தனர்.
ஒலிப்பெருக்கி கேட்டு உயர் அதிகாரி நெல்சன் காத்திருந்தார்.
“எந்த இயக்கம் என்று தெரிஞ்சுதா? என்ன கோரிக்கை வைத்திருக்காங்க.” என்று உயர் அதிகாரி நெல்சன் தனக்கு கீழே பணியை மேற்கொள்ளும் விமல் என்ற போலிஸிடம் கேள்வியை கேட்டு முடித்தார்.
“சார் விமானத்துல இருந்து சில பேர் சந்தேகப்படும் படிய வந்தாங்க. அவர்களை ரமேஷ் பின் தொடர்ந்து வந்தார். ரமேஷ் பின் தொடர்ந்து வந்தது தெரிந்து அந்த ஆறு பேரும் இங்க விழா நடக்கற பில்டிங்ல வந்து மறைய, இப்ப இந்த நந்தவனம் குடியிருப்பு ஆட்களை பிடிச்சி வைத்துக் கொண்டு மிரட்டறாங்க சார். இங்க வந்ததை நம்ம ரமேஷ் டிபார்ட்மெண்டுக்கு அலார்ட் பண்ணிட, வகையா மாட்டியதும் அவங்க தப்பிங்க வழி தேடறாங்க.” என்றான் விமல்.
“என்னயா… விமானத்துல இருந்து இறங்கறப்பவே பிடிக்க கூடாதா என்று தனது தொப்பையில் சட்டையை நொடிக்கு ஒருமுறை இன்(in) செய்து பேசினார்.
“அங்க சந்தேகம் ஏற்பட்டதில தான் சார் பின் தொடர்ந்து வந்துயிருக்கார் ரமேஷ்.” என்று விமல் பணிவாய் பதிலளித்தார்.
“அந்த ஸ்பீக்கரை (ஒலிப்பெருக்கியை) கேட்டேனே ரெடியா..?” என்றதும் “இந்தாங்க சார்” என்று மற்றோரு காவலாளி எடுத்து நீட்டினான்.
அவர் வாங்கி பேச ஆரம்பிக்கும் முன்னவே, ஸ்பீக்கர் அலறியது. ஆனால் அது நெல்சன் வைத்திருந்தவை அல்ல.
நந்தவனம் குடியிருப்பு ஆண்டு விழாவிலிருந்து ஒலிப்பெருக்கியில் குழந்தை அழும் சத்தமும், பெண்கள் அலறும் சப்தமும் கேட்டது.
“என்ன கேட்டுச்சா…? எங்களுக்கு எந்த கோரிக்கையும் இல்லை. நாங்க இங்கிருந்து போகணும். அவ்ளோ தான். அப்படி பண்ணாம எங்களை பிடிக்க முயற்சி செய்தா… இங்க எத்தனை பேர் இருக்காங்கனு இந்நேரம் தெரிஞ்சு வைத்திருப்பிங்க அத்தனை பேர் உயிரும் ஒவ்வொன்றா போகும். இப்ப எங்களை கண்டுபிடிச்சு பின் தொடந்த வந்த ரமேஷ் என்ற போலிஸ் சேம்பிளுக்கு அனுப்பறோம்.” என்று முடித்தான்.
“ஹலோ… ஹலோ… இங்க பாரு . ஒரு உயிரும் ஆபத்து வரக்கூடாது. இன்க்ளுடிங் ரமேஷ் சேர்த்து தான்.” என்ற பேச்சுக்கு மதிப்பில்லாமல் அந்த குடியிருப்பு வாசிகளில் இருவர் கண்ணீரோடு வெளியே ரமேஷை வைத்து விட்டு, காப்பாற்றாமல் வேடிக்கை பார்க்கறிங்களே என்பது போல பார்த்து சென்றனர்.
நெல்சனோ “ரமேஷ்கு என்ன ஆச்சுனு பாருங்க.” என்றார்.
“இந்த குடியிருப்பு பகுதியில எத்தனை குடும்பம் இருக்காங்க? குடும்பத்துக்கு எத்தனை பேர்? அந்த ஆண்டுவிழா நடக்கிற ஹால் ஓட்டி என்னென்ன வழியிருக்கு? இதெல்லாம் தெரியணும். தெரிஞ்சவங்களை வந்து பார்க்க சொல்லு” என்று கட்டளையிட்டவர் ரமேஷை பார்த்தார்.
உயிர் ஓட்டி உள்ளது. தற்போது அங்கே எப்படிப்பட்ட நிலையென்று கேட்டால் பதிலளிக்கும் நிலையில் ரமேஷ் இல்லை. அதனால் ஆம்புலன்ஸில் ஏற்றிக் கொண்டு செல்ல வெறும் பார்வையாளராக மட்டுமே நெல்சன் இருந்தார்.
இங்கு நந்தவனம் ஆண்டு விழா நடந்துக் கொண்டிருக்கும் இடமோ அலறல் சத்தம் அதிகமாக கேட்டதும், அதில் தலைவனாக ஸ்டீபனோ, “சத்தம் போட்டிங்க அவங்களை தான் அடுத்து கொன்று வெளியே போடுவேன். அமைதியா இருங்க.” என்றவன் தன் ஆட்களில் மூவரை பாதுகாப்புக்கு துப்பாக்கியோடு வைத்து விட்டு, மற்ற மூவர் தனியாக வந்து “இந்த இடம் விட்டு எப்படி போக?’ என்பதாய் கலந்து ஆலோசித்தனர்.
ஸ்டீபனோ, “தோராயமா நாற்பது பேருக்கு மேல இருக்காங்க. அதனால கொஞ்சம் போலீஸ் யோசிக்கும். எப்படியும் வண்டி அரேஞ்ச் பண்ண செய்வாங்க. என்ன இங்கிருக்கறவங்களை பாதிக்கு அனுப்ப சொல்ல வாய்ப்பு இருக்கு.” என்று கூறவும்,
“சே வகையா மாட்டிக்கிட்டோம். இப்படி சாதாரணமா மாட்டுவோம்னு நம்ப முடியலை.” என்று மதன் என்பவன் கடுப்போடு மொழிந்தான்.
“ஸ்டீபன் இப்ப நமக்கு வழியில்லை. இந்தபக்கம் தான் தப்பிக்க முடியும். எப்படி தப்பிக்க வழி சொல்லு.” என்றான் முகமது.
“என்ன பண்ணறது. போன் பண்ணி பாஸிடம் கேட்கணும். எப்படியும் தப்பிக்கணும். முதல்ல நாம யாருனு இவங்களுக்கு தெரியாம மூவ் பண்ணணும்” என்று கண்ணாடி வழியாக மறைந்து நின்று தரை தளத்தில் பார்வை பதித்தான்.
அன்று ஆண்டு விழா என்பதால் இருக்கைகள் வரிசையாக இருக்க அதில் அமர்ந்திருந்தனர்.
நந்தவன குடியிருப்பு காம்பவுண்டில் இருபது வீடுகள். தனிதனியான லக்ஸரி வீட்டில் வாழ்வதால் எல்லாரும் புழங்கும் விதமாக மூன்று தளம் கொண்ட பில்டிங் நடுநாயமாக இருக்கும்.
முதல் தளம் குழந்தைகள் விளையாடுவதற்கென்று திடல் அமைத்து இருப்பார்கள். அடுத்து அந்த குடியிருப்போர் ஜிம் ஒர்க்அவுட் செய்வதற்காக அமைக்கப்பட்டு இருக்கும்.
அடுத்த மேலே இருக்கும் தளம் இதோ ஆண்டு விழா கொண்டாடும் இடம். மாதத்தில் கூட்டம் வைத்து பேசவும், பிறந்தா நாள் கொண்டாட்டம் மற்றும் இது போன்ற விழா நடைப்பெறவும் பயன்படுத்துவார்கள்.
இன்று அப்படி விழா கொண்டாட ஆரம்பித்து சாப்பிட்டு பாதி பேர் சென்ற நேரம் இந்த ஆறு பேர் வேகமாக ஓடி வந்து கதவை தாழிட்டு துப்பாக்கி வைத்து மிரட்ட ஆரம்பித்தனர்.
துரத்தி வந்த ரமேஷ் என்ற போலீஸை கண் எதிரில் ஒருவன் கத்தி வைத்து சில பாகத்தில் கீறி உயிரை மட்டும் விட்டு வெளியே போட்டு விட்டார்கள்.
நேரில் கண்டும் பயப்படாமல் இருக்க முடியுமா? சப்தமும் ஒடுங்கி அமைதி காத்தனர்.
“என்னாச்சு நன்விழி?” என்று நித்திஷ் கேட்டு முடித்தான்.
“ஒன்றுமில்லை நித்திஷ்… நாள் நெருங்குதே… அதான். கொஞ்சம் ஒரு மாதிரி இருக்கு. தண்ணீர் வேண்டும்.” என்றதும் நித்திஷ் அங்கும் இங்கும் பார்த்தான்.
“அக்கா அந்த தண்ணீர் பாட்டில் எடுங்களேன்.” என்று நித்திஷ் கேட்க, அவரோ முகத்தை திருப்பிக் கொண்டார்.
நித்திஷூக்கு புரியாமல் இல்லை… அவனாக எழுந்து நிற்க துப்பாக்கி ஏந்தியவனோ, “என்ன?” என்று அதட்டல் புரிந்தான்.
“பிரகனட் லேடி சார். தண்ணீர் கேட்டாங்க” என்றான்.
துப்பாக்கி வைத்தவனோ நன்விழியை பார்த்து நித்திஷ் நீரை எடுக்க சம்மதித்தான்.
“காலையிலே இவ முகத்தில முழிச்சேன். அப்பவே இப்படி ஏதாவது நடக்கும்னு நினைத்தேன் நடந்துடுச்சு. அதிர்ஷ்டம் கெட்டவள். இதுல இவன் வேற” என்ற வசவு மொழியை கேட்டு நித்திஷ் கடுப்பானான்.
நன்விழி எதுவும் பேசாதே என்று கையை பிடித்து நித்திஷை தன்னருகே அமர வைத்தாள்.
நேற்று இரவில் பெய்த மழையில் இடிகளும் சாரலும் செவியில் எட்டினாலும் இப்படி ரோடு நசநசவென மாறியிருக்குமென ஆறு வயது ராஜேஷ் எதிர்பார்க்கவில்லை.
தங்கள் டெண்ட் வீட்டிலிருந்து வெளியே காலடி எடுத்து வைத்த அடுத்த கணமே பாதங்களில் ஈரம் உணரவும் ‘அய்யய்ய மா… சகதி தண்ணியா இருக்கு.” என்று அன்னையிடம் தெரிவித்தான்.
“ஏன்டா.. சகதி தண்ணிய பார்க்காத மாதிரி பேசுற. இதென்ன நமக்கு புதுசா… போய் ஊத்தப்பல்லை விளக்கிட்டு மூஞ்சியை கழுவிட்டு வா. டீ ஊத்தி தர்றேன்.” என்று கூறிய மாலதிக்கு வயது இருபத்திரெண்டு. என்னவோ தன் மகனுக்கு அதீத வயது அனுபவம் கண்டவன் போல சகதி தெரியாதா… என்னடா அதிசயமா பார்க்கற வேலையை பாரு என்று வழமை பணியை ஏவினாள்.
ராஜேஷ் அங்கிருந்த பேஸ்டினை உருட்டி உருட்டி கையில் சிறிதளவு எடுத்து வாயில் தேய்த்தான். நடுவில் தாய் காணாத நேரமாய் எச்சியை விழுங்கினான்.
“ராஜேஷூ பல் விளக்கினியா டா” என்ற கூக்குரலில் “ஆச்சு மா” என்று அவன் உயரத்திற்கு இருந்த உருளை வடிவ நீல நிற டப்பில் தண்ணீரை கையால் எடுத்து முகமலம்மி வாயிலும் ஒரு முறை கொப்பளித்து ஓடினான்.
“என்னத டா பல் விளக்கின. பாரு வாயுக்கு இந்த பக்கம் பேஸ்ட் அப்படியே கீது.” என்று தனது அழுக்கு சேலையில் துடைத்து விட்டாள்.
அழுக்கு சேலை என்று கூறிட முடியாது. துவைத்து மடித்து வைத்தவை தான். ஆனாலும் அது எத்தனை வருடம் உபயோகத்தில் உள்ளதோ நான் பழைய துணி என்று பல் இளித்து காட்டி கொடுத்து.
அதற்குள் டீ வாங்கி வந்த கணேசன் மாலதியிடம் நீட்டினான்.
“ஏல ராசா… டீ குடிச்சிட்டு இங்குன உட்கார்ந்து இரு. நானும் உன் அப்பாவும் கட்டிடம் கட்டுற இடத்துக்கு போயிடுவோம். எங்குட்டும் போகக்கூடாது. வெளியே புள்ளக்குட்டிய திருடறவங்க இருக்காங்க. புடிச்சுட்டு போயிடுவாங்க டா கண்ணா. நம்ம வடிவுக்காற பேத்தி மீனா வரும் கூட விளையாடிட்டு வூட்லயே இரு” என்று கூறியபடி கணேசன் குடித்து முடித்த டம்ளரில் தனக்கும் ஊற்றி கொண்டு மிடறை விழுங்கினாள்.
“ம்மா… இந்த கட்டிடத்துல யாரு தங்குவா?” என்று கேள்விக் கேட்டான் ராஜேஷ்.
குடித்த டம்ளரை கழுவிக் கொண்டே, அன்னார்ந்து பார்த்தாள். நிச்சயம் நாம இல்லை என்ற வார்த்தை வாய் வரை வந்து, “வூடு கட்டினா யாருயா தங்குவா. மனுஷங்க தான்” என்று துவைத்த துணியை அவர்கள் இருந்த இடத்தில் கம்பிகள் போட்ட வேலியிருக்க அதில் காயப்போட்டாள்.
ஏற்கனவே நன்றாக இருந்த சேலை கிழிந்து போனதும் இதே கம்பியால் தான். ஆனாலும் கொடியோ க்ளிப்போ எதுவுமின்றி தனக்கிருக்கும் துணியும் பறந்தோடாது பாதுகாத்திட இதே வேலி தான் மூன்று மாதமாய் உதவுகிறது.
“நாம எப்ப மா இது மாதிரி வூட்ல போவோம்.” என்றதும் ராஜேஷ் இருக்கும் அளவுக்கு மண்டியிட்டு, “செருப்பு தைக்கிறவன் காலுக்கு சொந்தமா ஒரு செருப்பு இருக்காது. வூடு கட்டுற நம்மள மாதிரி ஆட்களுக்கு வூடு இருக்காது பா.
நாம எங்க எல்லாம் வூடு கட்ட போறோமோ அங்க எல்லாம் இந்த மாதிரி பெரிய பிளாஸ்டிக் பை தான் வூடா மாற்றிக்கணும். நமக்குனு நிலையா வூடு இல்லை ராசா. இங்க பாரு வரிசையா நம்ம ஜனம். குத்தகையா வந்து தங்கிடறாங்க. இந்த நாலு தட்டு முட்டு சாமான், பம்புஸ்டவ், தண்ணி கொடம், இதெல்லாம் தான் நம்ம சொத்து.
இந்தா இந்த சோறை திண்ணு. மதியம் கிளம்பி வர்றேன்.” என்று சாதத்தினை விழுங்கி, மகனையும் சாப்பிட வைத்து, கணவனிடம் நீட்டினாள்.
தட்டை வாங்கியவனோ மனைவி மாலதியின் பேச்சையும் குழந்தை ராஜேஷின் முகத்தை கண்டு கவலையாய் வாங்கி கொண்டான்.
இருவரும் வேலைக்கு சென்றிட, மாலதி கூறியது போல மீனா மூச்சிரைக்க வந்தாள்.
ராஜேஷை ஏறயிறங்க பார்த்து, “காபிகலர் டவுசர், பச்சை கலர் சட்டை அதுல பாக்கேட் கிழிஞ்சு இருக்கும். வேலியோட ஒட்டியிருக்கற வீட்ல எட்டாவது வீடு. நீ தானே ராஜேஷு? இந்தா சமோசா. உங்கம்மா கொடுத்துச்சு.” என்று கொடுக்க ராஜேஷ் வாங்கிக் கொண்டு சுவைத்தான்.
“நீங்க தான் மீனா அக்காவா? நீங்க நடுவுல ஊருக்கு போயிட்டதா அம்மா சொல்லுச்சு. எங்கப் போனிங்க.” என்று ராஜேஷ் கேட்கவும், “எங்க ஆயா அதை பத்தி பேசக் கூடாதுனு சொல்லி கூட்டியாந்துடுச்சு. எங்கயோ போனதை சொல்ல மாட்டேன். ” என்று எட்டு வயதான அவள் கூறினாள்.
நீரால் செம்மண் சகதியாகி கூழ்பதமாகி அதனை காலால் நெம்பி விளையாடிக் கொண்டிருந்தனர் அந்த பூஞ்சிட்டு இருவரும்.
“ஏன்கா… நீ போனியே அது இதோ இந்த மாதிரி வூடா. இல்லை இதோ இது மாதிரி வூடா.” என்று காலையில் இருந்து வீட்டின் சிந்தனையில் இருந்த ராஜேஷின் மனம் கேட்டது.
“அது இவ்ளோ பெரிசும் இல்லை. அதே மாதிரி இத்தூனுண்டும் இல்லை. ஆனா அழகா வாசல்ல நாய் கட்டி வச்சி செடியெல்லாம் தொட்டில வளர்த்து வராண்டால பெரிய ஊஞ்சல் கட்டி, மூன்று ரூம் இருந்துச்சு. நானும் பாட்டியும் கிச்சனுக்கு பக்கத்துல இருக்குற பால்கனில இதோ உன் வீடு மாதிரி எங்க உடுப்பு வச்சிட்டு தங்கினோம்.
பாட்டி வீடு பெருக்கி துணி துவைச்சி, பாத்திரம் கழுவும். அப்போ… எல்லாம் நான் தூசி துடைக்கறது, பாத்திரம் துடைச்சி வைக்கிறது பெருக்கிலாம் விடுவேன். அடிக்கடி அந்த வீட்ல இருக்கற அண்ணா சாப்பிட நிறைய பிஸ்கேட் சாக்லேட் கூட தருவாங்க.
என்னை மடில வச்சி தூக்கி தூக்கி கொஞ்சுவார். பாட்டி தான் கடைசியா அந்த அண்ணா கொஞ்சிட்டு இருக்கறப்ப என்னை விடுக்குனு பிடுங்கி ‘பாவிபயலே குழந்தை மேல கை வைக்கிறியே நல்லாயிருப்பியாடா’னு திட்டிடுச்சு. அதோட அங்கிருந்து கூட்டிட்டு வந்துடுச்சு.” என்று சமோசாவை சாப்பிட்டு பாவாடையில் துடைத்து கொண்டாள்.
ராஜேஷிற்கு அவள் கூற வந்த சாரம்சம் புரியவில்லை. அதே போல கூறியவளுக்கே தனக்கென்ன நேர்ந்தது என்று புரியாது பகிர்ந்தாள்.
“நானும் நாய் வளர்க்க போறேன்” என்று எழுந்து தேங்கிய தண்ணிரில் ‘சொதக் சொதக்’ என்று நடந்து சென்றான்.
“ஏய்.. உங்க அம்மா திட்டும்டா” என்று பின் தொடர்ந்தாள்.
“திட்டாது.. எப்படியும் இதோட மதியம் வரும் பார்த்துப்பேன்.” என்று சமாளித்து கொள்வேனென திரிந்தான்.
“ராஜேஷ் நானும் வர்றேன்” என்று ஓடினாள் மீனா.
ராஜேஷ் மற்றும் மீனா இருவரும் கைகோர்த்து நடந்தனர். பெரிய பெரிய கண்டெய்னர் அவர்கள் அருகே சென்றது. ஆனால் ரோட்டில் கீழே நடைப்பாதையில் அதெல்லாம் எங்களுக்கு பெரிய விஷயமேயில்லை என்பது போல நடந்தனர்.
“எங்கடா போற?” என்று கேட்டதும், “அங்க ஒரு பெட்ரோல் பாங்க் இருக்கு அங்க ஒரு நாய் குட்டி போட்டிருக்கு. அதை எடுத்துட்டு வரப்போறேன்.” என்று கூறவும், “அச்சோ அம்மா நாய் கடிக்கும்” என்று மீனா அஞ்சினாள்.
“அதெல்லாம் கடிக்காது. நான் அடிக்கடி பன் தருவேன்.” என்று கூறி நடந்தான்.
“அப்போ அடிக்கடி வெளியே போவியா. உங்க அப்பா அம்மா திட்ட மாட்டாங்களா?” என்று கேட்டாள்.
“அவங்க போனதும் போரடிக்கும். வீட்ல டிவியில்லை ரேடியோ இல்லை. அங்க பங்க் ஆபிஸ்ல டிவி இருக்கும். தூரத்துல இருந்து பார்ப்பேன். பாட்டு போட்டு ஓடிட்டு இருக்கும். சன் மியூசிக் பார்த்திருக்கியா?” என்று கூறவும் மீனா கண்ணை உருட்டி ஆஹ் பார்த்திருக்கேன். ஆனா முன்ன தங்கின வீட்ல…. இப்ப ஆயா திரும்ப இங்க வேலைக்கு கேட்டு வந்துடுச்சா போச்சு. எதுவும் பார்க்க முடியாது. டிவியே இல்லை.” என்று பாவமாய் முகம் வைத்து கூறினாள்.
அதற்குள் பெட்ரோல் பங்க் வந்திட எங்கோ குட்டி நாய் சத்தம் மட்டும் கேட்டது.
சத்தம் கேட்ட இடமெங்கும் தேட, அங்கே தாடி வளர்த்து அழுக்கு சட்டையும் செருப்பின்றி கால் வெடிப்பையே செருப்பாக மாற்றியிருந்த பிச்சைக்காரனோ அல்லது பைத்தியமோ எதுவொன்றின் அடையாளத்திற்கு உரியவன் மட்டும் இருந்தான்.
“எ..என்ன?” என்ற அதட்டலில் மீனா பயந்து நிற்க, “நாய்குட்டி வேண்டும். எங்கயிருக்கு?” என்று கேட்டான்.
“அது… அது என் சட்டைக்குள்ள இருக்கு. நேத்து மழை பெய்ததால நாய்குட்டிக்கு குளிர் அடிச்சி நடுங்கிடுச்சு. அதனால நான் தான் என் சட்டைக்குள்ள போட்டு வச்சியிருக்கேன்.” என்று கூறவும், ராஜேஷ் ஆவலாய் எட்டி பார்த்தான்.
மேற்சட்டையை மடித்து குழந்தையை வயிற்றில் சுற்றியது போல பிடித்திருந்ததை காட்டினான்.
எனக்கு அந்த பிரவுன் குட்டியை கொடுக்கறியா?” என்று கேட்டு நின்றான் ராஜேஷ்.
“நீ சரியா சாப்பாடு போடுவியா. இது சாப்பிடலைனா செத்துடும்.” என்று பின்னாலாய் சடையாக இருந்ந முடியை இன்னமும் திருகி முடித்து கேட்பான் அந்த பைத்தியமாய் காட்சி அளித்த மனிதன்.
“எங்கூட்ல பழைய சோறு கிடைக்கும். நான் தினமும் கொடுப்பேன்.” என்று கைகளை நீட்டினான்.
பைத்தியமாய் காட்சி தரும் மனிதனோ, மேல்சட்டையை விரித்து அதிலிருந்த ஒன்றை கொடுக்க, அதனை வாங்கி கொண்டான் ராஜேஷ்.
“ஆத்தா நாய் வர்றதுக்குள்ள வூட்டுக்கு போயிடு. இல்லை அதோட குட்டியை தூக்கறேனு கடிக்கும்” என்று ஏதேதோ முனுமுனுத்து தரையிலேயே படுத்து கொண்டார்.
“அய்ய சீ.. அந்த பைத்தியம் மழை தண்ணி சகதியா மாறியிருந்ததுலயே படுத்துக்கிச்சு” என்று பேச மீனா முதுகில் தொம்மென்ற ஒரு அடி விழுந்தது.
“பாவி மகளே… எங்க டி வந்த. உன்னை அங்க வூட்ல தானே இருக்க சொன்னேன். நானே இப்ப தான் உன்னை அந்த வூட்ல இருந்து காப்பாத்தி இங்க கூட்டியாந்தா, இங்க பைத்தியத்தோட பேசற, அவன் ஏதாவது பண்ணிடுவான் டி” என்று வடிவு ஆயா அடித்துக் கொண்டே பேசினார்.
இளமை வயதிலேயே திருமணம், குழந்தை என்று மாறிய ஆயாவின் வாழ்வில் வயதுக்கு உண்டான முதிர்வுக்கும் முன் இளமையாகவே இருந்தார்.
பேத்தி மட்டும் தனக்கிருக்க, மகள் இரண்டு வருடம் முன் எவனோடவோ சென்று விட்டதால் இந்த குழந்தையை பராமரித்து வளர்க்கின்றார்.
மீனாவும் ஏதோவொரு நேரம் இப்படி வழி தவறியோ அல்லது வேறு காரணமோ என்று திட்டு வாங்குவாள்.
“ஆத்தாளை போல ஊர் சுத்துதே. அய்யோ… எங்குட்டாவது ஊர் மேய போகுமோனு பக்குபக்குனு இருக்கு. இதுல வளருறதுக்கு முன்ன எதுவும் தெரியாம இருக்கே.” என்று வருந்தினார்.
மீனாவை அடித்ததும் ராஜேஷ் தன் கையிலிருந்த நாய்குட்டியை எடுத்து கொண்டு ஓட்டமெடுத்திருந்தான். வீட்டுக்கு வர மாலதி கோபமாய் நின்றிருந்தார்.
“மேலயிருந்து உன்னை பார்த்தா தெருவுல ஓடறியோ… கொஞ்ச நாளா நீ வூட்ல இல்லையே எங்க போனனு இன்னிக்கு வேவு பார்த்தா நீ பெட்ரோல் பங்க் வரை போயிருக்க, ஏன்டா… புள்ள புடிக்கிறவன் புடிச்சிப்பான் சொன்னேனே டா. அந்த பைத்தியத்துக்கிட்ட என்ன பேசிட்டு இருக்க?” என்று விசாரணை துவங்கினாள்.
“மா வூட்ஐயே இருக்க போரடிக்காதா. டிவி பார்க்க போனேன். அவன் ஒன்னும் பைத்தியம் இல்லை. கிழிஞ்ச சட்டை போட்டிருக்கான். டெய்லி பேப்பர் நியூஸ் எல்லாம் சொல்லறான் தெரியுமா” என்று சிறுவண்டு வாதம் செய்தது.
அதற்குள் மீனாவையும் இழுத்து வந்து சேர்ந்தார் அவளின் ஆயா.
நேற்று விட்ட மழை மீண்டும் வலுக்க துவங்கியது.
“போச்சு… போச்சு… இவனிடம் பேசிட்டு துணியை நனைய விட்டுட்டேன். நாளைக்கும் ஈரத்துணி தான் கட்டணும்” என்று தலையிலடித்து சேலையை எடுக்க பாதி நனைந்தது. மாலதி வேகமாய் எடுக்கையில் கிழிந்திடவும் செய்தது.
“ஏம்புள்ள… கொஞ்சம் பார்த்து எடுக்கலாம்ல… கிழிச்சிட்டியே. எடுத்து இரண்டு வருஷம் கூட ஆகலை.” என்று கணேசன் பேசவும் மாலதி திரும்பி பார்க்க மகன் மழைறில் நனைவதை கண்டு “ஏலேய்… மழையில என்ன நனையுற?” என்று கணேசன் திட்ட ஆரம்பித்தான்.
அப்பா… மழையில அந்த வூட்ல இருக்கறதும் ஒன்னு தான் மழையில நனையறதும் ஒன்னு தான் வூடுப்பா… ஜாலியா நனையறேன்” என்று ராஜேஷ் பெற்றோரின் அனுமதியோடு விளையாடும் நோக்கில் அந்த முதல் மழையை ரசிக்க துவங்கினான்.
மாலதி மகனின் பேச்சில சலனமின்றி கணேசனை பார்வை பார்த்தார்.
“ஏம்புள்ள இன்னமும் முறைக்கிற… ஈரத்துணி கட்டிட்டு இருக்கறதும் அழுக்கான உடையும் நமக்கென்ன புதுசா… முதல் முதல்ல மழையில நனைந்து துணி கிழிந்தது போல லுக்கு விடற… இப்ப கட்டிக்கினுகிற சேலைக்கூட அப்படி தானே கிழிஞ்சுது.” என்று அவளின் முந்தானி சொருகிய இடையில் கைவைத்து தன்பக்கம் இழுத்தான்.
“யோவ் குழந்தை கீதுயா.” என்று பதற, ஆமா அங்கப்பாரு முதல் முதல்ல மழையில நனையுற மாதிரி ஆடுறான்.” என்று சுட்டிக் காட்டினான். அங்கே மீனாவின் பாட்டி பேத்தி மீனாவை அதட்டவும் முடியாது, துள்ளி குதித்திடும் அந்த சிறுமியை எப்படி வளர்ப்பேனோ என்று கண்ணீரை வடித்து அவளையே விழியகலாது கண்டார்.
அந்த கார்கால மேகமோ சாரலை முகத்தில் தெளித்து வழிந்த நீரோடு கண்ணீரை தனித்து காட்டிடாது மரம் வைத்தவன் தண்ணீர் ஊற்றுவான்’ என்று சொல்லாமல் சொல்லியது இயற்கையெனும் கொ(அ)டை மழை.
மீனாவும் ராஜேஷும் மழையில் பெய்த சகதியில் தண்ணீரில் குதித்து குதித்து மகிழ்ந்து ஆட, சற்று தூரத்தில் இருந்த பெட்ரோல் பங்கில் ‘முன்பனியா… முதல் மழையா..’ என்று பாடல் வரிகள் காற்றில் மிதந்து குடிசைக்கும் எட்டியது.
*சுபம்* -பிரவீணா தங்கராஜ்.
(பிரதிலிபி நடத்திய ‘கார்கால மேகமே’ என்ற போட்டியில் குறிப்பிட தகுந்த பட்டியலில் வெற்றி பெற்றவை)