🍁தளத்தில் கதைகளை வாசிக்கும் அன்பானவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். தங்கள் கருத்தை comments மூலமாக பகிர்ந்து உற்சாகமூட்டவும். பேரன்பும் நன்றிகளும்.🍁  

Ongoing Novels | Rerun Novels Archives - Page 11 of 26 - Praveena Thangaraj Novels
புது தளத்திலும் கதைகள் பதிவிடப்படுகின்றன. Register Login செய்து வாசிக்கவும்.

Category: Ongoing Novels | Rerun Novels

எழுத்தாளர்கள் தங்கள் கதையை அத்தியாயம் அத்தியாயமாக தொகுத்து பதிவிடுவதே ongoing novels என்பார்கள்.

  • மனதில் விழுந்த விதையே-4

    அத்தியாயம்-4

        “அப்பவே டவுட்டா இருந்தது டா. இந்த பொண்ணு ஒருமுறை கூட கண் முழிக்காம தூங்குதேனு.” என்று அம்ரிஷ் கோபமானான்.

       தமிழோ “எனக்கென்னவோ உயிரோட இருக்கறானு தான் தோணுது அம்ரிஷ். மூச்சு விடறா பாரு. அதுவுமில்லாம மயக்கமா இருப்பதா அந்த பொண்ணுங்க சொன்னாங்களே” என்று இராணுவ வீரனாக முதலில் உயிர் உள்ளதா இல்லையா என உடல் அசைவு மொழியால் உணர்ந்து தெரிவித்தான்.

      “சாகலை..  ஆனா ஏன்டா அந்த பொண்ணுங்க தூக்கிட்டு இருக்காங்க. ஒருவேளை விஷம் குடிச்சி நேரமாகி சாவாளா? கொடைக்கானல்ல போற வழியில் தள்ளி விட பிளானா? அதனால தான் மயக்கமா இருப்பாளா?

       தமிழ்… எனக்கென்னவோ இதை தெளிவுப்படுத்திட்டு அந்த பொண்ணுங்களை கார்ல ஏத்தலாம்.

      ஏற்கனவே எனக்கு மானம் போச்சு. இதுல கொலை பழி மாதிரி ஏதாவது நடந்தா. என்னால வேதாந்த் பாதிக்கப்படக்கூடாது. இது அவன் கார்” என்று அம்ரிஷ் விளக்கினான்.

       தமிழோ “புரியுது டா.” என்று நண்பர்களையும் அந்த மூன்று பெண்களையும் கண்டு இடுப்பில் கைவைத்தான்.

       வேதாந்த் அருகே வந்து சாவி கேட்க சாக்ஷியும் தந்தாள். ஆனால் தமிழோ “ஒரு நிமிஷம்” என்று தடுத்தான்.

       மென்பனி, சாக்ஷி, சஹானா மூவரும் என்ன என விழியாலே தமிழிடம் வினா தொடுத்தனர்.

        “இந்த பொண்ணு யாரு? ஏன் தூங்கிட்டே இருக்கா? சாரி மயக்கத்துல இருக்கா” என்று கேட்டான்.

       அவன் கேட்ட விதமே மென்பனிக்கு உதறியது.

       சஹானா சொல்லவே தேவையில்லை.
        
       சாக்ஷி தான் “என்ன சார் பிரச்சனை. அவ எங்க பிரெண்ட். தூங்கிட்டிருக்காளோ மயக்கத்துல இருக்காளோ. கண்விழிச்சதும் சொல்லறோம் அவ்ளோ தான்” என்று முகத்தில் அறைவது போல கூறினாள்.

        “ஓ… ஓஹோ… தூங்கறாங்களா? ஆதேஷ் அந்த வாட்டர்பாட்டிலை அந்த பொண்ணு மூச்சில ஊத்து” என்று கட்டளையிட, இம்முறை சாக்ஷியும் திகைத்தாள்.

       தமிழ் எப்பொழுதும் விளையாடுபவன் அல்ல. சற்று சீரியஸானவன். அதனால் எது செய்தாலும் காரணமின்றி கூறமாட்டான். அதனால் ஆதேஷ் அவன் கூறியதை நடைமுறைப்படுத்த பாட்டிலை எடுக்க, “ப்ளிஸ் ப்ளிஸ் அவ தூங்கறா.. எழுப்பாதிங்க” என்று மென்பனி கெஞ்ச துவங்கினாள்.

       “வேதாந்த்.. நீ டாக்டர் தானே. அந்த பொண்ணு பல்ஸ் டவுனாகுதானு அகைன் செக் பண்ணு. எனக்கென்னவோ இந்த பொண்ணு உயிரை கொடைக்கானல்ல போட்டு தள்ள தான் இவங்க கூட்டிட்டு போறதா டவுட்டா இருக்கு” என்று உரைத்தான்.

       “ஹலோ… அவயெங்க பெஸ்ட் பிரெண்ட். உங்க கற்பனைக்கு எங்க நட்பை தப்பா பேசாதிங்க. அவ மயக்கமா இருக்கா. இதோ இந்த கர்ச்சீப்ல இருக்கற மயக்க மருந்தை சுவாசிச்சிருக்கா. எழுந்ததும் அவளே பேசுவா கேளுங்க” என்று உண்மையை உரைத்தவள், பேண்டிலிருந்த கர்ச்சீப்பை தமிழ் முன் நீட்ட முயன்றாள்.
     
       அவள் வெளியில் எடுத்தப்பொழுதே மூக்கை மூடினார்கள்.

      உடனடியாக அதனை கீழே இறக்கினாள்.

       “ப்ளிஸ் அவ வீட்ல பெரிய பிரச்சனை சாகறேன் அதுயிதுனு பிணாத்தினா. அவ வீட்லயே விட்டிருந்தா அவளோட சித்தி அவளை ஒரு கிழவனுக்கு இரண்டாதாரமா கட்டி தர ரெடியா இருக்காங்க.

        எங்களிடம் புலம்பினா… பெஸ்ட் பிரெண்ட் என்ன செய்யறதுனு தெரியலை. அதனால அவ வீட்டுக்கு போய் மயக்கமருந்து கொடுத்து கூட்டிட்டு வந்துட்டோம். எப்படியும் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல கண் விழிச்சி அவளே எங்களுக்கு தேங்க் பண்ணுவா. நாங்க அவளுக்கு நல்லது தான் பண்ணறோம்.” என்று விளக்கவும் ஆண்கள் குழு ஒருவரை ஒருவர் மாற்றி பார்த்தனர்.

       அதில் நம்பலாமா? வேண்டாமா? என்ற யோசனை ஓடியது.

        டீக்கடையில் வேறு  கூட்டம் சேரவும், மூன்று பெண்கள் வெளியே நிற்கவும் அம்ரிஷின் தனிமை இதனால் பாதிக்குமோயென தமிழோ “ஓகே ஏறுங்க. ஆனா அந்த பொண்ணு கண் முழிக்கறவரை நீங்க எங்களோட கஸ்டடி. வேதாந்த் என்னாச்சு” என்றதும் “பல்ஸ் டவுன் ஆகலை டா. நீங்க பேசறப்பவே செக் பண்ணிட்டேன். மயக்கத்துல தான் இருக்கணும்” என்று மருத்துவனாய் விவரித்தான்.

         வேதாந்தை ரெஸ்ட் எடுக்க கூறிவிட்டு தமிழ் வண்டியை செலுத்தினான்.

           மிருதுளாவால் தங்கள் தற்போது மாட்டிக் கொண்டோமென பெண்கள் வருந்தியபடி இருந்தார்கள்.
       யார் என்ன என்று அறியாதவரிடம் அடங்கி தான் போனார்கள்.

       சட்டென காவல் அதிகாரி யாரிடமாவது கூறி தங்களை மாட்டிவிட்டால்? அதன் பின் போலீஸ் ஆதார் கார்டு, டிரைவிங், லைசன்ஸ் என்று கேட்டு அதில் உள்ள அலைப்பேசி எண்ணிற்கு அழைப்பார்கள்.

       என்ன தான் சாக்ஷி சொந்த வீட்டில் பணத்தை திருடி வந்தாலும், மென்பனி அவளது அண்ணன் காரை ஆட்டயைப்போட்டாலும், சஹானா வீட்டில் கூறிவிட்டு வந்தாலுமே, மிருதுளாவை பற்றி தகவல் கேட்டால் இங்கே வந்தது கூற வேண்டும்.

       மிருதுளாவின் சித்திக்கு செய்தி சென்றிடும். பிறகு இந்த கடத்தல் டிராமாவே வேஸ்ட். அதனால் மௌனமாக அமர்ந்து மிருதுளா விழிகள் திறக்க காத்திருந்தனர்.

       தமிழோ அங்கும் இங்கும் வண்டியை திருப்ப, “டேய்… பார்த்து டா… கன்னை பிடிச்ச கையில காரை கொடுத்துட்டு ரோட்ல வண்டியை தாருமாறா ஓட்டற.” என்று ஆதேஷ் தான் வாயை கிண்டினான்.

    தமிழோ “டேய் காஷ்மீர் பார்டர்ல பனிச்சரிவுல வண்டியை ஓட்டறவன் நான். என்னிடமே இந்த வளைவு நெளிவுல ஒழுங்கா ஓட்ட சொல்லற” என்று நக்கலாய் கேட்டான். 
       வேதாந்த் வேறு பக்கத்தில் இருக்க, “அடேய்… நீ தான் வண்டியை சரியா ஓட்டாம இந்த பொண்ணுக்களோட வண்டியை இடிச்சி இப்ப பிரச்சனையை இழுத்துவிட்டது. மூடிட்டு வா” என்று நாகரிகமாய் கூறினான்.

       சஹானா சிரிக்க ஆதேஷோ அவமானமாய் தலைகுனிந்தான்.

        வேதாந்த் சாக்ஷியிடமிருந்து வாங்கிய ஸ்பிரேவை ஆராய்ந்தான்.

       “ஸ்பிரே அடிச்சி எவ்ளோ மணி நேரமாகுது.” என்று கேட்கவும், அவள் நேரத்தை கூறினாள்

       இம்முறை காரை இடித்ததற்கு வருந்துவதை விட பெண்களை நக்கல் தெறிக்கும் விலோசனத்தை ஏற்றி ஆதேஷ் கவனித்தான்.

         “ஆமா… உங்க பெரெல்லாம் வரிசையா சொல்லுங்க? கார்ல மயக்கமான பொண்ணை ஏத்தியிருக்கிங்க, ரொம்ப பேசறிங்க. நாங்க வேற டிராப் பண்ணறோம். தீவிரவாதியா இருந்துட்டா…  ஸ்டேஞ்சரை பத்தி தெரிந்துக்கறோம். சொல்லுங்க சொல்லுங்க.. உங்க பெயர் என்ன? என்ன படிச்சிருக்கிங்க? எங்கயிருக்கிங்க? உங்களுக்கு எல்லாம் கல்யாணம் ஆச்சா?” என்று கேட்டதும் வேதாந்த் மென்னகை புரிந்தான்.

        அம்ரிஷோ, எதற்கும் கேட்டுக்கொள்வது நல்லதென ஆர்வமாய் பதில் சொல்வதை கேட்க திரும்பினான்.

        வேறு வழியில்லை… இதே முன்பென்றால் எகத்தாளமான விடையை தந்திருப்பாள்.

      இன்று அடங்க வேண்டிய கட்டாயம்.
     
       “ஹலோ… சொல்லுங்க… டைம் பாஸாகணும். அதோட நாங்க எங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கிட்டோமே?” என்று தமிழ் கூறினான்.
     
       “என்னது? எப்ப அறிமுகம் செய்திங்க?” என்று சஹானா கண் உருட்டினாள்.

       “ஏங்க… தமிழ், அம்ரிஷ், வேதாந்த், ஆதேஷ் என்று பெயர் சொல்லி தானே பேசிக்கிட்டோம்.
       இதுல டாக்டர் ஆர்மினு சொன்னோமே?” என்று வேதாந்த் விவரித்தான்.

       சாக்ஷியும் மென்பனியும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்து சொல்லலாமென முடிவெடுத்தார்கள்.

       “ஏதோ நாலு ஆண் பெயர்கள் இருக்கு. இரண்டு கடமைக்குரிய தொழில்கள். யார் பெயர் என்னனு எப்படி தெரியும்? ஒருமுறை நீங்களா அறிமுகப்படுத்துங்க” என்று உரைத்திடவும், காரோட்டிய தமிழ் தான் பேசினான்.

       “நான் தமிழ்ங்க.. பேசறதை சொல்லலை… பெயரே தமிழ். நான் தான் ஆர்மி மேன். அண்ட் ஒன் மேன். எனக்கு நண்பர்களை தவிர யாருமில்லை. எனக்கு விடுமுறை கொடுத்திருக்காங்க. இந்த மாதம் அதை என் நண்பர்களோட கொண்டாட போறேன். யாதும் ஊரே யாவரும் கேளீர். எங்க எனக்கான பணியை மேலிடம் தர்றாங்களோ அது என் ஏரியா.
      
       இவன் வேதாந்த் நியூராலஜி டாக்டர். கேகேநகர்ல தனியா க்ளினிக் இருக்கு. அப்பா அம்மாவோட செல்ல மகன். இரண்டாவது மகன்.

        ஆதேஷ் ஆர்செரி. வண்டி தான் தாறுமாறா ஓட்டுவான் இந்த குறிப்பார்த்து வில்விடறதுல கேடி. சின்னதுல மாங்கா மரத்துல அடிக்க ஆரம்பிச்சவன். அந்த டேலண்டை அப்படியே படிபடியா பெரிதாக்கி இப்ப ஆர்செரி ஸ்போர்ட் க்ளப் நடத்தறான். அப்பா அம்மா இல்லை, அண்ணா அண்ணி தான். அவங்களும் தனியா வீடெடுத்து போயிட்டாங்க. அதனால எப்பவும் எங்களோட வந்தா வாய் ஜாஸ்தி.

       இவன் அம்ரிஷ். சினிமா ஸ்டாரா, “டேய்” என்று வேதாந்த் குரல் கொடுக்க, “இருடா… மறைக்க வேண்டாம். சினிமால அசிஸ்டண்ட் டேரக்டர். வீட்டுக்கு ஒரே பையன். அப்பா அம்மா சித்தப்பா சித்தி இருக்காங்க. என்னடா… ஓகேவா?” என்று தமிழ் கேட்க அம்ரிஷோ முகத்தை மறைத்த மாஸ்கை எடுக்காமல் வண்டியை கவனமா ஓட்டு.’ என்று செய்கையில் உரைத்தான்.

       இப்ப உங்க முறை சொல்லுங்க” என்று வேதாந்த் கேட்டதும் சாக்ஷியும் மென்பனியும் செருமினார்கள்.

        “நான் சாக்ஷி… டான்ஸர். பரதம் வெஸ்டர்ன் இரண்டும் வரும். அப்பா அம்மா நான் மட்டும் தான்.

      இவ சஹானா மியூசிக் டீச்சர். பெயருக்கு ஏற்றது போல நல்லா பாடுவா, அப்பா அம்மா அப்பறம் அக்காவை கல்யாணம் பண்ணி அமெரிக்கால கொடுத்திட்டாங்க.

       மயக்கத்துல இருக்கறவ மிருதுளா, அவளுக்குனு நிறைய டேலண்ட் இருக்கு. நல்லா வீணை வாசிப்பா. சஹானா போலவே பாடுவா. என்னை போல ஆடுவா. ஆனா எதுவும் தொழிலா ஆத்மார்த்தமா எதுவும் இல்லை.
       
       அவளுக்கு அவங்க வீட்ல சித்தி தொல்லை. எந்த வேலைக்கும் போக விடமாட்டாங்க. காலேஜ் படிக்க விட்டதே எங்களோட நட்பு கூட்டணியால தான். மத்தபடி வீட்டோட இருக்கா. அந்த தாழ்வுமனப்பான்மை இருக்கு. எத்தனை தடவை சொன்னாலும் புலம்பலை விடமாட்டா.
      
       இவ மென்பனி நாவல் ரைட்டர். இதுவரை ஆறு நாவல் முடிச்சிருக்கா. அதுல மூன்று புக்பேர்ல கூட புக்கா வந்துச்சு.
         ரீசண்டா குமுதம்ல கூட சீதையும்-கண்ணகியும் அப்படின்னு ஒரு கட்டுரை எழுதி வெளிவந்தது. வாசித்தது உண்டா?” என்று ஆண்களை ஏறிட்டாள்.
      
       மென்பனி ரைட்டர் என்றதுமே தமிழுக்கு ‘அச்சோ… அம்ரிஷை அசிஸ்டெண்ட் டேரக்டர் என்று சொல்லிட்டேன். ஏதாவது பேச ஆரம்பிப்பாளோ? பேசினா பிரச்சனை வந்துடுமா? ரிலேட்டடா தொழில் இருந்தா தப்பாச்சே. ஏற்கனவே இந்த பொண்ணுங்களுக்கு ஓவரா தான் தைரியம் தாண்டவமாடுது.

      இதுல அம்ரிஷ் சினி ஸ்டார் என்று தெரிந்தால் என்ன நடக்கும்?’ என்று பயந்தான்.

       இந்த கூட்டத்தில் தமிழ் தான் எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என பேசவோ செயல் புரியவோ மாட்டான்.

       எதிலும் நிதானம் காணப்படும். இப்ப தமிழே சொதப்பியதாக தோன்றியது.

       வேதாந்தோ ‘சமாளிப்போம்’ என்று இமை மூடி பதில் தந்தான்.

       அம்ரிஷோ மென்பனி ரைட்டர் என்றதும் தன்னிடம் அதிகம் பேசுவதாக நாடினாலென்று அவளை ஏறிட, “சீ… எனக்கு இந்த கதை சொல்லறது வராது. ஒன்லி எழுதறது என்னோட மனநிம்மதிக்காக தான்.’ என்று பெண்ணவள் அவனுக்கு பதில் தந்தாள்.

       அதே நேரம் மிருதுளா அசையவும் அம்ரிஷ் அவள் புறம் திரும்பினாள்.

      -தொடரும்.

  • மனதில் விழுந்த விதையே-3

    அத்தியாயம்-3

    நான்கு ஆண்களும் திகைத்திருக்க, சுதாரித்தது என்னவோ வேதாந்த் தான். டாக்டர் அல்லவா?!

    “ஹலோ கேர்ள்ஸ்… என்னதிது. அந்த பொண்ணுக்கு என்னாச்சு? ஏன் இப்படி தூக்கிட்டு போறிங்க” என்று பதறினான்.

    “கூல் கூல்… எங்க பிரெண்ட் தான். கொஞ்சம் தூக்கத்துல இருக்கா. நடுவுல எழுப்பினா எழுந்துக்க மாட்டா. கும்பகர்ணனுக்கு தங்கச்சியா பிறக்க வேண்டியது” என்று சஹானா பதில் தரவும் வேதாந்தோ நம்பாமல் மிருதுளா கையை பிடித்து பல்ஸை சோதிக்க முற்பட்டான். ஆனால் மென்பனி தீண்ட விடாமல் தடுத்தாள்.

    அதன் காரணமாக கோபத்தில் “டிரக்ஸ் யூஸ் பண்ணிருக்காளா.” என்று குற்றம் சாட்டும் விதமாக கேட்டான்.
    சாக்ஷியோ “புல்ஷிட் அவ மயக்கமா இருக்கா. டிரக்ஸ் எல்லாம் எடுத்துக்கலை.” என்று கூறினாள்.

    “ஏன் மயக்கத்துல இருக்கா? டிரிங்ஸ் பார்ட்டியா?” என்று ஆதேஷ் கேட்டதும் சாக்ஷியோ “வந்தேன் மண்டையை உடைச்சிடுவேன். எங்க செட்டுலயே ரொம்ப சாதுவான நல்ல பொண்ணு மிருதுளா. தப்பா பேசாதிங்க.” என்று கோபமாய் மொழிந்தாள்.

    ‘அப்ப இவங்க நல்ல பொண்ணு இல்லையாடா’ என்று ஆதேஷ் நக்கலாய் முனங்கினான். தமிழ் அதட்டும் பார்வையை வீசவும் அமைதியானான்.

    “என்னங்க இது. இப்படி இருந்தா எப்படி கூட்டிட்டு போக? வர்ற வழியில போலீஸ் பிடிச்சா?” என்று வேதாந்த் கேட்க, “லுக் அதெல்லாம் வரமாட்டாங்க. இப்படி பப்ளிக்ல தன்னந்தனியா இரண்டு கார் நிறுத்திட்டு பேசிட்டு இருந்தா தப்பு தப்பா நினைப்பாங்க.” என்று மென்பனி கூறினாள்.

    அதன் பிறகே தலையிலடித்து வேதாந்த் பெண்கள் உபயோகித்த காரை ஓரமாக நிறுத்தி, சாவியை அங்கே இருந்த மரப்பொந்தில் வைத்து போட்டோ பிடித்தான்.

    “அம்ரிஷ் உன் போனுக்கு சாவி மறைச்சி வச்சிருக்கற பிக் அனுப்பிட்டேன். இந்த மரத்துல நம்பர் இருக்கு. அப்படியே அதையும் லொகேஷனையும் பி.ஏவுக்கு ஷேர் பண்ணி வந்து, காரை எடுத்து பஞ்சர் மாத்தி கொடைக்கானலுக்கு எடுத்துட்டு வரச்சொல்லிடு. நாம கிளம்பலாம்.” என்று உரைத்திடவும் முகமூடி அணிந்த அம்ரிஷ் தோழன் கூறியதை மடமடவென செய்து முடித்து ‘டன்’ என கைக்காட்டினான்.

    வேதாந்த் கார் பெரிது. அதனால் பின்னிருக்கைக்கு அப்பால் இருந்த இடத்தில் பின்கதவு திறக்க மிருதுளா சஹானா இருக்கவும் மென்பனி அமர்ந்துக்கொண்டாள். மிருதுளா சரிந்து கிடக்க, சாக்ஷியோ முன்னால் அம்ரிஷ், தமிழ் அருகே அமர வேண்டிய கட்டாயத்திற்குள் ஆளானாள்.

    ஆதேஷ் காரை இயக்க செல்ல, வேதாந்தோ, “மச்சி நீ ஓட்டி கிழிச்சது போதும். மூடிட்டு இங்கயே உட்காரு. நான் கார் டிரைவ் பண்ணறேன்” என்று சென்றான்.

    கார் ஓட்டுனர் இருக்கைக்கு வந்ததும் சாவியை தேட, ஆதேஷோ “அந்த பொண்ணுகிட்ட தான் இருக்கு என்றான். சாக்ஷி அவளிடமிருந்த சாவியை தர வேதாந்தோ பெற்று கொண்டு காரை இயக்கினான்.

    மென்பனியோ “என்னோட காரை உங்க பி.ஏ வந்து எடுத்துப்பார் தானே? பாதுகாப்பாக இருக்குமா?’ என்று இரண்டு மூன்று முறை கேட்டு நின்றாள். மற்றவரின் முறைப்பை பார்த்து அமைதியானாள். காரோ இடித்த இடம் தாண்டி சாலையில் புயலாய் கிளம்பியிருக்க, கவலையாக இருந்தாள்.

    இப்படி நடக்குமென பெண்கள் யாரும் நினைக்கவில்லை. முகமறியா ஆண்களோடு பயணிப்பது சற்று அசௌகரியம் என்றாலும், மென்பனி மற்றும் சாக்ஷியால் நீண்ட தூரம் காரை இயக்க முடியுமா? என்பதும் சந்தேகம் தான். அதற்கு இப்படி டிரைவர்களாக வந்து சேர்ந்தவர்களை எண்ணி சிரித்து கொண்டார்கள்.

    பாதுகாப்பை மட்டும் அடிக்கடி சரியாக உள்ளதாயென ஆராய்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று சாக்ஷி குகூள் மேப்பில் தாங்கள் போகும் வழி சரியாயென பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

    ‘நம்பிக்கையில்லைனா ஏன் ஏறணும். ஏதாவது ஏசி பஸ் வந்தா ஏத்திவிடலாமா?’ என்று கிசுகிசுத்தான் ஆதேஷ்.

    “சும்மாயிரு டா. இந்த டைம்ல வண்டியை நிறுத்தி ஏத்தி விடறது நல்லதில்லை. முதல்ல வண்டி நிற்காது.” என்று அம்ரிஷ் கூறவும் நீண்ட நேரம் அம்ரிஷ் ஆதேஷ் இது போன்ற வாக்கு வாதத்தால் கிசுகிசுக்க, மென்பனியோ முன்னாலிருந்த ஆர்மியை சார்ந்த தமிழையும், வேதாந்தையும் அளவிட்டாள்.

    இவனுங்க இரண்டு பேரும் தான் ஓரளவு நல்லவனுங்க மாதிரி இருக்காங்க. இவன் ஏன் முகத்தை மூடிட்டு இருக்கான். இவன் லொடலொடனு இருக்கான். ஓ மை காட் என்று சஹானாவை காணவும் அவளோ வீட்டிலிருந்து எடுத்து வந்த சாக்லேட் கவரை பிரித்து சுவைத்தாள்.

    “எருமை எனக்கு” என்று மென்பனி கேட்க கொடுக்கும் நேரம் சாக்ஷி இடைப்புகுந்து வாங்கினாள்.

    “கேட்டா கொடுக்க போறேன். ஏன்டி.” என்று மற்றொன்றை தரவும் விழுங்க, ஆண்களோ ‘நம்ம கார்லயே ஏறிட்டு நம்மளை பார்க்க வச்சி திங்குதுங்க’ என்று பெருமூச்சை வெளியிட்டான் ஆதேஷ்.

    “ரொம்ப மூச்சு வாங்காதிங்க. இந்தாங்க” என்று சஹானா அவனுக்கும் கொடுக்க மறுத்தான்.

    மறுத்தவன் சும்மா இருந்திருக்கலாம். வாயை விட்டான்.”சாக்லெட்ல ஏதாவது மயக்கம் கலந்து வச்சிருந்து நாங்க சாப்பிட்டதும் மயங்கிட்டப்பிறகு நகையை பணத்தை கொள்ளை அடிக்கவா? எனக்கு எதுவும் வேண்டாம்” என்று திரும்பினான்.

    “அடச்சீ… நாங்க தெரியாதவங்க கார்ல வந்தாலும் தில்லா தைரியமா இருக்கோம். நீங்க என்ன இப்படி பயந்து நடுங்கறிங்க.

    இங்க பாருங்க… நாங்க ஒன்னும் நமுத்து போன குடும்பம் கிடையாது. நல்ல குடும்பத்து பொண்ணுங்க தான்.” என்று காட்டமாக கூறிவிட்டு ‘தலைவிதி எங்க கார் பஞ்சர் ஆகாம இருந்தா நாங்களே போயிருப்போம். இப்படி கண்டதுங்ககிட்ட பேச்சு வாங்க வேண்டிதா இருக்கு.’ என்று முனங்கியவள், “இங்க நாம எல்லாம் தெரியாதவங்க என்பதால பேசமுடியலை அட்லீஸ்ட் இந்த நைட் டைம் அமைதியை உடைக்க சாங்ஸாவது போடுங்களேன்.” என்று சஹானா உரைத்திடவும் தமிழ் எஃப். எஃம்-மை தட்டினான்.

    ‘நீங்க கேட்டுட்டு இருக்கறது ஹலோ எஃப்எஃம். இந்த ரம்மியமான பௌவுர்ணமி இரவில் நிலா பாடல்களா ஒலிப்பரப்பிட்டு இருக்கோம். அடுத்து நீங்க கேட்கப் போற பாடல் மௌவுனராகத்திலிருந்து பனிவிழும் இரவு நனைந்திடும் பொழுது எஸ்.பி.பி சார் இப்ப நம்ம கூடயில்லை. ஆனாலும் அவரோட குரல் எப்பவும் நம்ம கூடவே பயணிக்கும்.’ என்று முடிந்தது.

    பனிவிழும் இரவு
    நனைந்தது நிலவு
    இளங்குயில் இரண்டு
    இசைக்கின்ற பொழுது
    பூ பூக்கும்
    ராப்பொழுது பூங்காற்றும்
    தூங்காது வாவாவா

    பனி விழும் இரவு
    நனைந்தது நிலவு
    பூவிலே ஒர் பாய் போட்டு
    பனித்துளி தூங்க
    பூவிழி இமை மூடாமல்
    பைங்கிளி ஏங்க…’ என்றதும் ஆதேஷ் கண்கள் சாக்ஷியை காண அவளோ வேதாந்த் சரியாக காரை இயக்குகின்றானா? என்று அளவிட்டாள்.
    வேதாந்துமே குகூள் மேப்பில் மெயின் ரோட்டு பாதையை போட்டு விட்டு தான் வண்டியை இயக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

    ஆதேஷ் பின்னால் திரும்ப மென்பனியும் சஹானாவும் பின்னால் திரும்பியவனை என்னவென கடுகடுப்பாய் நோக்கினார்கள்.

    மிருதுளா உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றாள். தன்னை தோழிகள் கடத்தி வந்ததும், அதுவும் யாரோ சில ஆண்களின் வண்டியில் உறங்குவதை அறிந்தால் திங்குதிங்கென்று குதிப்பாள்.

    சாந்த சொரூபியாக பெயர் எடுத்தவள் ருத்ரகாளியாக மாறினாலும் ஆச்சரியப்படுவதில்லை.

    சென்னை தாண்டி செங்கல்பட்டு மதுராந்தகம், விழுப்புரம் என பயணித்து திண்டிவனம் வந்தப்போது லேசான காலை பொழுது மலர்ந்தது.

    ஒன்றிரெண்டு டீக்கடை திறந்திருந்தது.

    சஹானா கொண்டு வந்த நொறுக்குதீனி பையை எடுத்து பார்த்தவள் காலியாகியிருக்க, மென்பனியோ “ஐ நீட் எ பிரேக். கால் வலிக்குது. அதோட காபி குடிக்கணும் போல இருக்கு. வண்டியை ஏதாவது டீக்கடையில நிறுத்தறிங்களா?” என்று கேட்டாள்.

    அம்ரிஷோ “நோ.” என்று கத்த, “ஒய் நாட்” என்று சாக்ஷி கேட்க, தமிழோ “டேய்.. நீ கார்லயே இரு. அவங்க டீ குடிக்கட்டும். என்ன பிரச்சனை வந்துடப்போகுது.” என்றான்.

    வேதாந்தும் “நாம ஏதோ ஸ்டேஞ்சர்ஸ் மாதிரி ஏதாவது மிஸ் பிஹேவ் பண்ணிடுவோம்னு இவங்க இரண்டு பேருமே தூங்கலை. பாவம்டா லேடிஸ்.. பேஸிக்காவே கேர்ள்ஸ் புட்டீஸ்(foodies) டா.” என்றதும் அம்ரிஷோ “என்னவோ பண்ணு” என்று கூறினான்.

    “டீக்கடை பார்த்தா நீங்களே சொல்லுங்க.” என்று உரைத்துவிட்டு வேதாந்த் காரை இயக்க, இரண்டு இடத்தில் காலியாக இருந்த டீக்கடையில் விடுத்து மூன்றாவதாக இருந்த டீக்கடையை சுட்டிக்காட்டி “இங்க நிறுத்துங்க. காலையிலேயே மூன்று, நாலு பேர் டீக்குடிக்க வந்திருக்காங்க. சோ டீ டேஸ்ட்டியா இருக்கலாம்” என்று சாக்ஷி உரைத்திடவும் வண்டி ஓரமாய் நிறுத்தப்பட்டது.

    சாக்ஷியும் மென்பனி இறங்கும் நேரம் சஹானா விழித்துவிட, “நானும் வர்றேன் டி” என்று மிருதுளா சீட்ல தானே படுத்திருக்கா” என்று இறங்கினாள்.

    சாக்ஷியோ இறங்கியதும் கார் சாவியை எடுத்து கொண்டு, “எங்களை விட்டுட்டு மிருதுளாவோட காரை எடுத்துட்டு பறந்துட்டா. சாரி” என்று சென்றாள்.

    “ஏய் லூசா நீ.. இந்தளவு கூட நம்பிக்கை வைக்க மாட்டியா?” என்று வேதாந்த் கத்த, அதனை செவிமடுத்திடாமல் நடந்தார்கள்.

    “இந்த காலத்துல இப்படி தனியா… நைட் டைம்ல… கொடைக்கானல் போக முடிவெடுத்து ஃபோர் யங் கேர்ள்ஸ் தைரியமா வர்றாங்க. ஆச்சரியமா இருக்கு. நிஜமாவே பெண்கள் தைரியமாவும் துணிச்சலாவும், தனியாக சுய சிந்தனையோட வாழறாங்க.” என்று சிலாகித்தான் தமிழ்.

    ஆதேஷோ “போடா… வீட்டுக்கு தெரியாம ஓடிவந்திருக்கற மாதிரி தெரியுது. இந்த பொண்ணை பார்த்தியா.? வந்ததிலருந்து தூங்குது. தப்பு தப்பு தூங்குதுனு சொல்லக்கூடாது. மப்புல மயக்கத்துல இருக்கா?” என்று கன்னத்தை தட்ட சென்றவனை அம்ரிஷ் தடுத்தான்.

    “வேண்டாம்.. எந்த கிறுக்குத்தனமும் பண்ணாதே. நானே ஏகப்பட்ட இஸ்ஸுல மாட்டிக்கிட்டு எப்படி ரிவெல்லாகறதுனு முழிச்சிட்டு வர்றேன். புதுசா எந்த பிரச்சனையும் வேண்டாம்.” என்று உரைத்தவன் பின்னால் திரும்பி மயங்கியிருப்பவளை கண்டான்.

    குழந்தை போன்ற முகம். மாசு மருவென்று எதுவும் இல்லை. இரண்டு அதட்டு போட்டால் அழுதிடுவாளோ என்பது போன்று இருந்தாள்.

    “மச்சான் எனக்கும் டீ குடிக்கணும் போல இருக்கு. பட் இங்க ஹைஜீனிக்கா இருக்குமா?” என்று ஆதேஷ் தலையை வெளியிட்டபடி பார்த்தான்.

    மூன்று பெண்களும் ஊதி ஊதி டீயை குடிப்பது பார்ப்பவர்களுக்கும் எச்சி ஊறியது. டீயை சுவைக்க மனம் பிராண்டியது.

    தமிழோ, “இதை விட சின்ன சின்ன கடையில கூட காஷ்மீர் பக்கம் டீ குடிச்சிருக்கேன். பசி என்று பார்க்கறப்ப, ருசியோ சுத்தம் சுகாதாரமோ தெரியாது டா மச்சான். நான் டீ குடிக்க போறேன். வரணும்னா வா” என்று இறங்கினான்.

    தமிழ் இறங்கவும் “டேய் மச்சான் நானும் வர்றேன்.” என்று வேதாந்த் வந்தான்.
    ஆதேஷோ “நானும் போறேன் டா.” என்று இறங்கினான். அம்ரிஷால் வெளியே வரயியலாது. அவனுக்கான சூழ்நிலை அப்படி. “டேய்… டீ டேஸ்ட் நல்லாயிருந்தா எனக்கும் வாங்கிட்டு வா.” என்று கூறினான்.

    ஸ்கூல் பெஞ்ச் போன்றதில் அமர்ந்து, டீயை பருகிய பெண்கள் பார்வை மூன்று ஆண்கள் நடந்து வரவும், ‘வேதாந்த், தமிழ், ஆதேஷ், அம்ரிஷ் ஆனா யார் யார் பெயர்னு சரியா தெரியலை. பட் எவனோ ஒருத்தன் டாக்டர் அண்ட் இன்னொருத்தன் ஆர்மி. அப்படியொன்னும் பிஹேவ் தவறா தோணலை. என்ன நம்ம பிரைவேஸி மில்ஸாகுது. நம்மளால அவங்க பிரைவேஸி மிஸ்ஸாகுது.’ என்று பேசிக் கொண்டிருந்தவர்கள் மௌனமானார்கள்.

    பெண்கள் மூவரும் டீயை அருந்தி முடிக்க, அங்கிருந்த பட்டர் பிஸ்கேட், சூடான வடைகள், போண்டா என வாங்கி கொண்டார்கள்.

    வேதாந்தோ ஆதேஷ் இருவரும் வாய் பிளந்து பார்க்க, தமிழோ காரிலிருக்கும் அம்ரிஷிற்கு டீயை எடுத்து வந்தான்.

    அந்நேரம் அம்ரிஷ் உறங்கும் பெண்ணவளின் நெஞ்சில் கைவைக்க சென்றான்.

    “அம்ரிஷ்” என்று கத்த, “உஸ்… சும்மாயிருடா… கத்தாத. ஏதோ லெட்டர் மாதிரி தெரியுது.” என்று கூறினான்.

    தமிழோ மற்ற பெண்கள் வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது. உறங்கும் பெண் சரிந்திருக்க, அவளது நெஞ்சு பகுதியில் வெள்ளைத்தாள் ஒளிந்திருந்தவை வெளியே பார்வையில் பட்டது.
    பேப்பர் இருந்த இடம் பிரச்சனைக்குரியதானது. அதனால் மீண்டும் ஏதேனும் ஆரம்பித்து அம்ரிஷை வெளியே வரச்சொன்னால் அவன் யாரென அறிந்து அதற்கு ஒரு பஞ்சாயத்து நடக்கலாம்.

    அம்ரிஷோ அந்த பெண்ணின் நெஞ்சில் சரிந்திருந்த காகிதத்தை அவள் உடலில் தன் விரல்படாமல் எடுத்தவன், காகிதத்தை வாசிக்க ஆரம்பித்தான்.

    ‘என் சாவுக்கு யாரும் காரணமில்லை. என் மனவுளைச்சலே காரணம்.’ என்று எழுதி மிருதுளா என்ற கையெழுத்து பதிவாகியிருந்தது.
    கீழே ‘ஐ மிஸ் யூ பிரெண்ட்ஸ். என்னை மறந்துடாதிங்கடி.’ என்று இருந்தது.

    தமிழும் அம்ரிஷும் மாறி மாறி திகைத்து பார்த்தார்கள்.

    -தொடரும்.

  • மனதில் விழுந்த விதையே-2

    அத்தியாயம்-2

       மூன்றாவதாக வந்த உருவம் முன்னிருக்கும் இருவரை கண்டு, “இப்ப எதுக்கு முகத்தை மறைச்சிட்டு இருக்கிங்க?” என்றதும் இருவரும் திரும்பி பார்த்தனர்.
      
       “சாக்ஷி… உன்னை தான். ஏய் மென்பனி ஏதாவது பேசுங்கப்பா. ரொம்ப நெர்வஸா இருக்கு. இவளுக்கு ஏன் மயக்கப்படுத்திருக்கிங்க.” என்று சஹானா கேட்கவும், முதலுருவம் வாயை திறந்தது.

        “என்ன பேச… எல்லாம் பேசி வச்சி தான் தூக்கிட்டோமே.
       இந்த ராத்திரி நாலு கேர்ள்ஸ் தனியா போனா என்னாகறது? அதனால இந்த வேஷத்தை கலைக்கலை. இப்படியே இருக்கட்டும். இந்த ஹூடி-ஜாக்கெட் தலையை மறைச்சிட்டு இருக்கறது தான் கம்பர்டபிள். இல்லைனா நமக்கும் சேப்டி இல்லை. நாம  நல்லாருக்கணும்னு நினைக்கற இவளுக்கும் சேப்டியில்லை.

       நாம கேர்ள்ஸ்னு தெரிந்தா, எதிர்ல தென்படுகின்ற போலீஸ், தனியா சுத்தற பசங்க யாருக்காவது சந்தேகம் வரலாம். இவளை காப்பாத்த நினைச்சு, பிறகு நாம நாலு பேரும் ஆபத்தை சந்திக்க வேண்டியதா போயிடும்.
       விடியற வரை இந்த வேஷமே இருக்கட்டும்.” என்றாள் சாக்ஷி முதல் உருவம்.

        “எஸ்…  சாக்ஷி சொல்லறது கரெக்ட் அதோட இவ எழுந்தா இவளே காரியத்தை கெடுத்துடுவா” என்றது காரோட்டும் உருவமான மென்பனி.

        மூன்றாவதாக வந்த சஹானாவோ மடியில் மிருதுளாவை தாங்கி, அவளது மாசுமருவற்ற முகத்தை கண்டு, “உண்மை தான். இவ எழுந்திருச்சா இவளே ஊரைக் கூட்டிடுவா. அழுதழுது எங்க வீட்டுக்கு போறேன். என்னை விட்டுடுங்கடி. நான் அங்கயே இருந்து செத்து போறேன்னு பிணாத்துவா” என்று கூறி முடித்தாள்.

      சாக்ஷி, மென்பனி, சஹானா, மிருதுளா நால்வரும் தோழிகள். பள்ளி கல்லூரி வரை ஒன்றாக பயின்ற தோழிகள். அதனால் அதிகப்படியான உரிமையான நட்பு நால்வருக்கும் உண்டு.

      யாரும் ஒருத்தரை உயர்த்தி மற்றவரை மட்டம் தட்டாதவர்கள். நால்வரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் சமளவில் நேசத்தை, நட்பை கொண்டவர்கள்.
       அதனாலோ என்னவோ மிருதுளா பிரச்சனையை மற்ற மூவரும் ஒன்றுகூடி முடிவெடுத்து அவளை கடத்திக்கொண்டு செல்கின்றார்கள்.

       மென்பனி காரை மிதமான வேகத்தில் இயக்க, சஹானாவும் லேசாய் கண்ணயர்ந்தாள்.

        சாக்ஷியும் மென்பனியும் மட்டும் பொட்டு உறக்கமின்றி சாலையை கவனித்தார்கள்.

        சாக்ஷி தண்ணீர் பாட்டிலை திறந்து குடிக்க, கேளம்பாக்கம் தாண்டியிருப்பார்கள். “எனக்கும் கொஞ்சம் தண்ணி கொடு” என்று மென்பனி கேட்க சாக்ஷியும் கை மாற்றி தந்தாள்.

      ரோட்டை கவனமாய் பார்த்துக் கொண்டு மிடறுமிடறாய் நீரை குடிக்க, பின்னாலிருந்து செவ்ரோலெட் பெரிய வண்டி வேகமாய் மோதவருவது போல கண்ணாடியில் தெரியவும், நிலைத் தடுமாறி மென்பனி குடித்துக் கொண்டிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலை கீழே போட்டு இடதுபக்கம் திருப்பி பிரேக்கிட்டு நிறுத்தினாள்.

        மோதுவது போல வந்த வண்டியும் இவர்கள் வண்டியை தாண்டி சடன்பிரேக்கிட்டு நின்றது.

        சாக்ஷியோ “ஏய்… முள்ளு பாதை” என்று கத்தி முடிக்க, மென்பனி பிரேக் போட்டதில் அதிர்வு உண்டாக சஹானா கண்விழித்தாள்.
      
       இடிக்க வந்த காரிலிருந்து இறங்கியவனோ “வாட் தி ஃபக்?” என்று காரை திறந்து இறங்கி அவன் ஓட்டிய காருக்கு எதுவும் ஆனாதா? என்று முதலில் கவனித்தான்.

       “ஏய் மேன்… என்ன வண்டி ஓட்டற. விட்டா எங்களை இடிச்சிருப்ப” என்று மென்பனி கீழே இறங்கி வந்தாள். முன் பக்க டயரில் முட்செடிகள் சுற்றியிருந்தது.

       “ஓ… சாரி… கொஞ்சம் கண்ட்ரோல் இல்லாம வந்துட்டேன்.” என்று வேகு இயல்பாய் பேசிட மென்பனிக்கு அனலாய் கோபம் உச்சம் தொட்டது.

      “வாட்… ரொம்ப ஈஸியா கண்ட்ரோல் இல்லாம வந்துட்டேன்னு பேசற. எங்களில் யாருக்காவது ஏதாவது ஆகியிருந்தா என்னாகியிருக்கும்?” என்று படபட பட்டாசாய் வெடித்தாள் சாக்ஷி.

       “ஹலோ… அதான் எதுவும் ஆகலையே. நல்லா தான இருக்கிங்க” என்றவனின் உடல் மொழி, கண்கள் சாக்ஷியை மென்பனியை எரிமலை வெடிக்க போதுமானதாக இருந்தது. சாக்ஷி மென்பனி குரலிலிருந்தே பெண்களென்று அறிந்திட வந்த நக்கல் தோணி அது.

       சாக்ஷி வேகமாக வந்தவள் அவர்கள் வந்த காரின் கீயை எடுத்து, “நைஸ்… நாங்க நல்லா தான் இருக்கோமானு போலீஸ் வந்து சொல்லட்டும்” என்றவள் போனை எடுத்தாள். ஆனால் போலீஸ் சென்றால் தாங்களும் இந்த நேரத்தில் என்ன ஏதென கேட்பார்கள் மிருதுளா வேறு மயங்கியிருக்கின்றாள் என்று தயங்கினாள்.

      “டேய்.. வேதாந்த் போலீஸ் எல்லாம் வேண்டாம் காம்பர்மைன்ஸ் பண்ணு” என்று காருக்குள் இருந்து குரல் வரவும் வேதாந்தோ வேகமாக தடுத்தான்.

       “ஓ..ஓ… சாரி கேர்ள்ஸ்.. அவன் கொஞ்சம் ஓவரா பேசிட்டான். தப்பு எங்க மேல தான். போலீஸ் எல்லாம் வேண்டாம். ஆதேஷ் ட்ரூவா சாரி கேளு.” என்று அதட்டு போட்டான்.
     
       “டேய் நாம ஏன்டா கேட்கணும்.” என்றவனை அவன் காரை காட்டி “உள்ள இருக்கறவன் கேட்க சொன்னான்.” என்றதும் ஆதேஷ் அமைதியானான்.

         “சாக்ஷி… மென்பனி இங்க பாருங்க டயர்ல முள்ளு சிக்கியிருக்கு.” என்று பாதி கதவை திறந்து கீழே இறங்காமல் சஹானா அழைக்க, ‘இன்னொரு டிக்கெட்டா?’ என்று ஆதேஷ் எட்டி பார்த்தான்.

        அதற்குள் மென்பனி மற்றும் சாக்ஷி அவர்கள் காரை ஆராய இடது பக்கமிருந்த இரண்டு டயரிலும் காற்று குறைந்துக் கொண்டிருப்பது ‘உஸ்ஸெ’ன சத்தமாய் ஒலித்தது.

        “போச்சு போச்சு…. கார் டயர் பஞ்சராகுது. ஸ்டெப்னி வேற இல்லை. இரண்டு டயரும் காற்று போகுது. இதுக்கு தான் கொடைக்கானல் எல்லாம் வேண்டாம்னு தலைப்பாடா அடிச்சிக்கிட்டேன்” என்று மென்பனி புலம்பினாள்.

       “டேய் இவங்களும் கொடைக்கானலாம் டா.” என்று ஆதேஷ் கூறவும் மூவரும் ஆதேஷை முறைத்து தள்ள காத்திருந்தனர். அதற்குள் சஹானா கீழே இறங்கியிருந்தாள்.

       “இந்த அர்த்தராத்திரியில இப்படி கண்ணு மண்ணு தெரியாம வண்டியை ஓட்டி, ஒழுங்கா வந்த எங்க காரை இடிக்கிற மாதிரி வந்து, எங்க காரை நிலைதள்ளி முட்களில் சிக்க வச்சிட்டு நக்கலா பேசறிங்க.

        எங்க காரை சரிபண்ணி தாங்க, இல்லை உங்களை இங்கிருந்து அனுப்ப மாட்டோம்” என்று பிடிவாதமாய் கூறவும் உள்ளிருந்து மற்றொருவன் இறங்கினான்.

        “எக்ஸ்கியூஸ் மீ. தப்பு எங்க மேல தான். இவன் இடிச்சிட்டான். நாங்க சாரி கேட்டுட்டோம். தெரியாம இப்படி நடந்துடுச்சு. அதுக்கு நாங்க என்ன பண்ணறது. சாவி கொடுங்க லேடிஸ்” என்று மரியாதை கலந்த பவ்யத்துடன் கூற, “தமிழ் அதெல்லாம் சாரி கேட்டும் வாயாடறாங்க டா. ஏதோ காசு பிடுங்கற கூட்டமோ என்னவோ” என்று ஆதேஷ் ஆரம்பிக்க, சஹானாவோ “யாரை பார்த்து காசு பிடுங்கற கூட்டம்னு சொல்லறிங்க” என்று கத்தினாள்.

       காரில் மற்றொருவன் இறங்காமல் “டேய் பிரச்சனை மேல பிரச்சனை பண்ணாதிங்க. மிட் நைட் டைம். போலீஸ் பேட்ரோல் வண்டி வந்ததுனா அது வேற விளக்கம் கொடுக்கணும். பக்கத்துல பாய்ஸ் காலேஜ் ஹாஸ்டல் இருக்கு. யாராவது பார்த்தாங்க கூட்டம் சேரும் அப்பறம் நமக்கும் பிரச்சனை.” என்று சுற்றியிருந்த இடங்களை ஆராய்ந்தபடி காரிலிருந்தே உரைத்தானவன்.

        “அது யாரு… துரை உள்ளயிருந்தே குரல் கொடுப்பாரா?” என்று சாக்ஷி கத்தவும், இம்முறை வேதாந்த் வந்து, “சாரி கேட்டுட்டோம்… பணமும் தர தயாரா இருக்கோம். என்னங்க உங்க பிரச்சனை? ஸ்டெப்னி இருந்தா இந்நேரம் மாற்றியிருப்பேன். எங்க கார் டயர் உங்களோட சின்ன வண்டில செட்டாகாது. இல்லைனா இந்நேரம் ஸ்டெப்னி மாற்றிட்டு இருப்பேன்.

       நீங்களே வழிச்சொல்லுங்க. என்ன பண்ணலாம்னு. அதுக்கு நாங்க கட்டுப்படறோம்.” என்று விளக்கினான்.

      காருக்குள் இருப்பவனோ “ஆன்திவே டிராப் பண்ணறதா இருந்தாலும் பண்ணிடலாம். மிட்நைட் வேற லேடிஸ் தனியா இருக்க முடியாது.” என்று அக்கறையாய் கூறினான்.

       மென்பனிக்கு உள்ளிருந்து பேசுபவனை கண்டு எரிச்சல் மண்டிட “ஹலோ சார் முதல்ல வெளியே வர்றிங்களா? பெரிய ஹீரோ மாதிரி உட்கார்ந்து நாட்டாமை பண்ணறிங்க” என்றதும் முகம் மாஸ்கில் மறைந்திருக்க தைரியமாய் வெளியே வந்தான்.

       “இங்க பாருங்க நாலு பேரும் கொடைக்கானல்ல ரிலாக்ஸ் பண்ண போறோம். இப்படி பாதி வழியிலயே அப்செட் பண்ணாதிங்க. இவன் ஒரு ஆர்மி ஆபிஸர். லீவு கிடைக்கிறதே அபூர்வம். கிடைச்ச லீவுல பிரெண்ட்ஸ் கூட டைம் ஸ்பெண்ட் பண்ண வந்திருக்கான். ப்ளிஸ் புரிஞ்சுக்கோங்க” என்று உரைத்தான்.

      இங்கே இருக்கும் மூவரோடு ஒப்பிட்டால் இறங்கி வந்த நாலாவது ஆள் பண்பாய் பேசுவதாக தோன்றியது.

        சாக்ஷியோ “நாங்களுமே கொடைக்கானலுக்கு ரிலாக்ஸ் பண்ண தான் கிளம்பறோம். இப்படி காரை பஞ்சர் பண்ணிட்டிங்க. இப்ப எப்படி போறது? இந்த நேரத்துல யார் ஹெல்ப் பண்ணுவா? பகல் நேரமா இருந்தா கூட கார்ல லிப்ட் கேட்டு மெக்கானிக் ஷாப்ல போய் காரை சரிசெய்து கிளம்புவோம்.” என்று கடுப்போடு நின்றாள்.
     
       பெண்களுள் மூவருக்கும் இப்படி நடுவழியில் மாட்டிக்க விதி சதி செய்யும் என எண்ணியதில்லை.

       வேதாந்தோ “கொடைக்கானல் வரை லிப்ட் கொடுத்தா வருவீங்களா? நாங்களே டிராப் பண்ணறோம்.” என்று வார்த்தையை விட்டான்.

       “வாட்” என்று மென்பனி பதற, ஆதேஷோ “வேதாந்த் பிரைவேஸி மிஸ்ஸாகும்” என்றான். தமிழோ “ஏன்டா இந்தநிலையில பிரைவேஸி முக்கியமா?” என்று கடிந்திட, மென்பனியோ “அப்படின்னாலும்  என் காரு ரோட்ல நிற்குமே?” என்று சலித்தாள்.

       காருக்குள் இருந்து வந்த நாலாவது ஆளோ “ஓரமா பார்க் பண்ணிட்டு கீயை இங்க மரத்து பக்கம் வைங்க. வித் இன் ஒன் ஹஸர்ல என் பி.ஏவை விட்டு இங்க வரச்சொல்லி கார் மெக்கானிக்கை கையோட கூட்டிட்டு சரி பார்த்து கொடைக்கானலுக்கு எடுத்துட்டு வர சொல்லிடலாம்.” என்று திட்டத்தை நவில்ந்தான்.

        பெண்கள் மூவரும் பார்வையால் ஒருவரை மாற்றி ஓருவர் பார்க்க, மென்பனியோ ஆண்கள் வந்த காரை நோட்டமிட்டாள்.

       காரில் டாக்டர் என்ற தொழில்குறியீடாக பிளஸ் இருந்தது.

       இதில் தமிழ் என்பவன் ஆர்மி மேன். டாக்டர், ஆர்மி என்ற பதவியை கணித்து முகங்களை உற்று நோக்கினாள். பொதுவாக மரியாதைக்குரிய பணிகள் என்று சிலதை மக்கள் இன்னமும் மதிக்கின்றனர். அதில் நாட்டை காப்பவணும், மனித உயிரை காப்பாற்றுபவனும் முக்கியமானவர்கள். அதை யாராலும் மறுக்க இயலாது
     
        ஆதேஷ் மட்டும் உரண்டை இழுக்கும் ரகமாக பார்வையை பதித்தானே தவிர மற்றபடி முகமூடி அணிந்து நின்றவனின் கண்கள் கூட கண்ணியம் காத்திருந்தது.

        இந்த இருட்டில், பஞ்சரான காரோடு, தோழியை கிட்னாப் செய்து மயக்கத்தில் இருக்க, சற்று யோசிக்க வேண்டிய நிலையில் இருந்தார்கள் பெண்கள் மூவரும்.

         நான்கு பெண்களும் பள்ளி கல்லூரியில் கராத்தே பயின்றவர்கள். உடல்பலம் திடக்காத்திரமாக தான் உள்ளது. இல்லையென்றால் மிருதுளாவை குண்டு கட்டாக சாக்ஷியால் தூக்க முடியுமா? அதோடு மனபலமும் மூவருக்கும் உண்டு. மயக்கத்தில் இருக்கும் மிருதுளா மட்டும் தான் நிலையற்ற முடிவும் பயமும் கொண்டவள். மற்றபடி சாக்ஷி, மென்பனி, சஹானா மூவரும் திடமனம் கொண்டவர்களே.

         எந்த காரியத்தையும் தைரியமாக செய்பவர்களே.
         இந்த இரவில் ரோட்டில் இருப்பதை விட இவர்களோடு செல்வதும் சரியென தோன்றியது.

        அதனை பார்வையாலே சம்மதம் கேட்டு முடித்து ஆண்களிடம் லக்கேஜை எடுத்து வைப்பதாக கூறி கதவை திறந்தார்கள்.

         வேதாந்த் கார் பெரிதாக இருக்க பின்னால் லக்கேஜை வைத்தனர்.

      ஒரளவு எல்லாமே முதுகுப்பைக்குள் அடங்கியிருந்தது. அதனால் குறைவான லக்கேஜ் எனலாம்.

       “பரவாயில்லைடா..  பொண்ணுங்கன்னா லக்கேஜ் அதிகமா இருக்கும்னு நினைச்சேன். ரொம்ப குறைவு.” என்று ஆதேஷ் தமிழிடம் கதைத்திருந்தான்.

       மென்பனியோ “ஹலோ அப்படியே போனா எப்படி இருங்க. என் பிரெண்ட் மிருதுளாவை தூக்கணும்.” என்று சாக்ஷி முதலில் தூக்கி காரில் கிடத்திய மிருதுளாவை, தற்போது மென்பனி தூக்கி கொண்டு வேதாந்த் காரை நோக்கி வந்தாள்.

       ‘இன்னொரு பொண்ணா?’ என்று வேதாந்த் வாய் பிளக்க, “அது அவ தூக்கத்துல இருக்கா?” என்று காரில் பின் பக்கம் சஹானா மடியில் தலைவைத்து கிடத்தினாள்.

       ஆண்கள் நால்வரும் மயக்கத்தில் இருப்பவளை கண்டு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து அதிர்ந்தார்கள்.

    தொடரும்

    பிரவீணா தங்கராஜ்

  • இதயத்திருடா-30 (முடிவுற்றது)

    இதயத்திருடா-30

           மதிமாறன் கூறிமுடித்து திரும்ப அடுத்த நொடி குண்டு துளைத்த தொடர் ஓசை கேட்டு மதிமாறன் அச்சத்தோடு திரும்பினான்.

       தர்ஷன் நற்பவி இருவரும் ரங்கன் மற்றும் ரமணனை சுட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

         தோட்டாக்கள் காலியானதும் தர்ஷன் என்ன என்பது போல மதிமாறனை பார்வையிட்டான்.

         “என்ன போட்டுத் தள்ளிட்டிங்க?” என்று அதிர்ந்து கேட்டான் மதிமாறன்.

         “இவனுங்களை பிடிச்சிட்டு போய் கோர்ட்டுல நிறுத்தி தண்டனை வாங்கிக் கொடுத்து ஸப்ப்ப்பா… ரொம்ப நேரம் எடுக்கும். இதுக்கு எல்லாம் எனக்கு பொறுமையில்லை.

        குற்றவாளினு தெரிந்தப்பின்னும் நீதிபதி தண்டனை கொடுத்தா என்ன நாம கொடுத்தா என்ன?

        நமக்கு தேவை தண்டிக்கப்படணும்.

           நாளைக்கே பணம் புரண்டு ஓடும். முதலமைச்சர் குணசேகரனிடமிருந்து கால்  வரலாம். எங்களுக்கு இவனை தெரியும் அவனை தெரியும்னு ஜட்ஜ் பார்ஷியாலிட்டி பார்க்கலாம். இதுக்கு கஷ்டப்பட்டு பிடிச்சி போலீஸ் படை பாதுகாப்பு கொடுத்து, கூட்டிட்டு போகணுமா? இப்ப கன் ஷூட்டிங்மட்டும் தான். மிஞ்சி மிஞ்சி போனா மனித உரிமை பக்கம் ஆட்கள் கேள்வி வரும். அது கூட டிரக் ஆட்கள் மேல இறப்புன்னு வரமாட்டாங்க. பார்த்துக்கலாம்..‌” என்று தர்ஷன் பேசவும் மதிமாறன் வித்தியாசமாய் பார்த்தான்.

        “சார்… நற்பவிக்காக இவ்ளோ தூரம் வந்திருக்கிங்க தேங்க்யூ சார்.” என்றான்.

        “ஏ… பிரேவ் மேன். எனக்கு கீழே யார் நேர்மையா வேலை பார்த்தாலும் அவங்களுக்காக நான் முன்ன இறங்கி வருவேன். இதுல என் நண்பன் பொண்ணு, அங்கிள் என்ற பார்ஷியாலிட்டி எதுவும் இல்லை. அவளை கூட்டிட்டு போ. இங்க டீமை வச்சி நான் மேனேஜ் பண்ண ஆர்டர் போட்டுக்கறேன்.” என்று தட்டிக் கொடுக்கவும், மதிமாறன் நற்பவியை அழைத்து பைக்கில் சென்றான்.

       தர்ஷன் தனது டீமிடம் கூறி எறிந்த இடமும், ரமணன், ரங்கன், பாரத், போட்டிலிருந்து குதித்த மற்றவர்களை அங்கே காத்திருந்த பிடித்த ஆட்கள் என்று கூட்டத்தை பிடித்தனர்.

          காவல் துறையில் திலீபன் நற்பவியை புகைப்படம் எடுத்து கொண்டதால் மற்ற இடத்தை படம் பிடித்து உடனடியாக தர்ஷனின் மருமகளான ரிப்போர்டர் ஷண்மதிக்கு அனுப்பி வைக்க, அவளோ தான் பணிப்புரிந்த பத்திரிக்கையில் மாலை செய்தியாக உடனடியாக பக்கம் பக்கமாக செய்தியை போட பணியில் தீவிரமானார்கள்.

       அதோடு அதே பத்திரிக்கை துறைக்கான செய்தி அலைவரிசையில் சூடான செய்தியாக பிளாஷ் நியூஸ் நொடிக்கு ஒருமுறை வந்தது.

          மதிமாறனை பைக்கில் அவனை அணைத்துக் கொண்டு அவன் முதுகில் சாய்ந்தபடி நற்பவி பயணித்தாள்.

         எண்ணூரில் கடல் பாலத்தில் மேல் வண்டி செல்லும் நேரம், நற்பவியின் வெம்மையான கண்ணீர் மாறனின் முதுகில் கசியவும் வண்டியை ஓரமாய் நிறுத்தினான்.

        நற்பவி அவசரமாய் கண்களை துடைத்து இறங்கினாள்.

        “என்னடி பொண்டாட்டி… இப்படி பொட்டுனு போட்டுத் தள்ளிட்டு இங்க புசுபுசுனு அழுவுற? என்னாச்சு? அதான் ஆட்களை பிடிச்சாச்சே.” என்று தாடை நிமிர்த்தி கேட்டான்.

        சில்லென்ற கடல் காற்று, பாலத்தின் மேலே தன்னவன் மட்டும் தங்களை கடந்து செல்லும் வண்டிகள் என்றிருக்க, தேம்பினாள்.

        “பவிம்மா… என்னனு சொன்னா தானே புரியும்.” என்றான்.

         மாறனிடமிருந்து திரும்பி பாலத்தின் பிடியில் கையை வைத்து  கடலில் எங்கோ வெறித்தபடி கண்களை அலைய விட்டாள்.

    “அவன்… அவன்… என் யூனிபார்மை கிழித்து…” என்றதும், “சரி விடு புது யூனிபார்ம் ஸ்டிரிச்சிங் கொடுத்து வாங்கிடலாம்” என்றதும் நற்பவி முறைக்க, “ஏய் பொண்டாட்டி… வர்றப்ப பார்த்தேனே… இங்கிலிஷ் படத்துல ஏலியன்ஸ், அனிமல், ஸ்பேஷியஸ்னு மாட்டிக்கிட்டு, தப்பிச்சு உயிரோட ஜெயித்து வந்து ஹீரோயின் மாதிரி கெத்தா வந்த.” என்றான்.

       “மாறா….” என்று கோபமாய் இருக்கவும், அவளின் அழுகைக்கு அவன் சிரிப்பூட்டும் பேச்சு எடுபடவில்லையென அவளை தன் பக்கம் திருப்பினான்.

       “அவன் என் மேல கை வச்சிட்டான். அருவருப்பா இருக்கு மாறா. உடம்பு எல்லாம் புழு ஊர்ந்து போற மாதிரி இருக்கு. முன்ன நான் இப்படி யாராவது என்னிடம் நடந்தா அதை கடந்து வந்துடுவேன்னு அசால்டா சொல்லியிருக்கேன்
    ஆனா இன்னிக்கு… அப்படி நடந்ததும்… கடக்க முடியலை. இப்பவும் அவன் தீண்டல்” என்றதும் அவளை தன் நெஞ்சோடு அணைத்து கொண்டு அழுவதை வேடிக்கை பார்த்தான்.

        சில பல நிமிடம் அவளின் தலையை முத்தமிட்டு முதுகை வருடி, “தெரியும்மா… அவனுங்க அப்படி பண்ணலைனா தான் ஆச்சரியம். நிச்சயம் தப்பானவங்களுக்கு மிஞ்சி மிஞ்சி பொண்ணுனா இதை தவிர என்ன நடக்கும். உடம்பை உரசி, தடவி  மேய நினைக்கிற மாடுங்களா தான் இருப்பாங்க. நீ ஏன் அதை நினைக்கிற. என் பவிக்குட்டி பெண்சிங்கம்ல நினைச்சேன்.” என்று பேசினான்.

        தேம்பிக்கொண்டே “அங்கிருந்து காப்பாத்திக்க முயன்று வந்தாச்சு மாறா. அவனை கொன்னுட்டேன் ஆனா இப்பவும் அவன் செய்த செயல் என்னால மறக்க முடியலை.” என்றவளின் முகத்தை அவன் விழியை பாரக்க வைத்து “என் கண்ணை பார்த்துக்கிட்டே மெதுவா இமையை மூடு” என்றான்.

        நற்பவியோ மாறனின் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டவளாய் மெதுவாய் இமை மூடினாள்.

        “அன்னிக்கு அக்கா மாமாவை பார்க்க போனப்ப, உன்னை டிராப் பண்ணினேன் நினைவுயிருக்கா.” என்றான் மென்குரலில்.

       கடலின் ஓசையை விழுங்கியது அந்த மென்மையான பேச்சு. இமை மூடியப்படி “ம்ம்.” என்றாள்.

        “அப்போ… உன் உடல் என் முதுகுல உரசியது நான் அப்ப என்ன ரியாக்ட் பண்ணினேன்.” என்று கேட்டான். நற்பவியின் கண்களுக்குள் கருவிழிகள் இங்கும் அங்கும் உருண்டது.

        உதடு விரிந்து கன்னம் மெதுவாய் உப்பசமாய் தெரிய மென்னகை விடுப்பது புரிந்தது.

       மாறன் அவளின் முகமாற்றத்தை ரசித்தவனாய் “சொல்லு… நான் என்ன ரியாக்ட் பண்ணினேன். நீ என்ன ரியாக்ட் பண்ணின?” என்றவன் அவள் கழுத்தருகே உஷ்ணக் காற்றோடு கேட்டான்.

         இமை திறக்காமல் “அன்னைக்கு உன் மேல நான் வேண்டுமின்னே மோதினேன். நீ சட்டுனு பிரேக் போட்ட, நான் இன்னமும் உன்னோட முதுகுல ஒட்டிக்கிட்டேன்.

        என்ன மாறா டைம் ஆகுது வண்டியை எடுன்னதும் நீ கை நடுக்கத்தோட வண்டியை திரும்ப ஓட்டின. எங்க என் உடல் திரும்ப திரும்ப மோதுமோனு மெதுவா ரோட்டுக்கு வலிக்குமோனு ஓட்டினா,” என்ற போது நற்பவி உதட்டில் அழகாய் மாதுளை முத்துகள் தெரிய சிரித்தாள்.

      மாறனுக்கு அதை கண்டதும் வெட்கமும் அவளை ரசித்தும் பார்வையிட்டான்.

         “நீ மெதுவா போனாலும் வேகத்தடை வந்தப்ப வேண்டுமின்னே மோதிட்டே இருந்தேன். உனக்கு அப்போ நெற்றில சொட்டு சொட்டா வியர்த்துடுச்சு கழுத்து பகுதிலயும்.
     
          பாவம் பையன் விட்டுடலாம்னு இருந்தேன். எனக்கும் உன்னிடம் அப்படி பழக ஒரு மாதிரி இருந்தது. நீ எப்படி எடுத்துப்பியோனு.

       ஆனா என்னனு தெரியலை. அன்னிக்கு உன்னை டெம்ட் பண்ணி பார்க்க ஆசையா இருந்தது. 
      
       உன்னை நெஞ்சோட அணைச்சிட்டு வந்தேன். நீ தான் டியூட்டில ப்யூட்டி சல்லாபம் அதுயிதுனு பேசி கையை எடுக்க வச்ச.

        அப்ப தான் கேட்டேன். ஏன் மாறா மது அக்காவோட இப்படி போனதில்லையானு.

        நீ சொன்ன அவங்க சேரி கட்டி டிஸ்டன்ஸ்ல வருவாங்கனு. என்ன மாதிரி பேண்ட் ஷர்ட் போட்டு டபுள் சைட் போட மாட்டா. அதோட இந்த மாதிரி அனுபவம் முதல் முறைனு சொன்ன.

        அந்த நொடி அவ்ளோ ஹாப்பியா இருந்தது. என் மாறாவுக்கு எல்லா பீலும் ஏற்கனவே வந்துயிருக்கும். என்னால புது உணர்வை பிரசண்ட் பண்ண வைக்க முடியாதுனு இருந்தேன். ஆனா நீ சொன்னதும் எனக்கு ஜிவ்வுனு இருந்தது.

        அந்த நேரம் நட்டநடு ரோடா போயிடுச்சு வண்டி வேற நிறுத்தி பேசிட்டு இருந்தோம். இல்லைனா பஸ்ட் கிஸ் கொடுக்கணும்னு நினைச்சேன். அது மிஸ்ஸானதுல தான் அகைன் ஒருமுறை நீ டிராப் பண்ணினப்ப சேம் கழுத்துல வியர்வை சொட்டவும் முத்தமிட்டேன். என்ன டிராவல்ல இருந்தோம் பரவாயில்லை லவ்வர்ஸ் கொடுத்துப்பாங்க தானே.” என்றாள்.

           மதிமாறன் சட்டென இதழை முத்தமிட்டு சுவைக்க ஆரம்பித்தான். அவளின் ஆசையை அடக்கிய பெண்ணவளுக்கு அவனின் ஆசையை மீறி அவனை தள்ளிட மனம் வரவில்லை.

       இமை திறந்து அவனின் கண்களை காண அவனோ இமை மூடி அவளின் தேன்சுவையை ரசிக்க ஆரம்பித்ததை அறியவும் மீண்டும் முத்த மழைக்குள் நனைந்திட இமை மூடினாள்.

        நேரங்கள் இருட்ட துவங்க இருசக்கர வாகனமும், காரும் அதிகமில்லையென்றாலும் சல்சல்லென்று போகவும் குளிர்ந்த காற்று உடலை மேலும் குளிர்வித்தது.

        மழை தூவ ஆரம்பித்ததும் இருவரும் விலகி நிற்க, சுற்றி இருட்டாய் இருந்தது.

        மதிமாறன் அவள் விலகவும் அவள் கையை பற்றி, “இப்ப உன் உடல்ல.. உயிர்ல… என் நினைப்பு இருக்கா?” என்றான்.

        அவன் கேட்க வரும் காரணம் புரியவும், “ம்ம்” என்றாள்.
       
       “பெர்பெக்ட்… இனி கண்டவனோட தீண்டலை இந்த மழை எடுத்துட்டு போயிடுச்சு. இனி என் நினைப்பு மட்டும் தான் என் பொண்டாட்டிக்கு இருக்கணும். இனி அழுவியா?” என்றான் மதிமாறன்.

        மாட்டேன் என்பது போல தலையசைத்தாள்.

      அவளை அணைத்து பைக்கில் ஏறக்கூறி அழைத்து வீட்டுக்கு வந்தான்.

        அங்கே தர்ஷன் ப்ரனித் நன்விழி நித்திஷ் என்று காத்திருக்க, நற்பவி ஓடிவந்து, “மாம்ஸ்… எப்ப வந்திங்க?” என்று கேட்டாள்.

        “மதியமே வந்துட்டேன் பாப்பா. ஆமா… என்ன நீ வீரசாகசம் எல்லாம் பண்ணிட்டு வர்ற. எப்படியிருந்தது தெரியுமா. ரொம்ப பெருமையா மாமா போட்டு போட்டு பார்த்தார்.” என்று கூறவும், நற்பவியோ வெட்கம் கொண்டாள்.

        “என்ன மாம்ஸ்… அக்கா உம்முனு இருக்கா… கிப்ட் எதுவும் வாங்கிட்டு வரலையா?” என்று விழியனை தூக்கினாள்.

         “அதயேன் கேட்கற.? உங்கக்கா உன்னை காணோம்னு பைக் எடுத்து கிளம்ப அதே நேரம் நான் எண்ட்ரி ஆனேனா. எல்லாம் தர்ஷன் அங்கிள் பார்த்துப்பார் நீ ப்ரணிதா குட்டி அழுவறா அவளை பாருனு இழுத்துட்டு வந்து சொல்லிட்டேன்.

       அவ்ளோ தான்…

        எல்லாம் உன்னால தான் டா. என் ஜாப் போச்சு. என் கெரியரை அழிச்சிட்ட. உன்னை காதலிச்சதுக்கு என் தலைவிதி என் தங்கைய காப்பாத்த கூட போக விடமாட்டறனு நான் ஸ்டாப்பா திட்ட ஆரம்பிச்சிட்டா…

      உனக்கு தான் தெரியுமே… எப்படியும் விழி லைப் முழுக்க சொல்லிக் காட்டியே என்னை குத்தி கிழிப்பா. ரூமா இருந்தா முத்தம் வச்சி ஆப் பண்ணிடுவேன்.” என்றவன் நன்விழியை பார்க்க அவளோ முனங்கி கொண்டு ஷர்ட் ஒன்றை எடுத்து வந்து மதிமாறனிடம் கொடுக்க மென்னகை புரிந்தான்.

        “தேங்க்ஸ்ங்க” என்றபடி ஷர்ட் மாட்டினான்.
       
         “ஓஎம்ஜி பங்காளியா பார்க்கலையே. நைஸ் டூ மீட் யூ மதிமாறன். வீடியோ கால்ல பேசலாம்னு இருந்தேன். பட் விழி தான் வேண்டாம் நேர்ல பேசுனு சொன்னா.

         உங்களிடம் துஷ்டி கேட்க கூட முடியலை மாறன். எல்லாம் கடந்து வாங்க. நமக்கு அது தானே வாழ்க்கை.” என்றான் ப்ரனித்.

         “கண்டிப்பா சார்.” என்றவன் நற்பவியை காணவும், “சாரா ப்ரனித்னு சொல்லுங்கப்பா இல்லையா அண்ணானு சொல்லிடுங்க.” என்றார் ப்ரனித்.

        “கொஞ்சம் கொஞ்சமா பழகிக்கறேன்.” என்றவன் கிளம்பவா என்பது போல பார்த்தான்.

         “டேய்… உட்காரு டா. சாப்பிட்டு இங்கேயே ஸ்டே பண்ணு.” என்று நித்திஷ் கூறவும் மதிமாறனோ தயங்க, “நித்திஷ்… மாப்பிள்ளை பா. வாடா போடானு பிரெண்ட் நினைப்புல இருக்க.” என்று நித்திஷிடம் கூறினார் தர்ஷன்.
     
        பின்னர் மதிமாறனிடம், “மிஸ்டர் மாறன் இங்கயிருங்க. நற்பவிக்கு கொஞ்சம் பலமா இருக்கும்.” என்று அங்கு நடந்தவையில் பவி கலங்குவாளோ என்று இலைமறையாய் கூறினார்.

       மாறன் புரிந்தவனாக தலையாட்டி சரியென்றான். “அப்பறம் நற்பவி… கலக்கிட்ட டா. ப்ரவுட் ஆஃப் யூ சைல்ட். நியூஸ் பார்க்கலை நீ… ரமணன் ஃபாக்டரி சீல் வச்சாச்சு. அதோட கிளை அலுவலகம் எல்லாமே கிளோஸ். வெளிநாட்டு டீலிங் வச்சியிருக்கிற எல்லாம் நோண்டியாச்சு.

        ரங்கன் குடோன் மட்டும் இல்லை கூடவே இரண்டு மூனும் டேக்ஓவர் பண்ணி அழிச்சாச்சு. எதுவும் யார் கைக்கும் கிடைக்கவிடலை. எரிந்ததை தான் காட்டியிருக்கு. அங்க டிரக் இருந்ததை மாறன் கொண்டு வந்த ஹார்ட் டிஸ்க்ல இருந்த சிசிடிவி பதிவு மூலமா டிஸ்பிளே பண்ணி பிளே பண்ணியாச்சு.

       மொத்தத்துல இப்ப நிறைய பேசப்படுவது நீ தான். சந்தோஷமா இருக்கு. ரொம்ப திட்டிட்டேனா” என்று  அணைத்து தட்டி கொடுத்தார்.

         “இல்லை அங்கிள்… உளி மாதிரி திட்ட திட்ட தான் சிற்பம் செதுக்க முடியும். புரிஞ்சிடுச்சு அங்கிள்” என்றாள்.

        “தட்ஸ் குட்… அப்பறம் நித்திஷ் வர்றேன் நன்விழி உன் தங்கையை பொறுப்பா கொண்டு வந்துட்டேன். இனியும் பார்த்துப்பேன்.” என்றவாறு கிளம்பினார்.

       நித்திஷோ “நற்பவி சின்ன மாப்பிள்ளை குளிக்கட்டும். சாப்பிடலாம்.” என்று கூறவும், நற்பவியும் சரிப்பா” என்று அறைக்குள் வந்தார்கள்.

        “நீங்க குளிக்க போங்க. நான் டிரஸ் எடுத்து வைக்கிறேன்” என்று சென்றவளை இழுத்து “அது என் டிரஸ். கொடு துவைச்சிடறேன்.” என்று மேல் சட்டையில் கை வைக்கவும், “நான் துவைச்சிப்பேன். நீங்க குளிச்சிட்டு வாங்க” என்று தள்ளிவிட்டு ஓடினாள்.

       மதிமாறனோ “போலீஸ்காரி இந்த திருடனிடம் மாட்டுவ டி” என்று கூறவும் “வெவ்வவே” என்று சென்றவளை கண்டு ஷவரில் நனைந்தான்.
     
         மதிமாறன் குளிக்க சென்றதும் நற்பவி உடையை எடுத்து தரவும், பின்னர் சாப்பிட வந்தார்கள்.
       
    மஹாவும் குருவும் சாப்பிடும் போது “சார் ஒரு செல்பி சார். இந்த காபி வித் வினுனு சொல்வாங்களே அது மாதிரி டின்னர் வித் ப்ரனித் ஸ்டேடஸ் போடுணும்.” என்று கேட்கவும் “யா சூர்” என்றான் ப்ரனித்.

      ப்ரனித்திடம் பேச பேச குருவுக்கு தலைகால் புரியவில்லை. குரு மதிமாறனின் ஹோட்டலில் சூப்பர் வைஸர் என்ற இடமும், மஹா குழந்தை பிறக்கும் வரை நன்விழி கவனிப்பில் இருக்க கூறினாள். அதன் பின்னும் இங்கு வீட்டில் குழந்தையை கவனித்து கொண்டு மேல் பணியை பார்த்துக்க கூறவும் மஹா மகிழ்ச்சியாய் தலையாட்டினாள்.

         நற்பவிக்கும் மதிமாறனுக்கும் திருமணம் குறித்து ப்ரனிதிடமும் மதிமாறனிடமும் பேசினார் நித்திஷ்.

       ப்ரனித்திற்கு சூட்டிங் இல்லாத நாட்களும், மதிமாறனுக்கு பார்ட்டி ஹால் கட்ட நாட்களை கேட்டு திருமணத்தை எப்பொழுது நடத்த என்று கேட்டார் நித்திஷ்.

          “எனக்குனு இனி யாரு இருக்கா சார். நீங்க எது முடிவு பண்ணினாலும் ஓகே தான்” என்றான்.

        “சாரா… என்னப்பா நீயும் என்ன மாதிரியே பேசற. ம்ம்.. பழக பழக மாமா வந்துடும். மாமா… நற்பவி  கல்யாணத்தை குயிக்கா வச்சிட்டா பெட்டருனு நன்விழி சொல்லறா.” என்று ப்ரனித் பேசினான்.

         நற்பவி அக்காவின் கையை பிடித்து “தேங்க்ஸ் அக்கா. நானே சொல்லலாம்னு இருந்தேன்” என்று காதை கடித்தாள்.

          “சரி போய் தூங்குங்க. நாளைக்குள் தேதி பார்த்துடலாம். நற்பவி மதிமாறன் கொஞ்சம் அசதில இருக்கலாம்” என்று கூறவும், ஆளாளுக்கு உறங்க சென்றனர்.

      மதிமாறன் விழித்து நிற்க, “போ.. நற்பவி ரூம்லயே தங்கிக்கோ. தர்ஷன் தான் நற்பவி கூடவேயிருக்கட்டும்னு சொல்லிட்டு போனான்.” என்றதும் மதிமாறன் தலையாட்டி நற்பவி அறைக்கு வந்தான்.

        “ஓய்… மாறா… வந்துட்டியா” என்று போனிடெயில் போட்டு கொண்டையாய் முடித்தாள்.

        “இப்ப என்ன வேட்டைக்கா போற. கொண்டையும் போனிடெயிலும்” என்று அதனை அவிழ்த்து விட்டு தோளில் புரள வைத்தான்.

         “மாறா… தூங்கும் போது டிஸ்டர்பா இருக்கும்.” என்று சலித்தாள்.

         “நான் ரசிக்கணும் டிஸ்டர்பா இருந்தா இருக்கட்டும்” என்று மெத்தையில் அமர வைத்து கண்ணுக்குள் அவளை நிரப்பினான்.

          “மாறா… தூக்கம் வரலை.” என்று அவன் ஷர்ட் பட்டனை திருகினாள்.

        “போலீஸம்மா… நீ ரொம்ப அசதியா இருப்பனு பார்த்தேன்.” என்றதும், அவன் ஷர்ட் பட்டனை ஒவ்வொன்றாய் அவிழ்த்தாள்.

          “ஏய்… என்ன பண்ணற.” என்று எழுந்தவனை பிடித்து, “உட்காரு… உன்னை ஒன்னும் பண்ணலை. எனக்கு ஈவினிங் ஷர்ட் இல்லாம உன் நெஞ்சுல சாய்ந்தப்ப என்னவோ ரொம்ப பிடிச்சிருந்தது. நீ வேற பொண்டாட்டினு சொன்னியா. இயல்பா புருஷன் பொண்டாட்டி அந்த மாதிரி பனியன் டிரஸ்ல தானே வீட்ல தினமும் பார்க்குற மாதிரி இருக்கும். அதனால இன்னிக்கு அப்படியே இரு.” என்று கூறினாள்.

           “போலீஸ்காரி.” என்று அவளின் இடையில் கை வைத்து தன்னோடு இறுக்கவும், “மாறா.” என்று உள்ளுக்குள் போன குரலில் கேட்டாள்.

         காது கழுத்தில் இருந்த முடியை ஒதுக்கி விட்டு முத்தம் வைக்கவும், நற்பவி அவனை பார்த்து “என்ன வேணும்” என்று அவனை கூர்ந்தவாறு நோக்கினாள்.

         “தெரியலை… இப்படியே கட்டிட்டு இருக்கணும்னு தோணுது. எல்லை மீறாம இப்படியே அணைச்சிட்டே இருக்கலாமா” என்று கேட்டான்.
      
       “ம்ம் எனக்கு ஓகே” என்றவள் அவனின் தோளில் இருபக்கம் இருக்கும் பனியனினை இழுத்து அவனோடு புதைந்து கொண்டாள்.

        மதிமாறனோ “லைட்டா கிஸ் பண்ணிக்கலாமா கன்னத்துல?” என்று கேட்டவனை முகம் நோக்கி நிமிர, சட்டென இதழை முற்றுகையிட்டு முத்தத் திருட்டை செய்தான்.

        எவ்வளவு நேரம் முத்தங்களை பரிமாறிக் கொண்டர்களோ அதன் பின் இருவரும் பிரியாமல் கட்டிக் கொண்டார்கள்.

       அதிகாலை விழித்தவளை மீண்டும் அணைத்து கொன்டவன் விழித்தபடி அணைத்திருப்பதை உணர்ந்தாள்.

          “திருடா… கன்னத்துல கிஸ் பண்ணவானு கேட்டு லிப்ல கொடுத்துட்ட?” என்று கேட்டு அவனின் சின்னதாய் முளைத்த தாடியில் விளையாடியபடி கேட்டாள்.
     
         “இதயத்திருடனிடம் இந்த மாதிரி நீ கேட்கவே கூடாது. நான் அப்படி தான் பக்கத்து இலைக்கு பாயாசம் கேட்பேன்.” என்று பேசினான்.

         “பார்டா… ஹோட்டல்காரருக்கு இலை பாயாசம்னு டயலாக் விடறாரு.” என்று பேசவும் சட்டென விழித்தான்.

         “ஏன் போலீஸம்மாவுக்கு திருடனை தான் பிடிக்குமா. இந்த ஹோட்டல்காரனை பிடிக்கலையா?” என்று கேட்டு எழுந்தான்.
      
        “இந்த உயிரை உருவியது இதயத்திருடன் தானே. ஹோட்டல்காரன் இல்லையே.. அதனால இதயத்திருடனை தான் ரொம்ப பிடிக்குது.

       வேண்டுமின்னா ஹோட்டல் வச்சிருக்குற மதிமாறனை எங்கப்பாவுக்கு பிடிக்கலாம்” என்று சிரிக்க மதிமாறனும் மங்கையவளின் மனம் திருடும் புன்னகையில் மயங்கினான்.

       விரைவில் இதே அறையில் கணவன் மனைவியாய் காதல் கட்டுண்டு மதிமாறனை ஆட்சி செய்வாள் நற்பவி.

        தனக்கான வாழ்க்கை மதுவந்தியிடம் தொலைந்ததாய் எண்ணி வாழ்க்கையை அதன் போக்கில் வாழ்ந்தவன் தற்போது நற்பவியின் அன்பிலும் ஆட்சியிலும் மாறனாக வலம் வந்து இதயத்திருட்டை தைரியமாய் போலீஸிடமே தினம் தினம் களவாடுவான்.

    -சுபம்.
    -பிரவீணா தங்கராஜ்.

    Guest Roles 

    தர்ஷன்-From காதலாழி ஹீரோ 

    காதலாழி (பாகம்-1) (Tamil Edition) eBook : Thangaraj , Praveena : Amazon.in: Kindle Store

    காதலாழி (பாகம்-2) (Tamil Edition) eBook : Thangaraj , Praveenaa : Amazon.in: Kindle Store

    Kaadhalaazhi – An online Tamil story written by Praveena Thangaraj | Pratilipi.com

    குரு மகா-From நதி தேடும் பெளவம் https://praveenathangarajnovels.com/community/%e0%ae%a8%e0%ae%a4%e0%ae%bf-%e0%ae%a4%e0%af%87%e0%ae%9f%e0%af%81%e0%ae%ae%e0%af%8d-%e0%ae%aa%e0%af%86%e0%ae%b3%e0%ae%b5%e0%ae%ae%e0%af%8d-praveena-thangaraj/

    ப்ரணித் நன்விழி -From உள்ளத்தில் ஒருத்தி(தீ)

    Ullathil oruthidee – An online Tamil story written by Praveena Thangaraj | Pratilipi.com

    One of the small வில்லன் இளங்கோ -From செந்நீரில் உறையும் மதங்கி செந்நீரில் உறையும் மதங்கி (Tamil Edition) eBook : Thangaraj , Praveena : Amazon.in: Kindle Store விரைவில் தளத்தில் rerun பதிவிடறேன்.

    ரீடர்ஸ் உங்க கருத்தை சொல்லுங்க. thanks.

  • அபியும் நானும்-14

     🍁  14      


                              இங்கு அபிநயாவை கட்டிலில் உறங்க வைத்து அவள் அருகே மெசேஜ் செய்த கீர்த்தியின் முன் நிழல் ஆட நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.


               ராஜேஷ் கண்கள் சிவக்க நின்று இருந்தான். அவனை கண்டு எழுந்து கொள்ள, அவன் மீது மதுவின் வாடை வீசியது.


          ”என்னாச்சு ராஜேஷ் இங்க வந்து இருக்க?” என்று கேட்டாள்.
         ”என்ன இங்க நான் வந்தது உனக்கு வசதியா இல்லையா? எவன் கூட ஊரை சுத்தற?” என்றான்.
          ”ராஜேஷ் நம்ம அபிக்கு எப்படி அவளுக்கு ஏற்றார் போல் நடக்கணும்னு?”
         ”யாரவன் கேட்டேன்?”
         ”ஓஹ் ஹோட்டலில் பார்த்தியா? அவர் நம்ம அபி படிக்கிற ஸ்கூல் நிர்வாகம் செய்யறவர்.. அபியை கூட்டிட்டு ஒரு ஹோம் போனோம் அங்க இருந்து திரும்பும் பொழுது அபி பசிக்குது சொன்னா அதான்”
         ”என்னது ஸ்கூல் நிர்வாகம் செய்யறவன் உன்கூட எதுக்கு சுத்தணும்?”
         ”அபிமன்யு தான் அந்த ஹோம் தெரிந்து கூட்டிட்டு போனார்”
         ”என்ன அபிமன்யு வா? வெல் உனக்கு அவனை முன்னவே தெரியுமா? நமக்கு ஆண் குழந்தை பிறந்தா அபிஷேக் பெண் குழந்தை என்றால் அபிநயானு அடம்பிடிச்ச அப்போ இவன் பெயர் கூட வருது என்பதாலா தானே? அப்போ காலேஜில இருந்தே பழக்கமா.? என்ன முன்னால் காதலனா?” என்று ஏளனமாக பேசினான்.


          ”வாயை மூடு ராஜேஷ் அசிங்கமா பேசாதே.. அவர் எனக்கு தெரிந்ததே இந்த பள்ளி ஆண்டு விழா அப்போ தான். நான் காதலிச்சது உன்னை மட்டும் தான்”
         ”ஓஹ் அப்போ நான் டிவோர்ஸே கொடுக்கறேன் என்றதும் தேடி பிடிச்சுயிருக்க?” இருந்தாலும் பேர் இடிக்குதே?” என்றான்.


          ”உன்னை மாதிரி வாழும் வாழ்க்கை எனக்கு வேண்டாம் ராஜேஷ் நான் தனியா இருக்கறேன் இப்படி வாழறதே எனக்கு நிம்மதி, இங்க வர்றாதே, நீ நினைக்கும் இஷ்டத்துக்கு எல்லாம் என்னால பதில் சொல்ல முடியாது. எனக்கு அபி லைஃப் அடுத்த கட்டம் எப்படி கொண்டு போகனு சொல்ல ஆரம்பித்தவர்”


           ”என்ன ரொம்ப தான் மரியாதை?” என்று வெடுக்கென்று போனை பிடுங்கி பார்க்க அங்கே வந்திருந்த மெசேஜ் எல்லாம் வாசித்து பார்த்தவன்,
          ”வாழ்நாள் முழுக்க நன்றி சொல்லணும் என்றால்…. எப்படி கீர்த்தி மனைவியாவா? இல்லை.. படுக்கையில்லா?” என்று விஷ வார்தையால் கேட்டான்.
         ”ராஜேஷ்………” என்று கத்தியவள் ”எதுக்கு ராஜேஷ் இப்படி பேசி மனசை காயப்படுத்தற, என்னோட மனசு உனக்கு புரிந்து இப்படி பேசறது ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு” என்று சிறு விசும்பல் கொள்ள கண்ணீரை அழுத்த துடைத்து ”உனக்கு ஓகே சொல்லவே யோசித்தவ.. இப்ப இந்த நிலைமையில் எவனோ ஒருவனுக்கு ஓகே சொல்வேனா? அதுவும் அபியை விடுத்து ஒரு வாழ்க்கை அமைப்பேனா? உனக்கு எது சொன்னாலும் புரியாது போ” என்று சொல்லி ஹாலுக்கு வர ராஜேஷ் அவளை தான் முன்பு இருந்த அறைக்கு இழுத்து சென்று கதவை சாற்றினான்.


          அவன் இழுத்து வந்த நோக்கம் புரிய ”கேத்ரினுக்கு துரோகம் செய்யற…?” என்றாள் கீர்த்தி.
          ”உனக்கு நான் தானே கணவன்… மாங்கல்யம் இல்லை என்றாலும் அது உனக்கு தெரியும் தானே” என விளக்கை அணைத்தான். கீர்த்தி எதற்கும் மறுக்கவில்லை.. அவளுக்கு இப்பொழுது மறுத்தால் ராஜேஷ் இன்னும் பேசக்கூடும் என்று அமைதியாக இருந்தாள்.


              அதிகாலை எழுந்து அபி கிர்த்தியை தேடி வர, கதவு உட்பக்கம் சாற்றி இருக்க, தட்டி விட கீர்த்தி எழுந்து வேகமாக திறந்தாள். ராஜேஷ் தனியாக வெளியே வந்து அமர்ந்தான். அவனுக்கும் அபிக்கும் சேர்த்தே பாலை சூடுப்படுத்தி அவனுக்கு காபி கொடுத்து அபிக்கு பால் கொடுத்தாள்.


          ”பேருக்கு தான் விவாகரத்து கீர்த்தி என்னால நீ இல்லாமல் வாழ முடியாது. அதே சமயம் எனக்கு அபியை ஏற்றுக்க மனசிலை.. கேத்ரின் இப்போ கர்ப்பமா வேற இருக்கா.. அவளை இனி விடவும் முடியாது. நான் நிறைய முட்டாள் தனமா முடிவு எடுத்து குழம்பி இருக்கேன். இப்பவும் என்னால தெளிவா உன்னை போல முடிவு எடுக்க முடிலை… அது தான் உண்மை” என்றான்..


          ”காபி கப் வாங்கியபடி ”உன் லைஃப் இனி கேத்ரின், அவள் குழந்தை மட்டும் தான் ராஜேஷ். இனி நீ இங்க வாராதே… நான் அபிநயாவை தவிர எங்களுக்குள் யாரும் வரமாட்டாங்க” என்றாள். அவனுக்கு புரியும் வகையில்.
     அவனுக்கு அந்த பதிலே போதும் போல கிளம்பிவிட்டான்.


            இன்று இதுவே அதிகம் போல என்று மனதின் வருத்தம் ஏற்று சோபாவில் அமர, இதோடு முடியவில்லை என்று வீதி எள்ளி நகையாடியது.


            பள்ளியில் அபிமன்யு விரைவாக வந்தவன் கீர்த்திக்காக காத்திருந்தான். வருகைபதிவேட்டில் அவள் கையெழுத்து போட வருகை தருவாள், இன்றும் அதே போல அவளின் வருகைக்கு காத்திருக்க அவனை பார்க்காமல் வந்தவள் விழியை அந்த நோட்டில் மட்டுமே செலுத்தி கையெழுத்து போட்டு விட்டு போக அபிமன்யுவுக்கு அவள் தன்னை காணாமல் புறக்கணிக்கின்றாள் என்று நன்றாகவே தெரிந்தது.


            இருந்தும் ஏதேனும் காரணம் இருக்கும் என்று விட்டுவிடு ரௌண்ட்ஸ் போனான். 2 ஆம் வருப்பில் எல்லா கிளாஸ் பார்க்க அங்கே இவனின் வருகையில் எல்லோரும் வணக்கம் வைத்து மாணவர்கள் எழுந்து கொள்ள இங்கு கீர்த்தியோ எழுந்து கொண்டாலே தவிர அவன் கண்களை கூட காணவில்லை.. அவனுக்கு ஒரு பார்வை சின்ன சிரிப்பு என்றியிருந்தாலும் போதும் நிம்மதியாக போயிருப்பான்.

    இன்று அப்படி இல்லை என்றதும், மேலும் குழப்பதோடு கடந்தான். மதியம் உணவு உண்ண அபிக்கு ஊட்டும் விததிலும் அபிமன்யு வந்து நிற்க, அபிநயா தான் சார் என்று எழுந்திட அவளோ முதுகுக்கு பின்னால் திரும்பாமல் இருந்தாள்.


        ”என்னாச்சு கீர்த்தி பார்த்தா பேச மாட்டேன்கிறீங்க” என்று இவனாக ஆரம்பிக்க
        ”இல்லை சார் கொஞ்சம் ஒர்க்” என்று அபிநயா நீயே சாப்பிடு நான் பேப்பர் கட் பக்கதில அம்மா போன் அங்கயே வச்சிட்டு வந்துட்டேன். போயி பார்த்துட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்” என்று நழுவ அபிமன்யு அவளுக்கு அழைப்பை தொடுக்க, அவளின் கையில் இருந்த சின்ன பார்சில் அவள் போன் மணி எழுப்பியது.


         ”என்ன அவாய்ட் பன்ற? எதுக்கு?’ என்றான் நேரிடையாக,


         ”சார் எனக்கு ரெஸ்ட் ரூம் போகணும் அதை சொல்லிட்டு போக முடியாது அதான் போதுமா.. பிளீஸ்.. உங்களை நான் ஏன் அவாய்ட் பண்ணனும்.. நீங்க அபிக்கு எவ்ளோ ஹெல்ப் பண்ணி இருக்கீங்க மறக்க முடியாது காலத்துக்கும் அபியின் ஸ்கூல் நிர்வாகியான உங்களை மறக்க மாட்டேன்” என்று நழுவினாள்.


          அவனோ ஏதோ நடந்து இருக்கு. இல்லை என்றாள் இப்படி திடீரென மாற்றமாகி இருக்க மாட்டா என்று மாலையில் ஏதோ கவர் ஒர்க் கொடுத்து அவளை வேலை வாங்கினான். அபி அங்கே இருந்த கிண்டர் கார்டனில் விளையாட பேப்பர்ஸ் எல்லாம் சரி பார்த்து வைக்க வர, அங்கே அபிமன்யு மட்டும் இருந்தான்.

    அவன் கண்களை கண்டதும் காலையில் இருந்து தவிர்த்தவள் மீண்டும் புறக்கணிக்க திரும்ப,
         ”நில்லு.. எதுக்கு இப்படி முகம் திருப்பிட்டு போற..?’ என்றான்.


         ‘அப்படி எல்லாம் இல்லை சார்.. அபிநயா காத்திருக்கா போகணும்” என்று போக முயன்றவளை கை பிடித்து நிற்க வைத்து
         ”ஆன்சர் மீ.. கீர்த்தி” என்று சொன்னதும் தான் கீர்த்தி அபிமன்யுவின் போக்கு வித்தியாசத்தை கண்டாள்.
           ”லூக் மனு விடுங்க இது ஸ்கூல்.. எதுக்கு இப்படி கையை எல்லாம் பிடிக்கறிங்க..” என்றாள் அவனை பார்த்து.


          ”இப்ப எப்படி முகம் பார்த்து பேசற.. ஆனா காலையில் இருந்து நீ அப்படி இல்லை.. என்னாச்சு உனக்கு?”
         ”உங்களையே பார்க்கணும் என்ற அவசியம் இல்லையே…” என கீர்த்தி யாரேனும் பார்த்திடுவார்களா என்ற எரிச்சலில் நின்றாள்.


          ”எனக்கு அவசியம் இருக்கே.. பிகாஸ் ஐ லவ் யூ கீர்த்தி…” என்றதும் தான் தான் உலறிய விதம் உணர்ந்து விழிக்க, அதே நேரம் அவன் கண்களை நேராக பார்த்து
         ”ஆக உங்களுக்கும் ஏதோ ஒரு வகையில் என் மேல காதலா.. தயாளன் ஒரு விதம் என்றால், நீங்க மறுவிதம் போல” என்று சொல்ல அபிமன்யுவின் கைகள் மேலே அவளை அடிக்க சென்றது.

    கீர்த்தி இடையை பற்றி அபிநயா பயந்து நடுங்கி விழிக்கும் முகம் காணவும் கைகளை இறக்கினான்.
         ”குழந்தை இருக்கானு பார்க்கறேன்… இல்லை” என இந்நேரம் வரை காத்திருந்தவன் வெளியேறினான்.


               தனது காதலை அவளிடம் ஒழுங்காக சொல்ல முடியாது தவித்தவன், ஒரு கட்டத்தில் சொல்லிவிட்டு, அதனை அவள் இப்படி ஒரு கோணம் பார்ப்பாள் என நொந்துவிட்டான்.


             நேராக வீட்டின் தனது அறைக்கு சென்று ஆண்டு போலவே விழந்தான். மனம் ஒரு நிலை இல்லாமல் மோதியது.
           அங்கிருந்த ஸ்மைலி பந்தை கைகளில் அழுத்தம் கொடுத்தான். அது அவனின் கோவத்துக்கு எடுத்துக்கொள்ளும் பயிற்சி.


         பல முறை அழுத்தம் கொடுக்க மனம் சமன் கொண்டதாக இல்லை… எப்படி பேசிட்டா என்னையும் ஒரு உமன் நேசர் தயாளனோட கம்பேர் பண்ணி பேசிட்டா.. என் காதலை எவ்ளோ புனிதமா பாதுகாத்தேன். எங்கே சொன்னா என்னை.. அது இப்படி..’ என்றே தடுமாறியவனின் மனசாட்சி வெளியே வந்து நின்றது
       ‘யெஸ் அப்பவே யோசிச்சு இருக்கணும் புரிந்துடுச்சா.. அவ ஒன்னும் கல்யாணம் ஆகாத பெண் இல்லை நீ காதல் சொன்னதும் அதனை கண்ணியமா எண்ணி மகிழ.. அவள் கல்யாணமானவள்.. ஒரு பத்து வயது சிறுமிக்கு தாய்.. அப்படி இருக்க கணவனும் விவாகரத்து கொடுத்தது இப்போ தான்.

    அப்படி இருக்க அவளிடம் காதல் வசனம் பேசினா, இப்படி எண்ணாமல் என்ன செய்வா?’ என்று நக்கலாக எடுத்துரைத்தது.
        ”ஆனா நேற்று அவளுக்கு என் மேல ஒரு நட்பு வந்துச்சு… அதே நட்போட அவள் என்னிடம் பேசினா நான் ஏன் திடீரென இப்படி மனதை உடைத்து இருக்க மாட்டேன்.. அவள் என்னை ஒதுக்கவும் நானா காதலிப்பதை உலரிட்டேன்’
         ‘அவளுக்கு தான் கஷ்டம், கடல் அளவு இருக்கு. அம்மா, அப்பா, கணவன், வேலை, குழந்தை சுற்றி இருக்கற மக்கள் முதல் கொண்டு, இந்த சமூகம் என்ற உலகமே சுழல விடுதே, இதுல அவள் எப்போ சந்தோஷமா இருப்பா? அது போல ஏதேனும் நடந்து இருக்கோம்… அது தெரியாம நீ காதலிப்பதா சொல்லி வேற அவளை மேலும் கஷ்டபடுத்தி இருக்க’ என மனசாட்சி புளி போட்டு விளக்கியது.


          ”ஆம் கஷ்டப்படுத்தி இருக்கேன். நேற்று அவ்ளோ பாசமா அபிக்கு வாழ்வு சிறக்க முயற்சி எடுதது, நான் இன்னிக்கு காதல் என்று நிற்கும் பொழுது, நேற்று நடந்த நிகழ்வு எல்லாம் ஒரு வேடமா எண்ணி இருப்பா..” என முகம் வாடி போனான் அபிமன்யு.


                  இன்றே அவள் இல்லம் சென்று அப்படி இல்லை என சொல்லவும் முடியவில்லை… போனில் சொல்லலாம் என்று போனை எடுத்து அவள் எண்ணிற்க்கு அழைக்க அவள் எண்ணோ ஸ்விட்ச்ஆப் என்று வந்து நின்றது.


             பல முறை போன் செய்தும் பதிலே அதுவே. ஆக இரவு வரை பல அழைப்புகள் அழைத்து ஒய்ந்து போனான்.


          இங்கு கீர்த்தியோ நேற்று உதவி செய்தது எல்லாம் சுயநலம் கொண்டு செய்யவில்லை என அவனின் மனம் ஒன்றிய பணியில் அவளாகவே உணர்ந்தாள்.


           அவனின் முதல் முறை பேச்சும் பார்வையுமிருந்த உற்சாகம், தன்னோடு பேசும் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பமும் எண்ணி யோசிக்க, தான் அபியின் ஆண்டு விழாவில், அபிக்கு சித்தியா? அத்தையா? என்று கேட்க, தான் அதற்கு மிஸ்ஸஸ் கீர்த்தனா ராஜேஷ் என்ற பதிலில் இருந்து தான் அவன் பேச்சு உற்சாகம் கொஞ்சம் குறைந்து போனதை யோசித்தாள்.


              அடுத்த நாள் தான் பள்ளிக்கு வேலை விஷ்யமாக போன அன்றும், கழுத்திலே பார்வை பதித்து இருந்தவன் உடனே வெளியேறியதை இன்று தான் நிதானமாக யோசித்தாள்.


              ஆக அபிமன்யு தன்னை காதலித்து இருக்கின்றான். தன்னை பற்றி அறியாத பொழுது அறிந்த கணம் விலகி ஒதுங்கி இருக்கின்றான். மறுபடியும் ராஜேஷம் நானும் பிரிவதாக கோர்ட்டில் கண்டு திரும்ப காதல் செய்ய ஆரம்பிக்கின்றான்.

    இது நல்லது அல்ல.. மற்றவர்கள் போல கயவர்கள் என்றால் தானாக விலகி விட்டாளே எதிர்த்து பேசியோ புரிய வைப்பேன்.  மனுவோ காதல் என வந்து நிற்கின்றானே? அவன் திருமணம் ஆகாதவன் அவனுக்கு என்று குடும்பம் இருக்க இப்படி அவன் யோசிப்பதே முட்டாள்தனமானது.

    இதில் தான் எப்படி அவனுக்கு புரியவைத்து விலகி செல்வது? என்ன ஆனாலும் அவன் மீது எனக்கு ஒரு நட்பு இருக்கு.. அதை இழக்க மனம் இல்லையே என்று யோசிக்க, அபிநயா ஃபிரித்ஜ் திறந்து, அங்கிருந்த ஐஸ் கட்டி எல்லாம் எடுத்து, கடித்து, சுவைத்து இருந்தாள்.

    ‘அபிமன்யுவுக்கு என் மேல காதல் வர கூடாது.. நான் அதுக்கு எல்லாம் தகுதியானவள் அல்ல.. ஒரு பத்து வயது சிறுமிக்கு தாய் மட்டுமே.’ என்று திரும்ப அங்கே அபிநயாவுக்கு உடல் வெட்டி வெட்டி இழுக்க, ‘அபி’ என்று கத்தலோடு அபிநயா அருகே விரைந்தாள்.

  • அபியும் நானும்-12

     🍁 12
                அடுத்த நாள் பள்ளியில் ஒரு நோட்டீஸ் வந்தது. அங்கு படிக்கும் பள்ளியில் டூர் செல்வதற்கான அறிவிப்பு அது.

    கீர்த்தி தானும் வரவில்லை அபியும் வரயியலாது என்று கூற, அபிமன்யு அவளை ஒரு வகுப்பிற்கு இன்சார்ஜ் செய்து, அந்த அந்த வகுப்பின் மாணவியர் மாணவர்கள் அந்தந்த ஆசிரியர்களுக்கு மட்டுமே அடங்குவார்கள் என்று, அவளை வர சொல்லிட, மல்லிகா மிஸ் பொறுப்பில் அபிநயா இருக்க மற்ற பிள்ளைகளை இவள் வழி நடத்தினாள்.


               கிண்டி பூங்காவில் தான் அழைத்து செல்வதாக இருக்க, அதிக செலவும் இன்றி, அதற்காக எந்த கட்டணமும் வாங்காமல் அழைத்து சென்று இருந்தான் அபிமன்யு.


          அவன் அழைத்து சென்றதே கீர்த்திக்காக தான். ராஜேஷூடன் விவாகரத்து, தயாளனின் செய்கை, அபிநயாவின் உடல்நிலை, என்று யோசித்தவன் கீர்த்திக்கு கொஞ்சம் நிம்மதி கொடுக்கவே இப்படி யோசித்து செய்தான்.


         அதற்கு ஏற்றார் போல கீர்த்தி மற்ற ஆசிரியருடன் பழகி கொஞ்சம் நிலைமை மறந்து இருக்க அபிமன்யுவிற்கு நிம்மதியானது.


            அபிநயா அடிக்கடி கீழே விழ ஓடிவந்து தூக்கிட செய்தான். முட்டியில் அடிப்பட பாண்ட்எய்ட் போட்டு விட்டான்.
             அவளின் முகமோ இன்னும் குழந்தை மனம் மாறாமல் இருக்க அபிமன்யு இந்த குழந்தையை எப்படி அவனால மறுக்க முடிந்தது. இது போல இருப்பது அவளின் தவறு இல்லையே… என்று யோசித்தவன் இவளின் செய்கை இப்படியே இருக்க கூடாது, கொஞ்சம் மாற்றிட இவளுக்கென இருக்கும் சிறந்த இடம் பார்க்க வேண்டும் என்றெண்ணினான்.


                    கீர்த்தனா இரவு வீடு வந்து சேர்ந்த பின்னரே, மகளின் முட்டியில் இருக்கும் பாண்ட்எயிட் கண்டு கீர்த்தி விசாரித்தாள், அவளோ கிள்ளை மொழியில் ”அபி சார் போட்டார்” என்று சொன்னாள்.

    அபிமன்யுவுக்கு நன்றி தெரிவிக்க போனை எடுத்தாள். பின்னர் அவரும் இப்ப தானே போயிருப்பார் சோர்வா இருப்பார் என்று விடுத்தாள்.
            இங்கு அபிமன்யுவோ அபிநயாவுக்கு அவளுக்கு புரியும் வகையில் எளிதாக சொல்லி கொடுக்கும் முறை கொண்ட ஆசிரியரை தேடினான். அபிநயாவின் அதிர்ஷ்டம் அன்று கதை சொல்லியாக வந்த கீர்த்திகா அதே படிப்பை காட்ட நேரம் காலம் எல்லாம் பார்க்காமல் அவளுக்கு போனை சுழற்றினான்.


               அங்கே கீர்த்திகா போனில் அபிமன்யுவின் எண்ணை கண்டு துள்ளி குதித்து எழுந்தாள்.
          ”ஹாய் அபி என்ன அதிசயம்.. இந்த நேரத்தில்…. எப்படி இருக்கீங்க?” என்று கேட்டதும் தான் நேரம் பார்த்தான் தனது தலையில் அடித்தவன் பிறகு
          ”சாரி கீர்த்திகா… ஒரு அவசரம் அது.. ஒரு குழந்தை… அது.. எப்படி சொல்றது” என்று தடுமாறினான்.


          ”கூல் கூல் எதுக்கு இப்படி உளறுறீங்க.. அப்பா உங்களை மேரேஜ் அப்ரோச் பண்ணி விட்டதால் இப்படி என்னிடம் பேச திக்கணும் என்ற அவசியம் இல்லை” என்றதும் தான் முன்பு தந்தை பேசியதும் நிழலாடியது. பேச வந்தது மறந்து போக நொடியில கீர்த்தனா அபிநயா கண் முன்னே வர
        ”சாரி கீர்த்திகா எனக்கு என்ன பேசறது என்றே தெரிலை… அப்பா சொன்னார் ஆனா இப்ப எனக்கு கல்யாணம் பண்ற ஐடியா இல்லை… பை தே வே உங்ககிட்ட ஒரு உதவி கேட்க வந்தேன்.” என்றான்

    பேச்சில் திணறாமல் அதற்குள் கீர்த்திகாவும் விளயாட்டை நிறுத்தி
         ”சொல்லுங்க அபி..? என்ன உதவி?”
         ”இல்லை அன்னிக்கு அபி திருக்குறள்… சாரி உங்களுக்கு யாருனே தெரியாது.. வெயிட் எப்படி சொல்ல” என்று குழம்பினான்.


          ”சொல்ல வந்ததை பொறுமையா தெளிவா சொல்லுங்க அபிமன்யு, அதுக்கு முன்ன ஆழமா மூச்சை விடுங்க ரிலாக்ஸ் பண்ணுங்க” என்று கீர்த்திகா சொன்னதும் அதே போல செய்தவன் சில நொடியில் தான் பேசவந்ததை சொன்னான்.


         ”கீர்த்திகா எங்க பள்ளியில் ஒரு ஸ்பெஷல் சைல்ட் இருக்கா… அவளுக்கு ஆசிரியர் எல்லாம் சொல்லி கொடுக்க புரியுது ஆனா நார்மலா நடக்க மாட்டேங்குறா.. அவளுக்கு எப்டி சொல்லி புரிய வைக்க அவளுக்கு.. அவளுக்கு எப்படி?”
         ”வைய்ட் வைட்… அன்னிக்கு ஒரு குழந்தை திருகுறள் சொன்னாலே அவளா?” என்று நினைவு வைத்து கேட்க
           யெஸ் அவளே தான்”
          ”ஹ்ம்ம அபி அவளுக்கு இங்க செட் ஆகாது. நாம என்ன தான் பொறுமையா எடுத்து சொன்னாலும் அவளுக்கு மற்றவர்களை விட தான் வேறு என்று தான் புரியும். அதனால நான் ஒரு இடம் சொல்றேன் அங்க போயி அந்த ஸ்கூல் சேருங்க.. அதுவும் இந்த மாதிரி குழந்தைகளுக்கு நடத்தறத ஸ்கூல் தான் அதனால கேரிங்க் லிஸனிங் எல்லாம் சொல்லி தருகின்ற முறை வேறயா இருக்கும்.. உங்க நம்பருக்கு ஒரு மெசேஜ் அனுப்பறேன் அதுல அட்ரஸ் தர்றேன். நாளைகு அவங்க பேரண்ட்ஸ்ஸை கூட்டிட்டு போயி பார்க்க சொல்லுங்க.

    அந்த பொண்ணு உலகத்தில் தனிபட்டு தெரிய, அவள் முன்னேற, அது கூட ஒரு வழியா இருக்கும் அதுல பயபட வேண்டியதில்லை… வெல் வேற அபி…?” என்று கீர்த்திகா பேசி முடித்து, வேறு பேச ஏதேனும் நமக்குள் இருக்கா? என்று ஆசையில் கேட்டாள்.

    அவனோ ”தேங்க்ஸ் கீர்த்திகா.. அன் டைம்ல உனக்கு கால் பண்ணிட்டேன் சாரி.. காலையில் பேசறேன்.. குட் நைட்” என்று வைத்திட, போனையே பார்த்தவள் தனது தோளை குலுக்கிக் கொண்டாள்.


             அபிமன்யு உடனே கீர்த்தனாவிற்கு போன் செய்தான்.
                     கீர்த்தனா அப்பொழுது தான் அபியை உறங்க வைத்து குளித்து முடித்து வர, உடலில் நீர் துளிகள் வழியா போனை பார்த்தாள்.


           அபிமன்யு என்றதும் உடனே போனை எடுத்து ”ஹலோ சார் நானே உங்களுக்கு போன் செய்யனும் என்றிருந்தேன்.. நீங்களே பண்ணிட்டீங்க..” என்றாள் கீர்த்தனா.
         ”எனக்கா? எதுக்கு? ஏதாவது பிரச்சனையா கீர்த்தி? என்றான்.


        ”நீங்க இருக்கும் பொழுது பிரச்சனை எங்க பக்கத்தில வருமா சார்.?” என்றதும் அபிமன்யு உதட்டில் முறுவல் வர ”தேங்க்ஸ் சார் அபி சொன்னா அவள் கீழே விழுந்தது நீங்க பாண்ட்எயிட் போட்டு விட்டது.”


          ”சின்ன விஷயம் தானே இதுக்கு போயி தேங்க்ஸ் ஆஹ்…” என்றான் இலகுவாக.
           ”இல்லை சார் அதுக்கு மட்டுமில்லை அன்னிக்கு தயாளன் சார் நடந்துகிட்டது கூட, நீங்க நான் சொல்லாமல் அவரை பணி நீக்கம் செய்திங்க.. அதுக்காகவும் தான்..” என்றாள் மெல்ல
         ”அப்போ இன்னொரு தேங்க்ஸ்ஸூம் சேர்த்து சொல்லு கீர்த்தி.” என்றான்.


          ”எது… க்கு சார்?” என்று யோசித்தவள் கண்ணாடியில் தனது பிம்பம் பார்க்க அங்கே டவல் கட்டி கொண்டு பேசிய விதம் தெரிய டிரஸ் எடுத்து கொண்டு அறைக்கு சென்று தாழ் போட்டபடி போனை ஸ்பீக்கர் போட்டாள்.


          ”எதுக்கா நாளைக்கு சொல்றேன்.. நாளைக்கு அபியை அழைச்சிட்டு உங்க வீட்டிலே இருங்க நான் ஒரு இடத்தில அபியை கூட்டிட்டு போகணும்” என்றான் உரிமையோடு அதற்கு அவளோ

          ”சார்… எதுக்கு என்று தெரிந்து கொள்ளலாமா? என்றாள் கீர்த்தனா
          ”அது அபியை ஒரு புது ஸ்கூல் போயி காட்டனும்.. எனக்கு எப்படி சொல்றது என்றே தெரிலை.. நேரில் கூட்டிட்டு போயி காட்டறேனே…”என்றான்
           கொஞ்ச நேரம் யோசிக்கும் விதம் இருக்க கீர்த்தனா ”ஓக்கே சார்…” என்றே சொன்னாள்.
          இரு பக்கமும் அமைதி இருக்க ”சார் அவ்ளோ தானே வைக்கட்டுமா?” என்றே கிர்த்தனா கேட்க
         ”அது அது வேற.. வேற.. கீர்த்தி ஆர் யூ ஆள் ரைட்..” என்றான்.
         ”யெஸ் ஸார்” என்றால்
         ”இல்லை தனியா இருக்கீங்க அபி அவங்க அப்பாவை கேட்கலையா?” என்றான்.
           ”ராஜேஷ் இருந்தவரை அவளுக்கு அப்பவா நடந்து கொண்டதில்லை அதனால அவ ராஜேஷை தேடலை சார்” என்றே சொல்ல
         ”நீங்க?” என்றான்.
         ”ராஜேஷ் ரொம்ப நல்லவன் ஸார்..அவன் சராசரி ஆணா யோசிக்கிறான்.. இதுல அவன் தவறு எதுவும் இல்லை.. அதனால எனக்கு அவன் மேல கொஞ்சம் கூட கோவம் இல்லை.. கொஞ்சம் வருத்தம் தான். அபி மாதிரி ஏதோவொரு ஸந்தர்பம் அவனுக்கு ஏற்பட்டு நான் அவனை விட்டு போகற நிலை ஏற்பட்டா என்று அவன் யோசிக்கலை.. விடுங்க சார்.. அவன் கேத்ரின் கூட நிமதியா இருக்கட்டும்… எனக்கு இனி தனியாவாழனும் என்று பயமே இல்லை பழகிட்டேன்.. இந்த காதல் கல்யாணம் கூட கொஞ்ச காலம் மாறும் என்பது நல்லா புரிந்துடுச்சு.. கல்யான்ம் காதல் எல்லாம் வெறும் மனசில் ஏற்படுகின்ற கெமிக்கல் ரியாக்சன் தான் உண்மையான அன்பு எல்லாம் சுத்த பேத்தல்… ” என்றே சொல்லி கொண்டே இருந்தவள் ”சாரி சார் என்ன என்னவோ பேசி போராடிக்கிறேன் அதுவும் இந்த நேரத்தில்”
         ”அப்படி எல்லாம் ஒண்ணுமில்லை கீர்த்தி” என்றவனின் பேச்சினை அப்பொழுது தான் அவள் உணர்ந்தாள். அபிமன்யு கீர்த்தி என்றே கூப்பிடுவதை…
       ”ரொம்ப நேரம் ஆகுது சார் நீங்க தூங்குங்க நான் வைக்கின்றேன்” என்றதும் அபியும் மறுக்காமல் குட் நைட் கீர்த்தி” என்றான்.
             அபி மனதில் எப்பவும் ராஜேஷ் நல்லா இருக்கட்டும் நிம்மதியா இருக்கட்டும் சொல்லறா அப்போ அவ மனசிலே வருத்தம் இருக்கு முதலில் அதை கலைந்திடனும்.
             இந்த காதல் கல்யாணம் எல்லாம் அர்த்தம் தவறா புரிஞ்சுகிட்டாளே…. அவளுக்கு இல்லை உன் மீது எனக்கு காதல் இருக்கு கல்யாணம் செய்து கொள்வோமா என்று எப்படி கேட்பது?
          ஐயோ கீர்த்தி மா.. உன்னிடம் நிறைய மாற்றம் கொண்டு வரணும்..
      அந்த ராஜேஷ் கூட ஒரு கல்யாணம் குழந்தை என்று இருக்கான். உனக்கு என்ன இந்த அபிமன்யு இருக்கான் உனக்கு நம்ம பொண்ணு அபிநயாவுக்கு நான் குறையாம அன்பை தருவேன் டி.. அவளுக்கு நாளைக்கே ஸ்பெஷல் ஸ்கூல் சேர்த்து அவளை எல்லோர்கும் சிறந்தவள் என்றே புரிய வைப்பேன். அவளுக்கு அப்பாவா உனக்கு நல்ல கணவனா இருக்கணும் கீர்த்தி.. என்றே மனதோடு புலம்பி கொண்டே உறங்கினான்.

  • அபியும் நானும்-11

    🍁 11


           பள்ளியில் வகுப்பெடுக்க நேரம் போனது. மதியம் அபிக்கு உணவு ஊட்டினாள். இந்த பள்ளியில் பணி என்றதுமே அபநயாவுக்கு இவளே உணவு ஊட்ட எளிதானதாக மாறியது.


                 மகிழ்வோடு அக்கணம் செல்ல சகஆசிரியர் ஒருவர் இவளை பற்றி அறிந்தவாரே, இவளுக்கு விவாகரத்து ஆனா நிலையும் அறிந்து, அவளிடம் அவளை வாழ வைக்க எண்ணுவதாக ஆரம்பித்து பேசியவர், கடைசியில் பேசியது எப்பொழுதும் முடியும் அதே அசிங்கத்தில் தான். இதனை கூட இவள் மற்ற ஆண்களிடம் எதிர்பார்த்து இருந்தாள். அப்படி பேசி வருபவரிடம் முகத்திற்கு நேராக கத்தி அறைந்தது நினைவு வர, இன்றோ அப்படி செய்ய இயலாமல் நின்றாள்.


      அறைந்தால் எங்கே பணி இல்லாமல் போயிடும் என்ற அச்சம். மேலிடத்தில் புகார் கொடுக்கலாம் என்றாலோ சக ஆசிரியர். இத்தனை நாட்களாக இங்கு பணிப்புரிந்தவர். தானோ இங்கு கொஞ்ச மாதங்களாக இருக்கும் தற்காலிக ஆசிரியர் என்றெண்ணி பத்தோடு பதினொன்றாக அவள் அந்த நிகழ்வை புறம் தள்ளபோராடினாள்.


         மாலையில் அதே ஆசிரியர் அபிநயாவை கிள்ளி கீர்த்தனவை பார்த்தபடி முத்தமிட, கீர்த்தனா உடலெங்கும் நாகம் தீண்டிய உணர்வில், அபியை அழைத்து மாலையில் பள்ளியில் இருந்து கிளம்பினாள்.


               அவள் காரில் அபிநயாவை முன்னே அமர வைத்து வண்டியை செலுத்த, ஒரு இடத்தில் மக்காசோளம் இருக்க அதனை வாங்கி தருமாறு அபிநயா செய்கை செய்ய காரை ஓரமாக நிறுத்தினாள்.


                மக்கா சோளம் வாங்கி விட்டு திரும்ப எதிரில் ஒரு ஷோப்பில் ராஜேஷ் கேத்ரினை கை தாங்கலாக ஒரு கையை பற்றி, மறுகையில் அந்த கடையில் வாங்கிய பை இருக்க நொறுங்கி போனாள்.


            அபிநயா வயிற்றில் இருக்க, இதே போல தான் ராஜேஷ் அன்பு தனக்கு கிடைத்தது என்று எண்ணியவள் கண்ணீர் வரவா வேண்டாமா என கண்களில் வட்டதிலே போராட.. பெருமூச்சோன்றை வெளியேற்றி தனது கண்ணீரை இழுத்து கொண்டாள்.


            காரினை கிளப்பி வீட்டுக்கு வந்து அபியிடம் மக்காசோளம் கொடுத்துவிட்டு சிலையாக அமர்ந்து விட்டாள்.


            ராஜேஷ் போனதற்கு எல்லாம் அவளுள் கவலை இல்லை… அவனாவது ஒரு வாழ்க்கை அமைத்து கொண்டானே என்ற நிம்மதி அடைந்தாலும், தான் நினைத்தால் அவனோடு வாழும் கை எட்டிய சொர்க்கம் தான். ஆனால் அபி.. அபியை விட்டுவிட்டு எப்படி? தனக்கு தாய்மை என்ற வரத்தை கொடுத்தவள் அவள்.


        கடவுள் மகளாக வந்து இருக்கா.. இது ராஜேஷ் நம்பறானோ இல்லையோ எனக்கு நான் நம்பறேன். கணவன் மனைவி உறவை விட அம்மா என்ற தாய்மை எந்த விதத்தில் இறங்கி இருக்கு. நான் அபியை விட்டுட்டு ராஜேஷ் மட்டும் போதும் என்று போக.. எனக்கு இந்த ஜென்மம் இந்த வாழ்க்கை போதும்… 25 வயது வரை சொல்ல இயலாத அளவுக்கு சந்தோஷம் அடைந்து விட்டேன். இனி அபியின் சிரிப்பில் மட்டுமே எந்தன் வாழ்வு… என்று கண் அயர்ந்தாள்.


             அடுத்த நாள் காலையில் இருந்தே அபிநயா உடல் சுகவீனம் ஆக கீர்த்தனா அபியை அழைத்து மருத்துவமனை சென்றாள்.


             அங்கே மக்காசோளம் சரியாக மென்று உண்ணாமல் அப்படியே உண்ண போக, அது மந்தமாகி வயிற்று வலி வந்து கொஞ்சம் போல ஜுரம் வந்து விட்டது.


                மொத்த நேரமும் அங்கே செல்போனை கூட எடுக்க மறந்து இருந்தாள். அருகே இருந்து கவனித்து மாலையில் தான் கிளம்ப, வீட்டுக்கு வரும் பொழுதே, அங்கே வாட்ச்மேன் அருகே அபிமன்யு மற்றும் மல்லிகா மிஸ் இருவரும் நிற்க கண்டு குழம்பினாள்.


          ”சார்.. அதோ கீர்த்தனா மேடமே வந்துட்டாங்க” என்றதும் இருவரும் அவளை காண அவளோ ஒரே நாளில் ஒடிந்து போயிருந்தாள்.


         ”வாங்க ஸார்… வாங்க மேம்.. என்ன திடிருனு…?” என லிப்டில் தங்கள் தளத்திற்கு அழைத்து சென்றாள்.
                 கதவை திறக்க கொஞ்சம் கஷ்டம் கொண்ட கீர்த்தியிடம் இருந்து சாவியினை பற்றி அபிமன்யுவே திறந்தான்.


               அங்கு இருந்த இரு அறையில் ஒரு அறையில் அபிநயாவை உறங்க வைத்தாள்.

    அபிமன்யு கண்களை நாலாபக்கம் பார்க்க அங்கே ஹாலில் ஒரு புகைப்படம். ராஜேஷ் அபிநயா கீர்த்தனா ஐந்து போட்டோ வருடங்கள் வாரியாக இருந்தது. ஐந்து வருடத்தில் இருந்து அபி கீர்த்தி மட்டுமே இருக்க அதுவே அபிமன்யுவிற்கு புரிந்தது.


                குடிநீர் முன்னே நீட்டி “குடிங்க சார்.” என்று சொன்னவள் அவன் பெற்றதும் ஃபிரிட்ஜ் திறந்து பழச்சாறை டம்ளரில் உற்ற வாங்கி பருகினார் மல்லிகா மிஸ்.


         ”ஏன் கீர்த்தி அபிக்கு என்னாச்சு?”
         ”அது ஒண்ணுமில்லை மிஸ் எப்பவும் அவள் உணவை சரியா கடிச்சு விழுங்க மாட்டாள். சாப்பிடும் பொழுது கொஞ்சம் கடினமான உணவை எல்லாம் பக்கத்தில இருந்து சொன்னா தான் நல்லா மெல்லுவா.. நேற்று கொஞ்சம் கவனம் இல்லாமல் கொடுத்துட்டு அப்படியே உட்கார்ந்துட்டேன். அபிநயா மக்காசோளம் சரியா மெல்லாம சாப்பிட்டு இப்படி ஜுரம் ஆகிடுச்சு.. வயிறும் வலி… சரியாகிடும் சொல்லி இருக்காங்க” என்றதும்
          ”ஓஹ் காட்…என்னாச்சு அபியை நீ எப்பவும் பக்கத்தில தானே பார்த்துப்பா?” என்று மல்லிகா கேட்க
           ”இல்லை மிஸ் கொஞ்சம் நேற்று டிஸ்டர்ப் ஆகிட்டேன்.. தலைவலி..” என்று தயாளன் பேசியதை சொல்லாமல் தவிர்த்தாள்.


         ”எல்லாம் தெரியும் அந்த தயாளன் பேசியது தானே.. நீ ஏன் கீர்த்தி அதை எங்களிடம் சொல்லலை நல்ல வேளை அபிமன்யு பார்த்தார்.. அவனை வேலை விட்டே தூக்கிட்டார்..” என்றதும் கீர்த்தி அபிமன்யுவை காண அவனோ அபியின் 2 வயது குழந்தை புகைப்படம் கண்டான். அவன் பார்வை தான் அங்கே இருந்தாலும் கீர்த்தி பார்ப்பதை அவன் அறியாமல் இல்லை…


          ”இல்லை மிஸ் அவர் 10 வருஷமா இங்க ஒர்க் பன்றார்.. சில மாதம் வந்த நான் சொல்றது எடுபடுமா என்ற ஒரு தயக்கம்.. அதுவும் இல்லாமல் இதே போல நான் முன்ன வேலை பார்த்த இடங்களிலும் பேசி என்னை கஷ்டபடுத்தி இருக்காங்க.. அதான் அதே கேட்டு பழகிடுச்சு இனி அவரிடம் பேச வேண்டாம் இருந்தேன் இப்போ அதுவும் அவசியம் இல்லை.. தேங்க்ஸ் சார்” என்று மனுவை பார்த்து கூற அபிமன்யுவோ மெல்ல முன் வந்து,


         ”உங்கள் நலனில் சிலர் மல்லிகா மிஸ் மாதிரி அக்கறை இருக்கறவங்க இருக்காங்க அவர்களிடம் உங்கள் கஷ்டத்தை பகிருங்க… இப்படி உள்ளுக்குள்ளே போட்டு வருத்தி கொள்ளாதிங்க..” என்று பருகியவன் மல்லிகா மிஸ் பேசி கிளம்பி வெளியேறினார்கள். ”அந்த ரூம்ல இன்னும் பீர் பாட்டால் இருக்கு ரிமூவ் செய்திடுங்க… அபிநயா இருக்கா எடுத்து உடைச்சி காலில் குத்தவோ அல்லது அவளே.. சோ கொஞ்சம் அழிச்சுடுங்க அங்க இருக்கற பாட்டில் அதே போல சில கசப்பை…” என்று கிளம்பினான்.


          அவன் சொல்லியதில் புரிந்தும் ஏதோ ஒன்று புரியாமல் இருக்க கண்டவள் பால்கனியில் இருந்து அபிமன்யுவின் காரை பார்த்து மல்லிகா மிஸ் வழியனுப்பி வைத்தாள்.


               அடுத்த நாள் மல்லிகா மிஸ் தான் ‘அபிமன்யு வந்து அன்றே இவளை பார்க்க தன்னையும் அழைத்து சொன்னார். இல்லை என்றால் தனக்கு கூட அன்னிகழ்வு தெரியாமல் போயிருக்கும் ஆனால் அவர் தனியாக உன்னை சந்திக்க யோசித்து தான் என்னை அழைத்து சொல்லி கூட்டி கொண்டு வந்தார்” என்றதும் அபிமன்யு மேல் அதிக மதிப்பு கூடியது.


          முதலில் தான் அவனை அறைந்த அன்றும் ஆண் என்று கோவப்படாமல் பொறுமையாக எதுக்கு அடிச்சிங்க என்று நிதானத்தோடு கேட்ட அவனின் செயலும், பின்னர் அவனே பள்ளியில் தான் அடித்ததை கூட மறந்து இன்முகமாக பேசி மதிப்பு கொடுக்க. அடுத்து வேலையும் கொடுத்து அதில் ஏற்பட்ட இன்னல்களை களைத்து. ஒரு பெண்ணுக்கு நல்ல காவலனாக கேர் எடுத்து செய்து இருக்கான். என்ற எண்ணம் ஓட பக்கத்தில் இருக்கும் ஆசிரியர் புது மணப்பெண் பத்திரிகை எடுத்து சக ஆசிரியருக்கு கொடுத்து விட அந்த ஆசிரியரோ அந்த நேரத்தில் ”உன்னை கேர் எடுத்து புரோடக்ட் பண்ணி சாஃப்ட் ஆக இருப்பரே அவர் தானா? ஒரு கணவனுக்கு இந்த தகுதி போதுமே. வாழ்த்துகள்” என சொல்ல அபிமன்யுவை எண்ணி பார்த்த கீர்த்திக்கு ”ஒரு பொண்ணு விரும்பற குணம் தான் அபிமன்யு சார்… நல்ல கணவன்” என்ற சிந்தையில் உதிர்த்தவள், அவர் என்னை அல்லவா அப்படி பார்த்து கிட்டார். என்றும் யோசித்தவள் ‘சே நான் திருமணம் ஆனவள் அவரை போயி எப்படி இப்படி யோசிச்சேன். சே முட்டாள் முட்டாள்.. அவர் ஏதோ பாவப்பட்டு, அவரோட பள்ளி நிர்வாகம் ஒழுங்கா இருக்க, ஸ்டெப் எடுத்து இருப்பார். அதை போயி… முதலில் இப்படி தோணுச்சு என்றதே கேவலம்.’ அதோடு அந்த எண்ணம் மேலும் செல்லாமல் கீர்த்தி மாற்றி கொண்டாள்.


              ஆனால் மாற்றி கொள்ளும் எண்ணம் இருந்தவனோ மாறாமல் ஆசைப்பட்டான். ராஜேஷ் கீர்த்தி வாழ்வில் இல்லை.. அப்போ நான் இருக்கேனா? என்னோட வாழ்வு அவளோட இணையுமா?


        அவளோட என் காதல் சொல்லலாமா? அப்படி செய்தால் அவள் ஏற்று கொள்வாளா? என்று தவித்தவன். கடைசில் சொல்ல கூடாது தான் அப்படி சொன்னால் தயாளன் போல எண்ணுவாள். கொஞ்சம் காலம் போவதே நல்லது.

    ஆனால்… இந்த காதல் ஜெயிக்குமா? தோற்கும் என்றே காதல் செய்பவன் நானாக தான் இருப்பேனா.? என்றெல்லாம் எண்ணினாலும் அவனின் மனம் கீர்த்தியிடம் தவறாக நடந்தவனை வேலயை விட்டு அனுப்பியதில் கொஞ்சம் நிம்மதி அடைந்தாள் என்றதில் சந்தோஷம் கொண்டது.
            இந்த சந்தோஷம் தானே இன்னும் சில நாட்களில் அழிபோம் என்று அறியாது போனான்.

  • அபியும் நானும்-10

    🍁 10


                                பத்து நாட்களுக்கு மேல் ஆனது. கீர்த்தனா பள்ளியில் பணிப்புரிய துவங்கி, அவள் அபிநயாவை அழைத்து வந்து, அவள் வகுப்பில் விட்டுவிட்டு, இவளும் அவள் வகுப்பில் சென்று வகுப்பெடுக்க செய்வாள். சில நேரம் அபிமன்யு ரௌண்ட்ஸ் வரும் பொழுது வணக்கம் வைப்பதோடு சரி, நேர்பார்வை கூட பார்க்காமல் தவிர்த்தான்.


               ஆனால் சில நேரம் அபிநயாவோடு, மாலை விளையாடி, மகிழ்வான். அவனுக்கு அதில் சிறு சந்தோஷம் கிட்டியது.


             ராஜேஷ் மனதில் கேத்ரின் அவனும் சேர்ந்து வாழும் நோக்கம் அதிகமாக போனது. அதற்கு முக்கிய காரணம் ராஜேஷ் குழந்தை கேத்ரின் வயிரில் 50 நாட்கள் கருவாக உருவாகியது.


               முதலில் விவாகரத்து செய்வதில் பிடித்தம் இல்லாமல் இருந்த ராஜேஷ் கேத்ரின் தாய்மையில் விரைவாக முடிக்க சொன்னான்.


           அன்று தான் கோர்ட்டில் ராஜேஷ் கீர்த்தனா ஒன்றாக வந்து நின்றார்கள்.


                        அபிமன்யு அதே நேரம் வந்திருக்க கீர்த்தனாவை கண்டவன் முகம் மலர்ந்து அவளருகே செல்ல, அங்கே ஒருவன் அவளிடம் பேசுவதை கண்டு அப்படியே நின்றான்.
         தூரத்தில் இருந்தே யாராக இருக்கும்? இங்கு எதற்காக வந்து இருப்பாள்? என்று யோசித்தவன் குழம்பி போனான்.

    அதற்குள் ராஜேஷ் கீர்த்தியிடம் ”ஆசை ஆசையா காதலிச்சேன் டி. இப்படி டிவோர்ஸே வாங்க வைப்பேனு கொஞ்சம் கூட நினைச்சு பார்க்கலை” என்று ராஜேஷ் குறைபட்டான்.


        ”யாருக்கும் அவங்க தவறு கண்ணில்படாது ராஜேஷ். இந்த நிமிஷம் வரை நான் அதே கீர்த்தனா ராஜேஷ் தான். ஆனா நீ தான் கேத்ரின் ராஜேஷா மாறி அவளுக்கும் உன் பேரில் பங்கு கொடுத்து நிற்கற… அது மட்டுமில்லை அவள் வயிற்றில் உன் குழந்தை இருக்கு. எனக்கு எதுவும் தெரியாது என்று நினைக்காதே.. எல்லாம் தெரிந்தும் தான் கண்டு கொள்ளாமல் இருக்கேன். அந்த குழந்தையாவது உன்னிடம் அன்பை முழுசா பெறட்டும் வாழ்த்துகள்.

    நீ கேட்கலாம் நீ தவறு செய்யலையா என்று? நான் செய்த தவறு நீ வேறொருத்தி பிடியில் இருந்தும் வேடிக்கை பார்த்து அபிநயாவை கவனிக்க செய்தது தான். ஆனா அது கூட உன் நலன் யோசிச்சேன். என்கூட தான் உனக்கு ஒரு நிம்மதியான வாழ்வு அமையலை ஆனா கேத்ரின் கூடவாது அமையட்டும்னு தான் மனசை மாற்றிக்கிட்டேன். இனியாவது சந்தோஷமா இரு” என்றதும் ராஜேஷ் அந்த பக்கம் செல்ல கீர்த்தனா அபிமன்யு நோக்கி வர கண்டு முகத்தினை மறைக்க பார்த்தான்.

    அவளோ ”என்ன சார் நீங்க இங்க?’ என்றாள் கீர்த்தனா.
         ”அது…ஸ்கூல்காக நிலம் வாங்கியது கொஞ்சம் பத்திரம் பதிவு செய்து இருந்தேன் அந்த வக்கீல் இங்க தான் இருந்தார் அதான் பார்த்து பேச…” என்று சொல்லி அவளின் கண்களை ஊடுருவி நின்றான்.


         ”நீ… நீங்க?” என்றான் ஒருமையில்… பேசி தடுமாறி பன்மையில் மாற்றி
          ”எதுக்கு சார் நீ என்றே சொல்லுங்க பரவாயில்லை” என்று சொன்னவள் பின்னர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நிறுத்தி
        ”நாங்களும் பதிவு செய்ய தான் வந்தோம்.. விவாகரத்து பதிவு செய்ய..” என்றவள் இமை தாழ்த்தி நின்றாள். அபிமன்யுவிற்கு கொஞ்ச நேரம் முன் பேசிய ராஜேஷை பார்த்தான்.


         அவன் பார்வை சென்ற திசையில் கீர்த்தி ”அவர் தான் சார்.. ராஜேஷ்…” என்றாள்.
         கொஞ்ச நேரத்தில் கேத்ரின் கையை பற்றி தொத்தி கொள்ள அபிமன்யு இருவரையும் பார்த்து மீண்டும் பார்வையிலே கேட்க
          ”அவங்க தான் ராஜேஷை மறுமணம் செய்து கொள்ள போற பெண் கேத்ரின்” என்று சொன்னவள்
        ”சாரி நான்.. ஏதும்.. ஹர்ட் ஆஹ் இருந்தா…. எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்” என்றான் அபிமன்யு.


            ”அதெல்லாம் மறைக்க ஒன்றும் இல்லை ஸார்.. எங்க வீட்டின் அப்பர்ட்மெண்ட்ல பலருக்கும் தெரிந்த அம்பலம் தான். எல்லாருக்கும் ஓரளவு தெரியும். இனியும் என் வாழ்வில் மறைக்க என்ன இருக்கு? ஆனா இன்னிக்கு தான் சந்தோஷமா இருக்கற பீல் பண்றேன்.. இந்த கல்யாணம் காதல் என்பது எல்லாம் எவ்ளோ பெரிய முட்டாள் தனமானது புரிந்தது” என்றவள்.
         ”என்ன காரணம்?” என்றான் கேட்க தயங்கி,
       ”அபி தான் சார்” என்றதும் ‘நானா?’ என்று மனம் எண்ணி நிமிர, அவளின் குழந்தை பெயரும் அபி என்றதில் அபியால் என்ன பிரச்சனை வந்திட போகுது” என்று சாதாரணமாக கேட்டவனை வினோதமாக பார்த்தாள் கீர்த்தனா.


       ”என்ன சார் என் பொண்ணு பற்றி தெரியாம பேசறிங்க..”


        ”இல்லையே அவள் ஒரு அழகான பார்பி டால்… அதுவும் அந்த சாண்டல் பிரோக் டிரஸ் செம கியூட்… அவளால என்ன பிரச்சனை?” என கேட்க தொண்டை அடைக்க
          ”அவள் ஸ்பெஷல் சைல்ட் ஸார்.. உங்களுக்கு…”
          ”அதுவும் தெரியுமே.. ஸ்பெஷல் சைல்ட் ஸ்பெஷல் மாம் கையில் தான் இருப்பாங்க.. பின்ன கடவுளின் குழந்தைகளை வளர்க்க தனி தகுதி வேணுமே” என்ற அபிமன்யு சொல்ல, கீர்த்தனா அவனை இமைக்காமல் பார்த்தாள். அந்த பார்வையில் ஆச்சரியம் மட்டுமே.


          ”வாட் ஹப்பேன் கீர்த்தனா? ஸ்டன் ஆகியிருக்கிங்க?” என்று கேட்டதும்
         ”முதல் முறை இப்படி சொல்லி கேட்கறேன்.. இதுவரை இப்படி யாருமே சொன்னது இல்லை எல்லாரும் வருந்தி உச்சு கொட்டுவாங்க.. பட் நீங்க வித்தியாசம் சார்”
         ”சாரை விடுங்க” என்றதும் விழித்தவள்”அபிமன்யு கூப்பிடுங்க” என்றான்.


         ”அபி… அபிமன்யு… உங்க பேர் எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு ஆனா அபி என்று கூப்பிட முடியாது. என் பொண்ணு பெயர்.. அதனால மனு கூப்பிடவா?” என்று கீர்த்தி கேட்க
          ”வாவ் அப்படியே கூப்பிடுங்க.. என்னை எல்லோரும் அபினு தான் சொல்லுவாங்க நீங்க மனு சொல்லுங்க” மனமோ நீ ஸ்பெஷல் சொல்லறியா? என்று கிண்டல் புரிந்து முன்னே வர,
         ”நீ சொல்லுங்க போதும் மனு.. நான் கிளம்பறேன்” என்று நகர்நதாள்.


         ”உங்க லைஃப் இனி..” என்று கேட்க தயங்கினான்.
         ”அதான் அபி இருக்க கவலை என்ன” என புன்னகைத்து அவளின் ரெட் காரில் பறந்தாள்.
           அபி இருக்க இனி நீ கவலை படக்கூடாது கீர்த்தி என்றே சொல்லி அவனும் கிளம்பினான்.


             வழி நெடுங்கிலும் அவள் விவாகரத்து பதிவு செய்து பெற்றுட்டா.. இனி அவள் மிஸ்ஸஸ் ராஜேஷ் இல்லை. அவனும் வேற வாழ்க்கை தேடிக்கிட்டான். இனி கீர்த்தனா என் வாழ்வில்……… என்று மகிழ ‘பட் அவள் ஒப்புக்கணும்… அப்பா ஒப்புக் கொள்ளணும், பத்து வயசுல ஒரு குழந்தையோட இருக்கற ஒருத்திய விரும்பறேன் சொன்னா, அப்பா மட்டுமில்லை மொத்த சமுதாயமும் என்னை காரி உமிழும்…. ஆனா இது காதல்னு சொல்ல முடியுமா? முதலில் கீர்த்தனா மனதில தான் இடம் பிடிக்க முடியுமா.?

    இன்று தான் சந்தோஷம் உணருகின்றேன் சொல்லறா… காதல் கல்யாணம் என்பது எல்லாம் முட்டாள் தனமானது சொல்றா.. அவளிடம் போய் மறுகல்யாணம் பற்றி பேச முடியுமா? கொஞ்சம் பொறுமையா போகலாம் என்று எண்ண, மனசாட்சியோ ”உனக்கு வயசு 33 டா.. இன்னும் என்ன பொறுமை? என்று சிரிக்க அவனவன் நாற்பதில் தான் கல்யாணமே பண்றான்.. நீ சும்மா இரு என்று மனசாட்சியையும் அடக்கினான்.


              இதுவரை ஆண்டு விழா புகைப்படம் காணக்கூடாது என்று மறைத்து வைத்திருக்க அதனை எடுத்தான். அதில் கீர்த்தனா, அபிநயா, அபிமன்யு இருக்கும் புகைப்படம் போனில் கிராப் செய்து பதிவு செய்தான். இரவு அதனையே பார்த்தவன் அபியை தனது மகளாகவே எண்ண துவங்கினான்.


                    கீர்த்தனா நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு தொலைக்காட்சியில் அபிக்கு டோரா போட்டு விட போனில் பாடலை இசைக்க விட்டு சமைத்தாள்.


            மணக்க மணக்க அபிக்கு பிடித்த பருப்பு சாதம் செய்து, குழைத்து, நெய் ஊற்றி ஒரு கப்பில் வைத்து அபியிடம் டேபிளில் வைக்க, அங்கே சிந்தாமல் சாப்பிட்டு முடித்தாள். அதனை பார்க்க கீர்த்தனாவுக்கு மனம் பூரித்தது.

    அபி உணவு முறை எல்லாம் அத்தனை பெர்பெக்ட்… ஆடை கூட அப்படி தான் இந்த பேச்சு தான் கொஞ்சம் திக்கும்.. தடுக்கும்… புரிந்து கொள்ளும் திறன் குறைவு.. இப்போ பெரியவர்களே நிறைய புரிந்து கொள்வதில் பூஜ்ஜியம் தான் என்றெண்ணி ஹாலில் பெட் விரித்து படுக்க செய்தார்கள். அபி கீர்த்தியை அணைத்து கொண்டு உறங்க முயன்றாள்.


         ‘இன்னிக்கு என்ன அச்சு? என் முகம் நிஜமா மலர்ந்து இருக்கு… ராஜேஷ் டிவோர்ஸே கொடுக்க பதிவு செய்ததாலா? இல்லை இனி தினமும் மது வாடை வராது என்பதாலா? ஒரே வீட்டில் ராஜேஷ் இல்லை என்ற நிம்மதியா? மனு சொல்லிய அபி கியூட் என்றாறே.. என் மகளை இப்படி சொல்ல செய்தவர் மிகவும் நல்லவர். அவர் பார்வையில் அபி பரிதாபம் இல்லை.. நர்சரி குழந்தையை கொஞ்சும் இயல்பே அவரிடம் கண்டேன் என எண்ணி உறங்கினாள்.


                அடுத்த நாளும் இதே புத்துணர்ச்சியோடு கிளம்பினாள் கீர்த்தனா. போகும் பொழுது இருக்கும் சந்தோஷம் மீண்டும் வரும் பொழுது இருக்குமா என்றறியாது மகிழ்ந்து போனாள்.

  • அபியும் நானும்-9

    🍁 9


               அதிகாலை தலைவலி மண்டையை பிளக்க ராஜேஷ் எழுந்து அமர்ந்து, அபி அருகே உறங்க கண்டான். ராஜேஷ் அவளை கொஞ்ச அருகே சென்றான்.
        ”நீ ட்ரிங் பண்ணியிருக்க ராஜேஷ் குழந்தை அருகே போகாத” என்ற கீர்த்தனா குரல் கேட்க,
        ”நான்… ஐ அம் சாரி கீர்த்து… நான் அங்க இருந்து வந்திருக்க கூடாது. ஆனா அபி பற்றி சொல்றதை கேட்க அளவுக்கு எனக்கு பொறுமையோ, நிதானமோ, பக்குவமோ இல்லை கீர்த்தனா. அதான் ட்ரிங் எடுத்துக்கிட்டேன்”


         ”எனக்கும் சேம் கவலை இருக்கும் தானே? அப்போ நானும் ட்ரிங் எடுத்துக்கவா? சொல்லு ராஜேஷ்?”


        ”கீர்த்தி ப்ளீஸ்… மன்னிச்சுடு.. இனி நடக்காம பார்த்துக்கறேன்” என வெளியேறினான்.
              அபியின் வளர்ச்சி அவள் இருக்கும் நிலை என்று அம்பிகை அறிந்த பிறகு, சுதாகர்-அம்பிகை கவலை கொள்ள செய்தார்கள். எங்கே ராஜேஷ் மகளை வெறுப்பானோ என்று கூட அஞ்சினார்கள்.
             ஆனால் மகாலிங்கம் முன்பு இருந்த முறையை விட கூடுதலாக அன்பை பொழிந்தார். அபி அவரிடம் ஒட்டுதலாக மாறினாள்.


               அவருக்கு அடிக்கடி உடல்நிலை சுகவீனம் அடைய.. ஒரு நாள் மொத்த சொத்தும் அபியின் பெயரில் மாற்றி விட்டு இறந்தும் போனார்.


           வந்தவர் வராதவர் என்று பார்க்கும் நபர்கள் போனில் கேட்கும் நபர்கள் முதல் எல்லாரும் ராஜேஷிடம் தந்தை இறந்த செய்தியை விட, மகளை பற்றி தூண்டி துருவி விசாரித்ததை தான், அவனால் தாங்கி கொள்ள இயலவில்லை. அதீத உளைச்சல் அடைய மதுவை அதிகம் நாடினான்.
            முதலில் சொல்லி பார்த்த கீர்த்தனா அவன் காது கொடுத்து கேளாமல் புறம் காட்ட, அபியின் வளர்க்க எடுக்கும் பொறுப்பில் ராஜேஷ் என்பவனை கவனிக்க மறந்தாள்.
              ஆனால் ராஜேஷை மட்டுமே குறிவைத்து காத்திருந்த கேத்ரின் ராஜேஷுக்கு நன்கு பழக்கம் ஆனாள்.


          அபியை பெரிய பள்ளியில் சேர்க்க மறுத்ததில் இருந்து அவளுக்கு எப்படி உண்ண, எப்படி பேச, என்ற சின்ன சின்ன விஷயம் கூட சொல்லி கொடுக்க முனைந்தாள். அதிலே நாட்களும் மாதங்களும் சென்றன.


         அதோடு கேத்ரின் ராஜேஷ் வாழ்வின் பகுதியிலும் சென்று இருந்தாள். நட்பில் துளித்த நேசம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக உறவாக செல்ல நேரும் பொழுது ராஜேஷ் சுதாரித்து கிர்த்தனாவிடம் நின்றான்.
          ”கீர்த்து நீ நான் வாழும் வாழ்க்கை குறைவா இருக்கு” என்று எங்கோ பார்த்தபடி.

    அதற்கு கீர்த்தியோ ”நீ பப்ல இருக்கும் பொழுது நானும் அங்க வர முடியாது ராஜேஷ். இது தான் நம்ம வீடு… நான் இங்க தான் இருக்கேன்.. உனக்கு தான்…?” என நிறுத்தினாள்.


             ராஜேஷ் எதுவும் பேசவில்லை அடுத்த நாளே அம்பிகை சுதாகரிடம் நின்றான். அபியை ஹோம்ல விட்டுட்டு என்னோட கீர்த்தனாவை வாழ சொல்லுங்க” என்று அவனின் உண்மையான ஆசை, அந்த பெற்றோரால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. மகளும் எத்தனை நாள் அபிக்கு சேவகம் செய்ய முடியும் என்று யோசித்து ராஜேஷ் சொல்லுக்கு இணங்க, ஹோமில் சேர்க்க கீர்த்தனாவிடம் பேசினார்கள்.


         ராஜேஷை புரிந்து கொண்டு பேசிய பெற்றோர்கள், கீர்த்தனா நிலையை எண்ணாமல் போனது தான் கொடுமை. தாயின் அன்பு என்றும் எதனாலும் மாறாது என்று அவர்களுக்கு புரியாமல் போனது.


          கீர்த்தனவுக்கு சொல்லி பார்க்க, அவளோ அதே பிடிவாதத்தில் இருக்க, ராஜேஷ் கீர்த்தனா மீது காரணமில்லாது கோவம் துளிர்த்தது.


               ராஜேஷ் தங்கள் கம்பெனி சரிவர பார்க்க இயலாமல் போக அதுவோ நஷ்ட கணக்கில் போக ஷேர் காரர்கள் அவனை விலக்கினார்கள்.


          இவனின் ஒரே கம்பெனி மட்டுமே கடைசியில் நிலை பெற்றது. இதில் நடுவில் கேத்ரினுக்கு ஒரு கம்பெனி எதனால் போனது என்றில்லாமல் ராஜேஷ் இருந்தான்.


           அன்று ராஜேஷ் பார்வையில் அபியை விடுத்து அவளுக்கு பாலை சூடு படுத்த சென்ற கீர்த்தனா வந்து பார்க்கும் நேரம் அபி மாடியின் விளிம்பில் ஏறி கீழே விழும் நிலையில் தான்… உள்ளம் பதற அருகில் போய் கீழே இறக்கி கட்டி கொண்டாள் அபிநயவை.


          ”ராஜேஷ் குழந்தை கீழே இறங்க முயற்சி பண்ணுது பார்த்துகிட்டு சும்மா இருக்க” என்று கேட்டதும்
          ”அது அப்படியாவது செத்து போன, நீ என் பழைய கீர்த்தனவா மாறுவனு இருந்தேன் ஆனா தப்பிச்சுடுச்சு” என்று ராஜேஷ் சிகரெட் வீசி சென்றான்.


               கீர்த்தனா மனதில் பெரிய புயல் தாக்கி சென்ற நிலையில் உறைந்து நின்றாள்.


            அங்கே தோளில் அபி உறங்கும் வரை அப்படியே இருந்தவள் காகம் கரைய சுற்றி பார்த்தாள்.


            தற்பொழுது இந்த பெரிய வீடு அவளுக்குள் அச்சத்தை பரப்பியது. நீண்ட ஹால் நாலைந்து அறைகள் எல்லாம் அச்சுறுதியது.


           அதே யோசனையில் இருந்தவள் ராஜேஷ் பேச ”இங்க இருக்கறதா இருந்தா அபி ஹோம்ல விடு இல்லையா வெளியே போடி” என ராஜேஷ் மிரட்ட, கீர்த்தனாவின் அம்மா அப்பாவும் மகள் எங்கே இதே வாழ்வை மேற்கொள்வாள் என்று அஞ்சி, அவர்களும் அதே கருத்தை சொல்லி வீட்டில் நுழைய மறுக்க, துணி மணிகள் எடுத்து கீர்த்தனா யோசனையோடு எங்கே செல்ல என்று தவிக்க கையில் கிட்டியது அவளின் 20வயதில் மகாலிங்கம் கொடுத்த ப்ரெசெண்ட் வீடு. அவர் சொன்ன வார்த்தை அபி இந்த குடும்பத்தின் வாரிசு’ என ஒலிக்க அந்த வீட்டின் பத்திரம் எடுத்து கொண்டு வந்தவள் தான்.


             நாட்கள் நகர கீர்த்தனா வருவதாக இல்லை என்றதும் ராஜேஷ் வந்து சேர்ந்தான். நடுவில் நடுவில் கேத்ரின் வருகை இருக்க கீர்த்தனா தான் “டிவோர்ஸ்‌ கொடு ராஜேஷ் நீ கேத்ரின் மேரேஜ் பண்ணிக்கோங்க” என்று சொல்ல ராஜேஷ் சரி என்று ஒப்பு கொண்டான். இதோ இப்பொழுது வரை இதே போராட்டம் ஒலிக்க, இன்று வரை கீர்த்தனா அதனை அபியின் சிரிப்பில் தான் மறந்து கொண்டு இருக்கின்றாள்.


              ராஜேஷ் அன்பு மாறியது அபியால் மட்டுமே என்றால், ராஜேஷ் இருக்கும் நேரம் கொஞ்சம் அபியை பார்த்து கொள்ள ஏற்பாடு செய்து கொடுத்து இருப்பாள் கீர்த்தனா. ஆனால் கேத்ரின் வருகையில் தான் கீர்த்தனா அடியோடு ராஜேஷை மறக்க எளிதானது. தான் மறுக்க அடுத்தவளை உடனே நாடிவிட்டான் என்ற ஒன்றே ராஜேஷ் காதலை தூர போட வைத்து விட்டது.


           தாயின் மனம் மட்டுமே கீர்த்தனா எண்ணி முடிக்க, தாரம் உணர்வு அப்படியே மழுங்கி விட்டது.
         கீர்த்தனவுக்கு நேரம் கொடுத்தோ அல்லது தான் கொஞ்சம் மதுவை நாடாமல் கம்பெனி என்று பணியில் தீவிரமாக இருந்தாலோ, கொஞ்சம் கேத்ரின் சவகாசம் போகாமல் நல்ல நிலையில் இருந்து இருப்பான். அதற்கு எல்லாம் நேரம் கொடுக்காமல் போனது விதியின் சதி.


         மதுவை நாடியவான் அவன் நிலை அறியாது ஒரு முறை செய்த பிழை கேத்ரின் விடாது வேதாளமாக தொற்றி கொண்டாள்.
             ராஜேஷ் திருமணம் என்றதும் அதற்கும் ஒப்பு கொண்டாள்.


                     வெளியே ஓயாது ராஜேஷ் போதயில் புலம்ப, இங்கே கண்ணீர் கோடுகள் காய்ந்து கீர்த்தனா கதவில் சாய்ந்து இருந்தாள்.
               விடியாத இவர்கள் வாழ்வில் சூரியன் மட்டும் விடியந்தது.


              அன்று அபியை கிளப்பி கொண்டு, அவளும் கிளம்பினாள். எளிமையான காட்டன் சேலையில் கிளம்ப, ராஜேஷ் புதிராக தான் பார்த்தான். அவன் சில வருடமாக பார்ப்பது கீர்த்தனா பாலோசா குர்தா அது கூட பத்தே பத்தினை மாற்றி மாற்றி போடும் நோக்கில் தான் சுற்றினாள் கீர்த்தனா.


               ராஜேஷ் அதற்கு மேல ஆராய்ச்சி செய்யவில்லை.
           அபியை அழைத்து கிளம்பி இருந்தாள்.


                 இங்கு நாயகன் அபிமன்யு கண்கள் வாடியிருந்தது. மனதில் காதல் தோன்றி மறைந்த சுவடுகள் அழிய, குளித்தவன் கிளம்பினான். பள்ளி திறக்கும் நேரமும் மூடும் நேரமும் அங்கே இல்லாமல் அவளை காணாமல் தவிர்த்து தனது மனதை மாற்றிட எண்ணி கிளம்பினான்.


         பள்ளியில் காரில் இருந்து இறங்கி தனது இடம் நோக்கி வந்து அமர்ந்தான்.
           ”சார்.” என்ற மல்லிகா மிஸ் குரலில் திரும்பியவன்
         ”சொல்லுங்க மேம்?” என உட்கார சொன்னான் அவர்களை.


          ”சார்.. இந்த செவென்த் கிளாஸ் எடுக்க ஒரு மிஸ் வேணும் என்று அப்பா சொல்லிட்டு இருந்தார்… இப்போ ஒருத்தங்க ரேஸ்யூம் கொடுத்து இருக்காங்க… ரொம்ப நல்ல பொண்ணு ஸார்… ஒரு கிரிட்டிகள் சிட்டுவேஷன் ரொம்ப வாழ்ந்த குடும்பத்து பெண்…” என்று சொல்லி கொண்டே போன மல்லிகாவை
        ”மேடம் நீங்க அப்பாவுக்கு தெரிந்தவர்.. இத்தனை வருஷம் ஒரு கைட் பண்ணி நடத்துறவங்க எதுக்கு சுற்றி வளைக்கறிங்க.. உங்களுக்கு ஓகே என்றால் ஜாப் வர சொல்லிடுங்க” என்றே புன்னகை சிந்தினான்.


         ”நீங்க இப்படி சொல்வீங்க என்றெண்ணி தான் அவர்களை வர சொல்லிட்டேன் சார்” என்று ”ஒரு நிமிஷம்” என போனை எடுத்தார்.


        ”கீர்த்தனா… ஆஃபிஸ் ரூமுக்கு வாங்க” என சொல்லி வைக்க அபிமன்யு நிமிர்ந்து மல்லிகா மிஸ்ஸை பார்த்தான். வாசலில் கீர்த்தனா என்று அவள் வரக்கூடாது என்று பார்க்க அவன் வேண்டுதலை செவி மடுக்காமல் இறைவன் அவன் வேண்டுதலை ரிஜெக்ட் செய்திட, வந்தது அவன் விரும்பிய, விரும்புகின்ற கீர்த்தனா தான்.


          இமைக்காமல் பார்த்தவன் அவள் அருகே வர அவள் கழுத்தில் இருக்கும் சங்கிலி மட்டுமே அவன் பார்வை பதிந்தது.


          இந்த சங்கிலி பதில் மஞ்சள் சுமந்த கழுத்தாக முதல் முறையிலே கண்டு இருந்தாள் என மனதில் ஆசை துளிர் விட்டு இருக்காதே என்று மனம் வெதும்பினான். மல்லிகா மிஸ்
         ”வா கீர்த்தனா இது அபிமன்யு.. புதுசா” என்று தொடர
         ”தெரியும் மேம்.. நேற்றே தெரிந்து கொண்டேன்” என்று வணக்கம் வைக்க அவனும் வணக்கம் வைத்தான்.


        ”இது என் சர்டிபிகேட் ஸார்” என்று கொடுக்க வாங்கினான். வயது 30 என்று அவன் கண்ணில் பட்டது. முப்பது வயது, ஆனால் சுடிதார் அணிந்து கல்லூரி போனாலும் இவளுக்கு 21 என சொல்லும் தோற்றம்.
          மனம் போன போக்கில் இருந்த அபியை, அவன் மனமே கடிவாளம் கட்டியது. அவள் உன்னவள் அல்ல ஒதுங்கி இரு என்று.

  • அபியும் நானும்-8

    🍁8
                                          கீர்த்தனா மேடிட்ட வயிற்றோடு காரில் பரீட்சை மட்டும் வர பர்மிஷன் வாங்கி இருந்திட.. வீட்டிலே சொல்லி கொடுக்க ஆசிரியரை எல்லாம் வந்து நிறுத்தினான்.


                திருமணம் கல்வி என்று இரண்டிலும் ஒரே நேரத்தில் தான் முடித்தாள்.


                 பரீட்சை முடிவில் முதல் வகுப்பும் எடுத்தமையில் அபியை பெற்று எடுத்து மகிழ்விலும் அமுதமாக தான் வாழ்வு சென்றது. ஆறு மாதத்தில் அபிக்கு சோறுட்டும் நிக்ழ்வை கொண்டாடினார்கள்.


         பருப்பு செய்து சாதம் குழைத்து நெய் ஊற்றி வெள்ளம் வாழைப்பழம் பால் சாதம் தேன் என்று வைத்து வாழை இலையில் தங்க ஆபரணங்கள் அபிக்கு அணிவித்து ஊட்டி விட ராஜேஷ்-கீர்த்தனா மகள் ‘அபிநயா’ எச்சி ஒழுக பொக்கை வாயில் சிரித்து கன்னங்கள் கொழுகொழுவென பால் நிறத்தில் துள்ளி மகிழ்ந்து உண்ண செய்தாள்.


               ராஜேஷ் தான் தானே அவளுக்கு உணவு ஊட்டி விட ஆசை கொண்டு அபியை தூக்கி வைத்து கொஞ்சி அவளுக்கு ஊட்டி விட அபியோ அவனின் ஆடை முழுதும் சாதத்தினை கொஞ்சம் பூசி விளையாடினாள்.


             ராஜேஷ் வீட்டில் இருக்கும் நேரமெல்லாம் அபியிடம் தான் இருப்பான். அல்லது கீர்த்தனா இருக்கும் இடம் ராஜேஷ் இருப்பான்.


                இப்படி தான் நாட்கள் மிகவும் மகிழ்சியாக போனது.
                           நாட்கள்  மகிழ்வில் வேகமாக போனது. முதல் பிறந்த நாளுக்கு அபியின் மென் பாத நடையில் ராஜேஷ் தான் கையில் பிடித்து அழைத்து வந்தான் கீர்த்தனா சேலையில் தடுமாறும் என்றே அவள் அழகாக நடந்து வந்தாள்.


             கேக் எடுத்து ஊட்டும் பொழுது கீர்த்தனா துணயோடு தான் ராஜேஷ் ஊட்டி விட இனிமையாய் ராஜேஷ் கையில் அபி தவழ்ந்தாள்.


             ராஜேஷ் வாழ்வு அழகான மனைவி அன்பான குழந்தை என்றிருக்க பணியிலும் புதிதாக ஆரம்பித்த கம்பெனி வெற்றியை ஈட்டியது.


                வாரத்தில் ஒரு முறை அம்மா வீடு… மாதத்தில் ஒரு முறை ஹோட்டல்.. மூன்று மாதத்திற்கு ஒரு முறை ஊட்டி கொடைக்கானல் ஏற்காடு என்று அழைத்து சென்றான்.


            வருடத்திற்கு ஒரு முறை சிம்லா ஆக்ரா.. மும்பை கொல்கத்தா என்று அழைத்து சென்றான்.


             நதியாய் சீராய் ஓடிய கீர்த்தனா வாழ்வில் சுழலால் சிக்க செய்தது அபியின் ஐந்தாம் பிறந்த நாள் தான்.
               அபியின் பிறந்த நாளில் தான் அவள் இன்னும் அந்த வயதிற்கு உரிய வளர்ச்சி இல்லை என்பதையே கீர்த்தனா கண்டறிந்தாள்.


               எங்கும் கீழே விடாமல் வளர்த்து.. பல் முளைக்காமல் போக அதனால தானோ பேச்சு வரவில்லை என்றெண்ணி 3 வயது வரைவிடுத்து இருக்க அம்பிகை தான் பல் வந்தா தான் சொல் வரும் என்றே சொல்லி இருந்தார்கள். இன்று விழாவுக்கு வந்தவர்கள் சொன்ன பிறகே நாளைக்கு டாக்டர் சென்று பார்க்க வேண்டும் என்றே கீர்த்தனாவுக்கு தோன்றியது.


               கீர்த்தனாவிற்கு தெரிந்த டாக்டர் தான் முதலில் பார்க்கபோனாள். அங்கே கொஞ்ச நேரம் காத்திருந்து மருத்துவர் அழைக்க கீர்த்தனா ராஜேஷ் அபி என்று சென்றார்கள்.


           அந்த மருத்துவர் சில பல ரிபோர்ட் எடுக்க சொல்ல அவர்களும் எடுத்தார்கள். பதிலுக்காக மீண்டும் காத்திருக்க ராஜேஷ் தான்


          ”யார் இந்த டாக்டர் சரியான இடியட் எத்தனை டெஸ்ட் சின்ன குழந்தையை போயி… பாரு எல்லாம் பார்த்துட்டு ஒன்னுமில்லை சொல்ல போறான்.. நீ பணம் கொடுத்துட்டு சிரிச்சுக்கிட்டு வருவ..” என்று சொல்ல கீர்த்தனா அபியை பிஸ்கெட் கொடுத்தபடி புன்னகை செய்தே ஊட்டி விட்டாள்.


            அங்கே ஒரு பெண் இவர்களை தான் இமைக்காமல் பார்த்து இருந்தார்.
                 நேரம் எடுக்க இவர்களை அழைத்த டாக்டர் சொல்ல சொல்ல ராஜேஷ் முகம் ரௌவுத்திரம் கொள்ள கீர்த்தனா முகமோ வெளிறி போனது. ராஜேஷ் அபியை தூக்கி கொண்டு வேகமாக வெளியே வந்து காரில் அமர அவனின் பின்னாலே கீர்த்தனா ஓடி வந்து அமர்ந்தாள்.


                  வேகமாக கண்ணில் வெறியோடு ஓட்டினான். ”அவனுக்கு என்ன திமிர் என் பொண்ணுக்கு மூளை வளர்ச்சி குறைவு அது இது சொல்றதுக்கு… அவனோட ஹாஸ்பிடல் நாளைக்கே இழுத்து மூட வைக்கல என் பேர் ராஜேஷ் இல்லை” என்று காரினை கண் மண் தெரியாமல் ஓட்ட அது ஒரு பேருந்தில் மோத போனது.


        ”ராஜேஷ் கொஞ்சம் மெதுவா போ இடிக்க போகுது” என்று சொல்ல திருப்பி
         ”எனக்கே சொல்லி தருகின்றாயா? கார் ஓட்ட.. .வாயை மூடு” என்று கர்ஜீக்க கீர்த்தனா அவனின் முதல் கோவத்தை அன்று தான் கண்டாள்.


            வீட்டுக்கு வந்தவன் அபியை தூக்கி கொண்டு மாடிக்கு விரைந்தான். டிவியில் அன்று பார்த்து தெய்வ ம்கள் படம் ஓட அதில் விக்ரம் செய்கை போல அபி செய்ய முதலில் அன்று தான் அதனை கவனித்தான்.


             ஆனாலும் டாக்டர் சொன்னதை ஏற்று கொள்ள மறுத்து அவனின் உறவு முறையில் ஒரு டாக்டர் தெரிந்தவர் இருக்க அவரிடம் அபியின் ரிபோர்ட் எல்லாம் வாட்சப்இல் சென்ட் செய்து போனில் அவளுக்கு என்ன என்று கேட்டு அனுபீபினான்.


          இரவு பார்த்து சொல்வதாக சொல்லி அவரும் சொல்லிட ராஜேஷ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அமைதி கொண்டான்.


          அதற்குள் கீர்த்தனா மூலமாக மகாலிங்கம் அபி பற்றி அந்த டாக்டர் கூறியது சொல்லி முடிக்க அவரோ ஏதோ யோசனையில் உழன்றவர் ”டாக்டர் சொன்னதுக்கு வாய்ப்பு இருக்கலாம் கீர்த்தனா என் அப்பவோட அண்ணா இப்படி இருந்து அப்போ ஒரு முறை கிணற்றில் விழுந்து இறந்து விட்டார் என்று கேள்வி பட்டு இருக்கேன் அது மரபு வழியா இருக்கலாம் ஆனா அப்படி தான் ஊர்ஜிதமாக சொல்ல முடியலை.. ”என்று கண்ணீர் உகுக்க கீர்த்தனா மனதில் முதல் பயம் கவ்வியது.


                    ராஜேஷ் அடுத்த நாள் அவன் அனுப்பி இருந்த ரிபோர்ட் பார்த்த டாக்டர் வர சொன்னார். அவனும் போனான் கீர்த்தி துணையோடு தான் அபியினை அழைத்தே..


        ”நீங்க காட்டிய ரிபோர்ட் எல்லாம் பார்த்தேன் உங்களிடம் ஏற்கனவே பார்த்த டாக்டர் சொன்னது தான்.. உண்மை கசக்கும் என்றாலும் ஏற்றுக்க தான் செய்யனும் ராஜேஷ்.. உங்கள் உறவு என்ற முறையில் சொல்றேன் இது போல உங்க தாத்தாவின் சைட்ல பார்த்து இருக்கேன் உங்க அப்பாவின் பெரிய தாத்தா இப்படி இறந்து போயி இருக்கார்.. இது ஜீன் குறைபாடா இருக்கலாம் இல்லை அபி கருவில் இருக்கும் பொழுது அவளுக்கு தேவயானா இஞ்செக்ட் செய்யாமல் போயி இருக்கலாம் கீர்த்தனா 4 மாதம் கற்பம் என்று அவளுக்கு தேவயான ஊசி மருந்து மாத்திரை எடுத்து கொள்ளாதது கூட இப்படி ஆகி இருக்கலாம்.. ஆனா இப்போ முடிந்ததை பற்றி பேசிட ஒன்னுமில்லை…


            அபியை இன்னும் அதிக கவனமா பார்த்துகிட்டாலே போதும்…” என்றதும் ராஜேஷ் மடியில் இருந்த அபி கீர்த்தனாவிடம் தாவ, என்றும் அபிய விட்டு கொடுக்க செய்யாத ராஜேஷ் தானாக விடுவித்து நிமிர்ந்தான்.


         பாதி பேசி கொண்டு இருக்கும் தருவாயில் தானாக கண்ணீர் சிந்தியவன் யார் முன்பும் அழ பிடிக்காமல் வெளியேறினான். போகும் அவனை டாக்டர் தடுத்தும் செல்ல கீர்த்தனா போகலாமா வேண்டாமா என யோசித்தாள்.


         ”நீங்களாவது கேட்டுட்டு போங்க மிஸ்ஸஸ் ராஜேஷ்” என்றதும் அமர்ந்தாள்.


            ”இங்க பாருங்க கீர்த்தனா குழந்தை பெற்றுக்க இந்த காலத்தில் எத்தனை பேர் தவம் இருக்காங்க தெரியுமா? உங்களுக்கு கடவுள் தானாக கொடுத்து இருக்கார்.. எதனாலையோ உங்களுக்கு மட்டும் கடவுளே அவதாரமா கிடைச்சு இருக்கார் என்று தான் சொல்வேன். சாதாரண மக்களுக்கு இப்படி இல்ல எந்த தாய் அதிக கேர் எடுத்து அன்பு செலுத்துவாங்களோ அந்த தாயின் அன்பிற்கு தான் கடவுள் சவால் விடுவது போல இப்படி கொடுப்பார். உங்களுக்கு அபியை வளர்க்க உங்களை போன்ற அம்மா தான் பெஸ்ட் என்று எண்ணி இருப்பார் கடவுள்”


          ”டாக்டர் எனக்கு அந்த அளவு பொறுமை எல்லாம் இல்லை ஏன் பக்குவம் கூட இல்லை.. என் வயசு 25 தான் எனக்கு எல்லாம் விளயாட்டு தான்.. அப்படி இருக்க இப்படி ஒரு குழந்தை? நிஜமா யோசிக்கலை டாக்டர்” என்று சொன்னாலும் அவளின் கைகள் அபியின் சிகையை வருடி விட்டது.


         ”இதுக்கு மேல என்ன பக்குவம் வேணும் கீர்த்தனா… ராஜேஷ் பாருங்க நான் சொல்ல வந்ததை கூட கேட்க பொறுமை இல்லாமல் போறார்.. ஆனா நீங்க பொறுமையா உட்கார்ந்து கேட்களிங்க இதுக்கே ஒரு பக்குவம் தான். அதுவும் அபியை இப்பவும் வெறுக்கமா வருடி கொடுக்கறீங்க… இதே அன்பை தான் வாழ் நாளில் முழுதும் தர சொல்றேன்”


       ”ஆனா மற்ற குழந்தைகள்…”
       ”என் கீர்த்தனா நீங்க குழந்தையா இருக்க தானே இப்பவும் ஆசைப்படுவீங்க? அப்படி இருக்க வாய்ப்பு அபிக்கு கிடைச்சு இருக்கு… சுற்றி இருக்கற கவலைகளை மனசில் போட்டுக்கொள்ளாமல்.. பணம் வீடு பகட்டு தேடாம எதையும் யோசிக்காமல் வாழற வாழ்வு தானே ஆனா என்ன நமக்கு தான் அதில் கொஞ்சம் இல்லை நிறைய வருத்தம் இருக்கு ஆனா அதுக்கு எல்லாம் உங்க மனதை தாயார் செய்து கொண்டாலே வருத்தம் கூட மகிழ்வா மாற்றலாம். இந்த அட்ரெஸ் போங்க அங்க பாருங்க எத்தனை குழந்தைகளை எப்படி பார்த்துக்க செய்யறாங்க பார்த்தாலே உங்களுக்கு புரியும்.. ஆனா கீர்த்தனா இது ஹோம்… அபி மாதிரி இருக்கறவங்களுக்கு தான் ஹோம் அவர்கள் சேர்க்க கூட செய்யலாம்.. ஆனா அன்பு எல்லாம் அம்மா காட்டும் அளவுக்கு இருக்காது… நாளைக்கே அபி வளரலாம் அவள் பெட்ல தான் யூரின் போகலாம்.. ஏன் சாப்பாடு கூட ஒரு ஒழுங்கு முறையா சாப்பிடாமல் போகலாம்.. மற்ற வயசு குழந்தைகள் செய்வதை விட இவ ரொம்ப கம்மியா தான் செய்வா.. நீங்க மற்ற குழந்தைகளோட ஒப்பிட்டு பார்த்து ஏங்க கூடாது… என்றே இன்னும் அபியின் வாழ்வு முறை எப்படி எல்லாம் இருக்கும் என்றே போதிக்க கீர்த்தனா மனதில் இறுக்கம் வந்தாலும் அதனை உள்வாங்கி கொண்டாள்.


              வெளியே வந்து ராஜேஷை தேட அவன் இல்லை என்றே புரிந்தது.
          முதல் முறை தன்னை பற்றி யோசிக்காமல் அவன் சென்றதை எண்ணி வருந்தினாள்.             
       ஆட்டோ பிடித்து இல்லம் வந்து சேர ராஜேஷ் வராமல் இருப்பதை உணர்ந்தாள்.


          மகாலிங்கம் எல்லாம் கேட்டு கொண்டு கசந்த முறுவளோடு எதுவும் பேசாமல் சென்றார்.
         ஒரு கணம் திரும்பி ”எது என்றாலும் அவ தான் நம்ம வீட்டின் வாரிசு மா” என்று அறைக்கு சென்றார்.


           ராஜேஷ் நேரம் கழித்து வந்தவன் அவனை தாங்கி ஒரு பெண் வந்தாள்.
         ”சாரி இவர் பப்ல ஓவர் ட்ரிங் பண்ணிட்டார்.. பக்கத்தில் தான் அட்ரெஸ் என்றே தெரிந்தது அதான் கூட்டிட்டு வந்தேன்.. நீங்க?”


         ”நான் அவரோட மனைவி கீர்த்தனா ராஜேஷ் ரொம்ப நன்றி” என்று சொல்லி ராஜேஷை ஆவலின் தோளில் மாற்றி அழைக்க
         ”நான் கேத்ரின்… இப்போ தான இந்தியா வந்தோம்…நாங்க…” என்று கேத்ரின் பேச்சில்,
        ”சாரி அவரை பார்க்கணும் இன்னொரு நாள் இண்ட்ரோ ஆகிக்கலாம்’ ‘என்று தவிர்க்க கேத்ரின் பார்வை அவளையும் ராஜேஷ் மற்றும் அந்த வீட்டின் அழகை பார்வையிட தவறவில்லை.

    -தொடரும்.