Category: Ongoing Novels | Rerun Novels

அத்தியாயம்-10

  ஹர்ஷா அண்ணாமலையின் அலைப்பேசி எண்ணிற்கு அழைத்து “அங்கிள் நான் ஹர்ஷா பேசறேன். ராம்கி கல்யாணம் நாளை என்பதால் அம்மா அப்பா இன்னிக்கே உங்க வீட்டுக்கு வர ஆசைப்படறாங்க. நான் வர்றது உங்களுக்கு அப்ஜெக்ஷன் இல்லைன்னா இப்பவே கூட்டிட்டு வரவா?” என்று அனுமதிக் கேட்டான்.‌ சொல்லாமல் கொள்ளாமல் யார் வீட்டுக்கும் செல்வது உசிதம் இல்லையே அதனால் மீண்டும் ஒரு முறை இன்று இப்பொழுது வரலாமா என்று கேட்டுக்கொண்டான்.

  “வீட்டுக்கு வர்ற விருந்தினரை வராதிங்கன்னு என்னைக்கும் சொன்னதில்லை தம்பி. தாராளமா உங்க அப்பா அம்மாவை கூட்டிட்டு வாங்க. வீட்ல வள்ளி மட்டும் இருப்பா. நீங்க வர்றதுக்குள் நான் வந்துடுவேன்.” என்று நேரத்தை கேட்டு கொண்டார்.

  ‘வள்ளி ஆன்ட்டி மட்டும் இருப்பாஙக்ன்னா, அப்ப துஷாரா கல்யாணம் செய்து போயிருக்காளா’ என்றவனுக்குள் மீண்டும் காதல் வலி நெஞ்சை அழுத்தியது.

  அதற்காக நன்றி கூற நேரில் செல்வதை தடுக்க முடியுமா? மனதை கல்லாக்கி கொண்டு கேப் புக் செய்தான்.‌

   காரில் இருக்கை மீது சாய்ந்தவனை நான்சி தலைக்கோதி, “டோண்ட் பீல் மை பாய்.” என்றதும் முறுவலிட்டு இயல்பானான்.

   துஷாரா வீடு வந்ததும், “அம்மா இந்த வீடு தான்” என்று சுட்டிக்காட்டி இறங்க அவசரப்பட்டான்.

  நான்சி காரை விட்டு இறங்கும் வரை காத்திருந்தே இறங்கியவன், வீட்டை பார்த்து “உள்ள வாங்க” என்று சொந்த வீடு போல தாய்தந்தையரை அழைத்தான்.

  தாமோதரன் நான்சி இருவரும் வர அண்ணாமலை வாசல் வந்து “வாங்க சார். வாங்கம்மா எப்படியிருக்கிங்க தம்பி” என்று ஹர்ஷாவின் காலை கவனித்தார்.

“இப்ப நல்லா நடக்க முடியுது அங்கிள். பெர்பெக்ட்லி ஆல்ரய்ட்” என்றவன் வீட்டுக்குள் வந்தான்.
 
  வள்ளியோ வந்தவர்களை “உட்காருங்க” என்று கூறிவிட்டு கணவரை கண்டு கைபிசைந்து நின்றார்.

  இமை மூடி ‘பதறாதே’ என்பது போல சமிக்ஜை தந்து “சாப்பிட எடுத்துட்டு வா. அதிரசம், முறுக்கு சுட்டியே” என்று கூறவும், கிச்சனுக்குள் ஓடினார் வள்ளி.‌

  “நீங்களும் உட்காருங்க” என்று தாமோதரன் எதிரே அமர கூறினார்.  “என்னதான் போன்ல நன்றி சொன்னாலும் இங்க வந்தா நேர்ல ஒருமுறை நன்றி சொல்லணும்னு பையனிடம் சொல்லிட்டே இருப்பேன்‌.

  ஹர்ஷாவோட கூட படிச்ச பையன் ராம்கிக்கு இங்க கல்யாணம் என்றதும் குடும்பமா வந்துட்டோம்‌. இவ்ளோ தூரம் வந்து உங்களிடம் நன்றி சொல்லலைன்னா தூக்கமே வராது” என்று பேச்சை துவங்கினார் தாமோதரன்.

“அட அதுவொரு பெரிய விஷயமேயில்லைங்க. கண்ணெதிரில் அன்னைக்கு சிரிச்சி பேசின தம்பி. சட்டுனு அடிப்பட்டு தூக்கியெறியவும், விட்டுட்டு போக மனசு வரலைங்க. அதை போய் பெரிசுப்படுத்திக்கிட்டு” என்று அதெல்லாம் பெரிய விஷயமேயில்லை என்று கூறினார் அண்ணாமலை.

“இல்லைங்க… ஹாஸ்பிடல்ல அட்மிட் பண்ணியது வரை சாதாரண விஷயமா இருக்கலாம். அங்கிருந்தவங்க யாராயிருந்தாலும் செய்துடுவாங்க.

  ஹர்ஷா கூட யாருமில்லை என்றதும் கூடவேயிருந்து கவனிச்சு, ஹாஸ்பிடல் அட்மாஸ்பியர் வேண்டாம்னு சொல்ல, வீட்ல தங்க வச்சது எல்லாம் பெரிய விஷயம். சொல்லப் போனா அதெல்லாம் தான் ஏதோ ஒரு புள்ளியில் நம்மளை இணைச்சது.” என்று நான்சி அழகாய் தமிழில் உரைத்தார்.‌

  “உங்களுக்கு தமிழ் பேச வருமா?” என்று வள்ளி இதுவரை தயக்கமாய் இருந்தவர் அகமகிழ்ந்து கேட்டார்.

  “இவரை காதலிச்சு கல்யாணம் செய்தப்பிறகு தமிழ் கற்றுக்கிட்டேன். இத்தனை வருட வாழ்வில் தமிழ் சரளமா பேச வரும்.” என்று மொழியவும், பேச்சு சுவாரசியம் கூடியது‌.

   நன்றியெல்லாம் ஓரம் கட்டி ஒருவர் நலனை ஒருவர் கேட்டு கொண்டார்கள். மிக கவனமாக துஷாராவை பற்றி கேட்காமல் பேசினார்கள். மகனுக்கு வேதனை தந்திடக்கூடாதென்று.
   அண்ணாமலை என்ன நினைத்தாரோ அவருமே துஷாரா பற்றி பேச்செடுக்காமல் இருந்தார். 

   அங்கிருந்த ஹர்ஷாவிற்கு தான் துஷாராவின் திருமண புகைப்படம் இருந்தால் கூட அவள் முகத்தை பார்த்து அவள் நலனை அறிந்திட ஆவலாய் சுவரை வேடிக்கை பார்த்தான்.

  ஏற்கனவே அவன் இங்கேயிருந்த போதா இருந்த புகைப்படங்கள் தவிர அவளது திருமண புகைப்படம் இல்லை.

  அப்படியே கிளம்பிடலாம் என்று தான் நினைத்தான். அவளை பற்றி சிறு நலனும் தெரிந்திடாமல் அகலுவதே நல்லதென்று முடிவெடுத்திட, சடசடவென்று மழை துளிகள் விழுவது செவியில் கேட்டது.
 
  குளிர்ந்த காற்று வீச, மண் வாசமும் பிறக்க, “அச்சோ மழை” என்று வள்ளி வாசலை பார்த்து, “நல்லவேளை மாடில துணியெல்லாம் எடுத்துட்டேன்” என்று உரைக்க, அண்ணாமலையோ “இவளுக்கு சமையல், துணி காயப்போட்டு மடிச்சி வைக்கிறதும், அப்பளம் தட்டறதும் இந்த வீட்டை பற்றிய சிந்தனை தவிர்த்து மூளை எங்கயும் போகாது” என்று காலை வாறினார்.

  தாமோதரனும் நான்சியும் சிரிக்க, மெல்லிய வளையல் சத்தம் வாசலில் கேட்டது.

  ஹர்ஷாவின் இதயம் பலமடங்கு துடித்தது. அச்சத்தம் துஷாராவின் வருகை என்று உணர்த்தியது.

“அம்மா… அம்மா..” என்று ஈரமான உடையோடு வந்தவள் ஹாலில் ஹர்ஷாவை முற்றிலும் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை.

  அதிர்ச்சியும் ஆனந்தமும் அவளை ஸ்தம்பிக்க வைக்க, இங்கே ஹர்ஷா நிலையும் அதுவே என்று தனியாக வரையறுக்க வேண்டுமா? இதில் கூடுதலாக அவள் கழுத்தில் தாலி இல்லாமல் முன்பு போலவே இருந்தவளை கண்டு பரவசமான கண்கள், அதன் பின்னே அண்ணாமலை எதிரேயிருப்பது நினைவுவர, துஷாராவை காண்பது புத்திக்கு உரைக்க மெதுவாய் அண்ணாமலையை பார்த்து தலை குனிந்தான். தந்தை எதிரிலேயே மகளை நோட்டமிட்டது உறுத்தியது.

  துஷாராவோ ஹர்ஷாவின் பெற்றவர்கள் என்று அறிந்து சிறு சிரிப்பை மரியாதைக்கு வழங்கினாள்.

அவளால் சாதாரண நலமறியும் வார்த்தையை கூட பேச முடியவில்லை‌.

   ஈரமான உடையோடு நிற்க “இதோ வந்துடறேன்” என்று மட்டும் உரைத்து விட்டு அறைக்குள் தஞ்சமடைந்தாள்.‌

  “உங்க பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பேசியதா ஹர்ஷா சொன்னானே. மேரேஜ் முடிந்ததா இல்லை இனிமே தானா?” என்று தாமோதரன்  கேட்டதும், ஹர்ஷா அண்ணாமலையின் பதிலுக்கு காத்திருந்து அவரை ஏறிட்டான்.‌

  அண்ணாமலையும் ஹர்ஷாவை தான் பார்த்து “ஒரு வரன் பார்த்தோம், இரண்டு வீட்லயும் பேசி பிடிச்சிருந்தது. ஆனா நான் தான் இப்ப கல்யாணம் வேண்டாம்னு தள்ளி வச்சிட்டேன்‌.

  பெருசா காரணமில்லை… அவ மனசு அந்த ரூமை அடிக்கடி ஏக்கமா பார்க்குது. எதுக்கும் கல்யாணத்தை அவசரப்படாம தள்ளி வைப்போம்னு மனசு சொல்லிட்டே இருந்தது.

    ஒரு வேளை அவளை விரும்பிய பையன் திரும்ப வந்து என் பொண்ணை கேட்டா… அவருக்கே கட்டி வைக்கலாம்னு எண்ணம் இருக்கு.” என்று சிறிது இடைவெளியிட்டு, “நான் சாதாரண அப்பா. என் மக சந்தோஷம் எனக்கு முக்கியம்னு யோசிக்கறவன். மத்தபடி இது சின்ன குருவிக்கூடு. இங்க அன்பான பறவைகள் தாராளமா தங்கி, எங்க குடும்பத்தோட இணைய வந்தா, மறுத்து பேச முடியுமானு தெரியலை. அப்படியே வாழ்ந்துட்டேன்.” என்று ஹர்ஷாவின் உயிரை மீட்டு தந்தார்.

  “அங்கிள்… அங்கிள்… அப்ப துஷாரா….” என்றவன் தனக்குரியவளா என்பது போல அவன் நெஞ்சில் கைவைத்து கேட்டான்.

  அவன் அவ்வாறு கேட்கும் பொழுது கண்கள் கலங்கியது. “ஆமா தம்பி உங்க வீட்டில் சம்மதம் சொன்னா அவ உங்களுக்கு தான்” என்றார்‌.

  “மாம் டேட்” என்று திரும்ப, “அவரிடம் பர்மிஷன் கேட்டு அவளை போய் பாருடா.” என்று நான்சி கூறவும் மீண்டும் அண்ணாமலையை ஆனந்தமாய் பார்த்தான்.

  “போய் பாருங்க.. அவளுக்கு நான் ஏன் அவள் கல்யாணம் நிறுத்தினேன் என்ற காரணம் கூட தெரியாது. அவளிடம் நீங்க என்னிடம் விமான நிலையத்தில் பேசியதையும் சொன்னதில்லை.
நீ யாரையாவது காதலிச்சியாமா என்றும், நான் என் மகளிடம் கேட்கலை.

   இப்ப வீட்டுக்கு வந்ததும் உங்களை பார்த்து திகைச்சி, ஆனந்தமும் அழுகையும் சமாளிச்சு, மனசை அடக்கி அறைக்குள் ஓடினாலே அப்பவே மனசு நிறைந்துடுச்சு. என் பொண்ணு விரும்பியதை தான் அவளுக்கு தரப்போறேன்.

  உள்ள போய் பேசி கூட்டிட்டு வாங்க” என்று கூறவும் அடுத்த நிமிடம் ஹர்ஷா அவளது அறைக்குள் விரைந்தான்.

  தந்தையும் ஹர்ஷாவும் பேசுவதை புரிந்தும் புரியாமலும் கேட்டவளுக்கு ஹர்ஷா தன்னை விரும்பியதும், தன் மனதில், ஹர்ஷாவை பற்றி அபிப்ராயம் இருப்பதும் தந்தை அறிந்து திருமணத்தை நிறுத்தியிருப்பதை அறிந்து தந்தையை எண்ணி பூரித்தாள்.

   “துஷாரா” என்று ஹர்ஷா அழைக்க, அவனை ஏறிட்டு பார்த்தவளின் விழிகள் மெதுவாய் அருவியாய் பொழிய, அவனோ வேகமாய் வந்து அவளை அணைத்து கொண்டான்.

”உங்கப்பா என்னை அக்சப்ட் பண்ணிட்டார். என் காதலை புரிந்து உன்னை எனக்கு தரப்போறார். இப்பவாது என்னை காதலிப்பியா?” என்று கன்னம் பிடித்து கேட்டான். இமை மூடி அழுதவள் அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

ஈரம் சொட்ட நின்றவளின் தலையில் முதல் முத்தம் பதிய சென்றவன், ஈரக்கூந்தலை கவனித்தான்.‌

  “என்ன இப்படி நனைஞ்சுட்டு வந்திருக்க?” என்று டவலை தேடினான்‌.

  அவனிடமிருந்து விடைப்பெற்றதில், “உனக்கு என்ன தைரியம். எங்கப்பாவிடம் என்னை விரும்பியதை சொல்லிருக்க?” என்று சட்டென்று மாறிய வானிலை அறிக்கை போல பேசினாள்.
‌
  “ஆமா… உன்கிட்ட காதலை சொல்லி வேஸ்ட்னு புரிந்தது. நீ எப்பவும் அங்கிளோட மனசை கஷ்டப்படுத்த கூடாதுன்னு, என்‌மனசை வாட்டின. அதான் இங்கிருந்து போகறப்ப  நெஞ்செல்லாம் வலி. ஏர்ப்போர்ட்ல வச்சி ‘அங்கிள் உங்க பொண்ணை விரும்பறேன்’னு சொல்லிட்டேன்.

   அங்கிள் சோ ஸ்வீட்… கல்யாணத்தை நிறுத்திட்டு என் மேல இருந்த நம்பிக்கையில், நான் திரும்ப வருவேன்னு நினைச்சிருக்கார். இப்ப நீ எனக்கு கிடைச்சிட்ட” என்றவன் அவள் கூந்தலை செவிமடலுக்கு பின் ஒதுக்கி வைத்து, நெருங்கி வந்தான்.

   “அப்பா.. அப்பா வெளிய இருக்கார்.” என்று அவனை தள்ளிவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தாள்.

  ஹர்ஷாவும் அவள் பின்னால் வந்து சேர, நான்சியும் தாமோதரனும் சிரித்தார்கள்.

  வள்ளியோ வாயை பிளந்து மகளை கண்டார்.
இந்த கூட்டத்தில் இந்த காதலர்களை எதிர்ப்பார்க்காத அப்பாவி ஜீவன்.

  “என்னடா ஷர்ட் ஈரமா இருக்கு. அழுதியா” என்று தாமோதரன் சிரிக்க உடையை கவனித்தான் ஹர்ஷா.

  துஷாரா இன்னமும் ஈர உடையோடு நிற்க வெட்கம் கொண்டாள்.

  தந்தையை பார்த்து விழிக்க, “முதல்ல ஈரத்தோட நிற்காத. டிரஸ் மாத்திட்டு வா” என்று கூறினார் அண்ணாமலை.

  முகமெங்கும் மலர்ந்து மீண்டும் அறைக்குள் சென்று கதவை தாழிட்டாள்.

  ஹர்ஷாவோ, “அங்கிள் ரியலி… ரியலி தேங்க்ஸ்.” என்று கட்டி பிடித்தான்.‌

   “இனி தம்பின்னு கூப்பிட முடியாது‌ மாப்பிள்ளை‌” என்று கூறினார்.

“என்னால இப்பவும் தம்பின்னு கூப்பிட முடியும் அக்கா பொண்ணை கட்டுற முறை வருமே” என்று வள்ளி கூற, அவ்விடம் சிரிப்பலை பரவியது.

  அதன் பின் இருவீட்டு பெற்றவர்களும், நிறைய பேசினார்கள். துஷாரா ஹர்ஷா திருமணத்தை பற்றி பேசி முடிவெடுத்தார்கள்.

  உடை மாற்றி வந்த துஷாரா தந்தையை அணைத்து, “நான் லவ் எல்லாம் பண்ணலைப்பா. ஆனா அவரை மிஸ் பண்ணினேன். உங்களை மீறி ஒரு வாழ்க்கையை நான் எப்பவும் யோசித்ததில்லை.” என்று மண்டியிட்டு கூற, அண்ணாமலை மகளை வாஞ்சையாக தடவி, “அது தெரிந்ததால தானடா அப்பா உன்னை புரிந்து நடந்தேன்” என்றார்.

    “நிறைய பெத்தவங்க செய்யற தப்பு. நம்ம பார்த்தவனை கல்யாண பண்ணாம எவனையோ காதலிச்சிட்டாளேனு வருத்தப்படுவாங்க. யாரும் நம்ம பொண்ணு காதலிச்சவனை கொஞ்சம் நாம கன்சிடர் பண்ணி பார்ப்போமானு யோசிக்கறதில்லை‌.

   நான் எப்பவும் என் பொண்ணுக்கு பிடிச்ச அப்பாவா இருக்க விரும்பறேன். உன் மனசு இதை விரும்புதுன்னும், சில குழப்பத்தில் இருக்கன்னு தெரிந்தும், நான் பார்த்த வரனை கல்யாணம் பண்ணி கடமை முடிந்ததுனு அவனுக்கு உன்னை கட்டிவச்சி காலாட்டி உட்கார பிடிக்கலை டா.” என்று அவளை தன் அருகே அமர வைத்தவர், “உனக்கு ஹர்ஷாவை பிடிச்சிருக்குமோன்னு சின்ன உறுத்தல் வந்ததும், என்‌மக காலம் கடந்து எதுக்காகவும் கஷ்டப்படக்கூடாதுனு கல்யாணத்தை நிறுத்திட்டேன். இதோ ஹர்ஷா வந்துட்டார்.” என்று மாப்பிள்ளையை கைகாட்டினார்.

ஹர்ஷாவை பார்த்து “கல்யாணம் ஏற்பாடு செய்யறதா இருந்தா என்ன முறை செய்யணும்னு சொல்லுங்க மாப்பிள்ளை‌. எங்களால் முடிந்தவரை என் மகளுக்கு செய்வேன்” என்று கலங்கி அழுதார். மகளை இப்பவே பிரிவது போல அழுகை நெஞ்சை அடைத்தது. 

-தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்

Lovable Readers, கண்மணில என்னடைய புத்தகம் *கண்ணிலே மதுசாரலே* குறுநாவல் வெளிவந்துள்ளது. ஆதித்யா-திலோத்தமா உங்கள் மனதை கவர வந்துள்ளார்கள்.

அனைத்து நியூஸ் பேப்பர் கடைகளிலும் கிடைக்கும்‌. வாங்கி படித்து பாருங்கள். குறிப்பிட்ட நாட்கள் வரை….நன்றி

அத்தியாயம்-9

   அண்ணாமலை வீட்டுக்கு வந்ததிலிருந்து இயல்பாய் நடமாடினார். ஆனால் அடிக்கடி மகளை உன்னிப்பாய் கவனிக்க ஆரம்பித்தார்.

  வள்ளியோ, வாட்டர் பாட்டில் சாப்பாடு குழம்பு அப்பளம் பொரித்து ஹாலில் சாப்பாட்டை எடுத்து வைத்து, “துஷாரா அந்த தம்பி அழைச்சிட்டு வா” என்று கூறினார்.

  துஷாராவோ “அங்க யாரும் இல்லை.” என்றாள்.
 
  “அட அப்பளம் வேற அந்த தம்பிக்கு பிடிக்கும்னு நிறைய பொறிச்சிட்டேன்” என்று குறைப்பட்டுக் கொண்டார்.

  “ஜஸ்ட் இருபத்தெட்டு நாள் நம்ம வீட்ல இருந்திருப்பாரா? ரொம்ப தான் பண்ணறம்மா. இஷ்டத்துக்கு அப்பளத்தை பொறிச்சிட்டு வேஸ்ட்டாக்குற. இங்க இப்ப யாரும் இல்லை, மறந்துட்டு வேலையை பாருங்க” என்று அப்பளத்தை கொரித்தாள்.

  அண்ணாமலைக்கு மகள் தன் மனைவிக்கு கூறுகின்றாளா? அல்லது அவளுக்கே அவள் ஹர்ஷாவை மறக்க மனதிற்கு கூறி கொள்கின்றாளா? என்று தோன்றியது‌.
மறக்கும் அளவிற்கு என்றால் அவள் மனதில் சிறு சலனத்தை விதைத்து விட்டானா?
   
  ஹர்ஷா பார்க்க அழகானவன், வெளிநாட்டுக்காரன், பண்பாக தெரிகின்றான், மதிப்பு மரியாதை தந்து பேசுகின்றான்.‌ அதற்காக காதலிக்கின்றேன் என்று கூறியதற்கு பெண்ணை தரமுடியுமா? ஆனால் அவன் துஷாராவை பெண் கேட்டு விட்டானே.

  ஒரே பெண்ணை பெற்றெடுத்து அவளை தூர தேசம் கட்டி தரவா வளர்த்தது. அவளை கண்ணுக்கு பக்கத்தில் வைத்திருக்க அல்லவா மனம் எடுத்துரைக்கின்றது. அதனால் தானே மருதமுத்து அழைத்து வந்த வரனை மணக்க சம்மதம் உரைத்தேன் என்று மனசாட்சி வரிசைக் கட்டி வந்து காரணத்தை அடுக்கியது.

   ‘உன் மகள் சொன்னாளா? பெண் பார்த்து சென்றவனை பிடித்து உள்ளது, மணக்கின்றேன்’ என்று நொடியில் பல்டியும் அடித்தது.

    அடுத்த நொடியே ஹர்ஷா வெளிநாட்டில் குடியுரிமை பெற்ற தமிழன், அவன் தாய் தந்தை துஷாராவை ஏற்க மாட்டார்கள் என்று முடிவுகட்டினார். அதோடு ஏணி வைத்தாலும் எட்டாத இடம். பேராசை வேண்டாம் ஹர்ஷா தன்னிடம் உரைத்து சென்றுவிட்டான். மகளும் அமைதியாக இருக்க, பெண் பார்த்த வரனையே முடிப்போம் என்று முடிவுக்கட்டினார்.

   உணவெல்லாம் விழுங்கி அவரவர் உறங்க சென்றனர்.

வள்ளி ஓயாமல் ஹர்ஷாவை பற்றி பேசி புலம்பி தலையணை உறையை மாற்றினார்.

‘இந்நேரம் போயிருப்பாரா? பாவம் அவங்க அம்மா அப்பா வந்துடுவாங்களா? எதுக்கு தான் கால் சரியாகமலே போனாரோ.” என்று பேசிக்கொண்டு படுத்துறங்க, மகளை காண வந்தார்.
 
  அவளோ ஹெட் செட்டை மாற்றிக்கொண்டு, பாடலை ‘ஹம்’ செய்திருந்தாள்‌.

நெஞ்சில் கைவைத்து இதுவரை சிந்தித்து குழம்பிய மனம் தெளிந்து மீண்டும் தங்கள் அறைக்கு வந்தார்.

    இன்றைய நாளின் அலைச்சல், வயதின் ஏற்றம் என்று சட்டென உறக்கம் கண்ணை சுழற்றியது அண்ணாமலைக்கு.

  அடுத்த நாள் காலையில் எழுந்து வேலைக்கு செல்ல, துஷாரா கல்லூரிக்கு செல்லவும் இயல்பான நாட்களாக கடந்தார்கள்.

இங்கு ஆஸ்திரேலியா வந்திறங்கிய ஹர்ஷாவை தாங்கி பிடித்து அழைத்து செல்ல அப்பா தாமோதரனும் அம்மா நான்சியும் வந்தார்கள்.

   தாமோதரனுக்கு மட்டும் ராம்கி கிண்டலாய், ”சைட் அடிச்ச பொண்ணா வீட்லயே தங்கறான் அங்கிள். அதான் போன் எடுக்க மாட்டேங்கறான்.” என்று கூறியிருந்தான்.

“என்னடா இப்பவே வந்துட்ட? நீ திரும்ப காலை உடைச்சிட்டு அங்கேயே கிடப்பன்னு நினைச்சேன்” என்று சிரித்து மகனை கவனமாக பார்த்து அழைத்து வந்தார்.‌

“பச்.. அங்கயே  இருந்தேன் உங்க மகனை நீங்க இழக்கலாம். அந்தளவு என்னை பைத்தியம் ஆக்கியிருப்பா” என்று கடுகடுத்தான்.‌

  நான்சி என்ன ஏதென்று விசாரிக்க காரில் ஏறியதும் தாமோதரன் ‘ஹர்ஷா ஒரு பெண்ணை சைட் அடித்த கதை’யை கூறினார்.

  நான்சி பின்னாலிருந்த மகனிடம் “ஆர் யூ பால் இன் லவ் ஹர்ஷா?” என்று கேட்க, “எஸ் மாம். ஐ லவ் துஷாரா. ஸ்டில் ஐ லவ் ஹேர்” என்று கூறிவிட்டு காதலில் விழுந்த விவகாரத்தை கதை கதையாக கூறினான். துஷாராவுக்கு பெண் பார்த்து திருமணம் முடிவாக, அங்கிருக்க பிடிக்காமல் வந்துவிட்டதை உரைத்தான்.‌
   ”நீ அவசரப்பட்டு வந்துட்ட ஹர்ஷா. கொஞ்சம் காத்திருந்திருக்கலாம். லீவ் இட்.. அவங்க அப்பாவிடம் துஷாராவை விரும்பியதை ஏன் சொன்ன?” என்று கேட்டார்.

காதலிப்பவளிடம் சொன்னது சரி. அவள் தந்தையிடம் ஏன் கூறினான்.

  “தெரியலை மாம். அந்த நேரம் அவரை விட்டு கிளம்பறப்ப அழுகையை கன்ட்ரோல் பண்ண முடியலை. மனசுலயிருந்ததை சொல்லிட்டேன்.‌

  எப்படியும் அந்த அங்கிள் துஷாராவிடம் கேட்க மாட்டார். என்னனு தெரியலை‌. சொல்லாம வந்திருந்தா ஏதோ மனஅழுத்தம் கூடியது. அதான்… மனசுல வச்சிக்காம சொல்லிட்டேன். அவருக்கு இங்க வந்ததும் ரீச் ஆனதை சொல்லணும். ஆனா… சொல்ல தோணலை.” என்று கார் ஜன்னல் பக்கம் வேடிக்கை பார்த்தான்.‌

அவன் முகம் சோகத்தை தாங்கியிருக்க, நான்சியும் தாமோதரனும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டார்கள்.

  அதன் பின் வீட்டுக்கு வந்ததும் ஹர்ஷாவை கவனித்து கொண்டார்கள். கால் பிராக்சர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் சரியாகியது.

  ஹர்ஷாவின் மனம் மட்டும் மாறாமல் இருந்தது.
  இங்கு வந்ததும் துஷாராவுக்கு அழைக்க கை பரபரத்தது. ஆனால் அண்ணாமலைக்கு அழைத்து ஆஸ்திரேலியாவுக்கு லேண்ட் ஆகிட்டேன் சார். அம்மா அப்பா விமான நிலையத்துக்கே வந்துட்டாங்க. சேப்பா வீட்டுக்கு வந்தாச்சு. வள்ளி ஆன்ட்டி கேட்டா சொல்லிடுங்க. துஷாரா கேட்க மாட்டா… ஆனாலும் அவ இருக்கறப்ப சொல்லிடுங்க சார். நான் அவளை தொந்தரவு பண்ண மாட்டேன்” என்று கூற “நல்லது தம்பி கொஞ்ச நாளைக்கு காலை ரொம்ப ஊனாதிங்க. வைக்கறேன் தம்பி” என்று அணைத்துவிட்டார்.

   ஹர்ஷாவுக்கு அதன் பின் போனில் அவரிடம் பேச தயக்கம். நண்பனிடம் மட்டும் பேசுவான். இப்படியே இரண்டு மாதம் கழிந்தது. காலும் ஓரளவு சரியானது. மிகப்பெரிய பிராக்சர் இல்லை. அதனால் இந்த மூன்று மாதத்தில் தாங்கி பிடித்து ஸ்டிக் உதவியின்றி நடக்க முடிந்தது.

தான் தனியாக யார் உதவியின்றி நடப்பதை அண்ணாமலையிடம் தெரிவிக்க நினைத்தான். ஆனால் அவராக தனக்கு அழைத்து பேசாதது, தானாக பேசி சங்கடம் தருவதை தவிர்க்க நினைத்தான்.‌

   ராம்கியிடம் மட்டும் “நீ சென்னை எப்ப போவடா? திரும்ப அந்த நேரு ஸ்டேடியத்தில் கலை நிகழ்ச்சி எப்ப வைப்பாங்க?” என்று சம்பந்தமின்றி கேட்டான்.

  “தெரியலை மச்சி. ஆனா நீ சென்னைக்கு திரும்ப வருவடா. ஏன்னா எனக்கு கல்யாணம். பொண்ணு பூர்வீகம் மதுரை. ஆனா சென்னையில் இருக்கு. அதனால சென்னையில கல்யாணம்.” என்று கூறினான்.

  இங்கு வந்து மூன்று மாதம் ஆகின்றதை அறிந்தவன், இந்நேரம் துஷாராவுக்கு கல்யாணம் முடிந்திருக்கும்’ என்றெண்ணினான்.

   துஷாரா எண்ணிற்கு அழைக்க மனம் பிராண்டியது. அவள் வேறொருத்தன் மனைவி என்ற நிலையில் இருந்தால்? என்ற வினா பிறக்க போனை அணைத்து நின்றான்.

   அண்ணாமலையிடம் பேச நினைத்தான்‌. சின்னதாக நலம் விரும்பும் விதமாக, ஆனால் அவரையும் தொந்தரவு செய்ய பிடிக்காமல் தவித்தான்.

  ராம்கியின் திருமண நாட்களுக்கு வாட்ஸப்பில் ஹர்ஷாவின் பெற்றோர்களுக்கு இன்விடேஷன் சென்றது.

   தன் மகனின் கல்லூரி கால நண்பன், அதுவும் தமோதரன் இந்தியாவை விட்டு இங்கு வந்து பல வருடமானதால் ராம்கி திருமணத்திற்கு செல்ல திட்டமிட்டார்.

  கூடவே நான்சியையும் அழைத்தார். தமிழ்நாட்டை சுற்றி பார்க்க போகலாம் என்று ஆசைக் கூட்டினார்.
  நான்சியோ மகன் சென்ற இடத்தில் செல்ல விருப்பப்பட்டார். அவனுமே வந்ததிலிருந்து இலக்கின்றி நடமாடுகின்றானே. இப்படி எங்கேயாவது சென்றால் என்ன? என்று தோன்ற இந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி கெண்டார்கள்.

   ஆஸ்திரேலியாவில் இருந்தபடியே வலைத்தளம் மூலமாக சென்னையில் ராம்கிக்கு நடக்கவிருக்கும் திருமண மண்டபத்தின் இடத்திற்கு பக்கத்தில் ஒரு ஹோட்டலில் ரூமை புக் செய்து விட்டான் ஹர்ஷா.

  சென்னை செல்கின்றோம் என்றதும் முதலில் நினைவு வந்தது அண்ணாமலை சார் வீட்டுக்கு போகலாமா? என்பது தான்.

   ஆனால் எந்த முகத்தை வைத்து கொண்டு செல்வான்.
  தகப்பனிடமே உங்க பொண்ணை விரும்புகின்றேன் என்று சொல்லிவிட்டு வந்தவனாயிற்றே.

   ஆனாலும் இங்கு வந்ததை போனிலாவது தெரிவிக்க நினைத்து சென்னை வந்ததை தகவலாக கூறினான்.

  “அப்படியா தம்பி நேரம் கிடைச்சா அம்மா அப்பாவை அழைச்சிட்டு வாங்க” என்று கூறினார்.

  ”சரிங்க அங்கிள். அம்மா உங்களிடம் நேர்ல தேங்க் பண்ண நினைச்சாங்க. அதனால் கல்யாணம் முடியவும் அழைச்சிட்டு வர்றேன்.” என்று கூறினான். “ஆங் சரிங்க தம்பி” என்று அண்ணாமலை துண்டித்தார்.

‘ஆங் அங்கிள் துஷாராவுக்கு கல்யாணம் முடிஞ்சதா” என்று போன் துண்டித்தபின் கேட்டு தலையில் அடித்து கொண்டான்.‌

  துஷாராவை பொண்ணு பார்த்த  அன்றே கல்யாணத்தை எவ்ளோ குயிக்கா வைக்கணுமோ வச்சிடலாம் என்று பேசி சிரித்தது அன்று படுத்தபடுக்கையில் கண்மூடி செவியில் கேட்டதால் இந்நேரம் துஷாரா மணமாகி வேறு வீட்டிற்கு சென்றிருப்பாள் என்று ஹர்ஷா எண்ணம்.

  ராம்கி திருமணம் நாளை என்பதால் இன்றே துஷாரா வீட்டிற்கு செல்ல அவசரப்பட்டான் ஹர்ஷா.

   நான்சி முதல் முறை சென்னை வந்ததால் அவருக்கு வெயில் தாளவில்லை. சொல்லப்போனால் சென்னை வெயில் தற்போது தட்பவெட்ப நிலையால் அடிக்கடி குளிர்ந்து மழையை தருகின்றது. அப்படியிருந்தும் இவ்வாறு வெயில் வாட்டுவதாக புலம்பி தள்ளினார் நான்சி.

தாமோதரனோ ”அப்படின்னா நீ ஹோட்டல்ல ரெஸ்ட் எடு. நான் நம்ம பையனுக்கு விபத்து நடந்தப்ப பார்த்துக்கிட்ட அண்ணாமலையை பார்த்துட்டு வந்துடறேன்” என்று மகனோடு புறப்பட, “இல்லை இல்லை.‌‌ எனக்கு அவங்களை பார்க்கணும். வெயிலோ மழையோ. ஐ டோண்ட் கேர். என்னையும் அழைச்சிட்டு போங்க” என்று நான்சி பதில் தந்தார்.

மகன் மனதை பறிக்கொடுத்த இடம், முடித்தால் அந்த பெண் துஷாராவை புகைப்படத்திலாவது பார்த்திட துடித்தார். அதே போல மருமகளை தேடலாமென்ற எண்ணம்.

  அதனால் கணவர், மகன் அழைத்து செல்லவும், பின் தொடர்ந்தார் நான்சி.

-தொடரும் .
பிரவீணா தங்கராஜ்

அத்தியாயம்-8

  அடுத்த நாள் அண்ணாமலை வள்ளி துஷாரா என்று மூவரும் வீட்டிலிருக்க, அறையிலிருந்து ஹாலுக்கு கஷ்டப்பட்டு வந்த ஹர்ஷாவோ துஷாரா முகபாவத்தை காணவே வத்தான்.

  ஆஸ்திரேலியா செல்வதாக கூறவும், துஷாரா மனம் லேசாய் துவண்டது.
  பாவம் தன்னால் இன்னலை அனுபவிக்கின்றான் என்று புரிய நெடுநேரம் ஆகவில்லை.

   அண்ணாமலையோ, முதல்ல ஹாஸ்பிடல்ல போய் கேட்போம் தம்பி அவங்க பிரயாணம் பண்ணி போகலாம்னு சொல்லிட்டா ஆக வேண்டியதை பார்க்கலாம்” என்றார்.

துஷாராவை பெண் பார்க்க வந்தவரை அழைத்து வந்த மருதமுத்து, சும்மாயில்லாமல், ‘இந்த வெளிநாட்டுக்காரனை ஏன் அண்ணாமலை வீட்ல தங்க வச்சிட்டு இருக்க? மனிதாபிமானம் இருக்கலாம், ஆனா கல்யாணம் செய்யற வயசுல பொம்பள பிள்ளை இருக்கற வீட்ல வயசு பையன் இருப்பது உறுத்தும்ல,” என்றார்.

அண்ணமலையோ, ‘நம்ம கண் எதிர்ல விபத்து நடந்து விழுந்தவன் முத்து, எப்படி விடமுடியும். அந்த தம்பி கூட ஹாஸ்பிடல்ல இருக்கேன்னு சொல்லுச்சு. நான் தான் இங்க தமிழ்நாட்டுல யாருமில்லாயேனு  ஹாஸ்பிடல்ல பார்த்துக்கறேன்னு சொன்ன வரை தடுத்து இங்க அழைச்சிட்டு வந்தேன். ஏன் மருது தப்பா?” என்று இளகிய மனம் படைத்தவராய் கேட்டார்.

மருதமுத்துவோ ”என்னத்த சொல்ல தெரியலை அண்ணாமலை. அவன் ஹாஸ்பிடல் போறதா சொல்லிட்டா அனுப்பிவை. இது ஒரு விஷமா பிரச்சனை எழுந்துடக்கூடாது. மாப்பிள்ளை அப்பா, யார் அவன் என்னனு விசாரிச்சு லேசா சலிச்சுக்கிட்டார். நீ இந்தளவு மனிதாபிமானம் எல்லாம் பார்க்க கூடாதுன்னு பேசிக்கிட்டார். அவ்ளோ தான் சொல்ல முடியும்” என்றதால் அண்ணாமலை இம்முறை மகளுக்காக தலையாட்டி விட்டார்.

பிரயாணம் செய்யலாமென்று டாக்டர் கூறினால் தவறென்ன? என்றும் நினைத்தார்.

   அன்றைய நாள் துஷாராவுக்கும் ஹர்ஷாவுக்கு கடினமாய் நகர்ந்தது. ஹர்ஷாவுக்கு வருத்தம் என்றால் துஷாரா குழப்பத்தில் தவித்தாள்‌.

  அவளுக்கு என்னவோ காதலை கூறியவனிடம் மறுத்துவிட்டதே குற்றமாக கருதினாள்.
  அதே சமயம் தந்தை மீறி காதலில் விழுவதில்லை என்ற கோட்பாட்டிலும் நிலையாக நின்றாள்.

   அடுத்த நாள் அண்ணாமலை ஹர்ஷாவை அழைத்து டாக்டரிடம் செக்கப்பிற்கு சென்றார்கள்.

   கால் நன்றாக சரியாகி கொண்டிருப்பதை கூறினார்கள்.
  மருந்து மாத்திரை எடுத்துக்கொள்ள எழுதியவரிடம், ஆஸ்திரேலியாவுக்கு விமானத்தில் பயணம் செய்யலாமா? என்று சந்தேகத்தை கேட்டான்.

 “சின்ன பிராக்சர் தானே. அதெல்லாம் வீல் சேரில் உட்கார்ந்து ஜம்முனு உங்க நாட்டுக்கு போகலாம். நான் ஆப்ரேஷன் செய்த சர்டிபிகேட் எல்லாம் கொடுத்துட்டு, நீங்க டிராவல் பண்ணலாம்னு எழுதி தர்றேன்” என்று நம்பிக்கை தந்தார்.

   இது போதுமே ஹர்ஷவர்தனுக்கு, நன்றி நவிலிந்து விமானத்திற்கு டிக்கெட் பதிவு செய்தான்.

  ஏற்கனவே செல்ல வேண்டிய நாட்கள் தள்ளி போடப்பட்டு, மருத்துவம் பார்ப்பதாக காரணம் சுட்டிக்காட்டியிருக்க, அடுத்த வாரம் செல்வதற்கு டிக்கெட் பதிவானது.

  ஹர்ஷாவின் தந்தை தாமோதரன் நான்சியை கூட வரவேண்டாம் என்று தவிர்த்து தானாக வந்துவிடுவதாக கூறிவிட்டான். ஆஸ்திரேலியா விமான நிலையத்தில் வந்து பிக்கப் செய்துக்கொள்ளுமாறு மட்டும் சொல்லிவிட்டான்.

ஒரு வாரம் தானா? என்ற வலி எழுந்தாலும், இப்பவே போகலைன்னா அவன் மனம் உடைந்து போயிடும். இப்பவே ‘இந்த வாழ்க்கையை நான் ஏன் வாழணுமென்ற சலிப்பு’ தெரிகின்றதே.

தங்கள் நாட்டில் காதல் இந்தளவு ஆழமாய் பார்த்ததில்லை‌. தாய் தந்தை காதலை கூட, அவன் தந்தை தாயை காதலித்து கரம் பற்றியது குடியுரிமைக்காக என்று சில நேரம் எண்ணுவான். அவரும் ஒருமுறை விளையாட்டாக கூறியதே. ஆனால் இன்றளவு தாய் தந்தை பிரிவில்லாமல் சண்டையின்றி வாழ்கின்றார்கள். அது வேறு கதை.
   முதல் முறை, தனக்கு இந்த காதல் அதீத வலிதர தனக்கு நடந்தவைகளை யாராவது நினைவிலிருந்து அழிக்கமாட்டார்களா? என்ற எண்ணம்.

   இந்த வாரம் முழுக்க சாப்பிடும் சமயம் குடும்பமாக தான் உணவருந்த வந்தான். தனியாக அறையில் உணவு எடுத்துவர வேண்டாமென்று மறுத்து ஹாலில் ஸ்டிக் உதவியால் தாங்கி தாங்கி நடந்து நின்றான்.

  துஷாரா வீட்டில் டைனிங் டேபிள் இல்லை. தரையில் அப்பா அம்மாவோடு துஷாரா மூவரும் அமர்ந்து சாப்பிடுவார்கள்.
  ஹர்ஷா மட்டும் டேபிள்மேட்டில் தட்டை வைத்து சாப்பிட்டான்.

அவனுக்கு ஒரு வாரமாவது துஷாரா இருக்குமிடம் இருந்தால் என்ன? என்ற நினைப்பில் இருந்தான். ஆனால் அவளிடம் காதலிப்பதாக காயப்படுத்தவில்லை.

   ஆஸ்திரேலியா செல்லும் நாளும் வந்தது. வள்ளியிடம் விடைப்பெற அவரோ அவனுக்கு பிடித்த உணவை பேக்கிங் செய்து தந்தார். அவனுமே நன்றி கூறி வாங்கி கொண்டான்.‌

  துஷாரா முன் வந்தவன், கண்கள் கலங்கி வார்த்தை வராமல், தொண்டை அடைக்க, “வர்றேன்” என்று தலையாட்டினான்.

  துஷாரா அவன் செல்வதில் பதிலுக்கு ம்ம்” என்று கூறினாள். ஆனால் அவனை போலவே கண்கள் கலங்கி விட்டது. அம்மா அப்பா பார்த்திடுவார்களோ? ஏன் ஹர்ஷா பார்த்திடுவானோயென்று பயந்து உதட்டில் புன்னகை தழுவ சமாளித்தாள்.

  அண்ணாமலை மட்டும் நேரம் ஒதுக்கி காக்கி உடையில் விமான நிலையத்தில் வழியனுப்ப வந்தார்.

   “நல்லபடியா ரீச் ஆனதும் போன் பண்ணி சொல்லுங்க தம்பி. எனக்கு எடுக்க முடியாத சூழல் என்றால் அட்லீஸ்ட் மெஸேஜ் தட்டி விடுங்க. கண்டிப்பா பார்த்துடுவேன்” என்றார்.

  “கண்டிப்பா அங்கிள்” என்றான்.

  “ஆங்.. தம்பி உங்க பிரெண்ட்கிட்ட சொல்லிட்டிங்களா? மறக்காம உங்கப்பா அம்மா யாராவது வந்து உங்களை பிக்கப் பண்ணிப்பாங்க தானே? அப்பறம் அங்க போய் தனியா கஷ்டப்படக்கூடாது பாருங்க.” என்று அக்கறையாய் உரைத்தார்.

  “அப்பாவுக்கு போன் பண்ணிட்டேன் அங்கிள் வந்துடுவார்.‌
   ராம்கியிடமும் சொல்லிட்டேன். அங்க போய் ஒருமுறை கால் பண்ணிடுவேன்.” என்றவன் இனி விட்டால் திரும்ப கிடைக்குமா இது போன்ற தருணம் என்று யோசித்து, “அங்கிள்… உங்ககிட்ட நான் கொஞ்சம் பேசணும்.” என்றான்.‌

  “அட நேரமிருக்கு தம்பி இங்க உட்காருங்க‌. எப்பவாது வந்தா வீட்டுக்கு வாங்க” என்று சென்னை வந்தால் தங்க கேட்கின்றானோ என்று கூறினார்.

  “அங்கிள்… என்னை நீங்க தப்பா நினைச்சா கூட பரவாயில்லை. ஆனா என்னால இதை சொல்லாம போக முடியலை.

  ஒருவேளை கேட்டிருந்து கிடைச்சிருந்தா? என்று பிற்காலத்துல பீல் பண்ணக்கூடாது பாருங்க.” என்றவன் அதிகமாகவே தயங்கினான்.

“என்னாச்சு தம்பி? தப்பா என்ன கேட்டுட போறிங்க” என்று அண்ணாமலை பேசுவது புரியாது விழித்தார்.

  “அங்கிள்… நீங்க ரொம்ப நல்ல மனிதர். முதல் இன்சிடென்ட்லயே… சிரிச்ச முகமா கேக் தந்து பரிச்சயமானவரா மாறினிங்க.

  இரண்டாவது இடிச்சப்ப போலீஸ் என்றதை தாண்டி மன்னிப்பு கேட்டு நகர்ந்திங்க.
 
  மூன்றாவது கட்லெட் தந்திங்க. நாலாவது எனக்கு ஆக்சிடென்ட் ஆனப்ப தெரிந்த பையன் என்ற ரீதியில் ஹாஸ்பிடல் அழைச்சுட்டு போய் உதவினிங்க.
   உங்க நல்ல மனசு என்னை வீட்டுக்கு வச்சி பார்த்துக்கிட்டிங்க. ஆன்ட்டி நல்லா சமைச்சு கொடுத்தாங்க. மனிதாபிமானம் என்றதை தான்டி நல்ல மனுஷங்களா இருந்திங்க.

  இப்ப இருக்கற உலகத்துல சிரித்த முகமும், பரிசுத்தமான அன்பும், யாரும் மூன்றாவது மனிதருக்கு காட்டுவதில்லை. அப்படி காட்டின உங்க குடும்பத்தில நான் நன்றி சொல்லிட்டு அமைதியா போறது தான் நல்லது.

  ஆனா முடியலை அங்கிள். எனக்குள்ள நெஞ்சு அடைக்கற மாதிரி இருக்கு.

  காரணம்.. துஷாரா அங்கிள்.

  நான் துஷாராவை விரும்பறேன். அவளை நேரு ஸ்டேடியம்ல முதல்ல சந்திச்சப்ப உங்களை மாதிரி சிரிச்ச முகமில்லை. அவ பிரெண்டுக்கு தான் எங்க இருக்கேன்னு அடையாளம் காட்ட என்னை லேம்போஸ்ட் மாதிரி ஒருத்தர் இருக்கார் அங்கயிருக்கேன்னு அடையாளம் சொன்னா. ஆனா அது தான் என் அடையாளத்தை தொலைச்சு வாழப்போறேன்னு தெரியாம அவ என் காலை மிதச்சதை கூட சுகமா தாங்கிட்டு அவளிடம் பேச ஆரம்பிச்சது‌. ஆன்ட்டி கூட சாரி கேட்டு அமைதியா இருக்க சென்னாங்க. துஷாரா நான் யாரிடமும் சாரி கேட்க மாட்டேன்னு வம்பு செய்தா. இப்படி பிறந்த நாள் அதுவுமா வம்பு பண்ணாதன்னு சொன்னாங்க.

  என்னை பார்த்து எரிச்சலா திரும்பிக்கிட்டா. இதுல நீங்க கட்லெட் எடுத்துட்டு வர நான் எடுத்து சாப்பிட லாவா பீடபூமி மாதிரி முகத்தை தூக்கி வச்சிக்கிட்டா. பட் கொஞ்ச நேரத்துல விஷ் பண்ணி பேசினேன். உங்களை பெருமையா பேசவும் உங்க சிரிப்பு மாதிரியே கொஞ்சமா சிரிச்சா. அவளிடம் ஜென்ரலா நடிகர் நடிகை பத்தி பேசினேன். எனக்கு பதில் தந்தா.
  ஜஸ்ட் லைக் தட், விழா முடிந்து போகறப்ப, என் மனசு அவளோட போகணும்னு அணத்த துவங்கிடுச்சு.

   அதான் அவளை பார்த்துட்டே வந்தேன்.‌ உங்களை பார்த்தப் பிறகு தான் லைட்டா.. அய்யோ இவர் நல்ல கேரக்டர். இவர் பொண்ணையே சைட் அடிக்கறோமேனு கஷ்டமாகிடுச்சு.
 
   இதுல ராம்கி கேப் புக் பண்ணி போனதும், நாம இனி பிளைட் வேற பிடிக்கணும் கடைசியா துஷாராவை கண் குளிர ரசிப்போம்னு தான் டிலே பண்ணிட்டே நடந்தேன். என் பர்ஸை யாரோ திருடியது கூட அப்ப தெரியலை. இரண்டு செகண்ட் ஆனதும் தான் பர்ஸ் மிஸ்ஸிங் என்றதும் திரும்பினேன். அவசரமா அங்கிருந்த கார்ல் மோதி இடிப்பட்டேன்.

ஆனா செத்துடுவேன்னு நினைச்சேன் அங்கிள். உங்க பொண்ணை பதட்டமா ஓடி வந்ததை பார்த்துட்டு சந்தோஷமா சாக தயாரானேன். காட் கிரேஸ் பிழைச்சிட்டேன். பிழைச்சதும் எனக்கு பெரிசா எதுவும் அடிப்படலை கால்ல பிராக்சர் என்றதும் நீங்க வந்து உதவி ஃபில்பே பண்ணி மறுபடியும் துஷாராவை சந்திக்கவும் மனசுக்குள்ள அழுத்தமா காதல் நுழைந்துடுச்சு அங்கிள்.
  சாரி.. நீங்க நல்லா பார்த்துக்கிட்டிங்க. நான் உங்க மகளை காதலிப்பது தப்பு தான். ஆனா மறக்க முடியலை அங்கிள். இந்த நிமிஷம் சொல்லா போனா நெஞ்சே வெடிச்சிடும் போல இருக்கு.
  அவளிடம் சொன்னதுக்கு எந்த எதிர்வினையும் காட்டலை. சம்மதமும் சொல்லலை.

  என்னை தான் திட்டினா.
  ‘எந்தவித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாம உதவறார் எங்கப்பா. அவர் பொண்ணையே விரும்பறேன்னு சொல்லற அறிவில்லையா? நீயெல்லாம் என்ன பிறவி என்பது போல பேசிட்டா.
  அவளுக்கு நீங்க தான் உயிர். உங்களுக்காக மட்டுமே பொண்ணு பார்க்க நீங்க கூட்டிட்டு வந்தவன் முன்ன அழகா வந்து நின்றுட்டா.
  எனக்கு தான் அங்கிள் முள் மேல நிற்கற மாதிரி அன்னைக்கு இருந்தது‌.

  அதான்… ஆஸ்திரேலியா கிளம்பிட்டேன். என்னால இதுக்கு மேல காதல் வலியை தாங்க முடியலை. துஷாராவை பார்த்துட்டு, அவ எனக்கில்லைன்ற உண்மையை ஏற்க முடியலை.

நான் விரும்புவதை சொல்லாம கிளம்பலாம்னு இருந்தேன். ஆனா ஒரு நப்பாசை துஷாராவை எனக்கு கட்டி கொடுப்பிங்களா?” என்று கேட்டான்.
அண்ணாமலை அதிர்ந்து போனவராய் நின்றிருந்தார்.
‘இதென்ன காதல்? இவனுக்கு என்ன பதில் கூறுவது.

  இப்படி பொதுயிடத்தில் கலங்கிய விழியோடு என் மகளை விரும்புவதாக என்னிடமே உரைக்கின்றானே’ என்று பேச இயலாது மௌனமானார்.

  ஹர்ஷா துவண்டவனாக “என்னை மன்னிச்சு மறந்துடுங்க அங்கிள். என் ஒருத்தனை வச்சி, உதவற குணத்தை மாத்திக்காதிங்க. வர்றேன் அங்கிள்” என்று அங்கே உதவிக்கு இருந்த வீல் சேரில் அமர்ந்து, விமானத்தில் இது போல உதவுவதற்கு இருக்கும் நபரின் துணையோடு சென்றான்.
 
   அண்ணாமலையால் உள்ளே செல்ல இயலாதே. அவர் அவருக்கான வேலையை பார்க்க மெதுவாக நடந்தார்.

‘இத்தனை நடந்துள்ளது… துஷாரா தன்னிடம் எதுவும் உரைக்கவில்லையே. ஒருவேளை சொன்னால் அது பிரச்சனையை தருமென்று தவிர்த்திருக்கலாம்’ என்றவர் தன் தலையில் தொப்பியை அணிந்து பலவித சிந்தனையில் மூழ்கினார்.

-தொடரும்.
பிரவீணா தங்கராஜ்.
 
 

அத்தியாயம்-7

     தன் போனில் ஆசையாக துஷாராவோடு பேச ஆசைப்பட்டான். அதற்காக தான் அவசரமாய் போனை வாங்கி வரக்கூறினான். ஆனால் அண்ணாமலை பேசியதை கேட்டப்பின் அவளிடம் சாதாரணமாய் பேசவே மனம் வலித்தது.

  ரொம்ப நேரம் போன் அடிக்கவும், “அந்த தம்பி தூங்கிட்டு இருக்காரா, போன் அடிச்சிட்டே இருக்கு. துஷாரா என்னனு பாரு” என்று கூற, துஷாரா ஹர்ஷா இருக்கும் இடத்திற்கு வந்தாள்.
 
  எதையோ இழந்தவன் போல அருகேயிருக்கும் அலைப்பேசியின் ஒலியே செவியில் சென்றடையாதவனாக அவ்வறையில் இருந்த புகைப்படத்தை பார்த்தான். அப்புகைப்படத்தில் சிறுவயது துஷாரா இருந்தாள்.

   பள்ளி சீருடையில் இரட்டை சடை பின்னி தலையில் சிவப்பு ரோஜாவை வைத்திருந்தாள். ஏதோ பரிசு வாங்கும் விதமாக இருக்க, அவன் முன் வந்தாள்.

  அவளென்றதும் நீண்ட பெருமூச்சை விடுத்து, முகத்தை திருப்பி கொண்டான்.

  “என்ன ஆச்சு? உலகமே இடிந்து விழுந்த மாதிரி ரியாக்ஷன்.
  அப்பயிருந்து போன் அடிக்கு எடுத்து பேச என்னவாம்?” என்று கையை நீட்டி சுட்டிக்காட்டினாள்.

   போனை பார்த்து, ”ராம்கி தானே? கண்டிப்பா பேசணும்னு அவசியமில்லை.” என்று கடினமாக பதில் தந்தான்.‌

   “பிரெண்டோட பேசினா பொழுது போகும் இல்லையா?” என்று கூற, “அவன் திரும்ப திரும்ப உன்னை பத்தி கேட்பான். உன்னை பத்தி பேசுவான். முன்னனா ஒரு மாதிரி ஜாலியா எடுத்துப்பேன். இப்ப வரவர வலிக்குது. நீ கிடைக்கமாட்டியானு ஏங்கிட்டு இருக்கேன்.” என்று நெஞ்சில் இதயமிருக்கும் பக்கம் கை வைத்து உரைத்தான்.

   துஷாரா வாசல் கதவு பக்கம் எட்டி பார்த்து, “எங்கம்மா மாடில இருக்காங்க. இந்த மாதிரி பேசி எதையாவது இழுத்து விடாதிங்க. எத்தனை முறை சொல்லறது” என்று கோபத்தில் பாய்ந்தாள்.

  “உனக்கென்ன உனக்கு மாப்பிள்ளை எல்லாம் பார்க்கறாங்க சந்தோஷமா சுத்தற. இவன்‌ யாரு ஊர் சுத்தி பார்த்து போறவன்னு நினைச்சுட்ட, எனக்கு வலிக்குது.
  நான் ஹாஸ்பிடல்லயே இருக்கேன். வார்ட்பாய் யாராவது கேர்டேக்கரா என்னை பார்த்துக்கட்டோம்” என்று ஆதங்கமாய் பேசினான்.

  “நீங்க இங்க வர்றதுக்கு முன்ன இதை யோசித்திருக்கணும். இப்ப இப்படி பேசறிங்க? முதல்லயே என்றால் அப்பாவிடம் அவருக்கு ஷையா இருக்கும் ரொம்ப புஷ் பண்ணாதிங்கன்னு சொல்லியருப்பேன். இப்ப வந்து குதிக்கறிங்க” என்றவள் அடிக்கடி வாசல் பக்கம் எட்டி பார்த்து கொண்டாள்.

“உன்னை இப்படி இந்தளவு விரும்ப ஆரம்பிப்பேன்னு நினைக்கலை. இதயம் ரொம்ப வலிக்கு. ஐ லவ் யூ துஷாரா” என்று காதலை உரைத்தான்.

  அதை கேட்டு ஸ்தம்பித்தவளாக மாறியவள், ராம்கி போன் செய்யவும் ஹர்ஷா போனில் ஆங்கிலப் பாடல் மீண்டும் கேட்டது.

  “போன் பேசினா பேசுங்க இல்லை போங்க. நீங்க கத்தினா இனி அம்மா அப்பா வந்தா கூட நான் கவனிக்க மாட்டேன். இப்படியா தங்க இடம் கொடுத்த இடத்துல பொண்ணுகிட்ட காதலை சொல்வாங்க? எங்கப்பா உங்களை போய் நம்பறார்” என்று கத்திவிட்டு கடந்தாள்.

   ஹர்ஷாவுக்கே தன்‌மீது கோபம் துளிர்த்தது.

  இதென்ன தேவையற்றதை இழுத்து வைக்கின்றோமோ? அண்ணாமலை அங்கிள் நல்ல குணம். அவர் காட்டும் தன்னலமில்லா நேசத்தில் விளையாடுவதாக தோன்றியது.

   ராம்கியின் போனை ஹர்ஷா அட்டன் செய்து, ”சொல்லுடா” என்றான்.‌

“என்னடா பக்கத்துல தானே போன் இருக்கும். எடுக்காம என்ன பண்ணின? தூங்கிட்டியா?” என்று கேட்டதும், “எதுக்கு போன் செய்த அதை சொல்லு” என்று ஹர்ஷா அதே அலைவரிசையில் கேட்டான்.

  “எதுக்குன்னா? அங்கிள் ஆன்ட்டி போன் போட்டா எடுக்கலையாமே. என்னடா சைட் அடிக்குற பிஸில இருந்தியா?” என்று சிரித்து கொண்டே கேட்டான்.‌

  “ராம்கி… இப்படி பேசறதை நிறுத்து. நாளைக்கு அந்த பொண்ணு இல்லைன்னா நான் இல்லைன்ற நிலைமையில் என்னை தள்ளிடாத. என்னால காதல் தோல்வி எல்லாம் தாங்க முடியாது. நீ பாட்டுக்கு என்னை ஏத்தி விடாத.” என்று கோபமாய் உரைத்ததும் ராம்கியோ அதிர்ந்தான்.

  “என்னடா விளையாட்டா பேசினேன். சீரியஸா பதில் சொல்லற?” என்றவனிடம், “ராம்கி நானா கால் பண்ணறவரை, என்னை டிஸ்டர்ப் பண்ணாத. அப்பா அம்மாவிடமும் இதையே சொல்லிடு” என்று துண்டித்து விட்டான்.

   எதை தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்பது போல இருந்தவனுக்கு கூடுதலாக மிளகாய் சாற்றை வடிகட்டி அருந்த கொடுத்தது போல ஒரு வாரத்தில் சூழ்நிலை உருவானது.

துஷாராவை பெண் பார்க்கும் வைபோகம்.
 
  காலையிலிருந்து கிச்சனில் நெய் வாசம், இனிப்பு சுவை வாசம், முறுக்கு சுடுவதென்று அறுசுவைகள் மணக்க, என்ன விசேஷம் என்று கேட்டதும், “நம்ம துஷாராவை இன்னிக்கு பொண்ணு பார்க்க வர்றாங்க.” என்ற வள்ளியின் பேச்சில் ஹர்ஷா முற்றிலும் துவண்டான்.

  சில நாட்களாக இந்த பக்கமே தலைகாட்டாமல் சென்றவளை மனதில் திட்டி தீர்த்தான்.

இதில் வள்ளி ஆசையாக தட்டில் பலகாரம் வைத்து, அவன் கட்டிலில் அருகே வைத்திருக்க, வேண்டா வெறுப்பாய் சுவைத்தான்.‌

   அப்படியே இருந்தால் அதற்கு வேறு ‘சாப்பிடுங்க தம்பி’ என்று பாசமாக உரைப்பதை கேட்டும் மறுக்க முடியுமா?

  அண்ணாமலை வேறு பர்மிஷன் போட்டு வந்து மகளுக்காக வந்தவர்களுக்கு உபசரிக்க தேவையானதை எடுத்து வைத்தார்.

அலங்காரம் செய்து வந்ததும், “நீயெல்லாம் எங்கயோ வாழ வேண்டியவ மா.” என்று சந்தோஷமாய் உரைத்தார். 

   தந்தைக்காக முகமலர்ந்து நின்றாலும், ஹர்ஷாவின் மனம் வலிக்குமே என்ற கவலையும் கொஞ்சமிருந்தது.

இவளாக செல்லாமல் அவனாக வரயியலாது. அதனால் இந்த கோலமெல்லாம் அவன் காணாமல் தவிர்ப்பது நல்லதென்று நினைத்தாள்.

  ஆனால் விதி சும்மாயில்லாமல் விக்கல் சத்தம் மூலமாக அவளை அழைத்தது.

  “துஷாரா அந்த தம்பிக்கு விக்கல் எடுக்கு. தண்ணீ கொண்டு போய் கொடு. நான் மிக்சர் வைக்கிறப்ப தண்ணி கொண்டு போய் கொடுக்க மறந்துட்டேன்” என்றார்.‌

  “நீங்க போய் கொடுங்கம்மா” என்று மறுத்து பேசினாள்.

“அடியேய்… அடுப்புல எண்ணெய் இருக்கு. அதுவும் கொதிக்குது. இல்லைன்னா செய்ய மாட்டேன். நீ தான் அலங்காரம் எல்லாம் பண்ணிட்டியே. தண்ணி மட்டும் கொண்டு போய் கொடு” என்று கூறினார்.‌

  “அப்பாவை கொண்டு போக சொல்லுங்க.” என்றாள்.

  “உங்கப்பா மாப்பிள்ளையை வரவேற்க தெரு முனை வரை போயிட்டார். முதல்ல தவிச்ச வாயுக்கு தண்ணி கொடுத்துட்டு வா போடி” என்று திட்டவும் வாட்டர் பாட்டிலில் தண்ணீரை கொண்டு சென்று நீட்டினாள்.

  ‘இக்’ ‘இக்’ என்று விக்கல் சத்தம் தந்தவன், தண்ணீரை வாங்காமல் பெண்ணவளை பருகினான்.

அவன் தன்னிடமிருந்து நீரை வாங்காமல் தன்னை உற்றுநோக்கவும், நிமிர்ந்தாள்.

  அதன் பின் தண்ணீரை வாங்கி அவளை உள்ளங்காலிருந்து உச்சந்தலை வரை பார்வையிட்டு, “அலங்காரம் எல்லாம் எவனுக்கோ ஒருத்தனுக்காக இல்ல?” என்று கேட்டதும், எச்சிலை விழுங்கி, “ப்யூச்சர்ல கணவரா கூட இருக்கலாம். அப்ப இந்த அலங்காரம் சரியா இருக்கும்” என்றாள்.

    “எனக்கு இந்த அலங்காரம் பிடிக்கலை. உன்னை சுத்தமா பிடிக்கலை. இத்தனை நாள் ஓடி ஒளிஞ்ச மாதிரி இப்பவும் ஒளிஞ்சியிருக்கலாம். ஏன் இந்த கோலத்துல என் கண் முன்ன வந்த? என்னை காயப்படுத்த தானே?” என்று  ஆற்றாமையோடு கேட்டதும், “அம்மா கூப்பிடுவாங்க. அப்பா வந்துடுவார். நான் போறேன். தண்ணி இங்கேயே இருக்கட்டும்” என்று வைத்துவிட்டு ஓடினாள்.

    ஹர்ஷாவோ இமை மூட அவன் விழியிலிருந்து கண்ணீர் துளிகள், வழிய ஆரம்பித்தது.

  காலை தடவி பார்த்தான் முன்பு விட சற்று பரவாயில்லை. நாளை மறுநாள் மருத்துவமனைக்கு செல்ல வேண்டும்.‌ முடிந்தால் அங்கேயே தங்கலாமா?’ என்றெல்லாம் சிந்தித்தான்.

பின்பு இங்கேயே இருந்து தன் காதலியை இன்னொருத்தன் பெண் பார்க்க மணக்க வேடிக்கை பார்ப்பானேன்‌.

  “உள்ளவாங்க…  உட்காருங்க… வள்ளி.. மாப்பிள்ளை வீட்ல வந்துட்டாங்க” என்றவர் குரல் ஹர்ஷா இருந்த அறை வரை கேட்டது.

  பெற்ற மகளுக்கு தந்தை ஆசையாக வரன் பார்த்து அழைத்து வருகின்றார். இந்தளவு சந்தோஷப்படுவது சரிதானே?! என்று கலக்கியவன் அருகே, “ஏன் தம்பி அழறிங்க கால் வலிக்குதா?”என்று அண்ணாமலை குரல் மிக அருகில் கேட்டதும் சுதாரித்தான்.

  “லைட்டா அங்கிள்.” என்று சமாளிக்கும் நேரம், “உங்க பாஸ்போர்ட் பர்ஸ் தம்பி. பணத்தை மட்டும் செலவு பண்ணிட்டேன்னு குணா சொன்னான். ஏதோ இதெல்லாம் எங்கயாவது தூக்கி போடலையேனு அவனை விட்டுட்டேன். இப்ப லாக்கப்ல இருக்கான். சம்பந்தி வீட்டோட மருதமுத்து வந்து கொடுத்தார் ” என்று கூறவும் அதனை வாங்கி பார்வையிட்டான்.‌

  ‘நல்லவேளை எல்லாம் இருக்கு’ என்ற ஆறுதலுக்கு பதில், ‘இந்தியால இனி என்னால இருக்க முடியாதா?’ என்றதே அவனை வாட்டியது.

  இதில் இன்று துஷாராவுக்கு பெண் பார்க்கும் நிகழ்வு என்றதும், “சரிங்க தம்பி.‌… பையன் வீட்ல வந்துட்டாங்க. என்ன ஏதுனு பேசி முடிச்சு வந்து பேசறேன்” என்று பம்பரமாய் ஓடினார்.

  “அங்கிள்” என்று சத்தமின்றி அழைத்தான்.

‘அவரை அழைத்து என்ன செய்ய போகின்றாய் என்று மனசாட்சி நக்கல் செய்தது.

  ‘பாஸ்போர்ட் கைக்கு வந்துவிட்டது. இனி இங்கே இருக்க தேவையில்லை.
  அட்லீஸ்ட் துஷாரா விரும்பினால் கூட அண்ணாமலை அங்கிளிடம் பேசலாம்‌. அவள் தான் தந்தை பார்ப்பவனை மணக்கும் திட்டத்தில் அலங்காரம் செய்து நின்றாளே. தன்னை காதலிப்பதாக துஷாரா ஒரு வார்த்தை உரைத்தால் கூட, அண்ணாமலையின் முன் தைரியமாக பேசுவான்.

   விரும்பியவளை எவனோவொருவன் பெண் பார்க்க மெத்தையில் ‘ஐ மாஸ்க்’ போட்டுவிட்டு நீட்டி படுத்தான்.

தப்பும் தவறுமாய் நினைவுகள் அலைப்பாய்ந்தது.
  இந்த பாஸ்போர்ட் கிடைக்காமல் கூட சதி செய்திருக்கலாம். ஏன் தான் கிடைத்ததோ? என்று மனதில் புலம்பினான்.

  ஆனால் கிடைத்து விட்டது. இனி இங்கு தங்கி காதல் வலியை கூட்டாமல் உடனே விமானத்திற்கு டிக்கெட் போடவும் தோன்றியது. நாளை மறுநாள் செக்கப் முடித்து டாக்டரிடம் பயணம் செய்யலாமா என்று கேட்டு விட துடித்தான். அப்படி செல்லலாமென்றால் புறப்பட துடித்தான்.

  வெளியே என்ன நடந்ததோ யாரின் சப்தமும் வராமல் போக மெதுவாக தாங்கியை பிடித்து காலுக்கு அழுத்தம் கொடுக்காமல் ஊன்றாமல் ஸ்டிக் உதவியால் ஹாலுக்கு வந்தான்.

     “என்ன தம்பி இங்க வந்துட்டிங்க?” என்று வள்ளி தான் பார்த்துவிட்டு பதறினார்.‌

  “மாப்பிள்ளை யாரோ வந்தாரே… அவரை பார்க்கலாம்னு வந்தேன் ஆன்ட்டி” என்று சமாளித்தான்.‌

  “அட ஒரு மணி நேரம் இருந்தாங்க. காபி, ஸ்வீட் மிக்ஸர் சாப்பிட்டு கிளம்பிட்டாங்க. உங்களிடம் காட்டலாம்னு நினைச்சேன் நீங்க தூங்கிட்டு இருந்திங்க” என்று அண்ணாமலை கூறவும், ஹர்ஷா குற்றம் உள்ள நெஞ்சாக நின்றான். அண்ணாமலை வந்து ஹர்ஷா பெயரை கூப்பிட்டு எழுப்ப முயன்றார்.
  துஷாராவை பெண் பார்க்க வந்தவன் என்றதால் அவனை காண வேண்டுமா என்று உறங்குவதாக நடித்தான்.

  இப்பொழுது கூட இந்த வரன் முடிந்ததா இல்லையா? என்ற ஆவலில் கால் வலியை கூட பொருட்படுத்தாமல் வந்து விட்டான்.

  “அங்கிள்… கல்யாணம் டேட் பிக்ஸ் பண்ணிட்டிங்களா?” என்று வெகுசாதாரணமாய் கேட்பதாக நினைத்து கேட்டான்.‌

  துஷாராவுக்கு அவன் குரல் உள்ளுக்குள் துடிப்பதாக பேச்சிலேயே தெரிந்தது.

  தந்தை கண்டுபிடித்து விடுவாரா? என்ற அச்சம் சூழ, அவளது அறையில் கதவருகே பார்வை பதித்தாள்.

   “துஷாராவை பிடிச்சிருக்கு சொல்லிட்டாங்க. ஜாதகம் மேலோட்டமா பார்த்தாங்க போல. நல்லாயிருக்குனு வந்துயிருக்காங்க. இன்னிக்கு பொண்ணு பார்த்ததால், அவங்க வீட்ல ஒருமுறை கலந்தாலோசித்து பேசறதா சொல்லிட்டாங்க. எனக்கென்னவோ இந்த வரனே முடிவாகும்னு தோணுது தம்பி” என்று மகிழ்ந்தார்.

    ”அங்கிள்… நான் நாளை மறுநாளுக்கு பதிலா நாளைக்கே ஹாஸ்பிடல் போயிட்டு, கன்சல்டிங் பண்ணிட்டு வந்துடலாம்னு இருக்கேன். பிளைட்ல டிராவல் செய்யலாம்னு சொல்லிட்டா, ஆஸ்திரேலியாவுக்கு டிக்கெட் புக் பண்ணிடலாம்னு நினைக்கறேன்” என்று கூறவும் அண்ணாமலையோ, “ஏன் தம்பி உடம்பு நல்லா குணமான பிறகு போகலாமே?” என்றார்.‌

“இல்லைங்க அங்கிள் அப்பா அம்மாவை பார்க்கணும் போல இருக்கு. என்னதான் தினமும் போன்ல விசாரிச்சாலும் நேர்ல பார்த்தா ஒரு தெம்பு வரும். அதோட உங்களுக்கு எதுக்கு சிரமம். எத்தனை நாள் இங்க இருக்க முடியும் சொல்லுங்க. தனியா இருக்கவும் போரடிக்கு ” என்றான்.

   அதற்கு மேல் பிடித்து நிறுத்தவா முடியும். துஷாரா கல்லூரி சென்று விடுகின்றாள். அண்ணாமலை உத்தியோகம் செல்ல, வள்ளி டிவியே கதியென்று இருக்கின்றார்.
 
  அறையில் தேவைகள் எல்லாம் கிடைத்தாலும், இது உரிமையாக தங்குமிடமா என்ன? துஷாரா காதலித்தாலாவது வெட்கம் கெட்டு தங்கி திருமணத்தை பற்றி பேச்சு எடுக்கலாம்‌’ என்றது அவன் சிந்தனை.

  “துஷாரா இந்த தட்டெல்லாம் கொண்டு போய் வைக்கலாம்ல.” என்று வள்ளி அதட்ட, உடை மாற்றி வந்தவளோ ‘ஏலமிடாதிங்க அம்மா‌’ என்று நொடித்து கொண்டு வந்து ஆங்காங்கே இருந்த தட்டு டம்ளரை எடுத்து வைத்தாள்.

அவள் வந்ததற்கு முக்கிய காரணம் ஹர்ஷா அங்கு நின்றிருந்தது தான்.

-தொடரும்.
பிரவீணா தங்கராஜ்.

வாசிக்கும் அனைவருக்கும் அன்பு கலந்த நன்றிகள்.

அத்தியாயம்-6

   தற்காலிகமாக ஃபோல்டிங் கட்டில் ஒன்றை வாங்கினார்கள்.

  அதில் மெத்தையும் சேர்த்து, ஹர்ஷா உறங்க தயார்படுத்தினாள் துஷாரா.
   அவ்வறையில் ஒரு டேபிள்மெட்டும் வைத்திருந்தார் அண்ணாமலை. ஹர்ஷா சாப்பிட கொள்ள சௌகரியமாக இருக்குமென்று.

வள்ளியோ வீட்டை தூய்மையாக வைத்தார். ஹாஸ்பிடல் செலவெல்லாம் ஹர்ஷாவின் தந்தை தாமோதரன் துஷாராவின் அக்கவுண்டில் போட்டார்‌.

  அவளும் ஹர்ஷாவிடம் அவன் தந்தை போட்ட பணத்தை பற்றி கூறினாள்.

  “இப்ப எதுக்கு அக்கவுண்ட்ஸ் காட்டணும். நான் கேட்கலையே” என்றான். யாருமில்லையென்ற கோணத்தில் பேசினான்.

  வள்ளியோ ”பணம் விஷயத்துல நல்ல மனிதர்களோடு நட்பே சிதைந்துடுது தம்பி. அதனால அவ சொன்னா கேட்டுக்கோங்க.” என்று கூறி சென்றார்.

அவர் தலை மறைந்ததும், “இந்த ரூம்ல பேசினா எங்க ஹால் வரை நல்லாவே கேட்கும். உங்க இஷ்டத்துக்கு ஏதாவது பேசிடாதிங்க” என்றாள்.

  “எனக்கு ஒரு போன் வேண்டும். உன்கூட பிரைவேட்டா சாட் பண்ண” என்றான்.

  துஷாரா கையை கட்டி, அவனின் தாய் தந்தையோடு, நண்பனோடு பேசுவதற்கு போன் வேண்டும் என்று கேட்காமல், என்னோடு பேச வேண்டுமாமே?! என்ற ரீதியில் முறைத்தாள்‌ “நான் உன்னை இம்பிரஸ் பண்ணிடுவேன்னு பயப்படறியா?” என்று கிசுகிசுப்பாய் பேசினான். கிட்டதட்ட சவாலிடும் பேச்சு.

  ”எந்த காலத்துக்கும் எங்கப்பாவோட நம்பிக்கையை நான் குழித்தோண்டி புதைக்க மாட்டேன். நீங்க வந்த வழியா திரும்பி தான் போகணும்” என்று அவளுமே சவாலாய் கூறி முடித்தாள்.

  “பார்க்கலாம்.. போன் மட்டும் ப்ளீஸ். போரடிக்கு” என்று கண் சுருக்கி கெஞ்சினான்.

    துஷாராவோ “எங்க அப்பா வந்ததும் அவரை கூட்டிட்டு போய் வாங்கறேன்” என்று கூறிவிட்டாள்.

  அதன் பின் அவளது அறையில் தான் வாசமானாள்.

   ஹர்ஷாவின் பேச்சும் செய்கையும், அவளை ஈர்க்கின்றது. அவனின் கருநீல கண்கள், இளஞ்சிவப்பு நிற பழுப்பு வண்ண முடிக்கற்றைகள் ஆஸ்திரேலியனாக காட்டியது. ஆனால் பேச்சும் உச்சரிப்பும் அமுதத்தமிழில் பேச, அதில் கிறங்கடிக்க வைத்தது.

  அதுவும் கடைசியாக கண்கள் சுருக்கி கெஞ்சுவதை நாளெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

  இப்படியொருவன் தன் பிறந்த நாளில் சந்தித்து, அவனாக காதல் அம்பை வீசுவதாக எந்நாளும் கனவு கண்டதில்லை. ஆனால் நிஜத்தில் அதெல்லாம் நடக்கின்றது.

  அவன் கூறியது போல அவனுக்கும் தனக்கும் ஏதோ தொடர்பு உருவாகின்றதா? என்று சிந்திக்க, அண்ணாமலை “பாப்பா… என்னடா கூப்பிட கூப்பிட யோசனையில் இருக்க?” என்று தீண்டவும் திடுக்கிட்டு “ஒன்னுமில்லைப்பா.” என்று தலைகவிழ்ந்தாள்.

     “பாப்பா.. ஏதோ போன் வாங்கணும்னு அந்த தம்பி சொல்லுறார். என்ன போன் ஏதுன்னு விவரம் கோட்டுக்கோ‌. பாவம் பொழுது போகாம தவிக்கறார். நம்ம டிவியை கொஞ்ச நாளைக்கு அங்க வைக்கலாமா?” என்று கேட்டார்.‌
 
“உங்க ஓய்ஃப் விட மாட்டாங்க அப்பா. டிவியை கொஞ்ச நேரம் மாத்தினா கூட ஓடோடி வந்துடுவாங்க‌. அதோட அவருக்கு தமிழ் படம் தமிழ்பாட்டு தெரியுமான்னு டவுட்டு தான்.
 
   அன்னைக்கு கலை நிகழ்ச்சியிலயே யாரு ஹீரோ யாரு ஹீரோயின்னு கூட தெரியலை‌ என்ன படம் என்ன பாட்டுனு கேட்டுட்டு இருந்தார்.” என்றாள்.
அதை கூறிய பின்னே, தன்னிடம் பேசுவதை அறிவார்களோ என்ற திருட்டுத்தனத்தில் “அவர் பிரெண்டுகிட்ட கேட்டுக்கேட்டு தொல்லைப் பண்ணிட்டு இருந்தாருப்பா. அவர் பிரெண்ட் பதில் செல்லி வாய் வலிக்குன்னு சொன்னது அப்ப காதுல விழுந்தது.” என்று கூறவும் அண்ணாமலை, மகளை பார்த்து “அப்ப போன் வாங்கினா பொழுது போகுமா?” என்று கேட்டார்.

  “மேபீ அப்பா” என்றவள் இடது பக்கம் திரும்பி உதட்டை கடித்தாள். தந்தையிடம் அவன் உன்னிடம் பேச தான் போன் கேட்கின்றான்‌ என்று சொல்லலாம் அல்லவா?! என்று மனசாட்சி இகழ, அமைதியானாள்.

“சரிடா… அம்மா கூட போய் வாங்கு. எனக்கு புளியந்தோப்பு குணாவை தேடி போகணும். அவன் கிடைச்சா உடனே அந்த தம்பியோட பாஸ்போர்ட் கிடைக்கும். முக்கியமா அது தான் தேவை.” என்று நகர்ந்தார்.

  தந்தை சொன்னதும் அம்மாவை அழைத்து செல்ல கூப்பிட, “நளினியை அழைச்சிட்டு நீயே போடி. உங்கப்பா பிரண்டை துவையல் செய்ய சொல்லிருக்கார்.” என்றார்.

  “எந்த பிரெண்டை மா?” என்று துஷாரா கேலியாக வினவ, “பிரண்டை டி. பிரெண்டை இல்லை. வர வர வாய் அதிகமாகுது. மருதமுத்து அண்ணாவிடம் உன் ஜாதகத்தை கொடுத்திருக்கு. அவருக்கு தெரிந்த பையன் ஜாதகம் மட்டும் பொருந்தட்டும் உன்னை கல்யாணம் செய்து துரத்தறேன்” என்று பதிலுக்கு மகளை வாறினார்.

  இதே மற்ற நேரமென்றால் துஷாரா நகைச்சுவையாக எடுத்து கொண்டிருப்பாள். இன்றோ அன்னை பேசி கேட்க எரிச்சலாக உணர்ந்தாள் துஷாரா. இதில் இங்கு பேசினால் ஹர்ஷா அறை வரை கேட்குமே என்று அங்கு விரைந்தாள்.

  அவள் நினைத்தது போல அன்னை பேசியதை கேட்டு சோகமாக அமர்ந்திருந்தான்.

அவளை கண்டதும் சோக கீதம் வாசிப்பவன் போல பார்வை வீசினான்.

  “என்ன டி.. திடீர்னு ஓடிவந்த. என்னாச்சு தம்பி?” என்று கேட்டார் வள்ளி.

  “ஒ…ஒன்னுமில்லை அம்மா. அப்பா போன் வாங்கி தர சொன்னார். என்ன போன் எந்த மாடல்னு கேட்க வந்தேன்.” என்று பேச்சை மாற்றினாள்.

“அதுக்காகவா இப்படி ஓடி வந்த? நான் இந்த தம்பி கீழே விழுந்துட்டாரு பயந்து வந்தேன். ஏன் தான் இந்த ஓட்டமோ? இப்படி போறயிடத்துல இருக்க முடியாது துஷாரா. மண்ணுல கால் படற விதமா நட. எப்ப பாரு ஓட்டமும் ஆட்டமும்” என்று முனங்கி சென்றார்‌.

  ஹர்ஷாவின் சோக முகத்தை கண்டு, எந்த மாடல் வேண்டும்?” என்று கேட்டாள்.

  “போன் எதுவும் வேண்டாம்.” என்று எங்கோ பார்த்து உரைத்தான்.  என்றான்‌.

  அன்னை அடுப்படியில் இருப்பதை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டு, “என் கூட சாட் பண்ணணும்னு சொன்ன. அப்ப வேண்டாமா?” என்று கேட்டாள்.

   ஹர்ஷா முகம் மெதுமெதுவாய் அவளை ஏறிட்டது. “என்னை சமாதானம் செய்ய பேசற” என்று கூறினான்.

“ஏதோவொன்னு… வாங்கவா வேண்டாமா?” என்று அதட்டி கேட்டாள்.

  “வாங்கு… என் அம்மாவிடம் பேசணும்.” என்று முகத்தை தூக்கி வைத்து பேசினான்.
  கூடவே போனின் மாடலை கூறி இதை வாங்கு என்றுரைத்தான்.
 
“அம்மா இருக்காங்க ஏதாவது வேண்டும்னா கேளுங்க” என்று சென்றாள்.

  அவள் சென்றதும் இமை மூடி உறங்கினான்.
அதென்னவோ உடலுக்கு உறக்கமும் தேவையாக இருக்க கொஞ்ச நேரத்தில் உறங்கினான்.

    கண்விழித்த போது, ஏதோ வாசம் இழுத்தது.

  மாத்திரையெல்லாம் ஹர்ஷாவுக்கு அருகே கைக்கு எட்டும் விதமாக இருந்தது. அதே அறையில் ரெஸ்ட் ரூம் இருப்பதால் தாங்கி தாங்கி ஒரு ஸ்டிக் மூலமாக நடந்து சென்று விடுவான். நடக்க ஓரளவு முடிந்தது. ஆனால் ஸ்ட்ரெயின் செய்ய கூடாது அல்லவா. அதனால் ரெஸ்ட் ரூம் செல்ல மட்டும் எழுந்து கொள்வான்.
 
  மற்ற நேரம் பெட்டில் இருக்க முடிவெடுத்தான்.
 
   ஹாலுக்கு நடக்கவும் முடியவில்லை அண்ணாமலை வந்தார்.

  “என்ன தம்பி போரடிக்கா?” என்று கேட்க “அப்படியில்லை அங்கிள். கால்ல கொஞ்சம் பெயின் இருக்கு. ரொம்ப ஊன முடியலை” என்று கவலைக்கொண்டான்.
  
   “அம்மாடி துஷாரா” என்று அழைக்க, ஆங் வந்துட்டேன்பா” என்று போனை எடுத்து வந்தாள்.

  புது போன் தம்பி நீங்க சொன்ன மாடல்.” என்று கூறினார்.

  ஏற்கனவே தாமோதரன் அண்ணாமலையியம் பேசியிருந்தார். அதன் காரணமாக பையனுக்கு தேவையானதை வாங்கி கொடுங்க கொஞ்சம் நல்லா பார்த்துக்கோங்க. சட்டுனு வரமுடியலை” என்று கூறியிருந்தார்.
ஒரு மாதத்திற்கு தேவையான உணவு இடம் தேவைக்கென்று பணத்தை போட்டியிருக்க, அதற்கெல்லாம் துஷாரா செலவு கணக்கை துல்லியமாக எழுதி காட்டினாள்.
  
ஹாஸ்பிடல் பில், போன் செலவு, லேப்-பில், ரிசப்ஷன் பில் என்று தெளிவாக காட்டியிருக்க, “ஏன் அங்கிள் நான் கணக்கு கேட்டேனா? உங்க பொண்ணு எது வாங்கிட்டு வந்தாலும் கணக்கு காட்டறாங்க” என்று குறைப்பட்டான்.

  “நல்லதுக்கு தானே தம்பி.” என்றவர், போன் சிம் போட்டு கொடுக்க சொன்னார். துஷாரா அதில் மும்முரமாக, “அங்கிள் நான் இங்க சாப்பிட கணக்கு எழுதலை அண்ட் ரெண்ட் கூட போடலை” என்றான்.

  அதெப்படி தம்பி நீங்க நம்மூருக்கு வந்த வெளிநாட்டுக்காரர்.
  தமிழர் விருந்தோம்பல் தெரியும் தானே. நாங்க எப்படியும் சமைத்து சாப்பிட போறோம். கூட ஒரு கைப்பிடி.  இதுக்கெல்லாம் கணக்கு பார்க்க கூடாது தம்பி. இந்த ரூம் கூட துஷாரா பிரெண்ட் ஒருத்தி வெளியூர்ல இருந்து, ஹாஸ்டல் பிடிக்கலைனு இங்க தங்க கேட்டுச்சு. அதுக்கு தான் ரெடி செய்தோம். ஹாஸ்டல்ல அடுத்த மாசம் வெக்கெட் பண்ண சொன்னதால சுத்தப்படுத்தி மட்டும் வச்சிருந்தோம். இப்ப உங்களுக்கு உபயோகமாகுது. மத்தபடி இதென்ன பங்களாவா? சின்ன இடம் இதுக்கு போய் வாடகை போட்டு, அதுவும் வெளிநாட்டு தம்பி நீங்க. இருக்கறவரை நல்லபடியா பார்த்துக்கிட்டாலே போதும்னு சொல்லிருக்கேன்.” என்றார்.

   ஏனோ இப்படிப்பட்ட மனிதரின் மகளை மணக்க, தனக்குள் ஒரு அழகான அன்பு பெருகுகின்றது என்று கூற முடியாது. அதே போல் துஷாராவை காணவும் மனம் குடைந்தது.

   அவளுக்கு தந்தையை கண்டு பெருமையுண்டாகியது.

   “தம்பி பர்ஸ்ல அதிகம் பணம் வச்சியிருந்திங்களா? குணா ஏதோ ஏற்காடு போனதா அவன் கூட்டாளி சொன்னான்.‌
  ஏற்காடு போலீஸிடம் தகவல் சொல்லிருக்கேன். அவனை பிடிச்சா விஷயத்தை சொல்வான்” என்றதும் “அங்கிள் அந்த குணா உடனே கிடைக்க மாட்டானா? நான் உடனே எங்க நாட்டுக்கு போக முடியாதா?” என்று கவலைமாக கேட்க துஷாரா அவனையே வெறித்தாள்.

  “அதெப்படி தம்பி காலும் சரியாகலை. போதாதுக்கு பாஸ்போர்ட் இல்லையே. ஏன் தம்பி இங்க இந்த வீட்ல தங்க அசௌகரியமா இருக்கா என்ன?.” என்றார்.

  அதன் பிறகே துஷாராவுக்கு ஹர்ஷாவின் பொருளாதாரமும், தங்கள் பொருளாதாரமும் கண்முன் தாராசில் நின்றது.

  படிப்பு வசதி, என்ற இரண்டிலும் ஹர்ஷவர்தன் தரத்தின் எடை கூடியிருக்க  துஷாராவுக்கு தன் வசதி வாய்ப்பு புரிந்தது.

  அழகில் துஷாரா தமிழர்களின் மாநிறம் கொண்டவள், வசதியில் ஹர்ஷா பணத்தை பற்றி யோசிக்காதவள், தான் லோக்கல் சென்னை, அவனோ ஆஸ்திரேலியா சிட்டிசன். எப்படி ஏணி வைத்தாலும் எட்டாத இடத்தில் இருந்து தன் அடிமட்டத்தை காண வருந்தினாள்.
  
  தன்னை ரசித்து விட்டு அப்படியே அவன் சென்றிருந்தால் கூட துஷாரா இந்தளவு வருத்தம் கொண்டிருக்க மாட்டாள். இப்படி இருவருக்குள்ளும், புதுவித பந்தம், சொல்லப்படாத உணர்வு ‘அதுயிது’ என்று ஜாலமாய் பேசி தனக்குள் எதையோ விதைக்க பார்க்கின்றான்.‌
 
  விதைக்க பார்க்கின்றானா? விதைத்து விட்டானா? என்று மனசாட்சி கேட்க, ‘விதைக்க பார்க்கின்றான். நான் இப்பவும் எங்கப்பா கையை நீட்டற பையனை கல்யாணம் செய்வேன்’ என்று, மனதிற்குள் சவாலிட்டாள்.
 
  ஓ… அப்படியா… உன் மனவலிமையை சோதிக்க வருகின்றேன் என்று வள்ளி அந்த புகைப்படத்தை எடுத்து வந்தார்.

“மருதமுத்து அண்ணா கொடுத்த போட்டோல, இந்த பையன் நல்லா தான் இருக்காங்க. எதுக்கும் துஷாராவிடம் கேட்டுக்கோங்க” என்றார்.

  “என்ன போட்டோ அங்கிள்?” என்று ஹர்ஷா கேட்க, “நம்ம துஷாராவுக்கு வரன் பார்க்கறேன் தம்பி. அதை தான் வள்ளி பார்த்து சொல்லிட்டு போறா.” என்று கூறியவர், துஷாராவை பார்த்து ”நீ பார்த்தியா துஷாரா? மாப்பிள்ளை போட்டோவை?’ என்று கேட்டதற்கு, “இப்ப தானேப்பா செல்லறிங்க. மெதுவா பார்க்கலாம்” என்றவள் குரலில் ஹர்ஷாவுக்கு இதயம் ரணத்தை வார்த்தது.

-தொடரும்.

அத்தியாயம்-4

  ஹர்ஷாவை உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்ல, அண்ணாமலை பொறுப்பானவராய் உடன் வந்தார்.

  அவரோடு வள்ளியும் துஷாராவும் கூடவே வந்தார்கள்.

  நளினி அவள் தந்தையோடு சென்றிருந்தாள்.
துஷாராவுக்கு ஹார்ஷா தூக்கியெறியப்பட்டு, இமை மூடி கண்கள் சொருகும் நேரம் தன்னை கண்டு வீசிய சின்ன சிரிப்பு. அது ஏன்? இதையே மனதில் தோன்ற முகம் வெளிறினாள்.

   அண்ணாமலை கூட, ”நீயும்  அம்மாவும் வீட்டுக்கு போங்கடா. பிறந்த நாள் அதுவுமா இங்க எதுக்கு” என்றார்.

   வள்ளியோ “என்னங்க நீங்க அந்த தம்பி எங்க கூட தான் உட்கார்ந்து இருந்தது. என்ன உரிமையா கட்லெட் எடுத்து சாப்பிட்டுச்சு. கண்ணு விழிக்கட்டுமுங்க. துஷாராவை மட்டும் வீட்ல தனியா எதுக்கு விடணும். இங்கேயே இருக்கட்டும். நாளைக்கு காலேஜ் லீவு தானே” என்றார்.

அதன் பின் அவர் ஏன் விரட்ட போகின்றார்.
  
  மூவரும் மருத்துவமனையில் வாசம்கொள்ள, ஹர்ஷாவின் போனை தேடினார்கள். ஷர்ஷா தூக்கியெறியப்பட்ட போது போனும் இல்லை. பர்ஸும் இல்லை. அவனது முதுகுப் பையில் உடைகளும் வாசனை திரவியமும் இருந்தது. அதனால் அவன் நண்பன் ராம்கிக்கு அழைக்கவும் முடியவில்லை.

  தன்னுடன் பணிப்புரியும் போலீஸ் அதிகாரியிடம் அண்ணாமலையே  ‘நான் இந்த தம்பியை பார்த்துக்கறேன்’ என்றார்.

ஹர்ஷாவை பற்றி மற்ற விவரம் தெரிய மெனக்கெட்டார்கள். அப்பொழுது தானே அவனது வீட்டில் நிலவரத்தை தெரிவிக்க முடியும்.

   ஆனால் அதற்கான வழி தான் கிடைக்கவில்லை. முதலில் சிகிச்சையை மட்டும் கவனித்தார்கள்.

   உயிருக்கு ஆபத்தில்லை என்றதால் அண்ணாமலைக்கும் துஷாரா வள்ளிக்குயென மூவருக்கும் நிம்மதியானது.

  கண் திறக்கும் வரை கூடவேயிருக்க முடிவெடுத்து ரிஷப்ஷனிலிருந்த சேரில் ஓய்வெடுத்தார்கள்.

   உண்மையில் நெருங்கிய உறவுக்கார பையனுக்கு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை நடைப்பெறுவதாக இருந்தது.

  “அந்த தம்பியோட கூடயிருந்த பையனை தொடர்பு கொள்ள முடியலையாங்க” என்று வள்ளி கேட்டதும் தண்ணீர் அருந்திய அண்ணாமலை, “தெரியலைமா தகவல் தர்ற மாதிரி எந்த விலாசமும் போன் நம்பரும் அந்த பையில் இல்லை, இந்த தம்பி கண் விழிச்சா தான்” என்றவர் வாட்டர் பாட்டிலை மூடினார்
‌
”அதிகாலையில் கேக் கொடுத்தப்ப ‘தேங்க்யூ அங்கிள்’னு அந்த பையன் எடுத்து சாப்பிட்டான். வெளிநாட்டு பையன் இல்லையா… எனக்கு நம்ம துஷாரா பிறந்த நாள் அதுவுமா விபத்து நிகழவும், மனசு ஒரு மாதிரி இருக்கு” என்று கவலை தோய்ந்த குரலில் கூறினார்.

  துஷாராவுக்குமே இன்றைய ஆனந்தம் எல்லாம், இவனது விபத்தில் மொத்தமாய் மாற்றிவிட்டதே.
   இப்படியாக மற்றவர்களுக்கு பயத்தை தந்து, அதிகாலை நான்கு மணிக்கு மெதுவாக இமை திறந்தான் ஹர்ஷவர்தன்.

  பக்கத்தில் அண்ணாமலை தூங்கி வழிவதை கண்டு, “அ.அங்கிள்” என்று அழைக்க, கதவு திறந்து துஷாரா எட்டி பார்த்து நுழைந்தாள்.

  “அப்பா கொஞ்ச நேரம் வரை முழிச்சிட்டு இருந்தார். இப்ப தான் கண் அசந்தார்.” என்று கூற, நர்ஸும் அதற்குள் வந்து பரிசோதனை செய்தார்.

  “இப்ப பரவாயில்லையா?” என்று கேட்க, தன்னை சுற்றி ஒருநிமிடம் பார்த்தவன், “எல்லாம் நல்லா தான் இருக்கேன்னு நினைக்கறேன். எதுக்கும் நர்ஸ் தான் சொல்லணும்” என்று கூறவும், நர்ஸோ “டாக்டர் வந்து சொல்வார் சார்” என்று அவனை ஆராய்ந்து முடித்து புறப்பட்டார். ஓரளவு எந்த பாதிப்பும் இல்லை என்பது தெரிகின்றதே‌.

  “உங்க பெயர் ஹர்ஷா என்றதை தாண்டி உங்களை பற்றி டீடெயில் தெரியலைன்னு அப்பாவே கூடயிருக்கார்.
  உங்க அட்ரஸ் போன் நம்பர், அம்மா அப்பா, பெயரெல்லாம் சொல்லுங்க” என்று போனை எடுத்தாள்.

  “என் போன் மிஸ்ஸாகிடுச்சா?” என்று கேட்டான் ஹர்ஷா.
   “ம்ம்.. தூக்கி வீசப்பட்ட இடத்துலே எங்கயோ மிஸ் ஆகியிருக்கலாம் கண்ணுல அகப்படலை.” என்றாள் துஷாரா.

  உடனடியாக ”என் அப்பா அம்மா இங்க இல்லைங்க. ஆஸ்திரேலியால இருக்காங்க. இங்க எனக்குன்னு யாருமில்லை. ராம்கி என் பிரெண்ட் கூட வந்தானே. அவன் இந்நேரம் மதுரைக்கு போற இரயில் ஏறி போயிட்டுயிருப்பான்.
  நான் போன் எடுக்கலைன்னதும் நான் ஆஸ்திரேலியா போனதும் மெஸேஜ் பண்ணுவேன்னு காத்திருப்பான்‌.” என்றான்.

  “இப்ப இங்க சென்னையில் அப்ப யாருமில்லையா?” என்று கேட்க உதடு பிதுங்கினான் ஹர்ஷா.

  அண்ணாமலை பேச்சு சத்தத்தில் எழுந்ததும் மீண்டும் நலன் விசாரிப்பும், யாராது இருக்கின்றனரா என்று கேட்டதும் துஷாராவுக்கு கொடுத்த அதே பதிலை கொடுத்தான்.

  டாக்டர் வரவும் “கால் மட்டும் சின்னதா பிராக்சர் மத்தபடி ஒன்னுமில்லை ஹர்ஷா” என்றார்.

“நான் ஆஸ்திரேலியா போகணுமே. என் பாஸ்போர்ட், பர்ஸ் எல்லாம் எவனோ திருடிட்டான். நான் எப்படி போகறது” என்று கேட்டதும், “சிசிடிவில லோக்கல் திருடன்னு தெரிந்துடுச்சு தம்பி அவனை தேடிப்பிடிச்சி பாஸ்போர்ட் வாங்கிடலாம்.” என்றார் அண்ணாமலை.
 
  டாக்டரோ மினிமம் இரண்டு வாரமாவது நீங்க கண்டிப்பா பெட்ரெஸ்ட் எடுக்கணும்.” என்றதும் அண்ணாமலையோ “அதுக்குள்ள பாஸ்போர்ட் பர்ஸை திருடியவனை பிடிச்சிடலாம் தம்பி.” என்றார்.

  “நான் அப்ப அதுவரை இங்கேயே தங்கணுமா?” என்று கேட்டான்.

  “அது உங்க சௌகரியம்” என்று டாக்டரும் புறப்பட்டார்.‌

  ஹாஸ்பிடல் செலவு எல்லாம் அண்ணாமலை பார்க்க, “அங்கிள் இந்த நம்பருக்கு கால் பண்ணி விவரம் சொல்லணும். பணமும் தேவைப்படுது” என்று கேட்க, ‘என்னோடதுல சார்ஜ் இல்லாம ஆஃப் ஆகிடுச்சு தம்பி. துஷாரா தம்பிக்கு உதவும்மா நான் போய் டீ காபி வாங்கிட்டு வர்றேன்.” என்று அவருமே கேன்டீன் சென்றார்.

  துஷாரா அவளின் போனிலிருந்து ஹர்ஷா சொல்ல சொல்ல ராம்கி நம்பரை அழைத்து விட்டு ஹர்ஷாவிடம் நீட்டினாள்.

  ஹர்ஷா அதன் பின் தனக்கு நடந்தவையை உரைத்தான். தன் தந்தை தாயிடம் தெரிவித்து, அதோடு பணத்தை அனுப்ப கூறினான்.‌ துஷாராவிடம் அவளது பேங்க் எண்ணை வாங்கினான்.‌

  “இல்லை அப்பாவிடம் கேளுங்க” என்று மறுத்ததற்கு, “ஏங்க இங்க இருக்கற வரை செலவு ஆகும்ல இப்ப உங்க அக்கவுண்ட்ல வரட்டும். நீங்க பணமா மாத்தி தாங்க.” என்றதும் தலையாட்டினாள்.

  ராம்கியோ, “டேய்… இதென்னடா உனக்கும் அந்த பிறந்த நாள் பொண்ணுக்கும் ஒரு ‘வேவ்லென்த்.’
   இதெல்லாம் ஒரு உறவுக்கான அடையாளம் டா.” என்றான்.‌
  துஷாரா அருகேயிருக்க, “மச்சி நான் அப்பறம் பேசறேன்.” என்று துண்டிக்க பார்க்க, “நானும் தான் உன்னோட வந்தேன். ஏன் அந்த கலைநிகழ்ச்சில, எத்தனை பேர் வந்தாங்க. அவங்க எல்லாரிடமும் சிங் ஆகாம, உனக்கு அவங்க அப்பா கேக் தந்தார். அந்த பொண்ணு உன் காலை தான் மிதிச்சுது. அந்த பொண்ணோட அம்மா ஜாமூன் தந்தாங்க. இப்ப பாரு குடும்பமா கூடயிருக்காங்க.” என்று அடுக்கி கொண்டே சென்றான்.

  “டேய் நிறுத்தறியா. துஷாரா இங்க தான் இருக்கா” என்றதும் ராம்கி  துண்டித்து விட்டான்.

   துஷாராவோ போனை வாங்க கையை நீட்டினாள்.

  ஹர்ஷாவோ, “அவன் உலறிட்டான். சாரி… எனக்கு உலற முடியாத சூழல். ஆனா எனக்கும் இந்த தாட்ஸ் தோனாம இல்லை.” என்று போனை கொடுத்துவிட்டான்.

  துஷாரா பதிலுக்கு மௌனமாய் வெளியேறினாள்.

  அதன் பின் அவன் பேசியது தவறா சரியா என்று சிந்தித்தான்.
  ராம்கி பேசவும் ‘இல்லைங்க அவன் பேசியதுக்கு மன்னிப்பு கேட்கறேன்‌ நான் அப்படியெல்லாம் நினைக்கலை’ என்று மறுக்க தோன்றவில்லை‌.

  அண்ணாமலை அருகேயிருந்தால் எப்படி பேச்சு அமைந்திருக்குமோ, அவர் இருப்பை காட்டி இருமல் செய்தோ, தம்பி என்று பேசி பேச்சை தடையிட்டு இருக்க வாய்ப்புண்டு. துஷாரா அப்படி இல்லாமல் அந்த அமைதியான அறையில் பேச்சை கேட்டு ஸ்தம்பித்து நின்றாளே.

  அவள் தாய் தந்தையிடம் உரைப்பாளா? அப்படி நடந்தால் அவரவர் வழி பார்த்து செல்ல வேண்டும்.’ என்று தனக்கு தானே கூறிக்கொண்டான்.

  அப்படியில்லாமல் அவள் தந்தையிடம் சொல்லாமல் போனால்? ஹர்ஷாவுக்குள் புன்னகை பூத்தது.

  வள்ளியும் அண்ணாமலையும் கேண்டீனில் காபி பருகினார்கள்.

  “வேலைக்கு வேற போகணும். இந்த தம்பியை அப்படியே விட்டுட்டு போகவும் மனசில்லை. நீ கூடயிருக்கியா வள்ளி.” என்றார்.

  “விளையாடாதிங்க வீட்ல போட்டது போட்டபடி இருக்கு. யாரையாவது பார்த்துக்க சொல்லிட்டு கிளம்பலாம். கண் திறக்கவும் கிளம்பலாமனு இருந்தேன்” என்றார்.

  “யாரைன்னு பக்கத்துல இருக்க சொல்ல?” என்றவருக்கு, “இன்னிக்கு துஷாராவுக்கு காலேஜ் லீவுல?” என்று யோசித்தார்.

“வயசு பையனா இருக்கான். அவளை எல்லாம் கூட ஒத்தாசைக்கு இருக்க வைக்க வேண்டாம். ஏற்கனவே அந்த தம்பி காலை இருட்டுல மிதிச்சுட்டா. சாரி கேட்க சொன்னா அழுத்தமா கொட்டுகாளி மாதிரி நின்றா. அவளை எல்லாம் துணைக்கு வைச்சா ஒழுங்கா நடந்துப்பாளா?” என்று எடுத்த எடுப்பிலேயே முட்டுக்கட்டை போட்டார்.

     “என்ன பேசற வள்ளி. உதவி தேவைப்படுற மனுஷாளுக்கு உதவாம நிற்பாளா. நான் சொன்னா என்‌ பொண்ணு கேட்பா.” என்று இரண்டு காபி வாங்கிவிட்டு ஹர்ஷா இருந்த சிகிச்சை அறைக்கு வந்தார்.

   அறைக்கு வெளியே துஷாரா துப்பட்டாவின் நுனியை சுண்டுவிரலால் சுருட்டினாள்.
   “துஷாரா காபி” என்று கொடுக்க வாங்கி பருகினாள்.
  அண்ணாமலை ஹர்ஷாவுக்கு காபி தர, “தேங்க்ஸ் அங்கிள்… அங்கிள்… உங்க பொண்ணு நம்பர்ல அப்பா பணத்தை போட்டுயிருக்கார் இப்ப என்னிடம் கார்டு இல்லை. அதனால அவங்களே பணம் எடுத்து கொடுக்கட்டும். அப்பறம் ஏதாவது உதவின்னா அவங்க நம்பர் தான் ராம்கியிடமும், அப்பா அம்மாவிடமும் தந்திருக்கேன். இப்ப பாஸ்போர்ட் மிஸ்ஸிங் என்று புகார் தர நான் போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு வரணுமா அங்கிள்.” என்று கேட்டான் ஹர்ஷா.

   “ஆமா தம்பி. ஆனா இந்த நிலைமையில் நீங்க வரமுடியுமானு தெரியலை. நான் வீட்டுக்கு போய் குளிச்சிட்டு ஸ்டேஷனுக்கு போய் விவரம் எழுதி இங்க வர்றேன். உங்க கையெழுத்து வாங்கிக்கறேன். அதுவரை துஷாரா இங்க இருப்பா. இன்னிக்கு அவளுக்கு காலேஜ் லீவு. வள்ளி வீட்ல சமைச்சி எடுத்துட்டு வந்துடுவா.

  சிசிடிவில உங்க பர்ஸை திருடியவனை பார்த்தேன். அப்படியே விசாரணை செய்து தேடறேன். புளியந்தோப்பு குணா தான். அவன் கிடைச்சா உங்க பர்ஸ் பாஸ்போர்ட் எல்லாம் கிடைக்கும்.” என்றார்.

  “ஓகே.. ஓகே அங்கிள்” என்றான் குதூகலமாக.

  அவன்‌ மகிழ்ச்சி துஷாரா அறியாததா?! தந்தையிடம் எதுவும் சொல்லாமல் இருப்பதை அவன் அறிந்து குதூகலாமாக முகம் மாறுவதை.

“சரிங்க தம்பி ரெஸ்ட் எடுங்க பிரேக்பாஸ்ட் துஷாரா இங்க வாங்கி தந்துடுவா. அம்மாடி நீயும் இங்கயே சாப்பிட்டுடு” என்று புறப்பட, வள்ளியும் ‘வந்துடறேன் தம்பி” என்று கணவர் கூடவே சென்றார்.

 ஹர்ஷா “தேங்க்யூ.” என்றான் அழுத்தமாய். அதில் அத்தனை ஆனந்தம் கண்டு, “அப்பா உங்களை ரெஸ்ட் எடுக்க சொன்னார்.” என்று வெளியே செல்ல போனவளை, “நாம பேசிட்டு இருப்போமே.” என்று தூண்டில் போட்டான்.

   துஷாரா மெதுமெதுவாய் திரும்யி  ”என்னை பார்த்தா. எப்படி தெரியுது. உங்க பிரெண்ட் கண்ணு மண்ணு தெரியாம பேசியிருக்கார்’ இதுல நான் வேற துணைக்கு. உங்க எண்ணம் போற போக்கு எங்கப்பாவுக்கு தெரிந்தா, ஏன்டா பிள்ளையை இங்க தனியா விட்டுட்டு வந்தோம்னு கவலைப்படுவார். அதோட நல்ல நாள் அதுவுமா, எங்க அப்பா, உங்களுக்கு உதவலை என்றால் அதுக்கும் பீல் பண்ணுவார். ஏதோ நாலு நல்ல மனுஷங்களுக்கு உதவணுமென்ற நினைப்பு அப்பறம் துளியும் இல்லாமலே போயிடும். அதனால் இருக்கறவரை வாயை மூடி பேசுங்க” என்றவள் நகரப்போனாள்.

“இங்க தான் நீளமா உட்கார தனி சேரு இருக்கே. வெளியே தான் போகணுமா? அநியாயம் பண்ணாதீங்க. காலை மிதிச்சதுக்கு சாரியும் கேட்கலை.” என்று வாடியபடி கூறினான் ஹர்ஷா.

_தொடரும்
-பிரவீணா தங்கராஜ்
 

அத்தியாயம்-3

  நீண்ட நேரமாக அங்கும் இங்கும் பரந்து ஒளிவீசிய வண்ண விளக்குகள் அடிக்கடி நம் கதையின் நாயகன் நாயகியான ஹர்ஷா- துஷாரா முகத்திலும் வீசியது.

   ஹர்ஷாவுக்கு பெரிதாக சினிமா நடிகையின் நடனத்தில் மனம் ஒன்றவில்லை. என்னயிருந்தாலும் ஆஸ்திரேலிய மனிதன் அல்லவா.?! நண்பனுக்காக வந்திருப்பவன், அதன் காரணம் இவ்வளவு கூட்டத்தை இப்ப தான் பார்க்கின்றான்.‌ ‘ஸப்ப்பா தமிழ்நாட்டு மக்களிடம் சினிமாக்காரர்களுக்கு தனி க்ரேஸ் இருக்கு’ என்று வியந்தான் ஹர்ஷவர்தன்.

அவன் தூரப்பார்வை வீசி, பின்னர் மெதுமெதுவாய் தன் வலதுப்பக்கமிருக்கும் பெண்ணை காண, கன்னத்தில் வலது கையை தாங்கி சுவாரசியமாக நிகழ்ச்சியை கண்டாள்.
   இடது கையில் கர்ச்சீப் கெட்டியா பிடித்திருந்திருந்தாள்.
   அந்த நேரம் ஹர்ஷாவின் மனதில் அவன் வலது கையால் பெண்ணவளின் இடது கையை பிணைத்து, அவன் நெஞ்சோடு கையை வைத்து ‘பெர்த்டே பேபிக்கு கோபமா ஐ அம் ரியலி சாரி’ என்று பேசுவது போல் நினைத்து பார்த்தான்.

திடீரென பலத்த கைதட்டல் கேட்டதும் சுதாரித்தான். ‘ஏன் இப்படி நினைச்சு பார்க்கறேன்’ என்று குழம்பினான்.
   ‘என்னவோ அவன் அவள் காலை மிதித்தது போல அல்லவா மன்னிப்பு கேட்டது’ நல்லவேளை நினைத்து பார்த்தான். ஏதோவொரு ஆர்வக்கோளாறில் கையை தீண்டவில்லை, இல்லையேல் கூட்டத்தில் ஒரு பெண்ணின் கையை தொட்டதாக மொத்தி எடுத்துயிருப்பார்கள்.

  எண்ணங்கள் தறிக்கெட்டு போக அவளை தான் ரசித்து கொண்டிருந்தான்.

   பிறந்த நாளென்று துஷாரா தன்னை அழுகுப்படுத்தி வந்தாலும், சாதாரணமாகவே திகட்டாத பேரழுகு கொண்டவளே.

   துஷாராவோ வெள்ளித்திரை நடிகர் நடிகையான ‘ப்ரனித் விருஷா’ நடித்த படப்பாடல் ஒன்றில் வந்த  ‘அனுதினமும் நீயென்னை ரசிக்க, முட்டி மோதி சண்டைகள் பிடிக்க, யாவும் நீயாக வேண்டும் வேண்டும்.. என் காதல் இயமானி நீயாக’ என்று கேட்டு ரசித்து கொண்டிருந்தவள் பார்வையும் பக்கத்திலிருந்தவனை காண, பாடலும் சூழலும் கேட்டு மீண்டும் முகம் திருப்பி கொண்டாள்.

  ‘என்னயிது என்னவோ காதல் வரிகள் கேட்கறப்ப இவன் பார்வை வேற, இடத்தை மாத்தி உட்காரலாமா? நளினியை எழுப்பலாம் என்றெண்ணினாள்.
  பாவம் அவளுக்கும் இவனை பார்த்து ஏதாவது தோணலாம். நான் தப்பிச்சு அவளை மாட்டி விடற மாதிரி செல்ஃப்பிஷ்ஷா இருக்கும். அம்மாவை மாறி உட்கார சொல்லலாம். ஆனா இந்த அம்மா என்னவோ ஏதோனு பயந்து கேள்வி மேல கேள்வி கேட்பாங்க. இந்த பிறந்த நாளை அப்பறம் சோககீதமா மாத்திடுவாங்க.’ என்று அமைதியாக மேடையை கவனித்தாள்.

  புது நடிகன் அம்ரிஷ் வந்து விருது பெற்று பேசவும் அதில் கவனம் சென்றது. சில நாட்களுக்கு முன் தான் முதல் மனைவியை விவாகரத்து கொடுத்துவிட்டு, மிருதுளா என்ற தோழியை மணந்தான். அதன் பின் சினிமாவில் கிடைத்த விருது இது. அவனை பார்த்தாளே ஒழிய அருகேயிருந்தவனை நினைக்கவில்லை.

அரை மணி நேரம் தாண்டி நடிகை விருஷா பிரபல தொழிலதிபர் ஒருவரை மணப்பதாகவும் இனி சினிமாவில் நடிப்பது இதுவே கடைசி படம்’ என்றும் கூற, அரங்கத்தில் இருந்த இளைஞர்கள் கத்தி கூச்சலிட்டனர்.

  அந்த சத்தத்தை தாண்டி அருகே ஹர்ஷாவின் போன் ஆங்கில பாடலை இசைக்கவிட்டு ஒலித்தது. துஷாரா அவனை கவனித்தாள்.

  ‘Daddy’ என்றிருக்க அதனை எடுத்து குனிந்து, “சொல்லுங்க டேட்” என்று கேட்டான்.
   துஷாரா ‘இந்த சத்தத்துல போன்ல பேசினா கேட்குமா?’ என்று நினைத்தாள்.

 அவனோ நகைத்து “லேம்போஸ்ட் கணக்கா நல்லா உசந்து, பளிச்சுனு, மத்தவங்க கண்ணுக்கு வசீகரிக்கற மாதிரி இருக்கேன் டேட்” என்று கத்தினான். நிச்சயம் அவன் குரல் பக்கத்திலிருந்தவளுக்கு கேட்டிருக்கலாம். மற்றபடி இவனை கவனிக்க அங்கே யாருண்டு. நடிகை விருஷாவின் திருமண கிசுகிசு உண்மையாகிய வருத்தத்தில் நண்பன் ராம்கி இருந்தானே.

  ஹர்ஷாவை நோட்டமிட்டது துஷாரா மட்டுமே. அது கூட அவள் விளித்த ‘லாம்போஸ்ட்’ என்ற வார்த்தையால் அவன் தந்தையோடு உரையாட அவனை முறைத்தாள்.

  ‘தெரியாம சொன்னதை வச்சி ஓட்டறான்’ என்று முனங்கியவள் அதன் பின் அந்த பக்கம் திரும்பவில்லை. ஹர்ஷாவுமே சத்தத்தில் தந்தையிடம் விரைவாக பேசி அணைத்தான்.
   
  சற்று நேரம் கடந்திருக்க, அண்ணாமலை கூட்டத்தை நகர்த்தி கையில் கட்லெட் எடுத்து வந்தார் மகளுக்காக.

   வரிசையாக மனைவி நளினி மகளென்று நீட்டியவர் ‘காலையில் பார்த்த தம்பியாச்சே’ என்று புன்னகைக்க, “வாவ்… மார்னிங் கேக் இப்ப கட்லெட் தேங்க்யூ சார்” என்று எடுத்துவிட்டான்.

  அண்ணாமலை மகளை காண, அவளோ இடுப்பில் கை வைத்து “அப்ப்ப்பா” என்று முறைத்தாள்.

  அதன் பின்னே ஹர்ஷாவோ சார் பொண்ணுக்கு பிறந்த நாள் இந்த பக்கத்துல இருக்கற பொண்ணுக்கு பெர்த்டேனு சொன்னாங்களே.’ என்று விழித்தான்.

  “டேய் எனக்கு… வெளிநாட்டுல இருந்து வந்த உனக்கு மட்டும் எப்படிடா எல்லாம் கிடைக்குது‌” என்று ராம்கி மோப்பம் பிடித்து கேட்டதும், “சும்மாயிருடா” என்று நண்பனை அடக்கி, அண்ணாமலை பக்கம் திரும்பி, “அய்யோ அங்கிள்… நீங்க உங்க வீட்டுக்கு வாங்கிட்டு வந்ததை நான் தப்பா நினைச்சி எடுத்துட்டேன். ஐ அம் ரியலி சாரி. மார்னிங் நீங்களா தந்ததை வச்சி இப்பவும் ஆட்டோமெடிக்கா தப்பா புரிஞ்சு கட்லட்டை எடுத்துட்டேன்.” என்று மன்னிப்பு கேட்டு கட்லட்டை திருப்பி தந்தான்.

  “அய்யோ தம்பி பரவாயில்லை வச்சிக்குங்க. நீங்க ஊருக்கு புதுசுன்னு பார்த்தாலே தெரியுது. வெளிநாட்டுக்காரரா வேற போயிட்டிங்க. தமிழரோட விருந்தோம்பல்னு நினைச்சுக்கோங்க.” என்று கூறி ராம்கிக்கும் தந்தார்.
 
  “அப்பாடி எனக்கு கட்லட் வந்துடுச்சு.” என்று ஆனந்தப்பட்டான் ராம்கி.

  ஹர்ஷாவோ “தேங்க்யூ அங்கிள். தப்பா எடுத்துக்கலையே எனக்கு அதுபோதும்” என்று கூறியவனின் பார்வை இரு நொடி துஷாராவை தழுவி மறைந்தது.

  துஷாரா தந்தையும் அவனும் பேசுவதை கேட்டு அமைதியாக இருந்தாள்.
 
  “சரி தம்பி கிளம்பறேன். அம்மாடி பொண்ணை பார்த்துக்கோ. துஷாரா ஏதாவது தேவைன்னா மெஸேஜ் பண்ணு.” என்று மனைவி மகளிடமும் கூறினார்.

  அவளுமே பதிலுக்கு தலையாட்டி முடித்தாள். போலீஸ் சீருடை என்பதால் யாரும் அண்ணாமலையை நகர கூறி எந்த கருத்தும், கத்தலும் செய்யவில்லை. மேலும் துஷாராவின் பக்கம் இருந்தவன் இந்த குடும்பத்தில் ஒருத்தனாக தான் மற்றவர்களின் பார்வைக்கு பட்டான்.

       துஷாரா தந்தை சென்றதும், ஹர்ஷாவை பார்த்து முடிக்க, “மேனி மோர் ஹாப்பி ரிட்டர்ன்ஸ் ஆஃப் தி டே” என்று வாழ்த்து கூறி கையை நீட்டினான் ஹர்ஷா.

   “தேங்க்ஸ்” என்று துஷாராவும் கையை கொடுக்க அங்கே இருவர் கைகளும் இணைந்து குலுங்கியது.

  “துஷாரா?” என்று கேள்வியாக அவள் பெயரை உச்சரித்து சரிதானா? என்பது போல கேட்டான்.

  “ம்ம்.” என்று கூறினாள் அவளும்.

   “ஐ அம் ஹர்ஷவர்தன். ஷார்ட்டா ஹர்ஷா” என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டான்.

‌ “ஓ.” என்று கூறி சிறு சிரிப்பை உதிர்த்தாள்.

   “உங்கப்பா ரொம்ப நல்ல கேரக்டர்.” என்று நாயகன் ஹர்ஷா புகழ, மேடையில் பார்வையை விட்டு விலகாமல் “ஆமா… அன்பானவர், அக்கறையானவர், என் நலனுக்காக வாழறவர்” என பெருமையாக கூறினாள் துஷாரா.

   “கியூட்” என்று தன்னை மறந்து துஷாராவை ரசித்து கூறி முடித்தான் ஹர்ஷா.
துஷாரா, “ஆஹ்” என்று திரும்பவும், “கியூட்… வெரி நைஸ் பெர்ஸன்..‌ உங்க… உங்க அப்பாவை சொன்னேன்” என்று மழுப்பினான்.
  
   ஹர்ஷாவின் பேச்சு மீண்டும் சிறு சிரிப்பை ஏற்படுத்த, மனதார மகிழ்ந்தாள்.

நடுநடுவே “இது என்ன பாட்டு?” ,
“எந்த படத்துக்கு அவார்ட்?” ,
“இந்த நடிகை யாரு?”,
“இந்த மியூசிக் யாரோடுது”,
” செம லிரிக்ஸ்” என்று இயல்பாய் பேசினான்.

தன்னிடம் பேச்சை நீட்டிக்கும் முயற்சியாக துஷாரா, ஹர்ஷாவை தவறாக எண்ணவில்லை. அவனுக்கு இதெல்லாம் நிஜமாகவே தெரியாது என்று இந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில் அறிந்திருந்தாள்.

   ராம்கி நடிகைகளின் குத்து பாட்டிற்கும், குலுக்கல் ஆட்டத்திற்கும் கண்ணை தானம் செய்திருந்தான். அது போல நளினியுமே ‘அய்யோ என் புது க்ரஷ் அம்ரிஷ் அவரோட செல்ஃபி எடுக்க முடியலை. அச்சோ என்ன கலரு என்ன கலரு. டிவோர்ஸ் ஆனதும் சிங்கிளா இருப்பாரு பார்த்தா மேரேஜ் பண்ணிட்டான்.” என்று புது நடிகனின் வருகையும் பேச்சிலும் ஆச்சரியப்படுவதிலேயே இருந்தாள் நளினி.

  வள்ளி மட்டும் தன்னிருப்பை அடிக்கடி காட்டும் விதமாக, “துஷாரா ஜாமூன் டி, நளினி இந்தா” என்று கொண்டு வந்த இனிப்பை கொடுக்க, இம்முறை துஷாராவே ஹர்ஷாவை விட்டுவிட்டு எப்படி சாப்பிட என்பதாய் தவித்தாள். ஆனால் அவள் மனதை வதைக்காமல், வள்ளியே “தம்பி இனிப்பு சாப்பிடுவிங்களா?” என்று கொடுக்க வாங்கினான். “அந்த தம்பிக்கும் கொடுங்க” என்றதும் தலையாட்டி ராம்கியை இடித்து கையில் அவன் பங்கை கொடுத்தான்‌.

  “டேய்…  எல்.கே.ஜி பையனுக்கு எதுக்கொடுத்தாலும் சாப்பிட வாங்கிப்பானாம். அது மாதிரி யார்  எதக்கொடுத்தாலும் வாங்கிக்கற. சாப்பாட்டுல மயக்க மருந்தை கொடுத்திருக்க போறாங்க.” என்றதும் துஷாரா முறைக்க, ராம்கியோ பேசுவதை பேசிவிட்டு,
ஹர்ஷாவின் முதுக்குக்கு பின் மறைந்து, ஜாமூனை வாயில் போட்டான்.

   ஹர்ஷா மற்றும் துஷாரா வாழ்க்கை  எந்தப்பக்கம் பயணப்படுவது என்ற கோட்பாட்டையே யோசிக்காமல் அந்தநேரம் கழிந்தது.

    நேரத்தை பிடித்து வைக்க முடியுமா? கலைநிகழ்ச்சியில் ‘பரிசு கொடுப்பது, பிரபலங்கள் பேசுவது, ஒருவரை ஒருவர் புகழ்வது, பெருமைப்படுத்துவது என்று ஆடலும் பாடலும் நடந்தது. இடைப்பட்ட நேரத்தில் முதல்வர் வந்தது கூட  தெரியவில்லை.

மின்னலாய் கர்ப்பிணியான பெண் முதல்வர் சுரபி வந்து போனதும் பரிசை தந்தெல்லாம் விறுவிறு நிமிடமாய் கரைந்தது‌.

  எல்லாம் எழுந்து வீட்டுக்கு விடைப்பெற நகர்ந்தனர்.

  வள்ளியோ, “துஷாரா கடைசியா போகலாம்‌. கூட்டத்துல இடிப்பட வேண்டாம்” என்று கட்டளையிட, “சரிம்மா” என்று காத்திருக்க, வெளியே செல்லும் வேகமெடுத்த ஹர்ஷா கால்களும் தரையோடு வேறூன்றியது.

   “வாடா… டைம் ஆகுது.” என்று ராம்கி இழுக்க, “எந்த கப்பலை பிடிக்க போற?” என்று கூறி “பொறுமையா போகலாம்” என்றான் ஹர்ஷா.‌

  “எனக்கு ஒன்பது மணி டிரெயின் டா. உனக்கு பத்து மணிக்கு பிளைட்டுக்கு போகணும்.” என்றதும் நேரத்தை பார்த்து “போலாம் டா உனக்கு நேரமானா நீ போ.” என்று கூறி பொறுமையாக நகர்ந்தான்.
 
   வெளியே வரவே இருபது நிமிடம் தாண்டியது.

  “மச்சி எனக்கு நேரமாகுது. வாடா” என்று இழுக்க, இங்கேயே சாப்பிடலாம் டா” என்று வரமறுத்தவனாய் நின்றான் ஹர்ஷா.
 
  ஷர்ஷாவிற்கு கூடுதலாக துஷாராவோடு இருக்கும் ஆசையில் இருந்தான்.

   ராம்கியோ “டேய் எனக்கு நேரமாகுது. நான் டிரெயினை விட்டேன், அதோட ஊருக்கு போக முடியாது. உன்னை வழியனுப்பி ஊருக்கு நான் போக இருந்தேன். நீ என்னடான்னா இங்கேயே சுத்தற” என்று அர்த்தமாய் பார்த்தான்.

  நண்பன் துஷாராவை விழுங்குவதை கண்டு கொண்டானே.
   
   “சரிடா… வெள்ளைக்காரியா பார்த்து போரடிக்கும். ரசித்து முடித்து பிளைட்டை பிடிச்சி கிளம்பு. நான் கேப் புக் பண்ணிட்டேன். இன்னும் லேட் பண்ணினேன் அவ்ளோ தான். நீ இங்கிருந்தே மெட்ரோல போ” என்று ராம்கி புறப்பட, கட்டிப்பிடித்து வழியனுப்பினான்.

  ராம்கி சென்றதும் தனக்கும் இங்கே வேலையில்லை‌. ஏர்ப்போர்ட் செல்ல வேண்டும்‌. ஆனால் நேரமுள்ளதால் துஷாராவை ரசிக்க அங்கேயே உலாத்தினான். அந்த நேரம் எவனோவொருவன் இடித்து செல்ல, “சாரி சாரி பாஸ்” என்று ஓடினான் இடித்தவன்.

  ”லேம்போஸ்ட் மாதிரி இருந்தா இடிக்க தான் தோன்றும்.’ என்று துஷாரா மனதில் புலம்பினாள்.

  துஷாரா தந்தை அண்ணாமலை கண்ணில்பட்டு, “என்ன தம்பி நீங்க கிளம்பலையா?” என்று கேட்டார்.

   ”ஆமா அங்கிள் கிளம்பணும்.” என்று பேண்ட் பேக்கேட்டில் கையை நுழைத்து விட்டவன் திகைத்து பதட்டமாய் தடவினான்.

  “என்ன தம்பி?” என்று ஹர்ஷா முகம் மாற கேட்டார்.‌

  “என் பர்ஸ் மிஸ்ஸாகிடுச்சு அங்கிள்.” என்று தன்னை இடித்து ஓடியவனை பார்த்தான் ஹர்ஷா.

  அவனோ மறைந்து மறைந்து ஓட, “திருடிட்டு ஓடறான் அங்கிள்” என்று வேகமாய் ஓட முயல நொடியில் வந்த கார் மோதி லேசாக தூக்கியெறியபட்டான் ஹர்ஷா.

  “தம்பி தம்பி” என்று அண்ணாமலை வந்ததும் கூடவே துஷாரா பதட்டமாய் வருவதையும் பார்த்தவன் லேசான குறுஞ்சிரிப்பை உதிர்த்து இமை சொருக மயங்கினான்.

-தொடரும்.
-பிரவீணா தங்கராஜ்.

அத்தியாயம்-2

அண்ணாமலை பணிக்கு வந்து, தன்னுடன் பணிப்புரியும் அதிகாரிகள் முன் கேக்கை நீட்டினார்.
சிலருக்கு நேற்றே அண்ணாமலையின் மகள் பிறந்த நாளென்று அறிந்திருந்தனரே.

“ஏன் அண்ணாமலை… பொண்ணுக்கு இருபத்திரெண்டு வயசு இருக்குமா? மாப்பிள்ளை பார்க்கறியா?” என்று மருதமுத்து என்பவர் கேட்டார்.‌

“பார்க்கணும் மருதமுத்து, என் மனைவி வள்ளியும் நேத்தே சொன்னா, இனி தான் தெரிந்தவர்களிடம் சொல்லி வைக்கணும்” என்றார்.

“சரி சரி. நமக்கு தெரிந்த இடத்துல ஒரு பையன் இருக்கான். விவரம் என்னனு விசாரிக்கறேன். தோதுபட்டா உன்னிடம் சொல்லறேன்.” என்று கூற ஆகட்டும் என்று தலையாட்டினார்.

அண்ணாமலை அருகே, அப்பொழுது மிடுக்கான தோற்றத்தோடு, “சார் இங்க கேண்டீன் எந்த பக்கம்” என்று கேட்க, அண்ணாமலை கவனிக்காமல் “நீங்களும் கேக் எடுத்துக்கோங்க” என்று வார்த்தை உதிர்த்து நீட்டினார்.‌

எதிரே இருந்தவன் பேசவும் தான் மருதமுத்துவிடம் பேசிக்கொண்டே தன்னோடு வேலை செய்யும் காலலதிகாரிக்கு பதில் ஒர் இளைஞனிடம் கேக்கை கொடுப்பதை கவனித்தார்.

அவனுமே மறுக்காமல், “தேங்க்யூ என்ன ஸ்பெஷல் அங்கிள்” என்று எடுத்து கொள்ள, அண்ணாமலையும், “என் பொண்ணு பிறந்த நாள் தம்பி” என்றவர் கேண்டீன் செல்லும் வழியையும் கூறினார்.

“வாவ் பெர்த்டேவா? அவங்க கனவுக்கு எந்த தடங்கலும் இல்லாம சந்தோஷமா இருக்கணும்” என்று நன்றி கூறி அகன்றான் ஹர்ஷவர்தன்.‌ நம் கதையின் நாயகன்.

அண்ணாமலை அங்கிருந்து செல்பவனை நிதானமாய் கவனித்தார். தோற்றம் என்னவோ வெளிநாட்டுக்காரன் என்று பறைச்சாற்றியது. ‘இந்த ஊர் இல்லைனு பார்க்கறப்ப தெரியுது. ஆனா தமிழ் நல்லா உச்சரிக்கின்றார்.’ என்று தனது பணியை கவனிக்க ஆரம்பித்தார்.

நம் நாயகன் ஹர்ஷவர்தன் என்ற ஹர்ஷா கேண்டீன் வந்து, தனது நண்பன் ராம்கி என்பவனுக்கு போனில் அழைத்தான்.

“எங்கடா இருக்க?” என்று கேட்டதும், “இங்க தான் ரெஸ்ட் ரூம்ல” என்று, மாறிமாறி அவரவர் இடத்தை கேட்டுக் கொண்டனர்.

நாயகன் ஹர்ஷாவுக்கு இந்தியா முற்றிலும் புதிது.
தமிழ்நாட்டை சேர்ந்த தாமோதரன் என்ற தந்தைக்கும், ஆஸ்திரேலியாவில் நான்சி என்ற தாயுக்கும், பிறந்த ஆஸ்திரேலிய சிட்டிசன்.

பிறந்தது வளர்ந்தது எல்லாமே ஆஸ்திரேலியா என்றாலும் தமிழ் சரளமாக பேச தெரியும். தந்தை தாமோதரனின் பயிற்சி அப்படி.

இங்கு உறவுகள் யாருமில்லை, ஆனால் தன்னுடன் ஆஸ்திரேலியாவில் படித்த நண்பன் ராம்கியின் வீட்டுக்கு வந்தான். ஒரு மாதம் இருந்துவிட்டு, இதோ சென்னையில் நடக்கப்போகும் கலைநிகழ்ச்சியை கடைசியாக காணவும், அதன் பின் இன்றிரவே திரும்பி செல்வதாக இருக்க, இங்கே வந்தான்.

நண்பனுக்குமே மதுரை பக்கம் ஊர். இன்றைய கலைநிகழ்ச்சியில் கலந்துக்கொள்ளவே இரவு வந்திருந்தனர்.

அதனால் தான் அதிகாலை நேரு ஸ்டேடியத்தில் கேண்டீனை தேடி நிற்கின்றான் ஹர்ஷா.

“எங்கடா விட்டுட்டு போன?” என்றான் ஹார்ஷா.

நண்பன் ராம்கியோ ”ரெஸ்ட் ரூம் போறேன்னு சொல்லிட்டு தானே டா வந்தேன்.” என்று இருவருக்கும் காபி கேட்டு வாங்கி தொண்டையை நனைத்தனர்.

“இதென்னடா கையில” என்று கைகடிகாரத்தில் கேக்கின் க்ரீம் ஒட்டியிருக்க, “ஒரு போலீஸ் அங்கிளோட பொண்ணுக்கு பெர்த்டேவாம், கேக் தந்தார். தேங்க் பண்ணி சாப்பிட்டேன். அதுன்னு நினைக்கிறேன்” என்றவன் க்ரீமை கைக்குட்டையில் துடைத்தான்.

“என்னது போலீஸேவா? டேய்… பார்த்து டா” என்று தள்ளிக்கொண்டு வெளியே சென்றான் ராம்கி.

மதுரையிலிருந்து வந்ததால் அருகேயிருந்த ஹோட்டலில் ரூம் புக் செய்துவிட்டு குளித்து முடித்து முதுகுப்பையோடு வெக்கெட் செய்து இங்கு வந்திருந்தனர்.

“ஈவினிங் நாலு மணி ஷோவுக்கு இப்பவே வந்துட்டோம். பச்.” என்று சலிப்படைய, “டேய்… நாலு மணின்னு லேட்டா வரமுடியாது. பத்து மணியிலிருந்தே ஏதேதோ கலை நிகழ்ச்சி நடக்குமாம். பார்த்தல்ல இப்பவே போலீஸ் கூட்டத்தை. அதனால இரண்டு மணிக்கு முன்னே இங்க வந்துடணும். இன்னிக்கு முழுக்க விழாக்கோலம் தான் ” என்றான் ராம்கி.‌ இந்த நேரத்திலேயே வெளியூரிலிருந்து வந்த இளைஞர்கள் அங்கும் இங்கும் உலாத்தினார்கள்.

“சரி வா, வெளியவே சாப்பிட்டு வந்துடலாம். இங்க பீட்சா, பர்கர், கட்லட் இப்படி தான் இருக்கு. எனக்கு உங்க ஊரு சாப்பாடு வேண்டும்” என்று ஹர்ஷா வருந்தினான்.

“இங்கவொரு அடையார் ஆனந்தபவன் இருப்பதா, நம்ம கூகுள் ஆண்டவர் சொல்றார். வா அங்க போயிட்டு வந்துடலாம். நீ விரும்பிய முறுகல் தோசை இட்லி, வித் மூன்று வித சட்னி அங்கயிருக்கும்” என்று இழுத்து சென்றான் ராம்கி.

—

பிறந்த நாளுக்குரிய பெண் துஷாரா காலையிலிருந்து பரபரப்பாய் மாறினாள்.

தந்தை வாங்கி தந்த புத்தாடை அணிந்து, அன்னையோடு கோவிலுக்கு சென்று வந்தாள்.

துஷாராவுக்கு பிடிக்குமென்று மதியம் பன்னீர் புலாவ் செய்யப்பட்டது‌.

நான்கு மணிக்கு விழா, அதற்கான நுழைவு டிக்கெட் இருக்க. துஷாரா, அன்னை வள்ளி இருவரும் சாப்பிட்டு முன்னதாகவே போகலாமென்று இரண்டு மணிக்கே வந்தனர்.
அப்படி வரவும் தந்தைக்கும் சேர்த்தே உணவை கொண்டு வந்து தந்தாள்.

என்ன தான் கூட்டம் இருந்தாலும் தெரிந்தவர்கள் கொஞ்சம் பேர் இருந்தால் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் அல்லவா?! அப்படி தான் துஷாராவுக்கு இருந்தது.

தந்தையிடம் உணவை கொடுத்துவிட்டு தங்கள் உள்ளே செல்வதாக கூறினாள்.

மகளிடம் ”அடிக்கடி வந்து பார்க்கறேன்மா. அப்படி வரமுடியலைன்னா கோபிக்கக்கூடாது.” என்று முன்னெச்சரிக்கையாக உரைத்தார்.

இது தான் அண்ணாமலை. தன் பொறுப்பை சம்பந்தப்பட்டவரிடம் கூறுவார். அவரால் செய்ய முடியாது, தவிர்க்கப்பட வேண்டிய சூழ்நிலை அமைந்தால் அதையும் தெள்ளத்தெளிவாக உரைத்திடுவார்.

“சரிப்பா.” என்று மகள் புன்னகை முகமாக கூறவும் வழியனுப்பி வைத்தார்.

மகளை பார்த்தவாரே நடந்தவர் முன்னாலிருந்த ஹர்ஷாவை மோதினார்.

“சாரி தம்பி” என்று அண்ணாமலை பதற, போலீஸ் என்றதும், ராம்கி “சாரி சார் சாரி சார்” என்றான்.

ஹர்ஷாவோ “இட்ஸ் ஓகே அங்கிள். பார்க்காம தானே வந்திங்க.” என்று இனிமையாக பேசி கடந்தான்.

‘இந்த முகத்தை எங்கேயோ பார்த்தது போல இருக்க, அண்ணாமலை யோசிக்க, “என்னடா தெரிந்தவர் மாதிரி பதில் தர்ற? அவர் போலீஸ் டா.” என்றான் ராம்கி.

“மார்னிங் கேக் கொடுத்த போலீஸ் அங்கிள் டா. தெரிந்தவர் தான் பிசியா வேலையில் இருப்பார். தெரியாம இடிச்சிட்டார்.” என்று பேசி சென்றான்.
‘ஆஹ்ன் அந்த தம்பி. அதான் தெரிந்த முகமா தோன்றியிருக்கு’ என்று அண்ணாமலையும் அவருக்கு நிற்க கூறிய இடத்தில் வந்தார். இன்று முழுவதும் நிற்க வேண்டும் என்பது எழுதப்படாத விதியாயிற்றே.

நேரங்கள் கடக்க ஒவ்வொரு பிரபலமானவர்கள் வரும் பொழுதும் சப்தம் காதை கிழித்தது.
இதில் பிரபல நடிகை நடிகர்கள் சிலர், டான்ஸ் ஆடும் போது விசில் சத்தமும் அரங்கத்தை அதிர வைத்தது. ஆங்காங்கே இருந்த ஸ்பீக்கரில் பாடல் வேறு ‘டாம்டூம்’ என்று ஒலித்தது.

“அம்மாடி என்ன இவ்வளோ கூட்டம்” என்று வள்ளி வாயை பிளக்க, துஷாராவோ, “ரைட் சைட் ஸ்டார் கட்டியிருக்கு தெரியுதா? அங்க பக்கத்துல மூனாவது ரோல நான் இருக்கேன் நளினி” என்று தோழிக்கு தான் இருக்கும் இடத்தை தெரிவித்தாள்.

“அய்யோ… நீ எங்கன்னு அப்பவும் தெரியலைப்பா கொஞ்சம் எழுந்து நில்லேன்” என்று நளினி கூற, “நான் எழுந்து தான் இருக்கேன்” என்று துஷாரா பல்லைக்கடித்து கூறினாள்.

“வேற அடையாளம் சொல்லுடி” என்று நளினி பாவமாய் கேட்க, “எக்ஸ்கியூஸ் மீ” என்று ஹர்ஷா முன்னே நின்று பேச, அவனது நிறத்தை வைத்து “நளினி என் பக்கத்துல ஒரு பாரின் ஆளு, நல்லா உயராம நிற்கிறான். பேஸ் கூட நல்லா ரெட்டிஷா தக்காளி மாதிரி” என்று அவனை வைத்தே அடையாளம் கூற, “ஆஹ்… பார்த்துட்டேன் துஷாரா இதோ வந்துடறேன்” என்று அணைத்தாள் நளினி.

“எருமை எருமை என்னை அவளுக்கு அடையாளம் தெரியலையாம். இந்த ‘லேம்போஸ்ட்’ வச்சி டக்குன்னு வர்றா” என்று ஹர்ஷாவுக்கு தமிழ் தெரியாதென்ற நினைப்பில் புலம்பினாள்.

“ஹல்ல்ல்லலோ.. என்ன ‘லேம்போஸ்டா?’ முதல்ல காலை மிதிச்ச, சரி கூட்டத்துல தெரியாம பட்டிருக்கும் காலை எடுக்க சொல்ல வந்தா. என்னையே ‘லேம்ப்போஸ்ட்’னு சொல்லற, சாரி கேளு” என்றான் அதிகாரமாய்.

“அச்சோ தமிழ் தெரியும் போலயே‌” என்று துஷாரா அவள் தலையிலேயே அடிக்க, “தமிழும் தெரியும் இங்கிலிஷும் தெரியும்.” என்றான் அதட்டலாய் ஹர்ஷா.

“என்ன தம்பி சத்தம்? துஷாரா என்ன சண்டை” என்று வள்ளி கேட்க, நளினியோ “ஹாய்…. துஷாரா பிரெண்டா நீங்க” என்று ஹர்ஷாவின் கையை குலுக்கினாள்‌.

ஹர்ஷாவும் இயல்பாய் கைகுலுக்க தந்துவிட்டு, “நான் அவங்க பிரெண்ட் இல்லைங்க” என்றான்.

“ஓ… அப்ப வுட்பியா? ஏ… துஷாரா அம்மா மாப்பிள்ளை பார்க்க போறாங்கனு பேசியதா போன்ல சொன்ன. இவரு தானா?” என்று கேட்டாள்.

வார்த்தைகள் வேறு கோணத்தில் பயணிக்க, வள்ளி உடனடியாக “நளினி அதெல்லாம் இல்லைம்மா. அந்த தம்பி விழாவை பார்க்க வந்தவர். லூசு தனமாக பேசாத. கோவிச்சுக்காதிங்க தம்பி. துஷாரா மன்னிப்பு கேளு” என்று கூற, துஷாரா வீம்பு கொண்டவளாய் திரும்பிக்கொண்டாள்.

“சொல்லறேன்ல” என்று அன்னை அதட்ட, “என்‌ பெர்த்டே அதுவுமா யாரிடமும் சாரி கேட்க மாட்டேன்” என்று பிடிவாதம் பிடித்தாள் மகள்.

மகளுக்காக வள்ளி “மன்னிச்சிடுங்க தம்பி ‘லேம்போஸ்ட்’னு சொன்னது தப்பு தான். அவ வாயிருக்கே… போறயிடத்துலயும் இப்படி தான் மல்லுக்கு நிற்பானு ஜோசியக்காரன் சொன்னான். இப்பவே பார்க்கறவங்களோட சண்டை பிடிக்கா. அவளுக்காக நான் மன்னிப்பு கேட்கறேன் தம்பி” என்றார்.

ஒரு ஆணை இப்படி ‘லேம்போஸ்ட்’ என்று அடையாளம் காட்டி பேசுவது தவறு தானே?! இதே ஒரு பெண்ணை, ஒரு ஆண் ‘கத்திரிக்கா’, ‘கருப்பி’, ‘வெள்ளை பூனை’, என்று அடையாளப்படுத்தி பேசினால் தவறு என்போம்.

அதே தவறை தன் மகள் ஒரு ஆணை பார்த்து ‘தக்காளி நிறம்’ என்று பேசினாலும் தவறு தானே.?!

“அய்யோ ஆன்ட்டி மன்னிப்பு எல்லாம் வேண்டாம். உங்க பொண்ணு, இன்னமும் என் காலை மிதிச்சிட்டு இருக்காங்க. காலை மட்டும் எடுக்க சொல்லுங்க அதுவே போதும்” என்றதும் துஷாரா திடுக்கென குனிந்து காலை எடுத்தாள்.

“தேங்க்காட்” என்ற ஹர்ஷா குனிந்து பார்க்க, பின்னால் இருந்த ரசிகர்களோ சினிமா நடிகை விருஷா ஆடுவதை காண முடியாத ஏக்கத்தில் “ஒன்னு உட்காருங்க இல்லை தள்ளி போங்க மறைக்குது” என்று கத்தினார்கள்.

ஹர்ஷா சட்டென அமர்த்தான். துஷாராவுமே பக்கத்து இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டாள். நளினியோ அவளருகே அமர, அதன் பின் பிரச்சனையில்லை என்றதும் வள்ளி அமர்ந்தார்.

ஹர்ஷாவோ ‘இங்க ஒரு கலவரமே நடக்கு, கூட வந்த ஜீவன் எங்கே?’ என்று அவனுக்கு பக்கத்தில் திரும்ப, நண்பன் ராம்கியோ, வெள்ளித்திரை நடிகை விருஷாவின் நடனத்தை ஜொள்ளு விட்டுக்கொண்டு கண்டுகளித்தான்.

‘உலகமே இடிஞ்சாலும் தெரியாது. நான் கால்ல மிதிவாங்கினா கவனிப்பானா?’ என்று வலது பக்கம் பார்வையிட, துஷாராவோ “அசிங்கமா போச்சு. எல்லாம் உன்னால நளினி. இதுல ‘வுட்பி’யானு கேட்கற. இந்த மாதிரி பொது இடத்துல பார்க்கறப்ப யோசித்து பேச மாட்ட. தெரிந்தவனா தெரியாதவனானு என்னிடம் கேட்காம இஷ்டத்துக்கு பேசியிருக்க” என்று தோழியை கடிந்தாள்.

ஹர்ஷாவோ ‘பெர்த்டே பேபிக்கு டிஸ்அப்பாயின்மெண்ட் ஆக்கிட்டோமே‌’ என ஹர்ஷா கவலைக் கொண்டான். இன்னிக்கு என்ன ஒரே பிறந்த நாள் ஆட்களையா சந்திக்கறேன். காலையில் போலீஸ் ஒருத்தர் கேக் தந்தார். இப்ப இந்த பொண்ணுக்கும் பிறந்த நாள் போலயே. ஒரு விஷ் பண்ணலாமா?’ என்று பெண்ணவளை பார்வையிட, துஷாராவோ தலைக்குனிந்து வருந்தினாள்.

-தொடரும்.
-Praveen Thangaraj

keep supporting Thank u Friends.

அத்தியாயம் -1

    இளஞ்சிவப்பு நிற ‘ஸ்கூட்டி’யில் புயலாய் வந்தாள் துஷாரா. அவள் வருகை அறிந்ததாலோ என்னவோ, வீட்டின் வெளிவாசல் கதவுத்திறந்திருக்க, ‘சர்ரென்று’ ‘ஸ்கூட்டி’யை, வீட்டு ‘காம்பவுண்ட்’டிற்குள், எப்பொழுதும் நிறுத்தும் இடத்தில், அவசர அவசரமாய் நிறுத்திவிட்டு, வீட்டின்‌ ஹாலுக்குள் நுழைந்தாள் கல்லூரி பாவை.

  அவ்விடத்தில் ஊதுபத்தி வாசமும்,  தோட்டத்தில் அன்று மலர்ந்த பன்னீர் ரோஜாவின் மணமும், தெய்வீக மணத்தை பரப்பியது.  
இறைவனுக்கு பூஜிக்க காமாட்சிவிளக்கு சுடர்விட்டு ஒளிர்ந்திருக்க, ஹாலிலிருந்த தொலைக்காட்சியில் கந்தசஷ்டிகவச வரிகள் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆறுமுகமும் அணிமுடி ஆறும்
நீறிடு நெற்றியில் நீண்டபுருவமும்
பன்னிரு கண்ணும் பவளச்செவ்வாயும்
நன்னெறி நெற்றியில் நவமணிச்சுட்டியும்
ஈராறு செவியில் இலகுகுண்டலமும்
ஆறிருதிண் புயத்தழகிய மார்பில்
பல்பூஷணமும் பதக்கமும் தரித்து
நன்மணி பூண்ட நவரத்ன

அவ்வரிகளை கேட்க, ஆலயத்தினுள் இருக்கும் உணர்வை தந்தது. ஆனால் ‘டிவி ரிமோட்’டை எடுத்து செய்தி சேனலை மாற்றினாள் அவள்.

  செய்தி அலைவரிசையில், ‘நாளைக்கு நேரு ஸ்டேடியம்ல நடக்கப்போற மாபெரும் தென்னிந்திய விருதுகள் வழங்கும் விழா நடைபெறுகிறது. இதுல பல்வேறு துறையில் இருக்கறவங்களுக்கும் விருதுகள் வழங்கப்படுது. அதில் முக்கியமா கலை நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க, முன்னனி நடிகை நடிகர்கள் வரப்போவதால் இங்க அதிகபட்ச கூட்ட நெரிசல் இருக்கு. இப்பவே இங்கிருக்கும் லாட்ஜ் ரூம்ல, ரூம்ஸ் எல்லாமே புக்கிங். பாதிக்கு மேல் ஊர்லயிருந்து வந்த இளைஞர்கள் கிடைக்குற இடத்துல தூங்கிட்டு இருக்காங்க.
  ரொம்ப ஆர்வமா இருக்கு. இந்த கூட்டத்தை அடக்க, திருட்டு பயத்தை தவிர்க்க நிறைய நிறைய போலீஸ் அதிகாரிகள் நிற்கறாங்க. கனிவான போலீஸ் மக்களுக்கு உதவிகள் கூட செய்யறாங்க.” என்று வரிசையாக நேரலையை காட்ட, அங்கே அவள் எதிர்பார்த்த போலீஸ் அதிகாரியும் இருந்தார்.

  “இப்ப எதுக்குடி கந்த சஷ்டி கவசத்தை மாத்தின?” என்று பாடலை கேட்டுக்கொண்டே, குலோப் ஜாமூனை தயாரித்த வள்ளி, ஜல்லி கரண்டியோடு ஹாலுக்கு வந்தார்.

    “சாமி ரொம்ப முக்கியம். நீங்க இந்த சாமி பூஜைனு இதை கட்டிட்டே அழுங்க. அவரு கடமை வேலைனு அதை கட்டிட்டு அழுவட்டும். நான் இங்க தனியா புலம்பிட்டு இருக்கேன்.” என்று கோபமாக அறைக்குள் சென்று கதவடைத்தாள்.

   “என்னவாம் இவளுக்கு?” என்று டிவியை காணும் நேரம் நேரடி அலைவரிசையாக தொகுப்பாளர் பேசுவது இன்னமும் ஒளிப்பரப்பாக, அதில் இருந்தவரை கண்டு, “துஷாரா உங்கப்பா டிவில வர்றார் டி” என்று கூப்பிட்டார்.

அடுத்த நொடியே “அச்சோ… இந்த மனுஷனுக்கு இங்க வேலையை போட்டுட்டாங்க. அப்ப நாளைக்கு இவ பிறந்தநாளுக்கு வரமாட்டாரா?” என்று உரைத்துவிட்டு ‘அட அதுக்கு தான் இந்த குதிகுதிக்கறாளா?’ என்று வேகமாய் சமையலறைக்கே சென்றார்.

  துஷாராவுக்கு நாளை பிறந்த நாள். தந்தை தன் பிறந்த நாளுக்கு, ஹோட்டல் அழைத்து சென்று, சினிமா படத்திற்கு குடும்பமாய் செல்வதாக, இன்று காலை வாக்கு தந்தார்.

  இன்றோ தன் தோழி வந்து ‘உங்கப்பாவுக்கும் எங்கப்பாவுக்கும் நேரு ஸ்டேடியத்தில் டூயூட்டி போட்டுயிருக்காங்க. சினிமா நடிகர் நடிகைகளுக்கு பாதுகாப்பா அங்கயும் இங்கேயும் அலைவாங்க. உன் பிறந்த நாள்ல இந்தமுறை உங்கம்மாவோட கோவில்ல மட்டும் தனியா கொண்டாட போற” என்று நளினி ஏற்றிவிட்டாள்.
   துஷாரா தந்தை அண்ணாமலையோடு தான் நளினி தந்தை ராமுவும் வேலை பார்ப்பதால் அவளுக்கு சற்று முன் இந்த தகவல் தெரிந்தது. அதோடு நேரடி ஒலிபரப்பில் அண்ணாமலை நுழைவுவாயிலில் நிற்பது தெரிய அதையும் கூறினாள். போனில் நெட் இருந்தும் அதில் பார்க்காமல், நேராக வீட்டிற்கு வந்ததும் டிவியில் தந்தையை கண்டு கொதித்துவிட்டாள்.

   துஷாராவுக்கு கடந்த முறையும் இதே பிரச்சனை, ஆசையாக தாய் தந்தையோடு தன் பிறந்த நாள் கொண்டாட்டத்திற்காக ஓடிவந்தவளுக்கு யாரோ தற்கொலை செய்து விட்டதால் விசாரணைக்கு துணைக்கு அழைத்து சென்று விட்டார் மேலதிகாரி.  
 
  இந்த முறை வாக்கு தந்தும், மீண்டும் ஏமாற்றம்.
   முகம் கூட கழுவாமல் மெத்தையில் படுத்து தலயணையை கண்ணீரால் நனைத்தாள்.
  அவள் ஒன்றும் சிறுபிள்ளை இல்லை. ஆனாலும் உள்ளத்தில் சிறு கவலை படர்ந்துவிட்டது. வீட்டுக்கு ஒரே குழந்தை அதிலும் செல்லமாக வளர்த்த தந்தை தோளிலேயே இருக்க, இப்படிப்பட்ட சாதாரண ஆசை கூட பெருத்த ஏமாற்றத்தை தந்து விடுகின்றது.

  வள்ளி கதவை திறந்து, “துஷாரா… உனக்கு பிடிச்ச ஜாமூன் செய்திருக்கேன். நல்லா ஜீரால ஊறியிருக்கா பாரு?” என்று வாயில் ஊட்டிவிட செல்ல, “எனக்கு ஒன்னும் வேண்டாம்.” என்று முகம் திருப்பி கொண்டாள்.

  “இப்ப தாண்டி அம்மா கையால ஊட்டி சாப்பிட முடியும்‌. அடுத்தவருஷம் கல்யாணமாகி புருஷன் வீட்டுக்கு போயிட்டா இப்படி அம்மா கையால ஊட்டிவிட முடியாது.” என்று கூறவும், “ஆஹ்… நீங்க கஷ்டப்படுத்தறதுக்கு நானே கல்யாணம் பண்ணி புருஷன் வீடே கதின்னு இருக்க போறேன். அப்ப தெரியும். உங்க புருஷனுக்கு… ரிட்டயர்மெண்ட் வாங்கிட்டு பொண்ணு கூட இருக்க முடியலையேனு அழுவார்.” என்று அழுகையை அடக்கி அன்னையிடம் பேசினாள்.

“பார்டா… ‘கல்யாணமா ஏன்மா இப்படி பேசறேன்’னு வாயில வரலை. அப்ப அப்பாவிடம் சொல்லி, மாப்பிள்ளை பார்த்துடலாமா இந்த வருஷம்” என்று வள்ளி கிண்டலாய் கேட்டார்.

”ம்கூம், சும்மாயிருக்க மாட்டிங்க. என்னை துரத்தி விடாதிங்க.” என்று பௌலில் உள்ள இனிப்பை சுவைத்தாள்.

   லேசாக கண்ணீர் அரும்பிட, வள்ளி துடைத்து விட்டார்.

  அண்ணாமலை போனில் மகளை அழைத்திட, அவளோ கத்தரித்து முடித்தாள்.

இரவு தந்தையின்றி சாப்பிடும் போது வள்ளி போனில் அண்ணாமலை அழைத்து, மகள் சாப்பிட்டாளா இல்லையா என்று அறிந்து கொள்ள, ‘இதுக்கு ஒன்னும் குறைச்சலில்லை’ என்று முனங்கினாள் துஷாரா.

  வள்ளியிடம் “நைட் எப்படியும் வந்துடுவேன்‌ முதல் வாழ்த்து என்னுடையது தான்” என்று அவர் போனில் சொல்ல, “நான் நம்பிட்டேன்” என்று ஸ்பீக்கரில் இருந்ததால் உரைத்தாள் துஷாரா.

   “அப்பாவும் பொண்ணும் என்னவோ பண்ணி தொலைங்க, ஏங்க…. நைட் வந்துடுங்க” என்று அணைத்தார் வள்ளி.

  “அவர் வருவார்னு நம்பறிங்க பாருங்க” என்று துஷாரா சலித்துக் கொண்டாள்.
  துஷாரா சாப்பிட்டு உறங்க முயன்றாள்.

   வள்ளியோ, ஹாலுக்கும் அறைக்கும் நடந்துக் கொண்டிருந்தார்.

அண்ணாமலை சொன்னதை போல பதினொன்று இருபத்திரண்டு மணிக்கு கதவை தட்டினார்.

  உதட்டில் கையை வைத்து அமைதிக்காத்திட கூறினார்.

  வள்ளியோ “ஆமா..‌ உங்க பொண்ணு தூங்கி ஒருமணி நேரத்துக்கு மேல ஆச்சு.” என்று கூறினார்.

  அண்ணாமலை மெதுவாக முகம் கைகால் அலம்பி குளித்து முடித்து வர, அதற்குள் வள்ளி பாலும் பிரட்டும் எடுத்து வந்தார். 

  “என்னங்க மறுபடியும் போலீஸ் டிரஸ்?” என்று அவர் உடையை பார்த்து கேட்டு முடிக்க, “பர்மிஷன் போட்டுட்டு வந்திருக்கேன் வள்ளி. பொண்ணுக்கு நேர்ல பிறந்த நாள் வாழ்த்து கூறி, கேக் கட் பண்ணி, மகளோட செல்ஃபி போட்டோஸ் எல்லாம் எடுத்துட்டு, கிளம்பணும்.

  டிவில பார்த்தல்ல… நிறைய போலீஸ் குமிச்சிருக்காங்க. அதோட முதல்வர் வேற குறிப்பிட்ட நேரத்துல வந்துட்டு போறார். பலத்த பாதுகாப்பு ஏற்பாடு இருக்கு. அதனால் தான் என்னையும் ராமுவையும் திடீருனு வரசொல்லிட்டார். நமக்கு மேல் அதிகாரிங்க வேலை சொல்லுறப்ப கேட்டு தானே ஆகணும்.” என்று மணியை பார்க்க பதினொன்று நாற்பத்தியந்து காட்டியது.

மகளின் சிகையை  வருடி, “பொண்ணோட சின்ன சின்ன ஆசையை கூட நிறைவேத்த முடியலை.” என்று மகளையே ஆசைதீர கனிவாய் பார்த்தார்.

  அவருக்கு மகளின் முகத்தை பார்த்தால் கூட பசி தூக்கம் மறந்துவிடும். ஏன் உலகமே மறந்து விடுவார்.

   “போதும் மகளை ரசிச்சது. இப்ப எழுப்பலை. அடுத்து போன்ல அவ பிரெண்ட்ஸுங்க கால்  பண்ணிடுவாளுங்க” என்று மகளை தட்டி எழுப்பினார் வள்ளி.

  “என்னம்மா?” என்று முகம் சுருங்கி எழுந்தவள் தந்தையை காணவும் ஆச்சரியமும், ஆனந்தமும் அடைந்தாள்.

  “துஷாரா குட்டிக்கு இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள்” என்று கூற, “அப்பா” என்று கட்டிக்கொண்டாள்.

ஆனந்தத்தில் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்த “எப்படி வந்திட்டிங்க. அங்க மேலதிகாரி விடமாட்டேங்கறார்னு சொல்லி என்னை சமாதானம் செய்விங்கனு பார்த்தேன்.” என்றாள்.

“முதல்ல கேக் கட் பண்ணுடி” என்று வள்ளி கூற, “ஆஹ்ஹா… கலர் டிரஸ்ல அப்பா இருக்கணும் எப்பபாரு போலீஸ் டிரஸ்.” என்றாள்‌ அங்கலாய்த்தாள்.

  “உங்கப்பா பர்மிஷன் கேட்டு வந்திருக்கார். விளையாடாதே” என்று வள்ளி கூற, மகள் தனக்கென வாங்கிய உடை அவளது மேஜை அருகேயிருக்க சட்டை மட்டும் எடுத்து மாற்றினார்.

  கால்சட்டை அதே காக்கிபேண்டில் இருக்க, பன்னிரெண்டு அடிக்கவும் மெழுகுவர்த்தி ஏற்றி, அதை ஊதி, கேக் கட் செய்யவும், தாய்வள்ளி, தந்தை அண்ணாமலையோடு துஷாரா மிக எளிமையாக இனிமையாக பிறந்தநாளை கொண்டாடினாள்.

தந்தை கூட இருப்பதே அவளுக்கு பேரானந்தம். அவர் நினைத்தது போலவே செல்ஃபியை எடுத்து தள்ளினாள். கேக்கை தாய் வள்ளி முகத்தில் பூசி விளையாடினாள். அண்ணாமலை மகளது விளையாட்டில் அகமகிழ்ந்தார்.

   வள்ளி மகளை துரத்த, துஷாரா தந்தை பின் மறைந்து ஆட்டம் காட்டினாள்.

இருபது நிமிடம் கழிய, போனில் வாட்ஸப்பில் வாழ்த்துகள் வழிந்தது. ஆனால் அவள் எடுத்து பார்க்கவில்லை. எல்லாம் நண்பர்கள் தானே பொறுமையாக காண்போம் என்றெண்ணினாள்.

   அண்ணாமலையோ பிறந்த நாள் பரிசாக “இந்தா மூன்று டிக்கெட் நீயும் நேரு ஸ்டூடியோவுக்கு வரலாம்.” என்று கொடுத்தார்.

  அந்த டிக்கெட்டின் விலை அதிகம். மகளோடு ஹோட்டலுக்கும், சினிமா படத்திற்கும் போக முடியாதென்று, இந்த டிக்கெட்டை கஷ்டப்பட்டு வாங்கி, மகளின் பிறந்த நாளில் சினிமாவில் நடித்தவர்களை காணவே தந்திருக்கின்றார்.

அவரும் நாளை அங்கே இருப்பதால் வாய்ப்பை அமைத்துக் கொண்டார்.

  “நான் டியூட்டில இருப்பதால் அங்க தான் இருப்பேன். நீ உன் அம்மாவோட, உன் பிரெண்ட் நளினியை கூட்டிட்டு அங்க வந்துடு‌. பிறந்த நாளுக்கு அப்பா உன்னோட இருந்த மாதிரி ஆகும். குடும்பமா வெளியே போன மாதிரியும் இருக்கும்” என்றதும் துஷாரா கண்ணீரோடு தந்தையை அணைத்து கொண்டாள்.
 
  “நான் நல்ல மகளா என்பது தெரியாது அப்பா. ஆனா நீங்க நல்ல அப்பா” என்று கூறினாள்.

   “யார் சொன்னா… நீயும் நல்ல மகள்‌. பிறந்த நாளும் அதுவுமா அழக்கூடாது. சரிம்மா அப்பா கிளம்பறேன். இன்வஸ்டிகேஷன்ல தான் என்னால திருடனை விரட்டி பிடிக்க முடியாது. தொப்பை சதி செய்யும்.  இது போல பாதுகாப்பு முறைமைகளுக்கு நான் நேரத்துக்கு வரலைன்னு அப்பறம் நடுவுல பர்மிஷன் கேட்டாலும் தரமாட்டார். நான் புறப்படறேன்” என்று மகளது ஆனந்தக்கண்ணீரை துடைத்து, மேல்சட்டையை மாற்றி காக்கி உடையை அணிந்தார்.

   துஷாரா தந்தையிடம் கேக்கை ஒரு பாக்ஸில் போட்டு மற்றவர்களுக்கும் கொடுத்து விட, மகள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, வள்ளியிடம் “கூட்டத்துல நடிகர் நடிகைகளை பார்க்கறேன்னு எம்மகளை கவனிக்காம இருந்துடாத” என்று அறிவுறுத்திச் சென்றார்.

   “உங்கப்பொண்ணு அங்க ஸ்டேடியத்துல நடிகன் ப்ரனித் இருக்கார், புது நடிகன் அம்ரிஷ்  இருக்கார்னு என்னை கழட்டி விட போறா. என்னவோ அவளை நான் கவனிக்காம இருக்கற மாதிரி” என்று வெள்ளித்திரை நடிகர்களை மகள் கவனித்து அம்மாவையே கவனிக்க மாட்டாள் என்று கூறவும் அண்ணாமலை சிரித்து, டாட்டா காட்டி இருசக்கர வாகனத்தில் புறப்பட்டார்.

  “என் புருஷன் சொன்னது மாதிரி வந்தாரா?” என்று வள்ளி மகளிடம் கேட்க, “எங்கப்பா… எனக்காக எங்கிருந்தாலும் வருவார்” என்று கர்வமாய் கூறினாள் மகள்.

  “சரி சரி அப்பாவிடம் கல்யாணத்துக்கு மாப்பிள்ளை பாருங்கன்னு சொல்லிடவா?” என்று கேட்டார் வள்ளி.

“பார்த்திங்களா… சந்தடி சாக்கில் என்னை அப்பாவிடமிருந்து பிரிக்கற வேலையை பார்க்கறிங்க. எனக்கு இப்ப கல்யாணம் வேண்டாம்.” என்றாள்.

  “உன்னை எல்லாம் அப்பா வேலையில் இருக்கும் போதே ஒருத்தனிடம் ஒப்படைக்கணும்னு நினைக்கறார்.” என்று வள்ளி உரைத்திட, “அதெல்லாம் அப்பா என்னிடம் சொல்லலை. என் ரியல் ஹீரோ வரவேண்டிய நேரத்துக்கு வருவான். அப்ப கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்‌. இப்ப அரியர் இல்லாம படிப்பை முடிக்கணும்” என்று அன்னையிடம் வாயாடினாள்.

  -தொடரும்.
பிரவீணா தங்கராஜ்

கதை வாசிக்கும் அன்பான ரீடர்ஸ் உங்க கருத்தை கமெண்ட்ஸ் பகுதியில் தட்டி விடுங்க. எனக்கு முகநூலிலா கருத்து வரவில்லை என்றால் அங்கே பகிர்வதை குறைத்து கொள்வேன். எல்லாரும் புதுக்கதை போடுங்கன்னு சொல்லறிங்க. கதை போட்டதும் வாசிக்க வர்றிங்க. பட் கமேண்ட்ஸ்… நீங்க நினைக்கறிங்கன்னு தெரிந்தா தானே அடுத்ததுடுத்த கதையில் நிறை குறையை நீக்கி, என்னால இன்னும் நல்லவிதமா யோசிக்க முடியும். அதனால் கருத்து முக்கியம் தட்டி விடுங்க.

 

அத்தியாயம்-25

தமிழ் ஏன் இப்படி பேசுகின்றானென்று மென்பனிக்கு புரியவில்லை.

வேதாந்த் அதன் காரணத்தை உடைத்தான்.

“மென்பனி தமிழ் ஒரு மாசம் முன்னவே இங்க வந்துட்டான். எங்க வீட்ல தான் இருந்தான்.” என்று உரைத்தான்.

“ஒரு மாசம் முன்னவேயா? அப்ப ஏன் என்னிடம் சொல்லலை. கொஞ்ச நேரம் முன்ன கூட கேட்டேன். அவன் போன் கூட பண்ணலைனு சொன்னிங்க?” என்று கேட்டவளிடம், சாக்ஷி “காரணமாக தான் மென்பனி” என்று கூறவும் தன் தோழிக்கும் தமிழ் பற்றி தெரிந்திருக்கின்றதே, ஏன் தன்னிடம் உரைக்கவில்லையென்ற அழுகை கோபமென உடைப்பெடுத்தது.

“மணமகன் ரூம்ல போய் பேசலாம். ஸ்டேஜ்ல வேண்டாம்” என்று அம்ரிஷ் கூற, “யா அம்ரிஷ் சொல்லறது சரி உள்ள போய் பேசலாம்” என்றதும் சாக்ஷி மென்பனியை அழைத்து செல்ல, குழப்பமாய் நடந்தாள்.

சஹானாவை மிருதுளா அழைத்து செல்ல, அம்ரிஷோ பின்னங்கழுத்தை தடவியபடி மிருதுளாவை நோக்கி பார்வையை செலுத்த, மிருதுளா ரயில்வண்டி ஓட்டமாக தோழியோடு ஓடிட துடித்தாள்.

மணமகன் அறைக்குள் வந்ததும், ஆதேஷ் கதவடைக்கும் நேரம், அவன் மாமனார் சுகுமாரோ “மாப்பிள்ளை பைனாப்பிள் ஜூஸ் ஐஸ்கட்டி போட்டுயிருக்கு” என்று கொடுக்க, அதை பெற்றுக் கொண்டவனாய் “தேங்க்ஸ் மாமா” என்று கதவை மூடினான்.

ஜூஸ் தட்டை மேஜையில் வைத்தான்.

“தமிழ் உங்களுக்கு என்னாச்சு?” என்று மென்பனி கேட்க, அங்கேயிருந்த மெத்தையில் அமர்ந்தவன் நிதானமாக இடது காலிலிருந்த, ‘பிளாஸ்டிக் ஆர்டிபிஷியல் லெக் சப்போர்ட்’ எடுத்தான்.

மென்பனி இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தியது போன்றதாக தவித்தாள்.

கால் முட்டிக்கு கீழ் பகுதி துண்டாகியிருந்தது. ஆர்டிபிஷியல் காலை வைத்திருப்பதை அறியவும் மென்பனி பேச்சற்று நின்றாள்.

தமிழ் அதற்கு மேல் பாவப்பட்ட ஜீவனாக இல்லாமல், தன் செயற்கை காலை மாட்டிக்கொண்டான். வேதாந்த் மருத்துவன் என்பதால் மடமடவென இந்த இடைப்பட்ட ஒரு மாதத்தில் செயற்கை காலுக்கு உண்டான சிகிச்சை எடுத்து முடித்திருந்தான்.

அங்கிருந்தவர்களில் யாருமே அதிர்ச்சியாகவில்லை. ஏற்கனவே தமிழ் நிலையை அறிந்திருப்பார்கள் போல.

இங்கு மென்பனிக்கு மட்டும் தான் தற்போது தமிழ் நிலவரம் அறிவதாக மற்றவர்களின் முகபாவணையில் புரிந்தது.

மென்பனி பின்னாடியே சென்று சுவரோடு சுவராக தட்டிநின்று, அப்படியே கீழே அமர்ந்து குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தாள்.

தமிழுக்கு அவள் அழுவதை காணும் சக்தியில்லை.

“டேய் வேதாந்த் அவங்களை தயவுசெய்து அழவேண்டாம்னு சொல்லுடா.” என்று கூற, “அழட்டும்டா” என்று வேதாந்த் கையை கட்டிக் கூறினான்.

“ஏங்கே பிரெண்டை அழவச்சி வேடிக்கை பார்க்கறிங்க. நீங்களாவது அழவேண்டாம்னு சொல்லுங்க” என்று சாக்ஷி மிருதுளா சஹானாவிடம் கூற, அவர்களுமே “அழட்டும் தமிழ் விடுங்க. மனசு ரிலாக்ஸ் ஆகும்.” என்று முடித்து கொண்டார்கள்.

தமிழுக்கே மனம் தாளாமல், “மென்பனி அழாதிங்க. உயிரோட தானே இருக்கேன். அதுக்கு சந்தோஷப்படலாமே. ஆர்டிபிஷியல் லெக் இருக்கு. ஐ மேனேஜ் இட்.” என்று கூற, அவளோ குலுங்கி அழுதாள்.

ஒரு கட்டத்தில் மனம் கேட்காமல், அவன் என்ன கூறினால் அவள் நிறுத்துவாளென்று அறிந்து “மென்பனி உங்க கதையை வாசித்தேன். கதையை கதையா பார்க்கறப்ப முடிவு நல்லாயிருக்கு.

ஆனா நிஜத்துல வேண்டுமின்னா அந்த நாயகியை வேறயாராவது கல்யாணம் பண்ணிக்கறதா இருக்கட்டும். அந்த நாயகன் தேடி அலைய வேண்டாம். கதை முடிவை மாத்தி எழுதிடுங்க” என்று கருத்து தெரிவிக்க, மென்பனி விளுக்கென்று நிமிர்ந்தாள்.

“யாரை கேட்டு என் கதைக்கு மாற்று முடிவு கொடுக்கறிங்க. அது என் கதை. அதுக்கு நான் தான் முடிவு எழுதுவேன். நீங்க கிடையாது.

ஒரு வாசகனா நீங்க எப்படி வேண்டுமென்றாலும் உங்க கற்பனையை வச்சிக்கோங்க. ஆனா என் கதையில ஒன்னு நாயகனோட சேருவா. இல்லைனா தனியா வாழ்ந்துப்பா. இன்னொரு சப்டூயூட் நாயகனாவோ, இன்ஸ்டண்ட் நாயகனையோ கொண்டு வரமாட்டேன்.

அந்த ஆர்மிமேனை தான் ரைட்டருக்கு கட்டிவைப்பேன். அந்த ஆர்மிமேனுக்கு ரைட்டரை பிடிக்கலைனா போகட்டும்.” என்று பேசவும் தோழிகள் மென்பனியை கட்டிபிடித்து கொண்டார்கள்.

லேசான கண்ணீர் எட்டிபார்க்க, தோழிகள் மென்பனியை ஆரத்தழுவினார்கள்.

வேதாந்த், ஆதேஷ், அம்ரிஷ், மூவரும் தமிழை பார்த்து முறுவலிட்டார்கள்.

வேதாந்தோ “நாங்க தான் சொன்னோமே, மென்பனி உன் காதலை ஏத்துப்பாடானு.” என்று தோளைத்தட்டினான்.

ஆதேஷோ, “நான் கூட முன்னவே சொன்னேன். டேய் அந்த ரைட்டரம்மா உன்னை ட்ரூவா லவ்ஸ் விடுது. நீ தான் பயப்படறனு” என்று கூற அம்ரிஷ் ஆதேஷ் தோளில் ஒரு அடிப்போட, “உண்மைடா. கமெண்ட்ஸ் செக்ஷன்ல ஒரு மெஸேஜ்ல இருபது முப்பது மெஸேஜ் பேசியிருந்தாங்க. ஒரு ஜோள்ளு ரீடர் கூட ‘மேம் தமிழிடம் மட்டும் பேசறிங்க. ரிப்ளை பண்ணறிங்க. எங்களுக்கு ரிப்ளை பண்ண மாட்டேங்கறிங்க. இன்பாக்ஸில வந்தா (பிளாக்)கருப்பிவிட்டுட்டிங்க. புதுபுது ஐடில வரவேண்டியதா இருக்கு’னு எவனோ ஒருத்தன் கேட்டிருந்தான்.” என்று பேச பேச, மென்பனியோ எழுந்தவள் கண்ணை துடைத்தாள்.

“இந்த வீக்கெண்ட் காதல் வாழ்க்கைக்கு எண்ட் போடுங்க. புதுசா கல்யாண வாழ்க்கையை தொடருவோம்.” என்று கூற தமிழோ “நான் காதலிக்கவேயில்லையே. அப்பறம் கல்யாணம் பண்ணறதாவும் சொல்லவேயில்லையே” என்று விளையாடினான்.

“ஆங்.. காதலிக்காம தான் மனசுல ஆசைவளர்த்திங்களா? என்னை பார்க்க முடியாம சங்கடப்பட்டிங்களா?

கொஞ்ச நேரம் முன்ன ‘டேய் அவளை அழவேண்டாம்னு சொல்லுடா’னு மாறி மாறி கெஞ்சிட்டு இருந்திங்க. எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. எங்கண்ணா அண்ணியை நானே கன்வின்ஸ் பண்ணிடறேன்.
என் மேரேஜிக்கான வேலை நீங்க மூன்று ஜோடியும் தான் நடத்தணும்” என்று கட்டளையிட்டாள்.

மிருதுளாவோ இடைப்புகுந்து “மூன்று ஜோடிலாம் இல்லை. இரண்டு தான். சும்மா என்னை மாட்டிவிடாதிங்க” என்று கூறி கதவுப்பக்கம் ஓடப்பார்க்க, “பிடிடா அவளை” என்று அம்ரிஷ் கதவுப்பக்கம் வந்து நின்றான்.

ஆதேஷ் அம்ரிஷிடம் “ஓகே மச்சி நாங்க மணமகள் ரூம்ல இருக்கோம். நாளைக்கு எனக்கு கல்யாணம் அதுக்குள்ள மணமகன் அறையை காலி பண்ணி தா. எங்க மாமானார் போட்ட ஜூஸ் வேஸ்டாக கூடாது. பிரெண்ட்ஸ் ஆளுக்கு ஒன்னு எடுத்துட்டு நடையை கட்டுவோம்.

அப்பறம் மென்பனி விரும்பியது மாதிரி இந்த வீக்எண்ட் தமிழ்-மென்பனி மேரேஜை ஜமாய்க்கிறோம். இல்லைனா இவன் அடிக்கடி யோசித்து எனக்கு கல்யாணம் வேண்டாம்டானு நம்ம உசுரை வாங்குவான்.

அதோட இரண்டு மாசம் கழிச்சி நம்ம டாக்டர் வேதாந்த்-டான்ஸர் சாக்ஷி கல்யாணத்தை நடத்தறோம்.

டேய் நடிகனே, நீ இப்ப பேசி புரியவைப்பியோ, நடிச்சி சாகடிப்பியோ கல்யாண தேதி முடிவெடுத்து டூயட் முடிச்சிட்டு வாடா. டூயட் மட்டும்” என்று கண்சிமிட்டி தங்கள் நண்பர்களை அழைத்து வெளியேறினார்கள்.

“வேதாந்த் அண்ணா, ஏ சாக்ஷி, சஹானா இதுக்காக தான் உன் கல்யாணத்துக்கு வரமாட்டேன்னு சொன்னேன். ஆதேஷ் ப்ளிஸ், தமிழ் அண்ணா நீங்களாவது காப்பாத்துங்க. அடியேய் ரைட்டரம்மா ட்விஸ்ட் வச்சிட்டு ஓடறியா?” என்று ஒவ்வொருத்தராய் வெளியேற, அவரை எல்லாம் உதவிக்கு கூப்பிட்டு திட்டியபடி மிருதுளா அங்கும் இங்கும் அம்ரிஷை தாண்டி செல்ல முடிவெடுத்தாள்.

அவனோ தன்னிரு கையால் அணைப்போட்டு அவளை கைதியாக்கியிருந்தான்.

“நான் போகணும் விடுங்க. என்னை போக விடலை கத்துவேன்” என்று மூச்சுவாங்க பேசினாள்.

“நீ கத்தறது என் காதுல பாட்டு பாடி வீணை மீட்டற மாதிரி இருக்கு. கத்து நல்லா கத்து.” என்றான் நாயகன் அம்ரிஷ்.

மிருதுளாவுக்கு தாமதமாக ‘இனி அம்ரிஷிடமிருந்து தப்பிக்க இயலாதென்ற உண்மை’ புரிந்தது.

“இப்படி செய்தா நாளைக்கு நடிகர் அம்ரிஷ் ஒரு பெண்ணை கட்டாயப்படுத்தி மிரட்டறார்னு மீடியாவுக்கு நியூஸ் போகும்” என்று மிரட்டினாள்.

அம்ரிஷ் நகைத்தபடி “சினிமாவுல இருக்கறவனுக்கு மீடியா நியூஸ் சூயிங்கம் மாதிரி, என்னை வச்சி எவ்ளோ தூரம் மக்கள் மென்னு, வதந்தி பரப்பி பேசறவரை பேசிட்டு அந்த நியூஸ்ல சுவை போனதும் துப்பிடுவாங்க. இஷா மேட்டர் மாதிரி. சோ ஐ டோண்ட் கேர் அபௌவுட் மை கேரியர்.” என்றான்.

“நான் உங்களுக்கு சூட்டபிள் இல்லை” என்று அவன் நெஞ்சு பட்டனை பார்த்து கூறினாள். அவனை ஏறெடுத்து பார்த்து கூற தயங்கினாள்.

மெதுவாக அவள் தாடையை நிமிர்த்தி அவன் கருவிழியை காணவைத்து, “எனக்கு சூட்டபிள் பொண்ணா இல்லையானு நான் சொல்லணும். யூ ஆர் தி ஃபெர்பெக்ட் மேட்ச் ஃபார் மீ” என்று இருவிழியை கலந்து பேசினான்.

கண்கள் இரண்டும் கலங்கி இருவிழிக்குள் கசிந்த காதலை க்ளிசரின் இல்லாமல் வெளியே கண்ணீராய் கொண்டுவர, மிருதுளா குலுங்கி அழுதாள்.

“பயமாயிருக்கு, என்னோட எதிர்காலம் நான் எதிர்பார்க்குற அன்பு கிடைக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. ஏமாற்றத்தை தாங்கிடக்கூடாது.” என்று குமறினாள்.

அம்ரிஷ் ஒரு வறட்சியான சிரிப்பை உதிர்த்து, “ஏமாற்றத்தை அனுபவிச்சவன் நான். அதே ஏமாற்றத்தை உனக்கு தரமாட்டேன். ஐ பிராமிஸ்.

நான் உங்கப்பா மாதிரி மோகத்துல லவ் பண்ணறேன்னு கண்ணை மூடிட்டு பேசலை மிருதுளா. ஐ பீல்ட்(felt) தட்.” என்று கண்கலங்கியவன் தன்னையே சமன் செய்து, அவள் கையை பற்றி அங்கிருந்த மெத்தையில் அமர வைத்தான். தந்தையை வைத்து பேசியதை தோழிகள் உரைத்திருக்க வேண்டுமென்று புரிந்தது.

“நான் இதுவரை படத்துல ஹீரோயினுக்கு பிரப்போஸ் பண்ணிருக்கேன். படத்துல நடிப்புக்காக கிஸ் பண்ணிருக்கேன்.

ரொம்ப க்ளோஸான சீன்ல இதே போல பெட்ரூம், பாத்டப் சீன்ல கூட கட்டிபிடிச்சி புரண்டுயிருக்கேன்.” என்றதும் மிருதுளா அம்ரிஷ் முகம் காண தயங்கி குனிய, அவள் தாடையை நிமிர்த்தி, “அதெல்லாம் நடக்கும் போது என் முன்ன கேமிரா இருக்கும்.

என்னை சுத்தி டேரக்டர், அசிஸ்டண்ட்-டேரக்டர், கேமிராமேன், அசிஸ்டன்ட்-கேமிராமேன், என்னை மாதிரியே நடிகர்-நடிகைகள், கோ-ஆர்டிஸ்ட்கள், டான்ஸர், டான்ஸர் குரூப், மேக்கப்மேன், அசிஸ்டெண்ட் மேக்கப்மேன், செட் போடுற ஒர்க்கர், அங்க வேலை செய்யறவங்களுக்கு லஞ்ச் டீ டெலிவெரி பண்ணற பாய்ஸ், சம்டைம் அவுட்டோர் சூட்டிங் என்றால் பேன்ஸ், பீப்பிள், பவுன்சர் இன்னும் யார் யாரோ இருப்பாங்க.

இவங்க யாரும் இல்லாத நேரமா இஷா என்னோட நடிச்சிட்டு போயிட்டா. அவ்ளோ தான்.

நான் அவ எழுதின திரைக்கதையில, நான் ஒரு ஏமாளினு தெரியாமலே நடிச்சி வாழ்ந்திருக்கேன்.

சில நேரம் ரசிகர்கள் சொல்வாங்களே. நடிப்பு மாதிரியே தெரியலை. ரியலா இருந்துச்சுனு.

ஆனா இங்க, என் ரியல் லைப், நடிப்பா போயிடுச்சு மிருதுளா.

அதை மறந்துட்டேன் உன்னை விரும்ப ஆரம்பிச்சதுலயிருந்து. அந்த கேரக்டர் எனக்கு பிடிக்கலை. எனக்கு உன் கணவனா இருக்க தான் பிடிக்குது.

இப்ப உன்னோட வாழ்க்கை முழுக்க நடிக்காம வாழணும்னு ஆசைப்படறேன்.

ஏமாற்றத்தை உள்வாங்கியதால உனக்கு நிச்சயமா ஏமாற்றம் தரமாட்டேன் மிருது. என்னை ஏத்துக்கோ.” என்று வலியோடு உரைத்தான்.

மிருதுளாவோ, அவன் விழிநீரை கண்டு நெஞ்சு விம்ம அழுதவள், அம்ரிஷை இறுக அணைத்து கொண்டாள்.

அம்ரிஷும் கட்டிக்கொண்டு சத்தமின்றி கண்ணீர் மடையை விடுவித்து இதயத்தில் அழுத்தம் கொண்ட பாரத்தை கரைத்தான்.

“மிருதுளா ராஜபாண்டியன் உன்னை செகண்ட் மேரேஜ் பண்ண தான் கேட்டார். நானும் செகண்ட் மேரேஜ் பண்ணறேன். உனக்கு அது கஷ்டமாயிருக்கா? நம்ம வாழ்க்கை இரண்டாதாரமா தான் அமையுமானு?” என்று கேட்டான்.

“ராஜபாண்டியனுக்கு வயசு என்னனு தெரியுமா? அவருக்கு பதினேழு வயசுல ஒரு பொண்ணு இருக்கா.” என்று முகத்தை ஏறிட்டு ‘உற்’றென்று உரைத்தாள்.

“என்னோட பி.ஏ சம்பத் வயசையோ பொண்ணு இருப்பதையோ சொல்லலையே.” என்று அதிர்ந்தான் அம்ரிஷ்.

“ராஜபாண்டியனுக்கு இரண்டு குழந்தை இருக்காங்க. கல்யாணம் பண்ணிக்கறேன் என்றது எல்லாம் சும்மா. எங்க அப்பா, சித்தி முன்ன மட்டும் தாலி கட்டுவதா சொன்னது. பொதுயிடத்துல பார்த்தா நீயாருனு கேட்பான்.

எங்க சித்தியை பொறுத்தவரை அவங்க எதிர்ல தாலிகட்ட ஒத்துக்கிட்டதே கல்யாணமாம். என்ன செய்யறாங்கனு தெரியலை. நான் எதையும் கேட்டுக்கலை. மதன் கூட இங்க ஏன் வந்தான்னு தெரியலை. அந்த வீட்டை விற்று தொலைக்கவும் மாட்டேங்கறாங்க. ராஜபாண்டியனும் சும்மா விடுவானா அரசியல்வாதி வேற” என்று எரிச்சலாய் மாறி பேசியவள் சோகமானாள்.

“யூ டோண்ட்வொர்ரி மிருது. ராஜபாண்டியன் உன் தம்பிக்கு எழுதின வீட்டை நான் விலைக்கு வாங்கியாச்சு. அதாவது அதற்குண்டான பணத்துக்கு மேல ராஜபாண்டியனுக்கு அனுப்பிட்டேன்.

சோ அதை வச்சி உன்னை கேட்டு, உங்க அப்பாவுக்கும் சித்திக்கும் இம்சை கூட்ட மாட்டான். எல்லாமே செட்டில் பண்ணிட்டேன். உங்க அப்பா சித்தியிடம் கூட, நான் உன்னை விரும்பறது சொல்லிட்டேன். அவங்களுக்கு சினி ஆக்டர் மிருதுளாவை கட்டிக்கறான் என்றதும் பயங்கர ஹாப்பி.

மதன் அதனால தான் ஆதேஷ் மேரேஜிக்கு வந்தான். நீ என்ன ரியாக்ட் பண்ணறனு அங்க உன் சித்தியிடம் கன்வே செய்வான்” என்று நாயகன் தன் செயலை விவரித்தான்.

மிருதுளாவோ, “ஏன் ராஜபாண்டியனுக்கு பதில், நீங்க வீடு வாங்கி கொடுத்து, பொண்ணை மணக்க கேட்கறிங்க.
ஒரு பொண்ணை கட்டிக்க அப்பா சித்தியிடம் பேரம் நடத்தறதே வேலையா போச்சு.

ஒரு வேளை நான் கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லலைனா?” என்று குறும்போடு கேட்டாள். அரசியல்வாதி ராஜபாண்டியன் பிரச்சனை தீர்ந்த நிம்மதியில்.

அதற்கு அம்ரிஷோ தாடையை தேய்த்து “இந்தமுறையும் கல்யாணம் வேண்டாம்னு பிரெண்ட்ஸ்கிட்ட சொல்லு, கிட்னாப் நடக்கும். ஆனா கிட்னாப் பண்ணறது உன் பிரெண்ட்ஸா இருக்காது. இந்த ஹீரோ அம்ரிஷா இருப்பான்.

உன்னை கிட்னாப் பண்ணி திரும்ப கொடைக்கானலுக்கு தூக்கிட்டு போய்….” என்று மிருதுளா செவியருகே சென்று கிசுகிசுக்க, மிருதுளாவோ “சீ அது வில்லன் பண்ணற வேலை” என்று நெருங்கி வந்தவனை நெஞ்சில் கைவைத்து தள்ளிவிட்டாள்.

அம்ரிஷ் மனமெல்லாம் மகிழ்ச்சியை சுமந்து, “சரி வில்லன் செய்யற வேலை வேண்டாம். ஹீரோ ரூட்டே போதும்.

அம்மா அப்பா வந்திருக்காங்க. ஆல்ரெடி அறிமுகமாகியிருப்ப. பட் என் மனைவியாக போறவளா, அவங்க மருமகளா நானே அறிமுகப்படுத்தறேன்.” என்று கையை நீட்டினான்.

அவனை கண்டு தலைகுனிந்து சிலவினாடி யோசித்து, மெதுவாக தலைநிமிர்ந்து அவன் வன்கரங்களுக்குள் தன் மென்கரத்தை பதிய வைத்து காதலை ஏற்று திருமணத்திற்கும் சம்மதம் தந்தாள்.

அதன் பின் மூச்சுபிடிக்க பேசியதால், அங்கிருந்த பழச்சாறை குடிக்க வைத்து, அம்ரிஷ் கதவை திறந்து வெளிவர, அதற்கு காத்திருந்தது போல வண்ண காகிதவெடியை வெடித்து தோழிகளும் நண்பர்களும் ரகளை செய்தனர்.

மிருதுளாவை அம்ரிஷ் அன்னை சௌந்தர்யாவிடம் நிறுத்தினான். அவர்களோ “அதெல்லாம் அப்பதிலருந்து மருமகளை தான் பார்த்துட்டு இருக்கோம். இப்ப என்ன பண்ணற? நீயும் அவளும் போட்டோ எடுக்கறிங்க. அதை உன்னோட பெர்சனல், அண்ட் அபிசியல் அக்கவுண்ட்ல, பிக்சர் அப்டேட் செய்து மேரேஜ் அனவுன்ஸ் பண்ணற. ம்ம் குயிக் குயிக் அதோட டிவி சேனலுக்கு சம்பத் மூலமா நியூஸ் கொடுக்கற” என்று சௌந்தர்யா கூறினார்

“மேரேஜ் டேட் பிக்ஸ் பண்ணலையே? எந்த டேட் போடணும் மாம்” என்று அம்ரிஷ் விழித்தான்.

“டேய் ‘அதெல்லாம் வேண்டாம் அம்மா’ அப்படி சொல்வனு பார்த்தா எந்த டேட்னு கேட்கற?” என்று வேதாந்த் கிண்டல் செய்தான்.

ஆதேஷோ, “சௌந்தர்யாஅம்மா சொல்லறது மாதிரி அப்டேட் பண்ணுடா. அந்த இஷா அப்படியே அதை பார்த்து உன்னோட வாழமுடியலையே, கையில கிடைச்ச புதையலை மிஸ் பண்ணட்டோமேனு துடிக்கணும்” என்று கூற, அம்ரிஷ் உதடு விரிந்து “டேட் சொல்லுங்க?” என்று அம்ரிஷ் அவசரப்படுத்தினான்.

“அம்ரிஷ் என் கல்யாணம் நாளைக்கு காலையில நடக்கும். அதோட ஐந்து நாள் கழிச்சி தமிழ் மேரேஜ்.

சோ… வேதாந்த் கல்யாணம் முடிஞ்சு ஐந்து நாள் கழிச்சும் ஒரு முகூர்த்த நாள் வருது. அது எந்த டேட் என்னனு பாரு” என்று ஆதேஷே திட்டத்தை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

“ஏன்டா வேதாந்த் மேரேஜ் இரண்டு மாசமிருக்கே. அதுக்கு முன்னாடி முகூர்த்தம் இல்லையா?” என்று அம்ரிஷ் கேட்க, அங்கிருந்தவர்கள் சிரிப்பொலி அம்ரிஷ்-மிருதுளாவை வெட்கம் கொள்ள வைத்தது.

ஆதேஷ் கூறியது போலவே வேதாந்த் திருமணம் முடிந்து வரும் முகூர்த்த தேதியில் திருமண தேதியாக அறிவித்து சோஷியல் மீடியாவில் அனவுன்ஸ் போட்டிருந்தான் அம்ரிஷ்.

நாளை காலை ஆதேஷ்-சஹானா திருமணம். அடுத்த வாரம் தமிழ்-மென்பனி திருமணம் ரிஜிஸ்டர் ஆபிசில் நடைப்பெறும்.

இரண்டு மாதம் கழித்து வேதாந்த்-சாக்ஷி திருமணம் முடித்து, இறுதியில் உறுதியாக நடிகன் அம்ரிஷ்-மிருதுளாவை கரம் பற்றுவான். தற்போது மீடியாவுக்கு தங்கள் இருவரின் புகைப்படத்தோடு செய்தியை தந்தான்.

டிவியில் நொடிக்கு ஒரு முறை “நடிகர் அம்ரிஷ் மிருதுளா என்ற பெண்ணை மணக்க உள்ளார்.

இதற்கு முன் நடிகர் அம்ரிஷிற்கு திருமணமாகி விவாகரத்து பெற்றுயிருந்தார். தற்போது மிருதுளா என்ற பெண்ணை திருமணம் செய்வதாக அதிகாரபூர்வமாக அறிவித்து பதிவு போட்டுள்ளார்”

“யார் அந்த இளம்பெண்?”

“நடிகர் அம்ரிஷ் மணக்க போகும் பெண் ஏற்கனவே நட்புவட்டத்தில் இருந்து அவர் விவாகரத்து பெற்ற போது தோள்கொடுத்து தாங்கிய தோழியா.?” என்று வெவ்வேறு டிவியில் தொகுப்பாளிகள் செய்தியை அறிவித்து வெள்ளிதிரை நாயகன் அம்ரிஷ் மற்றும் மிருதுளாவின் புகைப்படத்தையே நொடிக்கொருமுறை எங்கு திரும்பினாலும் காட்டினார்கள்.

🙏சுபம்🙏

பிரவீணா தங்கராஜ்

அனைவரும் அம்ரிஷ் திருமணத்திற்கு வருக. வாழ்த்துக.

குரூப் போட்டோவுக்கு ஸ்மைல் பண்ணுங்கயா. ஸ்மைலி சீஸ்📸📸📸

பைபை… 👋👋👋டாட்டா.

கதை பிடிச்சிருந்தா கருத்துக்கள் மூலம் பதிவு பண்ணுங்க. முகநூல் ஐ ரிவ்யு போடுங்க. லவ் யூ ரீடர்ஸ்.😘