Category: Ongoing Novels | Rerun Novels

🍁3

காலையில் குழம்பு வைக்கும் பொழுதே ஒரே பதற்றம். தாளிக்கும் எண்ணையில் உளுந்து போட மறந்திருந்தாள். கையில் குக்கர் சூடு வேறு அவசரத்தில் பட்டு விட்டது.

இது போன்ற எந்த எரிச்சலும் அவளுக்குள் எதுவும் நேரம் கடத்தவில்லை அபி இன்று கலர் டிரஸில் மேடை ஏறுவாள் குறள் சொல்லுவாள் என்ற கனவில் மிதந்தாள்.

வழக்கமாக உடுதும் சிவப்போ கருப்போ எடுக்காமல் ஊதா நிற சேலை கட்டினாள்.

கையில் வளையல் செயின் என்று வைத்து அபியை எழுப்ப, அபியோ எழுந்தவள் தள்ளாடி பிரேஷ் தேய்த்து ஷவரில் நிற்க வைத்து குளிப்பாட்ட.. அபியும் இன்று சமத்தாக ஒத்துழைத்தாள்.

அபி பாலை குடிக்க கொடுக்க அவளோ நிற்காமல் ஒருவித விளயாட்டு போக்கில் நடந்தே குடிக்க அதே நேரம் கீர்த்தனா அபி நின்று குடி என்று அருகே வர பாலை எல்லாம் சேலையில் கொட்டியது.

“தரையிலே ஒழுங்கா நடக்க தெரியல.. இதை கூட்டிட்டு ஸ்டேஜ் போன மொத்த கூட்டமும் உன்னையும் உன் மகளையும் தான் பார்க்கும் உங்களை பற்றி தான் பேசும்” என்று டை மாற்றியபடி ராஜேஷ் சொல்ல

இன்று தான் சேலை அணிந்த தனக்கு அதிலே பால் கொட்டி விட்டதே என மாற்ற போனாள். ராஜேஷ் கூறிய வார்தைகள் கீர்த்தனா நெஞ்சில் அலைமோதியது.

இன்று போகவேண்டுமா? பேசாமல் வீட்டிலே கூட இருந்திடலாமே என்று சிந்தித்து இருக்க வெளியே அபியின் ‘அகர் முகர் எலுதலாம் அடி பகுவான் முதற் உள்கு’ என்றே அபியின் மழலை குரலில் கேட்க பாதி சேலை அணிந்தவள் அப்படியே ஓடி வந்தாள். அபியின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

”பரவாயில்லை ஒரு குறளை சொல்லிடுச்சு… ஆன அதுக்காக எனக்கு ப்ரைஸ் ஆஹ்..” என்று பார்வை அவளின் மேனியில் படர சேலை மாற்ற இருந்தவள் அப்படியே வந்த நிலையை கண்டு ராஜேஷ் இப்படி கூற அவனை தீயாய் முறைத்தவள்.

”நீ வா அபி” என அவளின் அறைக்கே அழைத்து சென்றாள்.

எப்பொழுதும் போலவே அந்த சிவப்பு நிற பாலோசோ பாண்ட் எடுத்தால் ஒரு குர்தி எடுத்து அணிந்தாள். ஏனோ கைகளில் இருந்த வளையலை வீசி எறிந்தாள். என்றும் போல அதே கழுத்தில் மெல்லிய செயின் காது ஒற்றிய கம்பல் என்று ஹேண்ட் பேக் எடுத்து கொண்டாள்.

அபியை மட்டும் அழகான சாண்டல் நிற கவுன் அணிவித்து வளையல் கம்பல் நெற்றியில் கல் பதித்த பொட்டு அணிவித்து உதட்டு சாயம் வைத்து நெற்றி முறித்தாள்.

அவளை தனது ஆப்பிள் போனில் விதவிதமாக போட்டோ எடுத்தாள்.

இதற்கே கீர்த்தனா மகிழ்ந்து கொண்டாள். கிளம்பும் பொழுது மனதில் அவள் இந்த ஒரு குறள் சொன்னா கூட போதும் தான் என்ற நிம்மதியில் கிளம்பினாள்.

ராஜேஷ் இருவரையும் ஒருவித ஏளனதோடும் கண்டு விட அதனை நின்று பார்த்த கீர்த்தனா வலியோடு கிளம்பினாள்.

பள்ளிக்கு செல்லும் பொழுது அபி என்றும் போலவே ஆடி கொண்டு தான் வந்தாள். தனது சிவப்பு காரினை பார்க் செய்துவிட்டு கொஞ்சம் தைரியதோடு தான் நுழைந்தாள்.

எத்தனையோ வலி வேதனை பார்த்தயிற்று மற்றவர்கள் தந்ததை தாங்கிய தனக்கு, மகள் எப்படி சொன்னாலும் செய்தாலும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனபக்குவத்திலே வந்து நின்றாள்.

அபியின் ஆசிரியர் அவளை கண்டதும் ஓடி வந்து “கொஞ்சம் உட்காருங்க இன்னும் சீஃப் கெஸ்ட் வரலை” என்று சொல்ல அங்கே ஏற்கனவே இருந்த இருக்கைகள் நிரம்பி இருக்க உட்கார வழியின்றி நின்றாள்.

அபியை அறிந்த ஆசிரியர் மல்லிகா என்பதால் அபிக்கு மட்டும் ஒரு இருக்கை எடுத்து வந்து அமர வைத்து அதன் பக்கத்திலே கீர்த்தனா இருக்க ஆசிரியரும் நின்று கொண்டார்.

இந்த சிறு பள்ளிக்கு யார் வருவார்கள் என்ன பேசுவார்கள்… அவர்கள் பேசி முடித்து நிகழ்ச்சி துவங்கும் வரை அபி அமைதியாக இருப்பாளா? இல்லை கூட்டமே அவளை பார்க்கும் படியும் உச்சு கொட்டும் விதமாக மாற்றிடுவாளா? என்ற பயமிருக்க அங்கே மூவர் சீஃப் கெஸ்ட் வந்து நின்றார்கள்.

முதலில் ஒரு கல்லூரியின் பேராசிரியர்… சீதாலட்சுமி. அடுத்து ஒரு அழகான பெண்.. நவீன நாகரீகம் கொண்ட நங்கை யாரேனும் நின்று பார்க்கும் அழகு தான். அவளின் பெயர் கீர்த்திகா அவள் ஒரு ‘கதை சொல்லி’ என அறிமுகப்படுத்தினார்கள். அடுத்து இந்த விழாவுக்கும் நாயகன் அபிமன்யு. நமது நாயகனும் தான்.

முதலில் வரவேற்பு கடவுள் வாழ்த்து என்று சொல்லி அடுத்து இவர்களின் பேச்சு ஆரம்பமானது.

முதலில் பேசியது பேராசிரியர் சீதாலட்சுமி. அவர் கல்லூரியில் இருந்து பணியாற்றினாலும் prekg படித்த முதல் ஒன்றாம் வரை இருந்த ஆசிரியர் மட்டுமே என்றும் நினைவு வரும் என கூறினார். அதற்கு காரணம் அவர்கள் மட்டுமே பிஞ்சு வயதில் மனதில் அழியாது பதிந்து ஊன்றியவர்கள் என பேசிக்கொண்டு இருந்தார்கள். அங்கே ஐந்தாம் வகுப்பு மட்டுமே இருப்பதால் அவர்களுக்கு புரியும் வகையில் எளிதாக கொஞ்ச வெளி உணவு தவிர்க்கணும், பண்டைய கால உணவுகள் சாப்பிடுங்கள் என பேசி வணக்கம் வைத்து நகர்நதார்.

அடுத்து ‘கதை சொல்லி’ என அழைக்கபடும் கீர்த்திகா ”ஹாய் நான் தாங்க ‘கதை சொல்லி’ என்று என்னை அறிமுகப்படுத்தி இருப்பாங்க… யெஸ் நான் கதை மூலமா பிள்ளைகளிடம் பேசுவேன் அதாவது ஒரு விஷயம் அவர்களிடம் சொல்லணும் என்றாலும், அதை கதை மூலமாக தான் சொல்லி புரிய வைப்பேன். எனக்கு இந்த ஆர்வம் எப்படி வந்துச்சு என்றால், நான் லண்டன்ல தனியா இருந்த பொழுது ஒரு பள்ளியில் இருந்தேன். அங்க நிறைய தமிழ் குழந்தைக்கு கதை என்றாலே தெரியாம இருந்தது அதான் அதை சொல்லி கருத்து சொல்லி இருந்தேன்‌. இப்போ அதே எனக்கு ஒரு அங்கீகாரமா மாறிடுச்சு… அப்பறம் எப்பவும் பிள்ளைகளுக்கு நாம தான் முன் உதாரணம் நாம போனில் ரொம்ப நேரம் இருந்தா அவங்களுக்கும் போனில் தான் பொழுது போகணும் என்று தோணும்.

அதே நாம புக் வச்சிக்கிட்டு எப்பவும் இருந்தா, அவங்களும் கதை புக் படிக்கணும் ஆர்வம் வரும் நாளடைவில் அது நல்ல பழக்கத்துக்கு வித்தா அமையும். அதனால பேரண்ட்ஸ் முதலில் பக்கத்தில இருக்கற நூலகத்துக்கு அடிக்கடி போயி பழகுங்க.. தேங்க்ஸ்” என அமர்ந்தவள் அருகே இருந்த அபிமன்யுவிடம்

”ஒழுங்கா பேசினேனா அபி” என கேட்க, அவனோ மந்தகாச சிரிப்பில் கட்டை விரலை உயர்த்தினான்.

அடுத்து அபிமன்யு பேச கூப்பிட ”இல்லை நீங்க குழந்தைகளை பெர்ஃபார்மன்ஸ் பண்ண சொல்லுங்க லாஸ்ட் ல பேசிடறேன்” என்றான்.

முதலில் prekg குழந்தைகள் ரைம்ஸ் பாடி ஆட.. ரசிக்காதவர்களின் மனமே இல்லை. அடுத்து lkg பிள்ளைகள் வைத்து ஆடல்பாட விட அவர்களோ ஒரு ஆங்கில பாடலுக்கு கையும் காலும் இடுப்பை வளைக்க அதுவே மயில் போல இருந்தது. அதிலும் கன்னங்கள் கொழு கொழுவென இருந்த குழந்தைகளின் முகம் பார்க்கவே தெவிட்டவில்லை..

அடுத்து ukg சிலர் தமிழ் பாரதி பாடல் பாடினார்கள். சிலர் குறள் ஒப்பித்து சொன்னார்கள். அதிலே அவர்கள் யோசித்து யோசித்து சொல்லிய விதம் அழகோ அழகு…

அடுத்து முதல் வகுப்பு மானவர்களில் சிலர் நகைச்சுவை படித்ததை செய்து காண்பித்தார்கள்.

அடுத்து அபிநயாவை முன்னே அழைத்து திருக்குறள் சொல்ல போவதாக கீர்த்தனாவிடம் சொல்லி அபிநயாவை அழைத்து செல்ல கீர்த்தனவுக்குள் ரத்த செல்கள் எல்லாம் வேலை நிறுத்தம் செய்தது. அபிநயாவை கண் இமைக்காமல் பார்த்தாள். கொஞ்சம் கேமரா மேன் அருகே சென்று போனில் வீடியோ பதிவு செய்ய காத்திருந்தாள்.

அபிநயாவை அவளின் ஆசிரியர் மேடையில் lkg குழந்தை போல அழைத்து வர அவளும் அதன் பாதுகாப்பிலும் மீறி கவுன் தடுக்க, கீர்த்தனா ஒரு கணம் நின்று இருந்த இடத்தில் இருந்து ஒரு அடி முன் வைக்க ஆசிரியர் அவரே பார்த்து கொள்வதாக செய்கையில் கூற முறுவலிக்க முயன்றாள்.

மைக் கையில் கொண்டு ஆசிரியர் சொல்லு அபிநயா என்றதும் அவளோ வீட்டில் சொல்லியது போல்

அகர் முகர் எலுதலாம் அடி

பகுவான் முதற் உள்கு’

தீ…யினால் சுட்ட புண் ஆரு…மே ஆறதே

நாவினால் சுட்ட வடு

இன்ய உளவாக இன்னதி குரல் கனி இருக்க

காய் கவர்ந்தற்று என கூறியவள் தலையை இடம் வலமாக மாற்றி மாற்றி கூற, அடுத்த குறள் என்ன என்று அறியாது மறந்து போக, கூட இருந்த ஆசிரியர் அவரோ, மைக் பிடித்து அவள் தலையை திருப்ப முயலாத வகையில் பிடித்து ‘சொல்லுடா’ என ஊக்குவித்தார்.

”அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாள் ஆர்வலர்

பூங்கனிர் போசல் தரும். என முடித்து நத்ரி வன்க்கம்.” என முடித்தாள். கீர்த்தனா அந்த குறள் முடிவிலே தன்னை கட்டுபடுத்தி இருந்தாள்… அங்கே கரவோசை அதிர்ந்தது.

கீர்த்தனாவின் எண்ணம் களைய ”கொஞ்ச நேரம் இருங்க சீஃப் கெஸ்ட் பேசியதும் அவளை கூட்டிட்டு போங்க” என்று மல்லிகா மிஸ் சொன்னதும் தான் அவளை வீட்டுக்கு அழைத்து செல்ல தான் கேட்க வருவதை புரிந்து கொண்ட ஆசிரியர் எண்ணி மனம் மகிழ்ந்தாள்.

அபிமன்யு எழுந்து கொள்ள அதே நேரம் அபிநயா அவள் அமர்ந்து இருக்கும் ஸ்விட்ச் போர்ட் கையை விட சென்றாள்.

“அபி…” என கீர்த்தனா கத்த அந்த நிசப்த ஒளியில் ‘அபி’ என்ற பெயர் கேட்க அங்கு இருந்தவர்களுக்கு சொல்லாமலே புரிந்தது.

கீர்த்தனா அபிநயாவை சொல்கின்றாள் என்று. ஆனால் அபிமன்யு மட்டும் அந்த ‘அபி’ என்ற சொல் அவனின் உயிர் வரை தீண்ட அவளை பார்த்து ”ரெட் காரு” என பட்ட பெயரை மனதில் சொல்லி கொண்டான். இவள் எங்க இங்க? குழந்தைக்கு சித்தியா? அத்தையா இருப்பாளோ? என்றெண்ணி மேடை ஏறினான்.

முதலில் பேசிடும் முன் பரிசு பொருட்கள் கொடுக்க சொல்ல அவனும் குழந்தைக்கு பரிசு கொடுக்க செய்தான். அபி மட்டும் வாங்க போகும் பொழுது மல்லிகா மிஸ்ஸோ “நீங்களும் கூட போங்க” என்று கீர்த்தனாவை அனுப்பினார்கள்.

கீர்த்திகா அபிமன்யு அபிநயா கீர்த்தனா இருக்க போட்டோ அழகாக அவர்களை உள்வாங்கியது.

தொடரும்.

பிரவீணா தங்கராஜ்

🍁 16
                           அடுத்த நாள் அபிமன்யு பார்வையில் போனாலும் ஒரு சின்ன முறுவல் மட்டுமே கொடுத்து சென்றிட அபிமன்யு மனம் அதற்கே நிம்மதி கொண்டது.
        இரு வாரம் போனது. அபிமன்யு கீர்த்தி வாழ்வில் எந்தவொரு மாறுதலும் இல்லாமல் போனது.

அபிமன்யுவிற்கு அவளை பார்ப்பதே போதுமானதாக தோன்றினாலும் இடையில் அவன் அப்பா ரகுவரன் திருமணம் பற்றியே பேச, அதுவும் கீர்த்திகாவுக்கும் இவனுக்கும் பற்றி பேச, மறுக்கவும் தோன்றாமல் தவிர்க்கவும் தெரியாமல் துடித்தான்.

        கேத்ரின் ராஜேஷ் வாழ்வு ஆகா ஓஹோ என்று அன்னியோனின்யம் கொண்ட தம்பதியாகவும் இல்லாமல், அதேநேரம் வாழனும் என்ற கடமைக்கு, கொஞ்சம் கால போக்கில் அவர்களுக்காகவும் வாழந்தார்கள்.
     ராஜேஷிற்கு அடிக்கடி கீர்த்தி நினைவே தாக்கும்.
            நடுவில் கேத்ரின் ”உங்க பரம்பரையில் தான் மூளை வளர்ச்சி சரியில்லைனு கேள்விபட்டேன்.. அப்போ எனக்கும் அப்படி பிறக்குமா? அப்படி பிறக்கும் என்று கருவில் தெரிந்தால் எனக்கு இந்த குழந்தை வேணாம்” என்று பயந்து போனாள்.

        அப்படி இல்லை என்று ராஜேஷ் போராடி அவளை மருத்துவமனைக்கு அழைத்து சென்று புரிய வைத்தான். அன்று நின்று கூட கேட்க இயலாத ராஜேஷ், இன்றோ கேத்ரின் செய்கையில் தலையில் கையை வைத்து, அந்த டாக்டர் சொல்ல சொல்ல பொறுமையாக அமர்ந்து இருந்தான்.

       அப்பொழுது தான் கேத்ரின் வெளியே செல்ல டாக்டர் ராஜேஷை நிறுத்தி ”இந்த பொண்ணை விட கீர்த்தி ரொம்ப சின்ன பொண்ணு, இங்க வரும் பொழுது அவளுக்கு இருக்கும் பக்குவம் இந்த பெண்ணுக்கு துளியும் இல்லை. ஏன் ராஜேஷ் உனக்கு பொறுமையா பக்குவமா அம்மா என்ற மென்மையை மேன்மையா சரிவர நடத்தும் கீர்த்தி வேணாமா போயிட்டா? உனக்கு இந்த மாதிரி பெண்கள் தான் சரியா பொருத்தமா இருக்காங்களா?” என்று கேட்க பதில் சொல்ல முடியாது வெளியேறினான்.

        கேத்ரின் வழிநெடுகில் ”இங்க பாரு ராஜேஷ் எனக்கு உன் மகள் மாதிரி குழந்தை பிறந்தா விட்டுட்டு நான் போயிடுவேன்..” என மிரட்ட ராஜேஷோ இப்பொழுது தான் மீண்டும் தங்கள் சமூகத்தில் மீண்டும் ஒரு மதிப்பும் மரியாதையும் பெற்று முன்னுக்கு வர நின்றவன் இவளின் பேச்சில் கடுப்பானன்.
        கீர்த்தியிடம் திமிராக பேசியவன் இவளிடம் எதுவும் வாயை திறக்க யோசித்தான். கழுதைக்கு வாக்க பட்டாயிற்று இனி என்ன?

       கீர்த்தியோ அபியை கீர்த்திகா சொன்ன இடம் சென்று அவளுக்கு எதில் ஆர்வம் என ஆராய துவங்கினாள். ஏற்கனவே திருக்குறளில் ஆர்வம் இருக்க கண்டு, அதிலே இன்னும் பயிற்சி கொடுத்தார்கள் அங்கே…. அதே போல கதை சொல்லுவதை செயலில் விளக்கம் சொல்லி பேசும் சக்தி இல்லாதவர்களுக்கு புரிய வைக்கும் வையில் சொல்லப்படும் கதை அபிக்கு எளிதாக புரிய அவள் அந்த கதையினை எல்லாம் அப்படியே மனதில் செய்கையோடு பதிய வைத்தாள்.
      கீர்த்திகா கீர்த்தனா ஒரு சேர இருக்க அபிமன்யு இங்கே வந்து, அபியின் திறமை அவள் புரிந்து கொள்ளும் விதம் எல்லாம் கேட்டு தெரிந்து கொண்டான்.

       ஆனால் ரகுவரனுக்கோ அபிமன்யு கீர்த்திகாவை பார்க்க தான் அப்படி போகின்றான் என முடிவு கட்டி அவனுக்கு அதிர்ச்சி தரும் வகையில் அவனுக்கு சொல்லாமல் நிச்சயம் செய்ய முடிவு செய்தார்.

       அதை இரு நாட்களில் முன் சொல்ல அபிமன்யு நிஜமாகவே நொந்து விட்டான்.
          பள்ளியில் கீர்த்தனா பார்க்க பேச துடித்தான். ரவுண்ட்ஸ் செல்ல அங்கே கீர்த்தனாவை நிற்க வைத்து ஒரு மரத்தில் நின்று தயக்கதோடு கேட்டான்.

      ”கீர்த்தி.. நீ எனக்கு பதில் சொல்லவே இல்லை.. நானும் நீ இயல்பா இருக்கட்டும்னு இவ்வளவு நாள் விட்டுட்டு இருந்தேன்.. ஆனா அப்பா. அப்பா … அது..”
      ”வாழ்த்துகள் அபிமன்யு சார்… கீர்த்திகா சொல்லிட்டாங்க.. நாளை மறுநாள் உங்களுக்கு நிச்சயம் என்று.. ” என முறுவலிக்க தனக்கு நிச்சயம் என்று தெரிந்து இருகின்றாள் என்ற கடுப்பில்
        ”உனக்கு அது தெரியுமா தெரிந்தும் எப்படி டி இருக்க? இங்க நான் செத்துட்டு இருக்கேன்… சொல்லு… எனக்கு ஓகேனு ஒரு வார்த்தை சொல்லு. நீ நான் நம்ம பொண்ணு அபிநயா மூவரும் சேர்ந்து வாழலாம்” என்று காலில் விழாத வகையில் கெஞ்சினான்.

        ”அபிமன்யு.. கொஞ்சம் இந்த ஸ்கூல் நிர்வாகி மாதிரி பேசுங்க. இங்க நமக்குள் அந்த உறவு மட்டும் தான். அதை மீறி ஏதாவது பேசினிங்க சார் என்று கூட பார்க்க மாட்டேன்” என திரும்பி பாராமல் நடந்தாள்.
         அபிமன்யு போகும் அவளையே இமைக்காமல் பார்த்தான்.

 என்ன சொல்லி இவளிடம் சம்மதம் வாங்க என தலையை பியித்து கொள்ளாதா குறை.
            மணி ஐந்து ஆகவும் , மின்சாரம் பறிப்போக எல்லா இடமும் வெளிச்சம் சூழ அதே இருக்கைக்குள் இருந்தான்.

        ஏதோ ஒரு விசும்பல் கேட்க கண் திறந்தவன் வெளியே வந்து காண அங்கே அபிநயா அழுதபடி கால்களை கட்டி கொண்டு இருந்தாள்.

        ”அபிக்குட்டி என்ன இங்க இருக்கீங்க? என்றே கையை அவள் அருகே வைக்க அவளோ அவனை பிடித்து கொண்டு அபி அங்கிள்….” என கதற ஆரம்பித்து இருந்தாள்.
      ”அம்மா எங்கே?” என கேட்டான்.

      ”அம்மா அம்மா தண்ணீர் எடுத்து வர போனாங்க இன்னும் வரலை” என ஓரளவு அவனுக்கு புரியும் வகையில் சொல்லி முடிக்க, அபியை அணைத்து தூக்கி கொண்டு ‘அழக்கூடாது அங்கிள் இருக்கேன்ல வாங்க அம்மாவை தேடலாம்” என போக அங்கே தண்ணீரில் வழுக்கி கீர்த்தனா மயங்கி இருந்தாள்.
        ஓரளவு இருட்டாகவே இருக்க வேறு போனில் ஆன் செய்து நீரை எடுத்து கீர்த்தி முகத்தில் அடிக்க திடுக்கிட்டு எழுந்தாள்.
           மணியை பார்க்க ஆறு முப்பதை காட்டியது.

      எவ்வளவு நேரம் இப்படி இருந்தேன் ஏன் யாரும் தேடலை.” என்றே யோசித்தவள் கடைசியாக அபியை அழைத்து திரும்ப அபி நீரை கேட்க வாட்டர் பாட்டில் காலி என்றதும் பள்ளி கேன்வாட்டர் அருகே போக அப்பொழுது தான் நீரால் வழுக்கி விழுந்த நிலை அறிந்து இருந்தாள். கரெண்ட் வேறு இல்லாததால் அப்படியே வெளியே பூட்டி சென்ற நிலை அறிந்து கொண்டார்கள். அபிமன்யு காரினை சர்விஸ்‌ அழைத்து சொல்ல பள்ளியில் இருந்தே கார் நான்கு மணிக்கு சென்றதால் அவன் அறையும் பார்க்காமல் போனது விதி.

      ”பயமா இருக்கு என் போன் எங்கயோ விழுந்து போச்சு…” என அங்கே தேட அங்கு எங்கும் காணாமல் அபிமன்யு போன் பண்ண முயன்றான். அதுவோ சிக்னல் இல்லாமல் கால் போகவில்லை.. கால் அருகே போனின் ஒரு பாகம் மட்டுமே இருக்க விழுந்து இருக்கும் என்றே எண்ணி முதலில் என் அறைக்கு வா.. என்று அவனின் அறைக்கு வந்து கதவை திறந்து விட்டு நின்றான்.

              அபி அழுகை நிற்க ”வாட்ச்மேனுக்கு போன் செய்ங்க” என அவனிடம் சாவி இருக்கும் என்றதும் அவனோ பல முறை முயன்று தோற்றான்.
         அடுத்த முறை போன் செய்ய அதுவோ பேட்டரி லோ என காட்ட, கடுப்பாக முதலில் டார்ச் தேடினான்.
           டார்ச் கிடைக்க பெற்ற அடுத்த நொடி போன் செயல் இழந்தது.

        ”போச்சு டா” என்றே அபிமன்யு சொல்ல அங்கே கீர்த்தி தான் பயத்தில் விளிம்பில் இருந்தாள்.
       ”மனு… இப்ப என்ன செய்ய?” என்று கேட்க ”இப்படியே இருந்தடலாம்” என்றான்.
     கீர்த்தி அபிமன்யுவை பார்க்க அவனோ இங்கே இருப்பது தனது குடும்பமாக மாறும் கனவில் மிதந்தான்.

      யாருக்கும் போன் செய்யும் நிலை இல்லை.. வெளியே கத்த இயலாது கேட் வரை குரல் சென்றடையாது. எப்படியும் இன்று போக இயலாது.
     ”சாப்பிட என்ன இருக்கு? என்றான் ஹேண்ட் பேக்கை பார்த்தபடி.

கீர்த்தி முறைக்க ”ஏய் எனக்கு இல்லை கீர்த்தி அபிநாயவுக்கு கொடு அழுதழுது சோர்ந்து போயிருக்கா பசிக்கும்.” என்று சொல்ல காலையில் ஒன்றும் இரண்டு பிஸ்கெட் வாங்கிய நினைவு இப்பொழுது நல்லதாக தோன்ற, ஒரு பாக்கெட் பிஸ்கெட் சாப்பிட்டாள்.

அபிமன்யு தட்டி கொடுக்க உறங்கியும் போனாள். மணி எட்டு என்று காட்ட
      ”எனக்கும் பசிக்குது… மதியம் வேற சாப்பிடலை” என்றான் அபிமன்யு.

ஹாட் பாக்ஸில் இருந்த உணவு கேட்டு போயிருந்தது. அதில் சப்பாத்தி மட்டும் இரண்டு இருக்க அதை எடுத்தாள் கீர்த்தி. அவளும் அவளின் பாக்ஸ் எடுத்து பார்க்க புளியோதரை அப்படியே கெடாமல் இருக்க அவனிடம் நீட்டினாள்.

       ”நீயும் அப்போ மதியம் சாப்பிடலையா?” என்றான் அவள் முகத்தில் எதையோ தேடி கொண்டு அவளோ இல்லை என தலை அசைத்தாள்.
        அபிமன்யு புளியோதரை உண்டு முடிக்க கீர்த்தி சப்பாத்தி உண்ண எட்டு முப்பதே கண்ணை சுழற்றியது.

       அபி உறங்கிவிட்டாள் என்றறிந்து மனு ஆரம்பித்தான்.    
       ”மதியம் சொன்னதுக்கு பதிலே இல்லையே கீர்த்தி…” என்று பேச
       ”அவன் அருகே கைக்கு எட்டிய இடத்தில் கீர்த்தி இருக்க, அவளோ அவன் மடியில் உறங்கும் அபியை தான் விழி எடுக்காமல் பார்த்தாள்.

        ”என்ன தான் பிரச்சனை… ராஜேஷ் ஆஹ்? இல்லை நீயா? எனக்கு அபிநயா நம்ம பொண்ணா வளர்க்க எந்த பிரசனையும் இல்லை.. அவளை என் பொண்ணு பெருமையா சொல்ல நான் தயார்… அப்பா ஒத்துக்கொள்ள வைக்க என்னால முடியும்” என்றான்.

      ”ப்ளீஸ் மனு” என நிறுத்த சொல்ல, இங்க இருந்து எப்படியும் இன்று போக இயலாது… இந்த விதி மாட்டி விட்டு வேடிக்கை பார்க்க திணறி நின்றாள் கீர்த்தி.

      ”கீர்த்தி நான் எதுக்கு உன்னை முதல் முறை பார்க்கும் பொழுது, நீ வித்தியாசமா தெரிந்த? உன் திமிர்… என்னை எட்டி நின்று ரசினு சொல்ற அழகு… அடுத்து நீ அம்மா எனறு தெரிந்தப்ப, எனக்குள் நடந்த பூகம்பம்…. அன்னிக்கு என் மூஞ்சியை நீ பார்க்கணுமே எந்த அளவு துடிச்சேன் தெரியுமா? சரி அவள் வரும் பொழுது நாம வெளியே வரக்கூடாது, பள்ளி ஆரம்பிக்கும் பொழுதும் முடியும் பொழுதும் மட்டும் நம்ம அறையில் இருந்துகனும். என்ன என்னவோ மனசுக்கு கடிவாளாம் போட்டு, அடுத்த நாள் பள்ளிக்கு வந்தா? நீ ஒன் ஆப் தே டீச்சர்ரா ஒர்க் பண்ண வந்து நிற்கற.. ஹவ் ஐ டெல்லிங் கீர்த்தி… உன்னை டையிலி பார்க்கிற சந்தோஷம்.. அப்பவும் நீ இன்னொரு ஆணுக்கு சொந்தம் என்று விலகி தான் இருந்தேன். தயாளன் உன்கிட்ட பேசியதை தூரத்தில் இருந்து பார்த்தேன். உன் முகம் சொல்லுச்சு அவன் என்னவோ தவறா பேசி நீ கோவம் கொண்ட என்று. அங்கிருந்த சி‌சி‌டி‌வி நிறைய முறை ஓட விட்டு அவன் பேசியதை உதட்டு அசைவில் கேட்டு வேலையை விட்டு நிறுத்தினேன். அடுத்த நாள் டூர் போக ஏற்பாடு செய்ததும் உனக்கு மைண்ட் டைவேர்ட் கொடுக்க தான்” என்றதும் கீர்த்தி பார்வை ஒரு நொடி மனுவை தொட்டு செல்ல

        ”என்ன தான் நீ இன்னொருத்தான் மனைவி என்று விலகி போனாலும் விதி நீ விவாகரத்து பதிவு செய்த அன்று என்னை அங்க சந்திக்க வைத்து, விவாகரத்து கொடுத்து விட்டு செல்கின்றான் என்று எனக்கு சொல்லனுமா? அதனால தான்
    “அதனால இது நடப்பது எல்லாம் கோஇன்சிடெண்ட் நினைச்சிங்களா… ”    
    “இல்லைனு சொல்றீயா… இந்த நிமிஷம் என் கூட இருக்க, இதுக்கு பேர் என்ன கீர்த்தி” என்றவன் தவிப்பு அவளுக்கு புரியாமல் இல்லை. ஆனால் சம்மதம் சொல்லாமல் மறுக்க ஆயிரம் காரணம் இருக்க இவனிடம் என்னவென்று கூறுவது?

                    ‘திருமணம் ஆகி விவாகரத்து பெற்றவள், 10 வயது குழந்தைக்கு தாய், அதுவும் சாதாரண குழந்தை அல்ல… ராஜேஷ் ஊருக்கு தான் விவாகரத்து பெற்றான் இன்று வரை தன்னை விடாது தேட தான் செய்கின்றான் அதற்கு பதில்.
முக்கியமாக சமூகம்
மனு தந்தை தங்களை ஏற்பாரா?
காதலித்த ராஜேஷ் கூட சந்தர்ப்பம் வந்தவுடன் தன்னலமாக மாறியதில் இங்கு மனு நல்விதமாக பேசினாலும், காலம் தந்த பாடம் சூடுபட்டு இருக்க மனு மனதோடு ஒன்ற முடியுமா?
தனக்கு தான் மாற்றம் ஏற்படுமா? தலைவலியே தாக்க எங்கிருந்தோ கோவிலில் பாடல் இசைக்க மணி அடித்தது.
   “என் காதல் உண்மை என்ற கணம் மணியடிக்க
    “பாரு மணியடிக்கு” என்றான்.

     “இன்னிக்கு வெள்ளி கிழமை மணி அடிச்சுட்டு தான் இருக்கும்” என்றவள்
     ”மனு இன்னிக்கு வெள்ளி கிழமை நாளை சனி ஞாயிறு… நாம எப்படி இங்கிருந்து போக” என்றதும் யோசித்தவன்
      “காலையில் வெளிச்சம் வரட்டும் யோசிப்போம்” என்றான் வெளியே செல்ல பிடிக்காதவன் போல..

கீர்த்தனாவும் அதன் பின் எதுவும் சொல்லவில்லை.
                                                                                 

🍁 15

           காலை மணி பதினொன்று ஆக, போனும் எடுக்காமல், பள்ளிக்கும் வராமல், கீர்த்தி இருக்க, அபிமன்யு காரினை எடுத்து, அவளின் பிளாட் இருக்கும் இடம் நோக்கி சென்றான். அங்கே பூட்டி இருந்த கதவை கண்டு கொதித்துப் போனான்.
          காதல் சொன்னதுக்கு இப்படி பூட்டிட்டு எங்கேனும் சொல்லாமல் போவாளா? என்றெண்ணி, அங்கே எதிர் வீட்டில் வேலை செய்யும் பெண்மணி இவனை யார் என்று விசாரிக்க, தன்னை பற்றி சுருக்கமாக நண்பன் என்றான்.

கீர்த்தனா மருத்துவமனை சென்றதை அப்பெண் கூற, எந்த ஹாஸ்பிடல் என்று கேட்டு அங்கு விரைந்தான்.
      ரிசப்ஷனில் பெயர் கேட்டு அறை எண்ணிற்கு சென்று பார்க்க, அங்கே கீர்த்தனா வாடிய மலர் போல அமர்ந்து இருந்தாள். அபிமன்யு அருகே சென்று, அவள் பக்கம் அமர்ந்து “கீர்த்தி” என்றதும் திரும்பியவள் உடனே அவன் சட்டை மார்பில் சாய்ந்து அழ துவங்கினாள்.

    ”பயமா இருக்கு மனு… அவளுக்கு இப்படி இதுவரை ஆனதில்லை பிக்ஸ் வந்து, அவள் உடல் வெட்டி வெட்டி இழுக்க ரொம்ப பயமா இருக்கு” என்று கதற அவளின் தலையை வருடி விட்டு,
     ”அபிநயாவுக்கு ஒன்னும் ஆகாது கீர்த்தி, அவளுக்கு எல்லாம் சரி ஆகிடும் பாரு.. நீ அழுவறதை கண்டு உன்னை கிண்டல் செய்வா கண்ணை தொடமா..” என்றான் மெல்ல ஆறுதலாய்.

அக்கணம் அவளிடம் காதலை கூட அவன் எதிர் பார்க்கவில்லை.. ஒரு பெண்ணின் மனம் எதிர்பார்க்கும் ஆறுதலை தந்தான். அவளுமே அம்மாவிடம் சென்றடையும் கோழி குஞ்சை போல அடங்கி இருந்தாள்.

     மல்லிகா மிஸ் கீர்த்தனாவுக்கு போன் செய்ய, அதில் விலகி எழுந்து, போனில் பேசி நிலைமையை தெரிவித்தாள். கூட அபிமன்யு இருப்பதை கூறவில்லை.
 அவள் போனில் பேச, தனது சட்டையின் மேலே ஈரமாக இருந்த கண்ணீர் துளிகளை தடவி பார்த்தான். தன்னில் கீர்த்தனா சாய்ந்த நிகழ்வு எண்ணி பார்த்தான்.

         எந்த பெண்ணும் அன்பாய் இது போல நிகழ்வு இருக்க ஒரு அன்பின் இடம் நோக்கி அடைக்கலம் ஆவது தவறில்லை அது காதல் என்று முடிவெடுக்க அவனும் இளம் பருவம் கொண்டவன் அல்ல..

     ”சாரி.. நான் மேல சாய்ந்தது வேற காரணம் இல்லை ஏதோ..” என்றவளின் பேச்சினை இடைவெட்டி ”இது எல்லாம் காதல் என்று சொல்லி உன்னை கேள்வி கேட்க மாட்டேன் கீர்த்தனா அபிக்கு என்னச்சு?” என்றான் நேற்று எதுவும் நடக்காதது போல.

     ”ஃபிரிட்ஜ்ல இருந்த ஐஸ்கட்டி ட்ரேல பாதி எடுத்து சாப்பிட்டு இருக்கா.. நான் அதை பார்க்காமல் விட்டுட்டேன்” என்றாள் கண்ணீரோடு.

     அதே நேரம் டாக்டர் வெளியே வந்து ”ஒன்னுமில்லை மா 2 ஹவர்ஸ்ல எழுந்திடுவா நார்மல் ஃபீவர் டானிக் எழுதி தர்றேன் கொடுங்க… இனி ஒன்னும் பயப்பட வேண்டியதில்லை” என்றார் டாக்டர்.

கீர்த்தனா நிம்மதியாக நன்றியை  தெரிவித்தாள்.
        அவர் சென்றதும் அபிநயா கண் விழிக்க காத்திருக்க, அபிமன்யு தான் அபிநயாவின் தலையில் வருடி விட்டே அவளை பார்த்து பேசாமல் இருந்தான்.

        கீர்த்திக்கோ மனு இங்கே இருந்து போனால் நிம்மதி என பார்த்திருந்தாள். அவளுக்கு மனு மீது இன்னும் அதே நல்ல அபிப்ராயம் இருக்கு ஆனா ராஜேஷ் பேசிய பேச்சு மனதில் வதைக்க, மனு தெரிவித்த காதல் என்று ஒரு பெண்ணாக அவள் மனம் இரண்டும் ஏற்க மறுத்து கலங்கியது.

         அடிக்கடி கீர்த்தனா தன்னை பார்ப்பதை அறிந்து ”இங்க பாரு நான் கிளம்ப போறதில்லை.. எனக்கு அபிநயாவை வீட்டுக்கு கொண்டு வந்து விடற வரை, எனக்கும் இனி நிம்மதி இருக்காது. நீ தனியா இங்க என்ன செய்வனு தான் ஓடும்.. அதனால நீயும் அவளும் கிளம்பியதும் நான் போவேன் போதுமா” என முடித்தான்.

       கீர்த்தனாவை கலங்க வைக்காமல் அபிநயா விழி திறக்க பில் செட்டில் செய்து கிளம்பினார்கள்.
      இம்முறையும் அபிமன்யு அபிநயாவை தோளில் தூக்கி கொண்டு தான் வந்தான். கீர்த்தனா கேட்க கொடுக்கவில்லை.

       ”உன்னோட கார்?” என்றே சுற்றி சுற்றி பார்த்து கேட்க அவளோ
      ”அது வரும் பொழுது கார் ஸ்டார்ட் ஆகலை அதனால ஆட்டோ ஸ்டண்ட்ல இருந்து வந்தேன்” என்றாள்.

      ”அப்போ என் காரில் வா” என்று அவன் பாட்டுக்கு அவனின் கார் இருக்கும் திசையில் சென்று கொண்டு இருக்க அவளோ “மனு நான் தனியா போறேன் பிளீஸ்” என்றாள்.

        அவனின் முறைப்பில் அமைதியாக பின் தொடர்ந்தாள்.
        காரில் அவன் பக்கதில் அபியை வைத்து விட்டு பின் கதவை திறந்தான் அங்கே கீர்த்தனா ஏறிட அவன் காரிணை எடுத்தான்.

     அரை மணி நேரம் அவள் இடம் வந்து நின்றது கார். கதவை திறந்தவள் அபியை தூக்க செல்ல அவனோ அதற்கும் முன் அவளை தூக்கி இருந்தான்.

     ”என்ன பார்கற எப்படியும் கதவு திறக்க கஷ்டப்படுவ கொண்டு வந்து விட்டுட்டு போயிடறேன்” என்றான் அபிமன்யு.

          கீர்த்தி தங்கள் வீட்டின் கதவை திறக்க போக அதுவோ ஏற்கனவே திறந்து தான் இருந்தது. கீர்த்தி அப்படியே அசையாமல் நின்றாள். அதனை கவனிக்காமல் அபிமன்யு உள்ளே செல்ல அங்கே ராஜேஷ் அதீத கனல் கண்களால் கீர்த்தியை தான் பார்த்திருந்தான். அபிமன்யு பார்த்ததும், அவனை பார்க்க தவிர்த்து திரும்ப அபிமன்யு இப்போ என்ன செய்ய என்று புரியாது அறைக்குள் அபியை வைத்து போர்வை போற்றி விட்டு திரும்பினான்.

ராஜேஷிடம் பேச முயன்றான்.. அவனோ இவனை பார்க்காமல் ”கீர்த்தி நம்ம அறைக்கு வா.. உன்னிடம் பேசணும்” என எதிர் அறையில் சென்றான்.
     ”நீங்க கிளம்புங்க அபிமன்யு” என்றாள் கீர்த்தனா.

அபிமன்யுவுக்கு தான் என்ன செய்ய என புறப்பட்டான்.
               ராஜேஷ் அங்கு இருப்பான் என்று அபிமன்யு நினைத்து கூட பார்க்கவில்லை… அதுவும் உரிமையாய் அதே வீட்டில் அடக்கபட்ட கோவத்தோடு அமர்ந்து இருந்தான்.

அபிமன்யு அறியாதது அல்ல… கீர்த்தியை என்ன சொல்லி கொல்கின்றானோ? விவாகரத்து ஆனது தான் ஆனால் கீர்த்தி ராஜேஷ் இன்னும் எப்படி? அவர்களுக்குள் புரிதல் இருக்கா? ராஜேஷ்க்கு தான் இங்கு வந்தது உதவிக்காக என்பது புரியுமா? இல்லை எப்படியோ…. ஒரு தனித்து இருக்கும் பெண் வீட்டில் யோசிக்காமல் போனது தவறோ என்று அபிமன்யு இப்பொழுது தான் விளங்கியது.

சே அவளே இறங்கி போயிருக்கலாம் நான் தான் தடுத்தேன் இப்போ அங்க என்ன கஷ்டம் அனுபவிக்கின்றாளோ? யாராக இருந்தாலும் தனது மனைவி இருக்க அங்கே வேறொருவன் வந்தால் தவறாக தானே எண்ணுவான் என தவித்தான்.

          அவன் தவித்ததை துளியும் பொய் ஆக்காமல் ராஜேஷ் சீற்றதுடன் பேசி கொண்டு இருந்தான்.
      ”அன்னிக்கு எதிர்பாராமல் வந்தான். சரி அபிக்கும் பசிச்சுது சொன்ன.. இப்போ என்னடி வீட்டுக்கு வந்து நிற்கறான்… உன் டப்பா கார் என்னாச்சு? மேடம் எங்க போனாலும் அதுல போவீங்க என் காரில் கூட வராம.. இப்போ எவனோ ஒருத்தன் காரில் வந்து இறங்குற… அதுவும் நம்ம குழந்தை தூக்கிட்டு அவன் வர்றான்” என்றதும் அந்த ‘நம்ம குழந்தை’ என்ற வாக்கியத்தில் மலர்ந்தாள். அபிமன்யு பேசும் பொழுது கவனிக்காத அதே வார்த்தை ராஜேஷ் பேச்சில் கவனித்தது கீர்த்திக்கு வானளாவு சந்தோஷம் அடைந்தாள்.

           கண்ணீர் துளிர்க்க துடைத்தாள்.
     ”என்ன கேள்வி கேட்டா கண்ணீர் விடற?” என்றதும்
     ”இல்லை ராஜேஷ் நீ நம்ம குழந்தை சொன்னியா மனசில் ஆனந்த கண்ணீர் அதான்” என்றவள்
        ”எனக்கு இப்பவும் உன் நிலை புரியுது ராஜேஷ் யார இருந்தாலும் விவாகரத்து பெற்ற ஒரு பொண்ணு வீட்ல ஒருத்தன் உரிமையா வந்து, அதுவும் அவளோட குழந்தையை தூக்கிட்டு வந்து, அறைக்கே போனா சந்தேகம் வருவது இயல்பு.

நீ சந்தேகம் படறது தவறில்லை ஆனா உன்னை தவிர வேற யாரையும் நான் ஏற்றுக்க மாட்டேன் சொன்ன நான், மாறுவேனா? நீ கொஞ்சம் யோசிச்சு பேசி இருக்கலாம்.. இங்க வர உனக்கு தகவல் கொடுத்த அந்த தூதகர் நான் எதுக்கு போனேன் என்று சொல்லி தெரியப்படுத்தி இருப்பாங்களே.? ஏன் வாட்ச்மேன் அண்ணா சொல்லலையா? நம்ம பொண்ணு அபிக்கு பிக்ஸ் என்று? இல்லை காலையில் என் டப்பா கார் ஸ்டார்ட் ஆகாம ஆட்டோவில் கிளம்ப செய்தது சொல்லலையா? நான் மருத்துவமனையில் அபிநயாவோட இருக்கேன்னு தெரிந்து, அங்க வந்து நேர்ல ஆறுதலா இல்லாமல், போன் செய்து விசாரித்து இங்க வந்து நிற்கற..?” என அவனுக்கு எப்படி தெரிந்து, எப்படி நடந்து கொண்டோம் என்று தெளிவாய் சொன்ன கீர்த்தியை இமைக்காமல் பார்த்தவன்
       ”எல்லாம் சரி அவன் எதுக்கு வந்தான்…?” என்றான் இயலாமையோடு.

       ”ஸ்கூல் கு நான் லீவ். அதனால இங்க வந்து பார்த்து கேட்டு மருத்துவமனைக்கு வந்ததா சொன்னார். கார்ல நான் வரலை என்றதும் ட்ராப் பண்ணிட்டு போறார்… என்ன அவர் அபிநயாவை தோளில் தூக்கிட்டு வந்தது தான் உனக்கு தப்பா போச்சு.. மருத்துவமனையில் நான் சோர்ந்து இருந்ததை பார்த்து தான் அவளை” என்று சொல்ல ராஜேஷ் நிறுத்து என்று செய்கையில்கூறினான்.

     ”நான் நல்லவன் கெட்டவன் சொல்ல வரலை… ஏன் நான் ஒரு சாதாரண சுயநலமான மனுஷன் தான். ஒரு பேப்பர் அது உனக்கும் எனக்கும் சம்மதம் இல்லை என்று சொல்லிடுச்சு கீர்த்தி. அதனால உன்னை இன்னொருத்தனோடு பார்த்தா எனக்கு என்ன என்று, விட்டுட்டு போக முடியலை… என்ன இருந்தாலும் நீ என் மனைவி தான்னு இந்த ஆண் மனசு சொல்லுது… உன்னை வேறொருத்தன் கூட பார்க்க முடியலை.. நீ கேட்கலாம் எனக்கும் அப்படி இல்லையாடானு, எனக்கு அதற்கு பதில் சொல்ல தெரிலை… நீ அபிநயாவை ஹோம்ல விட்டுட்டு இருந்தா, என் பார்வை எங்கயும் போயிருக்காது என்பது தான் என் நிலமை… எது பேசி என்ன பிரோஜனம்? இனி என்ன செய்ய… நீ விவாகரத்து ஆனதும் உன் மேல நிறைய பேருக்கு….” என்று வார்த்தை கூற தடுமாறினான்.

      ”நீ இங்க இருக்கும்‌ பொழுதே அதெல்லாம் நடந்து தான் இருந்தது.. அதை எல்லாம் என்னால சமாளிக்க முடிந்தது தான்”
       ”கேள்விப்பட்டேன்…வேலக்காரி சொன்னா.. உனக்கு தெரியாம இல்லை எதுக்கோ பார்த்து இரு… இங்க தனியா இருக்க பிடிக்கவில்லை என்றால் நம்ம வீட்டுக்கு போ அங்க ஏற்கனவே வேலை செய்தவங்களை பணியில் அமர்த்தறேன்” என்றான்.

     ”வேணாம் ராஜேஷ் அந்த வீடு கேத்ரினுக்கு ரொம்ப புடிக்கும் அவளோட நீ தங்கு” என்று சொல்ல ராஜேஷ் போன் அலறியது.
      ராஜேஷ் பார்த்தவன் அட்டேன் பண்ணாமல் கட் செய்ய ”போனை எடுத்து பேசு ராஜேஷ் கேத்ரின் தானே? நீ இன்னொருதியை தேடிவிடுவியோ பயந்து இருப்பா? பேசிட்டா கொஞ்சம் நிம்மதியா இருப்பா” என்றதும் போனை எடுத்து பேசினான்.

     ”எங்க இருக்க ராஜேஷ்?”
     ”என்ன வேணும் உனக்கு?” என்றான் ராஜேஷ்
     ”ஆஃபிஸ் போன் செய்தேன் நீ வரலை சொன்னாங்க.. எங்க போன எவளோட ஆட்டம் போட்டுட்டு இருக்க?”
      ”ஷர்ட் அப்.. எங்கயும் போகலை… அரை மணி நேரம் வந்திடுவேன் வை டி” என்றே அணைத்தவன்.
      ”நான் தெரிந்தே விழுந்த படுகுழி இவ… சே” என சோபாவில் அமர்ந்து.
    ”பசிக்குது கீர்த்தி” என்றான். ஆண்களுக்கு அவர்கள் தவறு எப்பொழுதும் உணர்வதில்லை போல..

                அங்கிருந்த தோசையை வார்த்து சட்னி கொடுக்க உண்டான். அங்கே இருக்க பார்க்க
      ”கிளம்பு ராஜேஷ் இங்க இருப்பது நல்லது அல்ல” என கீர்த்தி சொல்ல அரை மனதோடு கிளம்பினான்.

            கண்ணீர் கோடுகள் வரும், இவளின் அழுகை கூடும் என எதிர்பார்த்த அந்த அறை இவளின் அசதியில் அழுகை கூட காணாமல் உறங்கினாள்.

       அபிமன்யுவுக்கு தான் அதீத கவலை தாக்க, ‘என்ன செய்ய ராஜேஷ் இருப்பான் என்று எண்ணி பார்க்காமல் போனது பெரும் தவறு.  தான் அவளோடு சென்றதற்கு முதல் காரணம் அபிநயா உடல்நிலை மற்றொரு காரணம் கீர்த்தியிடம் காதலை சொன்னதற்காக, அதுவும் அப்படி தடாலடியாக சொல்லியதற்கு மன்னிப்பு கேட்டு, ஆனால் சொன்னது வெறும் வாய் வார்த்ததைக்காக அல்ல’ என்று புரிய வைக்க..

          ராஜேஷை கண்டதும் ஏனோ காதலை சொன்னது கூட தற்பொழுது தவறு என தோன்றியது. இந்த காதல் சரிவருமா என்ற அச்சம் அவனுள் சூழ்ந்தது.

அத்தியாயம்-37

கண்கள் சொருக இமை திறக்க கடினபட்டு ரித்தீஷ் இருந்தாலும் தனது தாரம் என்ன நிலையில் இருக்கின்றாள் என்ற எண்ணமே அவனின் இமையை திறக்க செய்ய, அங்கே ரியா கண்கள் மூடியபடி நெற்றியில் ரத்தம் சொட்ட ஆட்டோவில் ஒடுங்கி இருந்தாள். ஒரு பக்கம் ஆட்டோ நசுங்கி இருக்க மற்றொரு பக்கம் ரியா இருக்க கண்டவன் எழப்போராடினான்.

அங்கே அவனுக்கு எழ முடியாது போக தன்னவளின் நிலை கண்டு ஒரு வித வலிகளை தாங்கி வெளியே வந்தான்.

நிற்கவே முடியாது தான் தவித்தான். அவனின் கால்கள் முன்னால் இருந்த கண்ணாடி சில்லால் குத்தி ரத்தம் வழியா வெளியே யாரேனும் வருகின்றார்களா என்று பார்க்க அங்கே சரிந்து போனான்.

அதற்குள் இவனின் ஆட்டோவின் எண்ணை கண்டு அங்கு வந்தான் ஷங்கர். இரண்டு முறை ரித்தீஷ் ரியாவால் புருஷன் பொண்டாட்டி என்ற பேச்சால் தலைத்தெறிக்க ஓடியவன். ரித்தீஷ் ரியாவை கண்டு உடனே அம்புலன்ஸ் அழைத்தான்.

அங்கே ரித்திஷை தூக்க அவனோ ஷங்கரை அடையாளம் கண்டு கொண்டு, ”அண்ணா முதலில் என் மனைவியை பாருங்க. அவள் கர்ப்பமா இருக்கா….” என்றதும் ஷங்கரோ ரியாவை தூக்கி வெளியே இழுக்கவும் சரியாய் இருந்தது.

ஆம்புலன்ஸ் ரியாவை ஏற்றிக்கொண்டு செல்ல ஷங்கர் அவனின் ஆட்டோவில் ரித்திஷை ஏற்றிக்கொண்டான்.

அங்கே இருந்தவர்களோ, ”ஆட்டோ என்றதால இப்படி இருக்காங்க.. பைக் என்றால் வண்டி வந்த வேகத்துக்கு விசிறி அடிச்சு இருக்கோம். ஆனாலும் ஆட்டோவில் பின்னாடி இருந்த பொண்ணுக்கு ரத்தம் அதிகமா போச்சு…உயிர் பிழைக்குமோ என்னவோ?” என்ற பேச்சு சத்தம் கேட்க ரித்தீஷ் மயக்கத்தில் இருந்தாலும் கண்ணீரை பொழிந்தது.

ஷங்கர் இருமுறை பார்க்கும் பொழுது எல்லாம் இந்த ஜோடிகளின் காதல் சேட்டையில் பார்த்தது தான். அதற்கே அவனுக்கு கண்கள் கலங்கியது.

மானசீகமாக கடவுளிடம் இந்த காதல் தம்பதியருக்காக உயிர் பிழைக்க வேண்டுதல் வைத்தான்.

ரியா சிகிச்சை நடந்து கொண்டிருக்கும் அதே மருத்துவமனையில் ரித்தீஷ் சிகிச்சையில் சேர்ந்தான்.

இவர்கள் இருவரும் வராததை கண்டு யுகன் ஐஸூவுக்கு போன் செய்ய ஷங்கர் கையில் இருக்கும் போன் சிணுங்கியது.

எடுத்தவன் நடந்தவைகளை சொல்ல யுகனுக்கு அதிர்ச்சியே தாக்கியது. பெரிப்பாவிடம் சொல்லலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்தவன் அங்கு உடனே சென்று பார்த்து பின்னர் பெரிப்பாவிடம் சொல்ல முடிவெடுத்தான். என்ன நினைத்தானோ திரும்ப யோசித்தவன் ஸ்ரீநிவாசையும் அழைத்து சென்றான்.

செல்லும் பொழுதே ரித்தீஷ் மாமா அக்காவின் வீட்டுக்கு போன் செய்து அவர்களுக்கும் தகவல் தந்தான். தணிகாசலம் வேகமாக வந்து சேர்ந்திட அங்கே தணிகாசலம் வைதேகி ஸ்ரீநிவாசன் யுகன் இருந்தார்கள். வைதேகி தான் ஓயாமல் அழுதுக்கரைந்தார்.

என் தம்பி ரித்திஷை மாமா சொல்ல மாட்டேன் என்று என்னிடம் எப்படி எல்லாம் அலப்பறை செய்த ஐசஸூ. கல்யாணம் ஆனா பிறகு அவனை நீ மட்டும் தான் பார்க்கணும் என்னை கூட பார்க்க கூடாது என்று கண்டிஷன் எல்லாம் போட்டியே டி. அவன் மேல அப்படி அன்பு செலுத்தினியே இப்போ இரண்டு பேருமா இப்படி மருத்துவமனைக்கு வந்து கிடக்குறிங்களே…. அவனுக்கு பால் பணியாரம் பிடிக்கும் சொல்லி தா என்று படுத்தி எடுத்தியே டி… இப்படி கிடக்கவா ஐந்து வயதில் எங்க கைக்கு தங்க பெட்டகமா வந்து கிடைச்ச…. ” என்று வைதேகி பேசிபேசி மயங்கினார்.

யுகன் தான் அங்கிருக்கும் வார்டியில் படுக்க வைத்து கொஞ்ச நேரம் ஊசி மூலமாக உறங்க வைத்தான். தணிகாசலம் குலுங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தார்.

ஸ்ரீநிவாசன் அருகே சென்று தணிகாசலத்திடம் தோள் தொட ”பாருங்க ஐயா உங்க மகள் என்று உரிமை கொண்டாட செய்திங்களே… இப்போ யாருக்கு மகளா இல்லாமல், இங்க வந்து நம்மளை தவிக்க விடறா” என்று தலையில் அடிக்க ஸ்ரீநிவாசனோ ”அவளுக்கு ஒண்ணும் ஆகாது தணிகாசலம் சார்… பாருங்க” என்று குரல் ஓடிந்தே தேற்றினார்.

யுகனுக்கு இடி விழுந்த நிலை… கண் எதிரே பல காலம் தேடி கிடைத்த ஐஸூ அவளிடம் தங்கை உறவு கொண்டாடி கிடைத்த கொஞ்ச நாளில், இப்படி ஒரு அதிர்ச்சி என்று அவனுள் ஆட்டி படைத்தது.

அங்கு ரித்தீஷ் எந்த நிலையில் இருக்கின்றான் என்றறியாது இருக்க, ரியா நிலையில் 24 மணியில் அவள் தன்னுனர்வு வரனும் இல்ல ஆபத்து என்று கூறினார்கள்.

ஷங்கர் ஓடி வந்து டாக்டர் அம்மா அந்த தங்கச்சி கர்ப்பமா இருக்கு என்று அவர் வீட்டுக்காரர் சொன்னார்” என்று கூறி முடிக்க தணிகாசலம் ஸ்ரீ நிவாசன் யுகன் அதை கேட்டு அதிர்ந்தாலும், இந்த ஷங்கர் சொன்ன செய்தியில் சிறிது மகிழ்வு தலைசாய்த்து மருத்துவரின் பதிலை கேட்க ஆவலாக பார்த்தார்கள்.

”அவங்க கருக்கு ஆபத்து இல்லை… ஆனா அந்த பொண்ணு கண்ணு முழிக்கணும்” என்று சொல்ல, ரித்தீஷின் நிலை கேட்க, அவனுக்கு சிகிச்சை முடிவடைந்தது கண் திறப்பான் என்றார்கள்.

ரியாவை ஒவ்வொருத்தராக வந்து பார்க்க, வைதேகி தணிகாசலம் தான் முதலில் பார்க்க அனுப்பினான் யுகன்.

என்ன என்னவோ சொல்லி பேசி ஐஸூவின் பழைய சேட்டை சொல்லி பேச அவளோ ஒரு மாற்றமும் இல்லாமல் இருந்தாள்.

உன்னை பெற்ற அப்பா வந்தும் போக மாட்டேனு எங்களோட இருந்தியே மா… இப்போ மட்டும் எதுக்கு எங்களை விட்டு போக தவிக்கற…” என்று தணிகாசலம் பேச, வைதேகியோ பேசும் சக்தி மொத்தமும் போனது போல இடிந்தமர்ந்தார்.

ஸ்ரீநிவாசன் யுகன் வந்து அடுத்து பார்த்தார்கள்.

”இங்க பாரு குட்டி சாத்தான்… உன்னையும் பெரிப்பாவையும் சேர்க்க நான் எத்தனை முறை போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் பேசியிருக்கேன் தெரியுமா? இப்படி உன்னை கண்டுப்பிடிச்சு முன்ன நிறுத்தி அவரிடம் பேசவைத்தேன்.

இங்க வரும் பொழுது என்ன சொன்ன? நீ பார்த்து வைக்கின்ற பெண்ணை கட்டிக்கிட்டா பெரிப்பாவிடம் நல்லா பேசுவேணு சொன்ன… நான் நீ சொல்ற பொண்ணை கூட கட்டிக்குறேன் மா… நீ ரித்தீஷ் சேர்ந்து எங்களுக்கு வேணும்…” என்று சொல்ல ரித்தீஷ் பெயரில் ஒரு கணம் துடித்த கண்கள் அறியாத யுகனோ கண்ணீரோடு நர்ஸ் சொல்படி வெளியே வந்தான்.

அதற்குள் ரித்தீஷ் கையில் கட்டோடு கொஞ்சம் மயக்கதோடு வந்து நின்றான்.

”சார் உங்களுக்கு இன்னும் சரியாகலை. மயக்கத்துல தான் இருக்கிங்க உள்ள வாங்க” என்று நர்ஸ் குரல் கொடுத்து தடுக்க, அவனோ தள்ளாடி ரியா அறைக்கு சென்றான். யுகன் பின் தொடர அங்கே ரியா அருகே ஒரு சேர் போட்டு அமர வைத்தான்.

நர்ஸ் தான் ”டாக்டர் பார்த்த எங்களை திட்டுவாங்க அவரை அவர் வார்டுக்கு போக சொல்லுங்க” என்று கூறினார்.

கொஞ்சம் ஒரு பத்து நிமிஷம் பேசட்டும் என்று யுகன் சொல்ல ரித்தீஷ் மயக்கத்தில் இமை திறந்தவனுக்குள் நிழல் போல தான் ரியா உருவம் தெரிந்தது.

”எனக்கு அப்பா அம்மா எப்பவோ விவரம் தெரியும் வயசில் போயிட்டாங்க டி.. அக்கா மாமா என்று அன்பா வளர்ந்தாலும் எனக்கு அந்த வயசில் இருந்தே சுயகௌரவம் தான்.. எனக்கு தேவையானதை நானே பார்த்துப்பேன்… ஆனா நீ என் லைஃப்ல வந்த பிறகு எல்லாம் நான் சந்தோஷமா இருக்கேன். நீ இல்லாமல் வாழணுமா? சத்தியமா என்னால முடியாது. வாழ்ந்தா சேர்ந்து வாழ்வோம் இல்லையா சேர்ந்து செத்து போவோம்.” என்று கண்ணீர் கோடுகள் அவள் கையில் வடிய நிமிர்ந்தவன்,

”நம்ம குழந்தை…? அதுவும் நம்மளோடவா? வேணாம் ரியா… அந்த குழந்தை கூட நாம வாழனும்…. நீ அம்மா ஆனா பின்ன, என்ன என்ன செய்வ என்று பார்க்க ஆசையா இருக்கு டி… என்னை பொறுத்தவரை நீயே ஒரு குழந்தை உனக்கு ஒரு குழந்தை என்றால் அதை நீ எப்படி பார்த்துப்ப? அதோட ஐஸ்க்ரீம்கு சண்டை போடுவியா?” என்று முறுவல் செய்தவன் தலை சாய்ந்து அவள் கைகளில் விழ, யுகன் தான் பயந்து போனான்.

”ரித்தீஷ் டேய் ரித்தீஷ்…” என்று தோளை தொட ரித்தீஷ் அலைப்பேசியில்

”வேறதுவும் தேவையில்லை

நீ மட்டும் போதும்

கண்ணில் வைத்து காத்திருப்பேன்

என்னவானாலும்

உன் எதிரில் நான் இருக்கும்

ஒவ்வொரு நாளும்

உச்சி முதல் பாதம் வரை

வீசுது வாசம்

தினமும் ஆயிரம் முறை

பார்த்து முடித்தாலும்

இன்னும் பார்த்திட சொல்லி

பாழும் மனம் ஏங்கும்

தாரமே தாரமே வா

வாழ்வின் வாசமே வாசமே

நீ தானே

தாரமே தாரமே வா

எந்தன் சுவாசமே சுவாசமே

நீ உயிரே வா……..” என்ற பாடல் வரிகள் கேட்க அதில் இலா அழைப்பு தொடுத்திருந்தாள்.

அது மீண்டும் மீண்டும் அலைப்பேசியில் அடிக்க கேட்டு, ரியா கைகள் ரித்திஷின் கன்னம் இருக்கும் கைகள் மெல்ல தடுமாற ரித்தீஷ் மெல்ல எழுந்து இமை சொருக,

”நீ கை அசைத்தியா ரியா?” என்று கேட்க அங்கு நிழலில் இருக்கும் ரியா மெல்ல தலையை ஆட்டுவதாக தோன்ற ரித்தீஷ் மருந்தின் வீரியத்தில் அப்படியே சரிந்தான்.

 

ஒரு வாரம் கடக்க……………………

 

ரித்தீஷ் வீட்டில் ரியா கட்டிலில் இருந்து கீழே கால் வைக்காமல் ரித்தீஷ் பார்த்தபடி சமைத்து கொண்டிருந்தான். ரியாவோ அவன் பிரித்து வைத்த மாதுளை பழத்தை எடுத்து ஸ்பூனில் சுவைத்தாள்.

அவனோடு ”இந்த யுகனை பார்த்தியா ரித்தீஷ் அவன் காதலை மறந்துட்டு என்கிட்ட அத்தை பொண்ணை கட்டிக்கறேன் சொல்லிட்டான்.. அந்த அறுவைக்கு என் மேல எம்புட்டு பாசம்.” என்று சொல்ல அங்கே யுகனோ

”குட்டி சாத்தான்… நிஜமாவே நீ சின்ன பிள்ளையா இருக்கும் பொழுதே எனக்கு உன் மேல அம்புட்டு பாசம் தான். அதான் உன்னை தேட முயன்றேன். வீட்ல கூட ஐந்து வயசில் தொலைத்த பெண் எப்படியும் கிடைக்க மாட்டானு சொன்னாங்க தேடி கண்டுப்பிடிச்சேன்ல” என்றான்.

அங்கே வைதேகி ரியா ரித்திஷ் உடைகளை உலர்த்தி கொண்டு இருந்தார்கள். தணிகாசலம் ஸ்ரீநிவாசன் பேசியபடி மகிழ,

”பெரிப்பா அப்பா செம டெர்ரர் பீஸ் என்னை ரித்தீஷ்க்கு கட்டி கொடுத்துட்டார். அந்த கதை எல்லாம் தெரியுமா?” என்று தணிகாசலத்தினை மாட்ட, அடுத்து ரித்தீஷ் என்னை அடிச்சுட்டான் என்பது வரை சொல்லி முடித்தாள்.

ரித்தீஷோ ”அது… அது.. ரியா அப்ப… இரண்டு மாமனார் ஒரு மச்சான் கூட கோர்த்து விடறியே?” என்று கொஞ்சம் நிலமையை எப்படி புரிய வைக்க என்று தெளிவாக்க முனைந்தான். அங்கு யாரும் அவனை உடனே காரணம் கேட்கவில்லை. அதோடு ரியா முகமெல்லாம் மலர்ந்து ரித்திஷை காதலிப்பதும் அறிந்தவர்களே.

வைதேகியோ ”எதுக்கு டா முழிக்கிற… அவள் மேல எங்களுக்கு இருக்கற உரிமை விட இவருக்கு இருக்கும் உரிமை விட… ” ஸ்ரீநிவாசனை கை காட்டி விடுத்து ரித்திஷிடம் திரும்பி ”இப்போ உனக்கு இருக்கும் உரிமை தான் அதிகம்… நீ அவ மேல வச்சிருக்கற அன்பு தான் அவளை திரும்ப கொண்டு வந்திருக்கு ஈஸ்வர்” என்றதும் ரியா கண்ணில் பார்வை பதித்தவன்

பூர்வீ ரியாவை பார்க்க வர, அவளை வரவேற்க யுகனும் யாவரும் சென்றதும்

”ரியா எனக்கு எப்பவும் உன் மேல முதல் உரிமை தானே?” என்று அவன் கேட்க அவளோ வயிற்றில் கையை வைத்து

”ரித்தீஷ் உன் அன்பு எனக்கு தானே முதலில்” என்று கேட்க

”நீ என் தாரம் டி உனக்கு தான் முதல் உரிமை” என்று நெற்றியில் அன்பின் ஆழத்தோடு அழுத்த முத்தமிட்டான்.

சில வருடங்களுக்கு பிறகு… 

மேடிட்ட வயிற்றோடு எல்.கே.ஜி வகுப்பிற்கு பாடம் நடத்திக் கொண்டிருந்தாள் ஐஸ்வர்யா.

அங்கே கொட்டாவி விட்டபடி ஒரு சிறுவன் இருந்தான்.

அவனிடம் ஒரு சிறுமி, “உனக்கு புரிந்ததா ஷாம்?” என்று விந்தியா கேட்டாள்.

புரியற மாதிரி இந்த மிஸ்ஸுக்கு சொல்லி தர தெரியாது சும்மாவே சீன் போடுவாங்க” என்றான்.

ஐஸ்வர்யா முதல் பெஞ்சிலிருந்து தன்னை சொல்லும் அவனை முறைத்தவள் “ஏய் எப்பாரு பேச்சு. கெட் அவுட்” என்றாள்.

“இந்த கிளாஸ் இன்னும் 10 மினிட்ஸ்ல முடிஞ்சிடும் மிஸ். நீங்க கெட்அவுட் ஆகிடுவிங்க. அதனால நான் இங்க தான் இருப்பேன் மேம்” என்று ஷ்யாம் சொல்ல, அவனிடம் எதுவோ பேச வந்த ஐஸு வெளியே அவர்கள் பள்ளி நிர்வாகி வரவும் அவரைப் பார்த்து பேச சென்றாள்.

“நாளிலிருந்து லீவு எடுக்க போறதா சொல்லிருந்திந்த. உங்களோட வேலையை வினிதாவிடம் சொல்லிடுங்கம்மா” என்றதும் “சரி மேம்” என்றதும் ஐஸ்வர்யா தலையாட்ட, மதிய உணவு நேரம் மணி அடிக்க, ரியா தான் கெட்அவுட் ஆனாள்.

மதிய நேரம் உணவு அருந்தும் நேரம், “உருளை வறுவளா? டேய் ஷ்யாம் எனக்கு கொடுடா” என்று விந்தியா கேட்க, அதற்கு ஷ்யாம் “இது எங்க அப்பா எனக்காக செய்தது தரமாட்டேன்” என்று மறைத்தான்.

“நான் உன் பிரெண்ட். நம்ம ரிலேட்டிவ் வேற, கொஞ்சம் கொடுடா.” என்று கேட்டதும் ஷ்யாம் பகிர்ந்தான்.

கொஞ்ச நேரம், விளையாட நேரம் கழிந்தது. வீட்டுக்கு செல்லும் நேரம் மணியடித்தது. சிறுவர் சிறுமியர்கள் பட்டாம்பூச்சியாக பறந்தனர்.

அங்கே வெள்ளை நிற காரில் ரித்திஷ் வந்திருந்தான்.

ஷ்யாம் “அப்பா” என்று ஓட அவனைத் தூக்கிக் கொண்டான்.

மகனை தூக்கிக்கொண்டு, “எங்கடா உங்க மிஸ்?” என்றவாறு கண்களை சுழல விட்டான்.

“நீங்க எங்க மிஸ்ஸை சைட் அடிக்கறிங்க. இது நல்லதுக்கு இல்லை” என்றதும் மகன் பேச்சில் ரித்தீஷ் சிரித்தபடி தன்னவளை தேடினான்.

தூரத்தில் அவனது ரியா தோளில் கைப்பையை போட்டுக் கொண்டு நடந்திட, அவளின் ஏழு மாதம் வயிற்றோடு நடந்து வந்தவளை ரசிக்க, அவளோ முகம் திருப்பிக் கொண்டு காரில் அமர்ந்தாலள்.

“டேய் அம்மா கோபமா இருக்காளா? இன்னைக்கு என்ன பண்ணி வச்சடா” என்று ரித்திஷ் கேட்டான்.

“பெரிய பிரச்சினை எல்லாம் இல்லப்பா. போற வழியில சொல்றேன்” என்று அவன் முன் பக்கம் அமர்ந்து கொள்ள, பின்னிருக்கையில் ஐஸ்வர்யா அமர்ந்தாள்.

” ஸ்கூல்ல என்ன இன்ஸல் பண்றான் ரித்திஷ் சொல்லி வை. உன் பையன் தோலை உரிச்சிடுவேன்.” என்றாள் ரியா.

“முதலில் அப்பா செய்யற உருளைக்கிழங்கு வறுவலுக்கு தோல் உரிக்க கற்றுக்கொள்ளுங்க. அப்புறம் என் தோலை உரிக்கலாம்” என்று ஷ்யாம் சொல்ல ரித்திஷ் தன்னை மறந்து சிரித்தான்.

“அவன் பேசறான். நீ சிரிக்கற இல்லை. என்கிட்ட நீயும் பேசாத” என்று ரியா கோபித்தாள்.

“இல்லடி அவன் பேசியதும் சிரிப்பா இருந்துச்சு சிரிச்சிட்டேன். சாரி… டேய் ஷ்யாம் சும்மா இருக்க மாட்ட” என்று எப்போதும் போல அதட்டி, கண்ணடிக்க ஷ்யாமோ “நீ வேஸ்ட் பா நான் யுகேன் மாமாகிட்ட சொல்றேன் அவர்தான் எனக்கு கம்பெனி கொடுத்து கலாய்ப்பார்.

நான் சொல்ல வேண்டியதே இல்லை. விந்தியா இந்நேரம் வேன்ல அவ வீட்டுக்கு ரீச்சாகி சொல்லிருப்பா” என்றான்‌ஷ்யாம்.

‘அவன் வேற சேர்ந்து கலாய்ப்பானே’ என்றபடி ஐஸு என்ன செய்ய என்று யோசித்தாள்.

ரித்தீஷ் வண்டியோ அவன் வீட்டை தாண்டி ஸ்ரீனிவாசன் வீட்டை அடைந்தது.

ஐஸ்வர்யா இறங்கி நடக்க ஷ்யாம் வேகமாக ஓடினான். “இங்க எதுக்குடா? இன்னைக்கு புதன் இல்லையே?” என்றாள்.

எப்பொழுதும் புதன் ஸ்ரீனிவாசன் வீடு, திங்கள் தணிகாசலம் வீடு என்று செல்வது வழக்கம்.

ரித்திஷோ, ”திலீப் வந்திருக்கான் ரியா. அவன் கூட லாஸ்ட் மந்த் மேரேஜ் பண்ணின எமி வந்திருக்கா” என்று உள்ள செல்ல அங்கே யுகேந்திரன் பூர்வி சிரித்தபடி வரவேற்றனர்.

“விந்தியா பள்ளியில் நடந்தவை சொல்லியது புரியுது ரித்திஷ் அவனை சிரிக்க வேண்டாம்னு சொல்லு” என்றாள் ரியா.

“அது எப்படி நான் அறுவை வாத்தியார். இப்ப நீ மட்டும் என்னவாம்?” என்று குலுங்கி குலுங்கி சிரித்தான்.

“உன் பொண்ணு சொன்னாளா?” என்று விந்தியாவை தேடினாள்.

“இல்ல என் பாட்னர் ஷ்யாம் சொன்னான்.” என்று சிரித்தான்.

திலீப் எமி வரவும், பரிசு பொருட்களை கொண்டு வந்தார்கள். இது ஷ்யாமிற்காக இது விந்தியாவுக்கு என்று கொடுக்க வாங்கிக் கொண்டார்கள்.

 

“தேங்க்ஸ்” என்று கன்னத்தில் ஷ்யாமும் எமி கன்னத்தில் விந்தியாவும் முத்தமிட்டு சென்றனர்.‌

பூர்விகா-யுகேன் மாறாத புன்னகையுடன் இருந்தார்கள். திலீபிடம் அடிக்கடி இயல்பாக பேசி முன்பிருந்த சூழலை எண்ணாமல் காலம் மாற்றி இருந்தது.

அடுத்த நாள் ரித்தீஷ் எஸ்.எஸ்.ஷோரூம் திறப்பு விழா என்பதால் கொஞ்சம் நேரம் பேசிவிட்டு கிளம்பினார்கள். அதற்குள் ஷ்யாம் பெரியதாத்தா ஸ்ரீநிவாசனிடம் அன்னை பாடம் நடத்தும் விதம் பற்றி புட்டு புட்டு வைத்திருந்தார்.

நாளையிலிருந்து “எங்க மிஸ் வரமாட்டாங்க ஜாலி. நாளைக்கு லீவு வேற” என்று அவனும் மாறி மாறி சொன்னான்.

நாளை திறப்பு விழாவுக்கு முன்னே இந்த சண்டையை கைவிடுங்க’ என்று சொல்ல மூவரும் கிளம்பினார்கள்.

யுகேனும் பூர்வியும் அம்புஜம்

ஷ்யாம் கூட ஒரே சண்டை. “இந்த ரித்திஷ் அம்புஜத்தை எப்படி தான் சமாளிக்கறானோ தெரியலை” என்றார்கள்.

ரியா கருவுற்ற நாலாவது மாதத்தில் யுகேன்-பூர்வி திருமணம் ஆன அடுத்த மாதத்தில் கருவுற்றிட ஐசு மகன் கூடவே அவனின் மகள் வித்தியாவும் பயில இவர்கள் குறும்பு தினமும் வழக்கில் இருக்கும்.

ரித்திஷ் ஒரு ஃபேமிலி ஐஸ்க்ரீம் வாங்கி வந்து, மகன் வழக்கை முடித்திவான்.

—

அடுத்த நாள் பைக் ஷோரூம் திறப்பு விழா கிளம்பி இருந்தார்கள் அங்கே தணிக்காச்சலம் கையால் ரிப்பன் துண்டித்து திறப்புவிழாவை ஆரம்பித்தார். வைதேகி ரியா கூடவே இருந்தார்.

பரத் துர்கா திருமணம் பேசி முடிக்க அவர்கள் இருவரும், கடை திறப்பு விழாவில் கடலை போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.

இலா மஸ்தான் கையில் ‘ஷாஜி’ இருக்க விழாவில் இலாவின் சேலை தடுக்க ஐசு தான் தாங்கினாள்.

ஆட்டோ ஒட்டும் ஷங்கரும் அவன் குடும்பமத்தையும் அழைத்து வந்திருந்தான். இவர்கள் நட்பும் ரித்தீஷ் மருத்துவமனையில் இருந்து தொடங்குகிறது.

ரித்திஷின் உழைப்பில் வளர்ந்து இங்கு வந்தது அவனின் மகிழ்ச்சியை விட ரியா தான் அதிகம் மகிழ்ந்தாள்‌

இன்று முதல் வரும் மாதம் எல்லாம் ஆசிரியர் பணிக்குச் செல்லாமல் வீட்டிலேயே அவன் கணவன் கையில் ருசித்து சாப்பிட அடுத்த மகப்பேறு நாட்களுக்காக காத்திருக்கின்றாள்.

ரித்தீஷ் தனது கையால் இன்று வரை நேரம் இருக்கும் வரை உணவு செய்து கொடுப்பது. யாரின் உறவையும் மறுக்காமல் சீனிவாசன் பெரியப்பா என்று சொல்லி பெரிய தாத்தா என்று குழந்தைகளுக்குப் பழகினான்.

தணிகாசலம் சின்ன தாத்தா என்று கூறி வளர்த்தான்.

அந்த வீட்டில் இன்னொரு தம்பியாக நடத்தப்பட்டார் தணிகாசலம்.

இருமாதம் கழுத்து ஷ்யாம் சண்டையிட அல்லது பாசம் வைக்க ஒரு தங்கையை எதிர்பார்க்கலாம்.

ஆம் ஐஸ்வர்யா-ரித்தீஷ்வரனுக்கு பெண் குழந்தை பிறக்கும்.

ரித்திஷ் என்றும் போல் அந்த ஜீவனுக்கு நடுவில் ஷ்யாமுடனும் ரியாவுடனும் மாட்டிக் கொண்டு முழிப்பான்.

அழகான குடும்பமாய் வாழ வாழ்த்தி விடைப்பெறுவோம்.

 

~சுபம்~

-பிரவீணா தங்க

ராஜ்.

 

 

 

 

 

💍 —————-சுபம்……………. 💍

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம்-31

ஐஸ்வர்யா முதலில் சுற்றிமுற்றி பார்த்து, ரித்தீஷ் அருகே வந்து, அவனை உலுக்கி ”மாமா மாமா அப்பாவை பார்க்கணும்.. அப்பாவை பார்க்கணும்…” என கதறி துடித்தாள்.

”போகலாம் ரியா” என ரித்தீஷ் சொல்ல அதே நேரம் யுகனோ

”அம்பு இது தான் உங்க அப்பா” என ஸ்ரீநீவாசனை கை காட்டி நிறுத்தினான்.

”இல்லை இல்லை… இவர் இல்லை…” என ரித்தீஷ் பக்கம் திரும்பி

”போகலாம் மாமா அங்க அப்பா பாவம் அழுது துவண்டு இருந்தார் இப்பவே போய் பார்க்கணும் என்றாள்.

”சரி போகலாம்” என அழைத்து வெளியேற முயல, யுகன் முன் வந்து

”ரித்திஷ் அவள் அப்பா… இங்க இருக்கார்” என்று மல்லுக்கு நின்றான்.

ஸ்ரீநிவாசன் இடை புகுந்து ”யுகன் விடு அவங்க போகட்டும்… அவரும் அங்க மனசில் ஒடிந்து தான் இருப்பார் பார்க்க போகட்டும்” என்று கூறி வழிவிட்டார். யுகன் கொஞ்சம் சினத்தோடு அங்கிருக்கும் ஒரு அறைக்கு சென்று கதவை சாற்றி கொள்ள, ரித்தீஷ் புறப்ட்டு இருந்தான்.

தங்கள் வீட்டிற்கு வந்து சேர, ஐஸ்வர்யா மாடி படியில் ஏறி தந்தையை காண ஓடினாள். அவளின் ஒட்டமே மெத்தையில் படுத்து இருந்தவர் எழ செய்தது.

”அப்பா… அப்பா…” என கதறி அவரை அணைத்து கொள்ள தணிகாசலம் போன உயிர் திரும்ப பெற்ற உணர்வில் இருந்தார்.

”நீ வருவேணு தெரியும் டா ராஜாத்தி… அப்பா மேல உனக்கு ஏதாவது கோவமா இருந்தா மன்னிச்சிடு டா” என மன்னிப்பு கேட்டு அழுதார்.

”இல்லை அப்பா நீங்க என்னை எப்படி வளர்திங்க என்று புரியாமல் இல்லை….”

” இல்லை டா கல்யாண விஷயத்தில அப்பா உன்னிடம் கொஞ்சம் அதிகமா கட்டாயப்படுத்திட்டேன். இப்போ அது உனக்கு என் மேல கோவம மாறுமோ நினைச்சலே, அப்பாவுக்கு கவலையாயிருக்கு” என்று பயந்தவராய் சொல்ல

”இல்லை ப்பா அதான் இப்போ நல்லது… எனக்கு ரித்தீஷ் மாமா பிடிக்காமல் இல்லை.. என்னதான் அவங்க உங்களை என் அப்பா இல்லை என்றாலும் நான் இப்போ ரித்தீஷ் மனைவி அப்பா. அதனாலே அவர்களால் ஒண்ணும் செய்ய முடியாது” என்றாள். வழியில் ரித்தீஷ் மகள் காணாமல் சென்று அவளை தணிகாசலம் திருடி வளர்ப்பதாக கூறினால் என்ன செய்ய எடுத்துரைத்தானே.

”உங்களை விட்டு எப்பவும் போகமாட்டேன் அப்பா” என்றருகே இருந்த அம்மாவை சேர்த்தே அணைத்துக்கொண்டாள்.

ரித்தீஷ் நிலையில் வேறு யாரோ மாப்பிள்ளை என்று இருந்திருந்தால் அவர்கள் பேச்சுக்கு இசைந்திட வாய்ப்பு இருக்கு ஆனா இப்போ ரித்தீஷோ இருக்கறதால தான் என்னவோ மகளை பிரியாமல் இருக்க கிடைத்த வாய்ப்பு என்று வைதேகி தணிகாசலம் உணர்ந்தார்கள்.

நெடுநேரம் ஐஸூ தனது அப்பாவின் அருகே அமர்ந்து மடியில் படுத்து இருக்க அவளாக கேட்கவில்லை என தணிகாசலம் பேசினார்.

”உனக்கு அப்பாவிடம் எதுவும் கேட்க தோணலையா டா…. ஐஸூ… ” என கேட்டார்.

” இல்லை அப்பா உங்களுக்கு சொல்லணும் என்றால் மட்டும் சொல்லுங்க கேட்டுக்கறேன் என்ன காரணம் என்றாலும் நான் உங்க பொண்ணு தான்” என்றாள்.

ரித்தீஷ் ”எனக்கு ஒரு பிறந்த நாள் அப்போவே தெரியும் மாமா நீங்க அக்கா பேசிக்கிட்டதை கேட்டுயிருக்கேன் ஆனா அந்த உண்மை என்னோட மட்டும் தான் இன்னும் இருக்கு” சொல்லிட தணிகாசலம் சொல்ல ஆரம்பித்தார்

”நானும் வைதேகியும் ஐந்து வயது கொண்ட ஐசுவை கூட்டிட்டு குலதெய்வ கோவிலுக்கும் அப்படியே ராமேஸ்வரம் போய் அங்கயிருந்து ஊட்டி போனோம். ஒரு மாத லீவை கொண்டாட, ஆனா போன இடத்தில் ஐஸூவுக்கு மஞ்சள் காமாலை…

எங்களுக்கு அது தெரியாம போச்சு, ஐந்து நாள் ஜூரத்துக்கு மாத்திரையை கொடுத்தோம் ஆனா அடுத்த ஐந்து நாளிலே அவளுக்கு நோய் அதிகமாகி எங்களை விட்டு போயிட்டா எங்களுக்கு என்ன செய்ய என்று தெரிலை… ஊருல யாரிடமும் சொல்ல முடியலை..

அந்த அளவுக்கு துக்கம்.

அப்போ தான் அங்க இருந்தவங்க ரமேஸ்வரத்திலே தகனம் செய்து அஸ்தி கரைக்க சொன்னாங்க செய்தோம்.

அன்னிக்கு செய்து முடிச்சு அழுகையோட கரையில் முங்கி குளிச்சு வந்தோம் அப்போ தான் நீ கரையில் வெளியே அழுதுக்கிட்டே இருந்த.. உன் காது கழுத்தில, காலுல ஒரு பொட்டு நகை இல்லை

ஆனா நீ உடுத்தி இருந்த ஆடை விலையுயர்ந்து. உனக்கும் ஐசுவுக்கும் முகம் ஒரே மாதிரி எல்லாம் இல்லை கொஞ்சம் வேற்றுமை இருக்கும் ஆனா அவளும் உன் கலர் தான் கொஞ்சம் உன் முக சாயல் தான்.

அதனால எங்களுக்கு உன்னை பார்த்ததும் தூக்கிட்டோம். அங்க போலீஸ்ல போய் கம்ப்ளைன் கொடுத்தோம். அவங்களும் காணாமல் போன லிஸ்ட்ல யாரும் உன் வயசில் கொடுக்கலை என்றதும் ஆசிரமம் விட போனாங்க.

அந்த போலீஸ்காரரிடம் நாங்க எங்கள் நிலமை சொல்லி உன்னை வளரக்க வாங்கிட்டோம்

ஒரே வயசு ஒரே கலர்னு நீ இருந்தாலும் அப்படியே வீட்டுக்கு போனா ஈஸ்வர் கூட நீ யாருனு கேட்டுடுவான் என்று தான் அப்படியே வெஸ்ட் பெங்கால் போனோம் கையில் இருந்த காசு மொத்தம் வச்சி 2 வருஷம் வாழ்ந்தோம்.

உன் முகமும் கொஞ்சம் மாற எங்களையும் நீ அப்பா அம்மா சொல்லி தான் கூப்பிட்ட, அதனால 2 வருஷம் திரும்ப இங்க வந்தோம்.

 

பார்க்கறவங்களுக்கு சந்தேகமே வரலை… அப்பவும் சிலர் கேட்டா முகம் என்ன அப்படியேவா இருக்கும் என வைதேகி தைரியமா சொல்வா.

அன்னிக்கு உனக்கு பிறந்த நாள், ஒருத்தங்க மூனு வருஷம் முன்ன இருந்த முகமே இல்லை மாறி போயிருக்கா என்று விளையாட்டா தான் சொல்லிட்டு போனாங்க. ஆனால் தப்பு செய்த எங்களுக்கு ரொம்ப உறுத்துச்சு

அதனால வைதேகியிடம் பேசினேன். யாருமே தேடி வரலை… அதனால இனியும் வரமாட்டாங்க என்றிருந்தேன் இதோ இப்ப வரை அப்படியே நம்பினேன்…. ஆனா.. வந்துட்டாங்க என்னோட ஐஸூவை அழைச்சுட்டு போக என்று அழுகையின் உச்சத்தில் தணிகாசலம் துடித்தார்.

” இல்லைப்பா நான் அவங்க என்ன பேசினாலும் போக மாட்டேன். எனக்கு நீங்க தான் அப்பா வைதேகி தான் அம்மா போதுமா…” என்றாள்.

ரித்தீஷோ “முதலில் இதை சாப்பிடுங்க மூனு நாளா நீங்க எதுவும் சாப்பிடமா இருக்கற மாதிரி தெரியுது” என ஜூஸ் கொடுத்தான்.

”ரித்தீஷ் அவங்க என்ன சொன்னாங்க? ஊர் அறிய ஐசுவை அவங்க பொண்ணு என்று சொல்லுவாங்களா?” என்றார்.

”இல்லை மாமா அவங்களுக்கு அப்படி உங்களை வருத்தம் செய்யற அளவுக்கு நடந்துக்க மாட்டாங்க.. அவர்களுக்கு அதுல உடன்பாடு இல்லை..

அவங்களுக்கு ஐஸூக்கு மட்டும் தெரிந்தா போதும் இருந்தாங்க…

ஆனா யுகனுக்கு அதுல உடன்பாடு இல்லை ஊருக்கு சொல்லலை என்றாலும் பரவாயில்லை அவங்க சொந்தம் சிலருக்கு அறிமுகப்படுத்தணும் அவர்களுக்கு மட்டும் ஐஸூவை காண்பிக்கணும் தெளிவா சொல்றான்… அவனோட அப்பா அம்மா கூட ஐஸூவை பார்க்கலை..

அதுக்கு பிறகு யுகனுக்கு இரண்டு அத்தை இருக்காங்க . அவர்களுக்கு ஐஸூவை காட்டனும் அவங்க அடுத்த தலைமுறையும் பார்க்கணும் சொல்றான்…” என்று ரித்தீஷிக்கு அவன் அனுப்பிய வாட்ஸ்அப் செய்தியை காட்டினான்.

ஊருக்கு தெரியப்படுத்தி தனது மகளின் நிலையை விட இவர்களின் உறவுகள் வரை சொல்வது தனிக்காசலத்திற்கும் ஒருவித நிம்மதி தான். தணிகாசலம் ரித்தீஷ் தனியாக பேசிட போனார்கள்.

இங்கு வைதேகி மகளிடம் ”ஐஸூ அம்மா சூடுவச்சது எல்லாம் நீ தப்பா எடுதுக்கலையே.” என்று கன்னம் ஏந்தி கேட்டார்.

”ஐயோ அம்மா அது ரித்தீஷ் மாமாவை அப்படி மொட்டையா கூப்பிட்டேன் அது தப்பு தான் அது மட்டுமா? ரித்தீஷ் மாமா மேல ஐஸ்க்ரீம் தூக்கி எறிந்து போடானு வேற சொன்னேன்… காலேஜ் படிக்கும் வயசு இருக்கற மாமாவை அப்படி சொன்னது தப்பு தானே.. அப்போ எனக்கு பெரிய வயசும் இல்லை…

நான் அப்ப சொன்னதுக்கு தானே சூடு வைச்ச பரவாயில்லை.” என மடியில் தலை சாய்ந்தாள்.

”அப்பா உன் கல்யாணத்துக்கு தான் பெரிய பணக்காரண தான் பார்த்தார்… எங்க சொந்த பொண்ணு என்றால் வசதியா செய்து கொடுத்திருப்போம் ஒரு மனசு குத்தி காட்ட கூடாதேனு. ஆனா உன்கூட படிச்ச வெங்கட் என்ற பையன் நாங்க பார்க்கின்ற சம்பந்தம் எல்லாத்துலயும் நீ இன்னொரு பையன் சேர்ந்து ஹோட்டலுக்கு வந்ததை வரன் பார்க்கின்ற வீட்டுக்கு எல்லாம் போட்டோ அனுப்பி இருந்தான். அதான் உங்க அப்பா கோவத்திலே என்ன முடிவு எடுக்க தெரியாம ரித்திஷை கேட்டார்.

என்னவோ அவனும் சரி சொல்ல வைத்து உன்னையும் சரிசொல்ல வைத்து கல்யாணம் முடிச்சிட்டோம்” என்றதும் ஐசுவுக்கு வெங்கட் இப்படி செய்வான் என அறியாது திகைத்தாள். மாமா எதற்கு அவனை அடித்து இருப்பார் என்று இப்பொழுது புரிந்தது.

ஊரில் இவனால் தானே என் பெயரை கேவலமாக பேச வைத்து இருப்பான் ரித்தீஷ் மாமா அடிச்சிருப்பார்.

”என் தம்பி உன்னை நல்லா பார்த்துக்கறானா ஐஸூ. ” என்று கேட்ட நொடி

”ஐயோ அம்மா ரித்தீஷ் மாமா மேல எனக்கு எவ்ளோ காதல் இருக்கு, உனக்கு இன்னும் புரியலையா… நிஜமா அவர் தான் எனக்கு கிடைச்ச கிஃப்ட்… எனக்காக எவ்ளோ செய்யறார் தெரியுமா? பேச்சுக்கு பைக் கேட்டேன் இப்போ உன் தம்பி பைக் வாங்கிடுச்சு” என்றாள்.

வைதேகி “நிஜமா அவனை உனக்கு பிடிச்சு இருக்கு தானே?” என்று கேட்க அங்கிருந்த புகைப்படத்தை எடுத்து அவர்களிடம் காட்டி,

”நீ இந்த புகைப்படத்தை பாரு, மாமா எவ்ளோ கியூட், நான் தான் மாமா ஹைட் அளவுக்கு இல்லை, மாமா எவ்ளோ மிடுக்கா இருக்கு பாரு. கம்பீரம நான் தான் ஓல்லியா இருக்கேன்” என்று வார்த்தைக்கு வார்த்தை அவள் மாமா மாமா என்று உரிமை கொண்டாடுவது வைதேகிக்கு இனிமையாக இருந்தது.

 

ரித்தீஷ் தணிகாசலம் இருவரும் ஐஸூ பேசுவதை கண்டு ரித்தீஷ் அவளை ‘வெள்ளை பூனை சும்மா இருக்க மாட்ட’ என புகைபடத்தை எடுத்து சுவற்றில் மாட்ட போக தணிகாசலம் அதனை வாங்கி பார்த்து ரித்திஷை பார்த்தார்.

”நீ என் மகளுக்கு கிடைச்ச பொக்கிஷம் பா.. இனி எனக்கு ஐஸூவை பத்திய கவலை எதுவுமில்லை. இனி ஐஸூ அப்பா வந்து பேசினாலும் நான் தைரியமா இருப்பேன்” என்றார்.

”ஐஸூ அப்பா அவர் இல்லை நீங்க தான். எங்களை பொறுத்தவரை அதான்.” என்று ரித்தீஷ் செய்த காய்கறி சாதத்தை ஐஸ்வர்யா பரிமாற தணிகாசலம் வியந்து போனார்.

”அருமையா இருக்கு ஈஸ்வர்….”

”டேய் இப்படி சமைச்சா அவ பிறகு எப்படி டா சமைக்க கத்துப்பா… நீ வகையா செய்து போட அவ ஜோராயிருக்கறா” என்று வைதேகி தம்பிக்காக கவலையும் பட்டார்.

”அதெல்லாம் ரித்தீஷ் எனக்கு சொல்லி தரும் கற்றுப்பேன்” என்றவள், அவனின் தட்டில் எடுத்து உண்ண அவனும் இம்முறை அக்கா மாமா என்று ராகம் படிக்காமல் அமைதியாக இருந்தான்.

இந்த அழகான கூட்டை கலைக்கவே யுகன் வந்து நின்றான்.

பெரிப்பா உடல்நிலை சரியில்லை ஹாஸ்பிடல் கூப்பிட்டாலும் வீட்டிலே இருக்கார் ஐஸூவை வர சொல்லு ரித்தீஷ்’ ‘என்றான் யுகன்.

ரித்தீஷோ “யுகன் நீ அதிகமா பேசற.. அவளுக்கு தான் அங்க வர பிடிக்கலையே பின்ன என்ன?” என்றான்.

”இப்போ வேண்டாத உறவு இருக்கலாம் ஆனா என்ன இருந்தாலும் ரத்த சொந்தம் நாங்க தான். அவளை நாளைக்கு காலையில் அழைச்சிட்டு நீயும் அவளும் வரணும்.. பெரிப்பா வீட்டில் இருக்கற எல்லாரையும் கூப்பிட சொல்லிட்டேன்.. .அவங்க இவளை பார்க்க விருப்பப்படறாங்க” என்றான் யுகன்.

“அவள் என்ன மனநிலையில் இருக்கா என்று தெரியாம பேசாதே..” என்றான் ரித்தீஷ்.

அதெல்லாம் உன் ஒய்ப் வாய் காது வரை இருக்கு எல்லா உண்மையும் ஜீரணமாகியிருக்கும்” என்று ஐசுவை பார்த்து சொன்னான்.

”ரத்த சொந்தம் விட இந்த சொந்தம் ஒண்ணு போதும்” என்று ரித்திஷின் கையினை பற்றி கொண்டு கூறினாள்.

”ஏய் குட்டி சாத்தான்…. அங்க பெரிப்பா உயிருக்கு போராடி எப்படி வந்தார் தெரியுமா? ஒரு ஒரு வாரம் அங்க வந்து இருக்க உனக்கு என்ன?” என்று நேரிடையாக கேட்டான்.

” குட்டி சாத்தான் சொன்ன கொன்றுவேன். அறுவ… அறுவ. யாரு டா நீ.. உன்னை பார்த்ததிலருந்து தான் எனக்கு தலைவலி. அப்படியே ஓடிடு.. இல்லை மண்டையை ஓடச்சிடுவேன்” என்றாள் ஐசு.

”வாயை பாரு குட்டி சாத்தான் அப்படி தான் சொல்வேன்.. உன்னை போய் பெரிப்பா பார்க்க இப்படி ஆசைப்படறார் பாரு அவரை சொல்லணும்..” என்று யுகனும் பேச ரித்தீஷ் தலையில் கைவைத்து அழுத்த கோதினான்.

”டேய் நிறுத்தறிங்களா ஐஸூ போயிட்டு வரலாம்” என்று யோசனையோடு சொன்னான்.

”என்னோட அப்பா அம்மா இவங்க தான். விட்டுட்டு போகமாட்டேன்” என்று சொல்ல யுகனோ ரித்திஷின் பதிலுக்காக பார்த்தான்.

”இங்க பாரு ரியா…மாமா மேல கேஸ் போட செய்யலாம்… அக்கா மேல கூட அதுக்காகவாது போகணும்.. வேற வழி இல்லை” என்று தீர்மானமாக சொல்ல ரியா கோவமாக அமர ரித்திஷே அவளின் துணிகளை பெட்டியில் வைக்க அமைதியாக முறைத்து பார்த்தாள்.

யுகனோ ஒரு ஏகதாள பார்வை பார்த்து முறைக்க அவளும் முறைக்க ரித்தீஷ் கிளம்பி சென்றார்கள்.

தணிகாசலம் வைதேகி கூட ரித்தீஷ் பொறுப்பில் இனி எல்லாம் சரியாக பார்த்து கொள்வான். நம்ம மகள் நம்மை விட்டு கொடுக்க மாட்டாள் என்று நம்பினார்கள்

 

அத்தியாயம்-21

அன்று இரவே தங்கள் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தார்கள் ஐஸ்வர்யா-ரித்திஷ். கூடவே இரவு சிக்கன் கிரவி சப்பாத்தி என்று வைதேகி கொடுத்து விட அதனை எடுத்து கொண்டே வந்து சாப்பிட அமர்ந்தார்கள்.

அவன் கீழே அமர்ந்து பாயில் சாப்பிட அதனை போலவே ஐஸூவும் அவன் அருகே தான் அமர்ந்தாள்.

தன்னவள் தன்னை போலவே மாறிக்கொண்டு வருவதை எண்ணி ரித்தீஷ் மனதுக்குள் இதம் பரவ உண்ணும் பொழுது, சிக்கன் அதிக காரம் எடுக்க இருந்த பொழுதும் சுவையில் மனம் செலுத்தி உண்ணும் பொழுது, ரியாவுக்கு விக்கல் வந்தது.

ரித்தீஷ் நீரை எடுத்து கொடுக்க அதனை குடித்தும் விக்கல் தொடர, ரித்தீஷிற்கு காலையில் அக்கா வீட்டில் சாப்பிடும் பொழுது மாமா கேட்ட விஷயம் நினைவு வர மற்றது யோசிக்காமல் அருகே இருந்த அவளை இழுத்து இதழ் பதிக்க ரியாவின் விக்கல் அதன் பின் சத்தமில்லாமல் போனது.

ரித்தீஷ் அவளிதழை, மெதுவாக விடுவித்தான். அவன் சுவைத்த சிக்கன் காரம் அவளின் உதட்டில் மீண்டும் காரத்தை கூட்டியது.

”ஐயோ…காரம் காரம்” என்று நீரை மீண்டும் பருக ரித்தீஷ் அவளை இதுக்கு மேலும் நெளிய வைக்காமல் விலகி எழுந்தான்.

கை அலம்பி சாவி எடுத்து கொண்டு எங்கோ சென்றான். வரும் பொழுது ஐஸ்கிரீம் வாங்கி வந்து அவளிடம் நீட்டினான்.

”எல்லாரும் அல்வா தானே வாங்கிட்டு வருவாங்க” என்று கூறி நாக்கை கடித்தாள் ஐஸ்வர்யா.

ரித்தீஷோ ”ரியா எங்க இது மாதிரி பேச கத்துக்கற” என்றான்.

”நகைச்சுவை பக்கம்…. அதுல இப்படி கணவன் மனைவி ஜோக் எல்லாம் போட்டு ரம்பம் போடறாங்க.” என அவன் வாங்கி கொடுத்த மாதயிதழை காட்டா அவனோ புன்னகையோடு நழுவினான்.

அவனுக்கு கொடுக்காமல் மொத்தமாக காலி செய்து கொண்டு இருக்க அவனோ இமைக்காமல் அவளை தான் பருகி கொண்டிருந்தான்.

”மாமா இந்தா” என்று அவனுக்கு நீட்ட தலையை மறுப்பாக ஆட்டி நீயே சாப்பிடு என்றதும், முழுதும் காலி செய்து முடித்தவள்

ரித்தீஷ் அவளை முறுவலுடன் கடந்தான்.

”பெரிய புத்தர் என்று நினைப்பு… பொறுமையா தலையை ஆட்டறது இல்லையா சிரிச்சுக்கிட்டே நழுவுறது” என்று முனங்க அது கேட்கும் நிலையில் ரித்தீஷ் இல்லாமல் சாப்பிட்ட தட்டை கழுவி அடுக்கி கொண்டிருந்தான்.

அவளோ அங்கேயிருந்த அவனின் தலையனை போர்வை எடுத்து அவளின் கட்டிலில் வைத்து இருந்தாள்.

போனில் யூ-ட்யூபில் புளியோதரை செய்வது எப்படி? என்று வைத்து சத்தமாக கேட்டு கொண்டிருந்தாள். அவனோ கழுவிய பாத்திரத்தை அடுக்கி வைத்து வந்தவன் மடக்கு கட்டிலை எடுக்க அவனின் தலையணை இல்லை.

அவன் அதனை தேட ஐஸூ குப்புறப்படுத்து போர்வை காலில் இழுத்து விட்டு போனில் செய்முறை பார்ப்பதை கண்டான்.

அவனுக்கு தான் புளியோதரை பிடித்தம் என்றறிந்து இப்படி பார்க்கின்றாள் என புரிந்து கொண்டான். அதே கணம் அவனின் தலையணை அவளின் கட்டில் இருக்க ரியாவை தான் யோசனையோடு பார்த்தான்.

அவன் தன்னை தான் குறுகுறுவென பார்க்க ஓர விழியில் கண்டவள் போனை அணைத்து வைத்து போர்வையில் முகம் புதைத்து வெட்கம் கொண்டாள்.

ரித்தீஷிற்கு அவளின் வெட்கம் கூட புதிதாக தான் தோன்றியது. அதுவும் அவனை பார்த்து வர, இவனுக்கும் என்னவோ போல் உடலின் அணுக்கள் ரத்த ஓட்டம் மகிழ்வை தந்தது.

அவள் சொல்லாமலே அவள் அருகே தான் உறங்க வந்தான். நேற்று போலவே கைகளை தலைக்கு பின் வைத்தவன் இமை மூடினான்.

அவள் கண்கள் மெல்ல மெல்ல போர்வையில் இருந்து எட்டி பார்த்து ரித்தீஷ் அருகே இருக்கின்றான் என்ற சந்தோஷத்தில் குதிக்காத குறை.

”இன்னும் தூங்கலையா நீ” என்றவனின் குரலில்

”இல்… இல்லை… லைட்டா தூக்கம் வருது” என்றாள்.

”எதுக்கு சேலை எல்லாம்? நீ எப்பவும் போல டிரஸ் சேஞ்ச் பண்ணி இருக்கலாமே” என்றான், அவள் பார்க்க ”இல்லை அன்கம்பர்டப்ளா இருக்குமேனு கேட்டேன்” என்றான்.

”டெய்லி அப்படி தானே இருக்கேன்… பரவாயில்ல” என்றாள்.

”ரியா… உன்கிட்ட ஒன்னு கேட்கணும்?” என்று தயங்க வேகமாக எழுந்து அமர்ந்து ”என்ன கேட்கணும்” என்றாள் ஆர்வமாக.

”நாளைக்கு ஏன் ஃப்ரெண்ட் மேரேஜ் நாம போகலாமா?” என்றான்.

”ஹ்ம் போகலாம்”

”இல்லை உனக்கு காலேஜ்யிருக்கு”

”லீவு போடலாம்” என்றாள்.

”இதே போல சேலை கட்டிட்டு வர்றியா? ரொம்ப அழகாயிருக்க” என்று கேட்க

”ஹ்ம்…” என்றவளின் அருகே செல்ல போனவன் சுதாரித்து ”குட் நைட்” என்றான்.

அவனோடு முதல் முறை ஒரு திருமணத்திற்கு கூப்பிடுகின்றான் என்றதிலே அவளுக்கு பாதி உறக்கம் வராமல் மகிழ்ச்சி பொங்க, மீதி உறக்கம் அவனின் அருகாமையில் வராது புரண்டு புரண்டு படுக்க அதிகாலை அவனின் கையில் பூந்தளிராக வந்து சேர்ந்தாள்.

அவனுக்கும் அவளை எப்பொழுது அணைத்தோம் என்றெல்லாம் அறியாது உறங்கி இருந்தவன் எப்பொழுதும் போல விழிப்பு தட்ட அருகே இருந்தவளை கண்டு நெற்றியில் அவனாகவே முத்தமிட்டான்.

முதலில் உடை மாற்றி ரெடியாகி அவளை எழுப்ப, அவளோ அரை மயக்கத்திலும் அவன் மயக்கத்திலும் கிடந்தவள் ”ரித்…திஷ்… பேபி… அழகா இருக்க டா” என்று முனங்கி, தலையணையை இன்னும் உறங்க தோதுவாக தலைக்கு வைக்க, அவன் தன்னை தான் பார்க்கின்றான் என்று மீண்டும் ரித்திஷை பார்த்தாள்.

”நேரமாச்சு ரியா மணி எட்டு… பத்து மணிக்கு ஆவது கல்யாணத்துக்கு போகணும் மா” என்றதும், துள்ளி எழுந்தவள் ஹ்ம் டூ மினிட்ஸ்ல வந்துடறேன்” என குளிக்க சென்றாள்.

கதவை திறந்து தலையை மட்டும் வெளியே நீட்டி ”மாமா நீ வெளிய போ” என்றவளின் பேச்சில் குழம்பியவன் தான் மட்டும் போக சொல்கின்றாளோ என்று

”இல்லை ம்மா நீயும் வர்றேனு சொன்ன?” என்று அதே இடத்தில் நின்றான்.

”மாமா சேலை மாற்றணும் போ” என்றதும் விழுந்தடித்து வெளியே வந்தான்.

உப்ஸ் இவ வேற நம்மளை வெட்க பட வைப்பா போலையே..” என்று ரோட்டில் பார்க்க அங்கே இலா மஸ்தானுடன் முதல் முறையாக சண்முகம் சம்மதத்துடன் கிளம்பி கொண்டிருந்தாள். ஆம் இவர்களின் தோழன் சந்திரனுக்கு தான் திருமணம்.

ஐஸ்வர்யா சேலை கட்டி வர அசந்து பார்த்தவன் ஆட்டோவில் அமர வண்டியை ஓட்டினான். நேராக திருமணம் சென்று நிற்க அங்கே இலா ரியாவை வரவேற்று உட்கார வைத்தாள்.

ரியா மனதில் இவ வேற வந்து இருக்காளா… என்று மனதில் ஓடி கொண்டிருந்தது.

ரித்திஷ் உணவு உண்ண அழைக்க ரியா எழுந்துகொள்ள ”நீ இலா” என்றான்.

அவளோ ”டேய் நீ லேட்…நாங்க வந்ததும் சாப்பிட்டோம்” என்றாள்.

“அப்போ வா ரியா” என அழைத்து சென்றான்.

இவர்கள் சாப்பிட்டு அங்கே வர, இலா மஸ்தான் அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் அவர்கள் தனியாக போட்டோ எடுத்து முடித்தனர்.

ரித்தீஷ் வந்து அழைக்க ”இல்லை டா நாங்க எடுத்தாச்சு நீ தனியா போ அதான் ஜோடி இருக்குல” என்று இலா கண் அடிக்க

”வர வர என்னை அவாய்ட் பண்ற இலா நல்லதுக்கு இல்லை” என்று ரித்தீஷ் ரியாவின் கையை பற்றி அழைத்து சென்றான்.

இதே போல ஒரு மனமேடையில் தான் அவன் கரம் பற்றினோம் ஆனால் அன்று அதற்கான மொத்த உணர்வும் இன்று வர, ரித்தீஷ் கைகளை அவளும் அழுத்தப்பற்றினாள்.

போட்டோ எடுக்கும் பொழுது ரித்திஷின் கை அவளின் தோளில் விழ சந்திரன் அவர்களை தனியாக ஒரு ஸ்டீல் எடுக்க சொன்னான்.

ரித்தீஷின் கை அந்த நேரம் ரியாவின் இடையில் பதிந்தது.

நொடியில் நிகழ்ந்த இந்த மாறுதல்கள் ரியாவும் அறியாமல் இல்லை.

ரித்தீஷோ ”சந்திரன் எனக்கு இந்த ஸ்டீல் உடனே கிடைக்குமா டா” என்றான்.

”பரிதி அண்ணா தான் போட்டோ எடுக்கறார் கேளு.. உனக்கு மட்டும்னா தனியா உடனே கொடுப்பார் டா” என்றான்.

போனில் அவரிடம் பேசிட அவரும் உடனே போட்டு தருவதாக சொன்னார்.

மஸ்தான் கீழே ஆட்டோ பார்க்கிங்கில் இருந்து மண்டப வாசலில் எடுத்து வர செல்ல, இலாவும் படிக்கட்டில் மெல்ல நடந்தாள்.

ரித்தீஷ் ஐஸூ சேர்ந்து வர ரித்தீஷ் இலாவிடம் தன்னவளை நிறுத்தி, நீங்க இரண்டு பேரும் வாங்க நான் கீழே ஆட்டோ எடுத்துட்டு வர்றேன்” என்று கிளம்பினான்.

ஐசு வேகமாக “மாமா என்னையும் கூட்டிட்டு போ” என்றாள்.

”இலாவை கூட்டிட்டு வா” என சென்றான். ஐஸ்வர்யாவுக்கு ‘இலா இலா மறுபடியும் இப்ப தான் இவ நினைப்பு இல்லாமல் வந்தேன்’ என்று பல்லை கடிக்க இலாவோ இன்னும் அதே படிக்கட்டில் இருக்க மனதில் திரும்பியபடி ‘மகாராணி இன்னும் அங்க தான் இருக்கா என்றெண்ணி திரும்ப இலா வந்து சேர சரியாக இருந்தது.

“ஐஸ்வர்யா ரித்திஷை உன்னையே சுற்ற வைக்கிற போல” என்று சாதாரணமாக பேசி அவள் கையை பற்ற ரியாவோ அவள் கைகளை பிடிக்க மறுத்து உதறினாள்.

இலா இவளின் கை பற்றுதலில் வேறு எதையும் பிடிக்காமல் போக, மாடியில் சற்று தடுமாறி கீழே விழுந்தாள்.

ஐசு இதை எதிர்பார்க்கவில்லை… நல்ல வேலை படிக்கட்டு மூன்றே மூன்று என்றிருக்க நிம்மதி அடைந்து ஐஸ்வர்யா ஓடி வந்து தூக்க முயல, ரித்தீஷ் ரியா கன்னத்தில் ஓங்கி ஒரறை விட்டான்.

”மாமா…” என புரியாமல் தான் பார்த்தாள். அவனின் ரௌத்திரம் இதுவரை அவள் கண்டதே இல்லை….

”டேய் ஈஸ்வர் அவளை எதுக்கு அடிச்ச நான் தான் சரியாக பார்க்காம வந்தேன்” என்று இலா சொல்ல, மஸ்தானும் அதே நேரம் வந்து தூக்கினான். அப்பொழுது தான் ஐஸ்வர்யா ஒன்றை கவனித்தாள். இலா கொஞ்சம் சாய்ந்து நடக்க கண்டாள். இதுவரை அவள் கருத்தில் அது பதியாமல் போனது அவளின் விதி.

இலா மஸ்தானுடன் போவதை அதுவும் உரிமையாக தோளில் சாய்ந்து செல்வதும் அவனின் ஆட்டோவில் அழைத்து செல்வதும் கண்டாள். ரித்தீஷ் இழுத்த இழுப்பில் ரியா கை தனியாக வராதது அதிசயமே… அவளை தனது ஆட்டோவில் தள்ளி வேகமாக வீட்டுக்கு வந்தான்.

மடமடவென மாடிக்கு அவளை இழுத்து செல்ல ரியாவோ ”மாமா கை வலிக்குது விடுங்க” என்று சொல்ல சொல்ல அறைக்குள் தள்ளி நிறுத்தி கத்த ஆரம்பித்தான்.

”மாமா எதுக்கு இப்படி பண்றிங்க” என்றாள்.

”அறைஞ்சேன் பல்லு சிதறிடும்… எதுக்கு டி அவளை உதறி விட்ட?” என்றான்.

”எனக்கு என் கையை பிடிக்க வந்தாங்க அது பிடிக்கலை அதான்” என்று சொல்ல கன்னத்தில் மற்றொரு அறை மட்டுமே விழுந்தது.

”மாமா வலிக்குது அடிக்காதீங்க.” என்றே ஐஸ்வர்யா குரல் அவனின் செவிக்கு கேட்கவே இல்லை.

”இப்படி தானே அவளுக்கும் வலிச்சிருக்கும்… அவளும் பொண்ணு தானே.. எதுக்கு அப்படி பண்ண?” என்று அவளது நீண்ட சிகையை கொத்தாக பிடித்து கேட்டான்.

”நான் என்ன பண்ணேன்… எனக்கு புரியவே இல்லை” என்று வலியில் துடித்தாள்.

”உன் பணதிமிர் நீ என்ன செய்தனு கூட தெரிலை அப்படி தானே? அவள் ஹேண்ட்டிகேப்னு உனக்கு தெரியாது அவளை எதுக்கு தள்ளி விட்ட?” என்றான்.

”அவங்க ஹேண்ட்டிகேப்னு எனக்கு தெரியாது மாமா” என்றாள்.

”நீ தள்ளி விட்டேன் சாரினு சொன்னாலும் நம்பியிருப்பேன் ஆனா அவ ஹேண்ட்டிகேப்னு தெரியாது சொன்ன பாரு உன்னை” என்று கழுத்தை நெறித்தான்.

”மாமா நிஜமா தெரியாது.. இப்போ தான் அந்த நிமிஷம் தான் தெரியும் மூச்சு முட்டுது” என்றாள்.

”நேற்று வரை நீ இதை சொல்லி இருந்த, அப்படியே நம்பியிருப்பேன் டி.. ஏன்னா நீ குழந்தை பச்சை மண்ணுனு. ஆனா நீ அப்படியில்லை பண திமிர்… அதுல அப்டி பண்ற…”

”நான் ஒன்னும் திமிரா நடக்கலை… நீ தான் எப்ப பாரு இலா இலானு பேசிட்டே இருக்க அந்த கோவம் எனக்கு இருந்தது. அப்போ கூட உன் மனசை மாற்றிடலாம் தான் இருந்தேன்” என்றாள் அழுகையோடு.

”பார்த்தியா அப்ப அவ மேல கோபமிருக்கு? அப்போ வேணுமின்னே தானே கையை உதறின?”

”ஐயோ இல்லை மாமா”

”நீ எவ்ளோ பொய் சொல்வேனு இப்போ புரியுது டி” என்றான்.

”மாமா நான் பொய் சொல்லலை… நிஜமா என் காதல் மேல சத்தியமா” என்று அவனை அணைத்து சொல்ல அவளை தள்ளி விட்டவன்

”சீ கிட்ட வாராதே.. அருவருப்பாயிருக்கு.. என் ரியா இப்படி செய்வா என்று கனவுல கூட நினைக்கலை… என்ன சொன்ன காதலா.? எப்பயிருந்து டி காதல்? எனக்கு ஜாப் கிடைக்க போகுது, படிச்சவன் நீட் ஷர்ட், ஷூ அப்படி பார்த்து முக அழகில் வந்தது தானே?” என்று பேச அவனின் பேச்சில் ‘இல்லை’ என தலை அசைத்தாள்.

அவன் அதை பொருட்படுத்தவில்லை ”நேத்தே யோசிச்சருக்கணும். நீ பேசின பேச்சு எல்லாம் புதுசாயிருக்கு, நீ செய்த செயல் அதை விட புதுசா…சே அப்பவே 30 வருஷமா ஒரே இடத்தில இருந்தப்ப வாராத லவ், உனக்கு என் மேல எப்படி திடீர்னு வந்துச்சு” என்றான்.

”மாமா என்னை என்ன வேணுமின்னா குறை சொல்லு, என் காதலை குறை சொல்லாதே” என்றாள் ஆவேசமாய், ஒரு வித பிடிவாத குரலில்…

அவனோ ”சொல்வேன் டி, அப்படி தான் சொல்வேன் உன்னோடது காதல் இல்லை வெறும் ஈர்ப்பு… உடல் கவர்ச்சி தான்” என்றான்.

 

அவள் “மாமா ப்ளீஸ்.. அப்படி பேசாதே” என்று அவனை மீண்டும் அணைக்க அவன் மீண்டும் தள்ளி விட்டு ஒரு அறை விட்டான்.

அவள் கதவுப்பக்கம் போய விழுந்தாள். அவளை இருவர் தொட்டு தூக்கினார்கள்

அத்தியாயம்-26

“நீ ஜலங்களின் வழியாய் நடந்தாலும் நான் உன்னோடிருப்பேன்.” -ஏசாயா 43:2

“கேளுங்கள், உங்களுக்கு கொடுக்கப்படும்.” -மத்தேயு 7:7

“எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு காலமும் உண்டு.” – பிரசங்கி 3:1

துகிராவின் வளைகாப்பு விழா மெதுவாக முடிவை நோக்கி நகர்ந்தது. வந்தவர்கள் செல்பவர்களுக்கு ரிட்டர்ன் கிப்ட் எடுத்து தரும் பொறுப்பு அஞ்சனாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

வீட்டின் தோட்டத்தில் தொங்கியிருந்த வண்ண விளக்குகள் இன்னும் மின்னிக் கொண்டே இருந்தன.
சில குழந்தைகள் ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
மூத்தவர்கள் மெதுவாக நாற்காலிகளில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
அந்த வீட்டில் நிறைய நாட்களுக்கு பிறகு, ஒரு முழுமையான குடும்பம் சந்தோஷம் இருந்தது.
சாரா அந்த சூழலை அமைதியாக ரசித்தாள்.
துகிராவை சுற்றி பெண்கள் நின்று பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அமுல்யா சித்தப்பா ரிஷியோடு சிரித்துக் கொண்டிருந்தாள். இஷான், வந்திருந்தவர்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தான். சார்லஸ் மட்டும் அடிக்கடி சாராவை தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். இஷான் தங்கை பிரதன்யா சார்லஸ் சாராவை சாப்பிட வைக்கும் பொறுப்பை ஏற்றிருந்தாள்.

அமுல்யாவையும் சாப்பிட வைக்கும் பெரிய வேலை பிரதன்யாவிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

அமுல்யா உணவை மறுக்க, சாராவோ “நான் ஊட்டி விட்டால் அமுலு குட்டி சாப்பிடுமோ?” என்று சாரா கேட்க குழந்தை அமுல்யாவோ சம்மதமாய் தலையாட்டினாள்.

பிரதன்யாவோ “இதென்ன புதுசா இருக்கு. அத்தை தானே ஊட்டி விடுவேன்.” என்று கேட்க, சாராவை கைகாட்டி, “இவங்களும் ஆன்ட்டி தானே?” என்று கேட்டாள்.

சாராவோ “அமுலுகுட்டி நானும் உங்கட ஆன்ட்டி தான்” என்று மடியில் வைத்து ஊட்டி விட்டாள்.

சார்லஸ் எதிலும் தலையிடவில்லை‌. சாரா மனம் விரும்பும் வண்ணம் விட்டுவிட்டான். சொல்லப் போனால் அவன் சாராவை ரசிப்பதில் சுற்றம் மறந்தான்.

பிரதன்யா பரிமாற, சாரா ஊட்டி விட, அமுல்யா மடமடவென உண்டு முடித்து அவளது குட்டி தோழனான அஞ்சனா சித்தியின் அண்ணன் மகனோடு விளையாட ஓடினாள்.
செல்லும் முன் “தேங்க்யூ சாரா ஆன்ட்டி” என்று முத்தம் வைத்தாள்.

அடுத்து சார்லஸ் சாரா சாப்பிட பிரதன்யா பிளேட் எடுக்க, “எனிக்கு இ- பிளேட்டே போதும் பிரதன்யா” என்று அமுல்யாவுக்கு ஊட்டி விட்ட பிளேட்டிலேயே வைக்க கூறினாள் சாரா.

“அச்சோ… அது எங்க அமுல்யாவுக்கு சாப்பிட்ட தட்டாச்சே” என்று பிரதன்யா வேண்டாமென கூற, “பரவல்லா… அமுலு குட்டி சிறுமி தான்னே.” என்று கூறி சப்பாத்தி வைத்து பன்னீர் ஊற்றிக்கொண்டாள்.

“பிரதன்யா இருக்கட்டும் விடு‌. சாராவுக்கு என்ன தோணுதோ அப்படியே இருக்கட்டும்” என்றான் சார்லஸ்.

இதையெல்லாம் கவனித்த பைரவியோ, சாரா அருகே வந்து, “குழந்தைங்க அவங்களா வந்து புதுசா கல்யாணமான தம்பதிங்களிடம் பழகி பேசி சிரிச்சு மடில உட்கார்ந்தாலோ, இல்லை பிறந்த குழந்தைங்க அவங்களோட மடில ஈரம் பண்ணிட்டாலோ, குழந்தைங்க எச்சி பண்ணியதை சாப்பிட்டாளோ உடனடியா அந்த கடவுள் அந்த திருமணமான ஜோடிக்கு குழந்தை வரம் தருவதா இந்துக்களோட நம்பிக்கை.
எங்க ஊரில் எனக்கு ஒரு அக்கா இருந்தாங்க. அவங்க இப்படி தான் கல்யாணமாகி குழந்தை வரமில்லை. அப்ப ஊர் பஸ்ல கோவிலில் போறப்ப ஒரு அம்மா குழந்தையை வச்சிட்டு நிற்க கஷ்டப்பட்டு இருந்தாங்க. குழந்தையை அவங்களிடம் கொடுத்துட்டு இருந்தாங்க. ஆனா பாரு… இப்ப மாதிரி பேம்பர்ஸ் இல்லை. குழந்தை ஈரம்படுத்திடுச்சு.
சடனா எங்கக்கா குழந்தையை பிடி ஈரப்படுத்திச்சுனு திட்டி தந்துட்டாங்க. அதுக்கு பிறகு குழந்தையே இல்லை. ஒரு நாள் குலதெய்வ சாமியிடம் குழந்தையில்லைனு எத்தனை முறை வேண்டினேன் ஏன் குழந்தை வரம் தரலைன்னு கேட்டு துவண்டுயிருக்காங்க. அன்னிக்கு நைட் கனவுல வந்து குலதெய்வ சாமி ‘நானா உனக்கு குழந்தை வரம் தந்தேன். பஸ்ல குழந்தை ஈரப்படுத்தியதுக்கே திருப்பி தந்து மறுத்துட்ட. அப்பறம் ஏன் தரணும்னு விட்டுட்டேன்னு சாமி வந்து சொல்லுச்சுனு சொன்னாங்க.” என்று பைரவி கூறினார்.
‌
இஷானோ, “அம்மா… உங்க புராணத்தை ஆரம்பிச்சிட்டிங்களா. அக்கா கதை சித்தி கதைன்னு.” என்று இடைப்புகுந்தான்.
துகிராவுக்கு வளையலிட்டு ஊட்டி விட்டுவிட்டு, சற்று காதல் ரசத்தை பொழிந்துவிட்டு துகிராவின் கையைப்பிடித்து வந்து சேர்ந்தான். இது போன்ற கட்டுக்கதையை உலகில் யாரும் நம்ப மாட்டார்களே.

“போடா… நீ வேண்டுமின்னா பாரும்மா… எங்க வீட்டு அமுல்யாவுக்கு மனசார ஊட்டி விட்டு அதே தட்டில் சாப்பிட்டிருக்க, கூடிய விரைவில் நல்ல செய்தி சொல்வ.” என்றார் பைரவி.

சாராவுக்கு பைரவி பேசவும் பதிலுக்கு மென்னகையிட்டாள்.

“சரி போய் நேரத்துக்கு சாப்பிடுங்க. ஏய் பிரதன்யா அம்மாவை கூட்டிட்டு போய் சாப்பிட வை” என்று கூறி பைரவியை தங்கை பிரதன்யாவோடு அனுப்பி வைத்தான்‌.

“சார்லஸ் நானும் துகிராவும் இப்ப வந்துடறோம்.” என்று இஷான் நிறைமாச துகிராவின் கைப்பிடித்து அழைத்து சென்றான்.

சாரா முகத்தில் இருந்த அந்த அழகான அமைதி, சில நாட்களாக பறிப்போனதால், தெரியாமல் தேடி கொண்டிருந்த ஒன்று. இன்று அந்த அமைதி அவளிடம் இருந்தது.

“டாக்டர் சாரே, எனிக்கு இவ்விடம் ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு” என்றாள்.

“என்ன காரணம்?” என்று சார்லஸ் கேட்க, சாரா சின்னதாய் சிரித்தாள்.

“இவ்விட எல்லாரும் ஆனந்தமாயி இருக்குன்னு தோணுது. யாரும் யாரையும் நெகட்டிவாய் செய்யற மாதிரி இல்லா, பாஸிடிவா இருக்கு. துகிரா சேச்சி, பைரவி ஆன்ட்டி, இஷான் சேட்டா, பிரதன்யா சேச்சி, சம்சரிக்கும் விதம் நன்னாயி.” என்றாள்.
சாரா இந்த ஒரு நாளில் எவ்வளவு மெதுவாக மனசை திறந்திருக்கிறாள் என்று அவனுக்கே புரிந்தது.
அந்த நேரம் விருந்தினர்கள் ஒவ்வொருவராக கிளம்ப ஆரம்பித்தனர்.

சார்லஸ் சாரா சாப்பிட்டு முடித்து, கிளம்பவும் தயாராகி துகிரா முன் வந்தனர். “சாராவுக்கு சாப்பாடு பிடிச்சிருந்ததா?” என்று கேட்டாள்.

“பட்சனம் எல்லாம் நன்னாயிட்டு இருந்தது. ஒன்னு விடாம கழிச்சு” என்றாள்.

“ஆஹ்.. துகிரா… நாங்க கிளம்பறோம்” என்று சார்லஸ் உரைத்திட, துகிரா உடனே, “என்ன… இப்பவே கிளம்பறிங்களா?” என்று கேட்டாள்.

“ஹ்ம்… ரொம்ப லேட் ஆகுது துகிரா.” என்றான் சார்லஸ்.

“அதுக்கென்ன? இங்க ரூம் இருக்கு. நாளைக்கு போங்க.” என்றதும் சாராவும் உடனே துகிராவை பார்த்தாள்.
அவள் முகத்திலேயே, ‘இருக்கலாம்’ என்ற ஆசை தெரிந்தது. சார்லஸ் மறுக்கும் விதமாக முகமிருந்தது.

இஷான் சிரித்தபடி அருகே வந்தான். “துகி… விடு.” என்றான்.
ஏன் சார்லஸ் சாராவை தங்க கட்டாயப்படுத்தவில்லை.

“ஏன்?” என்றதாய் பார்க்க, “இவங்க இங்க தங்க மாட்டாங்க.” என்று இஷான் சிரித்தான். இஷான் கைகளை கட்டிக்கொண்டு சுவரில் சாய்ந்தபடி, “ஏன்னா…
டாக்டர் சார்லஸ் சார், மெடிக்கல் மீட்டிங் பெயர்ல… மனைவியை ஹனிமூனுக்கு கூட்டிட்டு வந்திருக்காரு. சர்ப்பிரைஸ் பண்ணற விதமா ஸ்விட்சர்லாந்து டிக்கெட் எடுத்துட்டார்.” என்று கூற சாரா சார்லஸை அப்படியா என்ற விதமாக பார்த்தாள்.
“இஷான்.. போற வழில சொல்ல நினைச்சேன். போட்டு உடைச்சிட்டிங்க” என்று சார்லஸ் செல்லமாய் முறைத்தான். சற்று முன் தான் அவனிடம் இதை தெரிவித்து கிளம்புவதாக இருந்தான். துகிரா இடையே தங்க கூற, எங்கே துகிரா மீதுள்ள நன்மதிப்பால், சாராவுக்கு இங்கிருக்கும் ஆசையால் ஹனிமூனை தவகர்ப்பானோ என்று இஷான் போட்டுடைத்தான்.

“அட துகிரா இங்க ஸ்டே பண்ண சொல்லறா. சாரா சிஸ்டர் இங்க ஸ்டே பண்ண ஆசைப்படறாங்க. சொல்லிட்டா, உங்களுக்கு சுவிட்சர்லாந்து போக நேரம் சரியா இருக்கும்” என்றான் இஷான்.‌

சாராவோ அதிர்ச்சியாக சார்லஸை பார்த்தாள்.
“ஹனிமூனா… அதும் சுவிட்சர்லாந்து?” என்று அவள் மெதுவாக கேட்டாள். சார்லஸ் முகத்தில் மறுக்கும் அவசரம் இல்லை. மெதுவான சிரிப்பு மட்டும் இருந்தது. சாரா முகம் மெதுவாக சிவந்தது.
“டாக்டர் சாரே…” என்று வெட்கத்தில் மெலிந்த குரலில் அழைத்தாள். துகிரா சாராவை பார்த்து கண் சிமிட்டினாள்.
“சரி சரி… போங்க. இப்ப நான் தடுத்தா கூட கேட்க மாட்டிங்க.”
சாரா இன்னும் வெட்கத்திலிருந்து வெளியே வரவில்லை.
அவள் மெதுவாக துகிராவிடம் சென்றாள். “சேச்சி… நான் போயிட்டு வர்றேன்” துகிரா அவள் கையை பிடித்தாள்.
“சந்தோஷமா இரு சாரா. நான் என் அக்கா துர்காவை மிஸ் பண்ணறேன். நீ கிரேஸை மிஸ் பண்ணற. நாம ஒன்னா பிறக்காதவங்களா இருக்கலாம். பட் சிஸ்டர் தான்” என்று கட்டிப்பிடிக்க இருவருக்கும் ஆனந்தக் கண்ணீர் உகுத்தியது.
சார்லஸ், இஷானை கட்டிப்பிடித்து விடைபெற்றான். “கவனமா போ.” என்றான் இஷான்.
“நீயும் துகிராவை பார்த்துக்கோ.”
அமுல்யா தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்தும், “பை சாரா ஆன்ட்டி… பை சார்லஸ் அங்கிள்” என்று கையை அசைத்தாள்.

சாரா அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். பிறகு… பைரவியிடம் பிளஸிங் வாங்கிவிட்டு ரிஷி-அஞ்சனாவிடமும், பிரதன்யாவிடமும் சொல்லிவிட்டு கிளம்பினார்கள்.

சார்லஸோடு இணைந்து மெதுவாக வெளியே நடந்தாள் சாரா. வீட்டின் வாசலை கடந்தபோது, அந்த வண்ண விளக்குகள் இன்னும் பின்னால் மின்னிக் கொண்டிருந்தது. இந்த முறை, சாராவின் மனசுக்குள் இருந்த இருள் களைந்திருந்தது.

சார்லஸ் சாரா இருவரும் தங்கள் தங்கியிருந்த அறைக்கு சென்று அன்றைய இனிய இரவை கழித்திட புறப்பட்டனர். வழியெங்கும் சாராவிடம் “துகிராவிடம் மெர்ஸியை விட என்னை விட நீ க்ளோஸ் ஆகிடுவ போலயே. இதுல அமுல்யா குட்டிக்கு சோறூட்டி விட்ட.” என்றவன் உற்சாக குரலை மறைத்து நிதானமாக, “பைரவி ஆன்ட்டி சொன்னது போல நம்ம சர்ச்ல கூட சிலர் சொல்லி கேட்டிருக்கேன். சில நேரம் கடவுளோட ஆசிர்வாதத்தை பகிர்ந்துக்கற ஊழியர்கள் சொல்லி. பட்… ஒரு விஷயம் மனோதத்துவ டாக்டரா சொல்வேன். நம்ம மனசு உடல் இரண்டுமே குழந்தையை தேடி பயணிப்பதை விட, நம்ம மனசை நம்ம காதலை தேடி பயணிச்சா, ஆட்டோமெடிக்கா, நம்ம காதல் குழந்தையா கையில தவழும்‌.” என்றான்.

அதன் பிறகு அறைக்கு வந்து சேர்ந்திட, கேரளா சேலை ஜிமிக்கியில் சாரா மீது மையலில் கிறங்கியிருந்தவன், இரவு பிரார்த்தனை முடித்து அசதியில் அயர்ந்தனர்.
உண்மையில் கேரளாவில் நிர்மலா வீட்டில், தனது அச்சன் வீட்டில், தனி வீட்டில் இருந்ததை காட்டிலும் இங்கு வெளியே வந்து பேசி சிரிக்க, மனம் இலகுவாய் மாறியதை சாரா உணர்ந்தாள். சாரா குழந்தை வரத்தை தேடி ஓடப்போவதில்லை‌. சார்லஸின் காதலை தேடி பயணிக்க போகின்றாள்.

சார்லஸ் தன் சாரா இருவருமே நாளை சுவிட்சர்லாந்து புறப்பட்டு செல்வார்கள். டாக்டர் சார் ஹனிமூன் செல்வதால் சில நாட்கள் க்ளினிக் மூடப்பட்டுள்ளதாக ரிஸப்ஷன் போர்டில் முன்கூட்டியே தகவல் எல்லாம் எழுதி வைத்து விட்டான் சார்லஸ்.

-தொடரும்.

11. மண்டபம் விழுந்தது!
     மின்னல் வெளிச்சத்தில், அங்கே நின்று பேசியவர்கள் இருவருடைய தோற்றங்களையும் பழுவேட்டரையர் ஒரு கணம் பார்த்துத் தெரிந்து கொண்டார். அவர்களில் ஒருவனாகிய ரவிதாஸனை இரண்டொரு தடவை அவர் தமது அரண்மனையிலேயே பார்த்ததுண்டு. அவன் மந்திர வித்தைகளில் தேர்ந்தவன் என்று நந்தினி கூறியதுண்டு. அவருடைய சகோதரன் காலாந்தக கண்டன் இந்த மந்திரவாதியைப் பற்றியே தான் சந்தேகப்பட்டு அவரை எச்சரித்திருக்கிறான். இன்னொருவன், கடம்பூர் அரண்மனையில் வேலனாட்டம் ஆடிய தேவராளன். அவனைத் தாம் பார்த்தது அதுதானா முதல் தடவை? அவனுடைய உண்மைப் பெயர் என்ன?… அப்படியும் ஒரு வேளை இருக்க முடியுமா? நெடுங்காலத்துக்கு முன்பு அவரால் அரசாங்க உத்தியோகத்திலிருந்து விலக்கப்பட்ட பரமேச்சுவரனா அவன்?… இருக்கட்டும்; இவர்கள் மேலும் என்ன பேசுகிறார்கள் கேட்கலாம்.

     “ரவிதாஸா! நீ இப்படித்தான் வெகு காலமாகச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறாய். ‘நாள் நெருங்கிவிட்டது’ ‘யமன் நெருங்கிவிட்டான்’ என்றெல்லாம் பிதற்றுகிறாய்? யமன் வந்து யார் யாரையோ கொண்டு போகிறான்! ஆனால் மூன்று வருஷங்களாகப் படுத்த படுக்கையாய்க் கிடக்கும் சுந்தர சோழனைக் கொண்டு போவதாக இல்லை. அவனுடைய குமாரர்களையோ, யமன் நெருங்குவதற்கே அஞ்சுகிறான். ஈழநாட்டில் நாம் இரண்டு பேரும் எத்தனையோ முயன்று பார்த்தோமே?…”

     “அதனால் குற்றமில்லை, அப்பனே! யமதர்மராஜன் உன்னையும் என்னையும் விடப் புத்திசாலி! மூன்று பேரையும் ஒரே தினத்தில் கொண்டு போவதற்காக இத்தனை காலமும் காத்துக் கொண்டிருந்தான். அந்தத் தினம் நாளைக்கு வரப் போகிறது. நல்ல வேளையாக, நீயும் இங்கே வந்து சேர்ந்தாய்! சரியான யம தூதன் நீ! ஏன் இப்படி நடுங்குகிறாய்! கொள்ளிட வெள்ளத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டாயா? படகு கொண்டு வந்து வைத்திருக்கிறாய் அல்லவா?”

     “வைத்திருக்கிறேன், ஆனால் படகை வெள்ளமும் காற்றும் அடித்துக்கொண்டு போகாமல் காப்பாற்றுவது பெரும் பாடாய்ப் போய்விட்டது! உன்னை இத்தனை நேரம் எங்கெல்லாம் தேடுவது?… ரவிதாஸா! ஏன் என் உடம்பு நடுங்குகிறது என்று கேட்டாய் அல்லவா? சற்று முன்னால், யமதர்மராஜனை நான் நேருக்கு நேர் பார்த்தேன். இல்லை, இல்லை; யமனுக்கு அண்ணனைப் பார்த்தேன். அதனால் சற்று உண்மையிலேயே பயந்து போய் விட்டேன்…”

     “பரமேச்சுவரா! என்ன உளறுகிறாய்? யமனாவது, அவன் அண்ணனாவது? அவர்களைக் கண்டு உனக்கு என்ன பயம்? அவர்கள் அல்லவோ உன்னைக் கண்டு அஞ்ச வேண்டும்?”

     ரவிதாஸன் மற்றவனைப் ‘பரமேச்சுவரன்’ என்று அழைத்ததும் பழுவேட்டரையர் துணுக்குற்றார். தாம் சந்தேகப்பட்டது உண்மையாயிற்று! யமதர்மனுடைய அண்ணன் என்று அவன் குறிப்பிட்டது தம்மைத்தான் என்பதையும் அறிந்துகொண்டார். அவனை உடனே நெருங்கிச் சென்று கழுத்தைப் பிடித்து நெறித்துக் கொல்ல வேணுமென்று அவர் உள்ளமும் கைகளும் துடித்தன. மேலும் அவர்களுடைய பேச்சைக் கேட்கவேணும் என்ற ஆவலினால் பொறுமையாக இருந்தார். நந்தினியைப்பற்றி அவர்கள் இன்னும் பேச்சு எடுக்கவில்லை. சுந்தர சோழரின் குடும்பத்துக்கே நாளை யமன் வரப் போகிறான் என்று மந்திரவாதி கூறியதன் கருத்து என்ன? உண்மையிலேயே ஜோதிடம் பார்த்துச் சொல்கிறானா? இவனுடைய மந்திர சக்தியைப் பற்றி நந்தினி கூறியதெல்லாம் உண்மைதானோ? ஒரு வேளை இவன் கூறுகிறபடி தெய்வாதீனமாக நடந்துவிட்டால்?… தம்முடைய நோக்கம் நிறைவேறுவது எளிதாகப் போய் விடும்! சோழ சாம்ராஜ்யத்தைப் பங்கீடு செய்யவேண்டிய அவசியம் ஏற்படாது! ஆனால் இந்தப் பரமேச்சுவரன்?… இவனுக்கு என்ன இந்த விஷயத்தில் கவலை? ஆம்; ஆம்; இருபது வருஷங்களுக்கு முன்னால் ‘சோழ குலத்தையே அழித்துவிடப் போகிறேன்’ என்று சபதம் செய்துவிட்டுப் போனவன் அல்லவா இவன்?… ஆகா! தம்மைப் பற்றித்தான் அவன் ஏதோ பேசுகிறான்! என்ன சொல்லுகிறான் என்று கேட்கலாம்!

     “நீ என்னிடம் சொல்லியிருந்தபடி இன்று காலையே இங்கு நான் வந்தேன். ஆனால் உன்னைக் காணவில்லை. காற்றிலும் மழையிலும் அடிபட்டு எங்கேயாவது சமீபத்தில் ஒதுங்கி இருக்கிறாயா என்று சுற்றுப்புறமெல்லாம் தேடி அலைந்தேன். கொள்ளிடத்து உடைப்புக்கு அருகில் ஒரு சிறிய கோவில் இருக்கிறது. அதில் யாரோ படுத்திருப்பதுபோலத் தோன்றியது. ஒரு வேளை நீதான் அசந்து தூங்குகிறாயோ என்று அருகில் போய்ப் பார்த்தேன்… யாரைப் பார்த்தேன் என்று நினைக்கிறாய்? சாக்ஷாத் பெரிய பழுவேட்டரையனைத் தான்!…”

     மந்திரவாதி, ‘ஹாஹாஹா’ என்று உரத்துச் சிரித்தான். அதைக் கேட்ட வனத்தில் வாழும் பறவைகள் ‘கீறீச்’ ‘கீறீச்’ என்று சத்தமிட்டன; ஊமைக் கோட்டான்கள் உறுமின.

     “பழுவேட்டரையனைப் பார்த்தாயா? அல்லது அவனுடைய பிசாசைப் பார்த்தாயா?” என்று ரவிதாஸன் கேட்டான்.

     “இல்லை; பிசாசு இல்லை. குப்புறப்படுத்திருந்தவனைத் தொட்டுப் புரட்டிப் போட்டு முகத்தை நன்றாக உற்றுப் பார்த்தேன். ரவிதாஸா! யமனுக்கு அண்ணன்கள் இரண்டு பேர் இருக்கமுடியுமா? பழுவேட்டரையனைப் போலவே, அதே முகம், அதே மீசை, அதே காய வடுக்கள் – இவற்றுடன் மனிதன் இருக்க முடியுமா?”

     “நீ பார்த்தவன் பழுவேட்டரையன்தான்! சந்தேகமில்லை. நேற்று மாலை பழுவேட்டரையன் படகில் ஏறிக் கொள்ளிடத்தைத் தாண்டிக் கொண்டிருந்தான். கரையருகில் வந்தபோது படகு காற்றினால் கவிழ்ந்துவிட்டது. அவனுடைய பரிவாரங்களில் தப்பிப் பிழைத்துக் கரையேறியவர்கள் இப்போதுகூடக் கொள்ளிடக் கரையோரமாகப் பழுவேட்டரையனைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவன் வெள்ளத்தில் மூழ்கிச் செத்துப் போயிருக்கலாம் என்று சந்தேகப்படுகிறார்கள். உடைப்பு வரையில் போய்ப் பார்த்துவிட்டு அவர்கள் திரும்பி வரும்போது பேசியதை நான் கேட்டேன். ஆகையால், நீ பார்த்தவன் பழுவேட்டரையனாகவே இருக்கக்கூடும். ஒரு வேளை அவனுடைய பிரேதத்தைப் பார்த்தாயோ, என்னமோ!”

     “இல்லை, இல்லை. செத்துப்போயிருந்தால் கண் விழிகள் தெரியுமா? நான் புரட்டிப் பார்த்தவனுடைய கண்கள் நன்றாக மூடியிருந்தன. களைத்துப்போய்த் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான் போலிருக்கிறது?…”

     “முட்டாளே! நீ என்ன செய்தாய்! அவனைச் சும்மா விட்டு விட்டு வந்தாயா? தலையிலே ஒரு கல்லைத் தூக்கிப் போட்டிருக்கக் கூடாதா?…”

     “பழுவேட்டரையன் தலையைப் பற்றி உனக்குத் தெரியாது. அவன் தலையிலே கல்லைப் போட்டால், கல்தான் உடைந்து தூள்தூளாகும்!”

     “அப்படியானால், கொள்ளிடத்து உடைப்பு வெள்ளத்திலாவது அவனை இழுத்துவிட்டிருக்கலாமே?”

     “நான்தான் சொன்னேனே? அவனைக் கண்டதும் எனக்கு யமனுடைய அண்ணனைக் கண்டதுபோல் ஆகிவிட்டது. கடம்பூரில் அவன் முன்னால் வேலனாட்டம் ஆடியபோதுகூட என் நெஞ்சு ‘திக், திக்’ என்று அடித்துக் கொண்டுதானிருந்தது. என்னை அவன் அடையாளங் கண்டு கொண்டானானால்…”

     “அதை நினைத்து, இப்போது எதற்கு நடுங்குகிறாய்?”

     “அவன் உயிரோடிருக்கும் வரையில் எனக்குக் கொஞ்சம் திகிலாய்த்தானிருக்கும். நீ சொன்னபடி செய்யாமற் போனோமே, அவனை வெள்ளத்தில் புரட்டித் தள்ளாமல் வந்து விட்டோ மே என்று கவலையாயிருக்கிறது…”

     “ஒரு கவலையும் வேண்டாம், ஒரு விதத்தில் பெரிய பழுவேட்டரையன் உயிரோடிருப்பதே நல்லது. அப்போதுதான், சுந்தரசோழனும், அவனுடைய பிள்ளைகளும் இறந்து ஒழிந்த பிறகு சோழ நாட்டுச் சிற்றரசர்கள் இரு பிரிவாய்ப் பிரிந்து நின்று சண்டையிடுவார்கள். பழுவேட்டரையர்களும் சம்புவரையர்களும் ஒரு பக்கத்திலும், கொடும்பாளூர் வேளானும் திருக்கோவலூர் மலையமானும் இன்னொரு பக்கத்திலும் இருந்து சண்டையிடுவார்கள். அது நம்முடைய நோக்கத்துக்கு மிக்க அநுகூலமாயிருக்கும். அவர்கள் தங்களுக்குள் சண்டையிடும்போது நாம் பாண்டிய நாட்டில் இரகசியமாகப் படை திரட்டிச் சேர்க்கலாம்…”

     “ரவிதாஸா! ‘அத்தைக்கு மீசை முளைத்தால் சித்தப்பா’ என்ற கதையாகப் பேசுகிறாய்! சுந்தர சோழனுக்கும் அவனுடைய இரு புதல்வர்களுக்கும் நாளைக்கு இறுதி நேர்ந்தால் அல்லவா நீ சொன்னபடி சோழநாட்டுத் தலைவர்கள் சண்டை போட்டுக் கொள்வார்கள்? மூன்று பேருக்கும் நாளைக்கே முடிவு வரும் என்பது என்ன நிச்சயம்? உனக்கு ஒரு செய்தி தெரியுமா?…”

     “எதைச் சொல்லுகிறாய்?”

     “நாகைப்பட்டினத்தில் அருள்மொழிவர்மன் உயிரோடிருக்கிறானாம்! மக்கள் அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டு அவனே சோழ நாட்டின் சக்கரவர்த்தி ஆக வேண்டும் என்று ஆர்ப்பரிக்கிறார்களாம்! நீ கேள்விப்பட்டாயா?”

     ரவிதாஸன் மறுபடியும் சிரித்துவிட்டு, “நான் கேள்விப்படவில்லை; எனக்கே அது தெரியும். அருள்மொழிவர்மனைப் புத்த விஹாரத்திலிருந்து வெளிப்படுத்தியது யார் என்று நினைக்கிறாய்? நம் ரேவதாஸக் கிரமவித்தனுடைய மகள் ராக்கம்மாள்தான்! அவள்தான் படகோட்டி முருகய்யனுடைய மனைவி!” என்றான்.

     “அதனால் என்ன? அருள்மொழிவர்மன் வெளிப்பட்டதனால் என்ன லாபம்? அவனை இனி எப்போதும் லட்சக்கணக்கான ஜனங்கள் அல்லவா சூழ்ந்து கொண்டிருப்பார்கள்? ஈழ நாட்டில் அவன் இரண்டு மூன்று பேருடன் இருந்தபோதே நம்முடைய முயற்சி பலிக்கவில்லையே” என்றான் தேவராளன்.

     “அதுவும் நல்லதுதான் என்று சொன்னேனே? மூன்று பேருக்கும் ஒரே நாளில் யமன் வருவதற்கு இருக்கும்போது…”

     “ரவிதாஸா! லட்சம் பேருக்கு மத்தியில் உள்ள இளவரசனிடம் யமன் எப்படி நெருங்குவான்? அதை நீ சொல்லவில்லையே?”

     “நெருங்குவான், அப்பனே நெருங்குவான்! யானைப் பாகனுடைய அங்குசத்தின் நுனியில் யமன் உட்கார்ந்திருப்பான்! சரியான சமயத்தில் இளவரசனுடைய உயிரை வாங்குவான்! பரமேச்சுவரா! சோழ நாட்டு மக்கள் இளவரசனை யானை மீது ஏற்றிவைத்து ஊர்வலம் விட்டுக் கொண்டு தஞ்சையை நோக்கி வருவார்கள். அந்த யானையை ஓட்டும் பாகனுக்கு வழியில் ஏதாவது ஆபத்து வந்துவிடும். அவனுடைய இடத்தில் நம் ரேவதாஸக் கிரமவித்தன் யானைப் பாகனாக அமருவான்? அப்புறம் என்ன நடக்கும் என்பதை நீயே ஒருவாறு ஊகித்துக்கொள்!”

     “ரவிதாஸா! உன் புத்திக் கூர்மைக்கு இணை இல்லை என்பதை ஒத்துக் கொள்கிறேன். கிரமவித்தன் எடுத்த காரியத்தை முடிப்பான் என்று நாம் நம்பியிருக்கலாம். சுந்தரசோழன் விஷயம் என்ன? அவனுக்கு என்ன ஏற்பாடு செய்திருக்கிறாய்?” என்றான் தேவராளன்.

     “பழுவேட்டரையனுடைய கருவூல நிலவரையில் சோமன் சாம்பவனை விட்டுவிட்டு வந்திருக்கிறேன். கையில் வேலாயுதத்துடன் விட்டு வந்திருக்கிறேன். அங்கேயிருந்து சுந்தர சோழன் அரண்மனைக்குச் சுரங்கப் பாதை போகிறது. சுந்தர சோழன் படுத்திருக்கும் இடத்தையே சோமன் சாம்பவனுக்குச் சுட்டிக் காட்டியிருக்கிறேன். இரண்டு கண்ணும் தெரியாத குருடன் கூட நான் குறிப்பிட்ட இடத்தில் நின்று வேலை எறிந்து சுந்தர சோழனைக் கொன்று விடலாம். சோமன் சாம்பவனை ‘அவசரப்படாதே; நாளை வரையில் பொறுத்துக் கொண்டிரு!’ என்று எச்சரித்து விட்டு வந்திருக்கிறேன்…”

     “அது எதற்காக? சமயம் நேரும்போது காரியத்தை முடிப்பதல்லவா நல்லது?”

     “முட்டாள்! சுந்தரசோழன் முன்னதாகக் கொலையுண்டால், அந்தச் செய்தி கேட்டதும் அவன் குமாரர்கள் ஜாக்கிரதையாகி விடமாட்டார்களா? அந்த நோயாளிக் கிழவன் இறந்துதான் என்ன உபயோகம்? அது இருக்கட்டும்; நீ என்ன செய்தி கொண்டு வந்திருக்கிறாய்? கடம்பூர் மாளிகையில் எல்லோரும் எப்படியிருக்கிறார்கள்? அங்கே நாளை இரவு நடக்கப் போகிற காரியம் அல்லவா எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமானது?”

     “கடம்பூரில் எல்லாம் கோலாகலமாகத்தான் இருந்து வருகிறது. கலியாணப் பேச்சும், காதல் நாடகங்களுமாயிருக்கின்றன. நீ என்னமோ அந்தப் பழுவூர் ராணியை நம்பியிருப்பது எனக்குப் பிடிக்கவே இல்லை…”

     “பழுவூர் ராணியா அவள்? பாண்டிமாதேவி என்று சொல்! வீர பாண்டியர் இறப்பதற்கு இரண்டு நாளைக்கு முன்னால் அவளைத் தம் பட்ட மகிஷியாக்கிக் கொண்டதை மறந்து விட்டாயா? வீர பாண்டியர் மரணத்துக்குப் பழிக்குப்பழி வாங்க அவள் சபதம் செய்திருப்பதை மறந்துவிட்டாயா? ஒரு வாரத்துக்கு முன்னால் இதே இடத்தில் அவள் பாண்டிய குமாரன் கையிலிருந்து பாண்டிய குலத்து வீரவாளைப் பெற்றுக் கொள்ளவில்லையா…?”

     “ஆமாம், ஆமாம்! ஆனால் நேற்று மாலை உன் பாண்டிமாதேவி வீர நாராயண ஏரியில் உல்லாசப் படகு யாத்திரை செய்து விட்டுத் திரும்பி வந்ததை நீ பார்த்திருக்க வேண்டும்…”

     “உல்லாசமாயிராமல் பின் எப்படியிருக்க வேண்டும் என்கிறாய்? மனத்தில் உள்ளதை மறைத்து வைக்கும் வித்தையை நந்தினியைப் போல் கற்றிருப்பவர் யாரும் கிடையாது. இல்லாவிட்டால், பழுவேட்டரையரின் அரண்மனையில் மூன்று வருஷம் காலந் தள்ள முடியுமா? அங்கே இருந்தபடி நம்முடைய காரியங்களுக்கு இவ்வளவு உதவிதான் செய்திருக்க முடியுமா? ஆமாம், பழுவேட்டரையனை நீ சற்று முன் கொள்ளிடக்கரைத் துர்க்கையம்மன் கோவிலில் பார்த்ததாகக் கூறினாயே? அவனை ஏற்றி வந்த படகு கவிழ்ந்ததைப் பற்றி நானும் கேள்விப்பட்டேன். பழுவேட்டரையன் எப்போது கடம்பூரிலிருந்து புறப்பட்டான்? ஏன்?…”

     “ஏன் என்று எனக்கு உறுதியாகத் தெரியாது. மதுராந்தகத் தேவனைக் கடம்பூருக்கு அழைத்து வரப் புறப்பட்டதாகச் சொன்னார்கள். நேற்றுக் காலை பழுவேட்டரையன் கிளம்பிச் சென்றான். அவன் சென்ற பிறகு இளவரசர்கள் வேட்டையாடச் சென்றார்கள். இளவரசிமார்கள் வீர நாராயண ஏரிக்கு ஜலக்கிரீடை செய்யச் சென்றார்கள். இளவரசர்களும் இளவரசிகளும் திரும்பி வந்த குதூகலமான காட்சியை நீ பார்த்திருந்தாயானால் இவ்வளவு நம்பிக்கையோடு பேசமாட்டாய்!…”

     “அதைப் பற்றி நீ கொஞ்சமும் கவலைப்படவேண்டாம். பழுவேட்டரையனைத் தஞ்சைக்கு அனுப்பி வைத்ததிலிருந்தே பாண்டிமாதேவியின் மனதை அறிந்து கொள்ளலாமே?”

     “பெண்களின் மனதை யாரால் அறிய முடியும்? அந்தக் கிழவனை ஊருக்கு அனுப்பியது பழிவாங்கும் நோக்கத்துக்காகவும் இருக்கலாம், காதல் நாடகம் நடத்துவதற்காகவும் இருக்கலாம்…”

     “என்ன உளறுகிறாய், பரமேச்சுவரா! நந்தினி அந்தப் பழைய கதையை அடியோடு மறந்துவிட்டாள். கரிகாலனை அவள் இப்போது விஷம் போலத் துவேஷிக்கிறாள்!”

     “கரிகாலனைப்பற்றி நான் சொல்லவில்லை. அவனுடைய தூதன் வந்தியத்தேவனைப் பற்றிச் சொல்லுகிறேன். இரண்டு மூன்று தடவை நந்தினி அவனைத் தப்பிச் செல்லும்படி விட்டதை நீ மறந்துவிட்டாயா?”

     மந்திரவாதி கலகலவென்று சிரித்துவிட்டு, “ஆமாம்; வந்தியத்தேவன் எதற்காகப் பிழைத்திருக்கிறான் என்பது சீக்கிரத்திலேயே தெரியும். அது தெரியும்போது நீ மட்டுந்தான் ஆச்சரியப்படுவாய் என்று எண்ணாதே! இன்னும் ரொம்பப் பேர் ஆச்சரியப்படுவார்கள்! முக்கியமாக, சுந்தர சோழரின் செல்வக்குமாரி குந்தவை ஆச்சரியப்படுவாள். அவள் எந்தச் சுகுமார வாலிபனுக்குத் தன் உள்ளத்தைப் பறிகொடுத்திருக்கிறாளோ, அவனே அவளுடைய தமையன் ஆதித்த கரிகாலனைக் கொன்றவன் என்று அறிந்தால் ஆச்சரியப்படமாட்டாளா!” என்றான்.

     “என்ன சொல்கிறாய், ரவிதாஸா! உண்மையாகவே வந்தியத்தேவனா கரிகாலனைக் கொல்லப் போகிறான்? அவன் நம்மோடும் சேர்ந்துவிட்டானா, என்ன?”

     “அதெல்லாம் இப்போது கேட்காதே! கரிகாலனைக் கொல்லும் கை யாருடைய கையாக இருந்தால் என்ன? பாண்டிய குலத்து மீன் சின்னம் பொறித்த வீரவாள் அவனைக் கொல்லப் போகிறது. அவனைக் கொன்ற பழி வந்தியத்தேவன் தலைமீது விழப்போகிறது! நம்முடைய ராணியின் சாமர்த்தியத்தைப் பற்றி இப்போது என்ன சொல்லுகிறாய்?”

     “நீ சொன்னபடி எல்லாம் நடக்கட்டும்; பிற்பாடு கேள், சொல்லுகிறேன்”.

     “வேறு எது நடந்தாலும் நடக்காவிட்டாலும், கரிகாலனுடைய ஆவி நாளை இரவுக்குள் பிரிவது நிச்சயம். நந்தினி ஏற்றுக்கொண்ட பொறுப்பை நிறைவேற்றியே தீருவாள். நம்முடைய பொறுப்பையும் நாம் நிறைவேற்ற வேண்டும்…”

     “நம்முடைய பொறுப்பு என்ன?”

     “நாளை இரவு கடம்பூர் மாளிகையிலிருந்து வெளியேறும் சுரங்கப் பாதையில் ஆயத்தமாக காத்திருக்க வேண்டும். காரியம் முடிந்ததும் நந்தினி அதன் வழியாக வருவாள். அவளை அழைத்துக் கொண்டு இரவுக்கிரவே கொல்லி மலையை அடைந்து விட வேண்டும். அங்கே இருந்து கொண்டு, சோழ நாட்டில் நடைபெறும் அல்லோலகல்லோலத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்போம். ஒருவேளை சௌகரியப்பட்டால்…”

     “சௌகரியப்பட்டால், என்ன?”

     “பழுவேட்டரையனின் கருவூல நிலவறையில் சேர்த்து வைத்திருக்கும் பொருள்களையெல்லாம் சுரங்கப் பாதை வழியாகக் கொண்டுபோய்ச் சேர்க்க வேண்டும். சோழ நாட்டுப் பொக்கிஷத்திலிருந்து கொண்டுபோன பொருள்களைக் கொண்டே சோழ நாட்டின்மீது போர் தொடுக்கப் படை திரட்டுவது எவ்வளவு பொருத்தமாயிருக்கும்?”

     இவ்விதம் கூறிவிட்டு மறுபடியும் ரவிதாஸன் சிரித்தான்.

     தேவராளனாக நடித்த பரமேச்சுவரன், “சரி, சரி! ஆகாசக் கோட்டையை ரொம்பப் பெரிதாகக் கட்டிவிடாதே! முதலில் கொள்ளிடத்தைத் தாண்டி அக்கரையை அடைந்து, கடம்பூர் போய்ச் சேரலாம். கடம்பூரில் நீ சொன்னபடி எல்லாம் நடக்கட்டும்! பிறகு, பழுவேட்டரையனுடைய பொக்கிஷத்தைக் கொள்ளையடிப்பது பற்றி யோசிக்கலாம். என்ன சொல்லுகிறாய்? இப்போதே கிளம்பலாமா? இரவே கொள்ளிடத்தைத் தாண்டி விடுவோமா?” என்றான்.

     “வேண்டாம், வேண்டாம்! பொழுது விடிந்ததும் படகில் ஏறினால் போதும். அதற்குள் காற்றும் நன்றாக அடங்கிவிடும். ஆற்று வெள்ளமும் கொஞ்சம் குறைந்துவிடும்.”

     “அப்படியானால், இன்றிரவு இந்தப் பள்ளிப்படை மண்டபத்திலேயே படுத்திருக்கலாமா?”

     ரவிதாஸன் சற்று யோசித்தான். அப்போது சற்று தூரத்தில் நரிகள் ஊளையிடும் சத்தம் கேட்டது. ரவிதாஸனுடைய உடல் நடுங்கிற்று.

     “ரவிதாஸா! கேவலம் நரிகளின் குரலைக் கேட்டு ஏன் இப்படி நடுங்குகிறாய்?” என்றான் தேவராளன்.

     “அப்பனே! கோடிக்கரைப் புதை சேற்றில் கழுத்து வரையில் நீ புதைபட்டிருந்து, சுற்றிலும் நூறு நரிகள் நின்று உன்னைத் தின்பதற்காகக் காத்திருக்கும் பயங்கரத்தை நீ அனுபவித்திருந்தால் இப்படி சொல்லமாட்டாய்! சிங்கத்தின் கர்ஜனையையும், மத யானையின் ஓலத்தையும் கேட்டு, எனக்குப் பயம் உண்டாவதில்லை. நரியின் ஊளையைக் கேட்டால் குலை நடுங்குகிறது. வா! வா! இந்தச் சுடுகாட்டில் இராத் தங்கவேண்டாம். வேறு எங்கேயாவது கிராமத்துக்குப் பக்கமாயுள்ள கோவில் அல்லது சத்திரத்தில் தங்குவோம். இல்லாவிட்டால், கொள்ளிடக் கரையிலுள்ள துர்க்கைக் கோவிலைப் பற்றிச் சொன்னாயே? அங்கே போவோம். இன்னமும் அந்தக் கிழவன் அங்கே படுத்திருந்தால், வெள்ளத்தில் அவனை இழுத்து விட்டு விடலாம். அதுவே அவனுக்கு நாம் செய்யும் பேருதவியாயிருக்கும். நாளைக்கு மறுநாள் வரையில் அவன் உயிரோடிருந்தால், ரொம்பவும் மனத்துயரத்துக்கு ஆளாக நேரிடும்!”

     மேற்கூறிய சம்பாக்ஷணையை ஏறக்குறைய ஒன்றும் விடாமல் பெரிய பழுவேட்டரையர் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். அவர்கள் பேசிய ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவருடைய செவிகளில் ஈயத்தைக் காய்ச்சி ஊற்றுவது போலிருந்தது. அவருடை நெஞ்சு ஒரு பெரிய எரிமலையின் கர்ப்பத்தைப் போல் தீக்குழம்பாகிக் கொதித்தது. தாம் காதலித்துக் கலியாணம் செய்து கொண்ட பெண், வீரபாண்டியன் மரணத்துக்காகச் சோழ குலத்தின்மீது பழி வாங்க வந்தவள் என்பதும், மூன்று வருஷங்களாக அவள் தம்மை ஏமாற்றி வருகிறாள் என்பதும் சொல்ல முடியாத வேதனையும் அவமானத்தையும் அவருக்கு உண்டாக்கின.

     ஆறு தலைமுறையாகச் சோழர் குலத்துக்கும், பழுவூர் வம்சத்துக்கும் நிலைபெற்று வளர்ந்து வரும் உறவுகளை அச்சமயம் பழுவேட்டரையர் நினைத்துக் கொண்டார். பார்க்கப் போனால், சுந்தர சோழனும் அவனுடைய மக்களும் யார்? சுந்தர சோழனுடைய பாட்டி பழுவூர் வம்சத்தைச் சேர்ந்தவள் அல்லவா? சுந்தர சோழனுடைய மக்கள் மீது தமக்கு ஏற்பட்ட கோபமெல்லாம் சமீப காலத்தது அல்லவா? ஆதித்த கரிகாலன் ஏதோ சிறுபிள்ளைத்தனமாக நடந்து கொண்டான் என்பதற்காகவும், மலையமானை நமக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பதற்காகவும், எவ்வளவு பயங்கரமான சதிச் செயல்களுக்கு இடங் கொடுத்துவிட்டோ ம்? சோழர் குலத்தின் தீராப் பகைவர்களான பாண்டிய நாட்டுச் சதிகாரர்கள் நம்முடைய அரண்மனையிலிருந்துகொண்டு, நம்முடைய நிலைவறைப் பொக்கிஷத்திலிருந்து திருடிப்போன பொருளைக் கொண்டு சோழ குலத்துக்கு விரோதமாகச் சதிகாரச் செயல்களைச் செய்ய அல்லவா இடம் கொடுத்துவிட்டோ ம்! ஆகா! இந்தச் சண்டாளர்கள் சொன்னபடி நாளை இரவுக்குள் மூன்று இடங்களில் மூன்று பயங்கரமான கொலைகள் நடக்கப் போகின்றனவா? நம்முடைய உடலில் மூச்சு இருக்கும் வரையில் முயன்று அவற்றைத் தடுத்தேயாகவேண்டும். இன்னும் அறுபது நாழிகை நேரம் இருக்கிறது. அதற்குள் எவ்வளவோ காரியங்கள் செய்து விடலாம். இரவுக்கிரவே குடந்தை சென்று தஞ்சைக்கும், நாகைப்பட்டினத்துக்கும் செய்தி அனுப்பிவிட்டுக் கடம்பூருக்குக் கிளம்ப வேண்டும். இந்தப் பாதகர்கள் அங்கே போய்ச் சேர்வதற்குள் நாம் போய்விடவேண்டும்!”…

     இவர்களைக் கடம்பூருக்கு வரும்படி விடுவதா? இந்த இடத்திலேயே இவர்களைக் கொன்று போட்டு விட்டுப் போய்விடுவது நல்லதல்லவா? நம்மிடம் ஆயுதம் ஒன்றுமில்லை, இல்லாவிட்டால் என்ன? வஜ்ராயுதத்தை நிகர்த்த நம் கைகள் இருக்கும்போது வேறு ஆயுதம் எதற்கு. ஆனால் இவர்கள் ஒரு வேளை சிறிய கத்திகள் இடையில் சொருகி வைத்திருக்கக்கூடும். அவற்றை எடுப்பதற்கே இடங்கொடுக்காமல் இரண்டு பேருடைய கழுத்தையும் இறுக்கிப் பிடித்து நெறித்துக் கொன்றுவிட வேண்டும்…

     ஆனால் அவ்வாறு இவர்களுடன் இந்த இடத்தில் சண்டை பிடிப்பது உசிதமா? ‘இவர்களிடம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய விஷயங்களைத் தெரிந்து கொண்டாகி விட்டது. நாம் வழிபடும் குலதெய்வமாகிய துர்க்கா பரமேசுவரியே படகு கவிழச் செய்து, இந்தப் பயங்கர இரகசியங்களைத் தெரிந்து கொள்ளும்படியாயும் செய்திருக்கிறாள். சக்கரவர்த்திக்கும், அவருடைய குமாரர்களுக்கும் விபத்து நேரிடாமல் பாதுகாப்பதல்லவா நம்முடைய முக்கியமான கடமை? அதிலும்; கடம்பூரில் கரிகாலனுக்கு எதுவும் நேராமல் தடுப்பது மிக மிக முக்கியமானது. அப்படி எதாவது நேர்ந்து விட்டால் நமக்கும் நமது குலத்துக்கும் அழியாத பழிச் சொல் ஏற்பட்டு விடும். ஆறு தலைமுறையாகச் சோழ குலத்துக்குப் பழுவூர் வம்சத்தினர் செய்திருக்கும் உதவிகள் எல்லாம் மறைந்து மண்ணாகிவிடும். பெண் என்று எண்ணி, நமது அரண்மனையில் கொண்டு வந்து வைத்திருந்த அரக்கியினால் கரிகாலன் கொல்லப்பட்டால், அதைக் காட்டிலும் நமக்கு நேரக்கூடிய அவக்கேடு வேறு ஒன்றுமில்லை.’

     ‘ஆகா! அத்தகைய அழகிய வடிவத்துக்குள்ளே அவ்வளவு பயங்கரமான ஆலகால விஷம் நிறைந்திருக்க முடியுமா? மூன்று உலகத்தையும் மயக்கக் கூடிய மோகனப் புன்னகைக்குப் பின்னால் இவ்வளவு வஞ்சகம் மறைந்திருக்க முடியுமா? இந்தச் சண்டாளர்கள் சற்று முன்னால் சொன்னதெல்லாம் உண்மையாக இருக்க முடியுமா?…’

     பழுவேட்டரையருடைய உள்ளத்தில் கோபத் தீ கொழுந்து விட்டு எரியும்படி செய்த அந்தச் சதிகாரர்களின் வார்த்தைகள் ஒருவிதத்தில் அவருக்கு சிறிது திருப்தியையும் அளித்திருந்தன. நந்தினி சதிகாரியாக இருக்கலாம். தம்மிடம் அன்பு கொண்டதாக நடித்து வஞ்சித்து ஏமாற்றி வந்திருக்கலாம். ஆனால் அவள் கரிகாலன் மீதோ கந்தமாறன் அல்லது வந்தியத்தேவன் மீதோ மோகம் கொண்ட காரணத்தினால் தம்மை வஞ்சிக்கவில்லை! அந்த மௌடீகச் சிறுவர்களை அவள் பொருட்படுத்தவில்லை. அவளுடைய அந்தரங்க நோக்கத்துக்கு அவர்களையும் உபயோகப்படுத்துவதற்காகவே அவர்களிடம் சுமுகமாகப் பேசிப் பழகி வருகிறாள்!

     இந்தச் செய்தி பழுவேட்டரையரின் அந்தரங்கத்தின் அந்தரங்கத்துக்குள்ளே அவரையும் அறியாமல் சிறிது திருப்தியை அளித்தது. கரிகாலன் கொல்லப்படாமல் தடுக்க வேண்டியது, தம் குல கௌரவத்தைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், தமக்கு என்றென்றைக்கும் அழியாத அபகீர்த்தி நேராமல் தடுத்துக் கொள்ளவும் மட்டும் அல்ல; நந்தினியை அத்தகைய கோரமான பாவகாரியத்திலிருந்து தப்புவிப்பதற்காகவுந்தான். ஒருவேளை அவளுடைய மனத்தையே மாற்றி விடுதல்கூடச் சாத்தியமாகலாம். இந்தச் சண்டாளச் சதிகாரர்களிடம் அகப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதால் அவள் வேறு வழியின்றி இவர்களுக்கு உடந்தையாயிருக்கலாம் அல்லவா? இவர்களை இங்கேயே கொன்று ஒழித்துவிட்டால் நந்தினிக்கு விடுதலை கிடைக்கலாம் அல்லவா?…

     இவ்வாறு எண்ணி அந்த வீரக் கிழவர் தம்மையறியாமல் தொண்டையைக் கனைத்துக் கொண்டார். சிம்ம கர்ஜனை போன்ற அந்தச் சத்தம் சதிக்காரர்கள் இருவரையும் திடுக்கிடச் செய்தது.

     “யார் அங்கே?” என்றான் தேவராளனாகிய பரமேச்சுவரன்.

     அதற்குமேல் தாம் மறைந்திருப்பது சாத்தியம் இல்லை, உசிதமும் ஆகாது என்று கருதிப் பெரிய பழுவேட்டரையர் வெளிப்பட்டு வந்தார்.

     மழைக்கால இருட்டில் திடீரென்று தோன்றிய அந்த நெடிய பெரிய உருவத்தைக் கண்டு சதிகாரர்கள் இருவரும் திகைத்து நின்றபோது, “நான் தான் யமனுக்கு அண்ணன்!” என்று கூறிவிட்டுப் பழுவேட்டரையர் சிரித்தார்.

     அந்தக் கம்பீரமான சிரிப்பின் ஒலி அவ்வனப் பிரதேசம் முழுவதையும் நடுநடுங்கச் செய்தது.

     வந்தவர் பழுவேட்டரையர் என்று அறிந்ததும் ரவிதாஸன், தேவராளன் இருவரும் தப்பி ஓடப் பார்த்தார்கள்! ஆனால் பழுவேட்டரையர் அதற்கு இடம் கொடுக்கவில்லை. தம் நீண்ட கரங்கள் இரண்டையும் நீட்டி இருவரையும் பிடித்து நிறுத்தினார். அவருடைய வலது கை ரவிதாஸனுடைய ஒரு புஜத்தைப் பற்றியது. வஜ்ராயுதத்தைக் காட்டிலும் வலிமை பொருந்திய அந்தக் கரங்களின் பிடிகள் அவ்விருவரையும் திக்கு முக்காடச் செய்தன.

     எவ்வளவுதான் கையில் வலி இருந்தாலும் இருவரையும் ஏக காலத்தில் சமாளிக்க முடியாது என்று எண்ணிப் பழுவேட்டரையர் தேவராளனைத் தலைக்குப்புற விழும்படி கீழே தள்ளினார். கீழே விழுந்தவன் முதுகில் ஒரு காலை ஊன்றி வைத்துக்கொண்டு ரவிதாஸனுடைய கழுத்தை இரண்டு கைகளாலும் நெறிக்கத் தொடங்கினார். ஆனால் தேவராளன் சும்மா இருக்கவில்லை. அவனுடைய இடுப்பில் செருகியிருந்த கத்தியைச் சிரமப்பட்டு எடுத்துத் தன்னை மிதித்துக் கொண்டிருந்த காலில் குத்தப் பார்த்தான். பழுவேட்டரையர் அதை அறிந்து கொண்டார். இன்னொரு காலினால் அவனுடைய கை மணிக்கட்டை நோக்கி ஒரு பலமான உதை கொடுத்தார். கத்தி வெகு தூரத்தில் போய் விழுந்தது. தேவராளனுடைய ஒரு கையும் அற்று விழுந்து விட்டதுபோல் ஜீவனற்றதாயிற்று. ஆனால் அதே சமயத்தில் அவனை மிதித்திருந்த கால் சிறிது நழுவியது. தேவராளன் சட்டென்று நெளிந்து கொடுத்து வெளியே வந்து குதித்து எழுந்தான். உதைபடாத கையில் முஷ்டியினால் பழுவேட்டரையரை நோக்கிக் குத்தத் தொடங்கினான். அந்தக் குத்துக்கள் கருங்கல் பாறைச் சுவர்மீது விழுவன போலாயின. குத்திய தேவராளனுடைய கைதான் வலித்தது. அதுவும் இன்னொரு கையைப்போல் ஆகிவிடுமோ என்று தோன்றியது.

     இதற்கிடையில் ரவிதாஸன் தன் கழுத்திலிருந்து பழுவேட்டரையருடைய கரங்களை விலக்கப் பெருமுயற்சி செய்தான்; ஒன்றும் பலிக்கவில்லை. கிழவருடைய இரும்புப்பிடி சிறிதும் தளரவில்லை. ரவிதாஸனுடைய விழிகள் பிதுங்கத் தொடங்கின. உளறிக் குளறிக் கொண்டே “தேவராளா! சீக்கிரம்! சீக்கிரம்! கோயில் மேலே ஏறு! மண்டபத்தைக் கீழே தள்ளு!” என்றான்.

     தேவராளன் உடனே பாய்ந்து சென்று பள்ளிப்படைக் கோயிலின் மேல்மண்டபத்தின் மீது ஏறினான். அங்கே மண்டபத்தின் ஒரு பகுதியில் பிளவு ஏற்பட்டு இனிச் சிறிது நகர்ந்தாலும் கீழே விழக்கூடிய நிலையில் இருந்தது. அதை முன்னமே அவர்கள் கவனித்திருந்தார்கள். ரவிதாஸன் அதைத்தான் குறிப்பிடுகிறான் என்று தேவராளன் தெரிந்து கொண்டான். மண்டபத்தின் இடிந்த பகுதியைத் தன் மிச்சமிருந்த வலிவையெல்லாம் பிரயோகித்து நகர்த்தித் தள்ளினான். அது விழும்போது அதனுடனிருந்த மரம் ஒன்றையும் சேர்த்துத் தள்ளிக் கொண்டு விழுந்தது.

     பழுவேட்டரையர், மேலேயிருந்த மண்டபம் நகர்ந்து விழப்போவதைத் தெரிந்துகொண்டார். ஒரு கையை ரவிதாஸனுடைய கழுத்திலிருந்து எடுத்து மேலேயிருந்து விழும் மண்டபத்தைத் தாங்கிக் கொள்ள முயன்றார். ரவிதாஸன் அப்போது பெருமுயற்சி செய்து அவருடைய பிடியிலிருந்து தப்பி அப்பால் நகர்ந்தான். மரமும், மண்டபமும் பழுவேட்டரையர் பேரில் விழுந்தன. பழுவேட்டரையர் தலையில் விழுந்து நினைவு இழந்தார்.

12. தூமகேது மறைந்தது!
     நெடு நேரத்துக்கு அப்பால் பழுவேட்டரையருக்குச் சிறிது நினைவு வந்தபோது, அவர் ஒரு பயங்கரமான போர்க்களத்தில் இருப்பதைக் கண்டார். வாள்கள் ஒன்றோடொன்று மோதி ஜணஜணவென்று ஓங்கார ஒலி கிளப்பின. ஒரு பக்கத்தில் ஜய பேரிகைகள் முழங்கிக் கொண்டிருந்தன. அவற்றுடன் சேர்ந்து ஆயிரக்கணக்கான குரல்கள், “மகா ராஜாதிராஜ பாண்டிய மன்னர் வாழ்க! பாண்டிய விரோதிகள் வீழ்க!” என்று கோஷமிட்டன. இன்னொரு பக்கத்தில் ஆயிரக்கணக்கான குரல்கள், “கங்க மன்னன் விழுந்து விட்டான்! ஓடுங்கள்! ஓடுங்கள்” என்று கூக்குரலிட்டன. ஓடுகிறவர்களைத் தடுத்து நிறுத்தும் குரல்கள் சிலவும் கேட்டன.

     அப்போது திடீரென்று ஒரு கணம் போர்க்களத்தில் நிசப்தம் நிலவியது. பழுவேட்டரையர் சுற்றுமுற்றும் பார்த்தார். இரண்டு கால்களையும் இழந்த விஜயாலய சோழனை இன்னொரு நெடிதுயர்ந்த ஆஜானு பாகுவான மனிதன் தன் தோள்களிலே தூக்கிக் கொண்டு வந்தான். தோள்மீது அமர்ந்திருந்தவன் இரண்டு கரங்களிலும் இரண்டு ராட்சத வாள்களை ஏந்திக்கொண்டிருந்தான்.

     “சோழ வீரர்களே! நில்லுங்கள்! பல்லவர்களே! ஓடாதீர்கள்! ஆறிலும் சாவு! நூறிலும் சாவு! என்னைப் பின் தொடர்ந்து வாருங்கள்! எதிரிகளைச் சின்னா பின்னம் செய்வோம்!” என்று அவன் கோஷித்தான்.

     ஓடத் தொடங்கியிருந்த சோழ – பல்லவ வீரர்கள் விஜயாலய சோழனைப் பார்த்துவிட்டு, அவன் வார்த்தைகளைக் கேட்டுவிட்டு நின்றார்கள். அவர்களுடைய முகங்களிலே சோர்வும் பீதியும் நீங்கி மீண்டும் தீரமும், வீரக்களையும் தோன்றின. பின் வாங்கியவர்கள் முன்னேறத் தொடங்கினார்கள். இந்த அதிசய மாறுதலுக்குக் காரணமாயிருந்த விஜயாலய சோழனை மீண்டும் பழுவேட்டரையர் பார்த்தார். அவனைத் தோளிலே தாங்கிக் கொண்டிருந்த வீரனையும் பார்த்தார். அதிசயம்! அதிசயம்! அப்படி தாங்கிக் கொண்டு நின்ற வீரன் தாமேதான் என்பதைக் கண்டார். அந்தப் பழுவேட்டரையர் ஒரு கையால் தம் தோளின் மீதிருந்த இருகாலும் இல்லாத விஜயாலய சோழனைப் பிடித்துக்கொண்டு இன்னொரு கையில் பிடித்திருந்த நீண்ட கத்தியைச் சுழற்றிக் கொண்டே எதிரிகளிடையே புகுந்தார். அவர்கள் இருவரும் போன இடமெல்லாம் பாண்டிய வீரர்களின் தலைகள் தரையில் உருண்டு விழுந்தன.

     போர் நிலைமை அடியோடு மாறிவிட்டது. பாண்டிய சைனியம் சிதறி ஓடியது. சோழ, பல்லவர்கள் வென்றார்கள். எட்டுத் திக்கும் அதிரும்படி ஜயபேரிகைகள் முழங்கின. பல்லவ சக்கரவர்த்திக்கு முன்னால் விஜயாலய சோழர் அமர்ந்திருந்தார்! அவருக்கு அருகில் பழுவேட்டரையர் நின்றார். பல்லவ சக்கரவர்த்தி, சோழ மன்னரைப் பார்த்து, “வீராதி வீரரே! உம்மாலே இன்று தோல்வி வெற்றியாயிற்று! இனிச் சோழ நாடு சுதந்திர நாடு! நீரும் உமது வீரப் புதல்வன் ஆதித்தனும் உங்கள் சந்ததிகளும் என்றென்றும் சுதந்திர மன்னர்களாகச் சோழ நாட்டை ஆளுவீர்கள்!” என்றார். உடனே விஜயாலய சோழர் தமக்கருகில் நின்ற பழுவேட்டரையரைப் பார்த்து, “அத்தான்! தங்களாலேதான் இந்த வெற்றி நமக்குக் கிட்டியது. சுதந்திர சோழ நாட்டின் சேநாதிபதியாகவும், தனாதிகாரியாகவும் உம்மை நியமிக்கிறேன். உமது சந்ததிகளும் சோழ குலத்துக்கு உண்மையாயிருக்கும் வரையில் தனாதிகாரிகளாகவும், சேநாதிபதிகளாகவும் இருப்பார்கள்!” என்றார். பழுவேட்டரையரின் காயங்கள் நிறைந்த முகம் பெருமிதத்தால் மலர்ந்தது.

     திடீரென்று அந்த முகத்தில் கடுங் கோபம் தோன்றியது. அந்தப் பழைய பழுவேட்டரையர் இந்தப் புதிய பழுவேட்டரையரைப் பார்த்தார். “அட பாவி! துரோகி! சண்டாளா! என் குலத்தைக் கெடுக்க வந்த கோடாரிக் காம்பே! ஆறு தலைமுறையாகச் சேர்த்த அருமையான வீரப் புகழையெல்லாம் நாசமாக்கிக் கொண்டாயே? சிநேகிதத் துரோகம், எஜமானத் துரோகம் செய்தாயே? சோழ குலத்தின் பரம்பரைப் பகைவர்களுக்கு உன்னுடைய வீட்டிலே இடங்கொடுத்தாயே? உன்னுடைய பொக்கிஷத்திலிருந்து பொருள் கொடுத்தாயே? உன்னால் அல்லவோ இன்று சோழ குலத்துக்கு இறுதி நேரப் போகிறது! உற்ற பழி உலகம் உள்ள அளவும் மாறவே மாறாது!” என்று சபித்தார். சபித்த பழுவேட்டரையரின் கண்களில் கண்ணீர் தாரை தாரையாகப் பெருகியது.

     பிறகு மற்றும் பல பழுவேட்டரையர்கள் வந்தார்கள். ஒவ்வொருவரும் தாம் தாம் செய்த வீரச் செயல்களைக் கூறினார்கள். ஒவ்வொருவரும் பழுவேட்டரையரைச் சபித்தார்கள். பின்னர் எல்லாரும் சேர்ந்து சபித்தார்கள். “சண்டாளா! குலத் துரோகமும், ராஜத் துரோகமும் செய்து விட்டாயே? நாங்கள் உயிரைக் கொடுத்துச் சம்பாதித்த வீரப் புகழையெல்லாம் நாசமாக்கி விட்டாயே! உன் புத்தி ஏன் இப்படி போயிற்று?” என்றார்கள்.

     பழுவேட்டரையர்கள் மறைந்தார்கள். கொடும்பாளூர் வேளிர்களும், திருக்கோவலூர் மலையமான்களும் வந்தார்கள். தன்னந்தனியே நின்ற பழுவேட்டரையரைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். “சீச்சீ! நீயும் மனிதனா? சோழர் குலத்தை நீயும் உன் பரம்பரையுந்தான் தாங்கி வந்தது என்று பெருமை அடித்துக் கொண்டாயே? இப்போது என்ன சொல்லுகிறாய்? சோழ குலத்துக்கு நீ யமனாக மாறி விட்டாயே? பாதகா! உன் பவிஷு எங்கே?” என்று கூறி எக்காளம் கொட்டிச் சிரித்தார்கள்.

     அவர்களுக்கு பின்னால் கூட்டமாக நின்ற சோழ நாட்டு மக்கள் கல்லையும், மண்ணையும் வாரிப் பழுவேட்டரையர் மீது எறியத் தொடங்கினார்கள். அச்சமயம் சுந்தர சோழ சக்கரவர்த்தி அந்தக் கூட்டத்தை விலக்கிக் கொண்டு பலமற்ற கால்களினால் தள்ளாடி நடந்து வந்தார். வேளிர்களையும், மலையமான் மற்றவர்களையும் கோபமாகப் பார்த்தார். “சீச்சீ! என்ன காரியம் செய்கிறீர்கள்? வீராதி வீரரான பழுவேட்டரையர் மீதா கல்லையும் மண்ணையும் எறிகிறீர்கள்? அவரையா துரோகி என்கிறீர்கள்? பழுவேட்டரையரின் துரோகத்தினால் நானும் என் குலமும் அழிந்து போனாலும் போகிறோம். நீங்கள் யாரும் அவரைக் குற்றம் சொல்ல வேண்டாம்! தனாதிகாரி! வாரும் என்னுடன் அரண்மனைக்கு!” என்றார். ஜனக்கூட்டம் கலைந்து போயிற்று. சுந்தர சோழரும் மறைந்தார். தம்பி காலாந்தக கண்டர் மட்டும் பழுவேட்டரையர் முன்னால் நின்றார். “அண்ணா! நம்மிடம் இவ்வளவு நம்பிக்கை வைத்திருக்கிறாரே சக்கரவர்த்தி! அவருக்குத் துரோகம் செய்யலாமா? அவருடைய குலத்தை அழிக்க வந்த பெண் பேயை நம் அரண்மனையில் வைத்துக் கொண்டிருக்கலாமா?” என்றார். உடனே அவரும் மறைந்தார்.

     வந்தியத்தேவனும், கந்தமாறனும் அவர்களை யொத்த வாலிபர்களும் பெரிய பழுவேட்டரையரைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். “மீசை நரைத்த கிழவா! உனக்கு ஆசை மட்டும் நரைக்க வில்லையே? பெண் மோகத்தினால் அழிந்து போனாயே? உன் உடம்பிலுள்ள ‘அறுபத்து நாலு’ புண்களும் இப்போது என்ன சொல்லுகின்றன? அவை வீரத்தின் பரிசான விழுப்புண்களா? அல்லது துரோகத்தின் கூலியான புழுப்புண்களா?” என்று கேட்டுவிட்டுக் கலகலவென்று சிரித்தார்கள். அவர்களைக் கொல்லுவதற்காகப் பழுவேட்டரையர் தம் உடை வாளை எடுக்க முயன்றார். ஆனால் உடைவாள் இருக்கவேண்டிய இடத்தில் அதைக் காணவில்லை.

     இச்சமயத்தில் குந்தவைப் பிராட்டி வந்தாள். வாலிபர்களை நோக்கிக் கையமர்த்திச் சிரிப்பை நிறுத்தினாள். “பாட்டா! இவர்களுடைய விளையாட்டுப் பேச்சைத் தாங்கள் பொருட்படுத்த வேண்டாம். தங்கள் அரண்மனையில் உள்ள பெண் வேடங்கொண்ட விஷப்பாம்பைத் துரத்தி விடுங்கள்! எல்லாம் சரியாகி விடும்!” என்றாள். அவர்கள் மறைந்தார்கள். பழுவேட்டரையர் குலத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள் வரத் தொடங்கினார்கள். பத்து பேர், நூறு பேர், ஆயிரம் பேர்; ஆறு தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள் வந்து, அவரைச் சூழ்ந்து கொண்டார்கள். “ஐயையோ! உனக்கு இந்தக் கதியா நேரவேண்டும்! நம்முடைய வீரக் குலத்துக்கு உன்னால் இந்தப் பெரும் பழியா ஏற்பட வேண்டும்! நாங்கள் எங்கள் கணவன்மார்களையும், அண்ணன்மார்களையும், தம்பிமார்களையும், பத்து மாதம் சுமந்து பெற்ற பிள்ளைகளையும் சோழ நாட்டுக்காகப் போர்க்களத்துக்கு அனுப்பி வைத்தோமே? அவர்கள் இரத்தம் சிந்தி உயிரைக் கொடுத்துப் பழுவூர் வம்சத்துக்கு இணையில்லாப் புகழைத் தேடித் தந்தார்களே? அதையெல்லாம் ஒரு நொடியில் போக்கடித்துக் கொண்டாயே?” என்று கதறினார்கள்.

     “பெண்களே! வாயை மூடிக்கொண்டு அந்தப்புரத்துக்குப் போங்கள். என்னால் ஒரு பழியும் உண்டாகாது!” என்று பழுவேட்டரையர் கஷ்டப்பட்டுப் பதில் கூறினார். அப்போது அந்தப் பெண்கள் ஒரு திசையில் சுட்டிக் காட்டினார்கள். யமதர்மராஜன் எருமைக்கடா வாகனத்தில் ஏறிக்கொண்டு கையில் வேலும், பாசக் கயிறும் எடுத்துக் கொண்டு வந்தான்; பழுவேட்டரையரை நெருங்கினான். போகிற போக்கில், “பழுவேட்டரையா! உனக்கு மிக்க வந்தனம்! சுந்தர சோழனுடைய உயிரையும் அவனுடைய மக்கள் இருவர் உயிரையும் ஒரே நாளில் கொண்டு போக உதவி செய்தாய் அல்லவா? உனக்கு என் நன்றி!” என்று கூறினான் யமதர்மராஜன்.

     “இல்லை, இல்லை! நான் உனக்கு உதவி செய்யவில்லை; செய்யமாட்டேன்! உன்னைத் தடுப்பேன்! யமனே! நில்! நில்!” என்று பழுவேட்டரையர் அலறினார். யமனைத் தடுத்து நிறுத்துவதற்காக விரைந்து செல்ல முயன்றார். ஆனால் அவரை ஏதோ ஒரு சக்தி பிடித்து நிறுத்தியது. ஏதோ ஒரு பெரிய பாரம் அவரை அமுக்கியது. நின்ற இடத்திலிருந்து அவரால் நகர முடியவில்லை.

     “பார்த்தாயா! நாங்கள் சொன்னது சரியாகப் போய்விட்டதே!” என்று கூறிவிட்டுப் பழுவேட்டரையர் குலப் பெண்கள் ஓவென்று சத்தமிட்டுப் புலம்பினார்கள். அவர்களில் பலர் ஓப்பாரி வைத்து அழுதார்கள். அவர்களுடைய அழுகுரலின் சத்தம் நிமிடத்துக்கு நிமிடம் அதிகமாகி வந்தது. பழுவேட்டரையரால் அதைச் சகிக்க முடியவில்லை. அவர் பேச முயன்றார். ஆனால் அழுகைச் சத்தத்தில் அவர் பேச்சு மறைந்து விட்டது. அழுகையும், புலம்பலையும் கேட்கச் சகிக்கவில்லை. இரண்டு கைகளினாலும் செவிகளைப் பொத்திக் கொள்ள முயன்றார். ஆனால் அவருடைய கைகளும் அசைவற்றுக் கிடந்தன. அவற்றை எடுக்கவே முடியவில்லை.

     ஒரு பெரு முயற்சி செய்து கரங்களை உதறி எடுத்தார். அந்த முயற்சியிலே அவருடைய கண்ணிமைகளும் திறந்து கொண்டன. சட்டென்று நினைவு வந்தது. அத்தனை நேரமும் அவர் அநுபவித்தவை மனப் பிரமையில் கண்ட காட்சிகள் என்பதை உணர்ந்தார். ஆனால் ஓலக் குரல் மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. சற்றுக் கவனித்துக் கேட்டார். அவை பெண்களின் ஓலக் குரல் அல்ல; நரிகளின் ஊளைக் குரல்!

     அவர் நினைவு இழந்து கொண்டிருந்த சமயத்தில் இலேசாகக் காதில் விழுந்த சம்பாஷணை ஞாபகத்துக்கு வந்தது.

     “கிழவன் செத்துப் போய் விட்டான்!” என்றது ஒரு குரல்.

     “நன்றாகப் பார்! பழுவேட்டரையனுடைய உயிர் ரொம்பக் கெட்டி யமன் கூட அவன் அருகில் வரப் பயப்படுவான்!” என்றது மற்றொரு குரல்.

     “யமன் பயப்பட்டாலும் நரி பயப்படாது. கொஞ்ச நஞ்சம் உயிர் மிச்ச மிருந்தாலும் நரிகள் சரிப்படுத்திவிடும். பொழுது விடியும்போது கிழவனின் எலும்புகள்தான் மிச்சமிருக்கும்!”

     “நல்ல சமயத்தில் நீ பிளந்த மண்டபத்தைத் தள்ளினாய். இல்லாவிடில் நான் அந்தக் கதியை அடைந்திருப்பேன். கிழவன் என்னைக் கொன்றிருப்பான்!”

     “எங்கே? மண்டபத்தை நகர்த்த முடியுமா, பார்க்கலாம்!”

     சற்றுப் பொறுத்து, “துளிகூட அசையவில்லை! ஒரு பகைவனுடைய பள்ளிப்படையைக் கொண்டு இன்னொருவனுக்கும் வீரக்கல் நாட்டி விட்டோ ம்” என்று கூறிவிட்டு மந்திரவாதி கலகலவென்று சிரித்தான்.

     “சிரித்தது போதும், வா! படகு பிய்த்துக் கொண்டு ஆற்றோடு போய் விடப் போகிறது. அப்புறம் கொள்ளிடத்தைக் தாண்ட முடியாது!”

     இந்த வார்த்தைகளை ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டு பழுவேட்டரையர் தம்முடைய நிலை இன்னதென்பதை ஆராய்ந்தார். ஆம்; அவர்மீது பள்ளிப்படை மண்டபத்தின் ஒரு பாதி விழுந்து கிடந்தது. அதன் பெரிய பாரம் அவரை அமுக்கிக் கொண்டிருந்தது. ஆனால் மூச்சுவிட முடிகிறதே, எப்படி?

     நல்லவேளையாக, மண்டபத்தோடு விழுந்த மரம் அவர் தோளின் மீது படிந்து அதன் பேரில் மண்டபம் விழுந்திருந்தது. மண்டபத்தையொட்டியிருந்த மரந்தான் அவர் உயிரைக் காப்பாற்றியது. மண்டபம் நேரே அவர் மேல் விழுந்திருந்தால் மார்பும் தலையும் நொறுங்கிப் போயிருக்கும். கிழவனார் தம்முடைய உடம்பின் வலிமையை எண்ணித் தாமே ஆச்சரியப்பட்டார். அந்தப் பெரிய பாரத்தை இத்தனை நேரம் சுமந்தும் தம்முடைய உயிர் போகவில்லையென்பதை உணர்ந்து கொண்டார். ஆனால் இவ்வளவு கெட்டியான உயிரை இன்னமும் காப்பாற்றிக் கொள்ள முடியுமா?

     ஆம்; எப்படியாவது காப்பாற்றிக் கொண்டேயாக வேண்டும். காப்பாற்றிக் கொண்டு சோழ குலத்துக்கு நேரவிருந்த அபாயத்தைத் தடுக்க வேண்டும். அப்படித் தடுக்காவிட்டால் அவருடைய குலத்துக்கு என்றும் அழியாத பழி இவ்வுலகில் ஏற்படுவது நிச்சயம். வானுலகத்துக்குப் போனால் அங்கேயும் அவருடைய மூதாதையர்கள் அனைவரும் அவரைச் சபிப்பார்கள். ஆகையால், எந்தப் பாடுபட்டாலும் இந்த மரத்தையும் மண்டபத்தையும் அப்புறப்படுத்தி எழுந்திருக்க வேண்டும். ஐயோ! எத்தனை நேரம் இங்கே இப்படி நினைவு இழந்து கிடந்தோமோ என்னமோ தெரியவில்லையே? இதற்குள் ஒரு வேளை நாம் தடுக்க விரும்பும் விபரீதங்கள் நேரிட்டிருக்குமோ?

     இதற்கிடையில் நரிகளின் ஊளைக் குரல் நெருங்கி நெருங்கி வந்து கொண்டிருந்தது. நரிகள் மூச்சு விடும் சத்தம் அவர் தலைக்கு அருகில் கேட்டது! ஆகா! இந்த நரிகளுக்குக் கூடவா பழுவேட்டரையனைக் கண்டு இளக்காரமாகப் போய்விட்டது? பார்க்கலாம் ஒரு கை! பழுவேட்டரையர் ஒரு கையினால் மட்டும் அல்ல, இரண்டு கைகளினாலும் பார்க்கத் தொடங்கினார். தம் உடம்பில் மிச்சமிருந்த பலம் முழுவதையும் பிரயோகித்து அவர்மீது விழுந்து கிடந்த மரத்தைத் தூக்க முயன்றார். மரம் சிறிது சிறிதாக உயர உயர, அதன் மேல் நின்ற மண்டபப் பாறை நகர்ந்து சரியத் தொடங்கியது. இடையிடையே அவர் செய்த ஹுகாரங்கள் நெருங்கி வந்த நரிகளை அப்பால் நகரும்படி செய்தன.

     ஒரு யுகம் எனத் தோன்றிய ஒரு நாழிகை முயன்ற பிறகு அவரை அமுக்கிக் கொண்டிருந்த மரமும் மண்டபப் பாறையும் சிறிது அப்பால் நகர்ந்து அவரை விடுதலை செய்தன. அந்த முயற்சியினால் அவருக்கு ஏற்பட்ட சிரமம் காரணமாகச் சிறிது நேரம் அப்படியே கிடந்தார். பெரிய நெடுமூச்சுகள் விட்டார். ஆகாசத்தை அண்ணாந்து பார்த்தார். மண்டபத்துக்குச் சமீபமாதலாலும், புயலில் மரங்கள் பல விழுந்து விட்டிருந்த படியாலும் வானவெளி நன்றாகத் தெரிந்தது. இப்போது கருமேகங்கள் வானத்தை மறைத்திருக்கவில்லை. வைரப் பொரிகள் போன்ற எண்ணற்ற நட்சத்திரங்கள் தெரிந்தன. இலேசான மேகங்கள் அவற்றைச் சிறிது மறைத்தும் பின்னர் திறந்துவிட்டும் அதி வேகமாகக் கலைந்துபோய்க் கொண்டிருந்தன.

     சட்டென்று வானத்தில் வடதிசையில் தோன்றிய ஒரு விசித்திரமான நட்சத்திரம் அவருடைய கவனத்தைக் கவர்ந்தது. அடடா! சில நாளைக்கு முன்பு அவ்வளவு நீளமான வாலைப் பெற்றிருந்த தூமகேதுவா இப்போது இவ்வளவு குறுகிப் போயிருக்கிறது? அந்த நட்சத்திரத்தின் ஒரு முனையில் சுமார் ஒரு அடி நீளம் வெளிறிய புகைத்திரள் போல நீண்டிருந்தது. பத்து நாளைக்கு முன்புகூட வானத்தின் ஒரு கோணம் முழுதும் நீண்டிருந்த வால் இப்படிக் குறுகிவிட்ட காரணம் என்ன?….

     வானத்திலிருந்து பார்வையை அகற்றிச் சுற்று முற்றும் பார்த்தார். நரிகள் இன்னும் போகவில்லையென்பதைக் கண்டார்! பத்து, இருபது, ஐம்பது நரிகள் இருக்கும். அவற்றின் கண்கள் நெருப்புத் தணல்களைப்போல் காட்டின் இருளில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தன. கிழவன் எப்போது சாகப் போகிறான் என்று காத்துக் கொண்டிருந்தன போலும்! போகட்டும்! போகட்டும்! அவ்வளவு மரியாதை பழுவேட்டரையனிடம் இந்த நரிகள் காட்டுகின்றனவே!…

     திடீரென்று வானமும் பூமியும் அந்த வனப்பிரதேசம் முழுவதும் ஒளி மயமாயின. பழுவேட்டரையரின் கண்கள் கூசின. அது மின்னல் அல்ல, வேறு என்னவாயிருக்கக் கூடும்? வானத்தைக் நோக்கினார். ஜாஜ்வல்யமாகப் பிரகாசித்த ஒரு தீப்பந்தம் வான வட்டத்திலே ஒரு கோணத்தில் பிரயாணம் செய்து கொண்டிருக்கக் கண்டார். அதன் பிரகாசம் அவருடைய கண்களைக் கூசச் செய்தது. கண்ணை ஒரு கணம் மூடிவிட்டுத் திறந்து பார்த்தார். அந்தத் தீப்பந்தம் சிறிதாகிப் போயிருந்தது; வர வர ஒளி குறைந்து வந்தது; திடீரென்று அது மறைந்தேவிட்டது. பழையபடி இருள் சூழ்ந்தது.

     இந்த அதிசயம் என்னவாயிருக்கும் என்று பழுவேட்டரையர் சிந்தித்துக் கொண்டே மீண்டும் வானத்தை நோக்கினார். குறுகிய தூமகேது சற்றுமுன் இருந்த இடத்தைப் பார்த்தார். அங்கே அதைக் காணவில்லை. ஆகா! தூமகேதுதான் விழுந்து விட்டது! இதன் கருத்து என்ன? இதன் விளைவு என்ன? உலகத்தில் ஏதேனும் விபரீதம் நடக்கப் போவதற்கு அறிகுறிதான். ராஜகுடும்பத்தினர் யாருக்காவது விபத்து நேரிடுவதற்கு அடையாளம். வால் நட்சத்திரம் மறையும்போது அரச குலத்தைச் சேர்ந்த யாரேனும் மரணம் அடைவார்கள். இது வெகுகாலமாக மக்களிடையே பரவியிருக்கும் நம்பிக்கை. அப்படியெல்லாம் கிடையாது என்று சொல்லுவோரும் உண்டு. அதன் உண்மையும் பொய்மையும் நாளைக்குத் தெரிந்து விடும். நாளைக்கா? இல்லை! இன்றைக்கே தெரிந்து போய் விடும்…! அதோ கீழ் வானம் வெளுத்துவிட்டது! பொழுது புலரப் போகிறது! இன்று இரவுக்குள் மூன்று இடங்களில் மூன்று விபரீத பயங்கர நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறக்கூடும். அவை நடக்கப்போகும் விவரம் நமக்கு மட்டும் தெரியும். அவற்றைத் தடுக்கும் சக்தியும் நமக்குத்தான் உண்டு. தடுப்பதில் வெற்றி பெற்றால் தூமகேது விழுந்த அபசகுனத்தைக்கூட வெற்றி கொண்டதாகும். இல்லாவிடில்… அதைப்பற்றி எண்ணவே பழுவேட்டரையரால் முடியவில்லை. தடுத்தேயாக வேண்டும்! சோழர் குலத்தைச் சேர்ந்த மூவரையும் காப்பாற்றியேயாக வேண்டும்.

     தமது முதல் கடமை – மிக முக்கியமான கடமை ஆதித்த கரிகாலனைக் காப்பாற்றுவதுதான்! அவனுக்கு விபத்து வந்தால் அதன் பழி தன் தலையில் நேராக விழும். ஆகையால் கொள்ளிடத்தைத் தாண்டிக் கடம்பூருக்கு உடனே போய்ச் சேரவேண்டும். அதற்கு முன்னால், குடந்தைக்குச் சென்று, தஞ்சைக்கும், நாகைக்கும் எச்சரிக்கை அனுப்பிவிட்டுப் போவது நல்லது. பின்னர், விதிவசம் போல் நடந்துவிட்டுப் போகிறது. தாம் செய்யக்கூடியது அவ்வளவு தான்!

     பழுவேட்டரையர் எழுந்திருக்க முயன்றார். உடம்பெல்லாம் ரணமாக வலித்தது. மரம் விழுந்திருந்த இடம் மார்பில் பொறுக்க முடியாத வேதனையை உண்டாக்கிற்று. ஒரு கால் முறிந்து விட்டது போல் தோன்றியது. தேகம் முழுவதும் பல்வேறு காயங்கள் பட்டிருந்தன.

     அவற்றையெல்லாம் அந்த வீரக் கிழவர் பொருட்படுத்தவில்லை. பல்லைக் கடித்துக்கொண்டு ஒரு பெரும் முயற்சி செய்து எழுந்து நின்றார்; சுற்று முற்றும் பார்த்தார். நல்ல வேளையாக, அவருடைய மரணத்துக்காகக் காத்திருந்த நரிகள் அதற்குள் ஓடிப் போய்விட்டிருந்தன. தூமகேது விழுந்தபோது உண்டான ஒளி வெள்ளத்தைக் கண்டு மிரண்டு அவை ஓடிப் போயின போலும்!

     குடந்தை நகரம் அங்கிருந்து எந்தத் திசையில் இருக்கலாம் என்பதை ஒருவாறு நிர்ணயித்துக் கொண்டு புறப்பட்டார். திடமாகக் கால்களை ஊன்றி வைத்து நடக்கத் தொடங்கினார். வழியெல்லாம் புயல் அடித்து மரங்கள் விழுந்து கிடந்தன. பெருமழையினாலும் கொள்ளிடத்து உடைப்பினாலும் வெள்ளக் காடாக இருந்தது. இந்த இடையூறுகளையெல்லாம் சிறிதும் பொருட்படுத்தாமல் பழுவேட்டரையர் நடந்தார். உள்ளத்தின் கொந்தளிப்பு உடலின் சிரமங்களையெல்லாம் மறந்து விடச் செய்தது. ஆனாலும் நேரம் போய்க் கொண்டே இருந்தது. பொழுது விடிந்து இரண்டு ஜாம நேரம் ஆன சமயத்தில் குடந்தை நகரை அவர் அணுகினார். அந்த மாநகரின் மத்தியப் பிரதேசத்துக்குப் போக அவர் விரும்பவில்லை. அவரை இந்தக் கோலத்தில் பார்த்தால் ஜனங்கள் வந்து சூழ்ந்து கொள்வார்கள். என்ன, ஏது என்று கேட்பார்கள். அவர் செய்ய விரும்பிய காரியத்தைத் துரிதமாகவும் திறமையாகவும் செய்ய முடியாமற் போய்விடும்.

     ஆகையினால் நகரின் முனையிலேயே, ஜன நெருக்கமில்லாத இடத்தில், யாரையாவது பிடித்து, தஞ்சைக்கும் நாகைக்கும் ஓலை அனுப்ப வேண்டும். பிறகு ஒரு வாகனம் சம்பாதித்துக் கொண்டு கடம்பூருக்குக் கிளம்ப வேண்டும். துர்க்கை அம்மன் கோவிலுக்கு அருகிலுள்ள ஜோதிடர் ஞாபகம் அவருக்கு வந்தது ஆம்; அது தனிப்பட்ட பிரதேசம் அக்கம் பக்கத்தில் வேறு வீடுகள் இல்லை. ஜோதிடர் தகுந்த மனிதர்; இனிய இயல்பு படைத்த மனிதர். இராஜ குடும்பத்துக்கும் முதன் மந்திரிக்கும் வேண்டியவர். அதனால் என்ன? யாராயிருந்தாலும் இந்தக் காரியத்தைச் செய்வார்கள். இராஜ குடும்பத்துக்கு வேண்டியவராகயிருப்பதால் இன்னும் ஆர்வத்துடன் செய்வார். ஆகா! ஜோதிடருக்கு உண்மையில் ஜோதிடம் தெரியுமா, ஜோதிட சாஸ்திரத்தில் உண்மை உண்டா என்பதையும் இச்சமயத்தில் பரிசோதித்துப் பார்த்து விடலாம்.

     அம்மன் கோவிலையும், ஜோதிடர் வீட்டையும் பழுவேட்டரையர் அணுகிச் சென்றார். கோவிலுக்கு முன்னாலிருந்த நெடிய பெரிய மரம், புயலில் முறிந்து விழுந்து கிடந்தது. முதலில் அவருடைய கவனத்தைக் கவர்ந்தது. அடுத்தாற் போல் கோவிலை அடுத்து நின்ற இரட்டைக் குதிரை பூட்டிய ரதத்தின் பேரில் அவருடைய பார்வை விழுந்தது. அது விசித்திரமான அமைப்புள்ள ரதம். அந்த ரதத்தின் மேற்பகுதி ஓர் ஓடத்தைப் போல் அமைந்திருந்தது. வெள்ளம் வரும் காலங்களில் அவசரமாகப் பிரயாணம் செய்ய நேர்ந்தால் இம்மாதிரி ரதங்களை உபயோகப்படுத்துவார்கள். பெரிய நதிகளைக் கடக்கும் போது, திடீரென்று நதியில் வெள்ளம் அதிகமாகி விட்டால் ஓடத்தை ரதத்திலிருந்து தனியாகக் கழற்றி விடலாம் குதிரைகளை அவிழ்த்து விட்டால் அவை நீந்திப் போய்க் கரை ஏறி விடும். ரதத்தில் வந்தவர்கள் ஓடத்தைக் தள்ளிக் கொண்டு போய்க் கரை சேரலாம்.

     இத்தகைய ரதங்கள் சோழ நாட்டின் அபூர்வமாகத் தான் உண்டு. இது யாருடைய ரதமாயிருக்கும்? அரண்மனை ரதமாயிருக்க வேண்டும்; அல்லது முதன் மந்திரியின் ரதமாக இருக்கவேண்டும். இதில் வந்தவர்கள் இப்போது ஜோதிடர் வீட்டுக்குள் ஜோதிடம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் போலும்! அவர்கள் யாராக இருக்கும்? ரத சாரதியைக் கேட்கலாமா? வேண்டாம்! அவன் தம்மைப் பார்த்து மிரண்டு போனாலும் போவான். ஜோதிடர் வீட்டுக்குள் நேரே பிரவேசித்துப் பார்த்து விடுவதே நலம். அங்கே வந்திருப்பவர்கள் யாராயிருந்தாலும் இந்த ரதத்தைக் கேட்டு வாங்கிக் கொண்டால், கடம்பூர் திரும்பிச் செல்ல வசதியாக இருக்கும் அல்லவா?

     ஜோதிடர் வீட்டு வாசலுக்குப் பழுவேட்டரையர் வந்த போது உள்ளே பெண் குரல்கள் கேட்டன. கிழவருக்கு தூக்கி வாரிப் போட்டது. யாருடைய குரல்? ஏன்? இளைய பிராட்டி குந்தவை குரல் போல அல்லவா இருக்கிறது? அவள் எதற்காக இங்கே வந்தாள்? இந்தச் சமயம் பார்த்தா வரவேண்டும்?… முதலில் இப்படி எண்ணியவர் உடனே மனத்தை மாற்றிக் கொண்டார். அவ்விதமானால், இளைய பிராட்டியாக இருந்தால், ரொம்ப நல்லதாய்ப் போயிற்று. பழம் நழுவிப் பாலில் விழுந்தது போலாயிற்று. குந்தவை தேவியின் காதில் விஷயத்தைப் போட்டு விட்டால் தம்முடைய பாரமே நீங்கியது போலாகும். அவளுடைய தந்தைக்கும், தம்பிக்கும் நிகழக் கூடிய ஆபத்தைப் பற்றிக் குறிப்பாகச் சொல்லிவிட்டால், பிறகு அந்தச் சாமர்த்தியசாலியான பெண் வேண்டிய முன் ஜாக்கிரதை எடுத்துக் கொள்வாள். பிறகு தாம் நிம்மதியாகத் திரும்பிக் கடம்பூருக்குப் போகலாம். அங்கேயல்லவா தம்முடைய முக்கியமான கடமை இருக்கிறது?

     பழுவேட்டரையர் ஜோதிடர் வீட்டு வாசலில் பிரவேசித்த போது, முன்னொரு தடவை நாம் பார்த்திருக்கும் அதே காவல்காரன், – ஜோதிடரின் சீடன் – அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினான். பழுவேட்டரையர் அப்போதிருந்த கோலத்தில் அவரை அவனால் அடையாளங் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை. ஆகையினாலேயே “நில்!” என்று அதட்டும் குரலில் கூறிவிட்டுத் தடுத்தான். பழுவேட்டரையர் ஒருமுறை ஹுங்காரம் செய்துவிட்டு அவன் கழுத்தைப் பிடித்துத் தள்ளினார். சீடன் குட்டிக்கரணம் அடித்துக் கொண்டு போய் வீதியில் விழுந்தான். பழுவேட்டரையர் மதயானையைப் போல் பூமி அதிர நடந்து ஜோதிடரின் வீட்டுக்குள் புகுந்தார்.

13. குந்தவை கேட்ட வரம்
     ஜோதிடரின் வீட்டுக்குள் பழுவேட்டரையர் பிரவேசித்த போது அங்கு உண்மையாகவே குந்தவைப் பிராட்டியும், வானதியும் இருந்தார்கள். ஈழத்து ராணியைப் பொழுது விடிந்ததும் காணாததிலிருந்து குந்தவையின் மனம் அமைதியை இழந்துவிட்டது. அதே சமயத்தில் பூங்குழலியும் காணாமற் போனது அவளுடைய கலக்கத்தை அதிகமாக்கிற்று. முதன் மந்திரி அநிருத்தரைப் பார்க்கச் சென்றாள். அச்சமயத்தில் அங்கே அருள்மொழிச் சோழனைப் பற்றிச் செய்தி வந்திருந்தது. நாகைப்பட்டினத்தில் அடித்த புயலின் காரணமாக அவன் வெளிப்பட நேர்ந்ததென்றும் திரளான மக்கள் கூடி அவனை வெற்றி முழக்கத்துடன் தஞ்சைக்கு அழைத்து வருகிறார்கள் என்றும் அறிந்தாள். குந்தவையின் பரபரப்பு எல்லையைக் கடந்துவிட்டது. இதனால் ஏதோ விபரீதம் வரப்போகிறது என்று கருதினாள். பொன்னியின் செல்வனை வழியில் சந்தித்துப் பேசித் தஞ்சையில் நடந்ததையெல்லாம் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினாள். அவன் பெரும் ஜனக் கூட்டம் புடை சூழத் தஞ்சைக் கோட்டையில் பிரவேசிக்க விரும்பினால், பழுவேட்டரையரின் படைவீரர்கள் அவனைத் தடுத்து நிறுத்த முயலுவார்கள். இதற்கிடையில் பூதி விக்கிரம கேசரி தென் பிரதேசத்துப் படைகளுடனே கொடும்பாளூர் வரைக்கும் வந்துவிட்டார் என்று தெரிய வந்திருந்தது. இரண்டு படைகளும் தஞ்சைக்கருகில் மோதிக் கொள்ளும்படி நேரிடலாம். அதனால் தந்தையின் உள்ளம் புண்படும் என்பது நிச்சயம். அதனால் அவருடைய உயிருக்கே அபாயம் நேர்ந்து விடலாம். மேலும் என்னென்ன விளையுமோ, யாருக்குத் தெரியும்? புயற்காற்றின் காரணமாகக் குடிமக்களின் உள்ளங்கள் கொந்தளித்துக் கொண்டிருக்கின்றன. ஏதாவது ஒரு வியாஜம் ஏற்பட வேண்டியதுதான்; சோழ நாடே அழியும்படியான பெரும் உள் நாட்டுக் கலகம் மூண்டு விடக் கூடும். பிறகு அதை நிறுத்துவது எப்படி? வந்த பின்னர் நிறுத்த முயலுவதைக் காட்டிலும், முன்னாலேயே தடுக்கப் பார்ப்பது அவசியம் அல்லவா? இல்லாவிடில் இத்தனை காலமும் செய்த முயற்சியெல்லாம் வீணாகிவிடுமே? ஆதலின் அருள்மொழிச் சோழனை வழியிலேயே சந்தித்துப் பழையாறையில் சிறிது காலத்துக்கு நிறுத்திக் கொள்ள வேண்டும். கடம்பூரிலிருந்து பெரிய பழுவேட்டரையரையும் தருவிக்க வேண்டும். அருள்மொழிக்கு இராஜ்யம் ஆளும் ஆசை இல்லை என்பதை அவருக்குத் தெரிவித்து, அவருடைய சம்மதம் பெற்ற பிறகுதான், தஞ்சைக்கு அவனை அழைத்துப் போக வேண்டும்…

     இவ்விதம் தனக்குள் சிந்தித்து முடிவு செய்துகொண்டு, தந்தையிடம் கூடச் சொல்லிக் கொள்ளாமல், அன்னையிடமும் அநிருத்தரிடமும் மட்டும் சொல்லிவிட்டு, இணை பிரியாத வானதியையும் அழைத்துக்கொண்டு புறப்பட்டாள். பழையாறைக்குப் போகுமுன்பு குடந்தை ஜோதிடரை இன்னொரு தடவை பார்த்து விட விரும்பினாள். கவலை அதிகம் ஏற்படும்போது வருங்காலத்தைப் பற்றி ஜோதிடம் பார்த்து அறிய விரும்புவது மனித இயல்பு அல்லவா?

     வழக்கம் போல் அம்மன் கோவிலுக்கு அருகில் ரதத்தை விட்டு விட்டு, ஜோதிடர் வீட்டுக்குள் புகுந்தாள். ஜோதிடரிடம் அவளுடைய கவலையைத் தெரிவிக்கத் தொடங்கிச் சிறிது நேரம் கூட ஆகவில்லை. அதற்குள் வீட்டு வாசலில் ஏதோ தடபுடல் நடைபெறும் சத்தம் கேட்டது. முக்கியமாக, பழுவேட்டரையரின் ஹுங்காரம் அவளுக்கு ரோமாஞ்சனம் உண்டு பண்ணியது. அந்த மாதிரி கம்பீரமாக ஹுங்காரம் செய்யக் கூடியவர் பெரிய பழுவேட்டரையர் ஒருவர்தான். தடுக்க முயன்ற ஜோதிடரின் சீடனைத் தள்ளிவிட்டுப் பழுவேட்டரையர் உள்ளே வருவதாகக் காணப்பட்டது. அவர் எப்படி இங்கே வந்தார்? எதற்காக வருகிறார்? அதுவும் இந்த வேளையில்?

     ஆகா! ஒருவேளை ஜோதிடம் கேட்கத்தான் வருகிறார் போலும்! அவர் ஜோதிடருடன் பேசுவதைக் கேட்டால் ஒரு வேளை அவருடைய மனத்தில் உள்ள எண்ணங்கள் தெரியக் கூடும். இராஜ்யத்துக்கும், இராஜ குலத்துக்கும் பெரிய நெருக்கடி நேர்ந்திருக்கும் இச்சமயத்தில், பெரிய பழுவேட்டரையரின் மனப்போக்குத் தெரிந்தால் எவ்வளவோ சௌகரியமாயிருக்கும். அதைத் தெரிந்து கொள்ள இப்போது ஒரு சந்தர்ப்பம் நேர்ந்திருக்கிறது. மேலும், தானும், வானதியும் அங்கு இருப்பதைப் பார்த்தால், அவர் என்ன எண்ணிக் கொள்வாரோ என்னமோ ஏன்? தவறாகத்தான் எண்ணிக் கொள்வார்! சந்தேகமில்லை. ஆகையால் அவர் கண்ணில் படாமல் மறைந்திருப்பது தான் நல்லது…

     குந்தவை, ஜோதிடரிடம் ஜாடையினால் தனது நோக்கத்தைத் தெரிவித்துவிட்டு வானதியையும் கையைப் பிடித்து அழைத்துக் கொண்டு அவசரமாக அடுத்த அறைக்குள்ளே சென்றாள். அவர்கள் புகுந்த அறையின் கதவு சாத்தப்பட தட்சணமே பழுவேட்டரையர் உள்ளே பிரவேசித்தார். பரபரப்புடன் எழுந்து நின்று கும்பிட்ட ஜோதிடரை உற்றுப் பார்த்துவிட்டுச் சுற்று முற்றும் நோக்கினார். அவர் முகத்தில் வியப்புக்கும், ஏமாற்றத்துக்கும் அறிகுறி தென்பட்டது. இது ஒரு கண நேரந்தான். உடனே சமாளித்துக்கொண்டு, “ஜோதிடரே! நான் யார் தெரிகிறதா? தனாதிகாரி பெரிய பழுவேட்டரையனே தான்! ஏன் இவ்வாறு பேந்த விழிக்கிறீர்? அவ்வளவு உருமாறிப் போயிருக்கிறேனா? உம்மால் எனக்கு ஒரு முக்கியமான காரியம் ஆக வேண்டியிருக்கிறது! ஒரு பெரிய உதவி நீ எனக்குச் செய்ய வேண்டும். முதலில் சாப்பிடுவதற்கு ஏதேனும் இருந்தால் கொண்டு வாரும்; ரொம்பப் பசியாயிருக்கிறது. சாப்பிட்டுக் கொண்டே சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்கிறேன்” என்றார்.

     ஜோதிடர் தட்டுத் தடுமாறி, “ஐயா! இந்த ஏழை எளியவனால் தங்களுக்கு என்ன பெரிய உதவி தேவையாயிருக்க முடியும்? இந்தக் குடிசையைத் தேடித் தாங்கள் வந்தது என் முன்னோர் செய்த பாக்கியம். தங்களுடைய அந்தஸ்துக்கு தக்கபடி விருந்து அளிக்க என்னால் இயலாது. ஆனாலும் இந்தக் குடிசையில் உள்ளவையெல்லாம் தங்களுடையவைதான். தயவு செய்து அமருங்கள், நின்று கொண்டிருக்கிறீர்களே? தங்களைப் பார்த்தவுடனே திடுக்கிட்டுப் போனேன். அதனால் தங்களைத் தக்கபடி வரவேற்று உபசரிப்பதற்குத் தவறிவிட்டேன். ஆகா! இந்த எளியவனுடைய குடிசையில் தாங்கள் அமருவதற்குத் தகுதியான ஆசனம் கூட இல்லை. பெரிய மனது செய்து அந்தப் பலகையிலே உட்கார வேண்டும்” என்று சற்று முன் குந்தவையும் வானதியும் உட்கார்ந்திருந்த பலகைகளைச் சுட்டிக் காட்டினார்.

     பழுவேட்டரையர் அப்பலகைகளையும் அவற்றின் அருகில் சிந்தியிருந்த மலர்களையும் உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, “ஜோதிடரே! இல்லை; எனக்கு உட்கார நேரமில்லை. ஏதாவது சாப்பிடுவதற்குக் கொடுக்கக் கூடியது இருந்தால் இலையிலே சுற்றிக் கையிலே கொடுத்து விடுவீர். தஞ்சைக்கு அவசரமாக ஒரு செய்தி அனுப்ப வேண்டும் என் சகோதரன் காலாந்தக கண்டனுக்கு… ஓலையும், எழுத்தாணியும் தருகிறீரா?….வேண்டாம்! ஓலை எழுதிக் கொண்டிருக்க நேரமில்லை. என் முத்திரை மோதிரத்தைக் கொடுக்கிறேன். அதை எடுத்துக் கொண்டு நீர் தஞ்சாவூர் உடனே போக முடியுமா? அல்லது வாசலில் நின்றானே உமது சீடன், நல்ல தடியனாக இருக்கிறான். அவனை அவசரமாக அனுப்ப முடியுமா?” என்று கேட்டார்.

     “தங்கள் கட்டளை எதுவோ, அப்படியே செய்கிறேன். நானும், என் சீடனும், இரண்டு பேரும் வேணுமானாலும் போகிறோம். ஆனால், தனாதிபதி! பெரிய மனது செய்து சிறிது நேரம் இந்த ஏழையின் குடிசையில் அமர்ந்து, இந்த எளியவன் அளிக்கும் அமுதைத் தாங்கள் அருந்திவிட்டுப் போக வேண்டும்!”

     “ஜோதிடரே! எதற்காக உம்மை ஏழை என்றும் எளியவன் என்றும் அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்கிறீர்? உம்முடைய வீட்டைத் தேடி அரசர்களும், அரசிளங்குமரிகளும் அடிக்கடி வருவதுண்டு என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். நான் ஒருவனே உம்மிடம் ஜோதிடம் கேட்க வராதவன். அது தவறு என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன். ஒருவேளை உம்மிடம் கேட்டிருந்தால் இம்மாதிரி பயங்கர விபத்துகள் ஏற்படாமலிருந்திருக்கலாம்…”

     “ஐயா! தங்கள் மொழிகள் எனக்குப் பெரிதும் கவலையைத் தருகின்றன. என்ன விபத்து நேர்ந்தது? தங்களை இந்தக் கோலத்தில் பார்த்ததும் நான் திடுக்கிட்டது சரிதான். புயலிலும், வெள்ளத்திலும் சிக்கிக்கொண்டீர்களா? கொள்ளிடம் உடைப்பு எடுத்துக்கொண்டது என்று கேள்விப்பட்டேன். ஒருவேளை, அதனால்…? தனாதிபதி!…”

     “பழுவூர் இளையராணி சௌக்கியமாயிருக்கிறார்கள் அல்லவா?” என்று ஜோதிடர் கேட்டது, பழுவேட்டரையர் பயங்கரத்தொனியில் சிரித்தார்.

     “இல்லை, இல்லை! பழுவூர் இளையராணிக்கு ஒன்றும் நேரவில்லை. அவள் கொள்ளிடத்தில் முழுகிச் செத்துப் போய் விடவில்லை. இது வரையில் கடம்பூர் அரண்மனையில் சௌக்கியமாகவே இருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்தச் சண்டாளி நாளை இந்த நேரம் வரையில் உயிரோடு இருப்பாளா என்று நான் சொல்லமுடியாது. ஜோதிடரே! நீர் சொல்ல முடியுமா? இராஜ குடும்பங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் எல்லாருடைய ஜாதகங்களும் உம்மிடம் இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். அது உண்மையா? நந்தினியின் ஜாதகம், நான் கிழ வயதில் அறிவு கெட்டு மணந்து கொண்ட மோகினிப் பேயின் ஜாதகம் இருக்கிறதா?”

     ஜோதிடர் மேலும் பதறிப் போனவராய், “தனாதிபதி! இது என்ன சொல்கிறீர்கள்? என்னைச் சோதனை செய்கிறீர்களா? இளைய ராணியின் ஜாதகம் என்னிடம் இல்லை. அவர் பிறந்த நாளும் வேளையும் தாங்கள் தெரிவித்தால் ஜாதகம் கணிக்க முடியும்” என்றார்.

     “வேண்டாம்; வேண்டாம், நந்தினியின் ஜாதகத்தை நானே கணித்துக் கொள்வேன். அவளுடைய ஆயுளை நானே, என் கையினாலேயே, முடிவு கட்டத் தீர்மானித்து விட்டேன். மற்றவர்களுடைய ஜாதகத்தைப் பற்றித் தெரிந்தால் சொல்லுங்கள். சக்கரவர்த்தியின் ஆயுர்ப் பாவம் எப்படியிருக்கிறது?… ஆகா! தலையை அசைக்கிறீர்! நீர் சொல்ல மாட்டீர். உம்மை நான் சோதிப்பதாகவே எண்ணுவீர். அல்லது உம்முடைய ஜோதிட சாஸ்திரம் எல்லாமே வெறும் புரட்டோ , என்னமோ, யார் கண்டது?… ஜோதிடரே! ஜாதகம் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். சில காலமாக வானத்தில் தோன்றிக் கொண்டிருந்த தூமகேது இன்று காலையில் வானத்திலிருந்து பூமியில் விழுந்து மறைந்ததே, அது உமக்குத் தெரியுமா? தெரிந்தால், அதன் பொருள் என்ன என்று சொல்லக் கூடுமா? அது ஏதேனும் பெரிய உற்பாதத்தைக் குறிப்பிடுகிறதா? சக்கரவர்த்திக்கோ, அவருடைய மக்களுக்கோ நேரப் போகிற விபத்தைக் குறிப்பிடுகிறதா? இதைக்கூட நீர் சொல்ல மறுப்பதாயிருந்தால் உம்முடைய ஜோதிடம் வெறும் புரட்டுத்தான்!”

     “தனாதிபதி! அப்படி முடிவு கட்ட வேண்டாம். இராஜாங்க சம்பந்தமான காரியங்களில் ஜோதிடம் பார்க்கக் கூடாது என்பது எங்கள் தொழிலின் பரம்பரை மரபு. இன்று காலையில் தூமகேது விழுந்ததை நான் கண்ணால் பார்க்கவில்லை. ஏதோ ஜகஜ்ஜோதியான வெளிச்சம் தோன்றியதைக் கண்டு ஆச்சரியப்பட்டு உடனே எழுந்து வெளியில் சென்று பார்த்தேன். சில நாளாக வால் குறுகி வந்து கொண்டிருந்த தூமகேதுவைக் காணவில்லை. தூமகேது தோன்றுவதும் விழுவதும் அரசகுலத்தினர்க்கு அதிர்ஷ்டத்தைக் குறிப்பிடுவதாகச் சொல்லுவார்கள். ஆனால் அது ஜோதிட சாஸ்திரத்தைச் சேர்ந்ததல்ல. ஜனங்களின் தொன்று தொட்ட நம்பிக்கை. அதில் எனக்கு அவ்வளவாக நம்பிக்கை கிடையாது. இன்று காலையில் கூடச் சக்கரவர்த்தி சௌக்கியம் என்று தெரிந்து கொண்டிருக்கிறேன்.”

     “அது நமது அதிர்ஷ்டந்தான். இன்றிரவு சக்கரவர்த்திக்கு ஒன்றும் நேரிடாமலிருக்க வேண்டும். நாளை வரையில் அவர் சும்மாயிருந்தால் அப்புறம் கவலையில்லை. பொன்னியின் செல்வனைப் பற்றி ஏதேனும் தெரியுமா?…

     “நேற்றிரவு வெகு நேரத்துக்குப் பிறகு இளவரசர் திருவாரூர் வந்து சேர்ந்திருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டேன். தனாதிபதி! பதினாயிரம், லட்சம் மக்கள் அவரைச் சூழ்ந்து வந்து கொண்டிருக்கிறார்களாம். அவருடைய விருப்பத்துக்கு விரோதமாக அவரைத் தஞ்சைக்கு அழைத்து வருகிறார்களாம்.”

     “ஆகா! அவர்கள் மட்டும் இளவரசரைத் தஞ்சையில் கொண்டு போய்ச் சேர்த்_துவிட்டால் எவ்வளவோ நன்றாயிருக்கும். ஆனால் முடியுமா? லட்சக்கணக்கானவர்கள் சூழ்ந்திருந்தாலும், யமனைத் தடுத்து நிறுத்த முடியுமா? சொல்லும், ஜோதிடரே, சொல்லும்! நீர் ஜோதிடம் சொல்லாவிட்டாலும் நான் சொல்லுகிறேன். சக்கரவர்த்திக்கும், அவருடைய குமாரர்கள் இருவருக்கும் இன்றைக்குப் பெரிய கண்டம் காத்திருக்கிறது. யமதர்மன் அவர்களை நெருங்கி நெருங்கி வந்து கொண்டிருக்கிறான். சக்கரவர்த்தியின் யமன் பழுவூர் மாளிகையைச் சேர்ந்த பொக்கிஷ நிலவறையில் மறைந்திருக்கிறான். அருள்மொழியின் யமன் யானைப் பாகனுடைய அங்குசத்திலே ஒளிந்திருக்கிறான். அவர்கள் இருவரையும் தடுத்து நிறுத்திச் சக்கரவர்த்தியையும் பொன்னியின் செல்வனையும் காப்பாற்றுவது உம்முடைய பொறுப்பு. என் முத்திரை மோதிரத்தை எடுத்துக்கொண்டு உம் சீடன் தஞ்சைக்குப் போகட்டும். நீர் திருவாரூர் சென்று இளவரசருக்கு எச்சரிக்க வேண்டும், செய்வீரா? உடனே புறப்படுவீரா?”

     ஜோதிடர் தத்தளித்துப் போனார். பழுவேட்டரையருக்கு சித்தப் பிரமை பிடித்துவிட்டதா என்ற சந்தேகம் அவன் மனத்தில் தோன்றியது. ஆனால் அப்படியும் நிச்சயமாகச் சொல்லுவதற்கில்லை. கூறுவதெல்லாம் அறிவுக்குப் பொருத்தமாகவே இருக்கிறது. ஆத்திரத்துடனும் பரபரப்புடனும் பேசினாலும், உண்மையைச் சொல்லுகிறவராகவே தோன்றுகிறது. இந்தப் பேச்சையெல்லாம் இளைய பிராட்டியும் கேட்டுக் கொண்டிருப்பார். அவளுடைய கருத்தைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். எப்படியாவது இந்தக் கிழவரை இங்கிருந்து உடனே அனுப்பி விட வேண்டும்.

     “துர்க்கா பரமேசுவரியின் அருளினால் தங்களுடைய கட்டளையை என்னால் இயன்றவரை நிறைவேற்றி வைப்பேன்?”

     இப்படி ஜோதிடர் கூறியபோது உள்ளேயிருந்து பெண்கள் அணியும் பாதச் சிலம்பின் ஒலி கேட்டது.

     “ஆகா! துர்க்கா பரமேசுவரி பாதச் சதங்கையை ஒலித்து அருள் புரிகிறாள். இனி, நான் கடம்பூருக்குத் திரும்பலாம், இதோ புறப்படுகிறேன்….”

     “தனாதிபதி! பசியாயிருக்கிறது என்றீர்களே? இந்த எளியவன் வீட்டில் அமுது செய்து விட்டு…”

     “வேண்டாம், வேண்டாம்! என் பசி, தாகம் எல்லாம் பறந்து போய்விட்டன. நானும் கடம்பூருக்குப் பறந்து போகவேண்டும். ஆலயத்துக்கு அருகில் ரதம் ஒன்று நிற்கிறதே. அது யாருடையது, ஜோதிடரே? அதை நான் எடுத்துச் செல்லப் போகிறேன். கொள்ளிடக்கரை சென்றதும் திருப்பி அனுப்பி விடுகிறேன். ஓடத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு….”

     “ஐயா! அந்த ரதம்… அந்த ரதம்… என் பேரில் கருணை கூர்ந்து அதை எடுத்துப் போக வேண்டாம்…”

     “ஜோதிடரே! நீர் வீணாகக் கவலைப்படாதீர். சோழ நாட்டின் பட்டத்து இளவரசருடைய உயிரைக் காப்பாற்றுவதற்காக நான் அந்த ரதத்தை எடுத்துப் போகிறேன். துர்க்கா தேவியே அதற்குச் சம்மதம் தருவாள். மறுபடியும் பாதச் சிலம்பை ஒலிக்கச் செய்து தேவி அருள் புரிந்தால், சம்மதம் கிடைத்ததாக அறிந்து கொள்வேன் அதோ, கேளும்.”

     இவ்விதம் பெரிய பழுவேட்டரையர் கூறிக் கொண்டிருக்கையில், இளைய பிராட்டி குந்தவை பக்கத்து அறையின் கதவைத் திறந்து கொண்டு இலேசாகப் பாதச் சிலம்பு ஒலிக்க நடந்து வந்தாள். பெரிய பழுவேட்டரையர் அவளைப் பார்த்து வியப்படையவில்லை; திடுக்குறவும் இல்லை.

     “தாயே! நான் ஊகித்தது சரிதான். அடுத்த அறையில் நீ இருக்க வேண்டும் என்று கருதினேன். உன் முகத்தைப் பார்த்துப் பேசுவதற்கு எனக்குத் தைரியம் இல்லை. ஆகையினாலேயே உன் காதில் விழட்டும் என்று இவ்வளவு சத்தம் போட்டுப் பேசினேன்; ஜோதிடரிடம் நான் சொன்னதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டாய் அல்லவா?”

     “ஐயா! மன்னிக்க வேண்டும். நான் செய்த பிழையை மன்னிக்க வேண்டும். இந்த வீட்டில் தாங்கள் திடீரென்று பிரவேசித்த போது, தாங்கள்தான் என்பதை என்னால் நிச்சயமாக அறிய முடியவில்லை. அதனால் தங்களுடைய பேச்சை ஒட்டுக் கேட்கும்படி நேர்ந்தது, மன்னிக்க வேண்டும்!” என்றாள் குந்தவை.

     “தாயே! நான் உன்னை மன்னிப்பதற்கு ஒரு காரணமும் ஏற்படவில்லை. உன்னிடந்தான் நான் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும். மன்னிப்புக் கோரத் தகுதியுடையவனா என்பதே எனக்குச் சந்தேகமாயிருக்கிறது. இன்றிரவுக்குள் கடம்பூர் சென்று, பட்டத்து இளவரசருக்கு எதுவும் நேராமல் தடுத்தேனானால், உன்னிடம் மன்னிப்புக் கோருவதற்கு நான் தகுதி பெறுவேன். மூன்று வருஷங்களாக இந்தக் கிழவனின் கண்கள், மோகாந்தகாரத்தினால் மூடியிருந்தன. என் கண்களைத் திறப்பதற்கு நீ எவ்வளவோ பிரயத்தனம் செய்தாய். எத்தனையோ குறிப்புகள் சொன்னாய். ஒன்றும் என் காதில் ஏறவில்லை. என் சகோதரன் காலாந்தக கண்டனும் என் கண்களைத் திறக்க முயன்றான். அவன் முயற்சியும் பலிக்கவில்லை. நேற்றிரவு துர்க்கா பரமேசுவரியின் கருணையினால் பாண்டிய நாட்டுச் சதிகாரர்கள் இருவரின் சம்பாஷணையை ஒட்டுக் கேட்க நேர்ந்தது. அதன் பலனாகவே உண்மையை அறிந்தேன். அந்தச் சண்டாளியை, சதிகாரியை, விஷநாகத்தை, என் அரண்மனையிலேயே வைத்திருந்து பாலூட்டிச் சீராட்டி வளர்த்தேன். அவள் என்னைக் குலத்துரோகியாக்கினாள்; இராஜத் துரோகியாக்கினாள். சோழநாட்டுப் பொக்கிஷத்திலிருந்த பொருளை எடுத்துப் பாண்டியநாட்டுச் சதிகாரர்களுக்குக் கொடுத்தாள். அந்தப் பாதகி நந்தினியை இன்று இரவு கழிவதற்குள் என் கையினாலேயே கொன்றாலொழிய என் நெஞ்சில் கொழுந்துவிடும் நெருப்பு அணையாது…”

     இவ்வாறு பழுவேட்டரையர் கூறி வந்தபோது அவர் சற்று எதிர்பாராத ஒரு காரியத்தைக் குந்தவை செய்தாள். திடீரென்று அவர் காலடியில் விழுந்து வணங்கினாள். பழுவேட்டரையர் இன்னது செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றபோது, இளையபிராட்டி எழுந்து நின்று, “ஐயா! எனக்கு ஒரு வரம் கொடுத்து அருள வேண்டும்!” என்றாள்.

     “இளவரசி என்னைச் சோதிக்கிறாய் போலத் தோன்றுகிறது. வேண்டாம்! என்னுடைய பாவச் செயல்கள் எவ்வளவு பயங்கரமானவை என்பதை நன்கு உணர்ந்து கொண்டேன். அவற்றுக்கு என்ன பிராயச்சித்தம் செய்து கொள்வது என்று தான் யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அதற்கு முன்னால், இன்றையக் கண்டத்திலிருந்து சோழ குலத்தைச் சேர்ந்த மூன்று பேரையும் தப்புவித்தாக வேண்டும். உன் தந்தைக்கும், சகோதரர்களுக்கும் இன்று தீங்கு ஒன்றும் நேரிடாமலிருக்க வேண்டும். அதற்கு எனக்கு உதவி செய். இன்று ஒருநாள் போகட்டும், நாளைக்கு நானே உன்னிடம் வந்து, “எனக்கு தண்டனை என்ன?” “பிராயசித்தம் என்ன?” என்று கேட்பேன்!” என்றார்.

     “ஐயா! தங்களுக்குத் தண்டனை கொடுக்கவோ, பிராயச்சித்தம் சொல்லவோ, நான் முற்பட மாட்டேன். தாங்கள் என் பாட்டனாரின் ஸ்தானத்தில் உள்ளவர். என் தந்தையின் போற்றுதலுக்கு உரியவர். உண்மையாகவே, தங்களிடம் ஒரு வரம் கேட்கிறேன்…”

     “அப்படியானால், உடனே கேள் அம்மா! வெறும் பேச்சுப் பேசுவதற்கு இப்பொழுது நேரமில்லை.”

     “கொடுப்பதாக வாக்கு அளியுங்கள்!”

     “உனக்கும், உன் குடும்பத்துக்கும் நான் செய்து விட்ட துரோகத்துக்கு நான் கொடுக்கக் கூடியது எதுவும் ஈடாகாது. நீ எது கேட்டாலும் கொடுக்கிறேன். சீக்கிரம் கேள்!”

     “இளையராணி நந்தினி தேவியைத் தாங்கள் ஒன்றும் செய்வதில்லை என்று வாக்கு அளிக்க வேண்டும். அதுதான் நான் கோரும் வரம்!”

     “அம்மா! இது எது என்ன விளையாட்டா? விளையாட இதுதானா சமயம்? என் முதுமைப் பிராயத்தில் நான் புத்திகெட்டுப்போனது உண்மைதான். அதற்காக என்னை முழுப் பைத்தியக்காரனாக்கி விடப் பார்க்கிறாயா? அந்தச் சதிகாரிக்கு நான் தக்க தண்டனை கொடுக்காவிட்டால், மற்ற சதிகாரர்களை எப்படித் தண்டிக்க முடியும்? என் கையினால் அவளைக் கொன்றுவிட்டுத்தான் மறு காரியம் பார்ப்பேன். என் மனத்திலுள்ளதையெல்லாம் சொல்லி விட்டு, இந்தக் கிழவனை அவளால் கடைசி வரையில் ஏமாற்ற முடியவில்லையென்பதை எடுத்துக் காட்டிவிட்டு, அவளை என் வாளினாலேயே வெட்டிக் கொல்லுவேன். அதற்குக் குறைந்த தண்டனை எதுவும் அவளுக்குக் கொடுத்தால் நியாயம் செய்தவனாக மாட்டேன். அதற்குப் பிறகு, எனக்கு என்ன நியாயமான தண்டனை என்பதையும் யோசிப்பேன். போ! அம்மா! போ! உன் தந்தையையும், தம்பியையும் இன்று வரப்போகும் கண்டத்திலிருந்து காப்பாற்றுவதற்கு வேண்டிய பிரயத்தனம் செய்!…”

     “செய்கிறேன், ஐயா! ஆனால் என் சகோதரியைப் பாதுகாக்கவும் முயற்சி செய்ய வேண்டாமா? இளைய ராணி நந்தினி என் சகோதரி. அவருக்குத் தாங்கள் என்ன தீங்கு செய்தாலும், அதுவும் சோழ குலத்துக்குச் செய்த துரோகமாகும்!”

     பழுவேட்டரையர் எல்லைக் கடந்த திகைப்பில் ஆழ்ந்தார். “நான் இன்னமும் கனவு கண்டு கொண்டிருக்கிறேனா?” என்று அவர் உதடுகள் முணு முணுத்தன.

     “இல்லை, இல்லை! தாங்கள் கனவு காணவில்லை. தாங்கள் காண்பதும் கேட்பதும் உண்மைதான். சிறிது யோசித்துப் பாருங்கள்; பழைய சம்பவங்களை நினைத்துப் பாருங்கள். என் சகோதரன் அருள்மொழிவர்மனைக் காவேரியில் முழுகிப் போகாமல் ஒரு மாதரசி காப்பாற்றியது நினைவிருக்கிறதா? அவள்தான் இளையராணி நந்தினியின் தாயார். இளைய ராணியைத் தாங்கள் மணம் புரிந்து அரண்மனைக்கு அழைத்துக் கொண்டு வந்த நாளில், என் தந்தை நினைவிழந்து விழுந்தது நினைவிருக்கிறதா? இளைய ராணியின் அன்னையைக் காண்பதாக நினைத்தே சக்கரவர்த்தி மூர்ச்சை அடைந்தார். அவள் இறந்து விட்டதாக வெகுகாலம் எண்ணிக் கொண்டிருந்தார். ஆகையால் திடீரென்று இளைய ராணியைப் பார்த்ததும் ஞாபகத்தை இழந்தார்….”

     பழுவேட்டரையருக்கு வேறு சில சம்பவங்களும் நினைவுக்கு வந்தன. நள்ளிரவில் நந்தினியை அவர் சுந்தரசோழ சக்கரவர்த்தியின் முன்னால் கொண்டுபோய் நிறுத்தியதும், அவளைக் கண்டு சக்கரவர்த்தி அலறியதும் அதற்கு நந்தினி கற்பித்துக் கூறிய காரணங்களும் அவருக்கு அப்பொழுது நினைவு வந்தன.

     “தாயே! நீ பேசுவது விளையாட்டு அல்ல என்பதை உணர்கிறேன். விதியின் விளையாட்டுத்தான் மிக விசித்திரமாயிருக்கிறது. இளையராணி உன் தமக்கை என்றால், ஆதித்த கரிகாலனுக்கும் அவள் சகோதரியாகிறாள். இந்த உறவு உனக்கு மட்டுந்தான் தெரியுமா, இன்னும் யார் யாருக்கெல்லாம் தெரியும்? சக்கரவர்த்திக்குத் தெரியுமா?

     “சக்கரவர்த்தி இரண்டு நாளைக்கு முன்பு வரையில் என்னுடைய பெரியன்னை இறந்துவிட்டதாகவே எண்ணிக் கொண்டிருந்தார். முந்தாநாள் அந்த மூதாட்டி நேரில் வந்தபோது கூடப் பேய் என்று எண்ணி விளக்கை விட்டு எறிந்தார், பிறகுதான் நம்பினார்…”

     “அதைப்பற்றிக் கேட்கவில்லை, அம்மா! இளைய ராணி தன் சகோதரி என்பது கரிகாலனுக்குத் தெரியுமா?”

     “அவனுக்கு இதற்குள் தெரிந்திருக்க வேண்டும். எனக்கு அவன் வாணர்குலத்து வீரர் ஒருவரிடம் ஓலை கொடுத்து அனுப்பியிருந்தான். அவரிடம் நான் சொல்லி அனுப்பினேன்…”

     “ஆகா! வந்தியத்தேவன் வல்லவரையனை சொல்கிறாயாக்கும்!”

     “ஆம், ஐயா!”

     “அவன் கரிகாலனிடம் சொல்லியிருப்பான் என்று தோன்றவில்லை. சொல்லியிருந்தாலும், கரிகாலன் நம்பியிருக்க மாட்டான். எனக்கே நம்பிக்கை உண்டாகவில்லையே? அவன் எப்படி நம்புவான்? இளைய ராணிக்கு இச்செய்தி தெரிந்திருக்க முடியாது; தெரிந்திருந்தாலும் பயனில்லை. சதிகாரர்கள் வேறு விதத்தில் தங்கள் நோக்கத்தை நிறைவேற்றிக் கொள்ளப் பார்ப்பார்கள். இன்றிரவு அதற்குக் கட்டாயம் முயற்சி செய்வார்கள். அம்மா! நீ தெரிவித்த செய்தி என்னுடைய பொறுப்பை இன்னும் பயங்கரமாக்குகிறது. இளையராணி நந்தினி, சகோதர ஹத்தி செய்யாமல் பாதுகாக்கும் கடமை எனக்கு ஏற்படுகிறது. நான் உடனே கடம்பூர் போகிறேன். நீங்கள் வந்த ரதத்தை எடுத்துக் கொண்டு போகிறேன். சக்கரவர்த்திக்கும், பொன்னியின் செல்வனுக்கும் ஒன்றும் நேராமல் பாதுகாப்பது உன்னுடைய பொறுப்பு!” என்றார்.

     “ஐயா! தாங்கள் கவலைப்பட வேண்டாம். நான் இதோ தஞ்சைக்குப் புறப்படுகிறேன். பழையாறையிலிருந்து வாகனம் தருவித்துக் கொண்டு போகிறேன். பொன்னியின் செல்வனைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படத் தேவையில்லை. அவன் பிறந்த நாளும் வேளையும் அவனைப் பாதுகாக்கும்!” என்றாள்.

     “பெண்ணே! ஜோதிடத்தை நம்பி அஜாக்கிரதையாக இருந்துவிடாதே! ஜோதிடர்கள் மனத்திற்குள் உண்மை தெரிந்திருந்தாலும் வெளிப்படையாகச் சொல்ல மாட்டார்கள்! இரண்டு பொருள் தொனிக்கும்படி ஏதேனும் கூறி வைப்பார்கள். காரியம் நடந்த பிறகு ‘முன்னமே சொல்லவில்லையா?’ என்பார்கள். ஜோதிடத்தை நம்பினாலும் ஜோதிடக்காரர்களை நம்ப வேண்டாம்!” என்று போகிற போக்கில் ஒரு சொல்லம்பைப் போட்டு விட்டுப் பழுவேட்டரையர் வெளியேறினார்.

     அவர் அப்பால் சென்ற சில வினாடி நேரத்துக்கெல்லாம் ஆழ்வார்க்கடியான் உள்ளே பிரவேசித்தான். “ஆம், ஆம்! தனாதிகாரி கூறியதை நான் ஆமோதிக்கிறேன். ஜோதிடத்தை நம்பினாலும், ஜோதிடக்காரர்களை நம்பவே கூடாது!” என்றான்.

14. வானதியின் சபதம்
     திடும் பிரவேசமாக உள்ளே புகுந்த ஆழ்வார்க்கடியானைப் பார்த்துக் குந்தவை, “திருமலை, நீ எப்படி இங்கே வந்து முளைத்தாய்? எதற்காக வந்தாய்?” என்று கேட்டாள்.

     “அம்மணி! எல்லாம் இந்த ஜோசியருடைய மோசடி வார்த்தையினால்தான்! இன்று காலையில் இவரிடம் ‘நான் போகும் காரியம் வெற்றிகரமாக முடியுமா?’ என்று கேட்டேன். ‘முடியும்’ என்று சொன்னார். ஆனால் இந்த இடத்தை விட்டுச் சிறிது தூரம் போகக் கூட முடியவில்லை. காரியம் வெற்றி பெறுவது எப்படி? ஆகையினால்தான் சற்று முன் பழுவேட்டரையர் கூறியதை நான் ஆமோதிக்கிறேன். இவருடைய ஜோதிட சாஸ்திரமே ஏமாற்றா அல்லது இவர்தான் வேண்டுமென்று ஏமாற்றினாரா என்று கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டு போக வந்தேன். பழுவேட்டரையரின் குரலை இங்கே கேட்டதும், இவர் பேரிலேயே எனக்கு சந்தேகம் ஊர்ஜிதப்பட்டது. ஆனால் தங்களை இங்கு நான் எதிர் பார்க்கவேயில்லை” என்றான்.

     “என்னை நீ எதிர்பார்த்திருக்க முடியாதுதான். நீ எதற்காக வந்தாய்? என்ன காரியம் வெற்றி அடையுமா என்று ஜோதிடரைக் கேட்டாய்? இரகசியம் ஒன்றுமில்லையே” என்றாள் இளவரசி.

     “தங்களுக்குத் தெரிய முடியாத இரகசியம் இருக்க முடியும்? சக்கரவர்த்தியின் கட்டளைப்படி நேற்றிரவே முதன் மந்திரி என்னை நாகப்பட்டினத்துக்குப் போகும்படி ஏவினார் இளவரசரைக் கையோடு அழைத்து வருவதற்காகத்தான். வழியில் செம்பியன் மாதேவியைப் பார்த்து அவரிடமும் ஓர் ஓலையைக் கொடுத்துப் போகும்படி ஏவினார்…. தாங்கள் எப்போது தஞ்சையிலிருந்து கிளம்பினீர்கள், தேவி?”

     “பொழுது விடிந்து சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு கிளம்பினோம். இதை ஏன் கேட்கிறாய், திருமலை?”

     “கொடும்பாளூர்ப் படைகள் தஞ்சைக் கோட்டையைச் சூழ்ந்து கொண்டு விட்டனவா என்று தெரிந்து கொள்வதற்காகக் கேட்டேன்.”

     “என்ன? என்ன?”

     “ஆம், தேவி! தங்களுக்குத் தெரியாதா, என்ன? நேற்றிரவு சக்கரவர்த்தியைப் பார்த்து விட்டு முதன் மந்திரி அவருடைய மாளிகைக்குத் திரும்பி வந்தபோது இரண்டு செய்திகள் காத்திருந்தன. ஒன்றுதான், நாகைப்பட்டினத்திலிருந்து இளவரசர் புறப்பட்டு வருகிறார்; பெரும் ஜனக்கூட்டம் புடைசூழ வந்து கொண்டிருக்கிறார் என்பது…”

     “அதை நானும் இன்று காலை அறிந்தேன். என் தம்பியை இங்கே தடுத்து நிறுத்திக் கொள்வதற்காகவே புறப்பட்டு வந்தேன். இன்னொரு செய்தி என்றாயே, அது என்ன?”

     ஆழ்வார்க்கடியான் வானதியைச் சுட்டிக்காட்டி, “அம்மா! இந்தக் கொடும்பாளூர் இளவரசியை எதற்காக அழைத்து வந்தீர்கள்?” என்று கேட்டான்.

     “அவள் எப்போதும் வருவது போல் இப்போதும் வந்தாள்; அழைத்து வந்தேன், எதற்காகக் கேட்டாய்?”

     “இரண்டாவது செய்தியை இந்த இளவரசி இருக்கும்போது சொல்லத் தயக்கமாய் இருக்கிறது.”

     “சொல், திருமலை! இவள் எனக்கு எவ்வளவு அந்தரங்கமானவள் என்பது உனக்குத் தெரியாதா? எனக்குத் தெரியக் கூடியது எதுவும் இவளுக்கும் தெரியலாம்…”

     “ஆனாலும் இந்த இளவரசிக்குச் சம்மந்தப்பட்ட காரியம் அது. தென்திசைச் சேனாதிபதி பூதி விக்கிரம கேசரி ஒரு மாபெரும் சைன்யத்தைத் திரட்டிக் கொண்டு தஞ்சைக் கோட்டையை நெருங்கி வந்து கொண்டிருக்கிறார் என்று நேற்றிரவு முதன் மந்திரிக்குச் செய்தி வந்தது. சேனாதிபதியிடமிருந்து ஓர் ஓலையும் முதன் மந்திரிக்கு வந்தது. சக்கரவர்த்தியைத் தஞ்சைக் கோட்டையிலும், சின்ன இளவரசரை ஏதோ ஓர் இரகசிய இடத்திலும் பழுவேட்டரையர்கள் சிறைப்படுத்தி வைத்திருப்பதாக அதில் குற்றம் சாட்டியிருந்தது. பழுவேட்டரையர்கள், தனாதிகாரி பொறுப்பையும், தஞ்சைக் காவல் பொறுப்பையும், உடனே விட்டு நீங்க வேண்டும் என்றும், இளவரசரைக் கொண்டு வந்து ஒப்புவிக்க வேண்டும் என்று எழுதியிருந்தது. இல்லாவிட்டால் இன்று மாலைக்குள் தஞ்சைக் கோட்டையைச் சுற்றி முற்றுகை ஆரம்பமாகி விடும் என்று எழுதியிருந்தது. அம்மணி! தஞ்சைக்குத் தெற்குத் திசையிலும், மேற்குத் திசையிலும் ஏற்கனவே கொடும்பாளூர் படைகள் நெருங்கி வந்து விட்டனவே? தங்களுக்குத் தெரியாதா?”

     “தெரியாது, முதன் மந்திரி இதைப்பற்றி ஒரு வார்த்தையும் என்னிடம் சொல்லவில்லையே?”

     “சொல்லியிருந்தால், நீங்கள் ஒருவேளை தஞ்சைக் கோட்டையை விட்டுப் புறப்பட்டிருக்க மாட்டீர்கள். முக்கியமாக, கொடும்பாளூர் இளவரசியை உடனே வெளியேற்றிவிட முதன் மந்திரி விரும்பியிருக்கலாம்…”

     “அது ஏன்? இவள் அங்கு இருந்தால் என்ன நேர்ந்து விடும்?”

     “இந்த இளவரசியைச் சின்னப் பழுவேட்டரையர் ஒருவேளை சிறைப்படுத்தினாலும் படுத்தி விடுவார்…”

     “அவ்வளவு துணிச்சல் அவருக்கு வந்து விடுமா? மெய்யாகவே இதை நீ சொல்லுகிறாய்?”

     “ஆம், தேவி! மேலும் தென்திசைச் சேனாதிபதி சொல்லி அனுப்பிய செய்தியைக் கேட்டால், தாங்களே அறிந்து கொள்வீர்கள்…”

     “என்ன? மேலும் என்ன?”

     “இளவரசர் அருள்மொழிவர்மருக்கும், கொடும்பாளூர் இளவரசி வானதி தேவிக்கும் உடனே திருமணம் நடத்தியாக வேண்டும். ஆதித்த கரிகாலர் தமக்கு இராஜ்யம் வேண்டாம் என்று சொல்வதால் அருள்மொழிச் சோழரையே அடுத்த பட்டத்துக்கு உரியவராக யுவராஜ பட்டாபிஷேகம் செய்ய வேண்டும் என்றும் கேட்டிருக்கிறார். இதற்கெல்லாம் சம்மதிக்காவிட்டால் தஞ்சைக் கோட்டையை மூன்றே நாளைக்குள் தரை மட்டமாக்கி விடுவேன் என்று சொல்லி அனுப்பியிருக்கிறார். சோழநாட்டு மக்கள் தம்மை ஆதரிப்பதாகவும் தெரிவித்திருக்கிறார்…”

     இதையெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருந்த வானதி. “அக்கா! என் பெரியப்பாவுக்குத் திடீரென்று பைத்தியம் பிடித்து விட்டதா, என்ன?” என்று ஆத்திரத்துடன் கேட்டாள்.

     “ஏன் வானதி அப்படிச் சொல்கிறாய்? வெகு காலமாகப் பலர் மனத்தில் இருந்த விஷயத்தையே உன் பெரியப்பா இப்போது பகிரங்கமாக அறிவித்திருக்கிறார். பழுவேட்டரையர்கள் ‘மதுராந்தகனுக்குப் பட்டம் கட்ட வேண்டும்’ என்ற முயற்சி தொடங்கியிருப்பதினால் கொடும்பாளூர் மன்னரும் திருக்கோவலூர் மலையமானும் இவ்விதம் வெளிப்படையாகச் சொல்ல ஆரம்பித்திருக்கிறார்கள்…”

     “ஆம், தாயே! திருக்கோவலூர் மலையமான் கூட இதற்குள் ஒரு பெரிய சைன்யத்துடன் கடம்பூர் கோட்டைக்குச் சமீபம் வந்திருப்பார். என்னிடம் அவர் பேசியதிலிருந்தே அவ்வாறு தான் ஊகித்தேன். முதன் மந்திரிக்கும் தகவல் கிடைத்திருக்கிறது…”

     “ஆனால் இப்போது நான் அறிந்திருக்கும் செய்திகள் அவர்கள் இருவருக்கும் தெரியாது. அவர்கள் இரண்டு பேருடனும் நான் பேசி உள்நாட்டுச் சண்டை நேராமல் தடுத்தாக வேண்டும். எப்படிச் செய்யப் போகிறேனோ, தெரியவில்லை…”

     “தாயே ! நிலைமை இப்போது மிகவும் முற்றிப் போய் விட்டது. இனிமேல் ஒரு பெரிய பாரத யுத்தம் நடந்தே தீரும் போலிருக்கிறது…”

     “இதைப் பாரத யுத்தம் என்று கூறியது ரொம்ப சரி, திருமலை! இப்போது யுத்தம் மூண்டால் அது ஒரு சகோதரச் சண்டையாகத்தான் இருக்கும். உற்றார் உறவினருக்குள்ளே நிகழும் சர்வ நாச யுத்தமாக இருக்கும். வானதி! இதைக் கேள்! என் பாட்டனாரின் தகப்பனார் புகழ்பெற்ற பராந்தக சக்கரவர்த்தி, பழுவேட்டரையர் குலத்தில் பெண் கொண்டார். அவருடைய மகள், – என் சிறிய பாட்டி, – கொடும்பாளூரின் அரசரை மணந்து கொண்டார். என் பாட்டனார் அரிஞ்சயர் கொடும்பாளூர்ப் பெண்ணை மணந்து கொண்டார். என் தந்தையோ திருக்கோவலூர் மலையமான் மகளை மணந்திருக்கிறார். இப்படி இந்த மூன்று குல மன்னர்களும் எங்கள் குலத்துடன் நெருங்கிய உறவு பூண்டவர்கள். ஒன்றுக்குள் ஒன்றாகக் கலந்து போனவர்கள். ஆயினும் அவர்கள் இப்போது கச்சை கட்டிக் கொண்டு சண்டைக்கு ஆயத்தமாகி வருகிறார்கள்! இந்த விதியை என்னவென்று சொல்கிறது – இவர்களுடைய சண்டையினால் சோழ ராஜ்யமே அழிந்துவிடும் போலிருக்கிறது!”

     “அக்கா! எனக்குப் அதைப் பற்றியெல்லாம் கவலை இல்லை. எப்படியாவது சண்டை போட்டுக் கொண்டு சாகட்டும். ஆனால் இதில் என் பெயரை என் பெரிய தகப்பனார் எதற்காக இழுக்க வேண்டும்? உடனே திரும்பிப்போய் என் பெரியப்பாவைப் பார்த்து சண்டை பிடிக்கவேண்டும் என்று தோன்றுகிறது…”

     “அதனால் என்ன பயன், கண்ணே? நீ சொல்வதை உன் பெரிய தகப்பனார் கேட்க மாட்டார். நீயும் நானும் சேர்ந்து மன்றாடினாலும் பயன்படாது. சிறு வயதுப் பெண்களாகிய நாம் சொல்வதை உன் பெரியப்பாவைப் போன்ற கிழவர்கள் கேட்க மாட்டார்கள். என் தம்பி அருள்மொழிவர்மன் மூலமாகத்தான் இந்தச் சண்டை நேராமல் தடுக்கமுடியும். திருமலை! நீ போனவன் ஏன் திரும்பி வந்தாய்? அருள்மொழி இப்போது எங்கே இருக்கிறானாம்?”

     “திருவாரூரிலிருந்து நேற்றிரவே புறப்பட எண்ணியதாகக் கேள்வி. ஆனால் வழியெல்லாம் ஒரே வெள்ளக்காடாக இருப்பதால் வர முடியவில்லையாம். நானும் பழையாறைக்கு அப்பால் போகப் பார்த்து முடியாமல் திரும்பி வந்தேன். குடமுருட்டி உடைப்பெடுத்து ஒரே சமுத்திரமாகச் செய்திருக்கிறது…”

     “எப்படியும் வெள்ளம் வடியும். அதற்குப் பிறகு அருள்மொழி இந்த வழியாக வந்துதானே ஆகவேண்டும்? அதுவரை காத்திருக்க வேண்டியதுதான். அதற்குள் தஞ்சையில் ஏதேனும் விபரீதம் நேர்ந்து விடப்போகிறதே என்று கவலையாயிருக்கிறது. திருமலை! நீ உடனே தஞ்சாவூர் திரும்பிப் போய்க் கொடும்பாளூர் மன்னரைக் கண்டு நான் சொல்லும் செய்தியைச் சொல்ல முடியுமா? அருள்மொழி வரும் வரையில் தஞ்சைக் கோட்டையை முற்றுகையிட வேண்டாம் என்று தெரிவிப்பாயா?”

     “அக்கா! நானும் இவருடன் தஞ்சைக்குப் போகட்டுமா?”

     “நீ இந்த மனிதருடன் போய் என்ன செய்வாய், என் கண்ணே?”

     “போய் என் பெரிய தகப்பனாருடன் சண்டை பிடிப்பேன்.”

     “என்னவென்று சண்டை பிடிப்பாய்? உன் பேச்சை அவர் கேட்டுச் சண்டையை நிறுத்தி விடுவாரா?”

     “சண்டையை நிறுத்தினால் நிறுத்தட்டும்; நிறுத்தாவிட்டால் எப்படியாவது நாசமாகப் போகட்டும். என் பெயரை இதில் இழுக்க வேண்டாம் என்று வற்புறுத்துவேன்.”

     “உன் பெயரை இழுக்கிறார்களா? அது எதற்காக?”

     “சற்று முன் இந்த வீர வைஷ்ணவர் சொன்னதை நீங்கள் கேட்கவில்லையா, அக்கா?” என்று வானதி கூறி வெட்கத்தினால் தலை குனிந்தாள்.

     “உன்னைப் பற்றி யார் என்ன சொன்னார்கள்? திருமலை! நீ இந்தப் பெண்ணைப்பற்றி என்ன சொன்னாய்?”

     “இவரைப் பொன்னியின் செல்வருக்கு மணம் செய்விக்க வேண்டும் என்று சேனாதிபதி வற்புறுத்துவதைப் பற்றிச் சொன்னேன் அல்லவா? அதைக் குறிப்பிடுகிறார் போலிருக்கிறது!”

     “வானதி! அதில் என்ன உனக்கு ஆட்சேபம்? பொன்னியின் செல்வனை மணந்து கொள்வதற்கு உனக்குப் பிரியம் இல்லையா?”

     “பிரியம் இருக்கிறதோ, இல்லையோ. அதைப்பற்றி இப்போது என்ன பேச்சு? கல்யாணத்தையும், பட்டங்கட்டுவதையும் என் பேரில் தந்தை சேர்த்துப் பிரஸ்தாபிப்பதைத்தான், நான் ஆட்சேபிக்கிறேன். என்னைச் சோழ சிம்மாசனத்தில் ஏற்றுவிப்பதற்காகவே என் பெரிய தந்தை இந்தச் சண்டையை ஆரம்பிக்கிறார் என்றல்லவா ஏற்படுகிறது?…”

     இச்சமயத்தில் ஒரு பெண்ணின் குரல், “கொடும்பாளூர் இளவரசிக்குச் சிம்மாசனம் ஏறுவது என்றாலே ரொம்ப வெறுப்புப் போலிருக்கிறது!” என்று கூறியதைக் கேட்டு எல்லாரும் அக்குரல் வந்த இடத்தைப் பார்த்தார்கள். அங்கே ஓடக்காரப் பெண் பூங்குழலி நின்று கொண்டிருந்தாள்.

     குந்தவை அவளை வியப்புடன் பார்த்து, “பெண்ணே! நீ எப்படி இங்கே வந்தாய்? இன்று காலை உன்னையும், ஈழத்து ராணியையும் காணாமல் நாங்கள் தேடி அலைந்தோமே? உன் அத்தை எங்கே?” என்று கேட்டாள்.

     “தேவி! மன்னிக்க வேண்டும்! என் அத்தை என்னைப் பலவந்தமாகப் பழுவூர் அரண்மனையின் சுரங்க வழியாகப் பிடித்து இழுத்துக் கொண்டுவந்து கோட்டைக்கு வெளியே அனுப்பி விட்டாள். நான் தஞ்சை அரண்மனையில் ஒருநாள் இருப்பது கூட என் அத்தைக்குப் பிடிக்கவில்லை! எனக்கும் அரண்மனை வாழ்வு பிடிக்கவில்லைதான்! கொடும்பாளூர் இளவரசிக்குச் சிம்மாசனமே வெறுத்துப் போயிருக்கும்போது, என்னைப் போன்றவர்களுக்கு அரண்மனையில் வசிக்க எப்படிப் பிடிக்கும்?” என்றாள் பூங்குழலி.

     “பெண்ணே! எதையோ கேட்டால், எதையோ சொல்லுகிறாயே? உன் சித்தம் சரியான நிலையில் இல்லை போலிருக்கிறதே?” என்றாள் குந்தவை.

     “அக்கா! அவள் சித்தம் சரியாகத்தான் இருக்கிறது. என்னைக் கேவலப்படுத்துவதற்காக வேண்டுமென்று இப்படிப் பேசுகிறாள். நான் சோழநாட்டின் சிம்மாதனம் ஏறி மகாராணி ஆகவேண்டும் என்ற ஆசை கொண்டிருக்கிறேனாம்! அதற்காகத் தான் தங்கள் தம்பியை – பொன்னியின் செல்வரை – மணக்க விரும்புகிறேனாம்! இவளுடைய மனசு எனக்கு நன்றாய்த் தெரிந்திருக்கிறது” என்றாள் வானதி.

     “பாம்பின் கால் பாம்பு அறியும் என்ற பழமொழி பொய்யாகப் போகுமா?” என்றாள் பூங்குழலி.

     “பெண்களே! நிறுத்துங்கள்! எந்தச் சமயத்தில் என்ன பேசுவது என்றே உங்களுக்குத் தெரியவில்லை. பூங்குழலி! உன் அத்தை இப்போது எங்கே இருக்கிறாள்?” என்று குந்தவை கேட்டாள்.

     “பழுவூர் மாளிகையைச் சேர்ந்த பொக்கிஷ நிலவறையில் இருக்கிறாள்…”

     “எதற்காக?”

     “அங்கே ஒரு கொலைகாரன் கையில் வேலுடன் ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறான். ஆகா! அவனை நாங்கள் இருவரும் இன்று அதிகாலையில் படுத்தி வைத்த பாட்டை நினைத்தால்! எங்கள் இருவரையும் இரண்டு பெண் பேய்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டு அவன் மிரண்டு போய் அங்குமிங்கும் ஓடியதை எண்ணினால்…!” என்று கூறிவிட்டுப் பூங்குழலி கலகலவென்று சிரித்தாள்.

     இந்தப் பெண்ணுக்குச் சித்தப் பிரமைதான் என்று குந்தவை மனதில் எண்ணிக்கொண்டு, “அப்புறம் சொல்! அவன் யார்? எதற்காக ஒளிந்திருக்கிறான்? உங்களுக்கு எப்படி அது தெரிந்தது?” என்று கேட்டாள்.

     “அதெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது, தேவி! என் அத்தைக்கு வாய் பேச முடியவிட்டாலும் காது கேளாவிட்டாலும், நமக்கெல்லாம் தெரியாத விஷயங்களைத் தெரிந்துகொள்ளும் அதிசயமான சக்தி உண்டு. அரண்மனையில் உள்ள யாரோ ஒருவரைக் கொல்லுவதற்காக அவன் அங்கே காத்திருக்கிறான் என்று எப்படியோ அறிந்து கொண்டாள். தேவி! பத்துத் தலை இராவணேசுவரனுடைய கைகளை உடைப்பதற்கு என் அத்தைப் பிரயத்தனப்பட்டாளே? அது எதற்கு என்று தெரியுமா?”

     “தெரியாது; உனக்குத் தெரிந்தால் உடனே சொல்லு!”

     “என் அத்தை இராவணன் கரங்களைத் தகர்க்க முயன்றதைப் பார்த்தபோது நீங்கள் எல்லாரும் அவளைப் பிச்சி – பைத்தியக்காரி என்று நினைத்தீர்கள். ஆனால் என் அத்தை பிச்சி அல்ல. அந்த இராவணன் கைகளுக்கு மத்தியிலேதான் பழுவேட்டரையரின் நிலவறைப் பொக்கிஷத்துக்குப் போகும் சுரங்கப்பாதை இருக்கிறது.”

     “ஆகா! அப்படியா?” என்று குந்தவை அதிசயித்தாள்.

     “ஈழத்து ஊமை ராணி சக்கரவர்த்தியின் அரண்மனைக்கு எப்படி வந்தாள் என்பதும் தெரிகிறது!” என்றான் ஆழ்வார்க்கடியான்.

     “இத்தனை நாளும் அரண்மனையிலிருந்த நமக்கு அப்படி ஒரு சுரங்க வழி இருப்பது தெரியாமற் போயிற்றே? இருக்கட்டும், நீ ஏன் உடனே அரண்மனைக்கு வந்து எங்களிடம் இதையெல்லாம் சொல்லவில்லை? உன் அத்தையைத் தனியாக விட்டுவிட்டு ஏன் வந்துவிட்டாய்?” என்றாள் இளையபிராட்டி.

     “அத்தையின் பிடிவாதந்தான் காரணம். அங்கே ஒளிந்திருப்பவனைத் தான் பார்த்துக்கொள்வதாகச் சொல்லி என்னை வெளியே அனுப்பிவிட்டாள்!”

     “ஏன்? ஏன்? அதைவிட முக்கியமான காரியம். எதற்காகவாவது உன்னை அனுப்பினாளா?”

     “ஆம், அம்மணி!”

     “அது என்ன பெண்ணே?”

     “பொன்னியின் செல்வருக்கும் ஏதோ ஆபத்து வரப் போகிறது என்று என்னுடைய அத்தை தன் அதிசய சக்தியினால் தெரிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். அவர் இருக்குமிடத்துக்குப் போகும்படி என்னை அனுப்பினாள்!”

     “ஆகா! பொன்னியின் செல்வன் இருக்குமிடத்தை தேடித் தான் நீ போய்க்கொண்டிருந்தாயா? அப்படியானால் ஏன் நின்று விட்டாய்?”

     “இல்லை, தேவி! உண்மையைச் சொல்லிவிடுகிறேன். அரண்மனைக் காரியங்களில் இனிமேல் தலையிடுவதில்லையென்று தீர்மானித்து விட்டேன். கோடிக்கரைக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தேன்; வழியில் இந்த வீர வைஷ்ணவன் என்னைச் சந்தித்து இங்கே அழைத்துக் கொண்டு வந்தான்!… நீங்கள் இருப்பது தெரிந்திருந்தால் வந்திருக்க மாட்டேன்!”

     “பெண்ணே! அரண்மனை உனக்கு ஏன் அவ்வளவு வெறுத்துப் போய்விட்டது? எங்களை ஏன் பிடிக்காமல் போய் விட்டது? உன்னை யார் என்ன செய்துவிட்டார்கள்?” என்று இளையபிராட்டி குந்தவை கேட்டாள்.

     “என்னை யாரும் எதுவும் செய்துவிடவில்லை. யார் பேரிலும் எனக்குக் குறையும் இல்லை. சில பேருக்குச் சிம்மாதனம் பிடிக்காமலிருப்பதுபோல் எனக்கும் அரண்மனை வாழ்வு பிடிக்கவில்லை, அவ்வளவுதான்!” என்று பூங்குழலி கூறிவிட்டு, வானதியைக் கடைக் கண்ணால் பார்த்து நகைத்தாள்.

     அதைக் கவனித்து வானதி ஆவேசம் வந்தவள் போல் ஓர் அடி முன்னால் வந்து கூறினாள்:- “அக்கா! இவள் மறுபடியும் என்னைத் தான் ஏசிக் காட்டுகிறாள். நான் சொல்கிறேன்; கேளுங்கள், தங்கள் திருப்பாதங்களின்மீது ஆணையாகச் சொல்கிறேன். ஆகாசவாணி, பூமாதேவி சாட்சியாகச் சபதம் செய்கிறேன். பொன்னியின் செல்வர் இந்தக் கண்டத்திலும் தப்பிப் பிழைத்தாரானால், அவர் மனமுவந்து என்னைக் கரம் பிடித்து மணந்து கொண்டாரானால், அத்தகைய பெரும் பேறு எனக்குக் கிடைத்ததானால், தஞ்சை அரண்மனைச் சிம்மாதனத்தில் நான் ஒருநாளும் உட்காரவே மாட்டேன் இது சத்தியம்! சத்தியம்!”

15. கூரை மிதந்தது!
     அச்சந்தர்ப்பத்தில் கொடும்பாளூர் இளவரசி இம்மாதிரி ஒரு சபதத்தைச் செய்வாள் என்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை. அதைக் கேட்டு அனைவரும் திகைத்துப் போனார்கள்.

     இளையபிராட்டி கோபமும் பரிதாபமும் கலந்து பொங்கிய குரலில், “பெண்ணே! இது என்ன சபதம்? எதற்காகச் செய்தாய்? இப்படியும் ஒரு மூடத்தனம் உண்டா? ஏதோ வெறி பிடித்தவள் போல அல்லவா பிதற்றிவிட்டாய்?” என்றாள்.

     “இல்லை, அக்கா! இல்லை! எனக்கு வெறி இல்லை. என் அறிவு தெளிவாயிருக்கிறது. பல நாளாக யோசித்து என் மனத்திற்குள் முடிவு செய்து வைத்திருந்ததையே இப்போது பலர் அறியக் கூறினேன்” என்றாள் வானதி.

     அதற்குக் குந்தவை மறுமொழி சொல்வதற்குள் பூங்குழலியின் சிரிப்பு அவள் கவனத்தைக் கவர்ந்தது. அந்தப் பெண்ணுக்கு உண்மையிலேயே இப்போது வெறி பிடித்துவிட்டது போலத் தோன்றியது. முதலில் கலகலவென்று சிரித்தாள். பிறகு முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு விம்மி விம்மி அழுதாள். பின்னர் திடீரென்று அழுகையை நிறுத்திவிட்டு மெல்லிய குரலில்,

     “அலைகடலும் ஓய்ந்திருக்க
     அகக்கடல்தான் பொங்குவதேன்?”
என்று பாடத் தொடங்கினாள்.

     குந்தவை ஆழ்வார்க்கடியானைப் பார்த்து, “இந்த இரண்டு பெண்களும் சேர்ந்து என் மனத்தையும் குழப்பிப் பைத்தியமாக்கி விடுவார்கள் போலிருக்கிறது. திருமலை! இளவரசரைப் பார்க்கப் புறப்பட்டவன் இவளை எதற்காக இங்கு அழைத்துக் கொண்டு திரும்பி வந்தாய்?” என்று கேட்டாள்.

     “தேவி! பொன்னியின் செல்வரைச் சந்திப்பதற்குத்தான் புறப்பட்டுச் சென்றேன். வழியெல்லாம் ஒரே வெள்ளமாயிருந்தபடியால் போக முடியவில்லை. என்னைப் போலவே இவளும் தடைப்பட்டு நின்றதைப் பார்த்தேன். படகு சம்பாதித்துக் கொடுத்தால் தள்ளிக்கொண்டு போய்த் திருவாரூர் சேர்ப்பதாகச் சொன்னாள். அதற்காக ஜோதிடரிடம் திரும்பி வந்தேன். கோயிலுக்குப் பக்கத்தில் தங்கள் ரதப் படகைப் பார்த்ததும் சந்தோஷமாயிற்று. தங்களிடம் கேட்டுப் படகு வாங்கிச் செல்லலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் பழுவேட்டரையர் ரதத்தோடு படகையும் கொண்டு போய் விட்டார்!” என்றான் ஆழ்வார்க்கடியான்.

     “இப்போது என்ன யோசனை சொல்கிறாய்? பழுவேட்டரையர் கூறியதையெல்லாம் நீயும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாய் அல்லவா?” என்றாள் குந்தவை.

     “ஆம் தாயே! அதைக் கேட்ட பிறகு இங்கே வீண்போகும் ஒவ்வொரு நிமிஷமும் ஒரு யுகமாகத் தோன்றுகிறது. இந்தப் பெண் சொல்வதிலிருந்தும் சக்கரவர்த்தியை உண்மையிலேயே பயங்கரமான அபாயம் நெருங்கியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. அது முதன் மந்திரிக்குக் கூடத் தெரியாது. ஆகையால் தாங்கள் கொடும்பாளூர் இளவரசியை அழைத்துக் கொண்டு உடனே தஞ்சாவூருக்குச் செல்லுங்கள். கொடும்பாளூர் படைகள் ஒருவேளை கோட்டையை முற்றுகையிட்டிருந்தால் தங்களைத் தவிர யாராலும் அப்படைகளைத் தாண்டிக் கொண்டு போக முடியாது. வானதி தேவியும் தங்களுடன் வந்தால் அதிக வசதியாகப் போய்விடும். நான் இந்த ஓடக்காரப் பெண்ணைச் சமாதானப்படுத்தி அழைத்துக் கொண்டு, ஒரு படகு சம்பாதித்துக் கொண்டு பொன்னியின் செல்வரிடம் போகிறேன். ஜோதிடரின் சீடனைப் படகு கொண்டு வருவதற்காக ஏற்கனவே அனுப்பி விட்டேன்!” என்றான் ஆழ்வார்க்கடியான்.

     வானதி திடுக்கிட்டு எழுந்தவள் அவனை வெறிக்கப் பார்த்து, “முடியாது! முடியாது! பொன்னியின் செல்வரிடந்தான் போவேன்! செத்தாலும் அவர் காலடியிலேதான் சாவேன்!” என்றாள்.

     அதைக் கேட்ட பூங்குழலி, ‘கிறீச்’ என்ற குரலில், “வைஷ்ணவரே! நான் உம்முடன் வரமுடியாது! கோடிக்கரையில் என் காதலர்கள் என்னை அழைத்திருக்கிறார்கள்! நள்ளிரவில் நெருப்பைக் கக்கும் என் காதலர்கள் என்னை அழைக்கிறார்கள்! இளவரசி ஓலை கொடுத்து அனுப்பினாரே, அந்த வாணர்குல வீரருக்குக்கூட என் காதலர்களை நான் காட்டினேன். அவர்களிடம் நான் போகவேண்டும்!” என்று கூவினாள்.

     இதுவரையிலும் இவர்களுடைய சம்பாஷணையில் கலந்து கொள்ளாமல் எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டு திகைத்து நின்ற ஜோதிடர் இப்போது குறுக்கிட்டார். “அம்மா! அம்மா! எல்லாரும் சற்றுச் சும்மா இருங்கள்!” என்று இரைந்து கத்தினார்.

     ஒரு நிமிடம் அங்கே பேச்சின் ஒலி நின்றிருந்தது. அப்போது வேறோர் ஒலி, – ரோமாஞ்சனத்தை உண்டாக்கும்படியான பேரொலி, – புயல் அடிக்கும்போது அலை கடலில் உண்டாகும் இரைச்சலையொத்த பேரோசை – கேட்டது.

     “தாய்மார்களே! இந்தச் சந்தர்ப்பம் பார்த்து நீங்கள் இந்தப் பாவியின் குடிசைக்கு வந்தீர்களே! நான் நாட்டுக்கெல்லாம் ஜோதிடம் சொல்லி வந்தவன். உங்களுக்கு எச்சரிக்கை செய்து அனுப்பாமல் இருந்து விட்டேனே?” என்று ஜோதிடர் புலம்பினார்.

     “ஐயா! இது என்ன? புதிய அபாயம் எங்களுக்கு என்ன வருகிறது?” என்று குந்தவை கேட்டாள்.

     “தாயே! அரசலாற்றில் வெள்ளம் பெருகி வடகரையை உடைத்துக் கொள்ளும் போலிருக்கிறது என்று காலையிலேயே என் சீடன் சொன்னான். அரசலாறு உடைத்துக் கொண்டால் அந்த ஜலமெல்லாம் காவேரியில் வந்து விழும். காவேரி கரை புரண்டால் இந்த ஏழையின் வீடு அடியோடு முழுகிப் போய்விடும். காவேரிக்கு வெகு சமீபத்தில் இந்த வீடு இருக்கிறது. வாருங்கள்! வாருங்கள்! வெளியே வாருங்கள்!” என்று ஜோதிடர் கதறிக் கொண்டு, வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடினார்.

     எல்லாரும் அவரைத் தொடர்ந்து வெளியேறினார்கள். பீதி கொண்ட முகத் தோற்றத்துடன் ஜோதிடர், “அதோ!” என்று சுட்டிக் காட்டினார். அவர் சுட்டிக் காட்டிய தென்மேற்குத் திசையில் ஓர் அபூர்வமான காட்சி தென்பட்டது. அரைத் தென்னை மரம் உயரமுடைய ஒரு பசுமையான சுவர், – நீண்டு படர்ந்து ஓரளவு வளைந்திருந்த விசாலமான சுவர், – அந்த வீட்டை நோக்கி இரைச்சலிட்டுக் கொண்டு வந்ததைக் கண்டார்கள். காவேரியின் கரை உடைந்து நீர் வெள்ளம் அப்படிச் சுவரைப் போல் நகர்ந்து வருகிறது என்பதை அங்கிருந்த அனைவரும் ஒரு நொடியில் அறிந்து கொண்டார்கள்.

     “அம்மா! வாருங்கள்! எல்லாரும் ஓடி வாருங்கள்! அம்மன் கோவில் மண்டபத்தின் மீது ஏறி நிற்கலாம்! தப்ப வேறு மார்க்கம் இல்லை! திருமலை என் சீடனைப் படகு கொண்டுவர அனுப்பியதே நல்லதாய்ப் போயிற்று! ஓடி வாருங்கள்!” என்று சொல்லிக் கொண்டே ஜோதிடர் வழி காட்டினார்.

     மற்றவர்களும் அவரைப் பின்பற்றினார்கள். பூங்குழலியின் வெறியெல்லாம் இப்போது போய் விட்டது. “தேவி! தாங்கள் சிறிதும் அஞ்ச வேண்டாம். இதைக் காட்டிலும் எத்தனையோ பெரிய வெள்ளங்களை நான் சமாளித்திருக்கிறேன்!” என்று கூறிக் கொண்டே அவள் ஓடினாள். எல்லாருக்கும் முன்னதாகக் கோவில் மண்டபத்தை அடைந்து அதில் தாவி ஏறினாள்.

     இதற்குள் வெள்ளம் கோவில் அருகிலும் வந்து சூழ்ந்து கொண்டு விட்டது. கீழே நின்றவர்களின் முழங்கால் வரை ஏறிவிட்டது. ஜோதிடரும், ஆழ்வார்க்கடியானும் தத்தித் தடுமாறி மண்டபத்தின் மீது ஏறினார்கள். குந்தவையும், வானதியும் மட்டும் இன்னும் கீழே நின்றார்கள். இருவரும் ஏற முயன்றார்கள், மேலேயிருந்த பூங்குழலி இளையபிராட்டியின் கைகளைப் பிடித்துத் தூக்கி விட்டாள். வானதி மட்டும் கீழே நின்றாள். அவள் இரண்டு தடவை ஏற முயன்று இரண்டு தடவையும் கைதவறி விட்டு விட்டாள்.

     மேலே இருந்த இரு பெண்மணிகளும் அவளைப் பிடித்து மண்டபத்தில் தூக்கிவிட முயன்றார்கள். பூங்குழலி ஒரு கரத்தையும் இளைய பிராட்டி குந்தவை ஒரு கரத்தையும் பிடித்துத் தூக்கினார்கள். வானதி சட்டென்று நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவளுடைய ஒரு கரத்தைப் பூங்குழலி பிடித்துக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. உடனே அந்தக் கையை உதறினாள். அவள் பிடியிலிருந்து கையை விடுவித்துக் கொண்டாள்.

     அந்த வேகத்தில் குந்தவை பிடித்திருந்த கரமும் நழுவி விட்டது. வானதி தொப்பென்று விழுந்தாள்; தண்ணீரிலேதான் விழுந்தாள். அதற்குள் தண்ணீர் அவளுடைய கழுத்துவரையில் ஏறி விட்டது. கால் நிலை கொள்ளவில்லை; வானதி தண்ணீரில் மிதந்தாள். வெள்ளம் அவளை அடித்துக் கொண்டு போயிற்று.

     இவ்வளவும் ஒரு கணத்தில் நடந்து விட்டது; மண்டபத்தின் மேலேயிருந்தவர்கள், “ஆ!” என்று பரிதாபமாகக் கதறினார்கள்.

     சில கண நேரத்துக்குள் வெள்ளம் வானதியை ஜோதிடர் வீட்டுக் கூரைமேல் கொண்டு போய்ச் சேர்த்தது. அந்தக் கூரை மேல் அவள் ஏறிக்கொண்டாள். “நல்ல வேளை! அபாயம் ஒன்றுமில்லை!” என்று எண்ணினாள்.

     மண்டபத்தின் மேலிருந்தவர்களும் அவளைப் பார்த்தார்கள். வீட்டுக் கூரை மீது தொத்திக் கொண்டதைப் பார்த்தார்கள். அவர்களும், ‘நல்ல வேளை! அபாயம் ஒன்றுமில்லை. படகு வந்ததும் அவளை எப்படியும் தப்புவிக்கலாம்!’ என்று கருதினார்கள்.

     “கூரையை விட்டுவிடாதே! கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொள்!” என்று பலமாகக் கத்தினார்கள். வானதி ஜோதிடர் வீட்டுக் கூரையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டாள். சிறிது நேரத்துக்கெல்லாம் அந்தக் கூரையே அசைவது போலத் தோன்றியது. ‘அடடா! வீடு இடிந்து விழுகிறதா, என்ன?’ ஆம்; ஜோதிடர் வீட்டுச் சுவர்கள் இடிந்து விழுந்து விட்டன. ஆனால் கூரை மட்டும் விழவில்லை! கூரை, வெள்ளத்தில் மிதக்கத் தொடங்கி விட்டது.

     வானதி அந்தக் கூரையைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொண்டு மிதந்தாள். கோவில் மண்டபத்தை நோக்கித் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

     “அக்கா! நான் அவரைப் பார்க்கப் போகிறேன். பொன்னியின் செல்வரைப் பார்க்கப் போகிறேன். காவேரித்தாய் என்னை அவரிடம் கொண்டு போகிறாள்!” என்று கூவினாள்.

     அவள் கூறியது அவர்கள் காதில் விழுந்திருக்கும். முக்கியமாகப் பூங்குழலியின் காதில் விழுந்திருக்கும், என்று மனப்பூர்வமாக நம்பினாள்.

     ஜோதிடர் வீட்டுக் கூரை வெள்ளத்தில் மிதந்து சென்று கொண்டிருந்தது. வானதியும் போய்க்கொண்டிருந்தாள்.