🍁தளத்தில் கதைகளை வாசிக்கும் அன்பானவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். தங்கள் கருத்தை comments மூலமாக பகிர்ந்து உற்சாகமூட்டவும். பேரன்பும் நன்றிகளும்.🍁  

Ongoing Novels | Rerun Novels Archives - Page 5 of 26 - Praveena Thangaraj Novels
புது தளத்திலும் கதைகள் பதிவிடப்படுகின்றன. Register Login செய்து வாசிக்கவும்.

Category: Ongoing Novels | Rerun Novels

எழுத்தாளர்கள் தங்கள் கதையை அத்தியாயம் அத்தியாயமாக தொகுத்து பதிவிடுவதே ongoing novels என்பார்கள்.

  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-10

    அத்தியாயம்-10

         திலோத்தமா இடிந்து அமர்ந்திருக்க தந்தையிடம் இதை தான் கூறியிருப்பாரோ? அதனால் தான் இதயநோய் வந்திருக்கும் என்று முடிவெடுத்தவளாக முதலில் நிதானித்தாள்.

    முதலில் தந்தையின் உடல்நலம் மேம்பட்டப்பின் வீட்டிற்கு வந்து நிதானமாக அவரிடம் பேசுவோம்‌. இதற்கிடையே கணவர் ஆதித்யாவிடம் பேசலாம் என்று முடிவெடுத்தாள்.

       சுரேந்திரன் அன்று மாலையில் ஹாஸ்பிடலில் இருந்து கிளம்ப முடிவெடுத்தார். ஓரளவு மருந்துமாத்திரையில் அன்பான கவனிப்பில் இருந்தால் போதுமென்று டாக்டர் இரண்டு நாளில் தங்கிவிட்டு செல்ல கூற, மருந்துமாத்திரையோடு வீட்டுக்கு செல்லவே துடித்தார்.
      
       திலோத்தமா மனநிலையில் வீட்டுக்கு சென்றிட அவளுமே தலையாட்டி விட்டாள்.

       தந்தையை அழைத்து அவர் வீட்டுக்கு அடியெடுத்து வைத்தாள். கைலாஷும் பார்வதியும் கூடவேயிருந்து மாலை அவர்கள் வீட்டுக்கு விட்டுவிட்டு செல்ல கிளம்பும் நேரம், “அத்தை நானும் வர்றேன் அவரிடம் பேசணும்.” என்று கூறி தந்தையிடம் “அப்பா… நான் இப்ப வந்துடுவேன்‌” என்று கைப்பையை எடுக்க போனாள்.

      “நீ இனி அவன் வீட்டுக்கு போக வேண்டாம் திலோத்தமா. அவனுக்கும் உனக்கும் டிவோர்ஸ் வாங்கிடலாம்.
       கொஞ்ச நாளில் நல்லவனா, வீட்டோட மாப்பிள்ளையா ஒருத்தனை கல்யாணம் பண்ணி வைக்கிறேன். ” என்று கூறவும் திலோத்தமா அதிர்ச்சி அடைந்தவளாக உறைந்தாள்.

       இது பேச வேண்டிய தருணம் அல்லவா?! “என்னப்பா சொல்றிங்க? என்ன பிரச்சனை? ஏன் இப்படி பேசறிங்க. வரதட்சணை வேண்டாம்னு சொன்னார்‌. அதுக்கு பாராட்டலாமே. ஏன் இப்படி?” என்று ஆதித்யாவிற்கு ஆதரவாய் பேசவும், “அதெல்லாம் பாராட்ட ஒன்னும் இல்லை. அவன் வேண்டாம்‌மா.” என்று தன் திருட்டு தனத்தை கூறாது பொத்தம் பொதுவாய் கூறினார்.

      தன் வாழ்க்கையை பற்றிய பெரிய விஷயம் தந்தை இப்படி சர்வசாதாரணமாக சொல்கின்றார்.

      ஆதித்யாவோடு தான் வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு அர்த்தம்? அவனை ஆசை ஆசையாய் மணந்தது இப்படி தந்தை சொன்னதும் விலகுவதற்கா?

       “அவர் என்ன பேசினார்? அதையாவது சொல்லுங்க. அவர்‌ மேல தப்பிருந்தா நான் அவரிடம் பேசறேன்.” என்று திரும்ப திரும்ப கூறவும், “அப்பா மேல அன்பிருந்தா சொல்றதை கேளு திலோத்தமா. அவன் உனக்கு வேண்டாம்” என்று கறாராக கூறினார்.

      இதென்ன சோதனை மருத்துவமனையிலிருந்து வந்ததும் மீண்டும் அவர் உடல்நிலையை கெடுத்துக்க போகின்றார் என்று முதலில் சாந்தப்படுத்த முயன்றாள்.

       மகள் ஆதித்யாவை தேடி செல்லாமல் தன் பேச்சிற்கு செவி சாய்க்கவே சுரேந்திரன் திடம் கொண்டார்.

       கைலாஷும் பார்வதியும் வீட்டுக்கு புறப்படுவதாக சொல்லாமல் கிளம்பினார்கள்.

      திலொத்தமா தன் மாமியாரை பார்த்து சூழ்நிலை கைதியாக நின்றாள்.

      திலோத்தமாவும் ‘இப்ப எப்படியும் ஆபிஸ் கிளம்பியிருப்பார். நைட் வீட்ல தான் இருப்பார். அப்ப நேர்ல போய் பேசிடணும்’ என்று தந்தைக்காக அவர் வீட்டில் நடமாடினாள்.

       சுரேந்திரனும் மகளை கவனித்தார். போதாத குறைக்கு மருத்துவமனை வாசம் சென்று வந்ததால் விட்டுவிட்டு சோர்வு தாக்கியது.
        அதனால் ஓய்வெடுக்க நாடினார். திலோத்தமாவும் தந்தையின் கவலையை பெரிதாக்கவில்லை.

      ஆனால் மாலை நேரம் தந்தை உறங்குவும், வேலையாட்களிடம் கூறிவிட்டு ஆதித்யாவை காண ஓடிவந்தாள். தனியாக வந்தால் பேசுவானோ என்னவோ என்று மாமியாரை துணைக்கு அழைத்து வந்தாள். அவரும் ஆதரவாய் வந்தார்.

      வீட்டில் காலிங் பெல் அடிக்க, கதவை பாதி திறந்தான் ஆதித்யா.

      “அம்மா” என்றவன் அவருக்கு பின்னால் வந்த திலோத்தமாவை கண்டு, “இவ எதுக்கு இங்க வந்தா?” என்று கதவை முழுதாய் திறக்காமல் தடையாய் நின்றான்.‌

       “என்ன ஆச்சு… ஏன் என்னை வெறுக்கறிங்க? அப்பா எதுக்கு அப்படி பேசறார். நீங்க ஏன் டிவோர்ஸ் பத்தியெல்லாம் பேசறிங்க? எனக்கு ஒன்னுமே புரியலை. அப்பா என்ன செய்தாலும் மன்னிச்சிடுங்க. நீங்க சொன்ன உடனே வரமுடியாம போயிடுச்சு.” என்று முன் வர, “அங்கேயே நில்லு. உனக்கு கொடுத்த நேரம் முடிஞ்சிடுச்சு. இனி நீ இந்த வீட்டுக்கு வரவேண்டியது இல்லை. உங்கப்பாவோட அங்கேயே இரு. அம்மா நீங்க மட்டும் உள்ள வாங்க” என்று கூறவும், “எங்கப்பாவுக்கு ஹார்ட் அட்டாக். அந்த நிலையில் ஹாஸ்பிடல்ல ஒரு மகளா இருந்தேன். நீங்க வர சொன்ன நேரத்துக்கு வரமுடியலை. அதுக்கு இப்படியா?” என்று கேட்டு மன்றாடினாள்.

      “ஆதித்யா… அவளுக்கு காரணம் தெரியாது. பாவம்டா அவ” என்று பார்வதி கூறவும், “அவங்க அப்பாவுக்கு காரணம் விலாவரியா சொல்லிட்டேனே அம்மா. அவரிடம் கேட்டுக்க சொல்லுங்க. நான் சொன்ன நேரத்துக்கு வந்திருந்தா இவ என்‌ மனைவி. இப்ப அவ சுரேந்திரன் பொண்ணு” என்று கூற சுரேந்திரன் கார் வாசலில் கிறீச்சிட்டு வந்திருந்தது.

    காரிலிருந்து சுரேந்திரன் இறங்கி வந்து, “நீ ஏன்மா இந்த அனாதை பையலோடு வீட்டுக்கு வந்திருக்க. நீ நம்ம வீட்டுக்கு வா. இந்த அன்னகாவடி பேசறதை எதையும் காதுல வாங்காதே. இவனோடு கல்யாணம் முடிந்ததை கனவா நினைச்சிக்கோ. உனக்கு அப்பா வேறவொருத்தனை கல்யாணம் பண்ணி வைக்கறேன்‌ வாம்மா. ” என்று இழுத்தார்.

       “அய்யோ அப்பா. முதல்ல அவரோட பேச விடுங்க. இங்க எதுக்கு வந்திங்க‌” என்று உதறினாள்.

      ஆதித்யா நகைத்தபடி, “இன்னோரு கல்யாணமா? வாவ் பண்ணி வையுங்க. உங்க பொண்ணு தானே. இன்னொருத்தனை கல்யாணம் செய்ய அஞ்சமாட்டா. என்னை என்ன சொன்னிங்க? அனாதை பையலா? அன்னகாவடியா..‌?

      நீங்க உங்க முதலாளியான என் அப்பா வினுசக்கரவர்த்தியிடம் சொத்தை சுருட்டி அதிர்ச்சி தராம இருந்திருந்தா, இன்னிக்கு நான் அப்பா அம்மாவை இழந்து அனாதையா இருந்திருக்க மாட்டேன்.
    அப்பறம் என்ன சொன்னிங்க அன்னகாவடியா…? நீங்க இருக்கற வீடு ஆபிஸ் எல்லாம் என்னுடையது. நீங்க நயவஞ்சகமா ஏமாத்திட்டு என்னை பேசறிங்க…‌ நான் இப்பவும் சக்கரவர்த்தி குடும்பம். எனக்குன்னு ஒரு அடையாளத்தை நான் தனித்து சுயமா அடைந்திருக்கேன். உன்னை மாதிரி இல்லை. உன்னை மாதிரி துரோகிகள் பணத்துக்காக என்ன வேண்டுமென்றாலும் செய்வாங்க‌. போ… உன் பொண்ணுக்கு இன்னொரு கல்யாணம் செய். உன்னால் அதை தான் செய்ய முடியும்.” என்று கூறவும் திலோத்தமா ஸ்தம்பித்தாள்.

      ஆதித்யா பேச்சு தன்னை காயப்படுத்த அவனை வலியோடு பார்வைமிட்டாள்.

       சுரேந்திரனோ, “நீ வாம்மா. இவனோடு இந்த புறாக்கூட்டில் வாழறதா.” என்று இழுத்து சென்றார்‌.

      ஆதித்யாவை இமைக்காது பார்த்து தந்தை இழுப்பிற்கு சென்றாள்.
       அவளுக்கு இன்னமும் காரணம் சரிவர தெரியாதே. ஆதித்யா இப்படி பேச அதிர்ச்சியடைந்து இருந்தாள்.
    தற்போது தான் ஆதித்யாவிற்கும் தந்தைக்கும் ஏதோ வேறு பிரச்சனை என்றே சிந்தித்தாள்‌.
      
       காரில் ஏறியப்பின்னும் ஆதித்யாவையே காண அவனோ பார்வதி அன்னையை மட்டும் அழைத்தவன், கதவை தாழிட்டு இருந்தான்.

      காரில் திலோத்தமா முகம் பொத்தி அழுதாள்.

       “என்ன தான் நடந்துச்சு? ஏன் இப்படி மாறியிருக்கிங்க. கொஞ்ச நாள் முன்ன கூட, வீட்டோட மாப்பிள்ளையா வரமாட்டார்னு புரியுது. வரதட்சணையும் வாங்கலை. நல்லவரா இருக்கார், நான் மன்னிப்பு கேட்கணும்’ இப்படியெல்லாம் பேசனிங்களே அப்பா” என்று வர, “எனக்கு இதயநோய் வந்து மரணத்தை தொட்டுட்டு வந்திருக்கேன். தயவு செய்து அந்த வெட்டி பயலை பத்தி பேசி என்னை வருத்தப்பட வைக்காத.” என்று கோபமாய் முடித்தார்.

       “அவர் என்னவோ சொன்னாரே அப்பா. அது என்ன? அவர் அப்பாவோட சொத்தை நீங்க நயவஞ்சகமா ஏமாத்திட்டதா? நம்ம இருக்கற வீடு ஆபிஸ் அவரோடையதா? எனக்கு உண்மையை சொல்லுங்க” என்று பிடிவாதம் பிடிக்க, சுரேந்திரன் பதட்டமானார்.

       “காரை நிறுத்துங்க… காரை நிறுத்துங்க” என்று கத்தவும், சுரேந்திரன் நிறுத்தினார்.

        “உண்மையை சொல்லுங்க.. என்ன நடந்துச்சு?” என்று கேட்க சுரேந்திரன் மௌனம் சாதித்தார்.
      மகளின் கதறலில் மௌனத்தை உடைத்தார். “ஆதித்யாவோட அப்பாவிடம் தான் நான் வேலை பார்த்தேன். அவரோட பி.ஏ. என்பதால் எல்லா பொறுப்பையும் என்னை நம்பி ஒப்படைச்சார். அப்படியிருந்த தருணத்தில் அடிக்கடி பிளாங் பேப்பரில் கையெழுத்து வாங்கினேன். சமயம் பார்த்து சொத்தை என் பெயர்ல மாத்திட்டேன். அது அவருக்கு தெரிய வரவும் அதிர்ச்சியில் காரை தறிக்கெட்டு ஓட்டப் போய் விபத்து நடந்துடுச்சு.
      
       வினுசக்கரவர்த்தி, அனுராதா இரண்டு பேருமே இறந்துட்டாங்க. பையனை பத்தி அவ்வளவா விசாரிக்கலை. அவனை யாரோ கூட்டிட்டு போயிட்டாங்கன்னு மட்டும் தெரியும்‌. நான் சொந்தக்காரங்க யாரோ அழைச்சிட்டு போனதா நினைச்சேன்‌. ஆனா ஆசிரமத்துல கூட்டிட்டு போய் அவனை கைலாஷ் மனைவி தத்தெடுத்து, கைலாஷ் பையனா நம்மிடம் அறிமுகமாகி இப்ப ஆதித்யா யாருனு தெரிய வந்துது.
      
      அவன் வீட்டை சொத்தை அபகரிச்சது நான் தான்னு அவனுக்கு தெரிந்திருக்கவும் இப்ப சமயம் பார்த்து பழிவாங்கிட்டான்.” என்று முகம் சுழித்தார்.
      
      “ஏன்ப்பா… உங்களால் அவர் சொத்தை, அவர் அப்பா அம்மாவை இழந்திருக்கார். அது உங்க கண்ணுக்கு தெரியலையா?” என்று கோபமாய் கேட்டு முடித்தாள்.

      “இத்தனை நாள் நீ சந்தோஷமா, அனுபவிச்சதை யோசி. அவன் இழப்பை விட நம்ம பொருளாதாரத்தில் உயர்ந்தாச்சு” என்று கூறவும் காதை பொத்தினாள்‌.

       சுரேந்திரன் அத்தருணத்தை பயன்படுத்தி காரை தங்கள் வீட்டுக்கு இயக்கினார்‌.

          ஆதித்யா மனம் எந்தளவு பாடுபடுமென்று திலோத்தமாவால் உணர முடிந்தது. அவனை உடனடியாக மன்னிப்பு கேட்டு தன்னை ஏற்கவும் முடியாதென்ற உண்மை புரியவும் ஸ்தம்பித்தாள்.

      ஒருவேளை பழிவாங்க தன்னை மணந்திருந்தால்? அதை நினைக்கவே இதயக்கூடு காலியானது. மூச்சடைத்த உணர்வும் தாக்கியது. தன் உயிரே ஆதித்யா என்றல்லவா மாறிவிட்டாள். ஆக்ஸிஜன் இன்றி கூட வாழ பழகிடுவாள். ஆதித்யா இல்லாமல் வாழ்வதா? என்ற அச்சம் பரவ கண்ணீர் வழிந்தது.

      அதற்குள் தன் வீடு வரவும், அதை மிரட்சியாக பார்த்தாள்‌. இது உன் அப்பா வீடு அல்ல‌. ஆதித்யாவின் வீடு அதாவது தன் வீடு என்றாலும் உரிமையாக நடமாடியிருக்க வேண்டியவன் ஆதித்யா மட்டுமே.
      இதற்கு தான் பெண் பார்க்க வந்த அன்று கைப்பிடியையும் ஓவியத்தையும் ஒருவித தவிப்பாய் பார்த்தாரா? என்று கால்கள் செயலிழந்தது போல தடுமாறி ஏறினாள்.

      சுரேந்திரன் மகள் மௌனமாய் செல்வதிலேயே நிம்மதியடைந்தார்‌.

      திலோத்தமா அவளது அறைக்கு வந்து, மெத்தையில் அமர, பால்கனி காற்று சில்லென்று வீசியது. அன்று ஆதித்யா பால்கனி வந்து நின்றது நினைவு வந்தது. ‘இங்க எப்பவும் சில்லென்ற காற்று வரும்’ என்று தான் கூறியதற்கு, ‘தெரியும்’ என்றானே.

      அவரது அறையில் இத்தனை நாளாக சுகபோக வாழ்வில் நான் வளர்ந்திருக்கின்றேன்.
      அவர் ஆசிரமத்தில் எந்தளவு கஷ்டப்பட்டாரோ. பெற்றவர்கள் இறந்தப்பின் அந்த வயதில் எப்படி பாடுபட்டார். இதே மனதை கொன்றது. தந்தை மீது அதீத கோபம் உருவானது.
     
       அத்தை பார்வதிக்கு அழைத்து ஆதித்யா  நிலையை அறிய எண்ணினாள்.
     
      “நான் எவ்வளவோ எடுத்து சொல்லிட்டேன்மா. அவன் அமைதியா இருக்கான். என்னால ரொம்ப அழுத்தம் கொடுத்து பேசவும் முடியலை. எங்க ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் இறந்து போனது எங்க அப்பா அம்மா என்று சொல்லி, நீங்க என்னை வளர்த்தவங்கன்னு சொல்லிடுவானோனு பயமா இருக்கும்மா. ஆதித்யா அப்படி பேசறவன் கிடையாது. ஆனாலும் உங்கப்பாவோட நண்பன் தானே என் வீட்டுக்காரர்‌.” என்று கூறவும், திலோத்தமா அமைதிக்காத்திட, “அம்மா… கைலாஷ் அப்பா உங்களை கூப்பிட்டார்.” என்றவன் குரல் ஒலித்தது.
      
      “சரிம்மா… நான் அப்பறம் பேசறேன்” என்று துண்டித்தார்.

      ‘ஆதித்யாவின் குரல் இன்னும் கொஞ்சம் கேட்டிருக்கலாம்.’ என்றவள் விழிகள் கலங்கியிருந்தது.
      
        பார்வதியோ கணவரை ஏறிட்டு மகனை பார்த்து, “ஆதித்யா… நீயும் எங்களோடு வந்து தங்கலாமே” என்று கேட்டு விட்டு அவனை நோக்க, “இல்லைம்மா… கைலாஷ் அப்பாவும் நீங்களும் நீண்ட வருடம் கழிச்சு பரஸ்பரமா ஒன்னா சேர்ந்திருக்கிங்க. இழந்துப்போன வருஷத்துக்கு பதிலா நிறைய பேசுங்க.
       அதோட இல்லாம கைலாஷ் அப்பாவோட பிரெண்ட் சுரேந்திரன் அவரை பார்க்க வரலாம். நான் அப்ப இருந்தா நல்லாயிருக்காது. நீங்க போங்க… எனக்கும் கொஞ்சம் தனிமை தேவைப்படுது. நான் இங்கேயே இருக்கேன்.” என்றான் ஆதித்யா.

      கைலாஷிற்கு இந்த பதில் மிகவும் நிம்மதியளித்தது. கூடவே வந்தால் தனக்கும் தலைவலி தான்.
     
    பார்வதியோ மகனை வாஞ்சயாய் முகத்தை வருடி, “காலம் கடந்து ஞானோதயம் வந்து பேசி மன்னிப்பு கேட்கறதுல ஒன்னா வாழலாம். ஆனா கடந்துப் போன வருடத்தில் வாழ முடியாது. நீ திலோத்தமாவை எந்த வகையில் சேர்த்து வாழ்ந்தேன்னு எனக்கு தெரியாது. ஆனா என் ஆதித்யா நல்ல பையன். அவனுக்கு அறிவுரை சொல்ல எனக்கு அவசியம் இருக்காது. நல்ல முடிவா எடுப்பா” என்று கூறி கைலாஷோடு நடந்தார்.

    தன் பெற்றவர்களை அழித்த சுரேந்திரனின் மகளோடு இனியும் வாழ வேண்டுமா? என்ற எண்ணம் செல்ல, ‘நெவர்’ அப்படியொரு வாழ்க்கையே வேண்டாம்’ என்று உறங்க சென்றான்.

    -தொடரும்.










  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-9

    அத்தியாயம்-9

        ஹாஸ்பிடலில் பார்வதி திலோத்தமாவை விட்டுவிட்டு சற்று நகர்ந்து வந்து மகன் ஆதித்யாவிற்கு அழைத்தார்.

      ரிங் செல்லவும் கோபத்தை சாந்தப்படுத்தி சாந்தமாய் பேச அலைப்பேசியை எடுத்தான்.

      “சொல்லுங்கம்மா” என்று எடுத்ததும் கேட்டதும் பார்வதியும் மழுப்பாது, “என்னப்பா… சம்பந்தியிடம் என்ன கோபம்.” என்று கேட்டார்.

      ஆதித்யாவோ “மன்னிக்க முடியாத தவறை சுட்டி காட்டினேன். நான் கோபப்படலைம்மா” என்றுரைத்தான்.

        “நீ தப்பு செய்ய மாட்டேன்னு எனக்கும் தெரியும். எதுனாலும் இப்ப இந்த சூழ்நிலையில் மன்னிக்கலாமே.
       இங்க திலோத்தமா அவ அப்பாவுக்காக அழுதுட்டு இருக்கா. சம்பந்தி இன்னமும் கண் முழிக்கலை. நீ வந்து அவளை ஆறுதல்படுத்தலாம்.” என்று கூற, “அம்மா… மன்னிக்க முடியாத தவறை செய்திருக்கார். என்னால் இந்த ஜென்மத்துல அவர் செய்த செயலை மறக்க முடியாது. நான் திலோத்தமாவை பத்து மணிக்குள் வீட்டுக்கு வர சொல்லிருக்கேன்‌. அவயின்னும் வரலை. அவளுக்கு என்னை விட அவ அப்பா தான் பெரிசுன்னு, இங்க வராமலே செல்லிட்டா.  இதுல நான் எப்படி அங்க வருவேன், திலோத்தமாவுக்கு ஆறுதல் சொல்வேன். திலோ பத்துமணிக்குள் வரலைன்னா எல்லாமே முடிஞ்சது.” என்று கூறியவனின் வார்த்தை அழுத்தமாய் வந்தது.

       “ஆதித்யா” என்று பார்வதி பதற, “ப்ளீஸ் அம்மா… என்ன ஏதுன்னு என்னிடம் கேட்காதிங்க. அந்த சுரேந்திரன் உயிர் பிழைச்சி வந்தா அவரிடம் கேளுங்க. ஆனா திலோத்தமா… இன்னிக்கு வரலைன்னா… இனி எப்பவும் ஏத்துக்க மாட்டேன். அப்ப என்னை நீங்க சாந்தப்படுத்தியோ, சேர்ந்து வாழவோ கட்டாயப்படுத்தாதிங்க.” என்று முடித்தான்.

       இதென்ன சேர்ந்து வாழ மாட்டேன் என்று பேசுகின்றான் என்று அதிர்ந்தாலும், “ஆதித்யா எந்த கஷ்டமானாலும் காலம் அதை சரிப்படுத்தும்.” என்று கூற போனை அணைத்திருந்தான்.

      ஆதித்யா முதல் முறையாக தன் வார்த்தையை முழுமையாக பேச விடாமல் துண்டிக்கின்றான். மனதிற்கு சங்கடமாக இருந்தாலும் படுத்த படுக்கையில் சிகிச்சையில் இருப்பவர் என்ன‌ செய்து வைத்தாரோ?
     
       பத்து மணிக்குள் திலோத்தமாவை ஆதித்யா எதிர்பார்த்திருப்பானோ என்று மருமகளிடம் வந்து, “நீ வீட்டுக்கு போய் ஒரெட்டு ஆதித்யாவை பார்த்ததுட்டு வந்துடும்மா. என்ன கோபமோ? அதுவரை அப்பா கண் திறந்தா நாங்க கூடயிருக்கோம்” என்று தன்மையாக எடுத்துரைத்தார்.

       திலோத்தமாவோ “அங்க உயிருக்கு ஆபத்துல சிகிச்சை எடுத்துட்டு இருக்கறது எங்கப்பா அத்தை. அவர் என்ன விளையாட்டுக்கு எல்லாம் வீம்பு பிடிக்கறார். நான் அப்பா கண் திறந்ததும் பார்த்ததுட்டு அப்பறமா அவரிடம் பேசிக்கறேன்.” என்று முடிவாய் உரைத்தாள்.

       பார்வதிக்கு என்னவோ மனதிற்கு சரியில்லை. கணவர் கைலாஷிடம் வந்து என்ன பிரச்சனை என்று கேட்க நினைத்தார்.

       அவரோ எப்படியும் பார்வதிக்கு தெரிய வரும். தானே கூறி நல்லவிதமாக நடந்திட முடிவெடுத்தார்.

      அதன் காரணமாக கூற ஆரம்பித்தார். “எனக்கு என்ன நடந்ததுன்னு விலாவரியா தெரியாது பார்வதி. உன் தத்து பையனோட ஒரிஜினல் அப்பாவும் சுரேந்திரனும் காலேஜ் நண்பர்கள். இதுல ஆதித்யாவோட அப்பாவுக்கு கீழே சுரேந்திரன் வேலை பார்த்திருப்பான் போல. அவன் சொத்து முழுதும் சுரேந்திரன் நயவஞ்சகமா, கையெழுத்து வாங்கி ஏமாத்தியிருக்கான்.

         அதன் காரணமா வண்டியோட்டும் போது இந்த விஷயம் தெரிய வந்து, விபத்து நேர்ந்து ஆதித்யா அப்பா அம்மா இறந்திருக்காங்க.

       ஆதித்யாவுக்கு சுரேந்திரன் தான் சொத்தை அபகரித்ததுன்னு தெரிந்திருக்கு. தன் அப்பா அம்மா இறப்புக்கு காரணமானவனோட பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிருக்கான்.
       பழிவாங்க கல்யாணம் செய்தானா என்னனு தெரியலை. இத்தனை நாள் சுரோந்திரனிடம் மரியாதை தராம, மாமானு கூப்பிடாம இருந்தவன், இன்னிக்கு சுரேந்திரன் மகள் வாழ்க்கைக்காக என்ன தான் காரணம்னு தெரிய ஆதித்யாவிடம் கேட்டுட ஆபீஸ் போய் சந்திக்கவும் ஆதித்யா சொல்லிட்டான்.
        இனி என்ன நடக்குமோ அது கடவுளுக்கு தான் வெளிச்சம். சுரேந்திரன் மகளை அழைச்சிட்டு வீட்டுக்கு வர நினைச்சான். ஆதித்யா ஒரு வேளை திலோத்தமாவை கொடுமை படுத்துவானா?” என்று அவரது எண்ணத்தை தான் வெளியிட்டார்.

         பார்வதிக்கு இதை கேட்டதும் பகீரென்றது.
       ஆதித்யாவின் பெற்றவர் இறப்புக்கு காரணம் திலோத்தமாவின் அப்பா. அப்படியிருந்தும் மகன் பத்துமணிக்குள் திலோத்தமா வீட்டுக்குள் வந்தால் வாழ்வதாக பேசினானே. அப்படி வரவில்லை என்றால் எல்லாமே முடிந்தது என்ற ரீதியில் பேசினான்.
     
      மணி ஒன்பது நாற்பத்தி ஐந்து ஆகவும், மருமகளை தேடி வந்தார்.
       
      “அம்மாடி… சரியோ தப்போ, உடனே நம்ம வீட்டுக்கு போய் ஆதித்யாவிடம் நேர்ல பேசு. அதை விட்டு நேரத்தை கடத்தாதே” என்று அறிவுறுத்தினார்.

       “எங்க அப்பா உயிருக்கு போராடிட்டு இருக்கார் அத்தை. இந்த நிலையில நான் எங்கப்பாவை விட்டு வரமாட்டேன். கண்ணை திறந்து நல்லபடியா உயிர் பிழைச்சப்பிறகு பேசிக்கறேன். அதென்ன அவருக்கு பிடிவாதம்.” என்று திரும்பி கொண்டாள்‌.

        பார்வதிக்கு என்னவென்று உரைத்து மருமகளை மகனோடு பேச வைப்பது.
      எதற்கும் தானே ஆதித்யாவுக்கு அழைத்து பார்ப்போமென பார்வதி நினைக்க அவனோ அலைப்பேசியை துண்டித்து அணைத்தும் வைத்திருப்பான் போல. அலைப்பேசி அழைப்பு செல்லாமல் சதி செய்தது.

      மீண்டும் மருமகளிடமே திரும்பி, “அம்மாடி உங்கப்பா மேல தவறு இருந்து, ஆதித்யா மேல துளியும் தவறில்லாம இருந்தா, இந்த பிரச்சனை உங்களுக்குள் பெரிய சண்டையை இழுத்து வந்துடும். அவன் போனை வேற சுவிட்ச்ஆப் செய்து வச்சியிருக்கான். நீ அவனை நேர்ல பார்த்து பேசிட்டு வா. உங்கப்பாவுக்கு எதுவும் ஆகாது” என்று கூறினார்.
      வெளிப்படையாக உன் தந்தை தான் ஆதித்யா தாய் தந்தையரின் இறப்புக்கு காரணமென தெரிவித்து பேசயியலாமல் தவித்தார் அம்முதியவள்.
    ‌
       அதனை புரிந்துக்கொள்ளாத திலோத்தமாவோ, “எங்கப்பா கொலையே செய்திருக்கட்டுமே. இந்த நிமிஷம் என் அப்பாவை விட்டு ஒரடி நகர மாட்டேன்.” என்று பிடிவாதம் பிடித்து நின்றாள்‌.

    பார்வதி கொலைக்கு சமம் தானே சுரேந்திரன் செய்தது.
      அதில்லைம்மா” என்று பார்வதி கூற, கைலாஷோ, மனைவியை அழைத்து அவ்விடம் விட்டு தள்ளி அழைத்து வந்து, “என்ன பண்ணற பார்வதி. அந்த பொண்ணிடம் சுரேந்திரன் பத்தி சொல்லறதா இருந்தா ஆதித்யா சொல்லிருக்க மாட்டான். ஏன் இதுவரை சொல்லலை? ஏதாவது காரணமாயிருந்து நீயே இதுல மூக்கை நுழைக்காத. இது புருஷன் பொண்டாட்டி சண்டை அவங்களே தீர்த்துப்பாங்க. நீ இதுல தலையிடாத.” என்று கடிந்தார்.

        உண்மை தானே ஆதித்யா இத்தனை நாட்கள் எதுவும் சொல்லவில்லையே? அவன் சொல்ல நினைத்து முன்னரே சொல்லிருக்கலாம். ஏதோ காரணம் இருக்கலாம் என்று அமைதியானார்‌.

       ஆதித்யா கொடுத்த நேர அவகாசம் தாண்டியது. மருத்துவமனையில் ஒரு மணிக்கு சுரேந்திரன் கண் திறந்தார்.

       அதன் பின் கூட ஐசியூ பகுதியில் இருந்தனர். மணி மூன்று மணியளவில் ஓரளவு பேசும் திடம் பெற்றார்‌.

        திலோத்தமா ”ஒன்னுமில்லைப்பா… உங்களுக்கு சரியாகிடும்” என்று கண்ணீரை வழியவிட்டு தேற்றவும், அவர் பார்வை ஆதித்யாவை தேடியது.

        கைலாஷ்” என்று கூப்பிட, தந்தை தன்‌நண்பரான சம்பந்தியை தேடவும், “மாமா வெளியே இருக்கார் அனுப்பி விடறேன். அதிகம் பேசாதிங்க அப்பா” என்று வெளியேறினாள்.

      கைலாஷிடம் “மாமா அப்பா உங்களை பார்க்க விரும்பறார்” என்று கூறவும் கைலாஷ் சுரேந்திரனின் இருந்த அறைக்கு சென்றார்.

       “ஆ..ஆதித்யா?” என்று கேட்டு முடிக்க, கைலாஷோ “அவன் வரலை.” என்று கூறவும், “திலோத்தமாவிடம் ஆதித்யா ஏதாவது சொன்னானா?” என்று கேட்டார்.

       “இல்லை… உன்‌ மகளை மட்டும் கூப்பிட்டான். அவ வரலை என்றதும் கோபமா போனை அணைச்சிட்டான்.
        திலோத்தமாவுக்கு எதுவும் தெரியாது. அந்த பொண்ணு உன் மேல பாசத்தில் ஆதித்யாவிடம் சரியா பேசலை. பார்வதி வந்திருக்கா. அவளிடம் விஷயத்தை சொன்னேன். எப்படியும் தெரிய வரும் இல்லையா. எதுனாலும் பார்த்துக்கலாம் டா. இந்த நிலைமையில் யோசிக்காத” என்று நண்பனிடம் பேசவும் சுரேந்திரனுமே நிம்மதியடைந்தார்.

       இமை மூடி சுரேந்திரன் நிம்மதியாகவும், “நீ ஓய்வெடு. நான் வெளியே இருக்கேன்” என்று கூறி கைலாஷ் வர, திலோத்தமாவோ நிம்மதி மூச்சு விட்டு ஆதித்யாவின் அலைப்பேசிக்கு முயன்றாள்.

      ‘சுவிட்ச் ஆப்’ என்ற பதிலே வரவும் நேரத்தை பார்த்து காலையில் பேசிக் கொள்ளலாமென்று நினைத்து படுத்தாள்.
      சுரேந்திரனுக்காக கொடுக்கப்பட்ட அறையில் சற்று கண்ணயர்ந்தாள். பார்வதியும் வயதானவர் என்றதால் மருமகள் கூடவே உறங்கினார்.

      அடுத்த நாள் காலையில் பார்வதி  கைலாஷ் இருவரும் எழுந்ததும் கேண்டீனில் காபி பருக சென்று வந்தனர்.
       பார்வதியோ, “ஆதித்யாவிடம் உங்க அப்பா கண் முழிச்சதை சொல்லிட்டியா” என்று காபி நீட்டி கேட்டார்.

      “இல்லைங்க அத்தை‌ போன் அணைச்சே வச்சியிருக்கார்‌. அப்பாவுக்கு கொஞ்ச நேரத்துல டாக்டர் வந்து பார்த்ததுட்டு போயிட்டா. நான் வீட்டுக்கு போய் அவரை சமாதானம் செய்துடுவேன்” என்று கூறினாள்.

       பார்வதியும் மகனே மருமகளிடம் சொல்ல வேண்டியதை சொல்லட்டும். இல்லையென்றால் அவள் தந்தை சொல்லி தெரியட்டும் என்று நினைத்தார்.

       டாக்டரும் சுரேந்திரனை பார்த்து இனி பயப்பட ஒன்றுமேயில்லை என்றதும் ஆதித்யாவை பார்க்க புறப்படுவதாக கூறினாள்.

      சுரேந்திரனின் நண்பன் கைலாஷ் என்பதால் அவரை விட்டுவிட்டு செல்ல நினைத்தாள். அவருமே, குளிச்சிட்டு ஆதித்யாவை பார்த்துவிட்டு வரக்கூறினார்.

       திலோத்தமா கிளம்பும் சமயம் “திலோத்தமா வீட்டு சாவி” என்று பார்வதி தரவும், “அவர் இருப்பார் அத்தை அவர் ஆபிஸ் கிளம்பறதுக்குள் வீட்டுக்கு போயிடுவேன்” என்று கூறியவளிடம் “எதுக்கும் சாவி எடுத்துட்டு போ” என்று திணித்தார்.
     
       திலோத்தமா தந்தையின் காரை எடுத்து கிளம்பியவள் வழியெங்கும் ஆதித்யாவை சமாதானம் செய்யும் ஒத்திகையையும் மனதில் பார்த்து கொண்டாள்.

        சமாதானம் முடிவுக்கு வந்தால் அவன் தரும் முத்தமழையை எண்ணிப்பார்த்து வெட்கம் பூத்தாள்.

    அடிக்கடி சிரித்து காரை விரைவு படுத்தி ஓட்டி வந்தவளை வரவேற்றது என்னவோ பூட்டு போட்ட வீடு.

       ஆதித்யாவிற்கு அழைத்து பார்த்து இன்னமும் சுவிட்சாப் என்றதும் தன்னிடம் மாமியார் தந்த சாவி மூலமாக கதவை திறந்து உள்ளே வந்தவள் குளித்து உடை மாற்றி, சூடாக தோசை சுட்டு முடித்து சாப்பிட்டு மதியம் உணவும் சமைத்தாள்.

       ஆதித்யாவிற்கு பதினொன்று மணி அளவில் போன் போடவும் ரிங் சென்றது. அப்பாடி கோபம் குறைந்து போனை ஆன் பண்ணிட்டார்.’ என்று எண்ணினாள். ஆனால் அவளது அழைப்பை எடுக்கவில்வை.
     
        வாய்ஸ் மெஸேஜ் வீடியோ கால் என்று தொடர்பு கொண்டவளை உதாசினம் செய்யும் விதமாக ‘பிளாக்’ செய்து முடித்தான்.

      பிளாக்’ என்று காட்டவும், அந்தளவு கோபமா? என்று மீண்டும் மருத்துவமனை வந்தாள்.

      தந்தை இப்பொழுது பரவாயில்லை என்று தனியறையில் வைத்திருந்தனர். அத்தை மாமாவை சாப்பிட சொல்லிவிட்டு தந்தையை கவனித்தாள்.

       “அவனை பார்த்தியா? பேசினியா?” என்று தந்தை‌ சுரேந்திரன் கேட்க, “அவர் நான் அங்க போனதுக்கு முன்ன ஆபிஸ் கிளம்பிட்டார் அப்பா. போன் போட்டா மறுபடியும் எடுக்கலை. பிளாக் வேற பண்ணிட்டார்.” என்று சோகமானாள்‌.

       பார்வதிக்கு நிலவரம் தீவிரமாவதை அறிந்தாலும், மகனிடம் தான் ஒருமுறை பேசியப்பின் மருமகளிடம் பேச எண்ணினார்.

      அதனால் அமைதியாக வெளியே வந்து ஆதித்யாவுக்கு போனில் அழைத்தார்.

       “சொல்லுங்கம்மா” என்று அதே அழுத்தமான குரல்.   

       “ஆதித்யா…‌ சம்பந்தி  சுரேந்திரனுக்கு உடம்பு இப்ப பரவாயில்லை.”

      “அந்த ஆளுக்கு உடம்புக்கு என்ன ஆனா எனக்கு என்னம்மா?” என்றான்.

      ”தம்பி அப்படி பேசாத.. திலோதாதம்மா காலையில் நம்ம வீட்டுக்கு வந்தப்ப நீ வீட்டில் இல்லையாம்.” என்று மருமகள் வீட்டுக்கு வந்ததை அறிவிக்க முயன்றார்.

      “அவ நேரம் நேத்து பத்து மணி. இப்ப காலையில் எதுக்கு வந்தா? ஓ… உங்களிடம் இருந்த மாற்று சாவியால் வீட்டுக்கு வந்தாளா? நாளைக்கு பூட்டை மாத்திடறேன்” என்று பேசினான்.

      “ஆதித்யா… அவளுக்கு இன்னமும் எதுவும் தெரியாது. இங்க நானும் உங்கப்பாவும் எதுவும் சொல்லலை.” என்று கூற, “அம்மா…  அப்பா சொன்னாரா? சரி ஓகே, இந்த ஆதித்யா பேச்சு எப்பவும் ஒன்னும் போல தான் இருக்கும்.

       பத்து பத்துமணி வரை வராதவ இனி வந்தா என்ன? வராம போனா என்ன? நான் டிவோர்ஸுக்கு அப்ளை பண்ணலாமா என்ற யோசனையில் இருக்கேன்.” என்று பேச, அந்த பக்கம் திலோத்தமா போனை பிடுங்கியிருந்தாள்.

      “என்ன பேசறிங்க? டிவோர்ஸா? அத்தை இவர் என்ன பேசினார்?” என்று பதற, “நீ ஏன்மா போனை பிடுங்கற?” என்று போனை கேட்டு நின்றார்.

       “மாட்டேன்.. போன் தரமாட்டேன். அவர் என்ன இப்படி பேசறார். என்னங்க… ஏன் இப்படி பேசறிங்க” என்று பதட்டமாய் கேட்டதும், ஆதித்யா போனை அணைத்து விட்டான்.

       பார்வதியிடம் தாம் தூம் என்று காரணம் கேட்டு குதிக்க, “நீ அவனிடம் காரணத்தை கேளு. இல்லை உங்கப்பாவிடம் கேளு. என்னால எதுவும் செய்ய முடியலை‌ ” என்று வருந்தினார்.

       ஆதித்யா பேசியதை கேட்டு இடிந்து விழுந்தவளாய் மாறினாள் திலோத்தமா.

    -தொடரும்.









  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-8

    அத்தியாயம்-8

         சுரேந்திரன் முகமெங்கும் வேர்த்து வழிய, “என் மகளை பழிவாங்க கல்யாணம் செய்தியா?” என்று இந்நேரம் வரை பவ்யமாக பேசியவர், உறுமல் பேச்சை வீசினார்.

        சத்தமின்றி ஏளனமாய் நகைத்து, “பழிவாங்க கல்யாணம் செய்யணும்னு ஆசை தான். ஆனா நானா உன்னை தேடி வந்து பழிவாங்கலை. நீயா வந்த, என்‌ பொண்ணை கல்யாணம் செய்துக்கோன்னு நின்ற. நானா ஆடு தானா வருதேன்னு சம்மதிச்சேன். இப்ப புரியுதா? நான் உனக்கு மரியாதை தராததற்கு காரணம்.

       எங்கப்பாவிடம் தந்திரமா கையெழுத்து வாங்கி சொத்தை பிடுங்கின நாய் நீ.

    நீ… எனக்கு வரதட்சணை தர்றியா? நீ உன் வீட்டோட என்னை தங்க வச்சி மாப்பிள்ளையா அழகு பார்க்கறியா? டேய்… அது என் வீடு. நாங்க இருந்த வீடு. உனக்கு பிச்சையா போட்டு பல வருஷம் ஆச்சு. நீ எனக்கு திரும்ப தந்தா அதை எப்படி நான் வாங்குவேன்.

      இதுவரை உனக்கு காரணம் தெரியாம தவிச்சிருப்ப. இப்ப காரணம் தெரியுதா? இனி என் வீட்டு பக்கம் வந்துடாத. அப்படி வந்த, உன் பொண்ணும் கிடைக்க மாட்டா.” என்று இத்தனை நாள் பேசாததற்கு சேர்த்து பேசி “வினுசக்கரவர்த்தி பையன் ஆதித்யா சக்கரவர்த்தி உனக்கு பேச கொடுத்த நேரம் இருபது நிமிஷம் அது முடிந்தது. இப்ப கிளம்பு.” என்று தன் போனை எடுத்து பேக்கெட்டில் வைத்து அலுவலகத்தில் வேலை செய்ய புறப்பட்டான்.

       சுரேந்திரனுக்கு அவ்விடம் விட்டு அசைய மறுத்தது கால்கள். கைலாஷ் இழுத்து சென்றார்.

       இருவரும் காரில் அமரவும், கைலாஷ் மெதுவாக, “என்னடா பேசறான் அவன்” என்று கேட்டார்.

      இனியும் மறைத்து என்ன பிரயோஜனம் “அப்படி என்ன செய்து முன்னேறின? அவன் என்னன்னவோ சொல்லறான்” என்று கேட்டதும், “ஏன்டா விளக்கமா தானே பேசினான். அவங்க அப்பன் சொத்தை ஆட்டைய போட்டதா. பல வருஷம் முன்ன சக்கரவர்த்தி இன்டஸ்டீரியல்ல வினுசக்ரவர்த்திக்கு கீழே சம்பளத்துக்கு வேலை பார்த்தேன்.
      அவன் காலேஜ் நண்பன் என்று எனக்கு வேலை போட்டு தந்தான். அவன் வாழுற வாழ்க்கையில் பிரமிப்பா இருந்தேன்‌. வினுசக்கரவர்த்தியோட இன்டஸ்ட்ரி எல்லாம் அவனோட சொந்த உழைப்பு. அதனால் அதை அவன் என்‌ பெயர்ல மாற்றியதா பத்திரம் பதிவு செய்து அவசரமா கிளம்பற அன்னைக்கு எல்லாம் கையெழுத்து வாங்கினேன். அவனும் பத்திரத்தை பார்க்காம கையெழுத்து போட்டான்.
      
      என் நேரம் சொத்து எனக்கு வந்துச்சு. அவன் நேரம் சொத்து போனதும் இல்லாம அதிர்ச்சியில் காரை எங்கயோ மோதியிருக்கான் ஸ்பாட் அவுட். பையனும் ஏதோ சொந்தக்காரங்க பார்த்துப்பாங்கன்னு நினைச்சிருந்தேன். இப்ப தான் தெரியுது ஆசிரமத்துல வளர்ந்து உன் பொண்டாட்டி மூலமாக தத்தெடுக்கப்பட்டு, உனக்கு பையனா வந்து, இப்ப என் மகளை கல்யாணம் பண்ணி நிற்கறான்.

      இவனுக்கு என்னை அடையாளம் தெரிந்து தான் என் மகளை கல்யாணம் செய்திருக்கான். என் மகளை கொடுமைப்படுத்தறானோனு சந்தேகமா இருக்கு. முதல்ல என் மகளை பார்த்து என் வீட்டுக்கு அழைச்சிக்கணும்” என்று காரை அவசரகதியில் இயக்கினார்.

       அவசரம் அவசரமாக ஓட்டவும் கார் கட்டுப்பாட்டை இழந்து ஓடியது. சிக்னல் போடவும், எதிரேயிருந்த காரில் இடித்து நின்றது.

      “சுரேந்திரன் மெதுவா.. மெதுவா. நீ இறங்கு நான் கார் ஓட்டறேன்” என்று கூற, தன் பள்ளி நண்பனை காரை இயக்க விட்டு மாறி அமர்ந்தார்.

      “என்… என்.. என்‌ பொண்ணை.. என் பொண்ணு வாழ்க்கை போச்சு. இனி அவன் வீட்ல இருந்தா ஏதாவது செய்வான்.
       இனி அவன் கூட என்‌ மக இருக்கக்கூடாது.” என்று வழிநெடுக புலம்பி வந்தார்.

       மகள் இருந்த வீட்டுக்கு வரும் போதே படபடப்பு கூடியது. கேட்டில் கைவைக்க, கைகள் நடுங்கியது.

       “திலோத்தமா… நீ கிளம்பு நம்ம வீட்டுக்கு கிளம்பு. இந்த வீடு வேண்டாம்‌.” என்று இழுக்க, “என்னப்பா ஆச்சு? ஏன் பதட்டம்? ஏன் இழுக்கறிங்க” என்று கேட்க காரணம் உரைத்திடாமல் மகள் கையை பற்றி, இழுத்து காரில் தள்ளினார்.

      “அப்பா என்னாச்சு?” என்று கேட்க, “இனி அவன் உனக்கு வேண்டாம். அவன் வேண்டாம்” என்று கூற, கைலாஷோ காரை சுரேந்திரன் வீட்டுக்கு செல்லும் வழியில் சுரேந்திரன் நெஞ்சை பிடித்து சுணங்கினார்.

       “அப்பா… என்னாச்சு… மாமா அப்பாவை பாருங்க. அப்பாவுக்கு ஏதோ ஆச்சு.” என்று கூற, சுரேந்திரன் நெஞ்சு வலியில் துடிக்க, “ஹார்ட் அட்டாக்னு நினைக்கறேன். ஹாஸ்பிடலுக்கு வண்டியை விடறேன்” என்று அருகே மருத்துவமனையை தேடி சேர்த்தார்.

       திலோத்தமா என்ன ஏதென்று கேட்க கைலாஷோ என்னவென்று உரைப்பார்.
       “உங்கப்பா கண் முழிக்கவும் அவனிடம் கேட்டுப் பாரும்மா. எனக்கு ஏன் இப்படி ஆச்சுன்னு சரியா தெரியலை. உன் புருஷன் ஆதித்யாவை தான் கடைசியா சந்திச்சான்” என்று தலைபாரத்தோடு மருத்துவமனையில் நண்பனுக்கு ஆதரவாய் இருந்தான் கைலாஷ்.

       திலோத்தமாவிற்கு மனதில் லேசான பயம் துளிர்த்தது. தந்தை வாங்கி அனுப்பிய பொருட்களை திருப்பி தந்திடவும் தந்தைக்கும் கணவருக்கும் வாக்குவாதம் வரவும் கணவர் ஆதித்யாவால் தந்தைக்கு இந்நிலையோ? என்று கணக்கிட்டாள்.

      இத்தனை வருடம் தன்னை உயிராய் மதித்து பெற்று வளர்த்து ஆளாக்கிய தந்தையா, அல்லது தாலி கட்டி ஒரிரு மாதம் கடந்து அன்பால் கட்டி போட்ட கணவனா, யார் பக்கம் பரிந்து பேச? இதில் தந்தை உடல் நலம் வேறு கவலைக்கிடமாக இருக்க, ஆறுதலாய் தோள்சாய ஏங்கியவள் பார்வதிக்கு அழைத்து விஷயத்தை கூறினாள்.

      பார்வதியோ, பதறியடித்து வந்து மருமகளின் அழுகைக்கு தோள் தந்து நின்றார்.

      “என்னாச்சுனு தெரியலை அத்தை. அவருக்கும் அப்பாவுக்கும் பிரச்சனை.” என்று ஆதித்யா பெண் பார்க்க வந்தப் பொழுது ஆதித்யா வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக வரமாட்டேன் என்று தெளிவாக உரைத்ததும், தந்தை தற்போது பொருட்களை வீட்டிற்கு அனுப்பி அதை ஆதித்யா திருப்பி அனுப்பியதையும் கூறினாள் திலோத்தமா.

      பார்வதியோ, “யார் மனதையும் வதைக்க மாட்டானே ஆதித்யா.” என்று கூற, “இல்லை அத்தை… அவருக்கு பிடிக்கலை அது முகத்துல நல்லா தெரிந்தது.
      ஆனா அதுக்காக ஏன் இப்படி? இப்ப அப்பாவுக்கு தானே உடல்நிலை சரியில்லாம போச்சு? மாமா அவரெங்க?” என்று கேட்டாள்.

      அவன் ஆபிஸ்ல தான் இருப்பான்.” என்று கூற, திலோத்தமா உடனடியாக ஆதித்யாவிற்கு அலைப்பேசி மூலமாக அழைத்தாள்.

      ஆதித்யா வேண்டுமென்றே கத்தரித்தான்.

    திலோத்தமா தந்தை உடல்நிலையை தெரிவிக்க ஆறேழு முறை அழைத்து பார்க்க துண்டித்தது மட்டுமின்றி போனை முழுதாக செயலிழுக்கும் வைக்கும் பொருட்டு அணைத்து வைத்தான்.

      திலோத்தமாவுக்கு அடுத்து பார்வதி அழைக்க, ஆதித்யா போன் சுவிட்ச்ஆப் என்றதும் ஆதித்யாவோடு பிறகு பேசிப்போமென தந்தை உடல்நிலை தேற இறைவனை துதித்தாள்‌.

       கடவுள் இன்னமும் சுரேந்திரனுக்கு அருள்பாலிக்கும் விதமாக மாலை நான்கு மணிக்கு, உயிருக்கு ஆபத்தின்றி அபாய கட்டத்தை தாண்ட வைத்தார்.

       திலோத்தமா கண்ணீரை துடைத்து தந்தை இமை திறக்க காத்திருந்தாள்‌. ஐந்து மணிக்கு திலோத்தமா அலைப்பேசியில் ஆதித்யா அழைப்பு வந்தது.

      இதற்கு முன் இத்தனை முறை இவள் அழைத்துப் போது சுவிட்ச்ஆப் செய்திருந்தான்.
      இப்பொழுது தான் எடுக்க வேண்டுமா என்று கோபமாய் எடுக்க மறுத்தாள்.
      மீண்டும் அழைக்கவும், துண்டித்தாள். அதன் பின் மூன்றாம் முறை அழைக்கவும் மனம் தாளாது எடுத்துவிட்டு மௌனம் சாதித்தாள்.

      “எங்கயிருக்க?” என்று ஒற்றை வினா தொடுக்க, விசும்பல் ஒலி கேட்டது.

      “ஆதித்யாவா?” என்று பார்வதி குரல் கேட்க, “ஆமாங்க அத்தை” என்ற திலோத்தமா குரல் கேட்டது.

      “நீ பேசும்மா நான் அவரிடம் இருக்கேன்” என்று ஊக்கவும், அதே அமைதி, அதற்குள் தன் அன்னை பார்வதி, திலோத்தமாவின் அருகேயிருந்து தள்ளி சென்றதையும் யூகித்தான்.‌

       “திலோ?” என்று கூப்பிட, “என்ன பேசப் போறிங்க? அப்பாவுக்கு இப்ப ஹார்ட் அட்டாக் ஹாஸ்பிடல்ல சேர்த்திருக்கோம். இன்னமும் கண் முழிக்கலை. சின்னதா எனக்கு பிரசண்ட் செய்ததுக்கு, என்ன பேசி அவர் மனசை காயப்படுத்தினிங்க? மாமா எது கேட்டாலும் சொல்ல மாட்டேங்கறார்” என்று விசும்பினாள்.

      ஆதித்யாவோ இன்னமும் இவளுக்கு விஷயம் தெரியாதென்றும், தன் அன்னை கூடயிருக்கின்றார் என்ற தெம்பும் வந்தவனாக, “உனக்கு என்னோட வாழணும்னு ஆசையிருந்தா… இந்த நிமிஷம் உங்கப்பாவை விட்டுட்டு அம்மாவை கூட்டிட்டு‌ நம்ம வீட்டுக்கு வா. இல்லை… இனி எப்பவும் வராத.

       இப்ப புரியும்னு நினைக்கறேன். விஷயம் சின்னதா பெரிசா என்று. நைட் பத்து மணிவரை உனக்கு டைம் திலோ. நல்லா கேட்டுக்கோ… நீ இன்னிக்கு வரலைன்னா என்னைக்கும் வரமுடியாது” என்று கண்டிப்பாய் பேசி அலைப்பேசியை அணைத்தான்.

      திலோத்தமாவிற்கு பகீரென்ற உணர்வு. இதென்ன தந்தை சீராக மூச்சு கூட விடவில்லை. இப்படி பேசுகின்றார்.
      சாதாரண வீட்டு பொருட்களை அனுப்பி வைத்ததற்கு சண்டை நீளுமா? அவரை பிறகு கவனிப்போம். முதலில் தந்தையை காண்போம் என்று புறம் தள்ளினாள்.
     
       கைலாஷ் மாமாவிடம் ‘என்னதான் பிரச்சனை?’ என்று கேட்டு விட்டாள். “நீ உங்கப்பாவிடமே கேளும்மா. எனக்குமே சரியா புரியலை‌” என்று நழுவினார்.

      மனதிற்குள் ‘ம்ம்ம் காலேஜ் நண்பனுக்கு துரோகம் செய்திருக்கான் சுரேந்திரன். ஏதோ ஆதித்யா அப்பா அம்மா இறப்புக்கு காரணமா இருந்திருக்கான். எப்படி தான் அவன் பொண்ணையே கல்யாணம் செய்திருக்கானோ. தெரிந்தே கல்யாணம் செய்திருக்கான் இனி என்ன பண்ணுவானோ?’ என்று பயந்தாலும் தன் பள்ளி நண்பனை விட்டு தரவும் முடியாதே.

      ஒரு விதத்தில் கைலாஷும் மனைவி பார்வதியை தள்ளி வைத்தவன் என்பதால், நண்பன் சுரேந்திரனின் ஆதித்யாவின் தந்தைக்கு செய்த துரோக செய்கை எல்லாம் பெரிய விஷயமேயில்லை என்ற மனநிலையில் இருந்தார். அவருக்கும் துரோகங்கள் செய்து பழகியதாக இருக்கலாம்.

         ஆதித்யா வாசலையும் போனையும் பார்த்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சினம் துளிர்த்தது.

       திலோத்தமா தந்தையின் உடல்நிலை சரியாக காத்திருந்தாள். அவளருகே பார்வதி ஆதரவாய் இருந்தார்.

          பார்வதியுமே மகனுக்கும் சம்பந்திக்கும் என்ன பிரச்சனையோ? வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக இருக்க கேட்க, அது பிடிக்காமல் வீட்டுக்கு பொருட்களை தந்ததில் வெறுப்பு உண்டாகி, இன்று இருவரும் முட்டிக்கொள்ள, மருத்துவமனையில் சம்பந்தி அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கின்றாரே? மருமகள் வேறு முகம் வாடி சோர்ந்துகிடக்க, அருகே இருந்தார்.

       ஆதித்யாவுக்கு அழைத்து பேசி வினாத்தொடுப்பதை மட்டும் தவிர்த்தார். பார்வதியை பொறுத்தவரை ஆதித்யா மிக நல்லவன் பொறுமைசாலி. அவனாக இப்படி நடக்கின்றான் என்றால், தவறு சம்பந்தி மீது இருக்குமென்று யூகித்தார்.

      ஆனால் தற்போது உடல்நிலை சரியில்லாத இதய நோயாளியாக படுக்கையில் இருக்க யாரை கேள்வி கேட்பது?

       மருமகளோடு ஆதரவாய் நிற்க மட்டும் முடிந்தது. ஆதித்யாவும் பார்வதிக்கு அழைக்கவில்லை.
       பார்வதியும் கண் திறந்து சுரேந்திரன் பேசவும் பார்த்து கொள்ள நினைத்தார். தான் இங்கு இருப்பது மகன் அறிவான்.

      ஆனால் இங்கு ஆதித்யாவின் உள்ளமோ, நேரங்கள் நகர, திலோ மீதான கோபங்கள் இமயமலை அளவு உயர்ந்தது.

    -தொடரும்.
      


  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-7

    அத்தியாயம்-7

       கைலாஷை அவர் வீட்டில் இறக்கிவிட்டு சுரேந்திரன் செல்லவும், மனைவி பார்வதியை தேடி கைலாஷ் வந்தார்.

    பார்வதியிடம் ஆதித்யாவை பற்றி கேட்க நினைத்தார்.‌

      அவன் அன்பாலயம்’ ஆசிரமத்தில் தத்தெடுத்ததை அறிவார். அப்பா அம்மா பற்றி ஏதேனும் சொல்லியிருக்கின்றானா? என்று கேட்டிட வந்தார்.
     
       ஆதித்யாவுக்கு பிடிக்குமென்று ரவாலட்டு செய்ய ஆரம்பித்திருந்தார் பார்வதி.

      கைலாஷ் மனைவி அருகே வந்து, “இதெல்லாம் வேலைக்காரங்களிடம் செய்ய சொல்லிடலாமே நீயேன் செய்யற பாரு” என்று வந்தார்.

      ரவா லட்டை உருண்டை பிடித்து முந்திரியை அலங்காரமாக ஒன்றை வைத்து உருட்டிய பார்வதியோ, “யாரையும் நம்பி நம்ம வேலையை குறைச்சிக்க கூடாதுங்க. பிற்காலத்தில் வேலையே செய்யாம புதுசா செய்தா உடலுக்கு கஷ்டமாகிடும்” என்று கூறினார். அடிக்கடி கைலாஷை வறுத்தெடுத்தெடுக்கும் பட்சமாக மறைமுகமாக குத்தவே இப்பேச்சு.
     
      அதை அவரும் அறிந்தாலும் காரியம் ஆகவேண்டியே மனைவியிடம் “ஆதித்யா வீட்டுக்கு சுரேந்திரனோட போயிட்டு வந்தேன்.” என்றார்.

    மகன் என்றதும் “ஆதித்யாவை பார்த்திங்களா? நல்லாயிருக்கானா” என்று ஆசையாக கேட்டார்.

       “ம்ம்ம் நல்லாயிருக்கான்” என்று மனைவி பக்கம் அமர, பார்வதி ரவாலட்டு செய்வதில் முனைப்பாக இருந்தார்.
      
      “ஆதித்யா நல்லா வளர்ந்து ராஜாவாட்டம் இருக்கான். நீ தத்தெடுக்கும் போது அவனுக்கு வயசென்ன?” என்று கேட்டதும், “பதிமூன்று பதினாலு இருக்கும். அப்பவுமே ராஜாவா தான் இருப்பான்.  சொல்லப்போனா அப்ப தமிழ் பேசுவதை விட இங்கிலிஷ்ல தான் பேசுவான்.” என்று முகமலர்ச்சியோடு கூறினார்.

      “அவனோட அம்மா அப்பா யாரு?” என்றதும் பார்வதி கணவரை ஏறிட்டு “அவன் அம்மா நான். அப்பா நீங்க” என்றார்.
      ‘இவயொருத்தி.’ என்று கைலாஷ் சலித்து கொள்ள, “அம்மாடி… நீ தான் அம்மா‌. நான் தான் அப்பா. நான் இப்ப கேட்கலை. முன்ன… தத்தெடுக்கும் முன்ன கேட்கறேன்.
      சில நேரம் நல்லா பேசறான். சில நேரம் மௌனமா இருக்கான். அதனால அவனை பத்தி தெரிய கேட்கறேன். நீ என்ன எகத்தாளமா பதில் சொல்லற. நான் இன்னமும் அதே கைலாஷ் இல்லை பார்வதி.” என்று பேசவும் பார்வதியோ கணவனை பார்த்து மெதுவாய் ரவாலட்டு உருட்டி ஒரு டிபன் பாக்ஸில் வைத்து மூடினார்.‌

      “அவன் அப்பா அம்மா ஒரு ஆக்சிடெண்ட்ல இறந்துட்டாங்க. சொந்தம் பந்தம் எல்லாம் சொத்துயில்லைன்னு போயாச்சு. நல்ல வசதியான வீட்டு பிள்ளை.  அன்பாலயம் ஆசிரமத்துல தான் ஆதித்யா அப்பா பிறந்தநாள் கொண்டாடுவாராம்‌. அப்படி தான் சாந்தகுமார் பழக்கம். அதனால் அவரே ஆதித்யாவை அவரோட அழைச்சிட்டு வந்து கவனிச்சார். என்னயிருந்தாலும் ஆசிரமத்து குழந்தைகளோடு வளராம, ஒரு அப்பா அம்மாவோட அன்பு அரவணைப்புல ஆதித்யா வளர விரும்பி நான் தத்தெடுக்க கேட்டதும் ஆதித்யாவிடம் அபிப்ராயம் கேட்டு அனுப்பினார்.
     
       அவனை நான் தத்தெடுக்கலை. அவன் தான் என்னை அம்மாவா ஏற்றுக்கிட்டு வாழறான். இதெல்லாம் அவன் சின்ன வயசுல சொன்னது. அம்மா அப்பா பெயர் மறந்துடுச்சு.” என்று மட்டும் உரைத்தார்.

       கைலாஷிற்கு வசதியான பையன் அதனால் ஆடம்பரத்துல ஆச்சரியம் வரலை. அப்பா அம்மா ஆக்சிடெண்ட்ல இறந்துட்டாங்க. என்பதை மட்டும் உள்வாங்கினார்.

      அதையே நண்பன் சுரேந்திரனிடமும் அலைப்பேசி மூலமாக தெரிவித்தார். 
     
      “அன்னகாவடியா இருந்திருந்தா பணத்தை நாயா பேயா தேடி அலைவான். இவன் பிறப்புல பணக்காரன். அதான் பணத்தை வசதியை தேடி என்னிடம் கைகட்டணுமான்னு யோசிக்கறான்.
       ம்ம்ம்… இருக்கட்டும்.. என்னயிருந்தாலும் வாழ்க்கைக்கு வசதி தேவை என்பதை அவன் உணருவான். அப்ப வருவான்.” என்று அலட்சியமாய் பதில் தந்தார்.

          இப்படியாக சுரேந்திரன் நினைக்க ஆதித்யா அந்த எண்ணத்திற்கு நேர்மாறாக இருந்தான்.

       சுரேந்திரன் மகள் காபி போடுகின்றாளென்று காபி மேக்கரை அனுப்பியிருக்க, அதை பெட்டி கூட பிரிக்காமல் சுரேந்திரன் வீட்டுக்கே அனுப்பி வைத்தான்.

       திலோத்தமா முகம் வாட, “நான் என்ன அம்மில அரைக்க கஷ்டப்படுத்தறேன். காபி மேக்கர் எல்லாம் நமக்கு வேண்டாம். எனக்கு உன் கையால போட்டு கொடுக்கணும்.” என்று சமாதானம் செய்தான்.
     
      திலோத்தமாவோ, “என்னயிருந்தாலும் அப்பா அனுப்பியதை திருப்பி அனுப்பியிருக்க வேண்டாம்” என்று கூறினாள்.

      “இங்க பாரு திலோ, இப்ப காபி மேக்கர் அனுப்பின உங்கப்பா, அடுத்து நீ சமைக்க கஷ்டமாயிருக்குன்னு, ரைஸ் குக்கர், ஓவன், அதுயிதுன்னு அனுப்புவார். நாம திருப்பி வேண்டாம்னு சொல்ல யோசித்து விட்டுடுவோம்‌. அப்பறம் இதெல்லாம் வைக்க வீடு சின்னதா இருக்குன்னு ஒரு நாள் பெரிய வீடு பார்த்து பிரசண்ட் பண்ணுவார். அடுத்து வேலைக்காரி அனுப்புவார். மகளுக்கு பதில் உதவியாக இருக்கும்னு.
       இதெல்லாம் நான் வாங்கி அமைதியா இருந்தா கிட்டதட்ட வீட்டோட மாப்பிள்ளையா, உங்க வசதி வாய்ப்பை நேசிக்கறவனா என்னை நிறுத்திடும்.

    இப்பவே மறுத்தா, உங்கப்பா அடுத்து  எதையும் வாங்கி இங்க அனுப்ப மாட்டார்‌” என்று கூறினான்.

         திலோத்தமாவிற்கு இந்தளவு விவரித்து மறுத்து பேசியவனிடம், வாதாட முடியுமா?!
       அதோடு இனிக்க பேசி மறுத்தாலும் ஆதித்யா பேச்சில் ஒர் தவிர்ப்பு இருப்பதும் பேச்சில் அழுத்தமும் வழிந்திருந்தது‌. அதில் என் பேச்சுக்கு மறுப்பு கூறாதேயென்ற உள்ளர்த்தமிருந்தது.

          ஆதித்யா அவளை அதற்கு மேல் யோசிக்க வைக்கவிடவில்லை.

      எப்பொழுதும் போல அவளை தன் எண்ணத்தின் பாதையில் செல்லும் வழியாக வழிநடத்தினான்.

       சாமி அருள் கொடுத்தாலும் பூசாரி விடமாட்டாராம். அது போல ஆதித்யா சும்மா இருந்தாலும் சுரேந்திரன் விடாமல் மகளுக்கு ஆதித்யா இல்லாத நேரம் டிரைஸிங் டேபிள் வித் அட்டாச் கப்போர்ட் கொண்டு வந்து இறக்கினார்.

       அன்று தந்தைக்கும் கணவருக்கும் இடையில் அள்ளாடியது திலோத்தமா மட்டுமே.

       ஆதித்யா வந்ததும் அதனை பார்த்து கோபப்பட, ”இல்லைங்க நான் இதெல்லாம் ஆசைப்படலை. அப்பா தான் கொண்டு வந்தார். நான் எடுத்துட்டு போக சொல்லியும் பிடிவாதமா வச்சிட்டார்.” என்று கையை பிசைந்தாள்.

       நிதானமாக போனை எடுத்து பேக்கிங் ஆட்களை வரவழைத்து கொண்டு வந்தது போல கிஃப்ட் செய்து சுரேந்திரன் வீட்டுக்கே அனுப்பப்பட்டது.

      அங்கிருந்து சுரேந்திரன் அழைத்து காரணம் கேட்க, திலோத்தமா போனை வாங்கி “நான் ஏற்கனவே வாங்கி வச்சியிருக்கற டிரஸிங் டேபிளிலேயே உங்க பொண்ணு முகம் தெரியுது அதுலயே அவ அழகா இருக்கா. அந்த அழகு என் கண்ணுல பளிச்சிடுது. இதுல நீங்க வேற எதுவும் வாங்கி தர தேவையில்லை‌. இது போல மறுபடியும் பண்ணாதிங்க” என்று கூறினான்.

      சுரேந்திரனோ ‘என்ன இவன் இந்தளவு கறாரா இருக்கான். இவன் பார்வை பேச்சு தினுசா இருக்குன்னு பார்த்தா. இவன் செயலுமே வித்தியாசமா படுதே?!’ என்று சிந்தித்தார்.

         திலோத்தமாவோ, நெஞ்சில் பயரேகை ஓடியது. முதலிலிருந்தே ஆதித்யா தெளிவாய் தன்னிடம் கூற, இம்முறை திருப்பி அனுப்பியதில் தந்தை வாடியிருப்பார். ஏதேனும் கேட்டு சண்டை வருமோயென்று  பயந்தாள். தந்தையிடம் கறாராய் பேசிய ஆதித்யாவோ திலோத்தமாவிடம், சாந்தமான முகத்தை காட்டினான்.

      ஏனோ சுரேந்திரனுக்கு ஆதித்யாவிடம் இதை பற்றி தனியாக பேச நினைத்தார்.

       முன்பு நண்பன் கைலாஷிடம் வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக ஆதித்யாவை கேட்டது. அவனிடம் கூறியதால் ஆதித்யாவிடம் அந்த பேச்சை எடுக்கவில்லை.
      கைலாஷின் பேச்சை ஆதித்யா செவி சாய்ப்பதில்லை என்று அறியவும், ஆதித்யாவிடம் தனியாக பேசி பார்க்க விரும்பினார்.

       இத்தனை சொத்துப்பத்து சேர்த்து எதையும் வாங்க மறுத்தால் எப்படி? தனக்கு ஒரு மகள் மட்டுமே. அனைத்தும் அவளுக்கு தானே?
     
        சொத்தை விடவும் முதலில் தன்‌மகள் தன்னோடு இருக்க ஆசைக்கொண்டார். அதுக்கே ஆதித்யா வீட்டோடு வராமல் தவிர்த்தால் எப்படி. இந்தமுறை சொத்தை விட, மகள் தன்‌ கண் முன் நடமாட ஆசைப்படுவதாக கூறி பார்த்து ஆதித்யாவிடம் பேச நினைத்தார்.

      அதனால் திங்கள் வருகைக்காக காத்திருந்தார். சனி ஞாயிறு அலுவலகம் விடுமுறை என்று மகளோடு மகாபலிபுரம் ரெஸார்ட் புக் செய்து சென்றதால், திங்கள் ஆதித்யாவின் வேலை செய்யும் அலுவலகத்தின் அருகே சந்திக்க நினைத்தார்.

      அது போலவே அவன் வருகையில் தடுத்து நிறுத்த, “உங்ககிட்ட பேசணும் மாப்பிள்ளை” என்றார்.
     
       அலுவலகம் முன் சுரேந்திரனை எதிர்பார்க்கவில்லை‌, கடிகாரத்தை பார்த்து, “ஆபிஸ் டைம்ல வந்துட்டிங்க.  ஒன்னு முன்னவே இங்க வர்றதா சொல்லிருக்கணும். இல்லை பிரேக் டைம்ல வந்திருக்கணும். இப்படி வந்தா எப்படி பேசறது. பதினொன்றுக்கு பிரேக் ஹவர் அப்ப வர்றேன். உங்களுக்கு வெயிட் பண்ண பிடிக்கலைன்னா வீட்டுக்கு போங்க. அங்க வெயிட் பண்ணுங்க” என்று பதிலை கூட நின்று கேளாது நடையை கட்டினான்.‌

      சுரேந்திரனுக்கு அப்பொழுதே ஏதோ தவறாய் தோன்றியது. ஆதித்யா லேசுப்பட்டவன் அல்ல என்று.
     
      அவன் சென்றப்பின் கைலாஷிற்கு அழைத்து விவரம் உரைக்க, “இப்ப எங்க இருக்க சுரேந்திரன்?” என்றார் அவர்.

      “வேறயெங்க உன் தத்து பையன் வேலை செய்யற ஆபிஸ் முன்ன, காரை நிறுத்திட்டு கார்ல உட்கார்ந்திருக்கேன்.” என்றார்.

      கைலாஷ் அடுத்த அரைமணி நேரத்தில் அங்கு வந்தார்.‌ “ஆபிஸ்லயிருந்து நேரா வர்றேன். நீயேன்டா இங்க வெயிட் பண்ணற? பேசாம வீட்ல போய் பேசலாமே” என்று கூறவும் சுரேந்திரனோ “இல்லைடா… என் மக திலோத்தமா அப்பாவுக்கும் கணவனுக்கும் நடுவுல மாட்டிட்டு முழிப்பா அது பார்க்க கஷ்டமாயிருக்கு.
         ஆதித்யா மனசுல என்னவோ ஓடுது. நேர்ல கேட்டு அதை சரிபடுத்திடறேன். எனக்கு என் மக வாழ்க்கை முக்கியம்” என்று கூறினார்.

       கைலாஷோ தன் நண்பனை இந்தளவு பேசவிட்ட வளர்ப்பு மகனை கண்டு வியந்தார்.

      சொந்தபிள்ளையா பெத்திருந்தா சுரேந்திரனை நம்ம காலுக்கு கீழே நிற்க வச்சியிருக்கலாம். ம்ம்ம் நமக்கு குழந்தை பெத்தெடுக்கற கொடுப்பினை இல்லையே‌’ என்று பெறாத தத்து பையன் தன்னையும் எட்டி நிறுத்தி வைப்பது எதனால் என்றும், சுரேந்திரனிடம் என்ன பேச போகின்றான் என்று கையோடு கேட்டுக் கொள்ள நினைத்தார்.

        பதினொன்று மணியளவில் ஒரு செக்கியூரிட்டி வந்து கார் கதவை தட்ட, சுரேந்திரன் என்ன என்பதாய் கேட்க, “ஆதித்யா சார் கேண்டீன் வர சொன்னார்.” என்று கூறிவிட, அலுவலகத்தின் கீழே இருந்த கேண்டீனுக்கு இருவரும் சென்றனர்‌.

      “அட நீங்களும் வந்திருக்கிங்களா?” என்று ஆச்சரியப்பட்டவன் கைலாஷ் சுரேந்திரன் இருவரையும் முன்னிருந்த காலி இருக்கையில் அமர கூறினான். 
     
      ‘ஆபிஸ்ல வந்து பேசற அளவுக்கு என்ன மாமா அவசரம் என்று ஏதேனும் கேட்கின்றானா? ஏதோ இந்நிகழ்வை எதிர்பார்த்தேன்’ போல வரவேற்கின்றான். இது தான் சுரேந்திரன் மனதில் ஓடியது. அப்படியிருந்தும் எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று தயங்கினார்.

      “இருபது நிமிடம் என்னோட பிரேக் டைம். அதுக்குள்ள என்னிடம் பேச வந்ததை சொல்லுங்க. இல்லை ரொம்ப பெரிசா பேசப்படற தேவையிருந்தா வீட்ல திலோத்தமா கையால காபி குடிச்சு பேசலாம்‌” என்று சொன்னதும் அவன் பேச கொடுத்த நேரம் ‘இருபது நிமிடமா’ என்று கைலாஷ் வாயை பிளந்தான்.

       சுரேந்திரனோ, “நீங்க என் மகள் திலோத்தமாவை கல்யாணம் செய்து எனக்கு மாப்பிள்ளையானது ரொம்ப மகிழ்ச்சி. ஆனா வீட்டோட மாப்பிள்ளையா நான் பேசியதிலிருந்து நீங்க ஒட்டுதல் இல்லாம இருக்கிங்க. நான் என் மகளுக்கு அன்பா கொடுக்கற பொருட்கள் கூட, நீங்க திருப்பி அனுப்பினிங்க. அது வரதட்சணை இல்லை. ஆனா நீங்க தவறா எடுத்துக்கிட்டிங்களோன்னு கஷ்டமா இருக்கு.

    என் சொத்தும் வசதியும் நீங்க கால் தூசா நினைக்கறது எனக்கு பெருமையா இருக்கு. ஆனா நான் உங்களை மட்டம் தட்டி உங்களை என்னோட வச்சிக்க நினைக்கலை. ஒரே பொண்ணு, இத்தனை சொத்தும் சேர்த்தது அவளுக்காக தான். ஆனா அவ வசதி குறைவா” என்றதும் ஆதித்யா புருவம் சுருங்க, “இல்லை… வசதில குறைச்சல் இல்லை. அவ நல்லா தான் வாழறா. நீங்க அந்தளவு பார்த்துக்கறிங்க. ஆனாலும் என்னோட நீங்க பேசறப்ப, பழகறப்ப ஏதோ தாமரை இலையில் ஒட்டாத தண்ணியா இருப்பதா தெரிந்தது. ஒரு வேளை வீட்டோட மாப்பிள்ளையா கேட்டதும் பொருட்களை உங்களை மீறி அனுப்பியதிலும் உங்களுக்கு கோபமாயிருந்தா மன்னிச்சிடுங்க.
      என் வாழ்க்கையே என் பொண்ணுக்காக தான். எனக்கு நீங்க மருமகனா இருப்பதை விட மகனா பார்க்க ஆசைப்படறேன். ஒருவேளை நான் நினைப்பது தப்பா கூட இருக்கலாம். எதுயென்றாலும் மன்னிப்பு கேட்டு நிற்கறேன்.” என்று கூறி தலைகவிழ்ந்து நின்றார்.

      “ஓ… அதுக்கு மன்னிப்பு கேட்டாச்சு… ம்ம்ம் ஓகே மன்னிச்சிடலாம். என் அப்பா அம்மாவை என்னிடமிருந்து பறித்து, என்னை அனாதையா மாற்றியதற்கு, எங்க வீட்டு சொத்தை பறிச்சு, எனக்கே நீ திருப்பி கொடுக்கறியே… இந்த பாவத்துக்கு நீ மன்னிப்பு கேட்டா என்னால எப்படி மன்னிப்பு கொடுக்க முடியும். இறந்த உயிர் திரும்ப வராது சுரேந்திரன்” என்று தெனாவட்டாய் உரைத்தான்.

      சுரேந்திரன் அதிர்ச்சியில் திகைத்து நிற்க, ஆதித்யாவோ “வினுசக்கரவர்த்தி பையன் ஆதித்யா சக்கரவர்த்தி” என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான்.

    -தொடரும்.

  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-6

    அத்தியாயம்-6

    ஒருவாரம் திலோத்தமா வீட்டில் அவள் தந்தை சுரேந்திரனும் இருக்க, பட்டும்படாமலும் அறையிலும் ஹாலிலும் இருந்தான் ஆதித்யா.

    புதிதான இடம், புதுமண ஜோடி என்பதில் தயக்கம் கலந்த நடமாட்டம் இருக்குமென்று எண்ணியிருந்தார் சுரேந்திரன்.

    இன்று ஆதித்யாவோ “நம்ம வீட்டுக்கு கிளம்பணும் திலோ. எத்தனை நாள் இங்கயிருக்க? எனக்கு கம்பர்டபிளா இல்லை. வேலைக்கு வேற போகணும். நீ உன் திங்க்ஸ் எடுத்துக்கிட்டா கிளம்பலாம்” என்றதும், ஏனோ புது செடியை பிடுங்கி வேறொரு இடத்தில் செல்லும் நிலையில் லேசாய் துவண்டாள்.

    திலோத்தாமாவிடம் வீட்டோட மாப்பிள்ளையாக இருக்கமாட்டேன் என்று ஆதித்யா முன்னரே கூறியதால் தந்தையிடம் இதை தெரிவிக்க தாமதம் செய்தாள்.

    இன்று சுரேந்திரனிடம் சமாளிக்கும் விதமாக அவரோட வீட்ல தங்க அழைச்சிட்டு போறார் அப்பா தனியா டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணி கொஞ்ச நாள் போகட்டும்னு’ என்று சொல்வதற்கு திணறினாள்.

    புதிதாக திருமணம் ஆனவர்கள் உடனடியாக ஹனிமூன் சென்று வர அந்தமான் தீவுக்கு டிக்கெட் எடுத்து நீட்டியும், ஆதித்யா வாங்க மறுத்துவிட்டான். அலுவலகத்தில் லீவ் தற்போது சாத்தியமில்லை என்று தெரிவித்துவிட்டான்.

    அதனால் தனியாக வீட்டில் இருக்க விரும்புவதாக நினைத்து கொண்டு மகளை சீரும் சிறப்புமாய் வழியனுப்பினார்.‌

    கைலாஷ் இது தான் சாக்கென்று பார்வதியிடம் ”பையன்‌ தனியா இருக்கட்டும். நீ இடைஞ்சல் செய்யற மாதிரி அங்க இருக்க வேண்டாம். நம்ம வீட்ல இரு” என்று அவரது வீட்டிலேயே பார்வதி இருக்கும் விதமாக நெயிற்சியாய் பேசினார்.

    பார்வதியும் மகனும் மருமகளும் தனியாக பேசி பழக வேண்டும் என்று கணவனர் வீட்டில் இருந்துக் கொள்வதாக உரைத்தார்.

    ஆதித்யா அன்னை அவரது கணவரிடமே சென்றதில் தனக்கு வசதி என்று விட்டு விட்டான்.

    ஆதித்யா வீட்டில் திலோத்தமா வந்ததும் அவளது அறையை விட சற்று பெரிதாக இருந்த வீட்டை அளவிட்டாள். அவள் வீட்டை விட ஒப்பிட்டால் அளவில் அவளது அறையை மட்டுமே அளவு கொள்ள முடியும்‌

    “அம்மா கூட வருவாங்கனு நினைச்சேன். அவங்க நமக்கு தனிமை தந்துட்டு அங்க போயிருக்காங்க. வீட்ல நாம மட்டும் தான்” என்று ஆதித்யா மையலிடும் பார்வையால் பார்வையிட, திலோத்தமா வெட்கம் கொண்டு தலைக்கவிழ்ந்தாள்.

    “திலோ… உனக்கு சமைக்க தெரியுமா?” என்று கேட்க மிரளும் பார்வையில் அவள் பதில் தராமலேயே ஆதித்யாவுக்கு புரிந்தது.

    அவன் குறும்புடன் “இட்ஸ் ஓகே… அம்மா எனக்கு சமைக்க சொல்லி தந்தாங்க. நான் உனக்கு சொல்லி தர்றேன் சேர்ந்தே சமைப்போம்” என்றவன் உரிமையான அணைப்பில் திக்குமுக்காடினாள்.

    இல்லறம் இனிமையானது அதிலும் மனதிற்கு பிடித்தவனின் தீண்டல் சொர்க்கத்தில் மிதக்க வைக்கும் என்று திலோத்தமைக்கு புரிய துவங்கியது.

    ஆதித்யா அதற்கேற்றது போல கொஞ்சி குலாவி மையலிலேயே மூழ்கடித்தான்.

    அலுவலகம் சென்றாலும் திலோத்தமாவிடம் போரடிக்காமல் இருக்க சில வேலைகளை நாசுக்காக கூறி சென்றான்.

    திலோத்தமாவிற்கு வீட்டை கூட்டி பெருக்கி டிவி பார்க்கவே நேரம் சரியாக இருக்கும். இதில் தந்தையோடு பேசி சிரிக்கவும், பார்வதி அத்தையோடு போனில் பேசவும் நேரத்தை கழித்தாள்.

    அப்படி பேசும் பொழுது தான் பார்வதியிடம் “நீங்க எப்ப அத்தை வருவிங்க” என்று கேட்டாள். கேட்டப்பின்னே அபத்தமாக தோன்றியது. அவர்கள் பிரிந்த கணவரை தற்போது சேர்ந்திருக்க மாமனாரை விட்டு வருவாரா?

    ஆனால் பார்வதி இது தான் கிடைத்த வாய்ப்பாக கருதி, மகன் போனதும் மருமகளை காண வந்து விட்டார்.

    மாலை நான்கு வரை கூடவேயிருந்து பேசிவிட்டு கிளம்புவார்.‌

    ஆதித்யா வரும்பொழுது ஏதேனும் அவனுக்கு பிடித்த உணவு பண்டம் ஃப்ரிட்ஜ் மேலே இருக்க சுவைப்பான். அது அன்னை வாங்கி வந்ததாக இருக்கும், அல்லது செய்ததாக இருக்கும்.

    இப்படியே இரண்டு வாரம் கழியவும், சுரேந்திரன் மகளை காண வந்தார். அவர் கூட பேசுவதற்கு துணையாக கைலாஷையும் அழைத்து வந்தார்.

    ஏற்கனவே ஒரு முறை இங்கு வந்தவரே. ஆனாலும் மகள் இவ்வீட்டில் சேலையுடுத்தி, காபி போட்டு வந்து தரவும், கண் கலங்கியது.

    பாசமான மகள், வசதி வாய்ப்பு என்று வாழ்ந்தவளை இப்படி புறாக்கூடு போலிருக்கும் வீட்டில் காண சகித்தார்.

    அதனால் வீட்டோடு மகளை அழைத்து செல்ல ஆதித்யாவிடம் பேச வந்திருந்தார். கைலாஷ் இருந்தால் பேச வசதியாக நினைத்தார்.

    ஆதித்யா அலுவலகத்திலிருந்து கிளம்பும் போதே திலோத்தமா அழைத்தாள்.

    “என்ன திலோ? ஏதாவது வேண்டுமா?” என்று குழைவாய் கேட்க, “அப்பாவும் மாமாவும் வீட்டுக்கு வந்திருக்காங்க. நீங்க சீக்கிரம் வாங்க” என்று கூறினாள்.

    “ஏ… திலோ… அம்மா வந்திருக்காங்களா?” என்று கேட்டவனிடம், “இல்லைங்க அத்தை வரலை. மாமாவும் அப்பாவும் வந்திருக்காங்க” என்று இரண்டாவது முறையாக கூற செவிக்கு ஏற்றி பொறுமையாக தமாதப்படுத்தியே வந்தான்.

    அவன் வரும்போதே, சுரேந்திரனை பார்த்துவிட்டாலும் நேராக முதுகுப் பையை கழட்டி திலோவை தான் கண்டான்.

    “அப்பா” என்று சுட்டிக்காட்டவும், சன்னமான சிரிப்பை உதிர்த்தான்.

    வீட்டுக்கு வந்தவர்களை ‘வாங்க எப்ப வந்திங்க?’ என்ற சம்பிரதாயமான வார்த்தையில் நலம் விசாரிக்கவில்லை.

    நேராக உடைமாற்ற சென்றவனை பின்தொடர்ந்தாள் திலோத்தமா.

    “அப்பா வந்திருக்கார்னு சொன்னேன். லேட்டா வந்திருக்கிங்க? எப்பவும் அரை மணி நேரம் முன்ன வருவிங்க?” என்று கேட்டு நின்றாள்.

    சட்டை பட்டனை கழற்றி, “டிராபிக்ல மாட்டிக்கிட்டேன்.” என்று ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் தந்தான்.

    “நினைச்சேன்” என்றவள் கையை பிசைந்து அப்பாவை வாங்கன்னு கூப்பிட்டு இருக்கலாம்” என்று கேட்டாள்.

    கால் சட்டையில் அணிந்த பெல்ட்டை கழட்டி, ஹேங்கரில் மாட்டி, “வந்ததும் சிரித்தேன். என் பாணியில் வெல்கம் பண்ணினேன்” என்றவன் தாமதிக்காது குளியல் அறைக்கு டவலோடு சென்றான்.

    குளியலறையும் ஹாலும் மாறிமாறி பார்த்து ஆதித்யா வர காத்திருந்தாள்‌.

    இரண்டு நிமிடத்தில் ஷவரில் குளித்து தலை துவட்டி ஷார்ட்ஸ் அணிந்து வந்தவனிடம் “வார்த்தையால வரவேற்கலாமே” என்றதும் ஹாலுக்கு வந்தான். பின்னாடியே திலோத்தமாவும் வந்தாள்.

    “எப்ப வந்திங்க?” என்று கேட்டதும் சுரேந்திரனும், இவனுக்கு சளைக்காதவர் போல, “வந்து இரண்டு மணி நேரமாகுது.” என்று கூறினார்.

    இவ்வளவு நேரம் காத்திருப்பதாக உரைத்தார்.

    “ஓ… திலோ காபி போட்டு கொடுத்தியா?” என்று கேட்டவன் டீபாய் மீது இரண்டு காபி கோப்பை இருக்க, “ஓ.. திலோ போட்ட காபி குடிச்சிங்களா? எப்படி போட்டிருக்கா?” என்று கேட்டான்.

    சுரேந்திரனோ, “என் மகள் காலையில் எழுந்தா காபி குடிக்க கூட சமையல் கட்டுக்கு போக மாட்டா. காபி அவ ரூமை தேடி போகும்.” என்று குற்றமாய் சாடினார்.

    அதன் அர்த்தம் புரிந்த ஆதித்யாவோ, “அது உங்க வீட்ல. இது அவ வீடு‌. நீங்க அவ வீட்டுக்கு வந்திருக்கிங்க, அவ தான் செய்யணும்” என்றவன் “பொண்ணு கையால் முதல் முறை காபி குடிச்சிருங்கிங்க” என்று பெருமை பேசினான்.

    சுரேந்திரனுக்கு மகள் கையால் காபி என்றதில் ஆனந்தம் என்றாலும், மகள் இனியும் இந்த வீட்டில், வேலை செய்ய கூடாதென்று முடிவெடுத்தவராக, “இத்தனை நாள் இங்க இருந்திங்க. இனி அங்க வந்து முழுசா தங்க வாங்க மாப்பிள்ளை.” என்று ஆரம்பித்தார்.

    “அங்க வந்துட்டா…? என் வேலை?” என்று நெற்றி சுருக்கினான்.

    கைலாஷோ, “சுரேந்திரனுக்கு இருக்கற கம்பெனியில் மேனேஜரா பொறுப்பை தரவும் செய்யலாம். கொஞ்ச நாள் அவன் கம்பெனில தொழிலை கத்துக்கோ ஆதித்யா” என்று கூற, அவரை கூர்பார்வையால் வாயடைத்தான்.

    தொண்டையை செருமி, “சுத்தி வளைச்சி வீட்டோட மாப்பிள்ளையா கேட்கறிங்க. நான் வீட்டோட மாப்பிள்ளையா வரமாட்டேன்னு திலோத்தமாவிடம் பொண்ணு பார்க்க வந்தப்பவே சொல்லிட்டேன். என்ன திலோ சொன்னேன் தானே?” என்றதும் திலோத்தமா ஆமென்பதாய் தலையாட்டினாள்.

    சுரேந்திரனோ ‘என்ன?’ என்று அதிர்ச்சியாக பார்த்தார்.

    “தாலி ஏறும் முன்னவே முடிவா சொன்னவன் நான். அப்படியிருக்க கல்யாணம் முடிந்ததும், எப்படி உங்க வீட்ல வந்து இருப்பேன், உங்க கம்பெனியை பார்ப்பேன்னு நினைக்கறிங்க.” என்று கேட்க, கைலாஷோ, “ஆதித்யா… யாரிடம் பேசறனு யோசித்து பேசு. உன்னை நடுத்தெருவுல விட கூப்பிடலை. மாளிகையில் நடுநாயகமா உட்கார்ந்து அழகு பார்க்க சுரேந்திரன் கூப்பிடறான்.” என்று அறிவுறுத்தினார்.

    “நான் இப்பவே நடுநாயகமா எனக்கு ராஜாவா தான் வாழறேன். எனக்கு இவரோட பணமோ வசதியோ எதுவும் வேண்டாம்‌. பொண்டாட்டி மூலமாக வர்ற எந்த வரதட்சணை பணமும் எனக்கு பிடிக்காது.” என்று மொழிந்தான்.

    சுரேந்திரனோ, என்ன திலோ… பொண்ணு பார்க்க வந்தப்பவே இதை முன்னரே சொல்லியிருக்கலாம்ல?” என்று தந்தை அதட்டலாய் கேட்க, “அப்பா.” என்று கையை பிசைந்து கவலையாக நின்றாள்.

    “ஏன்… முன்னவே சொல்லிருந்தா வேற மாப்பிள்ளை தேடியிருப்பிங்க தானே?” என்று நகைத்தான். சுரேந்திரனுக்கும் கைலாஷிற்கும் எரிச்சல் உருவானது.

    திலோத்தமாவிற்கு ஏனோ கணவன் பேச்சும் தந்தை பேச்சும் ஏதோ தவறாய் செல்ல “அப்பா… முடிந்ததை பேச வேண்டாம். அவர் எங்கயும் வரலை. இப்ப இங்கேயே இருப்பதில் எனக்கு எந்த குறையும் இல்லை. இந்த டாபிக்கை விடுங்க” என்று வெள்ளை கொடியை ஏற்றி வைத்தாள்.

    சுரேந்திரனும் மகளுக்காக அமைதிக்காக்க, “சரிம்மா நாங்க கிளம்பறோம்” என்று புறப்பட, வேறு வழியின்றி “நாங்க கிளம்பறோம் மாப்பிள்ளை. எதுக்கும் யோசிங்க. எனக்கு பையன் இல்லை. எனக்கு மாப்பிள்ளை மட்டுமில்லாம மகனாகவும் இருப்பதும் நீங்க தான்” என்று எழுந்தார்.

    கைலாஷோ, “எதுக்கும் யோசி.. கார் பங்களா வசதி கம்பெனி எல்லா நேரமும் வாசல்ல வந்து நிற்காது” என்று பேசிவிட்டு நண்பனோடு புறப்பட்டார்.

    திலோத்தமாவோ தந்தையை வாசல் வரை வந்து வழியனுப்பினாள்‌. ஆதித்யா அருகே தான் இருந்தான். சுரேந்திரன் கார் புறப்படவும், திலோத்தமையை குண்டு கட்டாக தூக்கி, “திலோ.. கெஸ்டுக்கு காபி எல்லாம் கொடுத்து ஜமாய்ச்சிட்ட” என்று கதவை தாழிட்டு காதலீலையில் கரைப்புரள வைத்திடும் வேகத்தில் இருந்தான் ஆதித்யா.

    இங்கு சுரேந்திரன் கைலாஷ் இருவரும் காரில் நிசப்தமாக வந்தனர்.

    சுரேந்திரன் தான், “யார் இவன்? உன்‌ பொண்டாட்டி எங்க பிடிச்சா இவனை? என்ன திமிரு? என்ன எகத்தாளம்? சமைய கட்டு எந்தபக்கம் என்று கேட்டா கூட அந்த திசையை தெரியாம வளர்ந்த என்‌ பொண்ணை காபி போட வச்சிட்டான். பொண்ணு பார்க்க வந்தப்பவே, என்‌ மக அவன் பேச்சை கேட்டு என்னிடம் வீட்டோட மாப்பிள்ளையாக இருக்க மாட்டான் என்பதை சொல்லலை‌. அந்தளவு மயக்கி வச்சிட்டான்.” என்று காச்மூச்சென்று கத்தினார்.

    “எனக்கும் அதே எண்ணம் தான் ஓடுது. வீடு, வசதி, கம்பெனி வருது எந்த மடையனாவது மாமானார் வீட்ல தங்க யோசிப்பானா? அந்த இடத்துல பாய் விரிச்சி தவமிருப்பான். இவன் என்ன இப்படியிருக்கான்?” என்று தன்‌பங்கிற்கு பொறுமினார்.

    “வந்ததும் வாங்க எப்படியிருக்கிங்கன்னு கூட கேட்கலை. அந்தளவு திமிரா இருக்கான். இதுல ஒன்னை கவனிச்சியா? என்னை மாமான்னு இதுவரை கூப்பிடலை.” என்று கூறினார்.

    அதன் பின்னரே கைலாஷ் கூட, “அட ஆமா. அவன் என்னை கைலாஷ் அப்பான்னு சொல்வான். அது பார்வதி எதிரே, மத்தபடி என் பொண்டாட்டியை அம்மான்னு கூப்பிடற மாதரி என்னை அப்பான்னு முறை வச்சி கூட பேச மாட்டான்.‌ தனியா சந்திக்க நேர்ந்தாலும் கைலாஷ் அப்பான்னும் சொல்லமாட்டான்.” என்றார்.

    சுரேந்திரனோ “இவன் சரியில்லை, பார்வை, பேச்சு எல்லாமே தினுசா இருக்கு. இவன்‌ யார்னு நதி மூலம் ரிஷி மூலம் பாரு” என்றதும் கைலாஷோ மனைவியை நாடி கேட்டிட முடிவெடுத்தார்.

    -தொடரும்.






  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-5

    அத்தியாயம்-5

       அலைப்பேசி எண் பரிமாறப்பட்ட காரணத்தால் ஆதித்யாவோடு பேச ஆசைப்பட்டு நிறைய குறுஞ்செய்தியை அனுப்பினாள் திலோத்தமா.

      பத்து குறுஞ்செய்தி அனுப்பினால் பதினொன்றாவது முறைக்கு பதில் அளித்தான் ஆதித்யா.

       திலோத்தமா தான் அவசரப்பட்டு அதிகமாக பேசி தொலைப்பதாக நினைக்க வைத்தான். உண்மையும் அது தான்‌. அவள் அதிகமாகவே பத்து நிமிடத்திற்குள் ஆயிரம் பேச்சை பேசிட துடித்தாள்.
      
       ஆதித்யா ஒற்றை வார்த்தையில் அவளது ஆசைக்கு கடிவளமிட்டு விடுவான்.

      “திலோத்தமா நான் ஆபிஸ்ல இருக்கேன்‌.”

    “மீட்டிங் இருக்கு”

    “ஐ காண்ட் டெக்ஸ்ட்” இப்படி ஏதாவது அனுப்பி தொலைக்க, திலோத்தமா அவனை தொந்தரவு செய்வதை தவிர்த்தாள்.

      சரியாக பேச முடியாத பட்சத்தில் பார்வதியிடம் பேசுவாள். மகன் அவனது குணத்தை அவனே கூறாததை எல்லாம் தாயார் ஒன்று விடாமல் கதை கதையாக தெரிவிப்பார்.

      அவனுக்கு இது பிடிக்கும், இது பிடிக்காது, அவன்‌ இப்படிபட்ட ஆள். முதலில் எல்லாம் தமிழே அவனுக்கு வராது. ஆங்கிலப் புலமை மட்டுமே. போகப்போக தமிழை தான் நேசித்தான். ஆங்கிலம் தேவைக்கு ஏற்ப பேசுவான்.

       யாரிடமும் நெருக்கமாக பழகாதவன். சில நேரம் அழுவான். ஆம் அழுவான். தனியாக ஒருமுறை பதினாறு வயதில் அழுதவனை, பார்வதி கவனித்து கேட்டதற்கு, தாய் தந்தையரை கார் விபத்தில் கண்ணெதிரே பறிக்கொடுத்த கதையை கூறியிருந்தான். அதையெல்லாம் அனைத்தும்
    மருமகளிடம் பகிர, சில நேரம் ஆதித்யா பேசாமல் கடந்தாலும், அவன் மனதில் சிறுவயது வலி இருப்பதாக அறிந்து புரிந்து கொண்டாள்.

      அதனாலோ என்னவோ விலகி நழுவியவனை மணந்தப்பின் அன்பு செலுத்த ஆசைக்கொண்டாள்.

       அவள் கண்ட கனவு நனவாக காலம் வேகமெடுத்தது.

       திலோத்தமா ஆசைப்பட்டதை விட வெகு விமர்சனையாக‌ ஆதித்யாவோடு திருமணம் நடைப்பெற்றது.

      ஆளாளுக்கு வாழ்த்து கூறி பரிசுப் பொருட்களை தந்து, திலோத்தமாவை திக்குமுக்காட வைத்து திளைத்தனர்.‌

    பூமியில் இருக்கின்றாயா? வானத்தில் மிதக்கின்றாயா? இது இரவா? பகலா? எது கேட்டிருந்தாலும் அறியாத அளவிற்கு தன் அருகேயிருந்த ஆதித்யா மீதே தன் உயிரை வைத்திருந்தாள்.

      நாயகன் சார்பில் அவன் அலுவலக நண்பர்களும் கல்லூரி நண்பர்களும் வந்திருந்தனர்.‌ அவர்கள் மட்டுமே அவன் கண்களுக்கு தெரிந்தனர் போல பார்த்து பேசி புகைப்படம் எடுக்கும் தருணம் ஆனந்தமாய் சிரித்து வைத்தான்.

      மற்ற புகைப்படத்திற்கு எல்லாம் அளவாய் அளந்து சிரித்தான்.

      இதில் கைலாஷ் இந்த திருமணத்தை வைத்து தன் முன்னாள் மனைவியோடு சுகமாக வாழ்வதாக பகட்டாக பறைசாற்றிக் கொண்டார் கைலாஷ். 

       திருமணத்தின் ஆதிமுதல் அந்தம் வரை விவரித்து கூற ஆதித்யாவிடம் அபிப்ராயம் கேட்டால் நிச்சயம் ‘மேரேஜ் முடிந்தது’ என்று பதில் தந்திருப்பானே தவிர அவன் திருமணத்தில் விமர்சையாக, பகட்டாக, செலவழித்த ஆடம்பரத்தின் ஒன்றை பற்றி கூட குறிப்பிட்டிருக்க மாட்டான். ஏன் கல்யாண சாப்பாடாக என்னயென்ன உணவு பரிமாறப்பட்டதென்று கூட அவன் கவனித்தானா என்பது கேள்விக்குறியே.!

    அந்தளவு அவன் திருமணத்தில் பற்றுதலோடு நின்றான்.‌

    அவனே அவனது திருமணத்தை இந்தளவு பற்றுதலோடு கடக்க, வார்த்தையில் திருமணத்தை வர்ணிக்க வேண்டுமா என்ன?!

       மேலும் அவன் மனநிலை அறியாது தனியாக ஹோட்டல் அறையில் சாந்தி முகூர்த்தம் வைக்க சுரேந்திரன் ஏற்பாடு செய்ய, பெண் வீட்டில் சாந்தி முகூர்த்தம் இருந்தாலே போதும் என்று முடித்துவிட்டான் நாயகன்.‌

       மகளும் ஆதித்யா பேச்சிற்கு சம்மதமாய் கூறிமுடித்திட, சுரேந்திரனும் சரி பெண்ணின் ஆசைப்படி விட்டுவிட்டார்.‌

      அலங்கார தேவதையாக அலங்கரித்து முதலிரவு அறைக்கு, திலோத்தமா கைகள் நடுங்க வந்தாள்.

       ஏற்கனவே அவ்வறையில் ஆதித்யா இருந்திருக்க அவனை தேடி கண்களை சுழற்றினாள்.

       பால்கனியில் கையை கட்டி தூரத்தில் காரிருளில் கவ்வியிருக்க, பிறைநிலவு தென்பட்டதை வெறித்தான்.

       “இங்கயிருக்கிங்களா?” என்று கேட்க, அவளை திரும்பி பார்த்தான்.

        “பால்” என்று திலோத்தமா நீட்ட, “அங்க வை” என்றான் ஆதித்யா.

      அளவுக்கு அதிகமாக திலோத்தமா ஆதித்யாவிடம் பேசியது கிடையாது‌. அதுவும் இந்த முதலிரவு சமாச்சாரம் எல்லாம் பேசவேயில்லை. சாதாரண முத்தம் கூட ஆதித்யா திலைத்தமாவிடம் இந்த இடைப்பட்ட நாளில் கேட்டதில்லை.
      அப்படியிருக்க திலோத்தமாவிற்கு நடுக்கம் கூடியது. ஆனால் ஆதித்யா என்றவனோ, என்னவோ இவளோடு கூடி களைத்து ஒரிரு வருடம் வாழ்ந்தவனாக மிக இயல்பாய் “பாலை அங்க வை’ என்கின்றான்.‌

      இவன் தோரணையிலும் பதட்டமில்லை.

      திலோத்தமாவுக்கு மட்டும் பயம் தொண்டை வரை கவ்வியிருந்தது.

        “ஹோட்டல்ல ரூம் டெகரேட் வேண்டாம்னு சொல்லிட்டேன் கோபமா?” என்று மட்டும் கேட்டான் ஆதித்யா.

      “அப்படியெல்லாம் இல்லை சொல்லப்போனா அம்மா இல்லாததால் எனக்கு அங்க புதுயிடம்னு பயம் கூடுதலா இருந்திருக்கும்.

      இப்ப என்னோட ரூம் என்பதால் கொஞ்சம் பயம் குறைந்திருக்கு.” என்று கூறினாள்.

       அவள் கூறி முடிக்க ஆதித்யா அவளருகே வந்து கையை நீட்டவும், நடுங்கியது திலைத்தமா விரல்கள்.

       அதை வருடி கொடுத்தபடி, முதல் முத்தம் வைத்தான்.

      ஆதித்யாவின் மீசையும் சின்ன தாடியும் திலோத்தமாவிற்கு கூச்சத்தை கொடுக்க, மேனி சிலிர்க்க உதடு தந்தியடித்து நின்றாள்.

         அவள் பயத்தை கண்டு பிறைநிலவை காண திரும்பியவன், ”நாம இதுவரை நெருக்கமா பேசி பழகியது கிடையாது. ஆனா இந்த இரவு நெருக்கமா… ” என்றவன் அவளை ஓர் நொடி அளவிட்டு, மீண்டும் வானத்தை வெறித்தான்.

      “உனக்கு இந்த சடங்கு கொஞ்ச நாள் கழிச்சு நடக்கணும்னா சொல்லு. நான் வெயிட் பண்ணறேன்.‌ இல்லை… பழகறதே இதுலயிருந்து ஆரம்பிப்போம்னா பாலை கொண்டா” என்று கூறிவிட்டான்.‌

      திலோத்தமா கைகள் பிசைந்து நின்றாள்‌. ‘இதென்ன… பழக நேரம் எடுத்துப்போமா?’ என்று ஒரு நிமிடம் தோன்றியது. ஆனால் ஏற்கனவே கூட்டுக்குள் இருப்பவனை இன்னமும் பழகியப்பின் என்று தள்ளி நிறுத்த மனமில்லை.

       இன்றே இனிய தாம்பத்தியம் இனித்தாலும், சம்மதம் கூறிவிட்டு ஆதித்யாவின் முடிவை விட்டுவிட வேண்டுமென்று கண்ணாடி பால் டம்ளரை கையில் எடுத்தாள்.

      ஆதித்யா வானத்தை பார்த்து இருந்தாலும் தன் அருகே திலோத்தமா அசைவு தெரிய திரும்பாமல் நின்றான்.

      கொலுசொலிகள் அவள் சமீபத்தில் வந்ததை உரைத்தப்பின் இடது பக்கம் திரும்ப, கையில் பால் டம்ளரை ஏந்தி நின்றாள்.

      “நீ பஸ்ட் சிப் பண்ணிட்டு கொடு.” என்று கூறிவிட்டான்.‌

      பதட்டத்தில் பாதி டம்ளர் வாயில் வைத்து பருகினாள்.

      அதன் பின் “பாதி குடிச்சிட்டேன்” என்று குரல் தந்தாள்.

      மெதுவாக அவள் புறம் திரும்பியவன், வெண்ணிற பற்கள் தெரிய புன்னகைத்தான்.

      அவனது சிரிப்பில் மொத்தமாய் தொலைந்தவளாக அவனையே பார்க்க, பால் குடித்து வெள்ளை மீசை அரும்பிய அவள் உதட்டின் மேற்பகுதியை ஆதித்யா துடைத்தான்.

       அவன் தீண்டலில் திடுக்கிட்டவளிடம் ”கொஞ்சம் இஷ்டம் கொஞ்சம் கஷ்டமோ” என்றதும் வெட்கம் கொண்டாள்.

       “உன் கண்ணுல தெரியுது” என்றவன் பாலை அருந்தினான்.

      சற்று நேரத்தில் “சில்லுன்னு காத்து வீசுது.” என்று பேச, இந்த இடத்துலே எப்பவும் காற்று இதமா வீசும்.” என்றாள்.

    ”யா எனக்கு தெரியும். பட் இப்ப டோர் லாக் பண்ணிடலாமா?” என்று கேட்டான். அவன் கேட்டதே வேறு அர்த்தத்தை தந்திட சம்மதமாய் தலையாட்டினாள்.

         பால்கனி கதவும் தாழிட்டப்பின், சிறு ஒளியை உமிழும் லைட்டை போட்டான். அறையை பிரகாசமாக்கும் லைட்டின் சுவிட்சை அணைத்தான். திலோத்தமாவை கைப்பிடித்து மெத்தையில் உட்கார வைக்க, அவளது பயமும் தயக்கமும் சிறு ஒளியில் அழகாய் தெரிந்தது.

      கன்னம் ஏந்தி முத்தங்கள் மூலம் முன்னுரை இயற்ற ஆரம்பித்த ஆதித்யா முடிவுரையை முடித்து உறங்கியது எல்லாம் அந்த காரிருளுக்கே வெளிச்சம்.

       மனதின் பகிர்வை புறம் தள்ளி உடலின் பகிர்வை கையாண்டு மூச்சு முட்ட திண்டாடி திணறி, முத்தங்களை வாறியிறைத்து, இனிமையான இல்லறத்தில் மூழ்கினார்கள்.

         காலையில் திலோத்தமா எழுந்த போது ஆதித்யா பால்கனியில் வீற்றிருந்தான்.

      வானத்தை வெறித்தவன் திலோத்தமா எழுந்திருக்கும் அசைவு தெரிய, பேண்ட் பேக்கெட்டில் கைகளை விடுத்திருந்தவன் கையை கட்டி அவளை காண, திலோத்தமா சேலையை போர்வை போல சுற்றியபடி நிற்க, “சோளக்காட்டு பொம்மை மாதிரி இருக்க” என்று சிரித்தான்.‌

       உதடு கோணித்து, “நைட்டு அழகான ராட்சஸினு காது பக்கம் சொன்னிங்க. இப்ப சோளக்காட்டு பொம்மையா?”  என்று கையை நீட்டி பேச, மாங்கல்யம் தாங்கிய நெஞ்சில் உடை நழுவ பார்த்தது.

      “அச்சோ” என்று பதறி சரிசெய்தவளை கண்டு மேலும் நகைத்தவனை கண்டு போலியான கோபத்தோடு குளியலறைக்கு ஓடினாள்.

      ஆதித்யா மீண்டும் வானத்தை பார்வையிட மும்முரமானான்.

      குளித்து முடித்து டவல் கட்டி வெளிவந்தவள் குளியலறை ஒட்டிய கப்போர்டில் உடையை எடுத்தணிந்தாள்.

       ஓரளவு சேலை கட்டி முடித்து, “அந்த வானத்துல அப்படியென்ன இருக்கு? அடிக்கடி அங்கேயே பார்க்கறிங்க?” என்று கேட்டதும் பதில் சொல்லாமல் சிரித்தான்.‌

       “செமையா பசிக்குது.” என்று பேசியவளின் இடையை பிடித்து தன் பக்கம் இழுத்து, காதுமடலருகே முத்தம் வைத்தான்.

      “அவுச்.. கூசுது” என்று நெளிந்து “சாப்பிட வாங்க” என்று அழைத்து சென்றாள்.

      ஈரம் கொண்ட கூந்தல் அவள் முதுகை ஈரப்படுத்தியது. “சரியாவே தலை துவட்டலையா?” என்று கேட்டதும், “பசிக்குது… அதோட நீங்க முத்தம் வைத்ததும் மொத்தமா விழுந்துடுவேனோனு சரியா துவட்டாம வந்துட்டேன்.” என்று மொழிந்த படி அவன் கைகளை பின்னிபிணைந்து நடந்தாள்.

       சுரேந்திரன் மகளின் மகிழ்ச்சிக்கு எந்த குறையும் இல்லை என்றதும் ஆதித்யாவை ஏறிட்டு “வாங்க மாப்பிள்ளை சாப்பிடுங்க” என்றார்.

       சுரேந்திரன் திலோத்தமா ஆதித்யா மூவர் மட்டுமே உணவு மேஜையில் இருந்தனர்.

      பார்வதி இங்கு தங்க சங்கடப்பட்டு கைலாஷ் வீட்டில் அவரோடு சென்றார்.
      கைலாஷிற்கு ஆதித்யா இல்லாததால் பார்வதியை கட்டாயப்படுத்தி தங்கவைக்க நினைத்தார்.

      பார்வதிக்கு இத்தனை காலத்திற்கு பிறகு வந்தாலும் கணவன் அடித்து துரத்திய நாட்கள் எதுவும் மறக்காமல் இம்சித்தது.

    அவர் தங்கியிருக்கும் வீட்டுக்கு போகலாம் என்றாலும் கைலாஷ் விடவில்லை.

      ஆதித்யா வரும் வரை வேறு வழியில்லாமல் தங்க கோரிக்கை வைத்து அன்பால் கொன்றார் கைலாஷ்.

       ஆதித்யாவோ மாமனார் வீட்டில் மேஜையில் நிரம்பியிருந்த பல்சுவை உணவுகளை சுட்டிக்காட்டி “இதுவரை நீங்க இப்படி சாப்பிட்டு இருக்க மாட்டிங்க. எல்லாமே ஒரு வேளைக்கு தயாராகியிருக்கு” என்றதும் ஆதித்யா முகம் கறுத்தது.

       அப்பொழுதே அவன் சிறிதளவு மட்டும் வயிற்றுக்கு நிறைத்து விட்டு எழுந்தான். எங்கள் வீட்டு உணவுகள் மேஜையில் நிரம்பி வழியும், இதெல்லாம் நீங்கள் வாழ்வில் கண்டதில்லை என்ற பேச்சு அதில் அப்பட்டமாய் இருந்தது. அதற்காகவே ஆதித்யா அரைவயிற்றுடன் நிறுத்திக்கொண்டான்.

      “என்ன சரியா சாப்பிடலை. ஏகப்பட்ட ஐயிட்டம் இருக்கே” என்று சுரேந்திரன் பரிமாற மகளிடம் கட்டளையிட்டார். இத்தனை உணவுகள் இருக்க ஆசிரமத்தில் வளர்ந்து கஷ்டப்பட்டவன் காணாததை கண்டது போல இருப்பான் என்று எண்ணி விட்டார் போல. அதோடு வீட்டோடு மாப்பிள்ளை என்றல்லவா இன்னமும் கனவு காண்கின்றார்.

      “ஐயிட்டம் அதிகமா இருக்கலாம். பசியிருக்கறவரை தான் சாப்பிட முடியும்” என்று பதில் தந்து உணவை மறுத்தான். மாமா என்ற வார்த்தை இன்னமும் ஆதித்யா வாயிலிருந்து வரவில்லை‌. நறுக்கு தெறித்த வார்த்தை தவிர அவன் பேசுவதேயில்லை. அதை மீறி பேசவேண்டிய இடத்தில் கஷ்டப்பட்டு புன்னகையை நிரப்பிடுவான்.
     
      “மாப்பிள்ளை துளி சதை கூட கூடுதலா இல்லாம பிட்டா இருக்கறப்பவே நினைச்சேன்.” என்று சுரேந்திரன் மாமானாராய் மாப்பிள்ளையை பெருமையாக நினைத்தார்.‌

      ஆதித்யாவிற்கு தான் என்ன தூக்கி நிறுத்தி பேசினாலும் மாமனார் சுரேந்திரனுடன் ஒட்டமுடியவில்லை.
     
      சில நேரம் சுரேந்திரன் தானா பேச முன் வந்தா, பதில் பேசாமல் அங்கொருவன் நின்று பேசுவதை கூடசெவிமடுக்காமல் ஆதித்யா நகருவதை அறிந்தார்.

       ஆதித்யா கவனிக்காமல் இருப்பதாக சுரேந்திரனுக்கு தோன்றவும், மனதிற்குள் ‘வீட்டோட மாப்பிள்ளையா இருக்கறவனுக்கு இந்த திமிரு ஆகாது. ஆனா நம்ம பொண்ணுக்கு ஏத்தவன்’ என்று அதிருப்தியும் திருப்தியும் கலந்தே ஆதித்யாவை கவனித்தார்.

      -தொடரும்.

    எதை எதை எல்லாம் copy அடிக்கறதுன்னு விவஸ்தை இல்லை. நான் என் site லாக் பண்ணி வச்சிருக்கேன். கதை படிக்க லாகின் பண்ணனும். ஏன்மா உங்க சைட் எல்லாம் அப்படியே போன கதை படிக்க முடியுதே, எதுக்கு இப்படி ரிஜிஸ்டர் லாகின் செய்து வாசிக்கவும்னு board.

    இதுக்கு முன்ன சைட்ல அப்படி வைக்காம நாங்க வைக்கும் பொது வைக்கறிங்க பாருங்க. அப்படியே ஈ அடிச்சாம் காபி அடிங்க தலைவிதி.
     

     
    ‌‌

  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-4

    அத்தியாயம்-4

    இன்று இங்கே பெண் பார்க்க வந்திருந்த வீட்டை அளவுக்கு அதிகமாகவே ஆதித்யா அளவிட்டிருந்தான்.

    சுரேந்திரனிடம் கைலாஷ் அறிமுகப்படுத்த, வணக்கம் வைத்து குஷன் சோபாவில் அமர்ந்துவிட்டான்.

    எது கேட்டாலும் அம்மா பதில் சொல்வார்களென்ற ரீதியில் இருந்தான்.

    சுரேந்திரனுக்கு ஆதித்யாவின் அமைதி, வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக இருக்க கூறினாலும் சம்மதிப்பானோ என்று தோன்றியது‌. அவருக்கு ஒரே மகள் அவளை விட்டு பிரிய மனம் வராதே.

    திலோத்தமா இன்றே கல்யாண பெண் போல தான் கூடத்தில் வந்து நின்றாள்.

    ஆதித்யா முன் மிக பவ்வியமாக அவனுக்கு தன்னை பார்த்ததும் பிடித்திடும் வகையில் அப்சரஸாக நின்றிருந்தாள்.

    ஆதித்யா அவள் நீட்டிய ஜூஸை சுவைத்து, அவளை ஏறிடாமல் தவிர்த்தான். திலோத்தமா பார்வதி அருகே அமர்ந்து ஆதித்யாவை மெல்ல ஏறிட்டாள்.

    தந்தையின் போனில் அனுப்பிய போது பார்த்ததை விட, பேரழகனாகவே இருந்தான் ஆதித்யா.

    சுரேந்திரன் கைலாஷிடம், “என்னப்பா பையன் அமைதியா இருக்கான்” என்று காதில் கிசுகிசுக்க, “உன்னிடம் சொல்லறதுக்கு என்ன? அனாதை ஆசிரமத்துல இருந்து பார்வதி எடுத்து வளர்த்ததா சொன்னேன்ல. பார்வதி மட்டும் சொந்தமா பார்த்து வளர்ந்தான். இப்ப நம்மளை கண்டு பேச்சு வரலை. அதோட இந்த அளவுக்கு வசதியை நினைச்சிருக்க மாட்டான். அதனால் கூட அமைதியா இருப்பான்” என்றார் கைலாஷ்.

    கைலாஷ் கூறியப்பின் இப்படியொரு கோணத்திலும் நினைத்து அமைதியாகி இருக்கலாமென்று ஆதித்யாவிடம் மகளை பிடித்திருக்கின்றதா என்று அபிப்ராயம் கேட்டார்.

    ஆதித்யா திலோத்தமாவை ஏறிட்டு இரண்டு நொடியில் “பிடிச்சிருக்கு” என்று கூறினான்.‌

    அதன் பின் கைலாஷ் சுரேந்திரன் இருவரும் திருமண விஷயம் பேசினார்கள்.

    பார்வதியோ திலோத்தமாவிடம் படிப்பு விருப்பமானதை கேட்க, திலோத்தமா பதிலுரைத்தாள்.

    அடிக்கடி ஆதித்யாவை அடிக்கண்ணால் ரசிக்கவும், பார்வதியே “ஆதித்யா நீயும் திலோத்தமாவும் தனியா பேசிட்டு வாங்க” என்று அனுப்பினார்.

    ஆதித்யா முதலில் வேண்டாமென்று கூற வந்தவன் திலோத்தமாவின் சிறு ஆனந்தத்தை உதட்டோரம் கண்டதும் எழுந்தான்‌.

    “திலோத்தமா… மாப்பிள்ளைக்கு வீட்டை சுத்தி காட்டு. அதுக்கே நேரம் ஓடிடும்” என்று சுரேந்திரன் கூற “சரிங்கப்பா” என்று ஆதித்யாவை அழைத்தாள்.

    திலோத்தமாவின் பார்வையும் பேச்சும் ஆதித்யாவை அவளுக்கு பிடித்திருந்ததாக பறைச்சாற்றியது.

    அவள் பின்னால் நடந்தான். எஸ்-வடிவத்தில் வளைந்து செல்லும் படிக்கட்டு இருக்க அதில் ஏறியவளை பின் தொடர்ந்தான்.‌

    அவன் கைகள் படிக்கட்டின் பிடியை தடவியபடி வீட்டை அளந்தான்.

    அவன் பார்வை முழுதும் வீட்டை அளவிட்டது. மாடியறைக்கு அழைத்து வந்தவள், “இங்க இரண்டு ரூம், கீழே இரண்டு ரூம். அது என்னுடைய ரூம்‌” என்று சுட்டிக்காட்ட, ஆதித்யாவின் பார்வை அந்த அறையை விழியால் அலசினான்.

    “நான் அம்மா தங்கிருக்கற வீடு இந்த அளவு இருக்கும். என்ன ஹால் ரூம் இந்தளவு இருக்கும்” என்றான்.‌

    திலோத்தமாவோ ”அப்பா கூட முதல்ல இந்தளவு வசதியில்லை. வளரவளர இந்த வசதி. நாங்க முதல்ல அப்பார்ட்மெண்ட்ல இருந்தோம்‌” என்றாள்.‌

    ”நான் மாச சம்பளக்காரன், என்‌ வீடு குறுகிய அளவு இருக்கும். ஆல்ரெடி கைலாஷ்.. அ…அப்பா அவர் வீட்டுக்கு அழைக்க நினைக்கிறார். என்னால அங்கயும் போக முடியாது. உங்கப்பா பார்வை கணக்கு போடுவது போல, வீட்டோட மாப்பிள்ளையாவும் இருக்க முடியாது. ஆப்டர் மேரேஜ் என் வீட்ல உன்னால இருக்க முடியும்னா நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். இல்லைன்னா உங்கப்பாவும் கைலாஷ் அப்பாவும் நண்பர்களாவே இருக்கட்டும்.” என்று தன் உள்ளுக்குள் ஓடியதை தெரிவித்தான்.

    திலோத்தமா ஆதித்யா பேச்சில் அதிர்ந்தாலும், “எனக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. எனக்கு கல்யாணம் தான் நடத்தறாங்க. நான் எனக்கு துணையான ஒருத்தரை தான் தேர்ந்தெடுக்க நினைக்கிறேன்.‌ ஏடிஎம் கார்ட், வீட்டு வசதி இதையில்லை. அதே வீட்ல வீட்டோட தான் இருக்கணும்னு அடம் பிடிக்கவும் மாட்டேன்.” என்றாள்.‌

    அந்நேரம் அவள் முகம் லேசாக வாடியது. ஆதித்யா தன்னை எப்படி நினைக்கின்றாரோ என்ற வாட்டம் அது.

    “மச் பெட்டர். இந்தளவு பதில் வரும்னு நான் எதிர்பார்க்கலை” என்று பாராட்டினான்.

    திலோத்தமா வெட்கம் உடைத்தவளாக, “அப்பா உங்க போட்டோவை எனக்கு காட்டியதும் உங்களை பிடிச்சிடுச்சு. உங்களுக்கும் என்னை பிடிச்சிருக்கா?” என்று ஆர்வமாய் கேட்டாள். ஆதித்யா பதில் கூறும் நொடிக்காக ஏங்கினாள்.

    “ம்ம்ம்” என்று ‘உம்’ கொட்டினான்.

    “உங்க முகம் இறுக்கமா இருக்கு? அதுயேன்? பிடிச்சிருக்குன்னு சொல்றிங்க கொஞ்சம் சிரிச்சிட்டு சொல்லலாமே” என்று மேற்கொண்டு கேட்க தயங்கினாள்.

    “அம்மா என்னை ஆசிரமத்துல இருந்து வளர்த்தவங்க.
    அப்பா..‌. இப்ப தானே கைலாஷ் வந்தார். இப்ப மனைவி என்ற இடத்துல உன்னை பார்க்க வந்திருக்கேன்.‌ லேசான பயம். என்னயிருந்தாலும் நான் ஒரு ஆர்பனேஜ் சைல்ட்” என்றான்.

    திலோத்தமாவோ “இப்படி அத்தை எதிர்ல பேசாதிங்க. கஷ்டப்பட போறாங்க. ஆக்சுவலி நீங்க பேசறது எனக்கே கஷ்டமாயிருக்கு.” என்று துடித்தாள்.

    “ம்ம் உண்மை அது தானே. எனிவே நான் யாராயிருந்தாலும் உனக்கு வருத்தமில்லையே? என் கைப்பிடிச்சி நான் எந்த வீட்ல வாழ கூப்பிட்டாலும் மறுக்க மாட்டியே?” என்றதும் இல்லை என்பதாக தலையாட்டினாள்.

    “தேங்க்யூ” என்று ஆதித்யா கூறிவிட்டு, “கீழ போகலாமா?” என்று கேட்டான்.‌

    “ம்ம்ம்.” என்று படியில் நடந்தாள். “உங்..உங்க நம்பர்” என்று போன் நம்பரை பதிய வைக்கும் ஆவலில் கேட்டாள்.

    ஆதித்யா பத்து இலக்கத்தை கூற, நெயில் பாலிஷ் கைகள் அதை போனில் பதிய வைக்கும் போதே மனதிலும் பதிய வைத்து கொண்டது.

    அவன் எண்ணிற்கு மிஸ்டு கால் தந்து, “இது என் நம்பர்” என்றாள்.
    போனை எடுத்து பார்த்து பேக்கெட்டில் வைத்து, கீழே படிகளில் இறங்கினான்.‌

    பார்வதிக்கு ஆதித்யா படியில் இறங்கும் நேரம் ராஜ தோரணையாக காட்சி தந்தான்.‌

    பார்வதியின் அருகே அமர்ந்து “போகலாமா அம்மா” என்று சிறு குழந்தை போல காதை கடித்தான்.

    “போலாம் ஆதித்யா” என்று எழுந்தார் பார்வதி.
    கைலாஷும் சுரேந்திரனிடம் சொல்லிக் கொண்டு புறப்பட்டார். திலோத்தமா எதிர்பார்ப்போடு ஆதித்யாவையே பார்க்கவும் பார்வதியோ “ஆதித்யா பொண்ணுகிட்ட சொல்லிட்டு வா” என்று மென்குரலில் கூறினார்.

    ஆதித்யா அன்னை சொன்னதும் திலோத்தமாவை ஏறிட்டு பார்வையாலே புறப்படுவதாக அழகாக பார்வை பரிபாஷையில் கடத்தினான்.
    ஆதித்யா தலையாட்டி விழியால் செல்வதாக கூற, திலோத்தமாவும் தலையசைத்து உதட்டில் முறுவல் கூடி விழியால் சரியென்றாள்.

    ஆதித்யா செல்லும் வரை வாசலையே கொக்கு போல கழுத்தை வளைத்து பார்த்தாள்.

    சுரேந்திரன் அருகே வந்தும் “என்னம்மா… பையனை ரொம்ப பிடிச்சிருக்குப் போல.” என்று கேட்டதும் வெட்கப்பட்டாள்.

    “என்ன வாயை திறந்து இரண்டு வார்த்தை பேச மாட்டேங்கறான். உன்னிடம் தனியா இருந்தப்ப பேசினானா?” என்று கேட்டார்.‌

    “ஷார்டா… அளந்தெடுத்து பேசினார் அப்பா. ஆனா வார்த்தை நறுக்குன்னு பேசறார்” என்று அபிப்ராயத்தை கூறினாள். அவன் பேசியதை தந்தையிடம் உரைக்கவில்லை. அப்படி கூறியிருந்தால் இன்றே திருமணத்தை தடுத்திருப்பார். சுரேந்திரனுக்கு வீட்டோட மாப்பிள்ளையை தான் எதிர்பார்த்தார்.

    கைலாஷும் “வீட்டோட மாப்பிள்ளை என்றால் அளவோடு பேசறதும் நல்லது” என்று நினைவுப்படுத்தும் விதமாக பேச திலோத்தமா அமைதியானாள்.

    நறுக்கு தெரித்து ஆதித்யா பேசியதில் அவர் வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக இருக்க மாட்டார். அதோடு கைலாஷ் மாமா வீட்டிலும் இருக்க மாட்டாரென்று அல்லவா உரைத்தது. அதை இப்பொழுது கூறிவிட்டால் தந்தை திருமணத்தை தடை செய்வாரா? அல்லது அதனால் பிரச்சனை எழுமோ?

    கலக்கமாய் நின்றாலும் கொஞ்ச நேரத்தில் ‘எப்படியும் கல்யாணம் மட்டும் நடக்கட்டும்‌ அதுக்கு பிறகு மாமனார் ஜெயித்தாலும் சரி, மருமகன் ஜெயித்தாலும் சரி, இப்பொழுது இந்த பேச்சு வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்தாள்.

    சுரேந்திரனோ, ‘ஆசிரமத்தில் கொஞ்ச நாள் வளர்ந்ததால் நிறைய பேசமாட்டான்னு நினைக்கறேன்.‌ மத்தபடி ராஜ அம்சம் முகத்துல தாண்டவமாடுது.

    அந்த பார்வை என்னவோ உருவி எடுக்குது’ என்று சிலாகித்தார்.

    ”ஆமாப்பா… கண்கள் கூட பேசும்னு இப்ப தான் தெரியுது. அவருக்கு இந்த வீடு ஆடம்பரம் பெரிசா ஆர்வமில்லை. என்னிடம் நேரா பார்த்து பேசறப்ப வேறென்னனென்வோ அவர் பார்வையில் வெளிவருது. என்னால தான் அதெல்லாம் என்னனு பிரித்து பார்க்க முடியலை. கொஞ்ச நேரம் அவர் கண்ணை பார்த்தாலே எனக்கு வெட்கமா வருதுப்பா.” என்று கூறவும் சுரேந்திரன் கலகலவென நகைத்து விட்டார்.‌

    “பரவாயில்லையே… கல்யாண பேச்செடுத்தா பொண்ணுக்கு வெட்கம் வரும்னு நான் கேள்விப்பட்டிருக்கேன். ஆனா இப்ப தான் நேர்ல பார்க்கறேன்‌. என்‌ மக வெட்கப்படறா” என்று மகளின் பேச்சை கண்டு மகிழ்ச்சி அடைந்தார்.

    மனதிற்குள் வீட்டோட மாப்பிள்ளையாக வச்சி என்‌ மக சந்தோஷத்தை இதே போல கொடுக்கணும்’ என்று சூளுரைத்து கொண்டார்.

    இந்த பக்கம் கைலாஷ் தன் காரை அவர் வீட்டுக்கு எடுத்து சென்றார்.

    “நம்ம வீட்டுக்கு நீ வந்து பத்து வருஷம் இருக்குமா?” என்று பார்வதியை பார்த்து கேட்டார் கைலாஷ்.

    “அதுக்கு முன்னாவே நீங்க டிவோர்ஸ் கொடுத்தாச்சுங்க” என்று பார்வதி உரைக்க கைலாஷ் அமைதியானார்.

    இரண்டு நிமிடம் கழித்து “நீ போனப்பிறகு நிறைய மாற்றம். இப்ப தான் மீண்டும் பழைய பொலிவு வீட்டுக்கு வந்திருக்கு.” என்று வீட்டின் முன் நிறுத்தினார்.‌

    “நானா எங்கங்க போனேன். நீங்க விவாகரத்து கொடுத்தப் பிறகும் இங்க இருக்க முடியாதே.” என்று பார்வதி உரைக்க, கைலாஷிற்கு மனைவியிடம் எது சொன்னாலும் வெட்டுதலாக பேச்சு விழுவதை புரிந்து கொண்டார்.‌ வீட்டுக்கு வந்தால் பழைய நினைவுகள் வருவதை தடுக்க முடியாத பேச்சு.

    கைலாஷ் மனைவி வந்ததும் பணியாட்களிடம் அறிமுகப்படுத்த, “ப்ளீஸ்… நான் இப்ப நல்ல மனநிலையை கெடுத்துக்க விரும்பலை. ஒரு காபி மட்டும் குடிக்கறேன்” என்று வார்த்தையை கடினப்பட்டு உரைத்தார்.

    மகனுக்கு பொண்ணு பார்த்து வந்த சந்தோஷ மனநிலை இங்கு வந்ததும் மாறிடக்கூடாதே. இங்கு வருவதாக கூறியது மறந்தே போனது. இப்பொழுது இங்கு தன்னால் வரமுடியுமா என்று சிந்தித்தார்.‌ நன்றாக வாழ்ந்து மனைவி அந்தஸ்தில் இருந்து, பிறகு கணவனை வேறொருத்தியை மணக்க, குழந்தை பிறக்கவில்லையென்று காரணம் காட்டி வீட்டிலிருந்து விவாகரத்து கொடுத்து அனுப்பியது எல்லாம் காட்சியாய் வந்து போனது.

    “அம்மா… காபி குடிங்க. நம்ம வீட்டுக்கு போகலாம்.” என்று ஆதித்யா கூறவும் வாங்கி பருகினார்.

    கைலாஷ் கவலையாக, “இன்னிலயிருந்து நீங்க இங்க இருப்பிங்கன்னு நினைச்சேனே” என்று கூற, “அம்மா இங்க தங்க இன்னும் ப்ரிப்பர் ஆகலை. அப்படி தங்கறேன்னு சொன்னதும் நானே கூட்டிட்டு வர்றேன்” என்று ஆதித்யா கூறிவிட்டான்.
    கைலாஷிற்கு கணவன் மனைவிக்குள் இவன் என்ன முடிவெடுக்க என்ற கோபம் உருவானது. ஆனால் இவன் திருமணத்தை முன்னிட்டு தான் நண்பனுடனும், இழந்த மனைவியை சொந்தங்களோடு ஜம்பம் காட்டி பேசவும் திட்டம் தீட்டியது. அதனால் அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்தார்.

    மனைவியிடம் மட்டும், “மன்னிப்பும் மறக்கறதும் தான் வாழ்க்கை பார்வதி. திரும்ப நாம ஒன்னா ஒரே வீட்டில் வாழ முடிவெடுப்போம். அதுவும் நம்ம பையன் கல்யாணம் முடிவாகறதால குயிக்கா முடிவெடு.” என்று இலைமறைவாக இக்கட்டை கூட்டினார்.‌

    ஆதித்யாவோ ‘கல்யாணம் நடந்தா திலோத்தமாவை நான் என் வீட்ல தான் வாழ வைப்பேன். அப்ப என்னயென்ன பிரச்சனை எழுமோ?’ என்று பின்னால் நடப்பதை நினைத்து பெரிதாக கனவு காணவில்லை‌. இன்றே சுரேந்திரனிடம் இதை பற்றி பேசவில்லை. திலோத்தமா அவள் தந்தையிடம் கூறி, அவர் கேட்டால் ஆமென்று கூறலாமென நினைத்தான்.

    ஆனால் அங்கே திலோத்தமா பெரிய பெரிய கனவுக்கோட்டையை கட்டினாள். ஆதித்யாவோடு கனவில் திருமண வைபோகத்தையே நினைத்து பார்த்து மகிழ்ந்தாள். தந்தையிடம் ஆதித்யா கூறியதை பகிராது மறைத்தாள்.

    -தொடரும்.





  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-3

    அத்தியாயம்-3

      அதிகாலை துயில் களைந்து ஜன்னலை திறந்தான் ஆதித்யா.‌

        நேற்றைய கண்ணீரை உகுத்திய விழிகள், நீர்கள் வற்றி பாலைவனமாக மாறியது போல நின்றான்.‌

        அன்னை பார்வதியை தேடி விழியில் அலசி, அறையிலிருந்து நடந்து வந்தான்.
     
    கைலாஷோ “ஆதித்யா வந்துட்டான் நான் சொன்னதை கேட்டுப்பாரு.” என்று கிசுகிசுத்து வெளிவர அவரை புன்முறுவலோடு கடந்து அன்னையிடம் “அம்மா நேரமாச்சு… டிபன் சாப்பிட்டு புறப்படணும் லஞ்ச் பேக் பண்ணிட்டிங்களா?” என்று கேட்டு தட்டை வைத்து ஹாட்பாக்ஸை திறந்தான்.‌

       திணை தோசை மல்லி சட்னி போட்டு ருசிக்க, “ஆதித்யா நானும் அவரும் இத்தனை நாள் பிரிந்து இருந்ததில் நிறைய பேசணும். கடைசியாக உன் திருமண விஷயம் பேசப்பட்டது.

       அவர் உனக்கு பொண்ணு பார்த்திருக்கிறார். அவர் பார்த்த அந்த பொண்ணை கல்யாணம் செய்துப்பியா என்று கேட்கறார்” என்றதும் ஆதித்யா நெற்றி சுருங்கியது.

      பார்வதி காணும் முன் தன்னை சமாளித்து கொண்டான்.

       இத்தனை நாள் அன்னையை தேடி வராமல், இதோ இப்பொழுது புயலாய் நுழைந்தார். இதில் என் தலையெழுத்தை இவரிடம் எழுத காட்டுவதா? என்று தயக்கமாக நின்றான்.

      “நேத்து வந்தவர் இன்னிக்கு உன் திருமணத்தில் தலையிடுவதா நினைச்சா வேண்டாம் ஆதித்யா.” என்று பார்வதி ஆதித்யா மனநிலையை புரிந்தவராக பேசவும், “சேச்சே அப்படியில்லை அம்மா. எத்தனையோ முகம் தெரியாத தரகரிடம் பெண் பார்க்க சொல்றோம். அதனால் நான் அப்படி நினைக்கலை.” என்று கூறிமுடித்தான்.

        பார்வதி மகனை வாஞ்சையாக தலைக்கோதி, “நீ இப்படி தான் சொல்வேன்னு தெரியும். அதனால் தான் அவரிடம் பொண்ணை பத்தி விசாரிச்சிட்டேன்.

      இவரோட பிரெண்ட் சுரேந்திரன்னு ஒருத்தர் இருக்கார்.
    அவரோட பொண்ணு திலோத்தம்மா. பார்க்க லட்சணமா இருப்பாளாம். நல்ல வசதியான குடும்பம். அம்மா இல்லாத பொண்ணு என்பதால் தெரிந்தவங்களோட சம்பந்தம் பேச ஆசைப்படறாராம்.” என்றதும் ஆதித்யா ஆள்காட்டி விரலால் நெற்றி கீறியபடி, “என்ன நேம் சொன்னிங்கம்மா? பெயரை எங்கயோ கேட்ட மாதிரி இருக்கு” என்று கேட்டான்.

        “திலோத்தம்மா.. இப்ப தானே உன்‌ பிறந்த நாளுக்கு கல்யாண பேச்சு எடுத்தப்ப ரம்பையோ திலோத்தம்மையோ பாருங்கன்னு சொன்ன. அந்த பெயர்லயே பொண்ணு பெயர். அதான் கேள்விப்பட்ட பெயரா இருக்கு” என்றதும், “அந்த பொண்ணுக்கு அம்மா இல்லையா? அப்பா பெயர் என்ன?” என்றான்.

      “அம்மா துர்கா மூனு வருஷம் முன்ன இறந்துட்டாங்களாம். அப்பா சுரேந்திரன் மட்டும் தான்.‌
       இவருக்கு அவர் ஸ்கூல் பிரெண்ட்” என்று கூறவும் கைலாஷ் இடையே வந்து சேர்ந்தார்.

      “உனக்கு சம்மதம்னு பொண்ணு பார்க்கலாம்னா, அவனிடம் எந்த நாள், நேரம்னு தகவல் சொல்லிடலாம்” என்றதும் ஆதித்யா இரண்டு வினாடி யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.

      “அவங்களுக்கு எந்த நாள் தோதுப்படுமோ அவங்களிடமே சொல்ல சொல்லுங்க. அன்னைக்கு போகலாம்” என்றவன் அலுவலகம் செல்வதாக கூறிவிட்டு புறப்பட்டான்.

       ஆதித்யா சென்றதும் கைலாஷ் மனைவியிடம் “நான் சுரேந்திரனிடம் பேசிடறேன். பொண்ணு பார்க்க சம்மதிச்சிட்டா, நான் திரும்ப தலை நிமிர்ந்து நிற்பேன்” என்று கண்கள் மின்ன கூறினார்.‌

       இந்த காலத்தில் இரண்டு மனைவியிடம் வாழ்ந்தவரென்ற பெயரை விட, இரண்டாவதாக கட்டிக்கொண்டவள் ஓடிப்போனதாக தானே பேச்சு கசிகின்றது. அந்த ஊர் வாயை இந்த திருமணம் நிகழ்த்தி அவமானத்தை துடைத்தெறியும் முயற்சி எனலாம்.

          அதனால் நண்பன் சுரேந்திரனை காண சென்றார்.

       சுரேந்திரன் வசதியாக இருப்பதும், இந்த திருமணம் உடனடியாக நடந்தால், நானும் என்‌ முதல் மனைவியும் குடும்பமாய் வாழ்கின்றோமென்ற ஜம்பமாய் உரைக்கவும் கைலாஷ் திட்டம்.

        நண்பனிடம் ஆதித்யாவின் புகைப்படத்தை போனில் அனுப்பி, படிப்பு உத்தியோகம் உரைத்தார்.

      சுரேந்திரனுக்கு படிப்பு உத்தியோகம் எல்லாம் காணும் முன் ஆதித்யாவின் வசீகரமான முகம் மனதை நிறைத்தது. படிப்பும் வேலையும் பார்த்தார். வேலை இப்படி யாரிடமோ கை நீட்டி சம்பளம் வாங்குவது மட்டும் இடித்தது. தனக்கு மருமகனாக வந்தால் வீட்டோடு மாப்பிள்ளையாக மாற்றலாம். தன் தொழிலையும் கைலாஷ் கம்பெனியும் பார்க்கும் வல்லமை ஆதித்யாவிற்கு போதாமானதாக அமையலாம். அப்பொழுது இந்த வேலையை விடுத்து முதலாளியாக மாறுவானென்று விட்டுவிட்டார்.

      அதே போல ஆதித்யா வசீகரமான முகம் பிறப்பின் ரிஷிமூலம் காண தேவையற்றதாக இருந்தது.

    மனநிறைவாக தான் சுரேந்திரன் “உன் மனைவியோடு வளர்ப்பு பையனை கூட்டிட்டு பொண்ணு பார்க்க வாடா. பொண்ணு போட்டோவை போன்ல அனுப்பறேன்” என்று கூறினார்.

       கைலாஷ் மனைவி‌ பார்வதியிடம் நற்செய்தியை தெரிவித்தார். போனில் ‘திலோத்தமா’ புகைப்படம் வந்ததும் பார்வதியிடம் காட்டினார்.‌

       “உன் பையனுக்கு பொண்ணை பிடிக்குமா?” என்று கைலாஷ் கேட்க, “நான் கண்ணை மூடி ஒரு பொண்ணுக்கு தாலி கட்ட சொன்னாலும் செய்வான்.” என்று தீர்க்கமாய் உரைத்தார் பார்வதி.

      இத்தனை நாள் அன்பு செலுத்தி வாழ்கின்றதில் அன்னைக்காக எதையும் செய்வானென்ற கர்வம் அதிலிருந்தது.

      ஆதித்யா அலுவலகம் முடித்து வீட்டிற்கு வரும் நேரத்திற்கு காத்திருந்தார். அவன் இரவு ஏழு மணிக்கு வரவும், புகைப்படத்தை காட்டி நேரில் கருத்தை கேட்டார்.
     
      புகைப்படத்தை பார்த்தவன் பின்னங்கழுத்தை தடவி, “உங்க இஷ்டம் மேற்படி என்ன செய்யணும்னு பாருங்கம்மா” என்று அறைக்கு விரைந்தான்.

       பார்வதியும் கைலாஷும் வரும் வெள்ளிக்கிழமை அலுவலகத்திற்கு அரைநாள் விடுப்பு எடுத்து பொண்ணு பார்க்க போகலாமா? என்று பேசி முடிவெடுத்தனர்.

      முகமலம்பி வந்த ஆதித்யாவிடம் வரும் வெள்ளி பெண் பார்க்க செல்லலாமா? என்று கேட்க, “போகலாம்” என்றவன், எப்பொழுதும் போல இருக்க, கைலாஷ் பொண்ணு பார்க்க வெள்ளி வருவதாக அலைப்பேசியில் சுரோந்திரனிடம் தெரிவித்திட தனியாக சென்றார்.

      பார்வதி மகனருகே அமர்ந்து, “நீ பொண்ணு போட்டோ பார்த்த, ஆனா உனக்கு அனுப்ப சொல்லி கேட்கலையே. அம்மா உனக்கு நல்ல பொண்ணா பார்த்திருக்கேனா? உள்ளுக்குள்ள என்னவோ நீ மனசார சம்மதிக்கலையோனு பயமாயிருக்கு” என்று மீண்டும் கேட்டார்.‌

       “அம்மா… நீங்க யாரை பார்த்தாலும் தாலி கட்டுவேன். அதுவும் இந்த பொண்ணு ஏ-ஒன். பாருங்க பெயரே திலோத்தமா… அழகா லட்சணமா இருக்கா.” என்று சமாளித்தான்.‌

      “அப்படின்னா போட்டோ கேட்கலையே. இரண்டு நிமிஷம் பார்த்துட்டு ரூமுக்கு போயிட்ட.” என்று தன் ஐயத்தை கேட்டார்.

      “ஏன் அம்மா… பொண்ணுங்களுக்கு தான் வெட்கமிருக்குமா? எனக்கு இருக்க கூடாதா? நீங்களா அனுப்புவிங்கன்னு கேட்கலை. இப்ப என்ன எனக்கு இந்த போன்லயிருந்து பிக்சரை செண்ட் பண்ணுங்க.” என்று கூற மடமடவென அனுப்பினார் பார்வதி‌.

      அவன் போனில் வந்தடைந்தது அப்பெண்ணின் புகைப்படம்.

         “உங்க மருமக போட்டோவும் எனக்கு வந்துடுச்சு. இனி அடிக்கடி கனவுல போயிட்டா, என்னை உலுக்கி கேலி செய்ய கூடாது சொல்லிட்டேன்” என்று அன்னையிடம் இயல்பாய், கிண்டலாய், பேசினான்.

            அவர் நகர்ந்ததும் அவசரமாய் தனதறைக்கு சென்றவன் போனில் அப்பெண்ணின் புகைப்படத்தை கண்டு எரிச்சலடைந்து, போனை மெத்தையில் வீசியெறிந்தான்.

       ‘எவன் எவனோ எனக்கு பொண்ணு பார்க்க தலையாட்டற நிலைமை.’ என்று பல்லை கடித்து முனங்கினான்.

      தனக்கு திருமணம் என்றால் பார்வதி அம்மாவே பார்த்து முடிப்பாரென்று நிதானமாய் இருந்தான். இப்படி நேற்று பெய்த மழையில் திடீரென முளைத்த காளானாக கைலாஷ் என்பவன் முன் வந்து, அப்பா என்று உரிமை கொண்டாடிட ஆதித்யாவுக்கு பிடிக்கவில்லை. அதோடு பார்வதி அன்னையை விட்டுவிட்டு ஒரு பெண்ணை நாடி சென்றவர் என்ற எண்ணம் முள்ளாய் நெருடியது. இவர் எந்தளவு தனக்கு பெண் பார்த்து வைப்பாரென்ற இளக்காரம்.

    ‘இந்த அம்மாவுக்காக பொறுத்துட்டு போகணும் ஆதித்யா’ என்று மனசாட்சி எடுத்துரைத்தது.

        அதன் பின் கொஞ்ச நேரம் எரிமலையை விழுங்கியவனாக இருந்தான். கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் அவனாகவே குளிர்ந்து வெளிவந்தான்.

      இரவு உணவை மூவரும் சேர்ந்து சாப்பிட்டனர்.

      கைலாஷ் தான் வளவளவென பேசினார்‌. “சுரேந்திரனுக்கு உன்னை பிடிச்சிருக்காம். அவன் பொண்ணு திலோதம்மாவுக்கு உன் போட்டோ காட்டி அபிப்ராயம் கேட்டிருக்க, அவளுக்குமே பிடிச்சிருக்குன்னு தான் சொன்னாளாம்‌. பொண்ணு பார்க்க போறப்ப, ஒருமுறை பார்த்ததுட்டா மீதி மடமடவென கல்யாண வேலை பார்க்கலாம்.” என்று பேசினார்.

      அவர் மிகத்தீவிரமாக இருக்க, ஆதித்யாவோ உதடு பிரிக்காமல் லேசாய் போலியாய் சிரித்தான்‌.

       நிச்சயம் இது வெட்கம் என்று கைலாஷ் எடுத்து கொண்டார். பார்வதியோ மகனுக்கு இன்னமும் கணவரிடம் பேச தயக்கமென்று நினைத்தார். உண்மை என்னவெனில் ஆதித்யாவிற்கு துளியும் திருமண விஷயத்தில் எவ்வித ஆனந்தமும் இல்லை. போலியான புன்னகையை முகத்தில் வரவழைக்க கஷ்டப்பட்டான்.

         அவசரமாய் சாப்பிட்டு அலுவலக நண்பன் அழைப்பதாக கூறி ஆபிஸ் விஷயம் பேசுவதாக அறைக்கு வந்துவிட்டான்.

        வெளியே கைலாஷ் பார்வதியிடம், ”நம்ம வீட்டுக்கு எப்ப வருவ பாரு. சுரேந்திரன் ஸ்டேடஸுக்கு இங்க எல்லாம் இருக்க முடியாது. அவன் பொண்ணு இந்த வீட்ல வாழ முடியாது.” என்று நிதர்சனத்தை தெரிவித்தார்.

      இந்த வீடு இரண்டு படுக்கையறை ஹால் கிச்சன் என்று அளவாக இருந்தது. திலோத்தமா செல்வந்தர் சுரேந்திரன் மகள் என்பதால் தனது வீட்டுக்கு மனைவியை மகனை அழைத்தார்.

      பார்வதியோ நீண்ட வருடம் கழித்து கணவர் வீட்டுக்கே திரும்ப செல்ல வேண்டுமாயென சிந்தித்தார்.

      மகனுக்காக செல்வோமா? வேண்டாமா? கணவன் மனைவி விவாகரத்து பெற்று ஒன்றாக வாழும் பட்சத்தில் இருவர் சேர்ந்தே தங்குவது நல்லது. ஆனால் இங்கே ஆதித்யாவிற்கு மணமானால், பெரிய வீட்டு பெண், தங்க வசதி போதாதென்று கைலாஷ் உரைக்க பார்வதி மகனிடம் பேசி பார்க்கின்றேன்” என்றார்.

      அறையிலிருந்த ஆதித்யாவுக்கு அன்னை பேசுவது துல்லியமாக விழுந்தது.

       ‘கல்யாணம் அதுயிதுன்னு சாக்கு சொல்லி, இனி அவன் வீட்டுக்கு வேற மொத்தமா அழைத்தாலும்  போகணுமா?’ என்ற மலைப்பு கூடியது.

      திருமண பேச்சு எடுத்திலிருந்து ஆதித்யா முகம் கருத்து விட்டது. பெண்ணின் புகைப்படம் எல்லாம் அவனை சமாதானம் செய்திடவில்லை. அவனை பொறுத்தவரை பணம் பகட்டு வசதி, எல்லாம் சிறு வயதிலேயே துறந்துவிட்டான். அதனால் பணக்கார பெண் என்றோ, அழகான பெண் என்பதிலும் ஆதித்யாவின் மனம் தொலையவில்லை.

      ஆனால் திலோத்தமா ஆதித்யா புகைப்படத்தில் தன்னை தொலைத்தவளாக ரசித்திருந்தாள்.

      அவள் ரசித்தது நிச்சயம் இந்த ஆதித்யாவிற்கு தெரிந்திருக்காது. ஆண்டாண்டு காலமாக இவனோடு வாழ்ந்தவளாக அப்பேதை மனம் அவன் புகைப்படத்திலேயே கணவனாய் காண ஆரம்பித்தாள்.

      அவன் இல்லாமல் தன் வாழ்வு இனிக்காது என்ற அளவிற்கு திலோத்தமா காதல் ஆதித்யா மீது கரைப்புரண்டது.

    -தொடரும்.














  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-2

    அத்தியாயம்-2

        “ஆதித்யா… ஆதித்யா… ஆதித்யா” என்று அவன் பெயரை பூஜையறையிலிருந்து ஏலமிட்டிருந்தார் பார்வதி.

      “இதோ வந்துட்டேன் அம்மா.” என்ற ஆதித்யாவின் குரல் ஆண்மை ததும்பும் விதமாக ஒலித்தது. இன்றுடன் இருபத்தியேழு வயதை தொடப் போகின்றான்.‌ அவனுக்கான உறவென்று அவன் பதிமூன்று வயதில் தேர்ந்தெடுத்தவர் பார்வதி அம்மா.

      அன்றிலிருந்து இன்று வரை இந்த இடைப்பட்ட பதினான்கு வருடத்தில் அவன் பார்வதி அம்மாவுக்காக மட்டுமே வாழ்கின்றான்.

       முதலில் அம்மாவாக இவனை வளர்க்க தேர்ந்தெடுத்து, கேட்டப்போது சற்று யோசித்தான்.

       ஆனால் குடும்பம் என்ற ஒன்றை அவன்‌ மனம் தேடவும் அன்னையாக ஏற்றான்.

      சாந்தகுமாரிடம் “சார் நான் அவங்களை அம்மாவா ஏற்று அவங்களோட போறேன்.” என்று மொழியவும் தான் நிம்மதி.

    அனாதையாக பிறந்தவர்களுக்கும், அனாதையாக மாறியவனுக்கும் வித்தியாசம் உண்டு.

    வினுசக்கரவர்த்தி கொடுத்த நன்கொடையில் பத்து வருடம் இந்த ஆசிரமத்தில் அடிக்கடி உணவை நிறைத்த காரணத்தால், அவர் பையனுக்கு ஒரு எதிர்காலம் தன்னால் நிவர்த்தி செய்தார். ஓரளவு ஆதித்யா பார்வதியுடன் நன்றாக பழகி சொந்த தாயாகவே ஏற்றான்.‌

       பார்வதியும் பெறாத பிள்ளையென கண்ணை போல வளர்த்தார்.‌ இதோ எம்.பி.ஏ படித்து நல்ல வேலையில் இருக்கின்றான். கைநிறைய சம்பாத்தியம். தந்தையை போலவே அன்பாலயம்’ ஆசிரமத்திற்கு நன்கொடை அளித்து ஒன்றிரண்டு சிறுவனின் படிப்பு தேவையை ஏற்றுக்கொண்டான்.‌

        “என்னம்மா அவசரம்?” என்று வந்தவனிடம், “அவசரமா? இதுவே லேட்டு. இருபத்தி ஐந்து வயசுலயே நான் உனக்கு கல்யாணம் செய்து வைத்திருக்கணும்.
        படிச்சதும் இரண்டு வருஷம் போகட்டும் மூன்று வருஷம் போகட்டும்னு காரணம் காட்டி கல்யாண பேச்சை தடை பண்ணிட்ட.

      இந்த முறை உனக்கு பொண்ணு பார்க்கணும் ஆதித்யா. அதை சொல்ல தான் கூப்பிட்டேன்.” என்று மனமுருகி இறைவனை வேண்டினார்.

       “அம்மா… விளையாடறிங்களா?” என்றவன் இமை மூடி இறைவனை வேண்டினான்.‌

       திருநீறு வைத்துவிட்டு “நான் விளையாடலை. எனக்கு ஒரு மருமக வேணும். ஒரு பேரன் பார்க்கணும். இரண்டு பேத்தி வேணும்” என்று அடுக்கினார்.

      “ஒரு பேரன் இரண்டு பேத்தியா? அது சரி” என்று சிரித்தான்.‌

      “ஆதித்யா… உனக்கு இப்ப பார்த்தா தான் சரியா வரும்‌. லேப்டாப்ல மேட்ரிமோனில பதிவு பண்ண போறேன். தெரிந்தவர்களிடம் தரகரிடம் சொல்லி வைக்கணும்” என்று கூற, “பாருங்க பாருங்க… ரம்பையோ திலோத்தமையோ எவ சிக்குறான்னு நானும் பார்க்கறேன்” என்று கேலி செய்தான்.

       அம்மாவும் பையனும் நேராக அன்பாலயம் வந்தார்கள். ஆதித்யா பிறந்த நாளிற்கு இனிப்பும் கேக்கும் தர வந்தான்.

      பதினான்கு வருடத்திற்கு முன்னால் தந்தை வினுசக்ரவர்த்தி மற்றும் அனுராதா அம்மாவோடு வந்து கேக் வெட்டி, கொண்டாடி, இங்கிருக்கும் குழந்தையோடு விளையாடி, வீட்டுக்கு செல்வான்.

        அன்று பள்ளியில் ஆண்டு விழா முடித்திருந்த ஆதித்யாவை தந்தை தாயோடு அவனை அழைத்து வந்த சமயம், தறிக்கெட்டு கார் ஒரு பாலத்தில் முட்டி மோதியது. அவன் அந்த இடத்தில் இருந்தான்‌. தந்தை தன்னை மட்டும் அந்த நேரத்தில் காப்பாற்றி விட்டாரா? அல்லது கோரவிபத்தில் அவன் மட்டும் பிழைக்க வேண்டுமென்ற விதியோ?!

       “ஆதித்யா?” என்று பார்வதி தீண்டவும், “ஒன்னுமில்லைம்மா… ஒரு மாதிரி கவனம் சிதறிடுச்சு” என்று குரல் பிசிறியது.

       ”சாந்தகுமார் சார் உன்னை கூப்பிட்டராம் சுபாஷ் சொல்லிட்டு போனார். ஓரெட்டு பார்த்ததுட்டு வந்துடு” என்று அனுப்ப மகிழ்ச்சியாக தலையாட்டினான்‌.

        ஆதித்யா அந்தப்பக்கம் செல்லவும் இந்தப்பக்கம் பரமசிவம் ஒரு நபரை அழைத்து வந்தான்.‌

       “சார் நீங்க கேட்ட பார்வதி.” என்று சுட்டிக்காட்ட, “இனி நான் பேசிக்கறேன் தம்பி” என்றதும் பரமசிவம் நகர்ந்தார்.

        “எப்படியிருக்க பார்வதி” என்று கேட்டதும் பார்வதிக்கு கோபம் உருவாக, “ரொம்ப ரொம்ப சந்தோஷமா நிம்மதியா இருக்கேன். என் நிம்மதி குலைப்பதற்காகவே இப்ப நீங்க இங்க வந்திங்களா? ” என்றார் நிமிர்வாய்‌.

        எதிரே நின்ற நபரோ “நான் எப்படியிருக்கேன்னு கேட்க மாட்டியா?” என்று அன்பாய் கேட்டார் கைலாஷ். பார்வதியை தாலி கட்டிய கணவர் அவர்.
     
      “உன்னால ஒரு குழந்தையை பெற்று தர முடியலை.‌ நீ எனக்கு வேண்டாம்’னு என்னை நிர்க்கதியாக வீட்டை விட்டு துரத்திட்டு, இன்னொருத்தி கூட குடும்ப நடத்த சந்தோஷமா போனவர் தானே நீங்க. நல்லா தானே இருப்பிங்க” என்று சுடுசொற்களாய் வீசினார் பார்வதி.

      கைலாஷ் உடனே மனம் துவண்டவராய், “அந்த தப்புக்கு தான் இப்ப தண்டனை அனுபவிக்கறேன் பார்வதி. உன்னை வேண்டாம்னு சொல்லி  இன்னொருத்தி பின்னாடி போனதுக்கு தான், கடவுள் என்னை கண்ட கருமத்தை கண்ணால் பார்க்க வச்சி தண்டிச்சிட்டார்.‌

       என் பி.ஏ என்னுடைய பெட்ரூம்ல அந்த சிறுக்கி கூட” என்று மேற்கொண்டு சொல்ல இயலாமல் வாயை பொத்தி துடித்தார்.

       பார்வதிக்கு கேட்கும் போது கண்டதை மிதித்த உணர்வு. என்னயிருந்தாலும் கணவரோடு வாழ்ந்தவர் ஆயிற்றே. பிடிவாதமும் வீம்பும் கொண்டு, பணம் தான் உலகில் பிரதானமென்று  வாழந்தவர். சிறு காயமும் பார்த்திராதவர் இந்த வலியை எப்படி தாங்கினார்.
      இவர் எதிரில் கட்டிய பெண் அவருக்கு கீழ் வேலை செய்தவனோடு உறவாடியதை நேரில் பார்த்திருந்தால் இறக்க முடிவெடுத்திருப்பாரே.’ என்று அதிர்ச்சியாக கணவரை நோக்கினார்.‌

       “நல்லவனு நினைச்சி குழந்தைக்கு ஆசைப்பட்டு தான் யமுனாவை கல்யாணம் செய்தேன்‌ பார்வதி. ஆனா அவ கர்ப்பமாகிட கூடாதுன்னு மாத்திரையை போட்டு தவிர்த்திருக்கா. அவ என்னை விரும்பலை. என் பணத்தை விரும்பியிருக்கா. நான் இல்லாதப்ப என் பி.ஏ வினோத்தோட என் பெட்ரூம்ல இருந்ததை பார்த்ததும், துரத்தி விட்டுட்டேன்.

      குழந்தை செல்வமும் கிடைக்கலை. அவளையும் இப்ப பணத்தை தந்து கழிச்சி கட்டியிருக்கேன்.

      தனியா இருந்தப்ப இறந்துடலாம்னு கூட நினைச்சேன். அப்பதான் உன்‌னோட நினைவு வந்தது‌ பார்வதி‌. கணவனே கண் கண்ட தெய்வமா என்னை நினைச்சி வாழ்ந்த நீயெங்க? உன் குணத்தை புரிஞ்சுக்காம போனேனே, உன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்காம நான் செத்துப்போனா எனக்கு நரகம் தான் கிடைக்கும்” என்று சுற்றுப்புறம் எதையும் யோசிக்காமல் காலில் விழுந்தார்.

      பார்வதி பதறி தள்ளி நின்று, “என்னங்க பண்ணறிங்க. எழுந்து நில்லுங்க. தயவு செய்து எழுந்து நில்லுங்க” என்று தூக்கினார். என்னயிருந்தாலும் பதிபக்தி என்று அறிந்து வளர்ந்த பெண்மணி. இத்தனை நாட்கள் பிரிந்து வளர்ந்தாலும் அந்த பக்தி வந்துவிடுகின்றதே.

       பார்வதி தூக்கவும் ஆதித்யா பார்வதி பக்கம் வந்திருந்தான்.

         ”என்னாச்சும்மா? என்ன பிரச்சனை?” என்று வந்தவனிடம், கைலாஷை என்னவென்று அறிமுகப்படுத்த, தயக்கம் கொண்டவராய் கையை பிசைந்து நின்றார்.‌

      ஆனால் கைலாஷோ, “நான் பார்வதியோட புருஷன். வைரத்தை தொலைச்சுட்டு கண்ணாடியை நம்பி போனவன். இப்ப வைரத்தை புரிஞ்சுண்டு வந்து நிற்கறேன். என் பார்வதி என்னை மன்னிச்சு சேர்த்துப்பாளானு ஏங்கி நிற்கறேன்” என்று கரகரப்பான குரலில் கலங்கி கூறினார்.‌

      ஆதித்யாவுக்கு பார்வதி அம்மாவின் கணவர் என்று புரிய, “அம்மா..” என்றவன் கைலாஷை ஏறயிறங்க பார்த்து, “பேசிட்டு வாங்கம்மா. உங்க முடிவு தான் என்‌ முடிவும்” என்று இருவருக்கும் தனிமை தந்து நகர்ந்தான்.

    சற்றுமுன் சாந்தகுமார் இவரை பற்றி கூறுவதற்கு ஆதித்யாவை அழைத்து பார்வதியின் கணவர் என்று ஒருவர் வந்து விசாரித்ததை கூறிவிட்டார். பார்வதியாக கணவரை ஏற்றுக்கொண்டால் அவரை நீயும் தந்தையாக ஏற்றுக்கொள் என்று அறிவுறுத்தினார்.

      கைலாஷ் பதினைந்து நிமிடம் கல்லும் கரையும் விதமாக பேசி அழுதார். பார்வதி மென்மை மனம் கொண்டவர் கரைய மாட்டாரா?

       முடிவில் “நடந்ததை மறந்துடுங்க” என்று ஆறுதல் கூறினார்.‌

      “நீ என்னை மன்னிச்சேன்னு சொல்லு பாரு” என்று பிடிவாதமாய் பார்வதி காலை பிடிக்கவே முயன்றார்.

    “அய்யோ நான் மன்னிச்சிட்டேன் போதுமா” என்று நகர்ந்தார் பார்வதி.  

       இருவரும் பேசி தீர்த்ததும், “நான் உங்களை மன்னிச்சிருக்கலாம். ஆனாலும் உங்களை நம்பி வரமாட்டேன்.‌ நான் என் பையனோட தான் இருப்பேன்.‌” என்றுரைத்தார்.

      இங்கு வரும் முன்னரே இந்த ஆசிரமத்திலிருந்து ஒரு சிறுவனை பார்வதி எடுத்து வளர்ப்பதை அறிந்ததால், “நான் உன்னை என்னோட அழைச்சிக்க மாட்டேன். உன்னோட நானும் வர்றேன். உன் பிள்ளைக்கு நான் அப்பாவா இருக்கலாமா?!” என்று அன்பாய் கேட்டார்.‌
      
      கணவர் தன்னை மட்டுமின்றி தான் வளர்த்த ஆதித்யாவையும் மகனாக உறவுக்கொண்டாட மகிழ்ந்தவர் “நான் அம்மான்னா நீங்க தானேங்க அப்பா” என்று கூறி கண்ணீரை துடைத்து “வாங்க ஆதித்யாவை அறிமுகப்படுத்தறேன்.” என்று ஆதித்யா இருக்குமிடம் அழைத்து வந்தார்.

      பார்வதி கூற தயங்கும் விஷயத்தை அவர் மனதை படித்தவன் போல, “அம்மா… கைலாஷ் அப்பாவும் நம்ம கூட தானே வர்றார்” என்று கேட்டு வைத்தான்.‌

      பார்வதியோ “என்‌ முகம் பார்த்து மனதை படிக்கறவன்னாச்சே நீ.” என்று மகனை உச்சி முகர்ந்து ஆமென்பதாய் கைலாஷையும் வீட்டுக்கு அழைத்து சென்றார்கள்.‌

      அன்றைய பொழுது ஆதித்யா பார்வதி கைலாஷ் மூவரும் ஒரு குடும்பமாய் பேசி சிரித்து மகிழ்ந்தார்கள்.

      பார்வதிக்கு மனம் பூரித்தது. இதற்கு மேல் ஒரு பெண்ணிற்கு என்ன வேண்டும்? கணவரும் வந்துவிட்டார். தன் வயிற்றில் பிறந்திருந்தால் கூட இத்தனை அன்பு காட்டும் மகன் இருக்க மாட்டான். ஆதித்யாவின் அன்பு உள்ளத்தை நிறைத்தது.

       கைலாஷுமே மனைவியிடம் சேர்ந்தபின், மனைவி கையால் பரிமாற ருசியான உணவுண்டார்.

    ‌ நிறைய இழந்துவிட்டதாக பார்வதி கையை பிடித்து அடிக்கடி வருந்தினார்.‌

        ஆதித்யா இருக்க பார்வதி நெளிந்து கையை விடுவித்து கொண்டார்.

      ஆதித்யாவோ இவர்கள் இருவரையும் பார்த்து தன் அன்னை அனுராதா, தந்தை வினுசக்கரவர்த்தி இருவரின் நினைவுக்குள் சென்றான்.

      தந்தை வினுசக்கரவர்த்தி அனுராதாவுமே அன்பான தம்பதிகள்.

      இப்படி தான் ஒரு நாளில் அனுராதா தந்தைக்கு உணவு பரிமாற, வினுசக்ரவர்த்தி அனுராதா செய்த உணவை ருசித்து, உணவை செய்த கைக்கு முத்தமிட்டார்.‌

      ஆதித்யா படியில் தடாலென ஓடிவர, ‘பையன் வருகின்றான்’ என்று அனுராதா கணவரை விட்டு நகர்ந்து சென்றார்.
      மாடியிலிருந்து தாய் தந்தையின் அன்பை கண்டு அந்த அன்பில் அவனும் நுழைந்துவிட வந்தான். குழந்தைகள் தாய் தந்தை கொஞ்சும் போது வேண்டுமென்றே இடையில் புகுந்து என்னை கொஞ்சுங்கள் என்று பிடிவாதம் பிடிக்குமே. உங்கள் அன்பு எனக்கு மட்டும் என்பது போல…. அன்று ஆதித்யா‌ அப்படி தான் சிறுபிள்ளையாக சிறுவனாகவே நுழைந்தான்.

    அதெல்லாம் போன ஜென்மத்தில் நிகழ்ந்தது போல நினைத்து பார்த்தான்.‌ கண்ணீர் விழியோரம் சேரவும் சுதாரித்து விட்டான்.‌

         இன்னமும் சிலநேரம் அந்த விபத்து அவன் கண் முன் வந்து சென்றிடும். அவ்வப்போது அவ்வெண்ணத்திலேயே உழன்று தவிப்பான்.
      
       “அம்மா… நான் தூங்கப்போறேன். நீங்க பேசிட்டு இருங்க” என்று தன் வருத்தத்தை மறைத்து அறைக்கு நழுவினான்.‌

    -தொடரும்.

  • கண்ணிலே மதுச்சாரலே-1

                                               கண்ணிலே… மதுச்சாரலே… 

    *கதை கணமணியில் வெளியான நாவல். தினபதிவு போடப்படும். கதை முடியவும் நீக்கப்படும்.

    அத்தியாயம்-1

        ‘அன்பாலயம்’ என்ற ஆசிரமத்தில்,  பதிமூன்று வயது சிறுவன் ஆதித்யா தனியாக படிக்கட்டில் வீற்றிருந்தான்.

      “தம்பி… போறவர வழியில உட்காராத. வண்டியிலயிருந்து சாப்பாடு எடுத்துட்டு வர்றவங்களுக்கு இடைஞ்சலா இருக்கும். அங்க போய் உட்காரு” என்று எழுப்பினார் அந்த இடத்தில் புதிதாக வேலைக்கு சேர்ந்திருந்த சுபாஷ்.

       ஆதித்யாவோ தன்னை எழுந்து வேறிடம் அமர கூறியவரை பார்த்து மெதுவாக எழுந்தான்.

      அதற்குள் சுபாஷோ, “எழுந்து விரசா போறானா. இந்த இடத்துலயிருந்துட்டு என்னவொரு திமிரு.
       நல்ல வெள்ளை நிறமா, பால் கொழுக்கட்டை மாதிரி” என்று கடிந்தபடி சென்றார்.

       இன்று யாரோ ஒரு பணக்காரனின் மகனுக்கு பிறந்த நாள்‌. அதனால் இந்த ஆசிரமத்தில் சாப்பாட்டை வினியோகம் செய்திருக்க, அதற்கான வண்டியிலிருந்து உணவுகள் வந்திறங்கியது. அதை தான் சுபாஷ் பொறுப்பாய் சாப்பாடு கூடத்திற்கு எடுத்து செல்ல மேற்பார்வையிட்டு உதவியது.

       ஓரளவு உணவு உண்ணும் இடத்தில் அனைத்தையும் நிரப்பிவிட்டனர்.
       வண்டியும் பார்க்கிங் ஏரியாவில் நிறுத்த சென்றனர்.

    மதியம் உணவருந்தும் நேரம், குழந்தைகள் ஒன்று சேர்வதற்காக மணியோசை அடிக்கப்பட்டது. ஆங்காங்கே விளையாடிய பிள்ளைகள், படித்துக் கொண்டிருந்தவர்கள், சின்னசின்ன கிராப் வேலைபாட்டில் மூழ்கிய குழந்தைகள், வரிசையாக சாப்பாட்டு தட்டை பெற்று, அவ்வரிசையில் நின்றனர்.

      சுபாஷோ “டேய் தம்பி நீ சாப்பிட போகலை” என்று ஆதித்யாவை கூப்பிட, அவனோ சுபாஷை பார்த்துவிட்டு வெறுமென திரும்பி கொண்டான்.

       “அட… நல்ல சாப்பாடு உன்னை தேடி வந்திருக்கு. காலியாகறதுக்கு முன்ன போய் சாப்பிடலாம்ல. என்னயிருந்தாலும் இங்க வந்ததிலிருந்து இங்கயிருக்கற பிள்ளைங்களை பார்த்துட்டு இருக்கேன். இந்தளவு திமிரை நான் பார்த்ததில்லை.” என்று மொழிந்துவிட்டு மற்றொரு பணியாளான பரமசிவத்திடம், “என்னங்க அண்ண. அந்த பையன் இவ்வளோ திமிரா இருக்கான். பேசினா மரியாதைக்கு எழுந்து சாப்பிடவும் போகாம இருக்கான்‌.” என்று‌ கேட்டான்.‌
     
    சுபாஷை அன்பாலயத்தில் பணிப்புரிய சேர்த்துவிட்ட பரமசிவமோ, “அட அது ஆதித்யா தம்பிடா.

      இங்க எப்பவும் ‘சக்கரவர்த்தி இன்டஸ்ட்ரிஸ்’ல நல்ல நாளுக்கு நாள் தவறாம சுவையான சாப்பாடு கொடுத்து, நன்கொடையா பணமும் அள்ளி தந்த வினுசக்கரவர்த்தியோட ஒரே பையன். இரண்டு மாசத்துக்கு முன்ன நடந்த கார் ஆக்சிடெண்ட்ல வினுசக்கரவர்த்தியும் அவர் மனைவி அனுராதா அம்மாவும் இறந்துட்டாங்க. விபத்துல உயிர் பிழைச்சது ஆதித்யா மட்டும் தான்.

       இப்ப ஆதித்யா சக்கரவர்த்தியோட குடும்பம் இல்லை. என்ன நடந்ததோ அவரோட சொத்தும் இல்லை.

    நன்கொடை கொடுத்த இதே ஆசிரமத்துல சொத்தில்லாத இவனை சொந்தக்காரங்க இங்க சேர்த்து விட்டிருக்காங்க .

       பையனுக்கு உலகம் தெரியற வயசு இல்லையா?! இவ்வளோ நாளா பணக்காரனா வாழ்ந்தவன், இப்ப தட்டை எடுத்து எல்லாரும் சாப்பிடற மாதிரி வரிசையில் போகவும் சங்கடமா நினைக்கிறான்.

       இப்படி தான் எப்பவும் தனியா உட்கார்ந்துயிருக்கான். போன பிறந்த நாள் அப்ப இங்கயிருக்கற பிள்ளைகளோடு விளையாடி, எல்லாருக்கும் கிஃப்ட் எல்லாம் தந்தான்.

       ம்ம்ம்ம்… காலம் எப்படி மாத்திடுச்சு பாரு. இப்ப யாருடனும் பழக பிடிக்காம தனிச்சுயிருக்கான்.

       நம்ம நிர்வாகி சாந்தகுமார் வந்து சாப்பிட வைப்பார். வா நான் போய் அவரிடம் சொல்லிட்டு வர்றேன்.‌” என்று புறப்பட்டார் பரமசிவம்.

       போகும் போது, ‘ஒன்னு கடவுள் இல்லாதவனாவே படைச்சி விட்டுடணும். இல்லையா கொட்டி கொடுக்குற அளவுக்கு பணத்துல குளிச்சவனா இருந்தா, கடைசிவரை பணத்தோடவே வாழ வைக்கணும். இப்படி நடுவுல எல்லாத்தையும் பிடுங்கி ஏக்கத்தை தரக்கூடாது. ஆனா இந்த கடவுளுக்கு இப்படி விளையாடி பார்க்க தான் சந்தோஷம் போல’ என்று புலம்பி செல்வதில், ஆதித்யா அவரை வைத்த கண் இமைக்காது பார்த்தான்.

       நிர்வாகி சாந்தகுமார் வரும் பொழுது ஆதித்யா தனியாக சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தான்.
    தன்னை போல மற்றவரை சாந்தகுமார் தினமும் சாப்பிட அழைத்தால் நன்றாக இருக்குமா? என்று அந்த வயதில் பக்குவம் தோன்றிவிட்டது.

      “ஆதித்யா சாப்பிட்டியாப்பா” என்று வந்தார் சாந்தகுமார்.

      “எஸ் அங்கிள். பினிஸ்ட்” என்றான் துணி நாக்கு ஆங்கிலத்தில்.

       அவருக்குமே தினமும் ஆதித்யாவை காணும் போது வினுசக்ரவர்த்தியை எண்ணி கலங்கினார்.

      ‘குழந்தைக்காகவாது ஒருவரை உயிரோடு விட்டிருக்கலாம். கடவுளுக்கு இரக்கமில்லையா?’ என்று வழிபடுதலுக்காக வாசலை கவனித்தார்.

         அங்கே முப்பதை தாண்டிய பெண்மணி ஒருவர் வந்துக் கொண்டிருந்தார்.

    ‌ அவரை இதற்கு முன் இங்கே கண்டதில்லை‌. பரமசிவம் அழைத்து வரவும் சாந்தகுமார் ‘யார் இவங்க?’ என்று வந்தார்.

    “ஆசிரமத்து நிர்வாகியை பார்க்கணும்னு சொன்னாங்க. இங்க அழைச்சிட்டு வந்தேன்‌ சார்.” என்று அறிமுகப்படுத்த ஆதித்யா ஓரமாய் நடந்து சென்றான்.

        அங்கு வந்த பெண்மணியோ, ஆதித்யாவின் பார்வையை கவனித்து சாந்தகுமாரை நெருங்கி வந்தார்.

      “சொல்லுங்கம்மா என்ன விஷயம்” என்று கேட்டார்.

      “குழந்தை தத்தெடுக்கற விஷயமா பேசணும் சார்.” என்று குரல் எழும்பாத விதத்தில் கேட்டார்.
      
       இது போன்ற விஷயம் என்றதும் “வாங்கம்மா ஆபிஸ் ரூம்ல போய் பேசுவோம்” என்றதும் அங்கிருந்த பிள்ளைகளை ஏக்கமாய் பார்த்து பின் தொடர்ந்தார் பார்வதி.

      ஆசிரமத்தின் அலுவலக அறைக்கு வந்ததும், இருக்கையில் அமர வைத்துவிட்டு, “சொல்லுங்கம்மா” என்று பணிவாய் கூறினார்.

       “சார்… என் பெயர் பார்வதி. எனக்கு கல்யாணம் ஆகிடுச்சு. பத்து வருஷமா குழந்தையில்லை. இப்ப சமீபகாலமா எனக்கும் என் கணவருக்கும் சண்டை. நான் குழந்தையை தத்தெடுக்கலாம்னு சொல்ல, அவர் மறுத்தார். இப்ப அந்த சண்டை விவாகரத்து வரை போயிடுச்சு.
       எனக்கு குழந்தை வளர்க்க ஆசையாயிருக்கு சார்” என்றார் ஒளிவு மறைவின்றி.‌

      “இங்க பாரும்மா… இங்க தம்பதிகளுக்கு தான் குழந்தையை தத்து கொடுப்போம். தனி நபர் குழந்தையை வளர்க்க தரமாட்டோம். குழந்தையை தத்தெடுக்க சில விதிமுறைகள் இருக்கு.

       அதுல முக்கிய விதியே குழந்தை தத்தெடுக்கறவங்க தம்பதிகளா இருக்கணும். அப்ப தான் அப்பா அம்மா என்ற இருதரப்பினரோட அன்பும் குழந்தைக்கு கிடைக்கும்.

      இரண்டாவது பொருளாதரத்துல செழிப்போடு இருக்கணும். ஏன்னா இங்கிருந்து போற குழந்தைகள் பசி பட்டினி இருக்கக்கூடாது.” என்றதும், இடைப்புகுந்த பார்வதியோ, ”சார் ஒரு குழந்தையை வளர்க்கற அளவுக்கு எனக்கு தேவையான பணம் இருக்கு சார்.
    குழந்தை வளர்க்க, படிக்க வைக்க, தனியாகவே என்னால ஆளாக்க முடியும். அப்பா கொடுக்க வேண்டிய பாசத்தையும் தத்தெடுக்குற குழந்தைக்கு நானே கொடுப்பேன்.” என்று உருக வைக்கும் விதமாக கேட்டார்.

      “அதெல்லாம் தத்தெடுக்கும் போது  சொல்ல முடியாதும்மா. ரூல்ஸ்னா ரூல்ஸ் புரிஞ்சுக்கோங்க” என்று தன்மையாய் எடுத்துரைத்தார்.

      கண்கள் கலங்கி உதடுகள் துடிக்க, ஒரு குழந்தையை தத்தெடுக்க  தடையா? “சார் நான் நல்லா பார்த்துப்பேன். நல்லா படிக்க வைப்பேன். எனக்கு குழந்தை மட்டும் கிடைக்கலைன்னா நான் வாழறதுக்கு அர்த்தமேயில்லை. இதுக்கு நான்  செத்துப் போயிடுவேன். தற்கொலை பண்ணிப்பது தான் தீர்வு.” என்று குலுங்கிகுலுங்கி அழுதார்.

      சாந்தகுமாரோ “இங்க பாருங்கம்மா, நான் சொல்றதை கேளுங்க. பார்க்க பெரிய குடும்பத்து பொண்ணுன்னு எனக்கும் தெரியுது, விரக்தியில் பேசாதிங்க. கடவுள் உங்களுக்குன்னு ஒரு உறவை அமைத்து தருவார்.” என்று பொதுவாய் கூறினார்.‌

      எல்லா இடத்திலும் இதே பதில் என்பதால் துவண்டு போயிருந்தார் பார்வதி.

       “இல்லை சார் கடவுள் கைவிட்டுட்டார். எல்லா இடத்திலும் இதே பதில் தான். நான் வாழ ஒரு குழந்தை கேட்கறேன். நீ வாழவே வேண்டாம்னு கடவுள் விதிமுறை என்ற பெயர்ல இக்கட்டுல தள்ளறார்” என்று எழுந்து நடந்திட, அவரையே கவலையாக பார்த்தார் சாந்தகுமார்.

       பார்வதி கடந்து செல்லும் போது நிறைய குழந்தைகளை வேடிக்கை பார்த்து அழுதபடி செல்ல தன் கைப்பையை தவறவிட்டார்.

      அந்த பக்கம் வந்த ஆதித்யா அதனை எடுத்துக் கொடுக்க, அவனை வருடியபடி நன்றியுரைத்தார் பார்வதி.

      கூடுதலாக அவன் தாடை பிடித்து, “உன் பெயர் என்னப்பா?” என்று கேட்டார்.‌

      “மை நேம் இஸ் ஆதித்யா” என்று மொழிந்தான் பால் கொழுக்கட்டை போல இருந்த ஆதித்யா.

       “அருமையான பெயர்.” என்று சாப்பிட சாக்லேட் கொடுக்க, “நோ தேங்க்ஸ்” என்று மறுத்துவிட்டு சென்றான். இதனை கண்ட சாந்தகுமாருக்கு மின்னலாய் யோசனை பிறந்தது.

      சுபாஷை அழைத்து “இப்ப போனாங்களே… அந்த பொண்ணை அழைச்சுட்டு வா” என்று உத்தரவு பிறப்பித்தார்.

      கணநேரம் தோன்றியது. சரிதானா? அந்த பெண்ணிடம் மன்னிப்பு கேட்டு திருப்பி அனுப்புவோமா? அல்லது ஆதித்யாவை அவரோடு அனுப்பி வைப்போமா? இது தான் சாந்தகுமாரின் மனதில் ரேஸ் குதிரை போல எண்ணங்களாக ஓடியது.

      “சார் அந்தம்மா பார்வதி மயங்கிட்டாங்க” என்று பரமசிவம் கூற, சாந்தகுமார் ஓடி சென்றார்.

       மரத்தில் நிழலில் ஒரு பெண்மணி மடியில் பார்வதியை தாங்கியிருக்க, சுபாஷ் தண்ணீரை தெளித்தான்.

      மெதுமெதுவாய் இமைதிறந்து, மன்னிப்பு கேட்டு வெளியே செல்ல கால்களை எட்டுயெடுத்து வைத்தார்.

      “கொஞ்சம் உட்காரும்மா. சுபாஷ் மத்தவங்களை போக சொல்லு” என்று சாந்தகுமார் கூற தண்ணீர் பாட்டிலை கொடுத்த பெண்மணியோடு பரமசிவமும் மற்றவர்களும் அவ்விடம் விட்டு அகன்றனர்.‌

       சற்று அமைதியாக கழிந்த இரண்டு வினாடிக்குப்பின், “இங்கப் பாரும்மா ஆசிரமத்துல ரூல்ஸை மீறி என்னால எந்த குழந்தையையும் உங்களுக்கு தத்து கொடுக்க முடியாது. ஆனா  நீங்க ஒரு பையனை மகனா தத்தெடுக்கலாம். அதுக்கு என் அனுமதி இருந்தா மட்டும் போதும்னு நம்பறேன்.” என்று ஆதித்யாவை கண்டார்.

      “பையன் பொண்ணு யாராயிருந்தாலும் நல்லா பார்த்துப்பேன் சார். அன்பான தாயா, தந்தையா படிக்க வச்சி ஆளாக்குவேன்.” என்று அவசரமாய் கூறினார்.‌

       “இங்க பாரும்மா. நான் சொல்லற பையன் தங்கதட்டுல வாழ்ந்தவன். ஒரு விபத்துல அப்பா அம்மாவை இழுந்துட்டான்.‌ என்ன‌ நடந்ததோ சொத்தும் பறிப்போயிடுச்சு. அந்த பையனை அனாதையா நிர்கதியில் இருக்கான். இதுக்கு முன்ன அவன் அப்பா இந்த ஆசிரமத்துக்கு நிறைய பணஉதவியும், சாப்பாடுனு இங்க உதவியவர். அப்படிப்பட்டவரோட பையன் இங்க கஷ்டப்படுவது எனக்கே சங்கடமா இருக்கு. மத்த குழந்தைகள் தத்து கொடுக்கணும்னா நிறைய விதிமுறை இருக்கு.

    ஆதித்யாவோட யாரும் இல்லாம போகவும், நான் தான் கூட்டிட்டு வந்தேன். அதனால் என் பொறுப்புல, நல்லா பார்த்துக்கற ஒரு குடும்பத்துல அவன் வளர்ந்தா நான் சந்தோஷப்படுவேன்.
        எல்லா உறவும் கிடைக்கணும்னு காத்திருக்கிற நேரம், அவனோட வேதனையை பன்மடங்கு கூட்டுதோன்னு கவலை. அவனுக்கு அம்மா மட்டும் கிடைச்சி அன்பும் அரவணைப்பும், தினசரி உணவும், உடையும், நல்ல படிப்பும் இந்த நேரம் கிடைக்கணும்” என்று பேசவும் “நான் நல்லா பார்த்துப்பேன் சார். சத்தியமா… நான் பெத்த குழந்தையா நினைப்பேன். கொடுங்க சார். வளர்க்கறேன் சார்” என்று கெஞ்சினாள் பார்வதி. அவள் கண்ணில் ஆனந்த கண்ணீர் தாண்டவமாடியது.

      பெருமூச்சை விடுத்து, ”முதல்ல ஆதித்யாவிடம் கேட்கணும். அவனுக்கு உங்களோட வர விருப்பமான்னு தெரிஞ்சுக்கணும்” என்றதும், பார்வதியோ குழந்தையில்லை ஏதோ சற்று வளர்ந்த குழந்தை என்றவரை பேச்சில் அறிந்துக் கொண்டார்.‌

       “ஆங்… அதோ ஆதித்யா” என்று சுட்டிக்காட்ட தனியாக கன்னத்தில் கைவைத்து விளையாடும் சிறுவர் சிறுமியரை வேடிக்கை பார்த்திருந்தான்.‌

       “ஆதித்யா நல்ல பெயர். அழகான குழந்தை. சற்று முன் கூட இந்த பெயரை கேட்டேன்” என்று பார்வதி உரைத்தார்.

       ஆதித்யாவை நெருங்கும் வரை அவனை பற்றியும் அவன் பெற்றவர்கள் இறப்பையும், அவன் வாழ்ந்த பணக்காரத் தன்மையையும் கூறினார்.‌

       “புரியுது சார். ஆதித்யா என்னோட வர சம்மதிச்சா நான் என் கண்ணுக்குள்ள வச்சிப் பார்த்துப்பேன்.” என்று கூறவும், ஆதித்யாவை நெருங்கினார்கள்.
      
       “ஹாய் ஆதித்யா. நீ பசங்களோட விளையாட போகலையா?” என்று சாந்தகுமார் கேட்டதும், “நாட் இன்ட்ரஸ்ட் அங்கிள்” என்றான்.‌

      “ஆதித்யா… இங்கயிருக்க கஷ்டமாயிருக்கா?” என்று தோளில் கைப்போட்டு கேட்டார்.‌

    “நோ அங்கிள்” என்றான்.
      
       “ஆதித்யா… நீ பிக் பாய். உனக்கு தெரியாதது இல்லை. உன்னோட அப்பா அம்மா இனி திரும்பி வரமாட்டாங்க. ஆனா கடவுள் உனக்குன்னு ஒரு அம்மாவை தர ஆசைப்படறார்.‌ நீ விரும்பினா இவங்களை அம்மாவா ஏற்று அவங்களோட வாழ போகலாம். அவங்களுக்கு கடவுள் உன்னை மாதிரி ஒரு குழந்தையை தரலை. அவங்க உன்னை அவங்க மகனா பார்த்து வளர்க்க விரும்பறாங்க. நீ விருப்பப்பட்டா அவங்களோட போய் சிறுகுடும்பமா வாழலாம்” என்றதும் ஆதித்யா பார்வதியை கவனித்தான்.‌

      சற்று முன் கைப்பையை தவறவிட்டவர். மயங்கி சரிந்து இவ்விடத்தை கலவரமாக்கிய பெண்மணி.
     
       தன்னை ஏக்கமாய் பார்த்ததை அவன் உணர்ந்தான். மகனாக வாழ சாந்தகுமார் அங்கிள் கேட்டதில் சற்று நிதானமடைந்தான்.

      “எனக்கு டைம் கொடுங்க அங்கிள். நாளைக்கு சொல்லறேன்.” என்று கூறிவிட்டு, பார்வதியை உற்று நோக்கி நகர்ந்தான்.

      “நாளைக்கு சொல்லறேன்மா. ஆதித்யா சம்மதிக்கலைன்னா என்னை மன்னிச்சிடுங்க. வேற குழந்தையை என்னால் இதுபோல அனுமதிக்க முடியாது. ஏன்னா ஒவ்வொருத்தர் பெயரையும் பதிவு செய்து டீட்டெய்ல் போட்டு வச்சியிருக்கேன். அவங்களை தத்து கொடுக்கணும்னா உங்க கணவரோட ஒத்துழைப்பும் தேவை.” என்று கூற, “கடவுளுக்கு என் மேல் கருணை வந்தா ஆதித்யா என்‌ மகனா வளர சம்மதிப்பான் சார். நான்‌ நாளைக்கு வர்றேன்.” என்று கண்ணீரை துடைத்து நடந்தார் பார்வதி.

    -தொடரும்.