🍁தளத்தில் கதைகளை வாசிக்கும் அன்பானவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். தங்கள் கருத்தை comments மூலமாக பகிர்ந்து உற்சாகமூட்டவும். பேரன்பும் நன்றிகளும்.🍁  

Ongoing Novels | Rerun Novels Archives - Page 3 of 26 - Praveena Thangaraj Novels
புது தளத்திலும் கதைகள் பதிவிடப்படுகின்றன. Register Login செய்து வாசிக்கவும்.

Category: Ongoing Novels | Rerun Novels

எழுத்தாளர்கள் தங்கள் கதையை அத்தியாயம் அத்தியாயமாக தொகுத்து பதிவிடுவதே ongoing novels என்பார்கள்.

  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-21

     ஆலி-21

       வீட்டுக்கு வந்ததும் முதல் ஆளாக அகமேந்தியை தட்டாமாலை சுற்றி முடித்தான்.

         “க்ரஷ்… க்ரஷ்… தலைசுத்துது. மயக்கம் வருது. டா” என்று கூறவும் அவளை விடுவித்தான்.

          அதே நேரம் போன் மணியடிக்க, வசந்த் என்றதும் அதனை யெடுத்துக் காதில் வைத்தான்.

        “சொல்லு வசந்த்.”

         “சார் அந்தத் தருணேஷ் முட்டாளா சார். கம்பெனியை வந்த விலைக்கு விற்க ஆள் பார்த்துட்டு இருக்கான்.” என்று தகவல் அளித்தார்.

         “வசந்த் நீயா ஒர் ஆளை ஏற்பாடு செய்து அதை விலைக்கு வாங்கு. அவன் முட்டாள் தனமா பண்ணியிருக்க மாட்டான். வெறியில் விற்க பார்க்கறான்.” என்றான் சைதன்யன்.

          “சார் அப்போ என்ன காரணம்னு தெரியுமா. முட்டாள் தனமா போதையில் உளறலில் பண்ணலையே?” என்று கேட்டதும்

          “ம்ம்… அப்படியெல்லாம் இல்லை.” என்றதும் “ஓகே சார் நான் வைக்கிறேன்.”

        “வசந்த் ஒர் நிமிஷம்… எனக்கு ஒரு நர்ஸ் வேண்டும் தெரிந்தவர்களைப் பார்த்துக்க…” என்றதும், வசந்த் “சார் ரொம்பத் தெரிந்தவரா…” என்று வசந்த்  மறுமுறையும் கேட்டான்.

          “ஆமா வசந்த் தெரிந்தவர் தான்.” என்றான். தருணேஷ் என்றும் போதை வஸ்து எடுத்துக் கொள்பவனைப் பார்த்துக்கொள்ள என்றும் கூறாமல் தெரிந்தவர் என்று மட்டும் கூறினான்.
        
         “சார்… மார்னிங் டூ நைட் வரை என்றால் தெரிந்தவங்க இருக்காங்க. உங்களுக்கு ஓகே வா.” என்றான்.

         “வசந்த் இப்பொபழுது இதே போதும். ஏற்பாடு பண்ணுங்க. பார்த்துக்கப் போற நபரிடம் கொஞ்சம் தன்மையா தன்னம்பிக்கையா பேசி, போல்டானவங்களா இருந்தா போதும்.” என்று நிம்மதியானான்.

         “ஓகே சார் நான் உங்களுக்கு நம்பர் தர்றேன். நீங்களே யாரை பார்த்துக்கணும், என்ன பணி என்பதை நாளைக்குத் தெளிவாகப் பேசிக்கோங்க.” என்று பதிவோடு கட் செய்துவிட்டான்.

       தருணேஷ் கம்பெனியை விற்க முனைவது ருத்ரேஷ் மருத்துவச் செலவிற்காக என்பது தன்னால் புரிந்தது.

      ருத்ரேஷ் தன்னோடு எடுத்த புகைப்படம் அனுப்பவும் தருணேஷ் தானாக அண்ணன் ஸ்தானத்தில் கம்பெனி விற்றாவது மருத்துவம் பார்க்க முடிவெடுத்து இருப்பான்.

         லட்சங்களில் கொடுத்தால் சரியாகும் வியாதியா . இதயம் பலகீனம் பெற்று உள்ளது. கூடுமானளவு மாற்று இதயம் பொருத்த வேண்டும். அது புரியாமல் கம்பெனி விற்று என்ன செய்வானும், இருந்தும் தருணேஷ் இந்த அளவு யோசிப்பதே திருப்பதியாக இருந்தது.

       என்ன இந்த வஸ்துகளை எப்படி மாற்றி அவனைச் சரிப்படுத்த, பொறுமையாகத் தான் கையாளணும்.
       
         இன்று இத்தனை சூழ்நிலை தன்னைத் தாக்கினாலும் ஏனோ மனநிறைவு பெற்றான்.

         தம்பியென்ற ருத்ரேஷ் உறவு, கம்பெனி திரும்பத் தானே வாங்கிச் செயல்படுத்த வேண்டும். தருணேஷ் பற்றிப் பெரிதாகத் தற்போது எண்ண தோன்றவில்லை.

         ரெப்ரெஷ் ஆகி ஹாலில் வரவும் சூடாக நெய் ஊற்றி முறுவலாகத் தோசை வார்த்து நீட்டவும் சாப்பிட துவங்கினான்.

         அதே நேரம் வசந்த் எண்ணிலிருந்து நம்பர் வரவும் அதனைப் பதிவு செய்து கொண்டான்.

         ”ஸ்வீட் ஹார்ட் சந்தோஷமா இருக்கேன் டி.” என்றவன் சாப்பிடவும் அகமேந்தி “ருத்ரேஷ் அம்மா நேற்று, நீ வந்ததும் அவனை அழைத்துப் போனதும் ருத்ரேஷ் குணமானது போல இருக்குனு சொன்னாங்க.”

          “இதயம் கிடைக்கணும் அகமேந்தி. சுந்தர் அங்கிளிடம் பேசியிருக்கேன். இதயமருத்துவர் இமயனிடம் கேட்டு இருக்கேன் ப்ரைன் டெத் ஆர் கோமா இப்படி இறப்பில் போராடறவங்களோட இதயம் தானம் பண்ணுவாங்களா  பார்ப்போம்.” என்றவன் கை அலம்பி “வத்தக்குழம்பு சூப்பர்.” என்றவன் கன்னத்தில் இதழ்யொற்றி ஓடினான்.

        கன்னத்தில் முத்தம் வைத்துச் செல்லும் சைதன்யனை கண்டவள் க்ரஷ்… என்று சிணுங்கி அவளும் உணவை சாப்பிட்டு முடித்தமையால் மற்றவையை மூடி வைத்து சென்றாள்.

           அங்கே சைதன்யன் போனில், “இல்லை மா ஒரு பையனை கூடயிருந்து பார்த்துக்கணும். நீங்க சின்ன வயசா சொல்லறீங்க. சரி வருமா.”
      
         “……”

         “நர்ஸ் என்றால் எல்லாரும் சமம் தான் மா. இல்லைனு சொல்லலை. அவன் டிரக்ஸ் அடிக்ட் எப்பதிலருந்து எடுத்துக்கறானு தெரியலை. மினிமம் இரண்டு வருடத்துக்குள் தான் இருக்கும். அவன் ஏதேனும் மிஞ்சி நடந்தா உங்களுக்குப் பாதுகாப்பா இருக்கணும். ஏன் சொல்றேன்னா இன்னிக்குச் சின்னப் பையனை கன்னம் சிவக்க அடிச்சிட்டான்.”

         “……”

         “அன்னைதெரசா கனிவுன்னா அவங்க அம்மாவே திருத்த முயற்சிக்கலாமே. இது கொஞ்சம் பர்சனல் பிரச்சனையால வேண்டுமென்றே செய்யறது. உங்களுக்கு நான் நாளைக்கு அவனைப் பற்றித் தெளிவா சொல்லறேன். அப்பவும் ஓகேனா தாராளமா எங்க டாக்டர் அங்கிளிடம் ஒர் ஒபினியன் கேட்டுட்டு நீங்க அவனைப் பார்த்து முடிவு செய்து பிறகு வேலைக்கு வரலாம்.” என்றதும்

        “……”

        “நன்றிமா” என்று சைதன்யன் அருகேயிருந்த அகமேந்தியின் இடைப் பற்றித் தூக்கி சுற்றினான்.

        அவளின் இடையை இறுக பற்றி ஹாலில் சுற்றியதை காட்டிலும் நீண்ட நேரம் சுற்றி முடித்தான். அவர்களாக மெத்தையில் விழுந்தப்பின் இருவருக்கும் மூச்சு வாங்கிப் பேச்சு வர நேரமெடுத்தது.

        சைதன்யன் அகமேந்தியை கைக்குள்ளே வைத்திருக்க அவனின் மூச்சும் இவளின் மூச்சும் சீராக நேரமெடுத்தப்பின் சைதன்யன் கண்கள் அவளின் தாமரை வதனத்தில் நிலைகுத்தியது.

         படபடக்கும் இமைக்கு இரு முத்தங்களை வாரி வழங்கவும் அகமேந்தி கண்கள் சொருகி மயக்கத்தில் நின்றாள்.

            அவளின் மயக்கம் சைதன்யனுக்குச் சிரிப்பை தர மூக்கை வலிக்காமல் கடித்து வைத்தான்.

          “க்ரஷ்… என்ன பண்ற தள்ளு.” என்று மூக்கு தேய்த்துக் கொண்டு பேசவும்,

          “ஸ்வீட்ஹார்ட்… ஸ்வீட்லிப்ஸ் கொல்லுது.” என்று இதழை ஏக்கமாகப் பார்க்கவும்

       “தன்யன் என் பெட்டை நீங்க அந்த ரூம்ல போடறதா நேற்று சொன்னிங்க. போய் மாற்றிடுங்க.” என்று முகத்தை அந்தபக்கமும் இந்தபக்கமும் திருப்பவும் இயலாமல் போனது.

    சைதன்யனின் இரும்பு கரமாக இடது கை தலையைத் தாங்கியும் வலது கை அவளின் கன்னத்தைப் பற்றியும் அவன் முகம் நோக்கி பிடித்திருக்க, அகமேந்தியின் மேனியில் படர்ந்தும் இருந்தான்.

         “தன்யன்..?”

         “என்ன நீ சம்மதிக்கலைனு சொல்லப் போறியா… ஆல்ரெடி ஓட்டு வீட்ல பாதி மில் குடிச்சி உன் சம்மதத்தை அன்றைக்கே சொல்லிட்ட. இங்கயும் நீயா சின்னதா கன்னமுத்தம் கொடுத்து இருக்க ஸ்வீட்ஹார்ட். சோ… எஸ்கேப் ஆகாதே…” என்று அதரத்தை நெருங்க, சிப்பிப் போன்ற கண்கள் தானாக இறுக மூடிக்கொண்டது.

          அதரத்தின் தேன் குடித்த கள்வன், அவளின் சின்னச் சின்னச் சிணுங்கலை ஸ்வரமாக எண்ணி, தன் நேசத்தால் ஆளத்துவங்கினான்.

         அதிகாலை எழுந்ததும் ப்ரியங்கா வீட்டில் தருணேஷ் மெத்தையில் இருக்கக் கண்டவன் கண்களை அழுத்த தேய்த்து நேற்று நடந்த நிகழ்வை அசைப்போட்டான்.
     
        இங்கு வந்து டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்த ருத்ரேஷை அடித்தது தான் நினைவில் மோதியது.

        அவனுக்கு எதுவும் தெரியாமல் இருக்க வேண்டும் என்று எண்ணிய தானே அவனிடம் உண்மை உளறியது கண்டு தன்னையே நொந்தான்.

        அம்மா அடிக்கும் பொழுது கத்தி சொன்னாரே அவனுக்கு எதுவும் தெரியாது டா. ட்ரீட்மெண்ட் மட்டும் அழைச்சிட்டுப் போனான் இன்று பலமுறை சொல்லியும் தான் மூர்க்கதனமாக அடித்து உண்மை உளறியதை எண்ணியவன்.

        கடைசியில் அவன் வந்தானா? சைதன்யன் வந்தானா…? என்னை அடித்தானா? என்றது சரியாக நினைவில் இல்லை.

         எழுந்து வெளியே வர, ருத்ரேஷ் தருணேஷை பார்த்து அதேயிடத்தில் அமர்ந்திருந்தான்.

         “சாரி டா.” என்று தருணேஷ் நெருங்கவும்.

         “நீ அடிச்சது வலிக்கலை அண்ணா. ஆனா நீ என்னவோ நேற்று சரியில்லை. நீ முன்ன என்னோட செஸ் விளையாடறப்ப இருப்பியே அப்படி மாறு. எனக்கு இந்த அண்ணா வேண்டாம். நீ எந்தக் காரணத்துக்காகவும் ரூடா மாறுவது எனக்குப் பிடிக்கலை.” என்று எழுந்து அறைக்குச் சென்றான்.

       தருணேஷிற்கு என்ன செய்து தம்பியின் மனதில் தன்னிலை புரிய வைக்கயென்று துடித்தான்.

         நேற்று பேச்சில் வேறு அவன் கூட்டிட்டு போய் நீ பிழைக்க வேண்டாம் அதற்குச் செத்துடு என்பதாகப் பேசிய நொடிகள் தன்னை அறைந்தது.

        நான் அண்ணா… எனக்குக் கம்பெனி இருக்கு. அதை விற்று நான் என் தம்பிக்கு மருத்துவம் பார்ப்பேன். அவன் பார்க்க தேவையில்லை. இவ்வாறு மனதில் எழுவும் தன் கம்பெனியை விற்க சொல்லியிருந்த ஆளிடம் பேசியபடி தான் தங்கியிருந்த இடத்துக்குச் சென்றான்.

       அங்குச் சென்று குளித்து உடை மாற்றி அலுவலகம் செல்லும் நோக்கத்தோடு புறப்பட்டான்.

         சைதன்யன் ஏற்பாடு செய்தவன் தயாராக வாங்க காத்திருந்தான்.

        வசந்த் விற்காத என்பது போல நாடகமாட, தருணேஷ் விற்க ஆர்வமானான்.

          சைதன்யனோ அரையுருக்கத்தில்  தன்னவளை அணைக்கத் தேட, அவளோ பஞ்சணையில் இல்லை.

          “ஸ்வீட்ஹார்ட்…” என்று எழுந்து குளியலறை சென்று புத்துணர்வு பெற்று அவளை அழைத்தபடி வெளியே வந்தான்.

          போன் பேசுவதாகச் சைகை காட்டினாள்.
       
         “ஓகே ஓகே டே கேர்.” என்றவன் வசந்த் அழைக்கக் கண்டு குறுஞ்செய்தியை பார்த்து ‘வந்துட்டே இருக்கேன் வசந்த்’ என்று மட்டும் அனுப்பினான்.

        போன் பேசிமுடித்து வந்த அகமேந்தி எங்கோ செல்லும் வகையில், ஆடை அணிந்து வந்தவனைக் கண்டு கேட்க வாயெடுத்தாள்.

         தன்யனோ, “முக்கியமான விஷயம் ஸ்வீட்ஹார்ட் ஆபிஸை விற்கறான். நான் தெரிந்தவர் மூலமா வாங்கற மாதிரி வாங்க சொல்லி என் பேர்ல மாற்றணும். அவன் ருத்ரேஷ் மருத்துவத்துக்குத் தான் பணம் தயார் பண்ணறான். பட் ஒன்று புரியலை அவனுக்குத் தேவை இதயம்.” என்று ஷூ அணிந்து அகமேந்தியிடம் வந்தவன், சின்னதாய் முத்தமிட, பதில் முத்தமிட்டு விடைக் கொடுத்தாள்.

           இன்று சற்று அசதி காண வீட்டிலிருக்க எண்ணி சைதன்யனின்  ஆல்பம் காண முடிவெடுத்தாள்.

          ப்ரியங்காவிடம் இருந்து போன் வரவும் மணியைப் பார்த்தாள்.

        இவ்ளோ நேரம் போனதே தெரியலை என்று அட்டன் செய்யவும், “பெரியவன் இல்லையா மா. போன் பண்ணினா அட்டன் பண்ணலை.” என்று கேட்கவும்,

         “அவர் வெளியே போயிருக்காரே.. என்னாச்சு…?” என்றதும்

          ‘அவனுக்குக் கால் பண்ணறியா..’ என்ற தருணேஷ் குரல் கேட்டதும் சத்தம் அடங்கியது. அங்கே தருணேஷ் போனை உடைத்திருந்தான்.

         அகமேந்திக்கு என்ன செய்வதென்ற புரியாமல் சைதன்யனுக்கு அழைக்க ரிங் போய் எடுக்கப்படாமல் இருக்கவும் உடனடியாக நேற்று போல ருத்ரேஷை அடித்திருப்பானோ என்று பயந்து அங்கே வெளியே தென்பட்ட ஆட்டோ ஏறி புறப்பட்டாள்.

           அவள் சென்ற நேரம் வீடு அலங்கோலமாக இருந்தது.

        “ருத்ரேஷ்…” என்று அழைக்க, ப்ரியங்கா எட்டி பார்த்து வரவும், தருணேஷ் அதற்கு முன் தள்ளாடி அருகே வந்திருந்தான்.

         “அண்ணி ரூம்ல தான் இருக்கேன். எனக்கு ஒன்றுமில்லை.” என்று குரல் வரவும், அந்த அறைக்குச் செல்ல முயன்றாள்.

       தருணேஷ் அவள் முன் வந்து, “பார்டா நீ அண்ணியா… சரி தான் அவனுக்கு நான் தான் அண்ணா. அப்ப நீ எப்படிம்மா அண்ணி?” என்று ஏளனமாக ஆரம்பித்தான்

          “அகமேந்தி நீ ஏன் தனியா வந்த? பெரியவன் வரலைனா இங்க வராதே. வீட்டுக்கு போ” என்று அனுப்பவே முயன்றாள்.

         “ஓ… சேப்டி பண்ணறிங்களா? நான் என்ன வில்லனா.” என்று கையில் முகர்ந்தான். அதில் தேய்த்திருந்த ஒன்று அவனின் மூளையை முடக்கியது.

           “அய்யோ… நீ போ” என்று ப்ரியங்கா கூற, “நான் ருத்ரேஷை பார்க்க வந்தேன்.” என்று அவனறைக்குச் செல்ல, “எங்க போற? எனக்குச் சில பதில் வேண்டும் சொல்லிட்டு போ” என்று அவன் கையை நீட்ட அதே நேரம் துப்பட்டா அவன் கையோடு வந்து சேர்ந்தது.

          இதைத் தவறாக எண்ணிய ப்ரியங்கா, “தருணேஷ் என்ன பண்ணற?” என்று அவனை அடக்க வர, அவனோ அவர்களை அந்த அறையில் தள்ளி வெளிப்பக்கம் பூட்டினான்.

           அதன் பிறகே அகமேந்தி மனம் என்னவோ பதற, ருத்ரேஷ் பக்கம் சென்றவளை இழுக்க, தருணேஷை தள்ளிவிட்டு ருத்ரேஷ் அறைக்கு வந்து தாழிட முனைந்தாள். ஆனால் அதற்குள் தருணேஷும் வந்து வழிமறைத்தான்.

         “இங்க பாரு என்னை நெருங்கி வந்த தன்யன் சும்மா விடமாட்டார்.  கதவை திற. நாங்க போகணும்” என்று சொல்வதைக் காதில் கேட்காமல் தலையைப் பூம்பூம் மாடாக ஆட்டினான்.

         “அண்ணா என்னை வேண்டும்னா அடி. அண்ணியைப் போகவிடு. பாரு பயப்படறாங்க.” என்று ருத்ரேஷ் பயந்தாலும் கூறிமுடித்தான்.

         “இவளுக்கா பயம்… என்னை அறைந்து இருக்கா… என்னை உதாசீனப்படுத்தியிருக்கா.

        என்னைக் கோமாளியாக்கி இருக்கா. என்னை விரும்பறவ நான் திருமணம் பண்ணலைனா கல்யாணத்தை நிறுத்த வேண்டியது தானே. இவள் என்ன பண்ணா… அவனுக்குச் சம்மதிச்சு தாலி வாங்கியிருக்கா. இவ… இவ மனசுல அவன் அப்போ இருக்கான். இவளுக்கு அவன் விரும்பியது தெரிந்துயிருக்கு.

        நடுவுல என்னை ஏன் கெட்டவனா மாற்றிட்டிங்க. இல்லை…. நான் கெட்டவனாவே இருக்கேன்.” என்று அவளருகே வந்தான்.

    -சுவடுபதியும்.

    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-20

       ஆலி-20

        வீடு வந்ததும் தன் கையை விடுவித்து ருத்ரேஷ் “அண்ணி” என ஓடவும் சைதன்யன் எதையோ இழுந்த உணர்வில் தவித்தான்.

       கார் ஹாரன் அடிக்கவும் அகமேந்தி வெளியே வர, “சாப்பிட்டு போகலையா… உடனே போறிங்களா… அண்ணி கூடப் பேசலாம்னு வந்தேன்.” என்று ருத்ரேஷ் அகமேந்தி கையைப் பற்றினான்.

         ஹாரன் அடித்து மீண்டும் ஒலியெழுப்பினான் சைதன்யன். அகமேந்தி மெல்ல ருத்ரேஷ் கையை விடுவித்து, நான் உன்னிடம் போனில் பேசறேன்” என்று கூறி சமாதனம் செய்தாள்.

         “போங்க இப்படிச் சொல்வீங்க பேசமாட்டிங்க. அண்ணாவும் இனி வரமாட்டார்.” என்று கையை உதறி வீட்டுக்குள் ஓடினான்.

         ப்ரியங்கா முன் வந்து, “நீ போ மா நான் சமாதனம் பண்ணிடுவேன். கொஞ்சம் அழுவான் பிறகு அவனா சரியாகிடுவான்.” என்றதும் அகமேந்தி காரில் ஏறவும் சைதன்யன் மௌனமாகப் பயணித்தான்.

         காரில் அதே மௌனத்தோடு வீடு வந்தவன் கை அலம்பி உணவு பரிமாற வந்தாள்.

        “சாப்பாடு வேண்டாம்” என்றான்.

         “க்ரஷ் என்ன பழக்கம். சாப்பாடு தவிர்த்து போற அளவுக்கு எனக்கு எந்த வியாதியும் இல்லை.” என்றதும் சைதன்யன் வெடுக்கெனப் பார்க்கவும்  “சாரி சாப்பிடு” என்று பரிமாறவும் தட்டில் சாதத்தினைப் பருக்கை எண்ணிக் கொண்டிருந்தான்.

          “என்ன சொன்னாங்க க்ரஷ்.” என்று கேட்டதும்.

         “மருந்து தற்காலிக தீர்வு மட்டும் தான். ஹார்ட் ஆப்ரேஷன் பண்ணணும். கிட்னி என்றால் இரண்டில் ஒன்று கொடுக்கலாம். இரத்தம்னா அதையும் பிளட் பேங்க்ல வாங்கிடலாம். பட் இதயம் ஒன்று தானே என்ன பண்ணறது. டாக்டர் யாராவது இயற்கையா இறந்தா அவர்களோட இதயத்தை  பொருத்தலாம். அது சாத்தியமா? ஒரே குழப்பமா இருக்கு. டாக்டரிடம் ப்ரைன் டெத்ல இறக்கறவங்க யாராவது உடல் உறுப்பைத் தானம் செய்யறாங்கனா பார்க்க சொல்லியிருக்கேன்.” என்று சாப்பிட்டபடி பேசினான்.

        “உடல் உறுப்பு தானமா? சாத்தியமா தன்யன்.” என்று புரியாமல் கேட்டாள்.

          “உடல் உறுப்புத் தானம் இங்க எல்லோருக்கும் தெரிந்து இருக்கும். ஆனா யாரெல்லாம் தானம் செய்யறாங்கனு கேட்டா… நூற்றுக்குப் பத்துச் சதம் கூட இருக்காது.

        சமூக ஆர்வலர், இல்லை நாம செத்தபிறகு உடலை தீக்கும் மண்ணுக்கும் கொடுக்கணுமா என்ற சிந்தனை உள்ளவங்க உடல் உறுப்புத் தானம் செய்யலாம். ஆனா சாதாரண மனிதர்கள் மனம் நிச்சயம் யோசித்துத் தானம் செய்ய வர மாட்டாங்க. இதுல இறப்பதற்கு முன்ன இதயத்தை யார் தருவா? ப்ரைன் டெத் ஸ்டேஜ்ல யார் இருப்பானு பார்ப்போம்… நம்ம அதிர்ஷ்டம்” என்றவன் மனம் பாறை ஏற்றிய கணத்திலிருந்தது.

          “ருத்ரேஷ் ரொம்பப் பேசுவான் சைதன்யன் திட்டிடுவானோனு ரொம்பப் பயந்தாங்க. என்னிடம் பேச கூடத் தயங்கினாங்க. தருணேஷ் பண்ணதுக்கு மன்னிப்பு கேட்டாங்க. நேற்று ருத்ரேஷ் தான் சைதன்யனுக்குச் சங்கடத்தைக் கொடுத்துட்டான் வறுத்தப்பட்டாங்க.” என்று ருத்ரேஷ் அம்மா பேசியதாக கூற கை அலம்பியவன்.

          “அவன் பேசியதை விட, என் கையைப் பிடிச்சான் ஸ்வீட் ஹார்ட். அதான் என்னவோ மனசை பிசையுது. என்னால அவனிடம் கோபமா நடந்துக்க முடியலை.

        இந்த அப்பாவோட இரண்டாவது மனைவி, தருணேஷ் போட்டிக்கு என்னோட மோதறது, எதுவும் நினைவு வரலை.” என்றவன் அகமேந்தி தன்னையே பார்ப்பதை கண்டு அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்தான்.

         “எதுக்கு என்ன இப்படிப் பார்க்கற..?” என்றவனின் செய்கையில் பெண்ணவள் நெளிய துவங்கினாள்.

         “க்ரஷ்… போன் அடிக்குது விடு.”

        “போன் காலே வரலை… மேடம் எப்படிப் பேசுவீங்க.” என்று தாடையில் கன்னம் வைத்தவன் அவளின் விரலில் சொடக்கிட்டு முடித்தான்.

          இருவரும் கண்கள் கலந்து அதரங்களில் தேன் பருக துவங்கும் நேரும் நிஜமாகவே போன் மணி அடித்தது.

         அகமேந்தி போனில் நிஜமாகவே வித்யாதரன் அழைக்கவும் அதனை எடுத்து பேச ஆரம்பித்தாள்.

        சைதன்யன் ஏற்கனவே பேசியிருந்தாமையால் அவளைச் சீண்டிக் கொண்டிருந்தான்.
      
        கையில் முத்தமிடவும் இடையைத் தொடவும், கழுத்தில் மீசையால்  ஊர்வதும் இருக்க, அகமேந்தி அவனின் சேட்டைகளை இரசித்தபடி பேசி முடித்தாள்.

         “அப்பா… ஊர்ல…” என்று ஆரம்பிக்கவும் சைதன்யன் போனில் ப்ரியங்கா அழைக்கவும் இந்த முறை எரிச்சலின்றி எடுத்தான்.

        “சொல்லுங்க” என்று கேட்ட நொடி,

          “த… தருணேஷ் இங்க வந்து பிரச்சனை பண்ணறான். அவன் பிகேவீர் சரியில்லை. எனக்குப் பயமா இருக்கு.” என்று பேசவும் சைதன்யன் “நான் வர்றேன்.” என்று அணைத்துவிட்டான்.

          “ஸ்வீட்ஹார்ட் அங்க அவன் பிரச்சனை பண்ணறான். உடனே கிளம்பு.” என்று கூறவும் அகமேந்தியும் புறப்பட்டாள்.

           இங்கு வந்த நேரம் தருணேஷ் ருத்ரேஷ் கதவை உடைக்க முயன்றான்.

        “அவன் உன்னைக் காப்பாற்றி நீ உயிர் வாழணுமா. அதுக்கு நானே உன்னைக் கொல்லறேன்.” என்று கத்தியபடி கதவை இடிக்க ப்ரியங்கா தலையில் சின்னதாய் இரத்த துளிகள் நெற்றியில் வழிய, தருணேஷை பிடிக்க முடியாமல் தவித்தனர்.

          காரை நிறுத்திய சைதன்யன் வருவதற்குள் அகமேந்தி தருணேஷை அடைந்து அவன் கையைப் பிடித்து இழுக்க, “ஏய்.. நீயா… இங்க எதுக்கு டி வந்த… நீ அவன் ஓய்ப் தானே. நீ இங்க வரக்கூடாது. வெளியே போ.” என்று பினாத்தினான்.

         “ருத்ரேஷை எதுக்கு டென்ஷன் பண்ற, நீ போடா” என்று தள்ளவும் தருணேஷ் கோபமா அகமேந்தியை கையைப் பற்றி, “உன்னை விரும்பிட்டேனேனே பார்க்கறேன்..” என்று தள்ளிவிட முனையவும், சைதன்யன் வந்து ஒர் அரைவிடவும் சுருண்டு விழுந்தான்.

         “நீ.. நீ ஏன் வந்த…” என்றவன் மயங்கி போனான்.

         சைதன்யன் தருணேஷ் கன்னம் தட்டி கண்ணை விரித்துப் பார்க்க, அதில் மது வகைச் சிறிதாக வீசியது. ஆனால் இந்தளவுக்கு நடக்கின்றான் என்றால் மது வீரியமாகத் தெரியவில்லையே என அவனின் உடையை ஆராய்ந்தான்.

         பேண்ட் பேக்கேட்டில் சின்னதாக வெள்ளை பவுடர் இருக்க, அதிர்ந்து போனான்.

         உடனடியாக வீட்டுக்கு டாக்டரை அழைத்தான்.

        “தன்யன் அவன் யூஸ் பண்ணறது…” என்று அகமேந்தி திக்கவும், “நீ ருத்ரேஷை பார்த்து பேசு. போ..” என்று கட்டளையிட்டான்.

         “ருத்ரேஷ்… ருத்ரேஷ்… நான் அகமேந்தி வந்திருக்கேன். கதவை திற” என்றதும் கதவு திறந்து பார்த்தான்.

         ருத்ரேஷ் முகம் தருணேஷ் அடித்தமையால் சிவந்திருந்தது.

       அழுதபடி “தருணேஷ் அண்ணா ஏதோ சொல்லறானே… அது உண்மையா அண்ணி… எங்கப்பாவுக்கு இரண்டு பேமிலியா…? முதல் பேமிலி சைதன்யன் அண்ணாவா? தருணேஷ் அண்ணாவுக்கும் சைதன்யன் அண்ணாவுக்கும் ஆகாதா…” என்று கேட்கவும் சைதன்யன் அவன் கன்னம் பற்றித் தன் பக்கம் கோபமாகத் திருப்பினான்.

          “பேமிலி . இரண்டும் பேமிலி தான் புரியுதா. அவனுக்கும் எனக்கும் ஆகாது. உனக்கும் எனக்கும் இல்லை. அழுவறதை நிறுத்தறியா… நீ வளர்ந்தவன் தானே. பிளஸ் ஒன் படிக்கிறவன். கொஞ்சம் அழாம பிரச்சனையைப் பேஸ் பண்ணறியா.” என்று கத்தவும் அகமேந்தியே பயந்து போனாள்.

         “தன்யன் சின்னப் பையனிடம் கத்தற” என்று பேசவும், “யார் சின்னப் பையன் எல்லாம் தெரியற வயசு தான்.” அகமேந்தியிடம் ஆரம்பித்து “டேய்… இப்ப இரண்டு பேமிலி நிதர்சனத்தை உணர துவங்கு.” என்று ருத்ரேஷிடம் பேசி, ப்ரியங்கா புறம் திரும்பி, “நீங்க என்ன அவன் இவனை அடிக்கிற வரை என்ன பண்ணிட்டு இருந்தீங்க? அவனை கவனிங்க.” என்றவன் டாக்டருக்காகக் காத்திருந்தான்.

         குடும்ப மருத்தவர் சுந்தர் வந்திருந்தார். சைதன்யனின் தந்தை நண்பர் என்பதால் இந்தக் குடும்பம் பற்றியும் அறிந்திருந்தவர்.

        “வாங்க அங்கிள்… செக்பண்ணி பாருங்க.” என்று தருணேஷ் பக்கம் கையைக் காட்டினான்.

           விழிப்படலம் திறந்து பார்த்து, பல்ஸ் செக் செய்து இதயவோட்டத்தை அறிந்தபின் தருணேஷ் வைத்திருந்த வஸ்துவையும் பார்த்தார்.

        ஒன்றும் சொல்வதற்கு இல்லை என்பதாகத் தலையசைத்தார்.

         அங்கேயே கிடந்த தருணேஷை ருத்ரேஷ் இழுத்தான்.

         “என்னடா பண்ணற..?” என்று சைதன்யன் அதட்டினான்.

         “தருணேஷ் அண்ணா கீழே இப்படிப் படுத்திருப்பது பிடிக்கலை. பேட் பாய் மாதிரி பார்க்க தோன்றுது. அதான் ரூம்ல இழுத்துட்டுப் போய்ப் படுக்க வைக்கலாம்னு” என்று இழுக்க முயன்றான்.

         பிளஸ் ஒன் படிக்கும் வயது, அவனுக்கு இப்படி ஹாலில் போதையோடு படுத்துக் கிடப்பது பிடிக்கலை. தன் அண்ணன் என்று அறைக்கு இழுக்க முயல்கின்றான். இத்தனைக்கும் கன்னம் சிவக்க தருணேஷ் ருத்ரேஷை அறைந்து இருந்தாலும் செய்கின்றான் என்பதை ஆச்சரியமாகக் கண்டான்.

      ருத்ரேஷ் சற்று பலவீனமானவன் அதிகமாக உடலை வருத்திக்கக் கூடாது. மனதும் வாடக்கூடாதென இமயன் கூறியது நினைவு வர, அவனைத் தடுத்தான்.

        “அவன் இங்கயே இருக்கட்டும். வீட்ல தானே இருக்கான். விடு.” என்று சைதன்யன் பேச,

         “எனக்கு என் அண்ணா இப்படி இருக்கக் கூடாது” என இழுத்தான்.

          “டேய்…” பல்லை கடித்த சைதன்யன் “தள்ளு..” என்றவன் தருணேஷை அசால்டாகத் தோளில் தூக்கி போட்டு அறைக்கு வந்து கட்டிலில் படுக்க வைத்தான். கூடவே பாக்கேட்டில் வேறு ஏதேனும இருக்காயென்று தேடினான். இல்லையென்றதும் வெளியே வந்தவன் ருத்ரேஷை பார்த்து, “ஓகே வா. உங்க நொண்ணன் கீழே இல்லை.” என்று கேலியாகக் கேட்டான்.

         ருத்ரேஷ் தலையசைத்து முடிக்கச் சைதன்யன் திரும்பி டாக்டரிடம் பேச முற்பட, ருத்ரேஷ் சைதன்யனை அணைத்துத் தேம்பினான்.

          “அண்ணா… அண்ணா… நீங்க கூடவே இருக்க மாட்டிங்களா. நீங்க இருந்தா எனக்குச் சப்போர்டிங்கா இருக்கு. நீங்க பக்கத்துல இருந்தா எனக்குப் பாஸிடிவ் தாட் வருது. அப்பாவே கூடயிருக்கிற பீல் கிடைக்குது.” என்று பேசவும் சைதன்யன் மெல்ல அவனின் கையை விலகி நடக்க முயன்றான்.

         காலையில் சைதன்யன் விலகி ஒதுங்கி நின்ற பொழுது புரியாத ஒதுக்கம் ருத்ரேஷுக்குத் தற்போது விளங்கியது.

           “இந்தக் காரணத்துக்காகத் தான் ஒதுங்கி இருந்திங்களா அண்ணா. நான் தான் தேவையில்லாம இங்க இழுத்து உங்களைத் தர்ம சங்கடத்துக்கு  உள்ளாக்கிட்டேன். ஐ அம் சாரி. இனி இப்படி நடந்துக்க மாட்டேன்.” என்று ருத்ரேஷ் நகரவும், அவனைச் சட்டையைப் பிடித்து நிறுத்தினான்.

          “என்னடா நினைச்சிட்டு இருக்க. நான் பாட்டுக்கு இருந்தேன். கையைப் பிடிச்ச இறுகி அணைத்த, தம்பினு வாய் சொல்லலை என்றாலும் என் மனசுக்குள்ள பிசைய வைச்சி எனக்குள் ஒரு பாதிப்பை உருவாக்கிட்டு இப்ப உங்க அண்ணா வந்ததும் விலகி நிற்கறேனு சொல்லற, இங்க பாரு… நான் முடிவு பண்ணணும். எனக்குப் பேமிலி வேண்டுமா வேண்டாமானு. என் பேமிலில நான் அகமேந்தி மட்டும்னு நினைச்சிட்டு இருந்தேன். இப்ப சொல்றேன். என் குடும்பத்தில் நீ இருக்க என் தம்பியா. இன்னொரு முறை விலகி போறேன்னு சொன்ன தோலையுரித்துத் தொங்க விட்டுடுவேன்.” என்று சட்டையை விடுவிக்க, ருத்ரேஷ் பயந்தவனாக நின்றான்.

        “போடா…” என்றவன் டாக்டரிடம் இவர்கள் காதுக்கு எட்டாத வரை வாசல் வரை வந்தனர்.

        “அங்கிள் அவனிடம் இருந்தது டிரக்ஸ் தானே?” என்றான். தெரிந்த மருத்துவர் என்ற ரீதியில்.

          “டெபனட்லி இதுல டவுட் வேறயா. நீ ருத்ரேஷ் ரிப்போர்ட் அனுப்பின. அவனுக்குத் தான் சீரியஸ்னு பார்த்தா. இங்க தருணேஷ் ரொம்பவும் ஆபத்துல இருக்கான்.

         மது எப்பதிலருந்து இந்த டிரக்ஸ் எப்பதிலருந்துனு தெரியணும். கொஞ்ச நாள் தானா மாற்றலாம். ஆனா அதுக்கு அவனும் கோஆப்ரேட் பண்ணணும். 

       ஏற்கனவே உன்மேல கோபம் நீ சொன்னா கேட்பானா?” என்று கேட்டதும் சைதன்யன் கேட்க மாட்டான் என்பதாக மறுத்தான்.

         “நீ தான் சொல்லணும். மறுவாழ்வில் அனுப்பிப் போஸ் பண்ணி மருந்து எடுக்கணுமா இல்லை… வீட்ல ஆள் ஏற்பாடு செய்து  கேர் எடுத்து பார்க்க நர்ஸ் வைக்கணுமா? யோசித்துச் சொல்லு” என்று வினா தொடுத்தார்.

        “இதுல யோசிக்க என்ன அங்கிள் இருக்கு. இந்த இரண்டு வருஷத்துல மாறியிருப்பான். மற்றபடி ரொம்ப நாள் எல்லாம் இருக்க வாய்ப்பில்லை. போஸ் பண்ணி மறுவாழ்வு அனுப்பினா செட் ஆகாது அங்கிள். அவனைப் பற்றி நல்லா தெரியும் போஸ் பண்ணினா அதுக்கு  அகைன்னா பண்ணுவான் தவிர மாறமாட்டான். கூடவே இருந்து நர்ஸ் மூலமா பார்த்துக்க ஆள் ரெடி பண்ணிடலாம். ஆனா அவன் ஒப்புக்கணும்.” என்று கூறி முடித்தான்.

         டாக்டர் சென்றதும் சைதன்யனும் புறப்பட, ஆயத்தமாக ருத்ரேஷ் அருகே வந்தான்.

         “அவன் எதுக்கு அடிச்சான்?” என்று கேட்டதும் ப்ரியங்காவோ, நீயும் ருத்ரேஷும் காரில் போனப்ப இவன் சேர்ந்து போட்டோ எடுத்திருப்பான் போல. அதை விளையாட்டா தருணேஷ்க்கு அனுப்பவும் இப்படி வந்து ருத்ரேஷை அடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டான்.

        நீ எப்படி அவனோட போன… அவனுக்கும் உனக்..” என்று சொல்ல வரவும்

        “புரிஞ்சிடுச்சு… ருத்ரேஷ் இங்க வா. அவனிடம் என்னைப் பற்றிப் பேசாதே. நான் இன்னொரு நாளைக்கு வர்றேன்.” என்றவன் தோளோடு அணைத்து உச்சி முகர்ந்து சென்றான்.

         ப்ரியங்காவுக்கு அதிர்ச்சியும் அகமேந்திக்கு சந்தோஷமும் அடைய ருத்ரேஷ் மனமும் ஆனந்தம் கொண்டது.

      அகமேந்தி காரில் பாடலை கேட்டு ஹம்மிங் செய்தாள்.

        சைதன்யன் முறுவலோடு, “என்னடா இவன் அப்படியே மாறிட்டேனு பார்க்கறியா. மாற்றிட்டான் ஸ்வீட்ஹார்ட் பொடிப்பையன் மாற்றிட்டான். அவன் கையைப் பிடிச்சப்ப எனக்குள் தோன்றிய உணர்வு சகோதரப் பாசமா? தான் ஆடாவிட்டாலும் தன் தசை ஆடும்னு சொல்வாங்க. நான் இப்ப அந்த நிலையில் தான் இருக்கேன். நான் தனி ஆள் இல்லை. எனக்கொரு தம்பி இருக்கான்.” என்று சந்தோஷமாகச் சொல்ல, ஒரு தம்பியா இரண்டு தம்பி ஒர் அம்மா கூடயென்று அகமேந்தி மனதில் கூறினாள்.

    -சுவடுபதியும்
    -பிரவீணா தங்கராஜ்.
     

  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-19

    ஆலி-19

        சைதன்யன் கடினமாகக் காரோட்டி கொண்டிருக்க, அகமேந்தி பேசாதிருந்தாள்.

        வீட்டுக்கு வந்ததும் சைதன்யன் ஹாலில் அதே கடினத்தோடு சோபாவில் அமர்ந்து நெற்றியை கீறி நிமிர்ந்தான்.
      
        “எதுக்கு அவனைக் காரில் ஏறச்சொன்ன? அவங்களோட என்ன பேச்சு? அவன் வீட்டுக்கு எப்படி உள்ள போன?” என்று கத்தவும் அகமேந்தி கையைக் கட்டி குறுகுறுவெனப் பார்த்தாள்.

         “தன்யன் நான் டிராப் பண்ண தான் கேட்டேன். நீ தான் தம்பி வீட்டுக்கு கூப்பிட்டானு போனது.” என்று அவனருகே அமர்ந்தாள்.

       “யாருக்கு தம்பி எனக்குத் தம்பினு யாருமில்லை. நான் எங்கம்மாவுக்கு ஒரே பையன். நான் ஒன்றும் அவன் வீட்டுக்கு போகலை. அவன் தான் இழுத்தான்.” என்று சைதன்யன் குழந்தை போலக் காரணம் கூறி அவன் பாட்டிற்கு அறைக்குச் சென்றான். 
       அகமேந்தி பின்னாலே வந்து இடையில் கைவைத்து, தன்னையே பார்ப்பதை உணர்ந்தவன் அதன் பின்னே மெத்தையை இங்கே ஒன்றாகப் போட்டதை எண்ணி, “சாரி… இரண்டு நிமிஷம் கட்டிலை பழையபடி அந்த ரூம்ல வைச்சிடறேன்.” என்று நகர்த்த முனைந்தான்.
       
         “க்ரஷ்… நான் அதைப் பற்றி எதுவுமே கேட்கலை.” என்றவள் அவன் கன்னம் தாங்கி அவனருகே அமர்ந்தாள்.

         “நீ ஏன் டல்லா இருக்க? உனக்கு ருத்ரேஷ் பற்றித் தெரியும் தானே? அவனோட ஹெல்த்…?” என்று கேட்கவும் சைதன்யன் கோபமாக அங்கிருந்த ஜாடியை உடைத்தான்.

        “எனக்கு ப்ரியங்கா தருணேஷ் மட்டும் தான் தெரியும். ருத்ரேஷ் பற்றி எதுவும் தெரியாது.

        டென்த் படிக்கிற வயசுல ஒரு தம்பி நான்… த..தருணேஷுக்கு எதிர்பார்க்கலை.” என்றான்.

         “தெரிஞ்சிருந்தா என்ன செய்து இருப்ப?” என்று கேட்டு அகமேந்தி அவனைக் கண் எடுக்காமல் பார்க்க, சைதன்யன் கண்கள் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்து நிலைக்கொள்ளாமல் தவித்தது.

         “க்ரஷ்… க்ரஷ்… மனசில இப்ப என்ன தோன்றுது. அதை மட்டும் சொல்லு.” என்று தலைக்கோதி கேட்கவும் அவளைக் கட்டிக்கொண்டு தன்னை மறைக்க முயன்று தோற்றான்.

         “க்ரஷ் என்னாச்சு… மனசில அவங்களை  பிடிக்கலைனா கூடச் சொல்லிடு. நாம மனிதர்கள் தான் விருப்பு வெறுப்பு இருப்பது சகஜம்” என்று ஆற்றுமைப்படுத்தினாள்.

         “இல்லை ஸ்வீட்ஹார்ட்… அவங்க பணம் பணம்னு கேட்டப்ப எனக்கு இரிடேட்டா இருந்தது. எப்படி ஒரு பணப்பேயை,  அம்மா இருக்கும் பொழுதே அப்பா திருமணம் செய்தாங்கனு நினைச்சி எரிச்சலா இருக்கும்.

       தருணேஷ் என் முன்ன வீம்புக்கு போட்டி போடும் போது அத்தனை கோபம் வரும்.

        அவனுக்குப் பதிலடி வரணும்னு தான் என்னோட செய்கை அமையும்.
     
    பட் ருத்ரேஷை பார்த்ததும் ஒரு மாதிரி ஆகிடுச்சு. எப்படி அதைச் சொல்றதுனு தெரியலை. அவங்க சொன்னதைக் காது கொடுத்து கேட்டிருக்கலாமோ நான் தான் தப்போனு வலிக்குது.” என்று அழற்சியில் உழன்றான்.

          “சரி… அப்போ தெரியலை. இப்ப தெரிந்துயிருக்கு என்ன பண்ண போற.?” என்று கேட்டதும்

         “என்ன பண்ணணும்… அவனுக்குக் கூடப் பிறந்த அண்ணன் இருக்கான். சொத்து முழுக்க அவன் பெயர்ல இருக்கு. அவனே ஏதாவது செய்வான். நான் யார் செய்ய?” என்று சட்டையைக் கழட்டி குளியலறைக்குப் புகுந்தான்.

         “க்ரஷ்… என்ன பேச்சு இது?” என்றவள் கூடவே வரவும் “நீ வெளியே போ நான் சில்லாகணும்.” என்று ஷவரை திறந்திட, நீரானது அவன் மேனியை நனைத்திட அகமேந்தி அவன் முன் வந்து நின்று, “எதுவும் செய்யாம வேடிக்கை பார்க்க போற, தருணேஷ் மாதிரி அப்படித் தானே?” என்று கேட்க, அகமேந்தி மீதும் நீரானது வழிய துவங்கியது.

          அவள் பேசியதை காதில் கேளாது தன் முகத்தை நீரில் காட்டி அமைதிப்படுத்த முயன்றான். கூடவே அகமேந்தி நனைந்தவள் அவன் பதிலளிக்காததைக் கண்டு விறுவிறுவென வெளியேறினாள்.

        முன்பிருந்த அறையில் ஈர உடையை மாற்றி நைட்டி அணிந்து வெளியேற அதற்குள் சைதன்யனும் தன் ஈர உடையை மாற்றி ஷார்ட்ஸுகு மாறியிருந்தான்.

          அகமேந்தி அவனிடம் பேசாமல் அங்கிருந்த மெத்தையிலே முதுகு காட்டிப்படுத்துக் கொண்டாள்.

           சைதன்யனும் அவ்வாறே படுத்துக் கொண்டான்.

         இருவரும் நெடுநேரம் அமைதியாக இருந்தனரே தவிர உறங்கவில்லை. பிறகு சைதன்யன் எழுந்து பாடலை இசைக்கவிட்டு ஓசையை மிதமாக வைத்தான்.

       அதுவோ அரைமணிநேரத்தில் தானாக அணைந்திடும் என்பதால் இருகையையும் தலைக்குக் கொடுத்து இமை மூடினான்.

         ஒரளவு அகமேந்தி உறங்குவதைக் கண்டதும் போனில் குகூளில் டாப் நம்பர் இதயமருத்துவரின் பெயர் வரிசையை நோட்டமிட்டான்.

         அகமேந்தி தூங்குவதாக நடித்தவள் அரைக் கண்ணைத் திறந்து பார்க்க சைதன்யன் செயலில் நிம்மதி அடைந்து நிஜமாகவே உறங்கினாள்.

           அடுத்த நாள் அதிகாலை எழுந்தவன் அகமேந்தி அருகே இல்லாமல் போக எழுந்து தன் காலை பணியெல்லாம் முடித்துக் கிச்சன் வர அவளோ அப்பளம் பொரித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

         “காலையிலேயே அப்பளம் எதுக்கு?” 

          “வத்தக்குழம்பு செய்திருக்கேன், அதுக்குச் சைட்டிஷ் அப்பளம்.” என்றவள் மேடையைச் சுத்தமிட்டு முடித்தாள்.

           “நான் தான் வீட்ல இருக்கேனே… மதியம் பொறுமையா செய்து உனக்கு அனுப்புவேன்” என்று சொன்னதும்

          “அப்போ அந்த ஹாஸ்பிடலுக்குப் போகலையா… வெறும் இன்பர்மெஷன் தரப்போறியா?” என்றதும் சைதன்யன் காபி கப்பை கீழே வைத்து அறைக்குள் அடைந்தான்.

           அகமேந்தி சிறிது நேரம் கழித்து வந்தவள்.

      சைதன்யன் யோசனையோடு அமர்ந்திருக்க, “என்னடா யோசனை… அவங்களுக்காக நீ போகணுமா வேண்டாமானா? க்ரஷ்… மாமா இருந்திருந்தா அவர் என்ன செய்திருப்பார். இத்தனை நாள் கைக்கட்டி வேடிக்கை பார்த்திருப்பாரா? மாட்டார்… ஏதாவது முயற்சி பண்ணியிருப்பார். இப்ப நீ அவருக்கு அடுத்த இடத்தில இருக்க, என்னதான் தருணேஷ் அவங்க பையன் என்றாலும் உன் அளவு உலகம் தெரியாம தான் இருக்கான்.

         நீயே மாமாவுக்கு இரண்டாம் மனைவி இருப்பதை ஏற்க முடியாம தவிச்சே, அவன் இரண்டாம் மனைவியோட பையன் அவனுக்கு என்ன தோன்றுமோ. ஒரே நாளில் அடிமட்டத்தில் சென்ற வலியிருக்கும்.  எதையும் யோசிக்க முடியாது.

          அதுவும் இல்லாம அவனையே அவனால பார்த்துக்கத் தெரியலை. நீ இப்போ வழிநடத்தி ருத்ரேஷுக்கு உன்னால முடிஞ்சதை செய்யலாம். தப்பில்லையே…” என்று புரியவைக்க முயன்றாள்.

         “நான் டாக்டரிடம் பேசிட்டேன். அவனைச் செக்கப் வர சொல்லிட்டாங்க. அவனோட மெடிக்கல் பைல் கேட்டுயிருக்காங்க. அவனிடம் கேட்டு எனக்கு அனுப்பு.” என்று குளிக்கச் சென்றான்.

        இவனா போய்ப் பேசமாட்டானா… என்று ருத்ரேஷுக்கு கால் செய்து ப்ரியங்காவிடம் பேசி  அனுப்ப கூறினாள்.

          ப்ரியங்காவும் அனுப்பி விட்டு “பெரியவன் கோபத்தில் இருந்தா எதையும் போஸ் பண்ண வேண்டாம்.” என்று தன்மையாகவே கூறவும்

        “அதெல்லாம் உங்க பெரியவன் தான் கேட்டார்.” என்று அணைத்துவிட்டாள்.

          சில நொடியில் அந்த மருத்துவப் பைல் வந்து சேரவும், அதை க்ரஷிற்கு அனுப்பினாள்.

        அவன் மருத்துவருக்கு அனுப்பி முடித்து, போனில் கேட்கவும் முடிந்தா பையனை சின்னதா ஒரு செக்கப் பண்ணிட்டா விரைவா என்ன பதிலென்று தெரியும் சைதன்யன் என்று மருத்துவர் கூறவும் ருத்ரேஷை எப்படி அழைக்க என்பதாய் தவித்தான்.

         அவன் நலம் பார்த்து ஒப்படைத்து விட்டு ஒதுங்கிட வேண்டும். இவை மட்டும் தோன்றவும் அகமேந்தியிடம் வந்து நின்றான்.

          “நீ இன்னிக்கு ஆபிஸ்கு லீவ் போட்டுட்டு அவனை அழைச்சிட்டு…”

         “வாட்… நானா… எனக்கு உங்க மருத்துவரிடம் பேசி புரிய வைத்து ப்ரியங்காவுக்குக் கம்யூனிக்கேஷன் பண்ணி டாக்டர் உங்களுக்குக் கம்யூனிக்கேஷன் செய்து ஸ்ப்பா… டாக்டரிடம் நீ போ. நான் வேண்டுமென்றால் ப்ரியங்காவுக்குப் புரியவைக்கிறேன்.” என்று உணவு மேஜையில் ஏறி காலையாட்டி பேசவும் சைதன்யன் அவளருகே வந்து நின்றான்.

        “நீ கூட வந்தே ஆகணும். நீ தானே அந்தச் சின்னப் பையனுக்கு ப்ரெண்ட் ஆனா” என்று சொல்லவும் அகமேந்தி   கீழே குதித்து “வர்றேன் வர்றேன்.” என்று சேர்ந்து நடையிட்டாள்.

         தருணேஷ் நேரத்தை பார்த்து அகமேந்தி வராததை எண்ணி எதற்காக இருக்குமென யோசித்தாலும் சைதன்யன் இங்கு வருவதை நிறுத்தியிருக்கலாம்.

         ப்ரியங்கா வீட்டுக்கு வந்ததும் “அவனைக் கூப்பிடு போகலாம்.” என்று காரில் சாய்ந்தமர்ந்தான்.

         “நீ போய்க் கூப்பிடு.” என்று அகமேந்தி அதே போல அமர்ந்திடவும் , “இங்க பாரு பேமஸ்  ஹாஸ்பிடலில் அப்பாயின்மெண்ட் வாங்கியிருக்கேன். இரண்டு பேருக்கு மேல உள்ள போகக் கூட அனுமதியில்லை. நம்ம நேரம் கடத்தாம போறது பெஸ்ட். நீ போய்க் கூப்பிடு நான் போன் பண்ணி அரைமணி நேரத்தில் வர்றதை சொல்லிடறேன். நம்ம கியூட் பைட்டை வீட்டுக்குப் போய்த் தொடரலாம்.” என்று கூறவும் அகமேந்தி இறங்கி நடந்தாள்.

        ப்ரியங்கா அகமேந்தி வந்ததும் வாசலை எட்டி பார்க்க சைதன்யன் வருகையை விரும்புகின்றாரென அகமேந்தி அறிந்து, “டைம் ஆகறதால ருத்ரேஷ் கூப்பிடறார்.” என்று தயங்கினாள்.

        அண்ணியென்று ருத்ரேஷ் மனதில் எதுவும் இல்லாததால் விளித்துவிட்டான். ஆனால் அனைத்து உறவும் இப்படித்தானென அறிந்த அகமேந்தியால் அத்தை என்ற வார்த்தை எளிதில் கூற வருமா?

        ருத்ரேஷ் கிளம்பி கூலர் அணிந்து “ஹாய் அண்ணி… நான் ஹாஸ்பிடல் போறதை விட, உங்களோட டைம் ஸ்பென் பண்ண போறேன் செம ஹாப்பி” என்றவனின் பேச்சில் அகமேந்தி வருந்தினாள்.

          கார் முன் வந்து நிற்க சைதன்யன் போனில் “ஓகே ஓகே… வித் இன் பிப்டின் மினிட்டஸ்” என்று யாரிடமோ பேசி அணைத்தான்.

         “அகமேந்தி நீ வீட்டுக்கு போ. அங்க கொரானா அகைன் பிராப்ளம் என்பதால் உள்ள விட மாட்டாங்களாம். நானும் த… அவனும் மட்டும் போயிட்டு வர்றோம்.” என்று முடித்தான்.

         “நான் எப்படி நீயே வந்து கூப்பிட்டுட்டு போ.” என்று சிணுங்கினாள்.

           “அகமேந்தி அப்ப இங்கேயேயிரு வந்திடறேன். அவனை ஏறச்சொல்லு” என்று கார் கதவை திறந்து முன்பக்கம் ஏறச்சொன்னான்.

         ருத்ரேஷ் அகமேந்தியிடம் ஜாலியாகப் பேசி பொழுதை கழிக்க விரும்பி இருந்தவன் அவள் வரவில்லை என்றதும் சோகமாக மாறவும், “டைம் இல்லை டாக்டர் உடனடியா டெல்லி போகணும்.” என்று அவசரப்படுத்தினான்.

        ருத்ரேஷ் அமைதியாக அமர்ந்திடவும் ப்ரியங்கா அகமேந்தி இருவரும் வழியனுப்பினர்.

         ருத்ரேஷ் மற்றும் சைதன்யன் இருவரும் கூலர் அணிந்து இருந்தனர்.

        காரோட்டியபடி சைதன்யன் இடது பக்கம் பார்வை பதிக்க, அங்கே தன்னைப் போலவே கண்ணாடி  அணிந்து ஜன்னலை பார்த்த சிறுவனை எண்ணி பகையோ கோபமோ எதுவும் தோன்றவில்லை.

          தருணேஷ் தன் முன் வரும் நேரம் ஏற்படும் எரிச்சலுணர்வும் இவனிடம் இல்லை. ஒரு வேளை உடல்நிலை காரணமாகப் பாவம் பார்க்கின்றோமோ என்ற உணர்வு தோன்றியது.

         இருக்ககூடும் யாரெனும் உடல்நிலை சரியில்லையென்றால் பாவம் பார்க்குமே இந்த மனிதனின இளகிய மனம்.

         சைதன்யன் பேசாமல் வரவும் ருத்ரேஷும் பேசாமல் வந்தான். அவனின் மனம் அணணா என்றால் இப்படித் தான் ஒதுங்கியிருப்பார்களெனப் பதிவாகியிருந்தது.

         மருத்துவமனை வரவும் ருத்ரேஷ் இதயம் பயத்தை உணரவும் தானாகச் சைதன்யன் கையைப் பற்றியிருந்தான்.

       சைதன்யன் கையை உதறவும் மனமில்லை அதே நேரம் இறுக்கி பிடித்துப் பாசம் காட்டவும் தயங்கி மறுகினான்.

          மருத்துவர் இமயன் ருத்ரேஷை தனியாக அழைத்து இதயத்திற்கான தனி டெஸ்ட் அனைத்தும் பார்த்து முடித்தார். ஏற்கனவே மருத்துவ அறிக்கையைப் பார்த்தவர் ஒரளவு அவனின் தற்போது நிலைமை எந்த அளவு உள்ளதென அறிய ஆய்வு செய்தார்.

         சில டெஸ்ட் மட்டும் ஒரு மணி நேரமாகுமெனக் கூறவும் காத்திருந்தனர்.

         மருத்துவர் இமயன் ருத்ரேஷ் தவிர்த்துச் சைதன்யனிடம் பேசி நிலைமையை விவரித்தார்.
     
        கடைசியாக இந்த டெஸ்ட் ரிப்போர்ட் வாங்கிக் கொண்டு செல்வதற்காகக் காத்திருந்தனர்.

       இமயனுக்கு ஒரு காப்பி மருத்துவமனையில் கிடைக்கும் அதனால் என்னவென்று பார்த்துப் போனில் பேசுவதாகக் கூறி டெல்லி செல்ல பயணமானார்.

        சைதன்யன் ருத்ரேஷ் மட்டும் இருந்து ரிப்போர்டை வாங்க ரிசப்ஷனில் அமர்ந்திருந்தனர்.

       பெரும்பாலும் இது கொரானா காலம் என்பதால் மருத்துவமனை காலியாக இருந்தது.

        ருத்ரேஷ் சைதன்யன் கையை இறுகப்பற்றிப் புஜத்தில் சாய்ந்திருந்தான்.

        சைதன்யன் மனம் ருத்ரேஷ்  செய்கையால் அதிகமாக மனதை பிசைய செய்தது.

         மணியைப் பார்த்து “நான் சாப்பிட்டு கொஞ்ச நேரத்தில் டேப்ளட் போடணும். தண்ணிர் வேண்டும் அண்ணா.” என்று மாத்திரையைக் கையில் வைத்து கேட்கவும் சைதன்யன் கேண்டீன் அழைத்து வந்தான்.

      “வாட்டர் பாட்டில்” என்று கேட்டுப் பணத்தைச் செலுத்தி வாங்கி ருத்ரேஷ் முன் நீட்டினான்.

        ருத்ரேஷ் மாத்திரை விழுங்க அஞ்சாமல் ஏழு மாத்திரையை வரிசையாகத் தொண்டையில் இறக்கவும், சைதன்யன் தனக்குத் தலைவலியென ஒரு மாத்திரை போடவும் பிடிக்காததை எண்ணி, ருத்ரேஷ் இத்தனை சாப்பிடுவதைக் கண்டு வருந்தினான்.

          சூடாக அதே நேரம் பதினென்றுக்குப் பப்ஸ் வகைகள் வந்திறங்க, ருத்ரேஷ் பார்வை உணர்ந்து “ஒன் சிக்கன் பப்ஸ்” என்று வாங்கி ருத்ரேஷ் கையில் கொடுக்க, “தேங்கஸ் அண்ணா” என்றான்.

         “எனக்குப் பப்ஸ் ரொம்பப் பிடிக்கும். உங்களுக்கு வாங்கலையா?” என்றதும் தலையை மறுப்பாக அசைத்தான் சைதன்யன்.

         “அண்ணா இந்தாங்க. ஷேரிங் அண்ட் கேரிங்” என்று நீட்டவும் சைதன்யன் மனதால் உடைந்து போனான்.

         “நோ தேங்க்ஸ்.” என்றதும் ரிப்போர்ட் வர வாங்கிக் காரில் கிளம்பினார்கள்.
       
        “அண்ணா டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க. நான் ரொம்ப நாள் வாழறது பாஸிபிளா பாஸிபிள் இல்லையா. அம்மா மாதிரி சைலண்டா வராதீங்க. பீ பிராங்க்.. நான் பிக் பாய்… புரிஞ்சிப்பேன். சாகத் தான் போறேன்னா தயவுசெய்து மாத்திரை எதுவும் வேண்டாம். தினமும் இருபது சாப்பிட எனக்குப் பிடிக்கலை.” என்று பேசவும் சைதன்யன் கண்கள் கலங்க உதடும்  துடித்தது.

         ருத்ரேஷ் தன் தோள் சாய, அவனை வருட சென்ற வலக்கரத்தை விசித்திரமாக நோக்கி காரில் வைத்து மனதை அடக்கினான்.

       ருத்ரேஷோ தோளில் சாய்ந்து தன் போனில் சைதன்யனோடு செல்பி எடுத்து முடித்தான்.

    சும்மா இல்லாமல் “நானும் அண்ணாவும் மருத்துவமனைக்குப் போயிட்டு ரிட்டேன் வர்றோம்” என்று தருணேஷுக்கு அனுப்பினான்.

       அது சென்றடைந்ததாயென்று பார்க்க தருணேஷ காணவில்லையென இரண்டு வெள்ளை டிக் மட்டும் இருந்தது. 

    -சுவடு பதியும்
    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-18

     ஆலி-18

    ப்ரியங்கா மனம் கேளாமல் சைதன்யனுக்கு அழைக்க, அவனோ அவர்களின் அழைப்பை எல்லாம் தவிர்த்தான்.

         மீண்டும் மீண்டும் அழைக்கவும் எரிச்சலில் போனை எடுத்து, “இப்ப என்ன சொத்து மொத்தமும் உஙகளிடம் தானே இருக்கு. பணத்தோட தேவைக்கு என்னை எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லையே. திரும்ப எதுக்குக் கால் பண்ணறீங்க.” என்று எரிந்து விழுந்தான்.

         “நான் அதுக்குக் கால் பண்ணலை பா. தருண் வீட்டுக்கு போய் பார்த்தேன். மதுவுக்கு அதிகமா…”

        “ப்ளிஸ் உங்க குடும்ப விஷயம் எனக்குத் தேவையில்லாதது. அதைக் கேட்க நான் தயாரா இல்லை. அம்மாவா நடிச்சதுக்குப் பேசிய தொகையை விட அதிகமாகவே கொடுத்துட்டேன். அதுல குறையென்றால் சொல்லுங்க.”

         “அதுல குறையில்லைபா. வைக்கிறேன்.” என்று ப்ரியங்கா வைத்திட செய்யவும் சைதன்யன் அதே எரிச்சலோடு தலையில் கை வைத்து அமர்ந்தான். 

         ‘சும்மா சும்மா தம்பிக்குப் பணம் தம்பி மது அருந்தறான். தம்பி பேசலை… தம்பி மெடிக்கல் பார்க்க நல்ல டாக்டர் வேண்டும் சை… யாருக்கு தம்பி? அதான் வளர்ந்து எப்பவும் எதிலும் போட்டிக்குனு வந்து நிற்கறானே. இவனா தம்பி…

        இந்தப் பக்கம் என்னை எரிச்சல் கிளம்பிட்டு அவங்களிடம் பணம் பிடுங்கறான். சீப் காய்…’ என்று அவன் வழிநடத்த புதுக் கம்பெனி விலைக்குக் கிடைக்கின்றதாயென ஆராய்ந்தான். 

        இங்கு அகமேந்தி தனது பணியில் சத்தமில்லாமல் செய்யவும் நேரம் கடந்தது. தேஜு கொடுத்த மிளகு சாதம் சாப்பிட்டவள் மாலையிலும் ஆபிஸில் இருந்த வெந்நீரில் சம்மஹன் பவுடரை கலந்து குடித்தாள்.

        தேஜு வந்து அழைத்துச் செல்லவும் தருணேஷ் அதனைக் கவனிக்கவே செய்தான்.

       தேஜு அகமேந்தி வீட்டில் விட்டுவிட்டு செல்லவும் தனது அறைக்குச் செல்ல, அங்கே தனது கட்டில் காணாமல் போயிருந்தது.

         வெளியே எட்டி பார்க்க, சைதன்யன் பெட்டோடு சேர்த்து வைத்திருக்கக் கண்டாள்.

         அவனோ அறையில் தனி டிவியைப் பொருத்திக் கொண்டிருந்தான்.

         “என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?” என்று கேட்டதும் திரும்பியவன்,

        “ஹேய் குரல் கொஞ்சம் சத்தமா வருது. என்ன அதுக்குள்ள சண்டைக்கு வராதே. நீ தனியா நான் தனியா எனக்குப் பிடிக்கலை. சின்னபிள்ளை தனமா இருக்கு.

        நான் உன்னை ஏமாற்றியது தவறுனாலும், உனக்கு என்னைப் பிடிச்சிருக்கு. தண்டனையா வேற என்ன வேண்டுமென்றாலும் கொடு.

         ஐ மீன் என்னைக் கிள்ளறதோ,  கடிக்கிறதோ, அடிக்கிறதோ, ஆனா தனியா ரூம்ல இருக்காதே.

        எனக்குக் கவனம் எல்லாம் அங்க தான் இருக்கு.” என்றவனின் பேச்சுக் காதில் வாங்காமல், “என் கட்டில் அங்க தான் இருக்கணும்.” என்று குழந்தை போல அடம் பிடித்தாள்.

          “என்னடி பண்ண… உனக்கு என்னைப் பிடிக்காம இல்லை. உன் முத்தம் சொல்லுது எனக்காக நீ யோசிக்கிறதை. என்ன நான் விளையாடி ஆள்மாறாட்டம் செய்ததில் என் மேல சின்னதா கோபம். ஆமா சின்னதா தான். அது போக என்ன செய்ய? என்னோட பழகி பார்த்தா தானே என்னோட சுபாவம் தெரியும்.

      நான் என்ன அர்த்தத்தில் பதறி முடிவெடுத்து இருப்பேனு புரியும்.

        எங்கயாவது கூப்பிட்டாலும் வர மாட்டேன்னு சொல்லிட்டு முகத்தைத் திருப்பினா என்ன அர்த்தம்.

       இங்க பாரு ஸ்வீட் ஹார்ட்…

        உனக்குப் பயமா இருந்தா தூக்கமாத்திரை கலந்துக்கோ. இல்லை மன்னிக்க முடியாத அளவுக்குத் தப்பா… பாய்ஸன் கூடக் கொடு டி. நான் மறுக்காம…” என்றவனின் வாயை பொத்தி நிறுத்தினாள்.
      
          “எதுக்கு இப்படிப் பேசற இங்க தங்கணுமா தங்கிடலாம். எனக்கு உன் மேல பயம் இல்லை.” என்றவள் மனமோ என் மேல தான் பயம் என்பதைக் கூறவும், அதனை மறைத்து “வெளியே போகணும்னு சொன்னியே போகலாம். எங்க போகணும்.” என்று புரியாமல் கேட்டாள்.

         “பப்?” என்றதும் அகமேந்தி முறைக்க, “இல்லை அங்க தான் முதல்ல சந்திச்சோம். அதனால சென்டிமெண்டா” என்று தயங்கினான்.

          “பச்… அங்க கூட்டிட்டு போற இடமா… ஏதோ வந்ததும் தேஜுவை அப்சட் ஆகக் கூடாதெனப் போனது. ஹோட்டலில் டேஸ்ட் பண்ணியது சும்மா ட்ரை பண்ணி பார்க்க… அதை வைச்சி முடிவு பண்ணாத. எங்க அப்பாவுக்குத் தெரிந்தது அவ்ளோ தான்.” என்று பேசவும்.

          “ஷாப்பிங்… ஷாப்பிங் போகலாமா? அப்படியே டின்னர்…?” சைதன்யன் கேட்கவும்”ம்ம்” என்றதும் இருவரும் கிளம்பினார்கள் .

         சைதன்யன் அவள் கையைப் பற்றி நடக்க, மறுக்காமல் அவனோடு நடையிட்டாள்.

          கண்ணில்படும் அழகான ஆடையை எடுத்தனர்.

       பின்னர்ப் பானிப்பூரி சாப்பிடவும், சைதன்யன் “இத்தனை பானிப்பூரி சாப்பிட்டா டின்னர் ஒழுங்கா சாப்பிடுவியா.” என்றான்.

         “இப்ப தானே என்னோட வெளியே சுத்திட்டு இருக்க. எல்லாம் சாப்பிடுவேன்.” என்றவளை இரசித்து அவள் வாங்கின பொருட்களைக் காரில் வைத்து மூட, அகமேந்தி யாரையோ பார்ப்பதை எண்ணி எட்டி பார்க்க அங்கே அகமேந்தியை போலவே ப்ரியங்காவும் அகமேந்தி சைதன்யனை கண்டு நின்றார்.

           சைதன்யன் உடனடியாக அகமேந்தி கையைப் பிடித்துக் காரில் ஏற்றும் நேரம், “மாம்… என்ன ரீசன்னு தெரியலை கார் எதுவும் புக் ஆகலை.” என்ற குரலில் சைதன்யன் திரும்பினான்.

         ப்ரியங்கா பார்ப்பதை கண்டு அந்தக் குரலுக்குரியவனோ, “யார் மாம் அவங்க உங்களையே பார்க்கறார்?” என்று கேட்கவும் அகமேந்தி காரில் இருந்து இறங்கி இவன் யாரு என்பதாய் குழம்பி அவளும் நின்றாள்.

         அதற்குள் ப்ரியங்காவை கேள்வியாய் குடைந்தவனிடம், “அண்ணா… உனக்கு அண்ணா வேண்டும்” என்று கூறி முடிக்க,

         “வாவ் அண்ணாவா… ஹாய் அண்ணா… நான் ருத்ரேஷ். உங்களை இதுவரை பார்த்ததேயில்லை.” என்று பேசவும் சைதன்யன் ப்ரியங்காவை எரிமலையாக எரித்து நின்றான்.

         “ருத்ரேஷ்… சந்திக்க நேரம் அமையலை டா.” என்றாள். அதில் ருத்ரேஷிற்கான பதிலா அல்லது சைதன்யனுக்கா என்று அவர்களே அறிவார்கள்.

         “ஹாய்.. நீங்க.?” என்று அகமேந்தியை கேட்க, அவளும் முதலில் புரியாமல் விழித்தாலும் இந்த ருத்ரேஷ்… தருணேஷ் தம்பி என்றவரை அறிந்துக் கொண்டாள்.

        தருணேஷுக்கு மட்டும் தம்பியா? சைதன்யனுக்கு என்ன உறவென்று புரியாதவளா?

          “அண்ணா என்ன பேசாம இருக்கீங்க. வீடு பக்கத்தில் தான் வாங்க வீட்டுக்குப் போய்ப் பேசலாம்.” என்று கூப்பிடவும் ப்ரியங்கா ஒரு வித எதிர்பார்ப்போடு பார்க்க, சைதன்யன் வாய் திறக்க கடினப்பட்டான்.

          “இல்லை… டின்னர் முடிச்சிட்டு வீட்டுக்கு போக லேட்டாகும். நாங்க இன்னொரு நாள் வர்றோம்” என்று அகமேந்தி தான் பதிலளித்தாள்.

         “ப்ளிஸ் ப்ளிஸ்… அண்ணா என்றாலே வீட்டுக்கு வரமாட்டாங்களா… அம்மா நீ ஒரு முறை கூப்பிடு. டின்னர் தானே… அம்மா போனதும் ரெடி பண்ணிடுவாங்க. வீட்டுக்கு வாங்களேன் ப்ளிஸ்” என்று ருத்ரேஷ் கெஞ்சவும் அகமேந்திக்கு இங்கு என்ன நடக்கு என்பதாகப் புரியாமல் குழம்பினாள்.

          “ருத்ரேஷ்… அவங்க கமிட்மெண்ட் ஏதாவது இருக்கும். விடு தொல்லை பண்ணாதே…” என்றதும் ருத்ரேஷ் முகம் சோகமாக மாறியது.

          “நாங்க இன்னொரு நாள் வர்றோம். பை…” என்று கூறவும் காரில் ஏற சென்றவள் “நீங்க எங்க போகணும் பக்கத்திலென்று டிராப் பண்ணிட்டு போகலாமே.” என்றதும் சைதன்யன் கோபமாக அகமேந்தியை பார்த்தான்.

       “உங்களுக்கு ஓகேவா… ஆல்ரெடி கேப் புக் பண்ணினேன். எதுவும் புக் ஆகலை.” என்றவனின் பேச்சில் ப்ரியங்கா தொட, அதற்குள் அகமேந்தி, “ஏறு ருத்ரேஷ்… நீங்களும்” என்று கூறி முடித்திருக்க, ருத்தேஷ் காரில் ஏற முயலவும் ப்ரியங்காவோ சைதன்யனை கண்டாள்.

         “பபிள் கம்?” என்று ருத்ரேஷ் நீட்டவும் அதனைப் பெற்று கொண்டு  அகமேந்தி தேங்க்ஸ் என்றாள்.

        ருத்ரேஷ் வழிச் சொல்ல சைதன்யன் கோபத்தோடு கட்டுப்படுத்தி அமைதியாக வண்டியோட்டினான்.

          “இந்தச் சர்ச் நியர் இரண்டாவது வீடு.” என்றதும் காரை நிறுத்தினான்.  ப்ரியங்கா இறக்கி விட்டு ருத்ரேஷ் இறங்கினான்.

        இறங்கியவன் ஓடி வந்து சைதன்யன் பக்கம் நின்று, “அண்ணா இதுவரை வந்துட்டிங்க வீட்டுக்கு வாங்க ப்ளிஸ்…”என்று கையைப் பிடித்து இழுக்கவும் சைதன்யன் மனம் என்னவோ பாரம் ஏறிய சூழலாக இறங்கினான்.

          “ஏ… அண்ணா வீட்டுக்கு வர்றாங்க. அம்மா டின்னர் ரெடி பண்ணு” என்றதும் அகமேந்தி இறங்கினாள்.

         “இல்லை இன்னொருநாள்…” என்ற சைதன்யன் பேச்சில்

        “அண்ணா வாங்கண்ணா” என்று இழுக்கவும் வீட்டுக்குள் நுழைந்தார்கள்.

         ப்ரியங்கா உள்ளே வந்ததும் ருத்ரேஷ் அகமேந்தியிடம் கதை அளந்தான்.

        “நீ என்ன படிக்கிற… எந்த ஸ்கூல்?” என்று அகமேந்தி கேட்டதும்

        “டென்த் படிச்சேன் அண்ணி.  அவர் அண்ணா என்றால் அண்ணா ஒய்ப் அண்ணி தானே” என்று ப்ரியங்கா விழியுருட்ட பதில் தந்தான். 

        “நான் கொடைக்கானல் ஸ்கூல்ல படிச்சேன். இப்ப படிக்கலை… எனக்குக் கொஞ்சம் உடல்நிலை சரியில்லை அதனால அம்மா கூடவே இருக்கணும்னு என்னை வீட்ல கைதியாக்கிட்டாங்க.

       எப்பவும் வீட்ல இருத்தா போர் அடிக்கும் அண்ணி… ஹாஸ்பிடல் வீடு இப்படியே என்னை அடைச்சி வைக்கிறாங்க. நீங்களே சொல்லுங்க எனக்குப் போர் அடிக்குமா அடிக்காதா.” என்றதும் சைதன்யன் என்ன சொல்லறான் இவன் என்பதாக ப்ரியங்காவை பார்த்தான்.

       அதே நேரம் போன் வரவும் ருத்ரேஷ் எடுத்து பேச, “அம்மா என் பிரெண்ட் நவீன் பேசிட்டு வர்றேன். அண்ணா அண்ணிக்கு டின்னர் செய்யுங்க. அண்ணி அண்ணா ஐந்து நிமிஷம் பேசிட்டு வந்திடறேன்” என்று ஒர்அறைக்குள் ஓடினான்.

         “உங்கப்பா இறந்தப்ப நானும் தருணேஷ் மட்டும் தான்  சென்னையில் இருந்து வந்தோம். ருத்ரேஷ் அப்போ கொடைக்கானல்ல படிச்சான். டென்த் என்பதால எக்ஸாம் முடிஞ்சதும் யாரையாவது கூட்டிட்டு வர சொல்ல இருந்தோம்.

        ஆனா அப்ப இருந்த சூழ்நிலையில் தருணேஷிற்கே அவன் அப்பாவோட  இரண்டாம் மனைவி பையன் என்ற உண்மையைத் தெரிஞ்சதும் துடிச்சிட்டான்.

       தருணேஷ் உண்மை ஏற்க முடியாம துடிச்சி குழம்பி என்னை உங்க அப்பாவை வெறுத்தது, இதுல வந்தவங்க வாரிசு நீ தான்னு முன்னிருத்தி என்னைத் தருணேஷை ஒருமாதிரி பேசவும் தருணேஷ் தான் ருத்ரேஷை வரவேண்டாம்னு சொல்லிட்டான்.

       எனக்கும் அது சரியென்று தோன்றியது. தருணேஷ் வளர்ந்தவன் அவனே உண்மை ஏற்க மனதால் போராட்டம் அடைந்தான். ருத்ரேஷ் புரியாத வயசு. தன்னோட அப்பாவுக்கு இரண்டாம் மனைவியின் மகன் அவனென்று தெரியப்படுத்த விரும்பலை.

          அப்பா இறந்துட்டார் என்று ருத்ரேஷிடம் பக்குவமா சொல்லி கொஞ்ச நாள் அவனைப் பார்க்க போனா… அங்க இன்னொர் அதிர்ச்சியா அவன் மயங்கி விழுந்து ஹாஸ்பிடலில் இருந்தான்.

        என்னனு விசாரிச்சப்ப இதயம் பலகீனமா இருப்பது தெரிந்தது. அடிக்கடி மயங்கறான்னு என்னோடவே அழைச்சிட்டு வந்துட்டேன்.

         சொத்தும் உன் பேர்ல இருப்பது தருணேஷுக்கு பிடிக்கலை. தாலி கட்டினாலும் இரண்டாதரத்தோட பையன் என்ற அடைமொழியும் அவனுக்குப் பிடிக்கலை. எனக்கு அதையெல்லாம் யோசிக்க நேரமில்லை. ருத்ரேஷ் பிழைக்க என்ன செய்யென்று தான் யோசனை ஓடிச்சு.

      இங்க படிப்பு விட ஹாஸ்பிடல் ஹாஸ்பிடலா தான் அவனுக்கு அலையறேன். உன்னிடம் அதிகமா போன் போட்டு பேசியது பணம் கேட்டதா தான் இருக்கும். அதெல்லாம் இவனோட மருந்துவத்துக்குத் தான்.

       தருணேஷுக்கு வேண்டுமென்றால் பணத்தில் மோகம் பிறந்திருக்கலாம். எனக்கு இல்லை… நான் பணம் கேட்டது எல்லாம் ருத்ரேஷ்காக மட்டும் தான்.

        உனக்கு ஒவ்வொரு முறையும் ருத்ரேஷ் பற்றிப் பேசி அதுக்குப் பிறகு பணம் கேட்க தான் நினைப்பேன். நீ என்னிடம் பேசவே பிடிக்காம ஓதுங்கி,  என்ன வேண்டுமோ அதை மட்டும் சொல்ல சொல்லுவ. நானும் பணத்தை மட்டும் கேட்டு வாங்கிப்பேன்.” என்று பேசியபடி குக்கரில் குருமா தயாரித்துத் தோசை வார்த்து நீட்டினார்.

         அகமேந்தி தட்டை கையில் வாங்கி, சைதன்யனுக்கு நீட்ட இம்முறை வாங்கி டேபிளில் வைத்தான்.

        ருத்ரேஷ் ஓடிவந்தவன் “சாரி அண்ணா… ரொம்ப நாள் கழிச்சுப் பிரெண்ட் பேசினான். அதான்.. சாப்பிடுங்க அண்ணா. என்ன வைச்சிங்க அம்மா.. வாவ் குருமாவா… அம்மா இதைத் தான் பெட்டரா செய்வாங்க. சாப்பிடுங்க அண்ணா, அண்ணி நீங்களும் சாப்பிடுங்க.” என்றான்.

          “நீ செஸ் சேம்பியனா… நிறைய மெடல் இருக்கு.” என்று கேட்க ருத்ரேஷ் அண்ணியிடம் தன் புகழை கூற ஆரம்பித்து ஒருபக்கம் நீண்ட பேச்சுக்குச் சென்றிருந்தான்.

         சைதன்யன் ருத்ரேஷை பார்வை அகற்றாமல் கண்டிருக்க, ப்ரியங்காவோ “அவன் தனியா இருந்திருந்து பேச ஆள் கிடைக்காதானு ஏங்கறான். வேறொன்றுமில்லை.” என்றாள்.

         “ஏன் அவன் தினமும் வரமாட்டானா… இல்லை போன்ல பேசமாட்டானா..?” என்று தருணேஷ் வராததைப் பற்றிக் கேட்டதும்

          “உங்கப்பா இறந்ததிலருந்து என்னிடம் பேசறதை தவிர்க்கறான். நானா தினமும் பேசுவேன். மது போதையில் என்னைத் திட்ட மட்டும் போனை அட்டன் செய்வான்.” என்று முடித்தாள்.

         “இவனோட ஹெல்த் கண்டிஷன் தெரியுமா?” என்றான் சைதன்யன்.

          “தெரியும்… பணத்தைக் கேட்டு உன்னிடம் பேச அவனால முடியாது. அதுக்கு ருத்ரேஷ் சாகட்டும் என்னால முடிஞ்ச பணத்தைத் தரமுடியும்னு சொல்வான். சென்னையில் இருக்கற வீடு கார் விற்று இந்த ஒன்றை வருடம் தள்ளிட்டோம். இதயம் மாற்றுச்சிகிச்சை கண்டிப்பா செய்யணும். டாக்டரிடம் சொல்லி வைச்சிருக்கேன். இங்க எனக்கு வேறயாரையும் தெரியாது.” என்று முடிக்கவும் சைதன்யன் எழுந்துவிட்டான். கை அலம்பி அகமேந்தியும் புறப்பட்டாள்.

        “பை அண்ணி… நேரம் கிடைக்கிறப்ப சாட் பண்ணுங்க. நான் எப்பவும் வெட்டி, ரிப்ளை பண்ணுவேன். அண்ணா தான் என்னிடம் எதுவும் பேசலை. அம்மா அண்ணா என்றாலே அப்படித் தானா.” என்று ப்ரியங்கா தோளணைத்து கேட்க, சைதன்யன் பேசாமல் அகன்றான். அகமேந்தி பின்னாடியே பின் தொடர்ந்தாள்.

    -சுவடுபதியும்.

    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-17

      
    ஆலியே-17

        தருணேஷ் வேலைவிட்டு எடுக்கப் போவதாகக் கூற வசந்த் ஏளனமாகச் சிரித்தான்.

           “இங்க பாரு தம்பி நீயில்லை சைதன்யன் சார் நினைத்தாலும் என்னைய இரண்டு வருஷத்துக்கு வேலையிலிருந்து எடுக்க முடியாது. இங்க இரண்டு வருடம் கண்டிப்பா வேலையில் இருப்பேன். அதுமாதிரி அக்ரிமெண்ட் பிக்ஸ் பண்ணிட்டு போயிருக்கார்.
          ஆசையா ஆரம்பிச்ச அலுவலகத்தை உன்னை மாதிரி பப்ல பொழுது போக்கறவனிடம் அள்ளி தூக்கி கொடுக்கறதுனா சும்மாவா.
         சைதன்யன் சார் என்னை இங்க வைத்தது உன்னை வேவு பார்க்கயில்லை. உனக்குக் கொஞ்சமாவது மாரல் சப்போர்ட் பண்ண தான். நீ ஏடக்கூடமா நினைத்தா அதுக்கு நான் பொறுப்பில்லை.” என்று வெளியேறினான்.

          தருணேஷுக்குக் கோபம் அளவுக்கு அதிகமாகவே வந்தது.

       அகமேந்தி அடித்த அடியில் இன்னமும் கன்னம் எரிய அவளை உக்கிரமாகப் பார்த்தான்.

         அவளைத் தற்பொழுது ஒன்றும் செய்ய இயலாது. இந்த வசந்தை என்று அவனைப் பற்றித் தேட வசந்த் கூறியது போல அவனை உடனடியாக வேலைவிட்டு தூக்க இயலாதபடி செய்திருந்தான்.

        பணியும் முடித்துக் கொடுக்க வேண்டியது இருந்தது.
     
         எங்கே என்ன செய்கின்றனர் என்று பார்க்க வரும் மெயிலுக்குப் பதில் அளித்தான்.

        மதியம் அகமேந்தி சாப்பிட செல்ல தாமதமாக, சைதன்யனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

         “ஹாய் ஸ்வீட்ஹார்ட் சாப்பிட போகலையா…” என்றான்.

          “டேய்… ஏன்டா இப்படிப் பண்ணுன?”  என்றாள் பல்லை கடித்தபடி,

         “எது கார்ல கிஸ் பண்ணியதா?” என்று அப்பாவியாய் கேட்டான்.

         “இடியட்… இங்க ஆபிஸ்ல மேரஜ் போட்டோ டெலிகாஸ்ட் பண்ணின வீடியோவை கேட்டேன்.” என்று சத்தமில்லாமல் அவனிடம் போனில் கத்தினாள்.

         “ஸ்வீட்ஹார்ட்… நீ போகணும்னு வீம்புக்கு கிளம்பிட்ட, ஆனா அங்கே கேள்வி வரும்னு நீ எதிர்பார்த்து இருக்க மாட்ட, அதான் நானே யாரும் கேள்விக் கேட்க முடியாதபடி  பண்ணிட்டேன். உனக்கு ஓகே தானே.” என்றதும் அகமேந்தி “ம்ம்” என்று குரலெழுப்பினாள்.

         “குரலுக்கு என்னாச்சு… ஒரு மாதிரி டல்லா இருக்கு.”

          “ஒன்றுமில்லை”

          “சரி பேனாவை கடிக்காதே.” என்று கூறவும் அகமேந்தி வசந்த் மூலமாக வீடியோவில் பார்க்கின்றானா என்று அவனைப் பார்த்தாள்.
     
         “வசந்த் எல்லாம் உன்னை நோட் பண்ணலை. அவனுக்குக் கம்பெனி வேலை இருக்கு. நான் தனியா உன்னைச் சைட் அடிக்கச் சிசிடிவி வச்சிருக்கேன் ஸ்விட்ஹார்ட்.” என்றான்.

          “தேவையில்லாத வேலை பார்க்குற போனை வை.”
     
        “சாப்பிட போகச் சொன்னேன். நீ போயிட்டா நான் வைச்சிடுறேன்.” என்றதும் அகமேந்தி அவள் பாட்டிற்குப் போனை அணைத்து விட்டு வேலையை பார்த்தாள்.

          பத்து நிமிடத்தில் அவள் பெயருக்கு உணவு பார்சல் வந்தது. அவளுக்குச் சொல்லாமலே தெரியும் சைதன்யன் அனுப்பியதென்று.

          நன்றி கூறி பெற்றுக் கொண்டாள்.

       புலாவ் ரைஸ் வாசம் வீச, ஸ்பூனிஸ் எடுத்து சுவைத்தாள்.

          அகமேந்தி அவள் திரும்பப் பணிமுடித்துக் கிளம்ப மாலை ஆனது.

          தருணேஷ் காரில் கிளம்பும் நேரம் சைதன்யன் ஜாலியாகக் காரில் காத்திருக் செய்தான்.

        அகமேந்தி தருணேஷ் இருப்பதைக் கண்டுக்காமல் சைதன்யன் காரில் ஏறினாள்.

        சற்றுதூரம் கடக்கவும் அகமேந்தி சைதன்யனை கையைக் கிள்ளி எடுத்தாள்.

       “ஏய்ய்.. காரோட்டிட்டு இருக்கேன் ஸ்வீட்ஹார்ட்.” என்று கத்த அவளோ தொடையைக் கிள்ளவும் சிக்னலில் கடந்து விட்டு ஒர் பக்கம் நிறுத்தினான்.

          “வீட்ல வந்து கிள்ளு. ரோட்ல வேண்டாம் அகமேந்தி” என்றான்.

       அவன் தன் முழுப் பெயரை விளித்தாளே என்னவோ ஒட்டாத தன்மை அவளுள் வந்திட அமைதி காத்தாள்.

          வீட்டுக்கு வந்ததும் உள்ளே சென்றவள் சமையலறையில் பாதிக்க மேலே அலங்கோலமாக இருக்கக் கண்டாள்.

          “என்னயிது?” என்று நெற்றி சுருக்கி வந்ததும் வேலையா என்பதைப் போலப் பார்ததாள்.

         “சாரி சாரி மதியம் குக் பண்ணிட்டு அப்படியே கொஞ்சம் வேலையிருந்ததா, அதைப் பார்க்க போயிட்டேன். பைவ் மினிட்ஸ் நான் சுத்தம் பண்ணிடறேன். நீ ரெப்பிரஷ் ஆகிட்டு வா” என்றான்.

       வந்த அலுப்பில் அறைக்கு வந்து குளித்து உடைமாற்ற அதன் பின்னரே தான் மதியம் சாப்பிட்டது சைதன்யன் சமையல் என்றே வஞ்சியவள் உணர்ந்தாள்.

         அவள் வேகமாக வெளியே வந்து நிற்கவும், சைதன்யன் சுத்தம் செய்து கையை அலம்பியிருந்தான்.

          “காபி” என்றதும் வாங்கியவள் மெல்ல அருந்தி,”சிசிடிவி எங்க வைச்சிருக்க. என்னைக் கண்காணிக்கறது எனக்குப் பிடிக்காது.” என்றாள்.

          “நான் அவனை..” என்று நிறுத்திவிட்டான்.

         “காபி நல்லா இருக்கு. இதோட வாசம் நல்லா புத்துணர்வா இருக்கு.” என்றாள்.

         என் மேல கோபமா… கண்கானிக்கறேனு. நான் உனக்கு ஆபத்து வரக்கூடாதுனு தவிர்க்க பார்த்தேன்.” என்று கூறினான்.

         “அவன் எல்லாம் பெரிய ஆளே இல்லை. அவனால ஆபத்து வருவதற்கு. உன்னால தான் ஆபத்து எதையாவது செய்து இம்சை பண்ணற.” என்றவள் சைதன்யன் மேல் பார்வை பதித்தாள்.

         அவனின் மீசை சிரிப்பதில் உதடு சுழித்துத் திரும்ப, காலையில் அவளை இழுத்தது போலவே இழுத்து முத்தமிடவும், அப்பொழுது தான் சுவைத்த காபி மணம் அவனுள் சுகந்ததை வீசியது.

          “என்ன பண்ணற நீ..நீ.. இப்படிப் பண்ணின நான் தேஜு ரூம்கே மறுபடியும் ஷிப்ட் பண்ணிடுவேன்.” என்றாள்.

        “ஏய் காலையில் ஆபிஸ் வர்றப்ப என்னையே பார்த்துட்டு இருந்த, அதான் என்னை மிஸ் பண்ண போறியோனு ஹக் அண்ட் கிஸ் பண்ணினேன். இப்பவும் நீ தான் சைட் அடிச்ச, அதனால தான் கொடுத்தேன். ஓகே இனி செல்ப் கண்ட்ரோல். எங்கயாவது வெளியே போகலாமா?” என்றான்.

          “வேண்டாம்… எனக்குக் கொஞ்சம் தலைவலியா இருக்கு.” என்று சோபாவில் அமர்ந்து போனை நோண்டினாள். 

          “தலைவலியா…. லைட்டா வாய்ஸ் வேற மாதிரி இருக்கு என்னாச்சு” என்று அவள் கழுத்தில் வைக்கவும் அகமேந்தி கண்கள் வெளியே தெறித்து விடுவது போல விழித்தாள்.

        பிறகு தன்னைச் சமாளித்து, “எனக்கு ப்ரிட்ஜ் வைச்சிருந்த ஜூஸ் ரொம்பக் கூல்லா இருந்தா இப்படித் தான் ஒத்துக்காது” என்று ஷாலை கழட்டி தன்னருகே வைத்து மீண்டும் போனில் மூழ்கினாள்.

        “கொடுக்கும் பொழுதே சொல்லியிருக்கலாமே அகமேந்தி” என்றான்.

         “இப்ப எதுக்குப் பெயரை சொல்லற… வீட்டுக்கு வந்ததும் முதல் முறையே மறுக்கணுமா? எல்லாம் இரண்டு நாள் இருந்துட்டு போயிடும்” என்று சாதரணமாகக் கூறவும் சைதன்யன் அவளருகே அமர்ந்தான்.

         “பெயர் சொன்னா என்ன? உனக்கு  கஷ்டமாயிருக்கா?” என்றதும் அமைதியாக மாறி எழுந்து தனக்கான அறைக்குச் சென்றாள்.

         சைதன்யன் அவள் மனதில் என்னதான் ஓடுதெனக் குழம்பி போனான்.

         இரவு சாப்பிடும் பொழுதும் புலாவ் மீந்தவையைச் சூடுப்படுத்தினாள். இருவரும் உணவை உண்டு முடித்தனர்.

         பின்னர் உறங்க ஏற்பாடு செய்து படுத்தவள் காதில் ஹெட் செட் வைத்து உறங்க, இவளை காண வந்த சைதன்யன் காதிலே ஹெட் செட் போட்டு தூங்கறாயென்று கழற்ற போனான்.

        அவன் கழட்டிய அடுத்த வினாடி இமை திறந்தவள் வேகமாக ஷாலை தேட, இடுப்பில் கையை வைத்து நின்றானவன்.

         ‘காதலெனும் தேர்வெழுதி காத்திருந்த மாணவன் நான்’ பாடல் இசைத்துக் கொண்டிருக்க, “தூங்கிட்டேனு ஹெட்செட்டை எடுத்தேன்.” என்று விளக்கினான்.

         “எனக்குப் பாட்டு கேட்டுட்டு தூங்கி தான் பழக்கம்.” என்றவள் குரல் கரகரப்பில் கேட்டது.

          “ரியலி… எனக்குமே. இளையாராஜா சாங் ஓடவிட்டுட்டு தூங்கிடுவேன். அரைமணிநேரம் அதுவா ஆப் ஆகிடும். பட் ஹெட் செட் நல்லதுக்கு இல்லை.” என்று எடுத்து வைக்க,

         “என்னால என் பழக்கத்தை உடனே மாற்றிட முடியாது கொடு.” என்று வெடித்தாள்.

          சைதன்யனுக்கு அவள் மனம் புரியத்துவங்க கொடுத்துவிட்டு அகன்றான்.

           பெரிய துரை ஆர்டர் போடறான். என்னால இவனோட சட்டுனு பழகவும் முடியலை. ஆனா சார் என்னை ஹக் கிஸ்னு போறான். என்னிடம் காதலை சொல்லி பேசியிருக்க வேண்டியது தானே. பூவா தலையா போட்டு என்னைப் பேரம் பேசி ஏலம் எடுத்து, இவர் அன்பை பொழிந்தா நான் மனமிறங்கணுமா? போடா…” என்று போர்த்தி உறங்கினாள்.

          சைதன்யன் மனமோ எல்லாம் சொல்லியாச்சு. இதுக்கு மேல என்ன செய்ய, அவளுக்கு என்னைப் பிடிக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. ஆனா பிடிச்சிருக்கு என்றவன் அவளின் உடல்நிலை கருதி மீண்டும் அறைக்குச் சென்றான்.

      அங்கே ஹெட்செட் ஒருபக்கம் போன் மறுபக்கம் கிடக்க, காலை குறுக்கி உறங்கிருந்தாள்.

            சைதன்யன் அங்கேயே படுத்து இரசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

         காலையில் அகமேந்தி எழுந்ததும் தன் அருகே சைதன்யன் இருக்கக் கண்டவள் எழுந்து பேசவும் முடியாது தவித்துத் தலையணையை எடுத்து அடிக்க ஆரம்பித்தாள்.

        “என்ன ஸ்வீட்ஹார்ட்.” என்றவன் அவள் குரல் முற்றிலும் கேட்காமல் காற்று மட்டும் வீச கண்டான்.

         “ஏய் பேசு டி.” என்று உலுக்கவும் தலைமுடியை பிடித்து ஆட்டியவள் சட்டெனப் பேப்பர் பேனாவை எடுத்து த்ரோட் வலிக்குது டா. பேச முடியலை.” என்று கொடுத்தாள்.

          “வாவ் அப்போ இன்னிக்கு கத்தி திட்ட மாட்ட அப்படிதானே.” என்றதும் அடிக்க எதையாவது கிடைக்கிறதாயென்று தேடினாள்.

         அவள் எண்ணம் அறிந்தவன் ஓட்டமெடுத்தான்.

         பல் தேய்த்தபடி வந்தவள் உப்பை எடுத்துக் கொண்டு செல்ல சுடத்தண்ணீர் எடுத்து நீட்டினான்.

         அதையும் வாங்கிக் கொண்டு உப்பு கலந்து கொப்பளித்து முடித்தாள்.

          இருவரும் சாப்பாட்டைச் சாப்பிடும் நேரம் வீட்டின் காலிங்பெல் சத்தம் கேட்டது.

         “இரு நான் பார்க்கறேன்.” என்று சைதன்யன் கதவை திறக்க தேஜு நின்றிருந்தாள்.

          “இதான் வீடுனு தெரியுமா…?” என்று கிஷோர் கேட்க சைதன்யனை கண்டதும் “அகமேந்தி?”

          “உள்ள இருக்கா வாங்க” என்றான்

           “அவனுக்கு வேலைக்கு நேரமாச்சு. இன்னொருநாள் வருவான் சார். கிஷோர் போனதும் கால் பண்ணு”
       
          “ஓகே மா. வர்றேன் சார்.” என்று புறப்படவும் சைதன்யன் தலையசைத்து உள்ளே அழைத்தான்.

         “ஹே… தேஜு.” என்று கத்த அதுவோ வால்யூம் குறைந்தே காற்றாக வந்தது.

          “என்னாச்சு டி. த்ரோட் இன்பெக்ஷனா?” தேஜு கேட்டதும் ஆம் என்று அசைத்தாள்.

           “உட்காரு மா.” என்று ப்ரிட்ஜ் திறந்தவன் பழச்சாறு டின் எடுக்கக் கதவை மூடி காபி ஆர் டீ?” என்று கேட்டான்.

         “அவ ஜூஸ் பைத்தியம் ப்ரூட் டின் கொடு.” என்றாள் அகமேந்தி சைதன்யன் அவளிடம் கொடுக்க அகமேந்தி வாங்கி நீட்டினாள்.

          த்ரோட் கட்டிக்கொண்ட கதையைச் சொல்லவும் தேஜு சிரிக்க, சோபாவில் இருந்த தலையணையை வைத்து சாற்றினாள்.

         சைதன்யனுக்குத் தன்னை அவள் அடிப்பது கோபத்தில், எரிச்சலில் என்றறிந்தவனுக்கு அது அவளின் உரிமையான நபரிடம் காட்டும் செயலெனப் புரிய துவங்கியது.

         “நான் இன்னிக்கு தேஜுவோட போறேன். லன்ச் கூட அவளே சேர்த்து எடுத்துட்டு வர சொல்லிட்டேன்.” என்றதும் இவர்கள் பேச்சில் தயாராகிக் கொண்டிருந்த சைதன்யன் அவனுக்குத் தேஜுவோடு அகமேந்தி போவது பிடிக்கவில்லை என்பது அப்பட்டமாகக் காட்டினான்.

        தேஜு வீட்டை சுற்றி பார்த்தவள் பேசியபடி வரவும் சைதன்யன், ‘என்னை அவாய்ட் பண்ணறியா?” என்று மெஸேஜ் செய்து கேட்கவும், அதனைப் பார்த்தவள் இல்லையெனக் கூறுவதற்குள் சைதன்யன் அறைக்குச் சென்றிருந்தான்.

        “தேஜு நான் பர்ஸ் மறந்துட்டேன். கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணு.” என்றவள் அறைக்குப் போக, அங்கே சைதன்யன் இவளை கண்டதும் முகம் திரும்பி கொண்டான்.

         அவன் உணராத நேரம் கன்னத்தில் இதழ் ஒற்றி, “க்ரஷ் நீ அங்க டிரைவரா எனக்கு வருவது பிடிக்கலை. புரிஞ்சுக்கோ” என்று அவன் திரும்புவதற்குள் கதவருகே சென்றிருந்தாள்.

         வெறும் கையசைப்பை தந்து செல்லவும் சைதன்யன் அகமேந்தி பின்னாடியே வந்து நிற்க தேஜுவோ, ஸ்கூட்டியில் ஏறி முகமூடி அணிந்தாள்.

           “போயிட்டு வர்றேன் சார்” என்று புறப்பட, அகமேந்தி கள்ளசிரிப்பில் புள்ளியாய் மறையும் வரை கதவோரம் நின்று இரசித்தான்.

        ப்ரியங்காவோ நான்கு நாட்கள் தருணேஷ் போனில் பேசாதது கண்டு எரிச்சலடைந்து தருணேஷை காண செல்ல அவன் இருக்குமிடம் சென்றார். அவனோ காலையிலே மதுவின் மிதப்பில் கிடந்தான்.

         “தருண்… ஆபிஸ் போகலையா டா. என்னது கோலம். நீ இன்னமும் இந்தப் பழக்கத்திலிருந்து வெளிவரலையா.” என்று எழுப்ப,

         “நீயா… நீ எதுக்கு வந்த? மாதம் மாதம் அவன் பணத்தைக் கொடுத்துடுவான். பிறகு கவலையென்ன?

         அவன் கூப்பிட்டானு அம்மானு நடிக்கப் போனவள் தானே நீ. பெத்த பையன் விரும்பியவளை எப்படி அவனுக்குக் கட்டி கொடுக்கச் சம்மதம் பேச போன. சரி போனதும் போன ஒரு வார்த்தை என்னிடம் சொல்லியிருந்தா. அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிச் சொல்லிருப்பேன்.” என்று ப்ரியங்காவை தள்ளி விட்டான்.

        நீ அம்மா இல்லை. போ… அப்பா சொத்தை அவன் பேர்ல எழுதி வாரிசு அவன்னு தெரிவிச்சார். நீ அப்பா கொடுத்த உயிலை மறைச்சிட்ட, எனக்காக நீ பேசலை. அப்பா  இறந்தப்பவே நீயும் செத்துட்ட.” என்று அவளை வீட்டிலிருந்து வெளியே தள்ளி கதவை சாற்றினான்.

         ப்ரியங்காவுக்கு அடிக்கடி பழக்கம் என்பது போல நடையைக் கட்டினார்.

    -சுவடுபதியும்
    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-16

    ஆலியே-16

        பயணத்தில் உறக்கம் தள்ள சைதன்யனின் திண்மமான தோளில் சாய்ந்து கொண்டு உறங்கினாள்.

       தன்னிருப்பிடம் வந்ததும் அவளை எழுப்ப, அவளோ மெல்ல திறந்தவளின் பார்வையில் அவ்வீடு தெரிந்தது.

        “ஹோட்டலில் நாம தங்க போறதில்லை. நான் தேஜுவோட,

         “நிறுத்தறியா… இது என் வீடு இறங்கி வலது காலை எடுத்து வைத்து வா” என்றவன் பணத்தைச் செலுத்தி இறங்கினான்.

         அகமேந்திக்கு இவன் வீடா… என்று அமைதியாக வந்தாள்.

        ஆபிஸ் கொடுத்து விட்டேனென்று கூறிய நேரம் முழுச் சொத்தையும் கொடுத்ததாகக் கூறினானே என்று யோசித்தாள்.

         “இந்த வீடு என்னோட அம்மா பெயரில் வாங்கியது. அவர்கள் வாழ்ந்த வீடு. அவர்களுக்குப் பிறகு எனக்குச் சேர்ந்தது. இதைத் தவிர மற்றவையைக் கொடுத்துட்டேன்.

    என் சொந்த உழைப்பில் சேர்த்த பணத்தில், உங்க வீட்டு சுற்றி இருந்த இடமும் ஓட்டு வீடும் வாங்கினேன். அங்கயே இருக்கற ஐடியால வாங்கினேன்.

    நீ தான் இங்க கூட்டிட்டு வந்துட்ட. பரவாயில்லை.” என்று கொண்டு வந்த லக்கேஜை சோபாவில் வைத்துவிட்டு ப்ரிட்ஜ் திறந்து குளிர்பான டின்னை எடுத்து நீட்டினாள்.

        வெளியேயிருந்து வந்ததும் சில்லென்ற பானம் எதுவும் அகமேந்தி அருந்தினால் அவளுக்கு அது சேராது. தொண்டை கட்டிக்கொள்ளும். ஆனால் வீட்டுக்கு வந்ததும் சைதன்யன் அவளிடம் நீட்ட தேஜுவிடம் மறுத்தது போல இவனிடம் மறுக்கத் தோன்றவில்லை.

        முதல் முறை வந்த காரணத்திலும், அவன் வீட்டுக்கு வந்த உடன் கொடுப்பதை மறுக்கக் கூடாதென வாங்கிப் பருகினாள்.

          அருந்துகையிலே குளிர் அதிகமாகவே இருந்ததை உணர்ந்தாள்.

         “சாப்பிட ஆர்டர் கொடுத்திடவா?” என்று போனை எடுத்து தட்ட, அவளோ “வீட்டுக்கு வந்ததும் வெளி புட்டா.. அரை மணி நேரம் பொறு ஏதாவது செய்யறேன்.” என்று எழுந்து சமையலறையில் சென்றாள்.

         பாஸ்தா பேக்கேட் இருக்கவும் அதனை எடுத்து வெந்நீரில் போட்டாள்.

       ப்ரிட்ஜிலிருந்த கேரட் பீன்ஸ் முட்டை எடுத்துக் கட் செய்து வெங்காயம் தக்காளி, பச்சைமிளகாய் பொடியாக நறுக்கினாள்.
        
        சைதன்யன் முகம் அலம்பி வந்து அவள் செய்கையையே காண “சீஸ் பேக்கேட் இருக்கா…?” என்றாள்.

        “இருக்குமே…” என்றவன் அவளைத் தன் கரத்தின் வளைவுகளுக்குக் கொண்டு வந்து தேட,

         “இடியட் என்ன அணைக்காம தேடியெடு” என்று நகரவும் முகத்தைத் தூக்கி வைத்துத் தேடினான்.

        “லாஸ்டா பிரட்ல போட்டுட்டேன். இப்ப இல்லை” என்று கூறியதும் சமைக்கச் சென்றாள்.

       கூடவே அவனும் சென்று வேடிக்கை பார்க்க,

         “இங்கயே வந்து வேடிக்கை பார்க்காதே. எனக்கு அன்கம்பர்டபிளா இருக்கு.” என்று மேஜையைச் சுற்றி சுத்தப்படுத்தி உணவு மேஜையில் பாஸ்தாவை கொண்டுவந்து வைத்தாள்.
       
         தட்டில் பரிமாறி அவனைப் பார்க்காமல் விழுங்கினாள்.

         சாப்பிட்ட தட்டை எடுத்து சென்றவன் அதனைக் கையோடு அலம்பி வைக்கக் கண்டவள் அவன் பார்க்க நீரை பருகி முடித்தாள்.

         “இந்த ரூம் நம்மளோடது.” என்று கதவை திறக்க, “எனக்குத் தனிரூம் வேண்டும். உன் கூடயிருக்க மாட்டேன்.” என்றவள் அவன் திறந்த கதவை பார்த்து நின்றாள்.

       அதுவோ ஒற்றைப் படுக்கயறை கொண்டு தனிவீடு போன்று இருந்தது.

        “இங்கயும் ஒர் ரூம் இருக்கு ஸ்வீட் ஹார்ட். தனியா எல்லாம் எதுக்கு. என் மேல் எனக்கு நம்பிக்கையிருக்கு. உனக்கும் வரும்… அப்படி நடந்துப்பேன்.” என்று சென்று மெத்தையில் விழுந்தான்.

        அகமேந்தியோ அவள் அங்கிருந்த சின்ன அறைக்கு மாற்றலாகியிருந்தாள்.

            கதவை தாழிட்டு மெத்தையில் பெட்டியை வைத்தவள் அசதியில் உறங்கி விட்டாள்.

         அடுத்த நாள் காலையில் கதவு திறந்து எட்டி பார்த்தாள்.

         சைதன்யன் உறங்கயிருந்த மெத்தை காலியாக இருந்தது.

        வெளியே வந்து தேட அவனோ கிச்சனில் காபி டிரேயில் இரு கப்பை வைத்து திரும்பினான். 

        “குட் மார்னிங்” என்று நீட்டவும் எடுத்துக் கொண்டாள். ஆபிஸ் கிளம்பும் வேகம் அவளுள் இருந்தது.

          “நீ அங்க போனா… அவன் என்னை அவமதிக்கறதா எண்ணி உன்னை அவமதிப்பான். தேவையில்லாம எனக்குக் கோபம் வரும். என்னோட கோபத்தை நான் வெளிப்படுத்த விரும்பலை. தேவையில்லாம பிரச்” என்று பேசவும்

        “நான் ஒன்றும் சின்னப் பாப்பா இல்லை” என்று பருகி முடித்து அவன் செய்து வைத்த பிரட் சாண்ட்விச் மற்றும் பழச்சாலைட் சாப்பிட்டு எழுந்தாள்.

        “அவன் ஆபிஸ் தகாத மாதிரி நடந்தா உன்னால பேஸ் பண்ண முடியாது அகமேந்தி. அவன் ஒன்றும் கண்ணியமா பிகேவ் பண்ணுவான்னு நினைக்காதே.” என்று திரும்பி நின்று புரிய வைக்க முயன்றான்.

         “என்ன நினைச்சிட்டு இருக்க, நான் ஒன்றும் சின்னப் பாப்பா இல்லை. எனக்கு எங்க எப்படி நடந்துக்கனு தெரியும். நீ ஒன்றும் கிளாஸ் எடுக்காதே.” என்று அறைக்குச் சென்று புறப்பட ஆரம்பித்தாள்.

            சல்வார் அணிந்து ப்ரீஹேர் விட்டு கிளம்பியவளை கைகட்டி வேடிக்கை பார்த்தான்.

         “ஆபிஸ்கு டிராப் பண்ணு.” என்று அவனிடம் கேட்கவும், தான் எப்பொழுதும் ஆபிஸுக்கு உபயோகப்படுத்தும் காரினை எடுத்து அவள் முன் நிறுத்தினான்.

         காரில் நான் ஆபிஸ் கேண்டீன்ல சாப்பிட்டுக்கறேன். நீங்க சாப்பிடுங்க. மறக்காம ஆயின்மெண்ட் போடுங்க.” என்றதும் அவள் அக்கரையில் சிரித்து மகிழ,

        “ரொம்பச் சந்தோஷப்படாதே… உன் கையைப் பார்க்கறப்ப எல்லாம் எனக்குக் குற்றவுணர்வு வருது. என்னால தானே சூடத்தண்ணீர் ஊற்றி இப்படி ஆச்சேனு கவலையா இருக்கு. உனக்கு இந்த மாதிரி குற்றவுணர்வு எப்படியோ எனக்கு மனசு வலிக்கும்” என்று கூற அவள் அலுவலகம் முன் நிறுத்தினான்.

         அவள் இறங்கும் நேரம் அவளை இழுத்து உதட்டில் முத்தம் வைத்தான்.  அவள் திமிரவும் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் அழுத்தமாய் ஆழமாய் முத்தமிட்டு விடுவித்தான்.

          வேகமாகக் கார் கதவை திறந்து வெளியேறி நின்றவள் சுற்றிமுற்றி பார்க்க, சைதன்யனை கூடுமானளவு வெறுத்து முறைத்து உள்சென்றாள்.

         அவள் கேபினில் வந்து அமர்ந்தாள். சல்வார் அணிந்திருக்கத் தாலி யார் கண்ணிலும் அதிகமாக ஈர்க்கவில்லை. ஆனால் கையில் மருதாணி அனைவரையும் ஈர்த்து விட்டது.

        பெண்கள் தனியாக அவள் அலங்காரத்தில் கேட்க, மணமானதை சொல்லி முடித்தாள். 

        கடந்த நான்கு நாளில் தருணேஷ் முதலாளி தோரணையில் கண்டது ஒரு அதிர்ச்சி என்றால் திடீரென அகமேந்தி திருமணம் என்றது இன்னொரு அதிர்ச்சி.

        இருக்காதா… தருணேஷ் விரும்பியவள் என்ற பலராலும் பேசப்பட்டது அகமேந்தி என்பவளை தானே.

         தன்னைக் கேள்வி கேட்டு பதிலாக என்ன சொல்வது என்று அகமேந்தி சங்கடப்பட்டாள்.

        தருணேஷ் சைதன்யன் விளையாட்டு இங்கே ஒவ்வொருத்தருக்கும் விளக்கி புரியவைக்க இயலுமா..?
     
       ஆனால் இவளின் சங்கடம் சைதன்யன் உணர்ந்தானோ என்னவோ கம்பெனி நோட்டிபிகேஷனில் மானிட்டரில் அந்த வீடியோ ஒளிப்பரப்பி விட்டான்.

          “ஹாய் காய்ஸ், சடனா என் கம்பெனியை உங்க கோ-ஒர்ககர் தருணேஷிடம் விற்றுட்டேன்.

         தருணேஷ் கொஞ்சநாளா இங்க ஆபிஸ் நிர்வாகம் கற்றுக்க வந்தவர். அவர் அலுவலக விஷயம் கற்றுக்கவும் என் கம்பெனியை சில தனிப்பட்ட காரணத்துக்காக விற்றுட்டேன்.

        இதை அபிசியலா உங்களிடம் அறிவித்து இருக்கணும். பட் எனக்கும் அகமேந்திக்கும் நடந்த திருமணத்தில் கொஞ்சம் சொல்ல லேட்டாகிடுச்சு. எனிவே உங்களிடமிருந்து விடைப் பெற்றாலும் அகமேந்தி இங்க தான் ஒர்க் பண்ண போறா.
      
      கூடிய விரைவில் சின்னதா ட்ரீட் உண்டு அதுக்கு ப்ரசியூஜரா அழைப்பு விடுப்பேன் வந்திடுங்க தேங்க் யூ” என்று சைதன்யன் மற்றும் அகமேந்தியின் திருமணப் புகைப்படமும் தனியாக நின்று எடுத்தவை எல்லாம் அங்கே மாற்றி மாற்றி ஒலிப்பரப்பாக மாறியது.

         அகமேந்தி வந்ததை எண்ணி அவளைக் காண வந்த தருணேஷ் இந்த வீடியோ பார்த்து கடுப்பாகி நின்றான்.

         அலுவலகம் கொடுத்தப்ப சைதன்யன் திமிராகச் சொன்னது. ‘நீ ஆபிஸ், சொத்தை அடைந்து இருக்கலாம். ஆனா நான் நினைத்தா உன் அலுவலகத்தில் உனக்கு எழுதி கொடுத்த பிறகும் ஆட்டி படைக்க முடியும்.’ என்ற சவாடலான பேச்சில் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்காது இருந்தவன் இன்றோ தன் மேற்பார்வையில் தனது அலுவலகத்தில் இப்படியொரு காணொளி எப்படி ஒலிப்பரப்பினான் என்ற கோபம் எழுந்தது.

       இதில் அகமேந்திக்கு மற்றவர்கள் கைகுலுக்கி வாழ்த்து கூறவும் தன் காதல் அறிந்தவர்கள் ஒரு கேள்வி கூடக் கேட்காது இருப்பது தீயை ஊற்றியது.

         அந்த நேரம் வசந்த் தன் அருகே இருக்க, இதெற்கெல்லாம் காரணம் இவனாகத் தான் இருப்பானென அவனை அழைத்துக் கொண்டு அறைக்கு சென்றான்.

         “என்ன விஸ்வாசமா… அவன் அங்கிருந்து படம் காட்டறான். நீ இங்க இருந்து ஆப்ரேட் பண்ணறியா? இப்பவே உன்னை வேலைவிட்டு தூக்கறேன் பாரு.” என்று மரியாதையின்றி ஆவேசமாகப் பேசினான்.

    வசந்த் தலையை உலுக்கிவிட்டு அகமேந்தியை வாட்ச் செய்யவும் அகமேந்தி பார்வை வசந்திடம் வந்து நிலைப்பெற்றது.

    தன் கணினியை உயிர்ப்பித்து அமர போனதும், தருணேஷ் அவன் அறைக்குக் கூப்பிட்டான்.

    வசந்த் இது தேவையா… என்பதாகப் பார்த்து முடித்தான்.

    அகமேந்தி அறைக்குச் சென்றதும் வசந்த் சைதன்யனுக்குக் கால் செய்ய ஆரம்பித்தான்.

    சார் மேடம் வந்ததும் அவன் ஆரம்பிச்சுட்டான். என்ன சார் பண்ண?” என்றான் வசந்த்.

    “வசந்த் பீ கூல் அவன் அத்துமீறினா என்னிடம் வாங்கிக் கட்டிப்பான். அது அவனுக்கு நல்லவே தெரியும். அதுவும் இல்லாமல் அகமேந்தி பப்லயே அடிக்க வந்தவ… பார்த்துக்கலாம்.” என்றதும் வசந்த் அறைக்குச் செல்ல முனைந்தான்.

    “அகி… நீ இங்க திரும்ப வருவயென்று எதிர்பார்க்கலை. ரொம்பச் சர்தோஷமா இருக்கு உன்னை இங்க பார்க்கவும்.” என்று கூறினான்.

    “தேங்க்ஸ்… நான் லீவ் அப்ளை பண்ணிட்டு தான் போனேன். ஒரேடியா போகலை.” என்றாள்.

    “அவன் சொன்னானா… மொத்த சொத்தை கொடுத்ததா சொல்லியிருப்பானே. நான் யாருனு சொன்னானா… டாமிட் என்ன அவனுக்குக் கீழே வேலை பார்க்க வைச்சான் அகி. அதனால இப்படி ஆபிஸ் கைக்கு வருது என்றதும் உன்னை யோசிக்க வைக்க விடமா மூவ் பண்ணியிருக்கான் அகி.” என்று பேசவும்.

    “எக்ஸ்கியூஸ் மீ… இது ஆபிஸ் தானே. பெர்சனல் பேசறீங்க.” என்று கேட்டதும்.

    “அகி இங்க யாருமில்லையே பெர்ஸனல் பேசலாமே.” என்று கேட்டான்.

    “சோ… பெர்ஸனல் பேசலாம்… யா… குட்… அப்போ இனி அகி மகினு கூப்பிடாதே. ஒழுங்கு மரியாதைறா அண்ணினு கூப்பிடு. புரியுதா…” என்றாள்.

    “அகி அவன் எனக்கு அண்ணனும் இல்லை. தம்பியும் இல்லை. நான் அண்ணினு கூப்பிட மாட்டேன் டி” என்ற அடுத்த நொடி கன்னத்தில் கைவைத்திருந்தான்.

    “இங்க பாரு நான் செம கோபத்தில வந்திருக்கேன். இன்னொரு முறை அகின்ன.. பல்லை தட்டை கையில் கொடுத்துடுவேன். இங்க நான் ஒர்க்கர் மட்டும் தான் அதுக்கு உண்டானதை மட்டும் பேசு. புரிஞ்சிதா… புரிஞ்சிதா டா” என்று கத்தவும் தருணேஷ் அமைதியாகக் கன்னத்தில் வைத்திருந்தான்.

    இங்கு நடப்பதை வசந்த் மூலமாக லைவ் டெலிகாஸ்டில் பார்த்த சைதன்யன் வாயை மூடியபடி சிரித்தான்.

    வசந்த் வந்ததும், “யூ கேன் கோ” என்றான். அகமேந்தி புன்முறுவலோடு “தேங்க் யூ சார்.” என்று அகன்றாள்.

    அகமேந்தியை பணியில் இருந்து தூரத்தும் அளவுக்குக் கோபம் எழுந்தாலும் அதைச் செய்ய வேண்டாம் கூடவே வைத்திருந்து அவளுக்குப் பதில் தரவேண்டுமென எண்ணினான்.

    ஆனால் வசந்த் கண்ணில் பட அவனைப் பணியிலிருந்து எடுக்க எண்ணி, “என்னடா சிரிப்பு உன்னை முதல்ல வேலையிலிருந்து தூக்கறேன் பாரு.” என்றான்.

    • சுவடுபதியும்.
    • பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-15

      ஆலியே-15

        “அப்படியில்லை ஸ்ஸீட்..” என்று கூறத்துவங்கவும், “நிறுத்து… நீ எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் சந்தர்ப்பம் சூழ்நிலை இதையே எத்தனை நாட்கள் காரணம் காட்ட போற.

       அவனுக்கு பணத்தைக் கொடுத்து தான் ஆப் பண்ணியிருப்பனு எனக்குத் தெரியும். ஆனா இப்படி இதுயில்லை அது என்று காய்னை சுண்டிப்போட்டு என் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்துருக்கும்னு எதிர்பார்க்கலை.

           நீ சொன்னது மாதிரி தருணேஷ் மேல எனக்கு லவ் எல்லாம் இல்லை. அவன் பிரப்போஸ் பண்ணியும் சம்மதிக்கலை.  ஷாக்கடித்தாலும் என் பெயரை உச்சரிக்கறானேனு தான் சம்மதிச்சேன்.

         உண்மையிலே உன்னை இரசித்துப் பார்க்கறப்ப நான் ஒவ்வொரு முறையும் என்னவோவொரு உணர்வில் மிதப்பேன். அதோட தாக்கம் தான் ஆள்மாறட்டம் கூடப் பெரிதா எடுத்துக்கலை. எனக்காகச் செய்த என்றவொரு சந்தோஷம் அடைந்தேன்.

        நீ அந்தச் சந்தோஷத்தை தகர்த்திட்ட. யூ சீட்.” என்றதும் சைதன்யன் தொட வரவும் நாலடி பின்னால் நகர்ந்தாள்.

         அங்கிருந்த பாதிப் பால் அவள் நிலையைத் தெளிவாகக் காட்டவும் சைதன்யன் மேலும் செய்வதறியாது திகைக்க, அந்தப் பாலை எடுத்து இவன் மூச்சியிலே வீசினாள்.

        அவை ஆறிபோனதால் எவ்வித கஷ்டமும் தராது போக, முகத்தைத் துடைத்தவன், “இப்பவும் சொல்றேன். நான் மூவ் பண்ணி உன்னை நெருங்கியது தவறா இருக்கலாம். ஆனால் ஒரே காரணம் அதுல என் காதலும் இருக்கு.” என்றவன் அவளைச் சமாதானம் செய்ய இயலவில்லை.

       அவனைப் பொறுத்தவரை அகமேந்தி திருமணத்துக்குச் சம்மதித்ததே அபூர்வம். இதில் உடனே மாற்றம் பெற்றது பேரதிர்ஷ்டம். இந்தக் காளி அவதாரம் தான் தன்னிடம் காட்டுவாளென எண்ணியிருக்க, இதோ இக்கணம் வெறுக்கத் துவங்கி விட்டாளே…

          “நெடுநேரம் அவளைப் பார்த்து பேச தயங்கி அவஸ்தை பட்டான். அவளோ கட்டிலில் முகம் பொத்தி அழுதாள்.

       சைதன்யன் நெடுநேரம் பேச முயன்று தோல்வியைத் தழுவினான்.

          அகமேந்தி அழுதழது மூக்கை உறிந்து கண்ணீரை அழுத்தி துடைத்து படுத்துக் கொண்டாள்.

         சைதன்யன் வலது கையைத் தலையில் வைத்து படுத்துக் கொண்டான்.

        அடுத்த நாள் கற்பாறை போல முகத்தை வைத்துத் தங்கள் வீட்டில் சென்றாள். அதன் பிறகு ஓட்டு வீட்டுக்கு எட்டியும் பார்க்கவில்லை. சைதன்யனும் சாப்பிட மட்டும் வந்தான், மருந்தை கூட அவனே போட்டுக் கொண்டான்.

          வித்யாதரன் இருவரையும் பார்த்துச் சைதன்யனிடம் விசாரிக்க, உண்மையைக் கூறினான். 

          நீங்க உங்க முழுச் சொத்தை இழந்ததையும் அவளுக்குத் தெரியப்படுத்தினீங்களா… அப்பவும் அவள் புரிந்துக்கலையா” என்றார்.

        புரிந்துக் கொள்ளவில்லையென்று தலையசைத்தான்.

          “கொஞ்சம் விட்டு பிடிங்க. அகமேந்தி விரும்பினா அவங்களை வெறுக்க மாட்டா.” என்றதும் சைதன்யன் மனமும் ஆமோதித்தது.

         தன்னை ஏமாற்றியவனை மனம் விரும்புகின்றதே என்ற கோபம் தன் மீதே தோன்ற அகமேந்தி அதனைச் சைதன்யன் மீது காட்டினாள்.

         அவனோ தனக்குத் தேவைதான் என்பதாக அமைதி காத்தான்.

         இரவு வந்ததும் அவள் அமைதியாக உறங்க செல்ல, “ஸ்வீட்ஹார்ட்… எதுக்குப் பேசாம கொல்லற”

          “இங்க பாரு டா… நான் கொலவெறியில் இருக்கேன். பேசாம தூங்கு. இருக்கற கோபத்துக்குக் கொன்றுடுவேன் டா” என்று கத்தவும் சைதன்யன் மனதிற்குள் நிம்மதியானான்.

         கடந்த முறை டா போட்டுப் பேசியதில் கோபம் வந்த தனக்கு இம்முறை மகிழ்ச்சி ஆர்ப்பரித்தது.

         அவள் டா போட்டு உரிமையாய் சண்டையிடவும் அது கூட அவனுள் போதையை உண்டு பண்ணியது.

    நேற்றே பாதிப் பாலை அருந்தி அவள் மனதை அவனுக்குப் புரிய வைத்தமையால் கூடுதலாக நாட்கள் எடுத்து அவள் மனதின் வெறுப்பை அகற்ற என்ன வழியென்று சிந்தித்தான்.

        இப்படியாக இரு தினம் செல்லவும் தேஜு போன் செய்து கேட்டப்பின் தான் அலுவலகம் போவதை விடச் சைதன்யன் அலுவலகம் செல்ல வேண்டுமே. அவனின் அலுவலகம் இவனின்றி என்னாகும் அதனால் கிளம்பக் கூறினாள்.

    அவனோ, “சொத்தை எழுதி கொடுத்துட்டேனு சொல்லிருக்கேனே புரியலையா. என்னோட ஆபிஸ் அவன் பெயருக்கு மாற்றிட்டேன்.” என்றவன் ரோஜா செடிக்கு நீரை ஊற்றிக் கொண்டிருந்தான்.

    “ஓ… சார் அப்போ அன்னகாவடி ரேஞ்ச். அதான் இங்கயே உட்கார்ந்து சாப்பிட பிளானா. சே நான் கூட என் வீட்ல விரும்பி இருக்கியேனு ஒர் நிமிஷம் சந்தோஷப்பட்டுட்டேன்” என்று முனங்கி செல்ல சைதன்யன் மனம் வலித்தது.

    அகமேந்தி மனதில் சைதன்யன் இனி என்ன செய்வானோ தன்னால் இப்படி நிலைமை மாறும் என உணவை வழங்கவும் மறந்திருக்க,

    “பாப்பா… மாப்பிள்ளைக்குச் சாப்பிட எடுத்து வைக்காம அங்க என்ன பண்ணற?” என்றதும்.

    ஆமா வேலை இல்லை வேலை வேலைக்குக் கொட்டிக்கணும். போகச் சொல்லுங்க அவரை…” என்றதும்

    “அகமேந்தி” என்ற தந்தையின் உறுமல் கேட்டது.

    “என்ன நினைத்துக்கிட்டு வாய்க்கு வந்தபடி பேசற, அவர் சொத்தை இழந்தது உன்னால. பதமா பேசற வழியைப் பாரு.” என்றார் வித்யாதரன்.

    “என்னவோ பண்ணுங்க நான் வேலைக்குப் போகணும்.” என்று எழுந்தாள்.

    “வசந்திடம் சொல்லி உன்னோட ஓர்க் சர்டிபிகேட் வாங்கிடலாம். இங்க..” என்றவனின் பேச்சில் இடைவெட்டினாள்.

    “வசந்த் அங்க தானே வேலை செய்யறார். நான் இன்னமும் வேலையை நீக்கிடலையே. நான் ஏன் வேற தேடணும். நான் அங்கயே வேலைக்குப் போவேன்.” என்று இவன் யார் அந்த ஆபிஸில் விற்க சொன்னது. இவன் யார் என்னைய வேலையை விடச் சொல்லறது. இவனுங்க விளையாட்டில் என்னை ஏன் இழுக்கறாங்க என்ற கோபத்தில் அகமேந்தி இருந்தாள்.

    “என்ன விளையாடறியா… அவனுக்குக் கீழ நீ வேலை செய்யறது எனக்குப் பிடிக்காது. உனக்கென்ன எனக்கு வருமானம் இல்லையென்ற கவலை எதுக்கு. நான் பத்து வருடத்துக்கு உட்கார்ந்து சாப்பிட அளவுக்கு என்னோட பேங்க் பேலன்ஸ் இருக்கு. நீ சம்பாதிக்கணும்னு எந்த அவசியமும் இல்லை. காட் இட்” என்றான்.

    “ஓ…. சார் உட்கார்ந்து சாப்பிட பிளானா. சும்மாவே இங்கயே இருந்தா குபேரன் கூட ஓட்டாண்டி ஆவான். உன்னிடம் என்ன பேச்சு… நான் நாளைக்குப் பெங்களூர் போகப் போறேன்.” என்றவள் பாதி உணவிலே கை அலம்பி எழுந்துக் கொண்டாள்.

    “பாப்பா என்ன இது?” என்று வித்யாதரன் தடுத்து பேச,

    “அப்பா இது எனக்கும் என் புருஷனுக்கும் இருக்கின்ற விவகாரம் நீங்க இதுல தலையிட வேண்டாம். உங்க வீட்ல இருக்கறதால எதுவும் அட்வைஸ் பண்ணிடாதீங்க” என்றாள்.

    “ஏ கழுதை.. மாப்பிள்ளை ஓட்டு வீட்டையும் அது சுற்றியிருக்கற இடத்தையும் என்னிடமிருந்து விலைக்கு வாங்கிட்டார். அவர் ஒன்றும் சும்மா தங்கலை. அவர் வீட்ல தான் தங்கறார்.” என்றதும் அகமேந்தி அவனைப் பார்த்து முறைக்க, சைதன்யனோ அமைதி காத்தான்.

    “எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. நான் லீவ் கூட அனுப்பலை. ஆபிஸ் ஜாய்ன் பண்ணணும். நாளைக்குக் கிளம்பிடுவேன்.” என்று வீம்பாக மொழிந்தாள்.

    வித்யாதரன் சைதன்யன் இருவரும் ஏன் இப்படிப் பண்ணறா என்பது போலப் பார்த்துக்கொண்டனர்.

    அகமேந்தியோ குறுக்கும் நெடுக்கும் நடந்தவள் இவன் இருப்பான் ஆனா ஊரு உலகத்துல பார்க்கறவங்களுக்கு இவன் என்னவோ வீட்டோட மாப்பிள்ளையா தான் காட்டும். ஏற்கனவே என்னால ஆபிஸை இழந்துட்டு வேடிக்கை பார்க்கறான். இதுல சுயமரியாதை வேற இழக்கணுமா… இல்லை எதுனாலும் அங்க போய்ப் பார்த்துக்கணும்.

    அந்த நாள் முழுவதும் சைதன்யன் பேச வந்தாலோ தவிர்க்க, அவன் இரவில் போக வேண்டாமெனச் சொல்லவும் நான் போவேன். நீ வந்தா வா. இல்லை மாமனார் வீட்ல உட்கார்ந்து சாப்பிடு” என்று மெத்தையை உதறி படுக்கவும் சைதன்யன் கோபமாகத் திரும்பி கொண்டான்.

    அடுத்த நாள் மதியம் எல்லாம் எடுத்து வைத்துப் பெட்டியில் அடுக்க, சைதன்யன் தன் பெட்டியை எடுத்து முன் வைத்தான்.

    “நீ எங்க வர்ற… அங்க லேடிஸ் தங்கக்கூடாது. தேஜு நான் மட்டும் தான் தங்க முடியும்” என்றுதும்

    “பரவாயில்லை போய்ப் பார்த்துக்கலாம்.” என்று சோபாவில் அமரவும்

    “என்ன அங்க வந்த ஆண்சிங்கமா இருக்கணுமா.? பெண் சிங்கம் வேட்டையாடி வந்து ஆண்சிங்கம் ஜம்பமா வீட்ல இருக்க?” என்றதும் மிகக் கூலாக, “தப்பென்ன ஸ்வீட்ஹார்ட். நான் உன் சம்பளத்துல சாப்பிடவோ தங்கவோ எனக்கு வெட்கம் இல்லை டியர். ஏன் ஆண்கள் சம்பாரிக்கணும் பெண்கள் வீட்டை பார்த்துக்கணுமா. பெண்களும் சம்பாரித்து, ஆண்கள் சில நாட்கள் உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம். எனக்கு உன்கிட்ட மானம் அவமானம் எதுவுமில்லை. ஈகோவும் இல்லை.” என்று கண்ணடிக்க அகமேந்தி புறப்படத் தயாராக வாட்டர் கேனில் நீரை நிரப்பினாள்.

    இவள் பேசியதை அறிந்திடாத வித்யாதரன் அப்பொழுது தான் வந்தார்.
    “அகமேந்தி நீ செய்யறது நல்லதில்லை டா. அவர் ஆபிஸ் விற்றப்பிறகு அங்க நீ வேலை பார்க்கிறதே தப்பு. இதுல அவருக்குப் பிடிக்கலைனு தெரிந்தே அவர்களுக்குக் கீழே வேலை பார்க்கறதும். கொஞ்சம் யோசி டா.” என்று தாழ்ந்து கூறினார்.

    “அப்பா… நேரத்துக்கு மாத்திரை சாப்பிடுங்க. ஆச்சி செய்யற குழம்புல உப்பு புளி காரம் தூக்கலா போடப்போகுது. பதமா வைக்கச் சொல்லுங்க. நாங்க வர்றோம் அப்பா” என்று பெட்டியை எடுக்கச் செல்ல அதற்குமுன் சைதன்யன் எடுத்துக் கொண்டான்.

    இதுக்கு ஒன்றும் குறைச்சல் இல்லை… என்றபடி புறப்பட, “அவ என்ன செய்தாலும் பொறுத்துட்டு போகாதீங்க மாப்பிள்ளை. பார்த்து பதமா நடங்க. சுடத்தண்ணீர் ஊற்றினாலும் சிரிச்சுட்டே இருக்காதீங்க. நான் வேற சப்போர்ட்டுக்கு இல்லை ஜாக்கிரதை. தினமும் தூக்கமாத்திரை போட்டாலும் அவ தானே போடறாயென்று வாங்கிக் குடிக்காதீங்க. உடம்புக்கு நல்லதில்லை.”

    “மாமா என் பொண்ணைக் கண் கலங்காம பார்த்துக்கோங்கனு சொல்லற பேரண்ட்ஸ் டயலாக் தான் கேள்விப்பட்டுயிருக்கேன். நீங்க டிபரண்ட்.” என்றான் கேலியோடு சைதன்யன்.

    “மாப்பிள்ளை வித்தியாசமானவரா இருக்காரே. அப்போ சொல்லற முறையும் வித்தியாசம் இருக்கணுமே.” என்று சொல்லி சிரிக்கவும்,

    “நீங்க வரலைனா லக்கேஜ் கொடுங்க நான் போகணும்.”

    “சாரி கார் டிரைவரா வேலைவிட்டுத் தூக்கிட்டேன். இல்லைனா நம்ம காரில் போயிருக்கலாம்.” என்று கூற அவளோ காரை மட்டும் எங்க நிறுத்தியிருப்பான் இவன் என்பதாகப் பார்த்து செல்ல டிராவல்ஸ் கார் வந்து நின்றது.

    கல்பனா ஆச்சியோடு ஆசிர்வாதம் வாங்கி ஏறினார்கள். வித்யாதரன் இருவரையும் வழியனுப்பிக் கையசைத்தார்.

    மகளோ சின்னதாகக் கையசைக்கச் சைதன்யன் நான் பார்த்துப்பேன் என்பதாய் வித்யாதரனை நிம்மதியடைய வைத்தான்.

    சற்றுத் தூரம் கடந்ததும் தன்னவள் தோளில் கையைப் போட்டு நெருங்க, “கையை எடு டா.” என்றாள் ஓட்டுனருக்கு கேட்காத விதமாக.

    “ஸ்வீட்ஹார்ட் ஆல்ரெடி உன்னோட பாதியா என்னை ஏற்றுக்கத் தான் நீ பாதிப் பாலை குடிச்சிட்டு எனக்குக் கோடு போட்டு கொடுத்துருக்க. சோ கை போடலாம். நீ டா போடலாம்.” என்று நெருங்கி உரசி காதில் ஜிமிக்கியை ஆட்டுவித்தான்.

    “தள்ளி உட்காரு.. இல்லை கதவை திறந்து தள்ளிவிட்டுடுவேன்.” என்று சொல்லவும் “போடி” என்றவன் ஜன்னல் புறம் வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டே டிரைவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

    அகமேந்தி மனமோ ‘என்னால சொத்துப் போயிருக்கு, எங்க வீட்லருந்து வீட்டோட மாப்பிள்ளைனு பேர் வேற வரணுமா. என்னைத் தான் பூவா தலையானு விளையாடி என்னை நோகடிச்சாலும், இனியும் சைதன்யன் எதையும் இழக்க கூடாது’ என்று அவள் மனம் எண்ணியது.

    -சுவடுபதியும்

    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-12

    ஆலியே -12

    மனதில் ஓட்டி பார்த்த நிகழ்வு நிஜத்தில் காட்சியாக அரங்கேறிக் கொண்டிருந்தது.

    ஐயர் மந்திரங்களை உச்சரித்து முடிக்க, அவனும் அம்மந்திரங்களைக் கூடவே உச்சரித்தான். இடையிடையே அகமேந்தியை பார்வையிட்டான்.

    அகமேந்தியோ அக்னியில் கண்பதித்து இருந்தாலே ஒழிய, விழியைச் சற்றும் மாற்றி வேறு திசையில் பார்க்கவேயில்லை.

    என்னவோ இவள் பார்வைக்குப் பயந்து நெருப்பாகக் கொழுந்துவிட்டு எரிவது போலத் தன்யன் கற்பனையில் எண்ணி சிரித்திட, அகமேந்தி சின்னதாக ஒர் முறைப்பை வழங்கி மீண்டும் திரும்பிக் கொண்டாள்.

    வித்யாதரன் வந்த கூட்டத்தினரை கண்டு பயந்தவர் மகள் எதுவும் சொல்லாமல் இந்நேரம் வரை அமைதி காப்பதில் நிம்மதியடைந்தார். அவருக்கு நேற்றே தருணேஷ் ஒதுங்கிடுவான் என்று கூறியதில் சந்தோஷம்.

    பொன்தாலி மஞ்சள் கழுத்தில் அணிவித்து முடித்துக் குங்குமத்தை நெற்றி வகிட்டில் வைக்க, அகமேந்தி முகம் அதே அமைதியிருந்தது.

    பாட்டி கல்பனாவின் காலில் விழுந்து வணங்கி ஆசிர்வாதம் வாங்கியதும், அடுத்து தந்தை வித்யாதரன் காலிலும் விழுந்து வணங்கினாள்.

    அடுத்து சொல்லாமலே ப்ரியங்கா காலில் அகமேந்தி விழ, இம்முறை சைதன்யன் நெடுமரம் நிற்க வைத்தது போல நின்றான். அகமேந்தி பார்க்கவும் வேறுவழியின்றி வணங்கி எழுந்தான். அன்னையிடம் காலில் விழ இவனுக்கு என்னவாம். ஒரு வேளை ப்ரியங்கா அத்தைக்கு இந்தக் காதல் பிடிக்கவில்லையோ எனத் தோன்றியது. இவன் பாடு எப்படியோ போகட்டும் என இவள் கொடுக்கும் மரியாதையைச் சரியாகக் கொடுத்தாள்.

    பின்னர்ப் புகைப்படக்காரர் நேர்த்தியாக எடுத்திருக்க, கூட்டம் சென்றதும் தம்பதிகளை நெருங்கி நின்று எடுக்கச் சொல்ல, அவளோ “எனக்குப் பசிக்குது போட்டோ எல்லாம் எடுக்க முடியாது” என்று சொல்லவும் சைதன்யன் அவள் பின்னால் உணவுண்ண சென்றான்.

    புகைப்படக்காரர் இங்கு இரண்டு ஸ்டில் எடுக்க இங்கேயும் வந்து நிற்க, உணவு பரிமாறி உண்பதை எடுத்தார்கள்.

    அடுத்து ஊட்டிவிடக் கூறவும் அதற்கு அகமேந்தியோ, “ஏன் அண்ணா இன்னமும் எத்தனை காலத்துக்குத் தான் சாப்பாடு ஊட்டிவிடறதை எடுக்கப் போறீங்க. நிம்மதியா சாப்பிட விடுங்க. நீங்களும் சாப்பிடுங்க. போங்க அண்ணா” என்றதும் புகைப்படக்காரரே என்ன ஜோடி என்பதாக வியந்தனர். அதே ஊர்காரர்கள் என்பதால் அகமேந்தி இப்படிக் கூறிவிட்டாள். அவர்கள் பெரிதாகவும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

    சாப்பிட்டு முடித்ததும் மாப்பிள்ளை வீட்டுக்குப் போவதாகப் பேச்சு எழவும், வித்யாதரன் “மாப்பிள்ளைக்குப் பெங்களுர்ல தான் வீடு. இப்ப அங்க போனா, இரவு இங்க திரும்ப வருவது சாத்தியமில்லை. அதனால இங்க தான் இருக்கப் போறோம். மதியம் சாப்பாட்டை முடித்திட்டு பொறுமையா வேலையைப் பாருங்க” என்று கூறி வந்தவருக்குத் தேங்காய் பையை விநியோகித்தார்.

    ப்ரியங்கா இருக்காமல் கிளம்பவும் அகமேந்திக்கு முதல் முறையாக ‘இவங்க என்ன யாரோட கல்யாணத்துக்கு வந்த மாதிரி முடிந்ததும் கிளம்பறாங்க.’ என்று எண்ணி ப்ரியங்காவை பார்க்க, அவரோ சைதன்யனிடம் “கிளம்பறேன் பா.” என்று ஒற்றை வார்த்தையில் விடைப்பெற்றார்.

    “மாப்பிள்ளை நீங்க இங்க ரெஸ்ட் எடுங்க” என்று வித்யாதரன் கூற, “நான் ஓட்டு வீட்டுக்கே போறேன் மா.” என்றான் தன்யன்.

    புகைப்படக்காரரோ “அண்ணாச்சி அகியும், மாப்பிள்ளை சாரும் சேர்ந்து இருக்கற போட்டோ தனியா இல்லை. காலையிலே எடுக்க முயன்றோம். அகி பாப்பா போட்டோ எடுக்கவே விடலை.” என்று குற்றம் சாட்டினர்.

    “என்னப்பா தம்பி இப்ப வந்து சொல்ற… மாப்பிள்ளை நீங்க சொல்லிருக்கக் கூடாதா. அவ சொன்னா அப்படியே விட்டுட்டீங்களா…” என்றவர் யோசிக்க,

    நீங்க ஏன் மாமா கவலைப்படறீங்க. சார் அந்த ஓட்டு வீடு நியர் பை நிறையப் பூச்செடி இருக்கு. அங்க எடுக்கலாம்… ஆனா உங்க அகி பாப்பாவை நீங்களே கூப்பிடுங்க” என்று கூறிவிட்டான்.

    அகியும் என்னவோ எதுக்கோவென்று ஓட்டு வீட்டுப் பக்கம் வந்து தனித்துப் பூச்செடியோடு நின்று போட்டோ எடுத்தாள்.

    தனியாக எடுக்கும் வரை சிரித்த முகமாகக் காட்சியளித்தவள், வேஷ்டியை மடித்துக் கட்டி கம்பீரமாக வரப்பில் நடந்து வர, அகமேந்தி அவனையே கண்விரித்துக் காண செய்தாள்.

    அவளின் அருகே வந்து ஒற்றைப் புருவம் உயர்த்தி நிற்க, அவளுக்குப் பிடித்தமான செயலென்று அவனையே இரசித்தாள்.

    அவன் அதைக் கண்டுக் கொண்டு சிரித்ததும், அவளுக்கோ தன்னையறியாமல் இரசித்தது தன்மீதே எரிச்சலாகி போனது.

    தன் வாயாலே எத்தனை முறை சைதன்யனை சைட் அடிப்பதை அவள் வாயாலே அவனிடமே கூறியிருப்பாள். இன்று அது தோன்ற விலக முற்பட்டாள்.

    இவர்களின் செய்கையைப் புகைப்படக்காரன் சத்தமில்லாமல் சில ஸ்டில்களை எடுத்து பதிய வைத்துக் கொண்டார்கள். அது வெகு இயல்பாய் அழகாய் பதிவானது.

    “ஹலோ கல்யாணம் ஆனா போட்டோ எடுப்பாங்க மா. தாலியே அக்சப்ட் பண்ணியாச்சு.” என்று பின்னங்கழுத்தை கோதியவாறு சொல்லி முடித்தான்.

    அதற்கேற்றவாறு போட்டோக்காரரும் இங்க மல்லி செடி பக்கத்துல இரண்டு பேரும் நில்லுங்க. சன்லைட் மறைகின்ற இடத்துல பாருங்க.” என்று எடுக்கவும் அப்படியே நின்றாள்.

    “லைட்டா சிரி பாப்பா” என்று புகைப்படக்காரர் லென்ஸை சரிசெய்ய, மல்லிப்பூவை பார்த்தவள் மனம் சன்லைட்டை பார்க்க, அதே நேரம் அவளின் வெற்றிடையைத் தன் கரங்களைக் கோர்த்திருந்தான் சைதன்யன்.

    அது மட்டுமா அவளின் சங்கு கழுத்தில் தன் தாடையைப் பதித்து, “சன் மறையுது ஸ்வீட்ஹார்ட். மூன் மெல்ல மெல்ல இருளை கொடுத்து நம்ம லைப்பை பிரகாசிக்க வரப்போகுது.” என்று கூற அவனின் பேச்சில் கூறவருவதையும் அவன் செய்கையிலும் லயித்துக் கிடந்தாள்.

    அதன் பின் மேலும் சில போட்டோ எடுத்து புகைப்படக்காரர் கிளம்பிட, அவன் கையோடு கோர்த்திருந்த அவள் மென்கரத்தை வருடி முத்தமிட செல்ல, சைதன்யன் தலையைக் குனிய, சூரியனின் மாலைநேர வெயில் கண்களைக் கூசவும், இடம் மறந்து சைதன்யன் சைகை கண்டு கையை உதறி வேகமாகத் தன் வீட்டை நோக்கி ஓடினாள்.

    “ஸ்வீட்ஹார்ட்… மெதுவா போ. கிழே விழுந்தா… நான் தூக்க வேண்டியதா மாறிடும். உனக்கு அதுவும் பிடிக்காது.” என்று கூறவும் சினத்தோடு சென்றாள்.

    இரவு வரட்டும் இதே மாதிரி நெருங்கட்டும் அப்ப இருக்கு அவனுக்கு என்று மனதிலே கருவினாள்.

    சைதன்யன் விருப்பத்துக்கு இணங்க, அந்த ஓட்டு வீட்டிலே அலங்கரிக்கத் துவங்கினார்கள்.

    தேஜு அலங்கரித்து முடித்து அவள் வீட்டுக்கு சென்றுவிட, தனியாக நடந்து வர, அங்கே லைட் எரிய கண்டாள்.

    ‘இந்தப் பாதையில் லைட் வைத்தது அவனா தான் இருக்கும். என்னவோ இங்கயே தங்கற மாதிரி என்னயெல்லாம் பண்ணி வைச்சிருக்கான். இந்த அப்பாவிடம் முதல்ல பேசணும். என்னதான் சொல்லி கன்வின்ஸ் பண்ணினானோ?’ என்று புலம்பலோடு வந்தாள்.

    “சந்தோஷமா… நினைத்ததை நடத்தி காட்டிட்டியா… இப்ப நிம்மதியா” என்று கத்தவும்,

    “வந்ததும் கத்தணுமா ஸ்வீட்ஹார்ட் ரிலாக்ஸா சண்டை போடலாம். அதுக்குத் தானே ஒரே ரும்ல மேரேஜென்ற பெயர்ல இப்படி நேரம் எல்லாம் பார்த்து தந்து இருக்காங்க.” என்றான்.

    “உனக்குக் கொஞ்சம் கூடக் குற்றவுணர்வு இல்லையா? என்ன தான் காதலென்றாலும் சின்ன உறுத்தல் இல்லை… சே.” என்று சொல்லி முகம் சுழித்தாள் அகமேந்தி.

    “குற்றவுணர்வு இல்லைனு உனக்குத் தெரியுமா. எவ்ளோ வலி உள்ளுக்குள் அனுபவித்து இருப்பேனு உனக்குச் சொன்னா புரியாது. ஏன்னா நீ இப்ப என் கூடச் சண்டை போடற நோக்கத்தில் மட்டும் தான் வந்திருக்க.” என்று பாதிப் பாலை குடித்து விட்டு, “உனக்கா எப்போ உன் பாதியா நான் தெரியறேனோ, அப்போ நீ பாதிப் பால் குடிச்சிட்டு கொடு. குட் நைட்” என்றவன் படுக்கப் போகத் தலையனையை எடுக்கவும் தலை அந்தக் கயிற்றுக் கட்டிலில் இடிக்கவும் சரியாக இருந்தது.

    “அம்மா… எதுக்கு இப்படிப் பண்ற… வலிக்குது. நான் பாட்டுக்கு உன்னைத் தொந்தரவு பண்ணாம தூங்க போனேன். எதுக்குத் தூங்கவும் விடாம பண்ற” என்றான்.

    அவன் அம்மா என்றதுமே அகமேந்திக்கு ப்ரியங்கா நினைவு வந்தது. பையன் திருமணம் முடித்து இப்படியா அவர்கள் பாட்டிற்குச் செல்வார்களென்ற எண்ணத்தைக் கேட்டு விட்டாள்.

    “உங்கம்மா… சாரி அத்தை எதுக்கு இங்க தங்கலை. யாரோ ஒரு திருமணத்துக்கு வந்துட்டு போற பீல்ல கிளம்பிட்டாங்க. அப்பாவும் வற்புறுத்தலை. நீயும் அமைதியா இருக்க. ஏன் அவங்களுக்கு உன் காதல் திருமணம் பிடிக்கலையா…?” என்றாள் திமிராக.

    தன்னை அவர்களுக்குப் பிடிக்காமல் பையன் விருப்பமென அப்படி நடந்துக் கொள்கின்றனரோ என எண்ணி இப்படிக் கேட்டாள்.

    “அவங்க என் அம்மாவே இல்லை. ஜஸ்ட் நடிக்க வந்தாங்க.” என்றவன் அவள் கையிலிருந்த தலையனை எடுத்து மீண்டும் படுக்கச் செல்ல, அகமேந்தி அதிர்ந்து திரும்பினாள்.

    “ஹலோ…. இப்ப என்ன சொன்னீங்க. மறுபடியும் சொல்லுங்க.” என்றாள்.

    “தருணேஷ் உன்னைப் பிரப்போஸ் பண்ணியதும். நீ அதை அக்சப்ட் பண்ணிட்ட. அதனால உன் மூலமா உன் இதயத்தில் இடம் பிடிப்பதற்குப் பதிலா. அரேஜ் மேரேஜ்னு காய் நாகர்த்த போட்ட பிளான். உனக்கு அம்மா இல்லையென்ற காரணத்துல கட்டிக்கற போற வீட்ல அம்மா இருக்கணும்னு மாமா எதிர்பார்த்தார். அதனால நான் அம்மா இருப்பதா சொல்லி திருமணத்துக்கு அவங்களைப் பேச அனுப்பினேன்.”

    “அப்போ… அவங்க உன் அம்மா இல்லையா?” என்று கோபமாகக் கேட்டாள்.

    “இல்லை… உங்கப்பாவுக்கு என்னைப் பிடிச்சிடுச்சு. அதுக்குப் பிறகு உண்மையைச் சொல்லிட்டேன். உனக்கும் பிடிச்சிடுச்சி ஆனா நீ என்னிடம் லவ்வை ஓப்புக்கணும் அப்போ சொல்வேன்.” என்று கண்ணடித்தான்.

    “என்ன மாதிரி 420 நீ… யாரோ ஒருத்தரை அம்மானு சொல்லி பிளே பண்ணியிருக்க? இடியட் இடியட்.” என்று தலையனையைப் பிடுங்கி வைத்து அவன் தோளிலே அடித்தாள்.

    “ஏய்ய்… வலிக்குது ஸ்வீட்ஹார்ட். நான் ஒன்றும் இருக்கிற அம்மாவை இல்லைனு சொல்லி ‘ரிச் அநாதை’னு ஏமாற்றலை.

    இல்லாத உறவை இருக்குனு சொன்னேன் அவ்ளோ தான். நான் ஒன்றும் 420 இல்லை.” என்று சாதரணமாகச் சொல்லி கையைத் தலைக்கு முட்டு கொடுத்துப் பதிலுரைத்தான்.

    “நீ… நீ.. பேசறது… அப்போ… தருணேஷ் பொய் சொன்னானா.” என்று கேட்டாள்.

    “இங்க பாரு… போன்ல க்ரஷ்கிட்ட பேசும் போது தன்யனை பற்றிப் பேசின. அப்போ அக்சப்ட் பண்ணியதுக்கு ஓரே ரீசன்.

    நானே க்ரஷ் நானே தன்யன் என்றதால தான்.

    நீயும் நானும் நாளைக்கு எங்கயாவது பப், கடற்கரை, பங்ஷன், மால்னு எங்கயாவது யாரையாவது பார்க்கிறப்ப சைட்டோ, மார்க் போட்டோ, ஜஸ்ட் லைக் தட் அதர் பாய்ஸ் பற்றிப் பேசினா கூட… சில்… நான் பெரிசுப்படுத்த மாட்டேன். பட் அவனைப் பற்றிப் பேசாதே. எனக்குப் பிடிக்காது.” என்று தன்யன் பிடிவாதமாக அழுத்ததிருத்தமாகக் கூறி முடித்தான்.

    “பார் டா. அப்போ நல்லவன் மாதிரி, நாம அப்படி இருப்போம் இப்படி இருப்போம்னு கதை விட்ட. இன்னிக்கு ஆர்டினரி ஹஸ்பெண்டா பேசற. இதுல சார் காதலிச்சு புரிந்து நடக்கிற மாதிரி பில்டப்.

    ஜோக்ஸ் அப்பார்ட்… அவன் அநாதை இல்லை அப்படித் தானே. அப்போ அவனுக்குக் குடும்பம் இருக்கு. அவன் என்னிடம் கூறிய முதல் பொய் அப்படித் தானே.”

    “எ ஸ்மால் மிஸ்டேக் முதல் பொய் இல்லை. இரண்டாவது பொய்.

    முதல் பொய் அவன் உன்னை விரும்புவதா சொன்னது. அவன் உன்னை உண்மையா விரும்பலை. இரண்டாவது பொய் அவனுக்குக் குடும்பம் இருக்கு. பெரிய குடும்பம் எல்லாம் இல்லை. ஒரே ஒரு அம்மா. அவங்களைக் கூட உனக்குத் தெரியும்” என்று அகமேந்தியை பார்க்க, அவளோ யாராயிருக்குமெனப் பார்த்தாள்.

    “ப்ரியங்கா…. அவங்க தருணேஷோட அம்மா.” என்றவன் கொட்டாவி விட்டுக் கண்கள் சொருகியது.

    “ஸ்வீட்ஹார்ட் நீ கலந்த தூக்கமாத்திரை வேலை செய்யுது. எனக்கு என்னையறியாம தூக்கம் வருது. குட்… நை..ட் ஸ்வீட்.” என்று கண்ணயர்ந்தான்.

    “அடேய்…. பக்கி… எழுந்துரு…. அய்யோ… இப்படி என்ன என்னவோ சொல்லிட்டு தூங்கி வழியற…” என்று அவனைப் போட்டு உலுக்க அவனோ நித்திரை பிடியில் கிடந்தான்.

    “ஓ மை காட். இவன் என்னிடம் வம்பு பண்ணிட்டா என்ன பண்ணவென்று தூக்க மாத்திரை போட்டேன். இப்படிப் பொசுக்குனு ப்ரியங்கா தருணேஷ் அம்மானு சொல்லிட்டுத் தூங்கறான். கடவுளே… அவங்க எப்படி இவனுக்காகப் பேச வந்தாங்க. குழப்பமா இருக்கே….” என்று தனியாகப் புலம்பினாள்.

    -சுவடுபதியும்

    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-11

    ஆலியே -11

    தூரத்தில் தருணேஷ் வந்து கொண்டிருந்தான். ‘அமெரிக்காவில் இருந்து எப்பொழுது வந்தான். ஒரு வார்த்தை போனில் கூறவில்லையே.’ என மனம் எண்ண ‘ஏ முட்டாளே போன் பதிவாகியிருக்கும் எண் தன்யனோடது.’ என மூளை இடித்துரைத்தது.

    “ஹாய் அகி…” என்றதும் அகமேந்திக்கு ஒர் அந்நிய பாதிப்பே வர,

    “ஸ்வீட்ஹார்ட் ஏதோ கேட்கணும்னு சொன்னியே கேளு…” என்றான் கையைக் கட்டி மரத்தில் சாய்ந்து நின்றான் தன்யன்.

    தன்யன் குரலில் ஒரு காந்தயீர்ப்பு வந்து அகமேந்தியை ஆள, கண்கள் அவனிடம் சென்று தருணேஷை வந்தடைந்தது.

    “தருணேஷ் நீ என்னை விரும்பற தானே. நமக்குத் தானே மூன்று நாளில் திருமணம் நடக்கப் போகுது. க்ரஷ் வேற என்னனென்னமோ சொல்லறார்.” என்றதும் தன்யனுக்குக் கர்வம் சேர்ந்தது.

    க்ரஷாகப் பேசியது தன்யனாகிய நானென அறிந்தாலும் கூப்பிடுகின்றாளேயெனச் சந்தோஷம் கொண்டான்.

    “ஐ அம் சாரி… நான் விரும்பினேன். பிரப்போஸ் பண்ணினேன். ஆனா திருமணம் என்று நான் பேசலையே… என்ன உலருற அகி.” என்றான் தருணேஷ்.

    “ஓகே… அப்பா மூலமா இவரோட மேரேஜ் பிக்ஸ் ஆகியிருக்கு. நீ இல்லாதப்ப இவர் இப்படி ட்ராப் பண்ணி பிளே பண்ணியிருக்கார். இப்ப ஊரரிய திருமணம் என்றவரை போயிடுச்சு. பரவாயில்லை.. நீ என்னைத் திருமணம் செய்து இவர் முகத்துல கரியை பூசு தருணேஷ்.” என்று பேசி முடித்தாள்.

    தருணேஷிடம் எந்தப் பதிலும் இல்லை.

    “லுக் இப்படித் திடீரெனத் திருமணம் என்றால் என்னால அதை ஏற்க முடியாது.” என்று பேச,

    “தருணேஷ் இப்படித் தவிக்க விடாதே.. இன்னில இருந்து மூன்றாவது நாள் திருமணம். அப்பா ஊர் முழுக்கப் பத்திரிக்கை வச்சியிருக்கார். போன முறையாவது பெண் பார்க்க வந்தவன் இறந்துட்டு அதுவே பெரிய கதை மாதிரி பேசினாங்க. இப்ப திருமணம் வரை வந்து நின்றா நல்லாயிருக்காது. அதுக்காவது இந்தக் கல்யாணம் நடக்கணும்.

    இதுவொன்றும் சிட்டி இல்லை. பக்கத்துல கொலையே நடந்தாலும் நமக்கென்னனு இருக்க, இது கிராமம் சின்னதா பிரச்சனை வெளியே தெரிஞ்சாலும் கண்ணு காது வைத்து பேசுவாங்க. அப்பாவும் உடல்நிலை பார்க்கணும்ல… தருணேஷ்.” என்று முடிக்க,

    “கல்யாணம்னா விளையாட்டா அகி. நான் வீட்ல சொல்லணும்.”

    “நீ அநாதைனு தானே சொன்ன? சே இந்த முட்டாளுக்கு அதுவும் நினைவுயில்லை. என்னடா புதுசா அம்மா சொல்லறானே அப்பவே யோசித்துக் கேட்டு இருக்கணும். அம்மா இருப்பது தன்யனுக்குத் தானே உனக்கில்லையே… நீ தான் தனியாள் ஆச்சே பிறகென்ன” என்றாள் அகமேந்தி.

    “உன்னை எப்படியாவது என்னிடம் சாய வைக்க அப்படிச் சொல்லிட்டேன்.” என்றதும் அகமேந்திக்கு சற்றே தருணேஷ் மீது நம்பகதன்மை ஆட்டம் கண்டது.

    அதுவும் க்ரஷ் கர்வமாகச் சிரிக்க, தான் இங்கே கேலியாக இருக்கின்றோமோயென்ற எண்ணம் வலுத்தது.

    “ஓகே… இப்ப மேரேஜ் பண்ண முடியுமா? முடியாதா…? இல்லை…. தன்யன் மிரட்டி உன்னை இப்படிப் பேச வைக்கிறாரா?” என்றாள் வீராப்பாக….

    “ஐ காண்ட் அகி. நான் ஒன்றும் சின்னப் பிள்ளை இல்லையே…” என்றதும் தன்யன் கம்பீரமாகக் காட்சியளிக்க, அகமேந்தி தன்யன் புறம் திரும்பாமலே… தான் தோற்ற வலியை உணர்ந்தாள்.

    “இப்ப சந்தோஷம் தானே… உங்க இஷ்டம் போலச் செய்யுங்க. நான் கல்யாணத்துல கலாட்டா பண்ண மாட்டேன்…” என்று விறுவிறுவெனக் கத்திவிட்டு சென்றாள்.

    செல்லும் பொழுது தன்யன் தன்னை விளையாட்டாய் எண்ணிவிட்டானே என்ற ஆதங்கம் அதிகமாகவே இருந்தது.

    சைதன்யன் தருணேஷை அலட்சியமாகப் பார்த்து, போனை எடுத்தான்.

    “வசந்த் பத்திரத்ததைச் சொன்ன சொல்படி அவனிடம் கொடுக்க ஏற்பாடு பண்ணுங்க” என்று முடித்துக் கொண்டு, தருணேஷிடம் “கல்யாணம் ஆகற நேரம் பத்திரம் உன் கைக்கு வரும்.” என்று பேசி கடந்தான்.

    அன்று சைதன்யன் அகமேந்தி ஊருக்கு வர தயாராகிக் கொண்டிருந்த போது, தருணேஷ் வேகமாகச் சைதன்யன் வீட்டுக்கு வந்தான்.

    அமெரிக்காவில் இருந்து நேராக வந்திருப்பான் போல….

    சூட்கேஸ் பெட்டியை வீசியெறிய அது சைதன்யன் காலடியில் விழுந்தது.

    “ஏன் இப்படிப் பண்ணறீங்க. என்னை அங்க அனுப்பிட்டு இங்க உங்களுக்கும் அகமேந்திக்கும் திருமண ஏற்பாடு பண்ணறீங்க. அவ நான் விரும்பியவ” என்று கூச்சலிட்டான்.

    சைதன்யன் பேச தருணேஷ் பேச கைகலப்பு ஆகுமோயென வசந்த் பயந்தான். ஆனால் பேச்சு என்னவோ சுமூகமாக மாற்றிவிட்டான் சைதன்யன்.

    எங்கே பேச்சை கொண்டு சென்றால் எப்படி முடியுமென அறிந்து வைத்திருந்தான்.

    அதுவுமில்லாமல் இந்த ராஜாராணி படத்தின் ஜெய் வசனம் போல, எனக்கு அகமேந்தி சமாதானம் செய்யறது தான் கஷ்டம். மற்றபடி தருணேஷ் எல்லாம் மேட்டரே இல்லை’ என்று இருந்தான் சைதன்யன்.

    அதற்கேற்ற மாதிரி தருணேஷ் நடவடிக்கை பத்திரம் வைத்து டீல் பேச மாறிட செய்தான். மாற்றம் வரதானே செய்யும் கிடைக்கும் பலன் அதிகமாக இருந்தாள்.(என்ன நடந்ததுனு பிறகு க்ரஷ் ஒவ்வொரு அத்தியாயமா சொல்வான்)

    தருணேஷ் அங்கே இருக்காமல் சென்றான்.

    சைதன்யன் கழுத்துக் கட்டிலில் படுத்து நிம்மதியாக இருந்தான்.

    அவனுக்கு இத்தனை சுமூகமாக எல்லாம் மாறிவிடுமென எண்ணியிருக்கவில்லை.

    தருணேஷ் வீம்புக்காக அகமேந்தியை தனக்கு விட்டு கொடுக்க மாட்டானென நம்பியிருந்தான்.

    அதற்குக் காரணமும் இருந்தது.

    அகமேந்தி எப்பொழுது தன்னை க்ரஷ்ஷாக உணர்ந்தாளோ அப்பவே அவளைச் சாய்த்திட முடியுமென நம்பினான்.

    உறங்கும் நேரம் வித்யாதரன் வந்து பேச, நடந்தவையைச் சொல்லி முடித்தான். அகமேந்திக்கு அறியாதது தருணேஷ் எப்படி மறுத்துச் சென்றான் என்பதையும் தெளிவாகச் சொன்னான்.

    “என்ன தம்பி ஆபிஸை எழுதி கொடுத்திட்டீங்களா…..” என்று கேட்க சைதன்யன் சிரித்துக் கொண்டே ஆம் என்பதாய் சொல்லி முடித்தான்.

    வித்யாதரனுக்கு ஓரளவு புரிந்தது. அதனால் மேற்கொண்டு எதுவும் கேட்கவில்லை. அவரிடம் தான் அனைத்தையும் ஒப்பித்து இருந்தானே.

    தன் இரு கையிலும் மெஹந்தியை கழுவி கொண்டிருந்த அகமேந்தியிடம், “மாப்பிள்ளைக்குச் சாப்பாடு கொடுக்க அப்பவே செல்வராசுவிடம் சொன்னேன். அப்ப மறந்துட்டு போயிட்டான். இப்ப பாரு உன் அப்பா எத்தனை முறை போவான். நீ கொடுத்துட்டு வா…” என்று அதட்டினார் கல்பனா.

    “ஏய் கிழவி… மற்ற நேரமெல்லாம் பொண்ணும் பையனும் சந்திக்கக் கூடாது அது இதுனு பேசுவ… இப்ப மட்டும் என்ன நான் போகணுமா” என்று அகமேந்தி கத்தினாள்.

    “ஏன்டி அந்தத் தம்பியும் ஹோட்டலையா தங்கியிருக்கு. அதுக்கு என்னவோ அந்த மாமரத்து பக்கத்துல இருக்குற ஓட்டு வீடு பிடிச்சிருக்குனு அங்கையே தங்கிடுச்சு. இராத்திரி நேரம் பாதை சரியா தெரியாம உங்கப்பன் விழுந்துடுவானு உன்னைச் சொன்னேன். பெரிசா கத்துற. இரண்டு நாளு கழிச்சு நீ தானே பண்ணணும். இப்ப சோறு கொண்டு போக என்னவாம்.” என்றதும் மனதில் என்ன கத்தி என்ன பிரோஜனம் கடைசியில் நான் தான் கொண்டு போக வேண்டியதாக இருக்கு எல்லாம் தலையெழுத்து என்று முனங்கலோடு சென்றாள்.

    அவள் வருவதை அணிகலன்களின் ஓசையில் அறிந்தவன் கட்டிலில் நன்றாகத் தலைக்குக் கையை முட்டு கொடுத்து சாய்ந்து இருந்தான்.

    “மருதானி எல்லாம் நல்லா சிவந்து இருக்கு… உன் க்ரஷ் மேல அவ்ளோ லவ்வா ஸ்வீட்ஹார்ட்.” என்று அவள் கைகளைப் பார்வையிட்டவாறு கேட்டான் தன்யன்.

    “இது ஒன்றும் மருதானி இல்லை. மெஹந்தி… யார் வைத்தாலும் சிவக்க தான் செய்யும். எல்லாம் கெமிக்கலோட ரியாக்ஷன்.” என்று கொண்டு வந்த உணவை டொம் டொமெனச் சத்தமிட்டவாறு வைத்தாள்.

    “நானும் கெமிக்கல் ரியாக்ஷன் பற்றித் தான் சொன்னேன் ஸ்வீட்ஹார்ட்.” என்றான் குறும்போடு.

    “இங்க ஒன்று நமக்குள் ஒரு மண்ணும் வராது. இங்க எல்லாம் இருக்கு எடுத்து சாப்பிடுங்க.” என்று செல்ல,

    “லுக் ஸ்வீட்ஹார்ட் எனக்கு எடுத்து வைத்து சாப்பிட தெரியாது. பிரட் பால் என்றால் ஓகே. இத்தனை கேரியர் இருக்கு ப்ளில் ஹெல்ப் மீ…” என்றான்.

    தலையில் அடித்தவாறு இலையைப் போட்டு பரிமாற வரிசையாக எடுத்து வைக்காமல் எதையோ தேடினாள்.

    ”என்ன எல்லாப் பாக்ஸையும் எடுத்தெடுத்து பார்த்து வைக்காம… என்ன தேடற…?” என்றான். அதே நேரம் அவை தட்டுப்பட்டது.

    சின்ன டப்பாவில் பிரட் அல்வா இருக்க எடுத்து வைத்துவிட்டு மற்றவையைப் பரிமாறினாள். இலையில் முதலில் உண்பது இனிப்பு தானே அதைத் தனக்கெனத் தேடியதில் மகிழ்ந்தான். பின்னே ஏனோ தானோவென்று எடுத்து பரிமாறி செல்லாது தேடினாளே.

    பீன்ஸ் பொரியல் உருளை வறுவல் சாம்பார் கத்திரி மசியல் என்று வகைப்படுத்தி வைத்து நிமிர, தன்யன் தன்னைப் பார்ப்பதை அறிந்து திரும்பிக் கொண்டாள்.

    சைதன்யனும் எதுவும் பேசி பிரச்சனையைக் கிளப்ப விரும்பவில்லை.

    “தேங்க்ஸ் அகமேந்தி.” என்றான்.

    என்றுமே ஸ்வீட்ஹார்ட் என்பவன் இன்று அப்பெயரை சொல்லாமல் தன் பெயரையே உச்சரித்ததை எண்ணி கேள்வி கேட்க துடித்தாலும் பேச்சை நீட்டிக்கப் பிடிக்காது எடுத்து புறப்பட்டாள்.

    இருட்டில் செல்லும் அவளைப் பார்த்து இருக்க, “அம்மா….” என்ற சத்தத்துடன் அவள் குரல் கேட்க ஓடி வந்தான்.

    ” என்னாச்சு…” என்று கேட்க அவனுக்குப் பதில் அனுப்பாமல் முள்ளை எடுத்து அவன் முகத்திற்கு நேராக நீட்டி தூக்கியெறிந்தாள்.

    “ராஜதுரை ஹோட்டலில் தங்க என்னவாம். இங்க வந்து தங்கிட்டு இரவுல முள்ளு குத்தாம என்ன செய்யுமா.” என்றவள் அவள் பாட்டிற்குப் புலம்பி கொண்டு சென்றாள்.

    தன்யன் இந்தப் பாதை தெரியும் விதமாக நாளைக்கு ஒரு லைட் போடணும் என்று எண்ணிக் கொண்டான்.

    அடுத்தத் தினம் தெரிந்த கொஞ்ச நஞ்ச உறவுகளும் வீட்டை நிறைக்க, வந்தவர்கள் எல்லாம் தன்யனை கண்டு விட்டுப் புகழ்ந்தார்கள்.

    அதிலே பாதிக்கு மேல் எரிச்சலடைந்தாள்.

    தேஜும் வந்து சேர்ந்து தன்யனை கண்டு வாயை பிளந்து அகமேந்தியிடம் விசாரிக்கச் செய்தாள்.

    “என்ன பண்ண சொல்லற தருணேஷ் கல்யாணம் பண்ணி இவன் முகத்தை உடைப்பான்னு பார்த்தா, அவன் எனக்கென்ன என்று போயிட்டான். அப்பா ஆசையா வரன் பார்த்துப் பத்திரிக்கை அடிச்சு தன்யனுக்கும் எனக்கும் கல்யாணம் பண்ண கனவு கண்டார். அவரிடம் போய், நீங்க அனுப்பிய போட்டோவில் என் காதலன் போட்டோ இருந்ததால் தான் ஓகே சொன்னேனு சொல்ல முடியலை. அப்பாவிடம் அவன் உண்மையைச் சொல்லி என்னமோ பண்ணிட்டான். இந்தத் தருணேஷும் பயந்து ஓடிட்டானா… இல்லை பணத்தைக் கொடுத்து எதாவது பண்ணிட்டாரா புரியலை. என்ன இருந்தாலும் நான் வேண்டுமென்றால் நிலையா பதில் பேச தெரியாது அந்தத் தருணேஷுக்கு.” என்று வெடித்தாள்.

    தேஜுவோ நேரம் காலமெல்லாம் இல்லாமல், “பரவாயில்லை.. நீ க்ரஷ்ஷா இருந்த தன்யனை தானே கல்யாணம் பண்ண போற அப்பறம் என்ன?” என்று சொன்னது தான் தாமதம்.

    “அப்பறம் என்னவா…. அவன் என் உணர்வோட விளையாடி இருக்கான் தேஜு. இது ஆள்மாறாட்டம். எந்த விஷயத்துக்கு ஆள்மாறாட்டம் செய்தாலும் தப்பில்லை. ஒரு பெண்ணோட மனதில் இடம் பிடிக்க இப்படிப் பண்ணினா. அவள் நிலை என்னவாகும்னு ஒரு முறை யோசித்தாரா?

    இதே சென்சிடிவ் ஹார்ட் கொண்ட பெண்ணா இருந்தா தற்கொலைக்கு முயன்று இருப்பா. தன் காதலிச்சவன் வேறயென்று. அவனை விடப் பெட்டராவே இருந்தாலும் நேசித்தது ஒருத்தரை திருமணம் செய்யப் போறவன் ஒருத்தன் என்றால் சாதாரண விஷயமா?

    இல்லை…. இந்தத் தன்யன் என்னவோ மறைக்கறான். தருணேஷை என்ன சொல்லியோ ஆப் பண்ணி வைத்திருக்கான்.

    இவனுக்கு இப்ப பதிலடி தரமாட்டேன். கல்யாணம் முடியவும் ஆட்டி படைப்பேன். அப்போ இருக்கு இவனுக்கு.” என்று கருவினாள்.

    இதைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த தன்யன் சிரித்தபடி அப்படியே நழுவினான்.

    முதலில் அகமேந்தி பேசிய பொழுது வருந்தினான். உண்மை தானே விரும்பியவன் ஒருவன் மணப்பவன் ஒருவன் என்று மெல்லிய மனம் படைத்த பெண்ணின் உணர்வில் அல்லவா விளையாடி இருப்பது. வருந்த செய்தான்… ஆனால் மனமோ தன்யனை அவள் விரும்பவில்லை என்றவொன்றே மற்றதினை அழிக்கவும், தன்னை அவள் இதயத்தில் நிலைநிறுத்தவும் அதுவே போதுமானது.

    என்ன திருமணம் முடித்துப் பதிலடியா… என்று சிரித்தவன் அவளின் சின்னப்பிள்ளை தனமும் தெளிவாக விளங்கியது. அதே சமயத்தில் தான் என்னவோ செய்து இருப்பதை அறிந்திருக்கிறாளென வியக்கவும் செய்தான்.

    ஒன்றா இரண்டா செய்தவைகள். தான் செய்தவையும் தன் நிலையும் புரியும் நேரம் அவளின் மனம் நிச்சயம் மாறுமென நம்பினான்.

    நாளை நடக்கும் திருமண விழாவை மனக்கண்ணில் ஓட்டி பார்த்தான்.

    -சுவடுபதியும்

    • பிரவீணா தங்கராஜ்.
  • முத்தமிட்டு சுவடுபதி ஆலியே-6

    💟-6
         
         தருணேஷிடம் பேசியதாக எண்ணி தேஜூவிடம் எல்லாம் பகிர்ந்தாள்.

         “பரவாயில்லையே… எங்க லவ்வை விட இப்ப தான் ஆரம்பிச்சிங்க… ஆறு மாதம் இருக்குமா…. அதுக்குள்ள கல்யாணம் வரைக்கு போயிட்டார். குட் பா…” என்று தேஜூ பாராட்டினாள்.

         “ஆறுமாதம் இல்லை… ஏழு மாதம் ஆச்சு… நான் இங்க வேலைக்கு சேர்ந்து….. ஆனா தேஜூ தருணேஷ் இப்பவும் இதெல்லாம் செய்தானா என்றால் என்னால நம்ப முடியலை. ம்ம்… நான் ஓகே சொல்லி இரண்டு மாதம் கூட ஆகலை. என்னவோ என்னை பார்த்ததிலருந்து விரும்பியவன் அப்பவே பிளான் போட்டு இதை செய்த மாதிரி இருக்கு…” என்று அவளின் எண்ணங்களை வெளியிட்டாள்.

          “உனக்கு இப்பவும் டவுட் தனபாலுனு நினைப்பு… ஆமா அவங்க அம்மா இருக்கறதா சொன்ன…  தருணேஷ் ஏன் அப்போ ரிச் அனாதை என்று சொல்லணும்?” என்று தேஜூ கேட்டதும், இதே யோசனையில் தான் நான் இருக்கேன். அவனிடம் கேள்வி கேட்க தான் இருந்தேன். ஆனா குரல் சரியில்லை. ஒரு வேளை ஊருக்கு எடுத்து வைக்க செய்துட்டு இருப்பானு விட்டுட்டேன்.” என்று அகமேந்தி கூறவும் தேஜூ பாதி உறக்கத்தில் செல்லவும் அகமேந்தி தருணேஷை முதலில் பார்த்ததிலிருந்து இப்பொழுது வரை நினைவுப்படுத்தி பார்த்தும் அவன் மீது எவ்வுணர்வு வரவில்லை. எப்படியும் திருமணம் ஆனதும் காதல் வருமோ என்று உறங்கினாள்.

         இங்கு சைதன்யனுக்கு உறக்கம் பறிப்போனது. பொய்யை மூட்டையாக சொன்னவனுக்கு உறக்கம் இம்மியளவு வருமா…? தருணேஷ் இவ்வூர் விட்டு அகலும் வரை பொட்டு உறக்கமின்றி அவன் மனம் கொல்லுமே.

          வசந்திற்கு அதிகாலை குட்மார்னிங் அகி.
    சாப்பிட்டியா அகி மா.
    இன்னிக்கு லீவ் என்ன சமையல் அகி?
    இந்தியா பாகிஸ்தான் ட்வென்டி ட்வென்டி போகுது அகி.
    அகி உனக்கு யாரை பிடிக்கும்?

    என்று பத்து நிமிடத்திற்கு ஒன்று, தருணேஷ் கேள்வியாக வாட்ஸப் குறுஞ்செய்தி வரவே போன் செய்து சைதன்யனிடம், “சார் அவன் லவ்வர்ஸ் கூட கடலை போடற மாதிரி வரிசையா அகி அகினு வழியறான் சார். சார்… என் பொண்டாட்டிக்கிட்ட கூட நான் இப்படி இத்தனை மெஸேஜ் பண்ணலை… எப்படி சார் தொடர்ச்சியா கேட்கறான்.” என்று அழாத குறையாக கேட்டு வைக்க,

        “லிசன் வசந்த் பத்து மெஸேஜ் வந்த பிறகு எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து ஒரே பதிலா இதை அனுப்புங்க. என்று ‘கிரிக்கேட் பிடிக்காது. உப்புமா சாப்பிட்டேன்.’ அவ்ளோ தான். ஏற்கனவே சாட் ஹிஸ்ட்ரி கொடுத்தேனே பார்த்திங்க தானே… அதுல இவன் வழிந்து பேசினாலும் அவ ஒரு வரி பதில் தருவா. அதனால அதையே அனுப்புங்க. அவன் ஒன்றும் கண்டுபிடிக்க மாட்டான். அத்தோட அவன் அமெரிக்க போகற போதையில் இருப்பான். அதனால சரியா ரெஸ்பான்ஸ் பண்ணலைனா கூட நோ பிராப்ளம்.” என்றதும்

        “ஓகே சார்.. அங்க எப்படி சார்? போட்டோ பார்த்து மேரேஜ் என்ற ரீதியில் அகமேந்தி எப்படி பேசறாங்க” என்று வசந்த் கேட்டதும் சைதன்யனிடம் பெரும் அமைதி.

        “சார்..சார்…” என்றதும்

        “நோ பிராப்ளம் வசந்த். எனக்கு தான் சங்கடமா பேசற மாதிரி இருக்கு. மற்றபடி ஓகே.” என்றான் சைதன்யன்.

         இருவரும் வைத்திட, அகமேந்தியிடம் இருந்து மாலை வரை எந்தவொரு மெஸேஜூம் வராமல் போனது. அதற்கு சைதன்யன் சந்தோஷம் தான் பட்டான்.

        அவளாக தருணேஷ் மீது காதல் கொள்ளவில்லையே…

           அன்று தருணேஷ் கிளம்பும் நேரம் அகமேந்தியை ஏர்போர்டில் வந்து வழியனுப்ப கேட்க வசந்த்தோ அகமேந்தி எண்ணில் இருந்து அனுப்பும் திட்டமாக “வேலை அதிகமாக இருக்கு” என்று முடித்திட தருணேஷ் வீடியோ கால் செய்தான்.

       வசந்திற்கு கை உதறி சைதன்யனிடம் வந்து நின்றான்.

        அவனோ அட்டன் செய்யாமல் யோசித்தவன், “நீ இந்த இரண்டு மாதம் வீடியோ கால் செய்யாம உன்னை பார்க்காம என்னால இருக்க முடியுதானு பார்க்க போறேன் . அதனால நான் எடுக்கலைனா அகைன் பண்ணாதே. ஒரு நாளைக்கு நானா கூப்பிடும் வரை வெயிட் பண்ணு. உன்னை நான் மிஸ் செய்யுறேனானு பார்க்கணும்.” என்று பதில் தந்து முடித்தான்.

        தருணேஷுக்கு அடப்போடி என்ற எண்ணம் துவங்கினாலும், அவனுக்கு சில நிகழ்வு மறக்காமல் துரத்தியது. அதற்காகவே பொருத்து அகமேந்தியின் செயலை சம்மதமாக எடுத்து கொண்டான்.

          இங்கு ஒரு பக்கம் ப்ரியங்கா வேகமாக சைதன்யன் கொடுத்த பணியை முடித்து வெற்றிகரமாக பத்திரிக்கை அடித்து பேசும் அளவிற்கு மாறினார்.

         ப்ரியங்கா ஒரு முறை அகமேந்தியிடம் சைதன்யன் கண் பார்வையில் பேசி வைத்தாள். அவனும் ப்ரியங்காவை முன்பு போல எடுத்தெரிந்திடவில்லை. இதை செய்யவும் கூட ஒரு மனம் வேண்டும் அது இவர்களிடம் இருக்குயென்றே எண்ணினான்.

          அன்று சைதன்யன் வழ்க்கம் போல தன்னிருப்பிடமிருந்து அகமேந்தியை பார்வையால் பருகினான்.

       அகமேந்தி இம்முறை இந்த உணர்வை அலட்சியப்படுத்த இயலவில்லை. இங்கு தருணேஷ் இல்லை என்பதை நன்கு அறிவாள். அப்படியிருக்க இந்த முதுகை துளைக்கும் விழிகள் யாருடையதாக இருக்கும்? என்று மெல்ல மெல்ல யாரும் சட்டென சுதாரிப்பதற்குள், அறியா வகையில் கவனமாக கையாண்டு ஒவ்வொருபுறமாக கவனிக்க யாரும் அப்படி பார்க்கவில்லை.

               இம்முறை சட்டென அந்த நினைவு வர சைதன்யன் கதவு பக்கம் திரும்ப அவனின் ஜன்னல் கதவு பளீச்சிட அவன் முகம் தான். அவன் பார்வை அவளை தான் துளையிட்டது. இவள் பார்க்கின்றால் என்று தெரிந்தும் அவன் பார்வை மாற்றி கொள்ளவில்லை.

            அகமேந்தி சுற்றி ஒருமுறை பார்த்து அவனை பார்க்க அப்பவும் அதே போல பார்த்து தொலைக்க அகமேந்தி முதலாளி என்று எல்லாம் பார்க்காமல் முனங்க ஆரம்பித்தாள்.

          ”இடியட் என்ன திமிர்… ஆளை பாரு… கண்ணு எடுக்காம பார்க்கறதை” என்று பேச சைதன்யனோ ராஜ தோரணையில் கால் மேல் கால் போட்டு, ஒரு கையில் தாடைக்கு முட்டுக்கொடுத்து இருந்தவன் அவளை சொடக்கிட்டு வா என்பதாய் சைகையில் சொல்ல, பதறி எழுந்து அவன் அறைக்கு வந்தாள்.

        அவள் மனமோ ‘ஏதாவது கேட்கட்டும் நீ இனி பார்த்த கண்ணை நோண்டிடுவேன்னு சொல்லணும் என்றவாறு நிற்க, “உட்கார்…” என்றான்.

          “என்ன பார்க்கும் பொழுது எல்லாம் ரூமை ரவுண்ட் அடிக்கிறாப்பள வேடிக்கை பார்த்துட்டு இருக்க. என்னாச்சு உனக்கு..?” என்றதும்

         “இல்லை சார் நீங்க தான்…” என்றவள் பேச்சை முழுங்கி., “யாரோ அடிக்கடி பார்க்கிற மாதிரி பீல் சார். அதான்… யாருனு…” என்று சொல்லிவிட்டாள்.

          “லுக் அகமேந்தி… இது உட்கார்ந்த இடத்துல வேலை… ரிலாக்ஸ் பண்ண அடிக்கடி யாராவது கழுத்தை திருப்பி வேடிக்கை பார்ப்பாங்க. அதனால எல்லாம் நம்மை தான் பார்க்காங்க என்று வேலையை ஓபி அடிக்க கூடாது. நானும் உன்னை வாட்ச் பண்ணிட்டு இருக்கேன். நீ இது மாதிரி நிறைய முறை பண்ணிட்டு இருக்க. திஸ் இஸ் லாஸ்ட். கோ” என்றதும் அகமேந்தி “சாரி சார்” என்றுரைத்து குழப்பவாதியாக தன் இடம் வந்து சேர்ந்தாள். 

          அழுகை வந்து அடைத்தது.. என்னை போய் ஓபி அடிக்கிறேன்னு சொல்லிட்டானே… நான் எல்லாம் இருபத்தி நான்கு மணி நேரம் வேலைக் கொடுத்த கூட செய்து விட்டு போவேன். என்னை போய்…” என்றவளின் மனம் அதே போல முதுகில்  ஊர்வதை உணர்ந்தாலும் திரும்பி பார்க்கவில்லை.

         இங்கு தருணேஷ் வந்த வேலையில் தினமும் நேரம் போனது. அதுவும் வேலை நேரம் போக மற்ற நேரத்தில் ஊரை சுற்றி காட்ட அங்கே ஓர்க் செய்யும் பெண்ணின் நட்பும் மற்றவர்களுக்கு கிடைத்தது. அதனால் வந்ததும் அகமேந்திக்கு ஒர் வாய்ஸ் மெஸேஜ் அனுப்பி இருந்தான். அதன் பின் அமெரிக்க மோகமும், அவ்வூரில் இருந்த பெண்ணின் பழக்கமும் ஆர்வத்தோடு ஊர் சுற்றுவதில் இருந்தது.

        வசந்திற்கு அப்பாடா என்றிருந்தது. ஒரு பெண்ணா… ஒரு நம்பரில் இருந்து மெஸேஜை மெயின்டெண்ட் பண்ண முடியலையே… அதெப்படி பெண்கள் பேர்ல பேசறவன் எல்லாம் ஐடியை மெயின்டன்ட் பண்ணுவாங்க. அடச்சாமிகளா… இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பா என்பது போல இருக்கு. இதையே மெயின் வேலையா சுத்தறவன் எம்புட்டு கேவலமான ஜென்மமா இருப்பான். ஸ்சப்பா… இந்த சைதன்யன் சாருக்கு கல்யாணம் முடிவாகறதுக்குள்ள’ என்று சலிப்படைந்தான்

          சைதன்யன் அதிகம் பேசவில்லை… அளவோடு நின்று கொண்டான். என்ன பேசினாலும் அது தருணேஷை எண்ணி பேசுவது என்பதால் அவனுமே தவிர்த்து முடித்தான்.

        அன்று வித்யாதரன் மாப்பிள்ளை பெண் பார்த்து முடிக்காமல் அடுத்தகட்டம் செல்ல தயங்கினார். அது ப்ரியங்கா மூலமாக சைதன்யனுக்கு தெரிய வர, இரவே வித்யாதரன் ஊருக்கு புறப்பட்டான்.

           அதிகாலை சென்றவன் வாசலில் கல்பனாபாட்டி தான் தண்ணீர் தெளித்து கொண்டிருக்க, சைதன்யன் காரில் இறங்கவும் மாப்பிள்ளை என்ற ரீதியில் பதட்டத்துடன் வரவேற்றார்.

         வித்யாதரனுமே சந்தோஷத்தோடு வரவேற்றார்.

       முதலில் ரெப்பிரெஷ் ஆவதற்கும் காலையுணவு பரிமாறியபடியும் நிறைய பேசினார்கள்.

         வித்யாதரனுக்கு சைதன்யனின் பழக்க வழக்கத்திலும் பேச்சிலும் அந்த நேரங்களிலே பிடித்திருந்தது.

            அப்படியே வயல் வரப்பில் நடந்து இடங்களை சுற்றிபார்த்தபடி அகமேந்தியை பற்றியும் அவள் பணிப்புரியும் இடத்தை பற்றியும் பேசியவர். திருமணத்துக்கு பிறகு உங்கயிஷ்டம் வேலைக்கு போவதும் வேண்டாமென்பதும் என்று கூறி முடித்தார். அகமேந்திக்கு போன் போட்டு நீங்க இங்க வந்ததை ஒரு வார்த்தை சொல்லறேன்” என்றவரின் போனை தடுத்து நிறுத்தினான்.

          “மாமா…. நான் சில விஷயம் உங்களிடம் பேசிடறேன். அதுக்கு பிறகு அகமேந்தியிடம் பேசுங்க. என்னை தப்பா எடுத்துக்காதீங்க…” என்று சில விஷயத்தை தயங்கினாலும் மொத்தமாய் கூறி முடித்து நின்றான்.
      
         வித்யாதரனுக்கு தலைவலி ஆரம்பித்தது. “என்னய்யா… சொல்லறிங்க… என் மகள் போட்டோ பார்த்தது உங்களை இல்லையா? அவளுக்கு நீங்கள் பேசுறதுனு தெரியாதா? அந்த பையன் பேர்ல நீங்கனா… நாளைப் பின்ன கல்யாணத்தப்ப பிரச்சனை தானே வரும். அய்யோ…. ஏற்கனவே அவளை பொண்ணு பார்க்க வந்தவன் விபத்துல இறந்ததுக்கே இந்த ஊர் இன்னமும் பேசிட்டு தான் இருக்கு. இதுல இப்படி கல்யாணதன்று என்ன நடக்கும்னு புரியலையே….” என்று வரப்பிலே அமர்ந்து புலம்ப ஆரம்பித்தார்.

         அவருக்கு அகமேந்தி விஷயத்தில் சற்று கலக்கம் உண்டாக பதினொன்று மணி வெயிலில் கண் சொறுகியது.

         அவரை கைத்தாங்கலாக அருகே இருக்கும் ஆலமரத்தடியில் அமர வைத்தவன் அவர் சுவாதீனமாக நேரம் கொடுத்தான்.

        “மாமா… உங்களுக்கு நான் அகமேந்தியை திருமணம் செய்லதில், ஏதாவது அப்ஜக்ஷன் இருக்கா…” என்று வினவினான்.

        சைதன்யனை பார்த்து சற்று நேரம் கழிய, “நீங்க என் மகளுக்கு பொருத்தம்னு சந்தோஷப்படுவதா என்று இப்ப சொல்ல முடியலை. நீங்க சொன்னதை வைத்து பார்த்தா அந்த பையன் பற்றி எனக்கு எதுவும் பதிலளிக்க முடியலை. இதுல என் மக மனசு… அவ உண்மை தெரிந்தாலோ இல்லை… நீங்க மாப்பிள்ளை என்று அறிந்தாலோ அவ எப்படி எடுத்துப்பா நினைத்தாலே கலக்கமா இருக்கு.” என்றார்.

          “உங்களுக்கு இதுல பிரச்சனை வராது. அந்த தருணேஷ் பிரச்சனை பண்ண மாட்டான். நான் அதுக்குள்ள அவனை சரி கட்டிடுவேன். அகமேந்திக்கு நான் தாலி கட்டுவதற்கு முன்னவே புரியவேப்பேன். அவ கல்யாணம் தடைப்படாது. அப்படியும் அகமேந்தி நான் சொல்வதை கேட்கலனா தருணேஷே கட்டி வைச்சிட்டு நான் ஒதுங்கிடறேன். நான் தொந்தரவு பண்ண மாட்டேன்.” என்றான் திடமாக.

         “இப்ப கல்யாணம் நாள் நெருங்க என்ன நடக்குமோனு பயமா தான் இருக்கு. அந்த ப்ரியங்கா… அவங்க…?”
      
         “அவங்க நடிக்க தான் கூப்பிட்டேன். அம்மா மாதிரி என்றாலும் நான் தனி மனிதன் மட்டும் தான். என்னால யாரையும் உறவாக ஏற்க முடியாது.” என்று பதிலை கூறியதும் கல்பனா பாட்டி வீட்டிலிருந்து அழைப்பது கேட்டதும் இருவரும் நடந்தனர்.

       சந்தோஷமாக தன்னை வரவேற்றவரை குழப்ப மனநிலைக்கு தள்ளிவிட்டு கூடவே வந்தான் சைதன்யன்.

        “மாப்பிள்ளை எங்க அம்மாவிடம் எதையும் சொல்ல வேண்டாம். இல்லைனா…. ஏதாவது புலம்ப ஆரம்பிக்கும். அகமேந்தி போன் செய்தா உளறிடும்.” என்று கூறவும் மாதவன் போல உதடு பிரித்து சிரித்து நின்றான் சைதன்யன்.

         அதன் பின் இரவு கிளம்பும் வரை சைதன்யனை முன்னுக்கும் அதிகமாக கவனிக்க செய்தார். அவனின் நடை உடை பாவனை எல்லாம் கண்டு பிடித்தம் கூடி கொண்டு போனது. பிடிக்க வேண்டி மகளுக்கு மறுக்க காரணம் இருக்கின்றதே.

    அவள் காதலிப்பதாக நினைப்பது தருணேஷை அல்லவா?!

    -சுவடு பதியும்.

    -பிரவீணா தங்கராஜ்.