Category: Ongoing Novels | Rerun Novels

அத்தியாயம்-23

“அன்பினால் ஒருவரை ஒருவர் தாங்குங்கள்.” -எபேசியர் 4:2

“கர்த்தர் உன்னை ஆசீர்வதித்து காப்பாராக.” -எண்ணாகமம் 6:24

(Few Months Later)

சில மாதங்கள் கடந்து போயிருந்தது.

புதிய வீட்டில் சாரா சார்லஸ் இருவரும் தங்கள் இயல்பான நிலையில் வாழ்க்கை வாழ கற்றுக்கொண்டு இணைந்துவிட்டனர்.

முன்னாடி இருந்த அதிர்ச்சிகள், கண்ணீர், குழப்பம்,

அனைத்தும் ஓரளவு இயல்பாக மாறியிருந்தது.

தற்போது தினசரி வாழ்வோட தமிழ் சரளமாக சாராவோடு கலந்திருந்தது. சார்லஸிடம் மலையாள நெடி ஆங்காங்கே ஆரம்பித்திருந்தது.

சார்லஸின் காலை நேரம். கிச்சன்ல இருந்து வரும் தேநீரியின் நறுமண வாசம்.

“சாரா… சக்கரை கொஞ்சம் குறைச்சு கலந்தா சாயா நல்லாயிருக்கும்” என்று சார்லஸ் ஹாலிலிருந்து சொன்னான்.

“நிங்களுக்கு வரவர என்ட சமலயலில் குறை காணும்” என்று

அவள் சிரித்தபடி கூறினாள்.

சார்லஸும் இயல்பான கணவன் மனைவி வாழ்வில் சிறிய நிம்மதி கலந்து இருந்தது.

சார்லஸ் அவளை பார்த்தான்.

சில விஷயங்கள் பேசாமலேயே புரியும். இவர்கள் வாழ்க்கை அப்படிதான் மாறி இருந்தது.

இருவரும் ஒரே வீட்டுல இருந்தாலும்

மெதுவாக மனதால் அருகே வர கற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அந்த வீட்டில் இன்னும் ஒரு வெற்றிடம் இருந்தது. அதுவும் பூர்த்தியானால் சாராவுக்கு நேரம் இறக்கை கட்டி பறக்கலாம்.

சாரா இரவு நேரங்களில் பால்கனியில் நின்று

கீழே விளையாடும் குழந்தைகளை பார்ப்பாள். அவள் முகத்தில் அந்த ஆசை உருவாகும். அதை சார்லஸிடம் சொல்ல மாட்டாள். சார்லஸ் அதை கவனிக்காதவனில்லை. அவனுமே காத்திருந்தான்.

அன்று மெர்ஸி சார்லஸிற்கு போனில் அழைத்தாள்.

“அண்ணா… இன்னிக்கு வீட்டுக்கு வா. அப்பா அம்மா நீ நான் எல்லாம் ஒரே இடத்தில் சந்தித்து பேசலாம்னு ஆசையாயிருக்கு. சாராவும் நீயும் ஈவினிங் வந்துடுங்க” என்றாள்.

சார்லஸோ ஏன் எதற்கு என்று கேளாமல் சரியென்றான். இப்பொழுது எல்லாம் அம்மா அப்பாவை அவனுமே அதிகம் பார்ப்பதில்லை. அதனால் தனது வீட்டிற்கு சென்று வரும் முடிவோடு வர சம்மதித்தான்.

சாராவும் ஆசையாக கிளம்பினாள்.

சார்லஸோடு பயணிக்கும் ஒவ்வொரு நேரமும் சாராவுக்கு சந்தோஷம் பூக்கும் தருணம் தானே‌.

சாரா சார்லஸ் இருவரும் நிர்மலா வீட்டிற்கு வந்த நேரம், அங்கே மரியம் அந்தோனியும் இருந்தார்கள்.‌

“நீங்க எப்ப வந்திங்க மாமா அத்தை” என்று கேட்டான்.

அந்தோனியோ “மேத்யூ எங்களையும் இங்க வரச்சொல்லி கட்டாயப்படுத்தினான்.

ஏதோ எல்லாரும் சேர்ந்து இன்னிக்கு டின்னர் சாப்பிடலாம்னு விரும்புவதாக சொன்னான்.” என்று கூறினார்.

சார்லஸ் புன்னகையுடன் என்ன காரணம் மெர்ஸி அழைத்திருக்கா? என்று யோசித்து நழுவ, சாராவுக்கு தந்தை தாயை கண்டதில் பெருமகிழ்ச்சி அடைந்தாள்.

மரியம் மகளை உச்சி முகர்ந்து, நலத்தை கேட்டு கொண்டார்.

சார்லஸ் அங்கே தேவதூதனாக நல்லவனாக சாரா வாயிலிருந்து புகழப்பட, மேத்யூ கூட ஆனந்தப்பட்டான்.

மெர்ஸியிடம் வந்து ”என்ன சேச்சி… உங்கட முகம்… பிரகாசமாயி” என்று கேட்க, மெர்ஸியோ, “அம்மா-அப்பா அத்தை-மாமா, அண்ணன்-அண்ணி என்று குழுமியிருக்கவும், கர்த்தர் முன் மெழுகு விளக்கு ஏற்றிவிட்டு, கும்பிட்டவளாக, “அந்த ஆண்டவர் எனக்குள்ள இன்னொரு உயிரை வளர்த்தெடுக்க ஆசிர்வாதம் செய்திருக்கார். அதை சொல்ல தான் இங்க எல்லாரையும் ஒன்னா வரவழைச்சது. ஸ்வீட்ஸ், கேக்ஸ் எடுத்துக்கோங்க.” என்று மேத்யூவிடம் நின்று கூறினாள்.

“ஏ… மெர்ஸி அண்ணி.. சேட்டா.. கங்கிராட்ஸ்” என்று மேத்யூவை கட்டி பிடித்தாள்.

மரியம் கூட “வீட்டில் சொல்லியிருந்தா நாம ஏதாவது செய்து கொண்டு வந்திருக்கலாமே” என்று ஆனந்தப்பட்டார்.

அந்தோனியும் கூட, “என்னடா மேத்யூ.. அங்கன விட்டு இங்க.? நம்ம வீட்டுக்கு சம்பத்தியை அழைச்சி விருந்து வச்சியிருக்கலாமே.” என்று கூறினார்.

“அவதான்பா எல்லாரிடமும் ஒரே நேரத்துல சொல்வோம்னு சொன்னா. அத்தை மாமா சார்லஸ் நம்ம வீட்டுக்கு வருவதை காட்டிலும். நாம வந்துட்டா ஈஸியா இருக்கும்னு சொன்னா.” என்று கூற, அந்தோனி மரியம் மகனை அணைத்து கொண்டார். கூடுதலாக மரியமோ “என்ட மோளே.. என்ட  வீட்டுக்கு வாரிசு வருது.” என்று மெர்ஸியை அணைத்து விடுவித்தார்.

சாராவுக்கு அன்னை மெர்ஸியை கட்டி அணைத்ததும், சுயம் வந்தடைந்தவள் மெர்ஸிக்கு அவள் பங்கிற்கு அணைத்தாள்.

“சேச்சி… ரொம்ப சந்தோஷமாயி…”

அவள் குரல் ஆனந்தத்தில் இருந்தது. அந்த நேரம்  நிர்மலா மெதுவாக தாயின் பூரிப்பை உணர்ந்தவராக, மகளை முத்தமிட்டார்.

“கர்த்தர் உன்னை ஆசிர்வதித்துவிட்டார்” என்றவர் பார்வை நேரா சாராவை தட்டியது.

“மெர்ஸி…” என்று அழைத்தவர், சாராவை பார்த்து, “இனி நீ கவனமா இருக்கணும். இப்ப தான் ஆரம்பம்.” பிறகு சாராவை நோக்கியபடியே “ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும் வாழ்க்கையில

பூரிக்க வேண்டிய தருணம்.” சாரா புரியாம பார்த்தாள்.

“மனைவி ஆவதும் ஒரு பக்கம், அது ஈஸி தான். அம்மாவா ஆவதும் தான் முழுமை.” என்று ஈட்டி போன்ற வார்த்தையால்

சாராவின் நெஞ்சில் குத்தினார்.

சார்லஸ் முகம் மாறியது.

“அம்மா” என்று சார்லஸ் கூப்பிட,

“நான் உண்மையைத்தான் சொல்றேன் சார்லஸ். கல்யாணம் என்பது யாருக்கு வேண்டுமென்றாலும் நடக்கும். இரண்டு பேர் புருஷன் பொண்டாட்டி என்று ஒரே வீட்ல வாழறது எல்லாம் ரொம்ப எளிதா இருக்கும். கடவுள் ஆசி என்பது முழுமையான தாய்மையால தான் வரும். அது வரம்.” என்று நிர்மலா நிறுத்தவில்லை.

“ஒரு வீட்டுக்கு வாரிசு கொடுக்கறதுக்குத்தான்

மருமகள். என்னங்க சம்பந்தி” என்று மரியத்தை வேறு கூட்டு சேர்க்க ஆரம்பித்தார். ஆமென்றோ இல்லையென்றோ கூறமுடியுமா?

மரியம் மகளை மருமகளை இருவரையும் பார்வையிட்டார்.

சாரா அங்கேயே ஸ்தம்பித்து நின்றாள். மீண்டும் மீண்டும் நிர்மலா வார்த்தை ஒலித்தது.

“கடவுள் ஆசி என்பது முழுமையான தாய்மையால தான் வரும். அது வரம்”

அந்த வார்த்தை… இந்த முறை மெதுவாக ஆழமாக குத்தியது.

மெர்ஸி தற்போது அதிர்ந்தாள். தனது சந்தோஷத்தை இங்கே இரு வீட்டார் முன்னிலையில் பகிர விரும்பினால், அன்னை தன்னை வைத்து சாராவை அம்பு எய்வதை கண்டு மேத்யூவை கண்டு அஞ்சினாள்.

அதற்குள் சார்லஸ் குரல் கடினமேறியது. “அம்மா… போதும். இது தேவையில்லாத பேச்சு. மெர்ஸிக்கு வீட்டில் செய்யற பலகாரம், கேக் ஸ்வீட்னு செய்யுங்க.” என்று அதட்ட முற்பட்டான்.

“அம்மா… நான் சந்தோஷமா பகிர வந்தேன். நீங்க ஏன் சாராவை காயப்படுத்தறிங்க. மேத்யூ இருக்கார், அத்தை இருக்காங்க. பார்த்து பேசுங்க.” என்று சபை நடுவே அன்னையை நாசூக்காய் அடக்க நினைத்தாள். தனியாக இருந்தால் அன்னையை திட்டியிருப்பாள்.

நிர்மலா மகளை நாசூக்காய் குத்துவது புத்திக்கு உரைக்கவில்லை. மாறாக மருமகள் கர்ப்பம் அடைந்ததை புகழ்வதாக எண்ணிக்கொண்டார் மரியம்.

சாரா சார்லஸின் கையை மெதுவா பிடித்தவள், “அத்தை சொல்றது… தவறில்லையே… ஒரு பெண் பிறக்கும் பொழுது கால் வாசியும், பூப்பெய்திய பொழுது பாதி பெண்ணாகவும், விவாகம் நடக்கறச்ச முக்கால் வாசியும், கர்ப்பஸ்திரி ஆகறச்ச முழு பெண்ணாகவும் மாறுவதாக கேள்விப்பட்டு இருக்கேன்.” என்று சமாளிக்கும் விதமாக அவள் சொன்னாள். அதனாலோ என்னவோ இந்த உள்குத்து அங்கிருப்பவருக்கு ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு கோணத்தை தந்தது.

கூடவே சார்லஸை பார்வையிட்டு “ஒவ்வொரு பெண்ணுக்கும்…

அந்த ஆசை இருக்கும். டாக்டர் சாரே.” என்றவள் சிரிக்க முயன்றாள். ஒவ்வொருத்தரும் மெர்ஸியை கவனித்து நிலைமையை சமாளிக்க முயல, சார்லஸோ சாராவையே பார்வையிட்டு நின்றான்.

“எனக்கும் இருக்கு சாரே.” என்றவளின் பேச்சு அவளது இதயத்தை வெளிச்சத்துல வைத்தது. சார்லஸ் சாராவின் கண்ணை பார்த்தான்.

அவன் கண்களில் கோபம் இல்லை… லேசான வலி பிறந்தது. சாராவின் ஆசையை தீர்த்திடும் வழியறியாத வலி.

சார்லஸ் முகம் வாடவும் அதை கண்டு அவளது விரல்கள் சின்னதாய் நடுங்கின.

அவள் மெதுவாக “நான் ரெஸ்ட்ரூம் போயிட்டு வாரேன்” என திரும்பி  நடந்தாள்.

ஒவ்வொரு அடியும் கடினமா இருந்தது. சார்லஸ் சாரா முன்பிருந்த அறைக்கு வந்து நின்றதும் அவள் கைகளை மேசை மேல் வைத்தாள். சுவாசம் கூட சீராக வரவில்லை.

அவளது வயிற்றில் கையை வைத்து, எதிரேயிருந்த கர்த்தர் முன் “கர்த்தரே… இன்னமும் என்னிடம் எந்தா குறை?” என்ற வலியுடன் உள்ளத்திலிருந்து அழுதாள்.

வெளியில்… மெர்ஸி இன்னும் மகிழ்ச்சியோட துகிராவிடம் போனில் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். தன் தோழியிடமும் அடுத்து தனது கர்ப்பத்தை கூறும் ஆவல்.

நிர்மலா நக்கலாய் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒரே நாளில் நிகழ்ந்த திருமணம், தனது மகள் உண்டாகி தனக்கு சந்தோஷத்தை ஈட்டி தந்துவிட்டாள். வீட்டுக்கு வந்தவளோ இன்னமும் புழு பூச்சியை சுமக்கவில்லையே என்ற நக்கல் சிரிப்பு. ஒன்றை மறந்து போனார்… அங்கே தனது மகன் வலியுடன் கடந்து சென்று மருமகளை நாடுவதை.

சார்லஸ் உள்ளே வந்தான்.

சாராவை பார்த்ததும்,  எதுவும் கேட்கவில்லை.

சாராவின் தோளில் கையை வைத்தான். சாரா திரும்பி பார்த்தாள். அந்த ஒரு பார்வை…

அவள் எதையும் மறைக்க முடியவில்லை.

“சாரா…” அவன் மௌனமாய் அழைத்தான்.

“நான் ஃபைன் டாக்டர் சாரே…” என்று சமாளித்தாள்.

சார்லஸ் மெதுவா மறுப்பாய்  தலையசைத்தான். “பொய் சொல்லாத சாரா.” என்றான்.

சாரா கண்களில் இருந்து கண்ணீர் உடைந்தது.

“என்னடா…” என்று தாடை பிடிக்க, “என்னால கர்ப்பஸ்திரியாக முடியாதா டாக்டர் சாரே. எனிக்கு அந்த கொடுப்பினை இல்லையா?” என்று கேட்டாள்.

அவள் குரல் கிட்டதட்ட உடைந்தது.

“நான்.. நான் ஒரு நார்மல் லைப்பிற்கு சரியானவளா இருக்க முடியாதவளா…?” என்றாள்.

சார்லஸ் உடனே அவளை அணைத்தான்.

“ஹேய்… ஸ்டாப் இட் சாரா.” என்று இப்படி பேசாதே என்றான்.

சாரா தனது மனகாயத்தை நிறுத்தாமல், “அவங்க சொன்னது தப்பில்ல டாக்டர் சாரே…

ஒரு வீட்டுக்கு குழந்தை வேணும். நிங்களுக்கு நான் வாரிசு பெற்றுத் தரணும்ல்லே.” என்றாள்.

சார்லஸ் அவளது முகத்தை பிடித்து திருப்பினான். “எனக்கு என்ன வேணும்னு தெரியுமா சாரா?” என்று சார்லஸ் கேட்க சாராவிடம் மௌனம்.

“எனக்கு இந்த உலகத்துல நீ மட்டும் தான் வேண்டும். உனக்கு அடுத்து தான் மத்தது எதுன்னாலும். அது நம்ம குழந்தையாவே இருந்தாலும்.” என்றவன் குரல் உறுதியா இருந்தது.

“நம்ம வாழ்க்கை முழுமையானதாக ஆகணும்னு யாராவது வெளியில இருந்து ஏதாவது சொல்ல முடியாது. அவங்க அவங்க வாழ்க்கையில எது முழுமைனு அவங்க மனசுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.” என்றவனை அமைதியாக பார்த்தாள்.

“நமக்கு குழந்தை வரும்…

இல்லை வராம கூட இருக்கலாம்…

ஆனா அதுனால நீ குறைவானவளா ஆக மாட்டே சாரா. ஒன்னை புரிந்துக்கோ.. ஒரு பொண்ணு வளர்ந்து கல்யாணமாகி குழந்தை, குடும்பம் என்ற கட்டமைப்பு மட்டும் தான் வாழ்க்கை இல்லை. கணவன் மனைவி புரிதல் தெளிவு இதெல்லாம் கூட முழுமையாகும்.

யோசித்து பாரு… ஒருவேளை குழந்தை குட்டினு வாழ்ந்து என்ன ஆகும்? அந்த குழந்தை பிறந்து, வளர்ந்து எப்படியும் அவங்க அவங்க துணையோட கல்யாணமாகி செட்டிலாகறாங்க.

அப்படியிருக்கறப்ப மறுபடியும் கணவன் மனைவி மட்டும் தான் கடைசிவரை இருப்பாங்க. சோ… குழந்தை இல்லாம நீ நான் இருந்தாலும் அதே நிலை தானே.?!

இதுக்கு ஏன் இந்த உலகம் கல்யாணமான ஒரு பொண்ணை அல்லது ஒரு ஆணை அழுத்தம் தந்து குழந்தை மட்டும் தான் முழுமைனு பதியவைக்கணும்.

அவங்க அவங்க லைப்புக்கு எது தேவைனு அந்த கர்த்தர் முடிவு செய்வார் சாரா.

அதுவுமில்லாம நமக்கு கல்யாணமாகி கொஞ்ச மாதம் தான் ஆகுது.” என்றான்.

சார்லஸ் பேசிய வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும், சாரா இதயத்துக்கு மருந்து மாதிரி இருந்தது.

ஆனாலும் வலி இன்னும் இருந்தது.

அவளொன்றும் சார்லஸை போல மனோதத்துவ படித்தவள் அல்லவே.!

சாரா மெதுவாக சார்லஸ் மார்பில் சாய்ந்தாள்.

அறைக்கு வெளியில்.. ஹாலில்…

சிரிப்புகள். குழந்தையை

பற்றிய பேச்சுகள் இன்னமும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

சார்லஸின் முன்பிருந்த அறைக்குள்ளே… சாரா தன் மனதின் வலிமையை மீண்டும் தேடிக் கொண்டிருந்தாள்.

-தொடரும்.

அத்தியாயம்-18

“உலகத்தில் உங்களுக்கு உபத்திரவம் உண்டு; திடன்கொள்ளுங்கள்.” – யோவான்

“கர்த்தர் உனக்காக யுத்தம் செய்வார்.” -யாத்திராகமம்

சமையலறையில் சமைத்து கொண்டே மெதுவாக உற்சாகத்துடன், சாரா பாடினாள். அவளுக்கு தனக்காக சார்லஸ் நிர்மலாவிடம் பேசியதை கண்டு சிறு ஆனந்தம்.

‘மனசுக்குள்ளே தாகம் வந்துச்சா

வந்தல்லோ வந்தல்லோ

மயிலிறகில் வாசம் வந்துச்சா

வந்தல்லோ வந்தல்லோ

தமிழ் படிக்க ஆசை வந்துச்சா

வந்தல்லோ வந்தல்லோ

தமிழ்நாட்டு வெட்கம் வந்துச்சா

வந்தல்லோ வந்தல்லோ

அட காந்தம் போல ஏதோ ஒன்னு

நெஞ்சுக்குள்ளே ஒட்டிக்கொண்டு

காதல் காதல் என்று சொல்லுச்சா

மனசினுள்ளில் தாகம் வந்தல்லோ

வந்துச்சா வந்துச்சா

மயில் சிறகில் வாசனை வந்தல்லோ

வந்துச்சா வந்துச்சா

தமிழ் படிக்க ஆசை வந்தல்லோ

வந்துச்சா வந்துச்சா

தமிழ்நாடின் நாணம் வந்தல்லோ

வந்துச்சா வந்துச்சா

அட காந்தம் போல ஏதோ ஒன்னு

நெஞ்சினுளில் ஒட்டிச்சின்னு

ப்ரேமம் ப்ரேமம் என்னு சொல்லியே

என்று பாடும் பொழுது சாரா கையில் கரண்டி பிடித்தபடி நின்றாள். சார்லஸோ அன்னை அறைக்குள் இருக்க சாரா மகிழ்வதை கண்டு சிரிப்புடன் ஏறிட்டான்.

‘இது நல்லா இருக்கும் தானே…?’

என்று அவள் மனசுக்குள் அவளே கேட்டுக்கொண்டாள்.

அந்த நேரம் சார்லஸ் உள்ளே வந்தவன், “ஹேய்… என்ன ஸ்மெல் இது?” என்று ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்தான். சாரா திரும்பி பார்த்தாள்.

அவள் கண்களில் இன்னும் அந்த சிறிய பயம் இருந்தாலும்,

இன்று அதற்கு மேல ஒரு எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.

“டாக்டர் சாரே.. நான் சமைச்சேதில் வாசம் வந்தல்லோ.” என்றாள்

அவன் சிறு கரண்டியில் எடுத்துக் கொண்டு ஒரு முறை சுவைத்தான்.

ஒரு நொடிக்கு மேலாக சுவைப்பார்த்தவன், மெய்மறந்து  நின்றான். “வாவ்…!” என்றதும் சாரா சற்றே திடுக்கிட்டாள்.

“சாரா… இது ரொம்ப நல்லா இருக்கு. இப்பவே சாப்பாடு வை சாப்பிடனும்னு ஆசையாயிருக்கு” என்று மனமார சொன்னான்.

அவள் முகத்தில் மலர்ந்த அந்த சின்ன புன்னகை, அவள் இதுவரை அடக்கி வைத்திருந்த மகிழ்ச்சியை பறைசாற்றியது.

அந்த நேரம் நிர்மலா வந்து அமர்ந்தார். அவருக்கும் தட்டு வைக்கப்பட்டது. கீயில் செய்த மீன் பொரியல் அதை உதிர்த்து புட்டு போல மாற்றி, கீ சாதம் வேறு. கூடவே காய்கறிகள் சேர்த்த அவியல் அடுக்கினாள்.

சார்லஸ் சாப்பிட்டு முகப்பாவனையுடன் ரசிக்க, நிர்மலாவோ மகனின் அந்த ஆனந்தத்தையும் சாராவின் மகிழ்ச்சியையும் கண்டு பாத்திரத்தை திடுக்கென தள்ளினார்.

“இதென்ன இருக்கற நெய்யை மொத்தமா காலி பண்ணிட்டியா? நெய்யை ஊத்தி உடம்பு ஏறி குண்டாகவா?” என்று இரண்டு வாய் அள்ளி வைத்தவர், “சை… வெறும் நெய்யை தவிர ஒன்னும் இல்லை. இதுக்கு இவன் ஆஹா ஓஹோனு புகழறான்.” என்று சாப்பிட்ட தட்டிலேயே தண்ணீரை ஊற்றி கை அலம்ப சாரா உடம்பே உறைந்தது.

சாரா அதைப் பார்த்தபடி திகைத்து நின்றாள். அவள் கையில் இருந்த கரண்டி நடுங்கியது.

“இப்படி சமைச்சா யாரு சாப்பிடுவாங்க? சார்லஸ் அப்பாவையும் என்னையும் இதயநோயாளியா மாத்தபோறியா”

என்று கூறி எழுந்து சென்றார்.

சார்லஸ் முகம் இறுகியது.

ஆனால் அவன் சாரா எதிரில் ஒன்றும் பேசவில்லை. தந்தை மோஸஸ் மெதுவாக பார்த்தான்.

“என்னப்பா இது அம்மா இப்படி மாறிட்டாங்க?” என்றான் வருத்தமாக.

நிர்மலா அறைக்கு சென்றதால், மோஸஸோ “ஆண்டவர் இவளுக்கு நல்ல புத்தி தரணும் சார்லஸ். இல்லை… இவ மனமும் குணமும் சாத்தான் வசப்படுது. வேற சொல்ல தெரியலை.” என நிறைவாய் வாய் சாப்பிட்டு சென்றார்.

சாரா நிர்மலா தட்டையே பார்த்தாள். அவள் சமைத்த சாப்பாடு… தண்ணீரில் கரைந்தது.

அவள் உள்ளமும் அதே போல கலக்கமாக இருந்தது.

சார்லஸ் மெதுவாக அவளருகே வந்து கையை தொட்டான்.

“ஏய்…” என்று ஆசையாக கூப்பிட, அவள் முகம் உயரவில்லை.

“அம்மா சாப்பிடலன்னா… கண்டுக்காத. வேண்டுமின்னே செய்தா நாம என்ன செய்யறது. நீ ஸ்ட்ராங்கா இரு.”என்று அவளது கையை மெதுவாக அழுத்தினான்.

சாரா மனம் லேசான மாற்றம் வரும் முன்னே “நான் கிளம்பறேன். ஹாஸ்பிடல் போகணும்.” என்று கடிகாரத்தை பார்த்து கூறிட,

அவள் தலையசைத்தாள்.

சாரா சாப்பிட்டு முடித்து அவள் அன்னை மரியத்திடம் பேசினாள். மெர்ஸி மேத்யூ இருவரும் நாளை  வருவதாக கூறியிருக்க, அதை கேட்டுக் கொண்டாள். மெர்ஸி அண்ணியிடம் நீங்க சந்தோஷமா பேசணும். அவங்களை கஷ்டப்படுத்த கூடாது கேட்டால்லா” என்று கூறினார்.

அதெல்லாம் மெர்ஸி என்னுடைய இன்னொரு பொண்ணாக பார்த்துப்பேன். அவளால் தானே உனக்கு விவாகம் கழிச்சு. நல்ல கணவன் சார்லஸ் அமைந்தது. அதனால் மெர்ஸியை நான் மகளாக காணும்” என்று கூறி சாராவை சந்தோஷப்படுத்தினார் மரியம்.

சார்லஸ் போனப்பிறகு நிர்மலா அவராக வந்து தனியாக மோர்குழம்பு செய்து சாப்பிட்டார். சாரா ஏன் எதற்கு என்று கேட்டு நிற்கவில்லை. பிடிக்காத மருமகளென தெரிந்தப்பின் அவரிடம் அன்பையும் விளக்கமும் கொடுப்பானேன்.

மாலை சாயா போட்டு அவள் மட்டும் அருந்தினாள். நிர்மலா மோஸஸிற்கு எதையும் கொண்டு போய் நீட்டவில்லை‌

க்ளினிக் சென்றதும் சார்லஸ் போன் பண்ணவில்லை.

மெசேஜ் செய்யவில்லை. எப்பொழுதும் தகவல் போல அறிவிப்பான். ரீச் ஆகிட்டேன். கிளம்பிட்டேன். என்று எதுவும் செய்யாததும் சாரா அதை பெரிதுப்படுத்தவில்லை.

இரவு தோசை செய்து தேங்காய்பால் ஊற்றி சாப்பிட்டார்கள்.

இரவு கூட்டுப் பிரார்த்தனை பொழுது, மோஸஸ் ஜெபிக்கவும் , சாரா இமை மூடினாள். நிர்மலா பிரார்த்தனை முடியவும் அறைக்குள் செல்ல, எப்பவும் போல ஹாலில் லைட் மட்டும் எரியவிட்டு சாரா சோபாவில் அமர்ந்திருந்தாள்.

வாசல் கதவை பார்த்தபடி, ஒவ்வொரு சத்தத்துக்கும் எழுந்தாள்.ஒவ்வொரு முறையும்

ஏமாற்றம் கூடியது. கடிகாரம் மட்டுமே நேரத்தை நகர்ந்தியது. கண்கள் ஈரமானது.

அந்த நேரம் நிர்மலா அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார்.

சாராவை பார்த்தார்.

“இன்னும் தூங்கலையா?” என்றதும்

சாரா மரியாதைக்கு எழுந்து நின்றாள்.

“டாக்டர் சாரே இன்னும் வரலில்லா?” என்று பதில் தந்து சாரா வாசலை ஏக்கமாய் பார்த்தாள்.

நிர்மலா ஏளனமாய் சிரித்தார்.

“என் பையன் எப்படின்னு எனக்கு தெரியாதா?” என்று மார்க்கமாய் கூறினார். அதை கேட்டு அமைதியாக நின்றாள்.

“நீ அவனோட மனைவினு சொல்லிக்கிட்டு ஜம்பமா நின்னாலும்… உன்னோட உண்மை நிலை என்ன தெரியுமா?” என்று வினாத் தொடுக்க, அவள் இதயம் துடித்தது.

நிர்மலா நக்கலாய் “கர்த்தர் முன்ன கைப்பிடிச்ச பொண்ணு…

அந்த கடமைக்கு தான் அவன் உன்னை உருகி உருகி பார்த்துக்கறான். மத்தபடி அவனுக்கு உன்‌மேல இன்ட்ரஸ்ட் துளி கூட இல்லை.

ஒரு பொண்ணை ஆண்டவர் முன்ன விவாகம் செய்ததால் மாத்திரமே கர்த்தருக்கு பயந்து நிற்கறான். அதுவுமில்லா அவன் டாக்டர். கருணையும் அன்பும் கொண்ட டாக்டர். பலதரப்பட்ட பேஷண்ட்டிடம் கனிவாக பேசி பேசி உன்னிடமும் சாப்டா நடக்கறான். ஏன்னா நீயும் ஒரு பேஷண்ட் பாரு” என்றதும் சாரா மூச்சே வாங்க முடியாமல் நின்றாள்.

நான் சார்லஸுக்கு ஸ்பெஷல் என்று புரிய வைக்க சாராவுக்கு ஏதேனும் துடுப்பு கிடைக்காதா என்று ஏங்கினாள்.

நிர்மலாவோ இருக்கும் படகையும் கவிழ்க்கும் விதமாக, “இதுவே துகிரா இங்கயிருந்தா…

அவளோட காலடிலேயே இருப்பான். ஏன்னா அவன் பிரேமம் துகிரா மட்டுமே” என்று ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கத்தியாக பாய்ச்சினார்.

“ஒரு வேளை நீ உடனடியா என் மகனை சந்திக்கணும்னா.. ஒன்னு துகிராவா இருக்கணும். இல்லை…  பேஷண்டா இருக்கணும்.

நீ துகிரா கிடையாது. பேஷண்ட்…ன்னு வேண்டுமின்னா தாராளமா சொல்லலாம். சார்லஸை சந்திக்கலாம். அதுதான் உன் லைஃப்.” என்று காயப்படுத்திவிட்டு திரும்பி சென்றார்.

அந்த ஹாலில் சாரா மட்டும் இருக்க,

அவள் தள்ளாட்டத்துடன் மெதுவாக சோபாவில் உட்கார்ந்தாள். கண்ணீரை இப்போது தடுக்கவே முடியவில்லை.

அழுதழுது ஓய்ந்து, போன் எடுத்தாள். சார்லஸ் நம்பருக்கு அழைக்க விரல்கள் நீண்டது.

‘இந்த நேரம் பிஸியா இருப்பாரே.’ என்று மெசேஜ் டைப் செய்தாள்:

‘எங்க இருக்கிங்க?’ என்று கேட்டாள். ஒருவேளை பக்கத்தில் என்றால் அவன் வந்ததும் நெஞ்சில் சாய்ந்து அழவேண்டும் போல ஒரு போராட்டம்.

ஆனால் அவன் வேலையில் தன் குறுஞ்செய்தி கூட தொந்தரவாக மாறுமோ என்று உடனடியாக அழித்துவிட்டாள்.

அவள் சோர்வுடன் தலையை சோபாவில் சாய்த்தாள்.

“கிரேஸ்… நீ இறந்து நிம்மதியா போயிட்ட. பட்சே நான் இங்கே குற்றவுணர்வில் உயிரோடு சவமாயி.” என்று உதடுகள் நடுங்கின.

‘ராட்டினத்தில் ஏற இஷ்டமில்லா நான் விட்டிருக்கணும். என்ட தலைவிதி என்னை விட்டு போயி.

நானும் உன்னோடு மரிச்சு போயிருந்தால் சேமமாக இருந்திருக்கும். என்னால் இப்பிரபஞ்சத்தில் நிம்மதியாக மூச்சு விட முடிவில்லா.’ என்று அழுதாள். அந்த இரவு சாரா தனியாக புலம்பி அழுது தூங்கவில்லை.

அடுத்த நாள். வாசல் திறந்த சத்தம் கேட்டது நிர்மலா சாராவை அசட்டையாக கடந்து டீயை கொதிக்க வைத்து பருகினார். மோஸஸ் வந்ததும் மருமகளை கண்டு அமைதியாக அவர் வேலையை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டார். நிர்மலாவின் பேச்சுக்கு அமைதி கிப்பாதே நல்லது என்ற அனுபவ பாடமும் சில நாளாக காது கிழிய பேசி தோற்றவராகவும் நின்றார்.

சார்லஸ் காலையிலும் வரவில்லை.

மதியமும் ஆனது‌ அப்பொழுதும் வரவில்லை. சாரா அதேயிடத்திலிருந்து கொஞ்சமும் அசையாது வாசலை வெறித்தாள்.

மோஸஸ் ஏதோ கேட்டு நின்றதற்கும் பதிலில்லை. நிர்மலாகவே ‘அவளிடம் என்ன பேச்சு’ என்று இழுத்து சென்றார்.

மாலை மங்கிய நேரமும் வந்தது.

சாரா கதவையே பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.

மோஸஸ் மகனுக்கு அழைத்து பேச சொல்வியிருப்பாரோ என்னவோ, சார்லஸே அழைத்தான்.

சாரா ஆர்வமாக எடுத்து, “நீங்க… வீட்டுக்கு வரலையா சாரே” என்று கேட்டாள்.

“சாரா… ரொம்ப வேலை இருக்கு.

மூச்சு விட கூட நேரமில்லை.

டோன்ட் டிஸ்டர்ப் ப்ளீஸ் நான் வரலைன்னா கூட நீ ஒழுங்கா சாப்பிட்டு படுத்து தூங்கு. அம்மா ஏதாவது சண்டைப்போட்டா நீ ரியாக்ட் பண்ணாத.” என்றான்.

அவள் அமைதியாக இருந்தாள்.

அவன் பேசிவிட்டு போனை கத்தரித்து முடித்தான்.

அவள் பேசாமல் பேசவிடாமல் கத்தரிக்கவும், இதயத்தில் சோகம எதிரொலித்தது.

சில நிமிடங்கள் கழித்து,

நிர்மலா அருகே வந்தார்.

“என்ன… வேலையிருக்குன்னு சொன்னானா? இதே துகிரா வந்திருக்கானு சொல்லு. எந்த வேலையிருந்தாலும் ஓடி வந்து முன்ன நிற்பான். நான் சொல்றதை நம்பலைன்னா டெஸ்ட் பண்ணி பாரு” என்றார்.

ஏனோ சாராவின் இதயம் நின்றது. தன் கணவன் சார்லஸ் தனக்கு முன்னுரிமை தருகின்றானா? அல்லது துகிராவுக்கு முன்னுரிமை தருகின்றானா என்று அறிந்திட ஆவல் பிறந்தது.

இம்முறை துகிரா சேச்சி வந்திருக்காங்க.’ என்று மட்டும்‌ அனுப்பினாள்.

சார்லஸ் அரை மணி நேரத்தில் வேகமாக சாரா முன்னே நின்றான்.

“துகிரா எங்கே?” என்று மூச்சு வாங்க கேட்டான்.

சாராவுக்கு முக்கிய வேலை டோண்ட் டிஸ்டர்ப் மீ என்று எல்லாம் பேசியவன் அரை மணி நேரத்தில் அவசரமாக வந்து நிற்பதை கண்டு தலை கிறுகிறுத்தது.

சாரா அவனை புருவம் இடுக்கி பார்த்தாள்.

நேற்று இரவு வராதவன்…

இன்று ஒரு பெயருக்காகவா ஓடிவந்தான் என்றதும் சாரா கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

‘நிஜமாவே… நான் சார்லஸுக்கு மனைவி இல்ல… ஒரு பொறுப்பு தானா…?’ என்ற எண்ணம் தோன்ற அவள் மெதுவாக திரும்பி நடந்து சென்றாள்.

“சாரா… துகிரா எங்க?” என்று மீண்டும் கேட்க, “ரொம்ப ரொம்ப பிஸி. டோண்ட் டிஸ்டர்ப் என்று பறைஞ்சிட்டு, உங்க எக்ஸ் வந்திருப்பதா சொன்னதும் மின்னலாய் வந்து நிற்பது எதுக்கு சாரே. டாக்டர் சாருக்கு எக்ஸ் லவ்வர் மீது இன்னமும் நேசம். நான் என்டால் பிடிக்கில்லா? அதே?” என்று கேட்டாள்.

நிர்மலா கதவிடுக்கில் நின்று சிரிக்க, அன்னையின் வேலை இது என்று புரிந்த சார்லஸோ, “அப்படியில்லை சாரா.. இந்த வீட்ல நான் மெர்ஸி என்றால் துகிராவை மரியாதையா நடத்துவோம். அம்மா முகத்தில அடிச்ச மாதிரி பேசிடுவாங்க. அதனால தான் கர்ப்பிணியா இருக்கற துகிரா எந்த திட்டும் பேச்சும் வாங்கக்கூடாதுனு ஓடி வந்தேன். எனக்கு நீ தான் முக்கியம்” என்றான்.‌

சாராவோ மறுப்பாய் தலையசைத்து, “இல்லா.. நிங்களுக்கு நான் ஒரு பாரமாயி. நான் ஒரு எக்ஸ்ட்ரா பொறுப்பு. கர்த்தர் முன்னே விவாகம் செய்ததால் , நிங்கள் என்னை தள்ளி வைத்தால் அது ஒரு பாவமென, நிங்கள் என் மீது இரங்கம் காட்டில்லா

. பட்சே நமக்குள் இந்த சிநேகம் பிரேமம் எதுவுமில்லா” என்று அழுதாள்.

அதே நேரம் ஒரு பெண்ணின் கால் பாதம் ஹாலில் வந்து நுழைவதை கவிழ்ந்திருந்த நிலையில் கண்டாள் சாரா.

-தொடரும்.

அத்தியாயம்-17

“தேவன் நமக்காக இருந்தால் எவன் எதிராக இருப்பான்?” -ரோமர்

“உன் அயலானை உன்னைப்போல் நேசி.” -மாற்கு

அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை. வீட்டில் சர்ச் செல்வதற்காக,

சாரா வெள்ளை நிற சால்வார் அணிந்து கண்ணாடி முன்னால் நின்றாள். முகத்தில் மெதுவான நிம்மதி இருந்தாலும்… உள்ளுக்குள் இன்னும் ஒரு சிறிய பதட்டம்.

நேற்று சார்லஸ் சோர்வாக வந்தவன், ஜோசப்பை ஹாஸ்பிடலில் அட்மிட் பண்ணி நர்ஸ் டாக்டர்னு கூடவே இருந்து இனி பார்த்துக்க சொல்லிட்டு வந்தேன். வில்லியமஸ் தலையாட்டியிருக்கார்.’ என்று குளிக்க சென்றவன், திரும்பி வந்து, ‘டயர்டா இருக்கு சாரா’ என்றவன் சாப்பிட்டு ஜெபித்துவிட்டு படுத்துவிட்டான்.

நிர்மலா வந்து எட்டி பார்த்திட, உறங்கிய சார்லஸை கண்டு, சாராவை ‘ஒரே ரூம்ல இருந்ததுக்கே இத்தனை அக்கப்போரு’ என்று சலித்து சென்றார். பாத்திரம் கழுவி வந்த சாராவுக்கு ஏர்பானை கழட்டிவிட்டு கதவை தாழிட்டு உறங்கினாள்.

சார்லஸ் பின்னால் வந்து நின்றான்.

“ஹாய்… சர்ச் போக ரெடியா?” என்று அவன் மெதுவாக கேட்டான்.

சாரா கண்ணாடியில் அவனை பார்த்து புன்னகைத்தாள்.

“ம்ம்…”

அவளது தோளில் அவன் கையை வைத்தான். பிறகு சிகையை ஒதுக்கி, கைப்பிடித்து போட்டில் பயணமானார்கள்.

சர்ச் வந்ததும் அங்கே ஜெபம் நடந்து கொண்டிருந்தது. கர்த்தரை பற்றி அவரது பெருமைகளும் ஸ்தோத்திரமும் கூறியபடி பாதர் உரையாற்றி ஜெபிக்க, கூட்டத்தில் ஆமென்’ என்ற கோஷங்களும் உச்சரித்தனர். இதெல்லாம் மனதிற்குள் கேட்டாலும், ஏதோ எங்கோ கேட்பது போன்ற மாயை.

ஒருசிலர் கர்த்தருக்கு நன்றி கூறும் விதமாக, அவர்கள் வேண்டியது நடந்தேறியதும், கர்த்தருக்கு சபையறிய நன்றி கூறி பேசுவது நிகழ்ந்தது. அதை பார்த்து சாரா புன்னகைத்தாள். ஒரு குழந்தை பத்தாம் வகுப்பு தேர்வில் நல்ல மதிப்பெண் பெற்று அங்குவந்தவருக்கு சாக்லேட் தரவும், ஆசிர்வதித்து அவ்விடம் மகிழ்ச்சி கடலில் சூழ்ந்தது.

இனிப்பை சுவைத்து வெளியே வர, “சாரா… ஜோசப்போட பேரண்ட்ஸிடம் பேசிட்டு வர்றேன்.” என்றதும் வில்லியம் தபித்தாளை கவனித்தாள்.

அவர்கள் சார்லஸை ஏதோ தேவதூதனாக கண்ணீர் மல்க வேண்டி கைப்பிடித்து பேசவும், சாராவுக்கு ஒரு காலத்தில் தாய் மரியம், தந்தை அந்தோனி இப்படி தான் டாக்டர் ரிச்சர்டிடம் தனக்காக கண்ணீருடன் வேண்டியதை நினைவுக்கூர்ந்தாள்.

அப்போது… நிர்மலாவின் குரல். “ஸ்டெல்லா சிஸ்டர்” என்றதும் சாரா திரும்பினாள்.

ஸ்டெல்லா ஜெபம் முடிந்ததும், மக்கள் வெளியே நகர ஆரம்பித்தனர். நிர்மலாவை கண்டதும், “நிர்மலா… உங்களை கவனிக்கவில்லையே. எப்படி இருக்கிங்க? சார்லஸ் வந்திருக்கானா? ரிச்சர்ட் இங்க வந்ததும் சார்லஸை தேடினார்.” என்று விசாரித்தார்.

“நான் நல்லா இருக்கேன். சார்லஸ் அதோ அவன் பேஷண்டோட அப்பா அம்மாவை பார்த்து பேசிட்டு வர்றேன்னு போனான். ” என்று சுட்டிக் காட்டினார்.

அந்த நேரம், “இது… சாரா இல்ல?” என்று கேட்க, சாரா “ஆமா ஆன்ட்டி” என்றாள்.

“ஹாய் மா.. நான் டாக்டர் ரிச்சர்ட்டோட ஓய்ப். நிர்மலா சொல்லியிருப்பாங்களே.. உனக்கும் நினைவிருக்கும். அவரிடம் தானே நீ பலமுறை பேஷண்டா ட்ரீட்மென்ட்கு வந்த.

இப்ப எப்படியிருக்க? நல்லாயிடுச்சா?” என்று கேட்டார்.

“நினைவிலுண்டு” என்றாள்.

“இப்பவும் ஏதாவது பிரச்சனை இருக்கா? ஓ மை காட் இனி உனக்கு டாக்டர் ரிச்சர்ட் தேவைப்படமாட்டார். சார்லஸே உனக்கான ட்ரீட்மென்ட் பார்த்திடுவான்.” என்று கேலியாக சிரிக்க நிர்மலா கடுகடுவென நின்றார். ஸ்டெல்லா புன்னகையுடன் இருந்தாலும், அந்த புன்னகை சாராவுக்கு ஓட்டவில்லை‌

“இப்போ எப்படி இருக்க? மருந்து எல்லாம் ரெகுலரா எடுத்துக்கறியா?” என்றதும்,

சாராவின் முகம் உடனே மாறியது.

“நான் மெடிசன் விட்டு டூ இயர்ஸ் கம்பிளிட் ஆகுது ஆன்ட்டி. ஐ அம் கம்பிளிட்டிலி ஆல்ரைட்” என்று கூறினாள்.

“ஓ..” என்று கூற, சாரா சற்று நகர்ந்துவிட்டாள். நிர்மலாவோ “என்னத்த கம்பிளிட்லி ஆல்ரைட்டோ? நம்ம தலையில விழுந்துடுச்சு.” என்று நிர்மலா சலித்திடுவது கேட்டது.

“நிர்மலா சிஸ்டர்.. அந்த துகிரா எப்படியிருக்கா?” என்று விசாரித்தார்.

“அட… அவளுக்கென்ன? இப்போ அவ அக்கா புருஷனோட நல்லா செட்டில் ஆகிட்டா. அக்கா குழந்தைக்கு அம்மாவா இருந்தவ, இப்ப பிரகனெண்டா வேற இருக்கா. எல்லாம் மெர்ஸி கல்யாணத்துக்கு வந்துட்டு போனா.

ரொம்ப பிடிவாதம் பண்ணாம இருந்திருந்தா, சார்லஸ் துகிராவை மணந்திருப்பான். அவ அக்கா புருஷன் வந்து அவன் குழந்தையை கூட்டிட்டு போயிருப்பான். இந்நேரம் சார்லஸ் குழந்தை துகிரா வயிற்றில வளர்ந்திருக்கும். அப்ப தாமதிச்சு மறுத்ததுக்கு இப்ப இவளை சார்லஸ் கட்டி வச்சிட்டு அல்லாடுறேன்.

மெர்ஸி மேத்யூ எல்லாம் ஹனிமூனுக்கு குலுமனாலி போயிருக்காங்க. இந்த சார்லஸ் துகிராவை நினைச்சிட்டு இவளை விவாகம் செய்துட்டு படாத பாடுபட்டு, அவனோட இரக்க சுபாவத்தால இந்த பைத்தியத்தை இப்ப மனைவின்னு சொல்லிட்டு பாவம் பார்க்கறான்.” என்று பேசவும் சாராவுக்கு முள்ளை மிதித்த உணர்வு.

சாரா கண்களை மெதுவாக மூடி கலக்கத்தை மறைத்தாள்.

நிர்மலா பக்கத்தில் இருந்த ஸ்டெல்லாவோ “துகிரா மாதிரி பொண்ணு இனி கிடைக்காது. எவ்வளோ அழகு. அறிவு, நல்ல தெளிவு.” என்ற வார்த்தை சாராவின் நெஞ்சை நேராக குத்தியது.

நல்ல தெளிவு என்றால்? நான் புத்தி தெளிவற்றவளென கூற வருகின்றனரா?’ என்று தான் சாராவுக்கு தோன்றியது.

சார்லஸ் வில்லியமுடன் பேசி அவர் சென்றதும் டாக்டர் ரிச்சர்ட் பிடித்துக் கொண்டார். அவரோடு பேசிக்கொண்டே அன்னை நிர்மலா ஸ்டெல்லா, மனைவி சாரா இருக்குமிடம் நடந்தான்.

“ஓகே மை பாய்… ஒரு நாள் விருந்துக்கு வாங்க.” என்று கூறி, “ஹாய் மா சாரா. ஹௌ ஆர் யூ” என்றார்.

“பைன் சார்.” என்றவள், சார்லஸை கண்டு பேசும் சக்தி இழந்தவளாக நின்றாள்.

“மெடிசன் எல்லாம் இப்ப எடுத்துக்கலைனு சார்லஸ் சொன்னான். உன்னோட கேஸ் சம்மரி போன்ல இருக்கு என்றதும் பார்த்தேன். மேரேஜிக்கு பிட்னு இருந்தது‌ ஏதாவதுன்னா சார்லஸிடம் மனசு விட்டு பேசும்மா” என்றார்.

சாராவுக்கு சுற்றி இருந்த எல்லா மனிதர்களும் தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் போல தோன்றியது. அதனால் சரியென்று தலையாட்டினாள்.

அவள் கையை மெதுவாக பிடித்தான் சார்லஸ்.

“ஷீ இஸ் பைன் சார். அதுல டவுட் வேண்டாம்” என்றான் ஆணித்தரமாக. சார்லஸ் குரல் இந்த முறை உறுதியானது.

ஸ்டெல்லா ஏளனமாய் சிரித்தார்.

“ஓ..ஓகே.. குட் குட். டேக் கேர் சார்லஸ். நிர்மலா நான் அப்ப வர்றேன்.” என்றார்.

ஸ்டெல்லா அவர்கள் சென்றதும், அவர் விட்டுச் சென்ற காயம் அங்கேயே இருந்தது.

வீட்டிற்கு வரும் வழியில், “லண்டன்ல இருந்து வந்துட்டாங்க. தூரத்து முறையில பேமிலி ரிலேட்டிவ். சர்ச்ல அடிக்கடி பார்ப்பேன். நல்ல பிரெண்ட்லி. நான் அவரோட ஸ்டூடண்ட் எனக்கு அவர் ரோல் மாடல். ஆக்சுவலி நான் இந்த துறையில வர்றப்ப அம்மா தடுத்துட்டாங்க. இவர் தான் அம்மாவிடம் ஊக்கம் தந்து சப்போர்ட் செய்து படிக்க ஆரம்பிச்சேன். விருந்துக்கு கூப்பிட்டுருக்காங்க சாரா. பட் நேரம் இருக்காது. ஜோசப் கேஸால எப்படியும் எங்கயும் போகமுடியாது.

பச்… எனக்கு நம்ம ஹனிமூன் வேற கேன்சலாகுது. அதான் கவலையே.” என்று கூற, படகில் அமைதியாக கேட்டாள்.

சாரா இயற்கை சூழலை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

சில நேரம் மனதில் சாத்தான் புகுந்து ஆட்சி செய்யும். கர்த்தர் என்ன தான் தன் அருகே அமர்ந்திருந்தாலும், மனதில் குரங்கு வித்தை காட்டுமாம் இந்த சாத்தான் எண்ணங்கள். அப்படி தான் தேவதூதனாக சார்லஸ் இருந்தும், இவருக்கு நிஜமாகவே துகிரா சேச்சி நல்ல பொருத்தம். அவங்களையே விவாகம் செய்திருந்தால் இந்நேரம் சார்லஸுக்கு ஒரு குழந்தை உருவாகியிருக்கும்.

துகிரா சேச்சியை மறக்க இயலாது, என்னை போல ஒரு பைத்தியத்தை வேற மணந்து கர்த்தர் முன்னே கைப்பிடித்த காரணத்தால், விவாகத்திற்கு விசுவாசமாக இருக்க முயற்சி செய்கின்றாரா?’ என்று தான் சார்லஸை கவனித்தாள்.

சார்லஸோ கண்ணை சுருக்கி, புருவம் உயர்த்தி, என்ன என்று கேட்டான். ஒன்னுமில்லா’ என்று உலறியவளை கண்டு கண்சிமிட்டி விளையாடினான்.‌

சாராவுக்கு அவனது குறும்பு இதயத்தை குளிர வைக்க, முறுவலிட்டாள்.

மனதில் ஆயிரம் எண்ணங்கள் குறுக்கும் மறுக்கும் தேவையற்ற ஆணியாக மனதில் சுமந்தவளுக்கு, பூமழையாக சார்லஸின் குறும்புத்தனம்.

படகு கரைக்கு வந்ததும் மற்றவரும் நிர்மலா மோஸஸ் இறங்கினார்கள். சார்லஸ் சாரா மெதுவாக தான் நடந்தனர்.

“சாரா..‌ நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”

சாரா அவனை என்னவென பார்த்தாள்.

“ஜோசப் நிலைமை… கிரிடிக்கல்னு சொன்னேன்ல.. வில்லியம்ஸும் தபித்தாள் ஆன்ட்டியும் நான் அவனோட ரெகுலரா இருக்கணும்னு நினைக்கறாங்க. உனக்கு சம்மதம்னா டெய்லி அவனோட கூடயிருந்து வழிநடத்தற விதமா போக வேண்டியதா இருக்கும்” என்றான்.‌

அவள் கண்கள் மெதுவாக மங்கியது. தொண்டை அடைத்தது.

சார்லஸ் வேறு தொடர்ந்தான்.

“நான் கிளினிக்கை வேற இடத்துக்கு ஷிப்ட் பண்ண நினைக்கிறேன்.” சாரா அமைதியாக கேட்டாள்.

இந்த நேரம் சாரா மனதில் போட்டு குழப்பிய விஷயத்தை சார்லஸிடம் உரைத்தால் அது வேறுவிதமாக செல்லும். என் மனைவி குணமாகி இருக்கின்றாளென கேஸ் சம்மரியால் திடப்படுத்திக் கொண்டு, என்‌ மீது கருணையோ அன்போ செலுத்தும் சார்லஸிற்கு, மேலும் குழப்பத்தை விதைக்க கூடாது.

க்ளினிக்கிலும் பேஷண்ட், வீட்டிலும் என்னை போன்றவள் என்று சார்லஸ் சலித்திட வாய்ப்புண்டு. இதில் நிர்மலா அத்தை வேறு ஏதாவது ஏற்றி விடுவாரென அச்சத்தில் மிரண்டாள்.

முகம் தெரியாத ஜோசப்பின் நலத்திற்காக, மனதால் பேசி அந்த ஜோசப்பிற்கு தன்னம்பிக்கை வரவழைத்து காப்பாற்ற நினைத்து போராடும் திடத்திற்கு சார்லஸிற்கு தடையின்றி சிகிச்சை வழங்க கூறுவதே சிறந்தது.  ஹனிமூன் செல்லாமல் தடைப்படுவதாக எண்ணினாலும், இது எங்கள் இருவரின் சந்தோஷத்திற்கானது மட்டுமே.

அதை சார்லஸ் சாக்ரிபைஸ் செய்யும் பொழுது அவருக்காக நான் காத்திருக்க மாட்டேனா?’ இப்படி தான் சாரா மனதில் எண்ணம் உருவானது.

“ஹே சாரா… நான் பேசியதை கவனிச்சியா இல்லையா?” என்று உலுக்க, “ஆஹ்.. ம்ம்” என்றாள்.

“உன்னை மிஸ் பண்ணுவேனோனு நினைச்சேன். பட்… நீயே சம்மதிக்கும் போது தான் ரியலி ஹாப்பி. அப்பறம் க்ளினிக் பார்த்து மாத்தற வரை நான் ரொம்ப பிஸி. ஏய்… அம்மாவிடம் எதுவும் ஷேர் பண்ண வேண்டாம். ஆக்சுவலி… நீ பேசறது சந்தேகம் தான். இருந்தாலும் சொல்லி வைக்கிறேன். ஏதாவது யார் மூலமாவது கேட்டா தெரியலைனு சொல்லு.” என்று கூற, நிர்மலா சாராவை எரிப்பது போல பார்வையிட்டார்.

மோஸஸோ “நிர்மலா.. அவ வரலைன்னா விடு. பையனும் அவளும் பேசட்டும். நீ எப்பவும் லஞ்ச் செய்யறது தானே. இதென்ன அவ வந்து செய்யட்டும்னு வம்பு பண்ணற” என்றார்.‌

“வீட்டுக்கு வந்ததிலருந்து ஹாயா இருக்கா. ஏதாவது செய்யட்டுமே. இப்ப என்ன?” என்று நொடிந்துக் கொண்டார்.‌

மோஸஸுக்கு பெண்கள் விஷயத்தில் தலையிட பிடிக்காமல் அறைக்குள் பதுங்கிக் கொண்டார்.‌

சாரா சார்லஸ் இருவரும் இணைந்து நடந்துவர, “ஏய் நில்லு. மேடம் என்ன ஏஞ்சல் மாதிரி வெள்ளை சுடிதார் போட்டு ஹாயா வீட்டுக்குள்ள படுத்து படுத்து தூங்கறதுக்கு வந்தியா? போய் லஞ்ச் ரெடிப்பண்ணு” என்றார்.

சாரா திடுக்கிட்டு மௌனமாய் சார்லஸை கண்டு கிச்சனுக்கு சென்றாள்.

“என்னம்மா மாமியாரா அவதாரம் எடுக்கறியா?” என்றான் சார்லஸ்.

“என்னடா.. எனக்கு தலைவலி எடுக்கு. அவளை சமைக்க சொன்னா தப்பா? ஏன்‌ செய்யக்கூடாதா?” என்று கேட்டு சண்டை பிடிக்கும் நோக்கத்தில் வர, “அச்சோ… டாக்டர் சாரே… நிங்கள் ஏன் தப்பா நினைக்கு. நான் குக்கிங் பண்ணும். நிங்கள் உங்கள் ஜோலியை பாருங்கள். நம்ம வீட்டுக்கு நான் சமைச்சிடுவேன்‌. குக்கிங் எல்லாம் எனிக்கு பெரிய விஷயமில்லா. இப்ப இப்படி பேசுமம் அதே அம்மே தான். நிங்கள் என்னிடம் சரியா பேசாத போது, எனக்காக யோசித்தது. ஹனிமூன் போக சொல்லி உங்களை கம்பெள் பண்ணினாங்க. அவங்களுக்கு என்னை சில நாளில் பிடிக்கலாம்” என்று சாந்தப்படுத்த முயன்றாள். உண்மையும் அது தானே. இதற்கு முன் சாராவை நன்றாக சார்லஸ் பார்த்துக்க கூறி ஆசைக்கொண்ட மனம் தானே நிர்மலா.

சார்லஸோ சாரா நல்லவிதமாக எடுத்துக் கொள்ளவும், அமைதியாக விட்டுவிட்டான்.

ஆனால் உள்ளுக்குள் அன்னை அதிகப்படியாக பேசுவது போல தோன்றியது. அதுவும் இன்று ஸ்டெல்லா டாக்டர் ரிச்சர்ட் இருவரையும் பார்த்ததால் ஏதேனும் சாராவை மனதை காயப்படுத்தும் விதமாக பேசிவிடுவாரோ என்று பாதுகாப்பாக நிற்க எண்ணினான். ஏற்கனவே அன்னை கிடைத்த கேப்

பில் சாராவை காயப்படுத்தும் விதமாக துகிராவை இழுத்து பைத்தியம் என்று விளித்து பேசியதை அறியாது போனான்.

-தொடரும்.