🍁தளத்தில் கதைகளை வாசிக்கும் அன்பானவர்களுக்கு என் மனமார்ந்த நன்றிகள். தங்கள் கருத்தை comments மூலமாக பகிர்ந்து உற்சாகமூட்டவும். பேரன்பும் நன்றிகளும்.🍁  

Blog Archives - Page 2 of 15 - Praveena Thangaraj Novels
புது தளத்திலும் கதைகள் பதிவிடப்படுகின்றன. Register Login செய்து வாசிக்கவும்.

Category: Blog

எண்ணங்களையும் எழுத்தையும் ஆக்க பூர்வமாக உருவாக்கும் முயற்சிக்கு உதவுவது blog. எனது எழுத்தை பதியவைக்க உதவுகின்றது.

  • நெஞ்சை கொய்த வதுகை -14

    அத்தியாயம்-14

    விகர்த்தனன் ஜனனி வருவாளென்று குத்து மதிப்பாய் கணித்து வைத்திருந்தான். இந்த வசந்த் குரங்கை எதிர்பார்க்கவில்லை. அப்படியே வந்ததாலும் பெரிதாக விகர்த்தனன் திணற மாட்டான்.
    அவன் இயல்பே யாராயிருந்தாலும் சமாளிக்கும் வல்லமை பெற்றவன்.

    ஜனனியிடம் நலம் விசாரித்தான், வசந்திடம் நட்பு பாராட்டி மகிழ, வசந்த் ‘பரவாயில்லை சம்ருதியை விட நம்ம தங்கச்சியிடம் பேசறான்’ என்று இலகுவானான்.

    ஜனனி எண்ணிற்கு கூட அழைக்காமல் சம்ருதியிடம் போன் செய்து அழைத்தால். சம்ருதி எந்தளவு பழக்கம் என்ற கணக்கை கோட்டை விட்டிருந்தான் வசந்த்.

    “நீங்க எங்களை பார்க்க ஆசைப்பட்டதா சம்ரு சொன்னா. எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷம் அண்ணா.” என்றாள் ஜனனி.

    விகர்த்தனனோ ‘ஏதே… நானா? அதுசரி ‘Sam’க்கு பொய் சொல்ல ஒரு ரீஸன். இருக்கட்டும்… எனக்கும் சம்ருதியை பார்க்கணும்னு ஆசையிருந்தது’ என்று சம்ருதியை ரசிக்க, ‘அச்சோ இவரு எங்க பார்க்க ஆசைப்பட்டதா சென்னார். நானா இல்லை அவரிடம் ஜனனி பார்க்க கேட்டதாகவும், ஜனனியிடம் விகர் பார்க்க ஆசைப்பட்டதாகவும் மாத்தி சொல்லி அழைச்சுட்டு வந்தேன். விகர் கண்டுபிடிச்சியிருப்பாரா? அவர் பார்வையே சொல்லுது என் திருட்டுதனத்தை என்று நாணினாள்.

    “அப்பறம் ஒன் வீக் எப்படி போச்சு” என்று வசந்திடம் கேட்க “ரொம்ப சூப்பர் சார். மாமாவுக்கும் அத்தைக்கும் தான் பயங்கர சந்தோஷம். சம்ரு மாறியதை அவங்க கண்ணாற பார்த்ததுட்டாங்க. நான் கூட மாமாவை கன்வின்ஸ் பண்ணறது கஷ்டமோனு பார்த்தேன்.” என்று உலறினான்.

    விகர்த்தனன் நெற்றி சுருக்கிட, சம்ருதி சந்தோஷமா இருந்தா மாமா எல்லாத்துக்கும் தலையாட்டுவார்.” என்றான்.

    வசந்திற்கு ஒரு நட்பு துணை கிடைத்த எண்ணமோ, அல்லது யாரிடமாவது பகிரும் ஆசையோ விகர்த்தனனிடம் வார்த்தையை விட்டான்.

    அதாவது மறைமுகமாக… கோடு போட்டால் ரோட்டையே உருவாக்கி பார்த்திடும் விகர்ந்தனனுக்கு புரியாததா?

    ‘அடப்பாவி… நான் கட்டிக்க போறவளிடம் பிரப்போஸ் பண்ணினா, நீ பெத்தவன் கிட்ட கோல் போட்டுட்டு இருக்கியா. இருடி.. ‘Sam’ வாயை திறக்கட்டும் அப்பறம் இருக்கு’ என்று எண்ணினான் விகர்த்தனன்.

    இங்கு வந்ததும் மோஜிட்டோ ஆர்டர் செய்துவிட்டு பேச, பக்கத்தில் pin bowling உருட்டி விளையாடினார்கள். 

    அதில் சரியாக விளையாட தெரியாமல் முதல் முறை பழகுவோருக்கு பெண் ட்ரைனர் சொல்லிக் கொடுத்தனர்.

    அங்கே பெரும்பாலும் குழந்தைகள் கற்றுக்க, சில வாலிபர்களும் முதல் அனுபவமாக கற்றுக்க முயன்றனர்.

    வசந்த் அதை பார்த்து முடிக்க, வசந்த் நீங்க ட்ரை பண்ணலாமே?” என்று விகர்த்தனன் உசுப்பேத்த, வசந்தும் “ட்ரை பண்ணிட்டு வர்றேன் பாஸ்” என்று ஓடினான்.

    விகர்த்தனன் பார்வை ஒரு விக்கெட் நான் கிளப்பிட்டேன்.’ என்பதாய் விழியசைவில் கூற, ‘இது என்‌ டர்ன்‌ இப்ப பாருங்க’ என்று மறுபுறம் மெஹந்தி ஸ்டாலில் பணம் தந்தால் ஆன் ஸ்பாட் மெஹந்தி டிசைன் கையில் போட்டுவிடுவதாக போர்ட் இருக்க, “ஜனனி அங்க பாரு மெஹந்தி போடறாங்க. அய்யோ… முஸ்லீம் கேர்ள் வேற போட்டு விடுறாங்க. அவங்க எப்பவும் அழகழகான டிசைன் இப்படின்னு சொடக்கு போடும் முன் போட்டு விடுவாங்க. நீ போடப்போறியா” என்று ஆசைக்காட்டினாள்.

    இப்பவும் அலங்காரம் ஆடைக்கு பெண்கள் விழவும், ஜனனி கை அலங்காரத்திற்கு மெஹந்தி போட சென்றாள்.

    விகர்த்தனன் சம்ருதி எதிர்பார்த்த தனிமை கிடைக்கவும், கிஃப்ட் எடுத்து நீட்டினாள்.

    “என்னது?” என்று கேட்டான்.‌ “எபாக்ஸில செய்த ஒரு ஆர்ட். உதிரும் பூக்களை சேகரிச்சு அதை எபாக்ஸியில் வச்சி ஃப்ரேம் போட்டிருக்கேன்.

    எப்பவும் நீங்க கொடுத்த பூ டஸ்பீனுக்கு போகாது. அலங்காரமா வீட்டில் ரூம்ல நிறைந்து இருக்கும்.” என்று உதிர்த்தாள்.

    விகர்த்தனன் சட்டென்று கவரை பிரித்து பார்த்தான்.

    அவன் கொடுத்த பூ வதங்கி நலுங்காமல், காய்ந்த நேரம் சரியான விதத்தில் உலர்ந்தப் பின் எபாக்ஸியில் போட்டு புகைப்பட சட்டமாக மாற்றியிருந்தாள். இனி அந்த பூ காய்ந்திருந்தாலும் குப்பைக்கு போகாது. மறுசுழற்சி முறையில் அலங்கார பூ புகைப்படமாக அவனது அறையில் அலங்கரிக்கும்.

    விகர்த்தனன் கூட அந்த பூங்கொத்து காய்ந்து உதிரும் முன் அவள் காதலை தெரிவிக்க கெடு கொடுத்திருந்தான்.‌‌

    இப்பொழுது காதலை பறைச்சாற்றும் விதமாக ‘நெஞ்சை கொய்துவிட்டாய்’ என்றதை ஆங்கிலத்தில் காதலிக்கும் விதமாக எழுதிய ‘கொயெட்ஸ்’ quotes’ மூலமாக காதலிப்பதை உரைந்தாள்.

    அதை பார்த்து வெற்றி சிரிப்பு உதிர்த்து மீண்டும் பையில் வைத்து அவன் பக்கம் நகர்த்தி வைத்து கொண்டான்.‌

    ‘நெக்ஸ்ட்‌ நான் என்ன செய்ய? உங்கப்பாவிடம் வந்து பேசவா?” என்று கேட்டான் விகர்த்தனன். கல்யாணத்தை பத்தி பேசலாம் என்றோ நம்ம காதலிக்கறதை சொல்வோமா என்றோ கேட்காமல் மொட்டையாக கேட்டான். அது புரிய வேண்டியவளுக்கு புரிந்திட, சம்ருதி வெட்கம் கொண்டு, ‘ம்ம்” என்று பதில் தந்தாள்.

    “வாயை திறந்து சொல்லு.” என்று விகர்த்தனன் கேட்டதும், “அப்பாவிடம் வந்து பேசுங்க. அப்பா தடுத்தா… நான் பேசறேன். அப்பாவுக்கு நான் என்றால் உயிர். நிச்சயம் உங்களை மறுக்க மாட்டார்.” என்று நம்பிக்கையாக பேசினாள்.

    ”மறுத்தாலும் தூக்கிட்டு போக நான் ரெடி.” என்றான் ஜம்பமாய்.‌

    லேசாக கைகள் பிசகி வசந்த் வரவும், “அச்சோ என்ன பாஸ் இது கை வலிக்கு. எசகுபிசகா கைவிட்டு உருட்டிட்டேன்” என்று வந்தான்.

    “ஜனனி எங்க?” என்று தேட, “மெஹந்தி போடறா” என்று சுட்டிகாட்டினாள்‌.

    “ஓகே… வசந்த்… நான் கிளம்பறேன்.‌ இங்க பக்கத்துல ஒருத்தரை பார்க்க வந்தேன். உங்களையும் பார்த்தாச்சு.” என்று எழவும், சம்ருதி வரும் போது கொண்டு வந்த பை விகர்த்தனன் எடுத்து செல்ல வசந்த் கண்கள் அந்த பையில் நிலை குத்தியது.

    சம்ருதி விகர்த்தனனையே ஆசையாக பார்க்க, வசந்த் இருவரையும் மாறி மாறி பார்த்து, ‘ஷிட் இந்த கிருஷ்ணா போனதும் எப்படி தான் இன்னொருத்தனை பார்க்கறா. முதல்ல மாமா எனக்கு கட்டி வைக்கட்டும். வீட்டுக்குள்ளயே வச்சி பூட்டிடறேன். இந்த விகர்த்தனனை பார்த்தா நமக்கே கொஞ்சம் மனசு அலைப்பாயுது. இவனை மாதிரி கார், ஸ்டெயிலிஷ் நடை சிரிப்பு சை’ என்று கொந்தளித்தான்.

    ஜனனி போல கேட்பாளென்ற மடத்தனத்தில் நடந்தான் வசந்த்.

    தந்தை சொல்லிற்கே அடங்காமல் காதலன் திருமணத்திற்கு செல்ல ஒற்றை காலில் நின்றவளென்றதை மறந்துப் போனான்.

    விகர்த்தனன் ஜனனியிடம் சொல்லிவிட்டு செல்ல, என்னவோ வசந்த் கடுகடுப்பாக திரும்பினான்.
    
    "ஏதோ கிஃப்ட் கொடுத்தியா சம்ரு. விகர்த்தனனுக்கு?" என்று கேட்டதும் ஆமென்றாள் தலையாட்டி. 

    “என்ன ஸ்பெஷல்? போன்ல அவனோட பேசுறியா?” என்று அடுத்த கேள்வி, ” இல்லை.. அங்கிருந்து வந்தப்பிறகு இன்னிக்கு பார்க்க கூப்பிட்டேன்” என்றாள்.

    விகர்த்தனன் நினைவில் உண்மை வெளியேறியது. அதோடு காதலை சொன்னப்பின் இனி வசந்திடம் மறைக்க அவசியமில்லை என்ற அசட்டை‌.

    “அப்ப அவனா ஜனனியை பார்க்க விரும்பலை. நீ அவனை பார்க்க ஆசைப்பட்டிரருக்க?” என்று கேட்டதும், “என்ன கேள்வி இது. எனக்கு தலைவலி எடுக்கு. ஜனனியை அவர் விசாரிச்சார். ஏன் உன்‌கூட பேசலை” என்று முகம் தூக்கி வைத்தாள்.

    வசந்த் பொறுமையாக மனதில் இவளை திட்டிக்கொண்டு வந்தான்.

    ஜனனிக்கு இதென்ன புதுக்குழப்பம். இவ எதுக்கு அந்த அண்ணாவை பார்க்க கேட்டா? என்றவளுக்கும் சம்ருதி காதலித்து இருப்பாளோ என்ற எண்ணம் உருவானது.
    ‌
    இந்த நேரத்தில் கேட்கவும் தவிர்த்து அமைதியானாள்.

    வசந்த் ஜனனி வீட்டுக்கு அவர்களை விட்டுவிட்டு தன் வீட்டிற்கு காரை விடும்படி சொல்ல அவ்வாறே சென்றது.

    வசந்த் ஜனனி இறங்கியதும் டாட்டா காட்டி சம்ருதி செல்ல, வசந்த் கோபமாய் தந்தையை நாடி ஓடினான்.

    "அப்பா அப்பா.." என்று கத்தி கூப்பிட, "அவர் மாடில இருக்கார் டா." என்று சியாமளா உரைக்க, வேகமாய் படியில் வேகயெட்டு எடுத்துவைத்து  தாண்டினான்.‌

    “அவன் ஏன் இப்படி கத்தறான்” என்று சியாமளா கேட்க, “தெரியலைம்மா சம்ருதி கூப்பிட்டிருந்தா போனோம். அங்க விகர்த்தனன் அண்ணா இருந்தார். அவரை பார்க்க தான் சம்ருதி கூட்டிட்டு போனா” என்றதும் சியாமளாவும் மகனுக்கு இணையாக படியில் நடந்தார்.

    சத்யமூர்த்தி யாரிடமோ பேசி சிரித்து, “அட நகைக்கடை ஓனரா மாறிட்டா அவனுக்கு ஏன் அடுத்தவர்களிடம் வேலைக்கு போக போறான்” என்று பேச, “அப்பா… கனவு கண்டுட்டு இருங்க. சம்ருதி காதலிக்கறா” என்று போனை பிடுங்கி அணைத்து கத்தினான்.

    “என்னடா அதான் கிருஷ்ணாவை மிரட்டி, அவனுக்கும் கல்யாணமாகிடுச்சே” என்று கூறினார்.

    “அது வேற… இது வேற. இப்ப சம்ருதி வேற ஒருத்தனை விரும்பறா” என்றதும் சத்யமூர்த்தி முகம் கறுத்தது.

    “என்னடா சொல்லற” என்று சியாமளா வரவும், “உங்க தம்பி பொண்ணு ஒருத்தனை விரும்பறா. ஒருத்தனை இல்லை.. இது இரண்டாவது‌. எனக்கு தெரிஞ்சு இரண்டாவது. எனக்கு தெரியாம எத்தனையோ?” என்று புலம்பினான்.

    எப்பொழுதும் ஒருத்தர் பார்வை போல ஒருத்தர் பார்வை இருக்காது.

    வலியை கடப்பவருக்கு அடுத்த வாழ்க்கை உடனே வந்தாலும், அதை சம்பந்தப்பட்டவர் ஏற்றால் இப்படி தான் பிரச்சனை வெடிக்கும். ஒழுக்கம் கெட்டதாக சித்தரிக்கும்.

    இங்கே அவரவர் பக்கம் என்னயென்ன உணர்வுகள் தோன்றி மறைந்து, மனதிற்குள் புரட்டுவது என்பதை யாரும் அறியமாட்டார்கள்‌.

    சொல்லப்போனால்‌ தன் மாமன் மகளின் காதலை அழித்தது, சொத்துக்காக அவளுக்கு புட்பாய்ஸன் செய்து, காதலை பிரித்தவன் நல்லவனாகவும், சம்ருதி கெட்டவளாகவும் பேசபட வைக்க நினைத்தான்.

    “யாரை டா? எப்படி? அவ தான் சிங்கப்பூர்ல” என்று முடிக்கும் முன், “ஆஹ்… சிங்கப்பூர்ல தான் அந்த மினுக்கி விகர்த்தனனோடு பழகினாள்.

    “சிங்கப்பூர்ல அவ காதலிக்கிற வரை நீ என்னடா பண்ணிட்டு இருந்த.” என்று சத்யமூர்த்தி கேட்டதும், ஜனனியோ “அண்ணா சிங்கப்பூர்ல குடிச்சிட்டு விழுந்து கிடந்தான், விகர்த்தனன் அண்ணா தான் எங்களை சேப்பா ஹோட்டல்ல விட்டார். கடல்ல குதிச்சு நான் செத்திருந்தா கூட வசந்த் அண்ணா காலாட்டி வேடிக்கை பார்த்திருப்பார். அங்க எல்லாமே விகர்த்தனன் அண்ணா தான் அப்பா கூட்டிட்டு போய் சுத்தி காட்டியது. ‘Nima product’ கம்பெனியோட ஒரே பையன். அவருக்கு தலையெழுத்தா. ஆனா செய்தார்.
    வசந்த் அண்ணா நல்லா பணத்தை மிச்சப்படுத்த அவரிடம் மத்ததை ஒப்படைச்சிட்டு ஹாயா மஸாஜ் பண்ண போனார்.

    இல்லையானு கேளுங்க. ஒரு இடத்துக்கு போனா எப்படி பெண்களை பாதுகாக்கணும்னு கூட தெரியலை.
    நடுவுல வந்து விகர்ததனன் அண்ணா ஸ்கோர் பண்ணிட்டார்” என்று பேசினாள்.

    “ஏய் உனக்கு நான் தான் அண்ணா. கண்டவனை அண்ணா அண்ணான்னு சொல்லற” என்று கத்தினான்.

    “நான் உன் தங்கச்சினு நீ எப்ப உணர்ந்த?” என்று அவளும் கத்தினாள்.

    “உன் பிரச்சனையை விடு. டேய் அவன் யாரு என்னனு தெரியுமா. ஏன்டா குறுக்க வர்றாங்க. உனக்கு ஒருத்தியை வளைச்சி போட தெரியலை.

    உன் தம்பி பொண்ணுக்கு என்ன திமிரு எடுத்து அலையுதா?” என்று சியாமளாவுக்கும் திட்டு விழுந்தது.

    “அய்யோ அப்பா. அவன் கிருஷ்ணா மாதிரி அன்னக்காவடி இல்லை. பிசினஸ் மேன். சிங்கப்பூருக்கு வந்ததே சந்தோஷமா பொழுதை கழிக்க, ஆடி கார் வச்சியிருக்கான். அடிக்கடி உலகத்துல எங்கயாவது சுத்திட்டு வர்றான். பார்க்கவும் நல்லாயிருக்கான்” என்று அடுக்கினான்.‌

    “டேய்… எவனாயிருந்தா உயிர் பயம் காட்டினா ஓடிடுவாங்க. அந்த கிருஷ்ணா ஓடலை. அதே டெக்னிக் இவனிடம் காட்டு.” என்று ஏற்றி விட்டார்.

    “அது கஷ்டம்ப்பா. அவன் வேற இவன் வேற. அவனை மிரட்டினப்ப நான் கெத்தா இருந்தது போல இருந்தது. இந்த விகர்த்தனன் முன்ன முடியுமான்னு தெரியலை. நீங்க அவனை மிரட்டறதுக்கு பதிலாக மாமாவிடம் சம்பந்தம் பேசுங்க.” என்று அறிவாக பேசினான்.

    சத்யமூர்த்தி அந்த பையனை ஒருக்கா பார்க்கறேன். நாம சாயந்திரம் சம்ருதியை பொண்ணு கேட்டு போவோம்” என்றார் சத்யமூர்த்தி.

    ஜனனியோ ஏன் இந்த வீட்டில் என் கருத்தை புறக்கணிக்கின்றனர்.‌ பையன் மட்டும் ராஜ் வாழ்க்கை வாழ எப்படி திட்டமிடுகின்றனர். என் உணர்வின் வலிகள் செவிமடுக்க கூட மறுத்தால் எப்படி? என்று கவலையாக மாறினாள்‌.

    -தொடரும்.
    -பிரவீணா தங்கராஜ்

  • எனக்காக வந்தவனே – 19


    அழுதழுது தன் மடியில் உறங்கிப்போயிருந்த மகளைத்தான் அஞ்சனா பார்த்தார். இப்போதுதான் அவள் குட்டியாக அவர் கைகளுக்குள் அடங்கி கியா மியா என்று கத்திக்கொண்டு இருந்தது போல இருந்தது. அதற்குள் இவ்வளவு பெரிய பெண்ணாகிவிட்டாளா என்றிருந்தது. மெல்ல அவள் தலையை வருடிவிட்டவர் எதிரே அமர்ந்திருந்த கணவரையும் மகனையும் பார்த்தார்.

    “போய்த் தூங்கப் போங்க… ஏன் என் மூஞ்சியவே பாத்துட்டு இருக்கீங்க?”

    அபிதனுக்கு முதலில் ஒன்றும் புரியவில்லை. ஜீவிதன் மேல் கோபமாக வந்தது. எதற்காக, சிறுத்தை, நாய் என்று அக்காவைத் தூண்டிவிட வேண்டும்? அவன் அவளுடன் போ என்றபோது கூட நீ சொல்லி நான் ஏன் கேட்க வேண்டும் என்று தோன்றியதுதான். ஆனால், அக்காவுக்காக என்று வந்தவன், பாதிப்படியில் உடல்நடுங்க அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்த வனபத்ராவைப் பார்த்துத் திகைத்தான். அவனுக்கே கொஞ்சம் அதிர்ச்சிதான். முன்பும் வனபத்ரா அழுவாள்தான். ஆனால், இவ்வளவு அழுகை இருக்காது. இப்போது இந்தக் காதலில் விழுந்த பிறகுதான் இப்படி ஏதோ உயிர் கரைவது போல அழுகிறாள்.

    அவளை எழுப்பி வீட்டுக்குக் கூட்டிவந்தவன், சமாதானப்படுத்த முயற்சி செய்ய, முடியவில்லை. தொடர்ந்த வந்த அன்னை தந்தையைப் பார்த்தவள், “நான் உங்ககூட ஊருக்கு வந்துரேன் மா…” என்றாள் அழுகையும் கண்ணீருமாக. அதைத்தானே அவளுடைய அன்னை சொன்னார், ஒன்று ஜீவிதனை மணக்க வேண்டும், இல்லையெனில் தங்களோடு ஊருக்கு வரவேண்டும்.

    பொறுமையாகப் பார்த்த அஞ்சனா, “வந்து?” என்றார். வேறு யாரையாவது திருமணம் செய்து கொள்கிறாயா? என்கிற கேள்வி அதில் தொக்கிநிற்க, வனபத்ராவின் அழுகை கூடியது.

    “நீ ஆறு வயசுல அந்த நாய்ங்க கடிக்க வந்த அன்னைக்குக் கூட இப்படி அழுகல… இங்க வா…” என்றார் மகளைப் பார்த்து மென்மையாக. அவரை மடிசாய்த்தவர், “உனக்கு அதிகபட்சம் பதினொரு வருஷம் டைம்…” என்றார்.

    அவள் திருதிருவென விழிக்க, “உன் தம்பிக்கு முப்பது வயசாகறதுக்கு…” என்றவர், “அவனுக்கும் கல்யாணம் பண்ணனும்ல? உனக்குப் பண்ணாம அவனுக்குப் பண்ணிவைக்க மாட்டோம்… அதுக்குள்ள மாப்பிள்ளய கல்யாணம் பண்ணிக்க, நீதான் உன் மனச மாத்திக்கணும். நீ சிங்கிள் ன்னா, உன் தம்பியும் சிங்கிள்தான்… அவனா ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணாலும் பிரிச்சு விட்டுக் கூட்டிட்டு வந்துருவேன்… அதை மனசுல வச்சுக்கோ… இப்ப தூங்கு…” என்று தட்டிக் கொடுத்தார்.

    அன்னை மாப்பிள்ளை என்றதில் அவள் விழிகள் விரிந்தன. கீழேயே அவர்சொன்னார்தான். அவள் கவனம் ஜீவிதனிடம் இருந்ததில் கவனிக்கவில்லை. மகளது பார்வையில் சிரித்தார்.

    “குட்டிப்பிள்ளைல கைல வச்சுருக்க எதையாவது பிடுங்குனா அழுவ… திரும்பக் கொடுத்தா, இப்படிதான் பார்ப்ப… க்யூட்டா இருக்கும்… ரொம்ப நாள் கழிச்சு அந்த ரியாக்ஷன பார்க்குறேன்… அதான் ரெண்டுபேரும் கட்டுனா இவங்களத்தான் கட்டுவேன் றீங்கள? கட்டிக்கோங்க… நல்லவேள உன்னை முதல்ல பெத்தேன்.. அபி முதல்லன்னா பாவம் என் பையன், அந்தப் பக்கமும் ஒரே பையன்தான? யாருக்கு என்ன பிரச்சனை? தூங்கு…”

    “ஜீவிதன் உங்களுக்கு ஓகேவாம்மா?”

    “எங்களுக்கு ஓகே இல்லன்னு யார்டி சொன்னது? நீதான் ஓகே சொல்ல மாட்டேன்னு சுத்திட்டு இருந்த… இழுபறியா இழுத்தா ஒரு குழப்பம் வந்து சலிப்பு வந்துரும்ன்னு நினைச்சேன்… ஆனா, நல்ல வேள அந்தப் பையன் கிட்ட ஒரு தெளிவு இருக்கு… விசாரிச்ச வரைக்கும் நல்ல குடும்பம், நல்ல பையன், பழகிப்பார்க்கவும் நல்லவங்களாதான் இருக்காங்க. அந்தத் தம்பியும் உனக்காகப் பார்க்கறாரு…போதும். நிம்மதியா இரு.. கண்டதையும் போட்டுக் குழப்பாத…இப்ப தூங்கு…”

    வனபத்ரா அழுகையை நிறுத்தி, அன்னையின் வயிற்றை இறுக்கமாகக் கட்டிக் கொள்ள, அவளைத் தட்டிக் கொடுத்தபடியே இருந்தார். அன்னையின் வயிற்றில் முகம் புதைத்திருந்த வனபத்ராவுக்கு வேறொன்று உள்ளே ஓடியது.

    ‘இந்த வயிற்றுக்குள்தானே அவள் இருந்தாள்?அப்போது அவளுக்குச் சாப்பாடு எல்லாம் எப்படி போயிருக்கும்? அன்னை உண்டதுதானே? குழந்தை பிறப்பதே, கழிவு வரும் வழியாகத்தானே? உயிர்ப்பிறப்பே அப்படி இருக்கையில் என்ன அருவருப்பு பார்த்து என்ன செய்ய?’ என்றெல்லாம் தோன்ற, யோசித்தபடியே அன்னையை இன்னும் நன்றாக இறுக்கமாகக் கட்டியபடி உறங்கியிருந்தாள்.

    அபிதன்தான் அன்னையைப் பாவமாகப் பார்த்தான், “நெஜமாவே நான் ஓடிப்போனாலும் பிரிச்சுவுட்டுக் கூட்டிட்டு வந்துருவீங்களாம்மா?”

    மகளைச் சமாதானப்படுத்தவென்று ஏதோ சொல்ல, மகன் இப்படி கேட்பானென்று நினைக்காத அஞ்சனா ஒருகணம் யோசித்தார்.

    “ஓடிப்போறது தப்பா சரியா அபி?”

    “தப்பு…”

    அஞ்சனா மறுப்பாகத் தலையசைத்தார், “ஒரு பொண்ணு காதலிக்குதுன்னு வச்சுக்குவோம், அந்தப் பொண்ணோட வீட்டுல சாதிவெறியோ மதவெறியோ பிடிச்சு இருக்காங்க, வேற சாதில கொடுக்கறதுக்கு அந்தப் பொண்ண கொன்னுரலாம்ன்னு நினைக்கிறாங்க… அப்ப அந்தப் பொண்ணு ஓடிப்போறது தப்பா, சரியா?”

    “தப்புன்னு எப்படி சொல்லமுடியும்?”

    “அதுதான், சூழ்நிலைதான் முக்கியம். அதனால நீ ஓடிப்போனன்னா சூழலைப் பார்த்துத்தான் சொல்ல முடியும். ஆனா, ஓடிப்போற ஐடியா வந்தா, ஒரு நிமிஷம் அப்பாம்மாட்ட வந்து, என்ன விஷயம்ன்னு சொல்லு… நீ ஒரு பொண்ண காதலிக்கறன்னு சொன்னா, அம்மாவோ அப்பாவோ உனக்குச் சோத்துல விஷம் வைப்போம்ன்னு நினைக்கிற?”

    “ம்மா… என்னம்மா?”

    “பின்ன என்னடா? ஒரு பேச்சுக்கு உங்கக்காட்ட சொன்னா, ஓடிப்போனா ன்னு கேட்டுட்டு இருக்க? உனக்கு இன்னும் மேரெஜ்க்கு உரிய லீகல் ஏஜே வரல.. தெரியும்தானே? போ, போய்ப் படி… “

    “நைட்டு ஒரு மணிக்கு நான் ஏன் மா போய்ப் படிக்கணும்?”

    “அப்ப போய்த் தூங்கு.. போ…ஏங்க.. எனக்கு ஒரு தலகாணிய எடுத்துக் கொடுத்துட்டு நீங்களும் போய்த் தூங்குங்க…”

    காலை எட்டரைமணி போலத் தெம்பாகக் காலை உணவை முடித்துவிட்டு, வனபத்ராவிடம் பேசவென வந்த ஜீவிதன் அவன் எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாகத் தெளிவான முகத்துடன் அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்தான். அஞ்சனா, வரவேற்று குடிக்க ஏதாவது எடுத்துவருகிறேன் என்று சென்றார். பாலமுருகன் அமரவைத்து இயல்பாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அபிதன்தான் முகத்தைத் தூக்கிவைத்திருந்தான். ஏனோ வனபத்ராவின் முகத்தில் கொஞ்சம் தெளிவு தெரிய, தான் இப்போது பேச வேண்டாம் என்று தோன்றியது ஜீவிதனுக்கு. யோசனையுடனே, “இன்னைக்கு அப்பாம்மாக்கு முப்பதாவது கல்யாண நாள், பதினொரு மணி போலச் சின்னதா ஒரு கேக் மட்டும் கட் பண்ணலாம்ன்னு யோசிச்சேன், எல்லாரும் கண்டிப்பா வரணும்…” என்றான்.

    ஒருகணம் பாலமுருகனும் அஞ்சனாவும் ஒருவர் முகம் ஒருவர் பார்த்துவிட்டுச் சரியெனத் தலையசைத்தனர். அபிதன்தான்  வரமாட்டேன் என அடம்பிடித்தான். வனபத்ரா தலையில் ஒரு தட்டு தட்டவும் வந்திருந்தான்.

    “கிப்ட்…” என யோசிக்க, “நான் வச்சிருக்கேன்…” என்று காட்டினாள் வனபத்ரா. அதுவும் ஒரு ஓவியம்தான். ஆனால், இதில் ஜீவிதனும் இருந்தான், குழந்தையாக. அவனுடைய ஒருவயதில் எடுத்த புகைப்படம் ஒன்று அவளிடம் இருந்தது. அதையும் அவனுடைய தாய்தந்தையரின் இளமையுருவங்களையும் இணைத்து அழகான ஓவியமாகத் தீட்டியிருந்தாள்.

    இரண்டு ஓவியங்களையுமே பார்த்த மனோன்மணிக்கும் பகவதிக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. மகனுக்குத் திருமணமே நடக்குமா? நடக்காதா? என்று தெரியாத வேளையில் தங்களுக்குத் திருமணநாளா என்று சோர்வாக இருந்தவர்கள், வனபத்ராவின் குடும்பம்  அலட்டிக் கொள்ளாமல் அவர்களே இன்னகையுடன் இயல்பாக வந்து பேசியதிலும் வனபத்ரா நேற்று நடந்துகொண்டதற்கு மன்னிப்பு வேண்டியிருந்ததிலும் ஒருவாறு தெளிந்திருந்தனர்.

    கேக்கை வெட்டியவர்கள், திருமணநாள் என்பதால், ஒருவருக்கொருவர் ஊட்டிவிட்டனர். பின் ஒரே மகனுக்கான ஜீவிதனுக்குக் கொடுக்காமல்,”இங்கே வாம்மா…” என்று வனபத்ராவை அழைத்தார் மனோன்மணி. 

    அழைத்துவிட்டுதான் நேற்று அவள் செய்தது நினைவுவந்து ஒருகணம் அவர் தயங்கினார்.  “அம்மா… அது ராஜமரியாத… எனக்கு மட்டும்தான். நீங்க கொடுத்தா சாப்பிடுவா… கொடுங்க…” என்றான் ஜீவிதன். கனமான அந்த ஒரு கணம் அவன் கிண்டலாகச் சொன்னதில் இயல்பாகியிருக்க, அவனை முறைத்தாலும் அவர் நீட்டிய கேக்கில் கொஞ்சம் பிய்த்து அவருக்கு ஊட்டிவிட்டு அவர் கொடுத்ததை உண்டிருந்தாள். அதன்பின் கலகலப்பாகத்தான் சென்றது.

    கை நனைக்கவா என்று தயங்கிய பாலமுருகனையும் அஞ்சனாவையும் கூட, “நீங்க வேணாம்ன்னு சொன்னாலும் நான்தான் உங்க மாப்பிள.. வேற வழி கெடயாது…” என்று வற்புறுத்த, ஒருவகையில் இந்தத்திருமணம் உறுதியானதுதானே என மதிய உணவைக் கூட உண்டிருந்தனர். அவர்களை அழைத்திருக்கிறேன் என்று ஜீவிதன் சொல்லவுமே, யோசித்திருந்தாலும் உணவுகளைத் தயாரித்திருந்தார் மனோன்மணி. பகவதி உதவி செய்ய, வழக்கமாக உதவும் ஜீவிதன் அருகில் வரவில்லை.

    உணவுமேசை நால்வர் மட்டும் அமரும்படி இருக்க, ஒரு மறுப்புக்குப் பின் பெரியவர்கள் முதலில் அமர்ந்து உண்டனர். ஜீவிதனையும் அமருமாறு சொல்ல, “எனக்கு இன்னும் அவ்ளோ வயசாகல…” என்று சிரித்தபடியே மறுத்துவிட்டிருந்தான். வனபத்ராவும் அபிதனும் பரிமாற, ஜீவிதன் தள்ளிநின்று மேற்பார்வை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

    இருவீட்டாரும் ஒருவரையொருவர் எப்போதிருந்து முறை வைத்துக் கூப்பிடத் தொடங்கினர் என்று அவர்களுக்கே தெரிந்திருக்கவில்லை. பகவதி ஆரம்பித்து வைத்திருக்க, நால்வருக்குமே இயல்பாக வந்திருந்தது. 

    “ஹோட்டல் மாதிரி போயிருக்கலாம்ல அண்ணி… இல்ல கடைல கூட ஆர்டர் பண்ணிருக்கலாம்.. ஏன் கல்யாண நாள் அதுவுமா கஷ்டப்பட்டு செஞ்சுருக்கீங்க?” என்றார் அஞ்சனா.

    “ஐயோ அண்ணி… மீன் சமைக்க மண்டக்காட்டுக்காரிக்கு என்ன கஷ்டம்?”

    மனோன்மணி சொல்ல, அஞ்சனாவும் பாலமுருகனும் தங்கள் முன் இருந்த உணவுகளைப் பார்த்தனர். அதில் வெறும் மீன் மட்டும் இல்லை, நண்டு, இறால், என்று சுத்தம் செய்ய கடினமான உணவுகளாக ஒரு கடலுணவு விருந்தே இருந்தது. அவர்கள் வீட்டில் மீன் தவிர பிற கடலுணவுகள் உண்ண மாட்டார்கள். 

    அதிலும் அபிதனுக்கு மீனைக் கூட  முள்ளெடுத்துத் தரவேண்டும். அவன் அப்பத்தா தொடங்கிவைத்தது. தந்தையும் தமக்கையும் தொடர, அஞ்சனா இந்த வேலையெல்லாம் பார்க்காதீர்கள், அவனைச் சாப்பிடப் பழக்குங்கள் என்று சொல்லிப்பார்த்திருக்கிறார். கேட்டால்தானே? சில விஷயங்களில் செல்லம் கொடுத்தால்தான், நாளை நம்மை நினைக்க நினைவுகள் நன்றாயிருக்கும் என்று விடுவார் பாலமுருகன்.

    மகள் நேற்று செய்ததில் தாங்களும் மறுத்தால் நன்றாயிருக்காது என்று உண்ணத் தொடங்கினர். இதில், பாலமுருகனிடம் பிய்த்துப்போட்ட கோழிக்கறி கூட்டு போல இருந்ததைக் காட்டி, “அத்தான்… இது சிப்பி.. நல்லாருக்கும்…ட்ரை பண்ணிப் பாருங்க…” என்றார் பகவதி.

    தயங்கியவர், எதுவும் சொல்லும்முன் வனபத்ரா வைத்திருக்க, வேறு வழியில்லாமல்தான் எடுத்து வாயில் வைத்தார். ஆனால், அதன் சுவை நன்றாக இருக்கவே, நன்றாகவே உண்டார்.

    ஜீவிதன் அஞ்சனாவிடம் உண்ணச் சொல்ல, “இல்லப்பா.. எனக்கு மீன் மட்டும் போதும்…”என்று தப்பித்துவிட்டார். “இதுவும் மீன்தான அத்த?” என்று சிரித்தபடியே கேட்டாலும் அவரை வற்புறுத்தவில்லை. பகவதிக்கும் மனோன்மணிக்கும் வனபத்ரா பார்த்துப் பார்த்துப் பரிமாற, அபிதனும் அக்காவைப் பின்பற்றினான்.

    பின், அவர்கள் மூவரும் உண்ண அமர, பெரியவர்கள் யோசனையாகப் பார்த்தனர். வனபத்ரா ஜீவிதனுக்கு எதிர்வினையாற்றிய விதத்தை மனோன்மணியும் பகவதியும் யோசித்தனர் என்றால், அபிதனுக்கு என்று பாலமுருகனும் அஞ்சனாவும் யோசித்தனர். ஆனால், “நாங்க சேர்ந்து சாப்பிட்ருக்கோம்  த்த…” என்றாள் வனபத்ரா. ஜீவிதனும் “ஒண்ணும் பிரச்சன இல்லம்மா… நாங்க பாத்துக்கிறோம்…” என்றிருந்தான்.

    சரியென ஹாலில் அமர்ந்து அவர்கள் பேசத் தொடங்க, தனக்கு இருபுறமும் எதிரெதிராக உட்கார்ந்திருந்தவர்களை அபிதன்தான் யோசனையாகப் பார்த்தான். ஜீவிதனுக்கு வனபத்ரா பரிமாறப்போக, “நீங்க முதல்ல சாப்பிட்டு முடிங்க…” என்றான். மறுக்காமல் அபிதனுக்கு மட்டும் வைத்தாள். தனக்குப் பரிமாறாமல், ஒரு குழம்பு மீன் ஒன்றையும் மீன் வறுவல் ஒன்றையும் எடுத்து முள்ளெடுக்கத் தொடங்க, அபிதனுக்குத்தான் சங்கடமாக இருந்தது.

    “க்கா.. நான் சாப்பிட்டுக்குவேன் க்கா…”

    “நீ சாப்பிடுற லட்சணம் எனக்குத் தெரியும். பேசாம சாப்பிடு…”

    அவன் வேகமாக விழுங்கத் தொடங்க, ஜீவிதன்” நிதானமா மென்னு கழி மக்கா… அப்பதான் செரிக்கும். ஞெண்டு சாப்பிட்டுப் பாரு… நல்லா இருக்கும்…” என்று எடுத்து வைத்தான். அபிதன் பதில் எதுவும் பேசாமல், உர்ரென்று முகத்தை வைத்தபடி ஒன்றும் சொல்லாமல், அந்த நண்டை உடைக்க முயற்சி செய்ய அவனால் முடியவில்லை. “அதை உடைச்சுக் கொடுங்க…” என்றாள் வனபத்ரா. ஜீவிதன் அந்தக் கட்டளைக்கு இயல்பாகப் பணிய, அபிதன், “அக்கா…” என்றான்.

    “ஏன் அபி? நீயும் எனக்கு ராஜமரியாத கொடுக்கலாம்ன்னு இருக்கியா மக்கா?” 

    அதெல்லாம் இல்லை என அவன் தலையசைக்கவும், நண்டை உடைத்து, உள்ளிருக்கும் சதைப்பகுதியை எடுத்துக் கொடுக்கத் தொடங்கியவன், “நேத்துலாம் எவ்ளோ அழகா என்னை மாமான்னு விளிச்ச? இன்னைக்கு என்னாச்சு?” என்றான்.

    அபிதன் அவனை முறைத்தான். ஜீவிதன் சிரிக்க, “அவரை மாமான்னு கூப்பிடாத…” என்றாள் வனபத்ரா.

    ஜீவிதன், அபிதன் இருவருமே இப்போது என்ன என்பது போல அவளைப் பார்க்க, அவள் மீன் வறுவலில் கவனம் வைத்தபடியே நிதானமாக, “அவங்க பக்கம் அத்தான் ன்னு கூப்பிடுவாங்கன்னுதான் சொல்வாரு… மாமாவும் அப்பாவ அத்தான் ன்னுதான் கூப்பிடுறாங்க பாரு… அத்தான்னு கூப்பிடு…” என்றுவிட்டு நிமிர்ந்தாள்.

    இருவரது முகத்தையும் பார்த்தவள், விழிக்க, ,”உனக்கு எப்படி பிடிச்சிருக்கோ அப்படி விளி மக்கா…” என்றான் ஜீவிதன்.

    “நான் அக்கா சொன்ன மாதிரியே கூப்பிடுறேன்…”

    “எங்கெ? கூப்பிடு… பாப்போம்..” என்றான் ஜீவிதன்.

    “அ…த்தான்…” அபிதனுக்கு ஏனோ அத்தான் என்று சொல்லும்போதே, வாய் கசப்பதுபோல இருந்தது. அந்தச் சொல்லைப் பெண்கள் கணவரிடம் அழைப்பார்கள் என்றுதான் நினைத்திருந்தான். அப்படி அழைக்கப்பிடிக்கவில்லை. மாமாவில் இருக்கின்ற இலகு உச்சரிப்பு அத்தானில் இல்லாதது போல இருந்தது. ஆனால், ஏற்கனவே இருக்கின்ற குழப்பத்தில் இது ஒரு குழப்பமாகிவிடக் கூடாது என்கிறதில் அவன் அழைத்துவைக்க, அவன் அழைத்த தொனியில் இருவருமே சிரிக்கத் தொடங்கியிருந்தனர்.

    “ஹலோ.. என்ன ரெண்டு பேரும் என்னை வச்சு காமடி பண்ணிட்டு இருக்கீங்களா? ஒழுங்கா நீங்க ரெண்டு பேரும் வச்சு சாப்பிடுங்க.. ஏதோ குழந்தைய ரைம்ஸ் சொல்ல வச்சு சோறு ஊட்டுற மாதிரி ரெண்டுபேரும் பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?” என்று இருவரிடமிருந்தும் தட்டைப்பிடுங்கியவன், தான் உண்ணத் தொடங்கினான்.

    “ஹே… கிண்டல் லாம் பண்ணல… நீ கூப்பிட்டது இந்தப் பழய படத்துலலாம் ஹீரோயின், ஹீரோவக் கூப்பிடுவாங்கல்ல.. அந்தத் தொனில இருந்துச்சு… அதுனால சிரிப்பு வந்துருச்சு…” ஜீவிதன் அபிதனை வாரிக் கொண்டிருக்க வனபத்ரா தங்கள் இருவருக்கும் பரிமாறினாள்.

    “மாமா…” என்றான் அபிதன் கோபமாக. அவனுக்கு, ஜீவிதன் மேலிருந்த உண்மைக்கோபம் கரைந்திருந்தது.

    “இல்ல… நீ அத்தான் னே கூப்பிடு… கேட்க நல்லா இருந்துச்சு…”

    “ஆமாடா… க்யூட்டா அழகா இருந்துச்சு…”

    “எங்கெ இன்னொருக்கா சொல்லு பார்ப்போம்?”

    “நெஜமா க்யூட்டா இருந்துச்சுடா…”

    அபிதனை இருவரும் மாறிமாறி ஓட்டத்தொடங்கி, அவன் சிறுவயதில் செய்ததை வனபத்ரா சொல்ல, அவன் இங்கே இருக்கும் போது செய்த சில குரங்குவித்தையை ஜீவிதன் சொல்ல, இருவரையும் அபிதன் அடக்க முயற்சி செய்ய எனக் கலகலப்பும் சிரிப்புமாகவே அந்த உணவுவேளை கடந்திருந்தது. இருவரும் மாறிமாறி ஓட்டியதில் ஆளை விடுங்கடா சாமி என்று உண்டுமுடித்தவுடன் அபிதன் ஹாலைப் பார்த்து ஓடியிருந்தான். நேற்றிருந்த கனம் இன்று இலகுவாகியிருக்க, சாப்பிட்டு அவள் எழுவதற்காக அமர்ந்திருந்த ஜீவிதனைப் பார்த்தாள் வனபத்ரா.

    “எனக்கு ஒரு வாய் ஊட்டிவிடுங்க ஜீவி…”

    “அது ஆப்டர் மேரெஜ் டிபார்ட்மென்ட் டா…”

    “ஊட்டிவிடுறதா?”

    “இல்ல… வாமிட் பண்ணறது…”

    “ஜீவி… சாப்பிடும்போது என்ன பேசுறீங்க?”

    “நான் ஊட்டிவிட்டா நீ அதைத்தான் பண்ணுவ…”

    “அதெல்லாம் பண்ணமாட்டேன்… நீங்க ஊட்டிவிடுங்க…” அவள் பிடிவாதமாகச் சொல்லவும் இரு.. என உள்ளே சென்று கையையும் தட்டையும் கழுவிவிட்டு ஒரு தேக்கரண்டியோடு வந்தான். அவள் உண்டுகொண்டிருந்த இரசஞ்சோற்றைக் கொஞ்சம் அந்தக் கரண்டியில் எடுத்தவன் அவள் வாயருகே கொண்டு செல்ல, “ஸ்பூன்ல இல்ல.. கைல ஊட்டிவிடுங்க ஜீவி…” என்றாள்.

    “பத்ரா… உன் ஸ்ப்ரிட் எனக்குப் பிடிச்சிருக்கு… நாம இந்த ப்ராக்டிஸ சாப்பிடாதப்ப வெறும் வயித்துல பண்ணலாம். திருப்தியா சாப்பிட்டுருக்கப்ப வேணாம். எழும்பு…” என்றுவிட்டு சென்றிருந்தான்.

    அவன் செல்லவும் தன்னிச்சையாகப் புறங்கையால் நெற்றியைத் துடைத்த வனபத்ரா, பின்தான் தனக்கு முகமெங்கும் வியர்த்திருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தாள்.

    (தொடரும்…)

  • எனக்காக வந்தவனே – 18


    (இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள்❤️)

    நிலவைப் பார்த்து வானம் சொன்னது.. என்னைத் தொடாதே… என்று நடிகர் திலகம் சிவாஜிகணேசன் வானைப் பார்த்துப் பாடிக் கொண்டிருக்க, “அம்மா சேனல மாத்துங்கம்மா…” என்றான் ஜீவிதன் எரிச்சலாக.

    ஏனோ சவாலே சமாளி என்று வருகின்ற அந்தப் பழைய படத்தைச் சிறுவயதிலிருந்தே அவனுக்குப் பிடிக்கவே பிடிக்காது. ஆனால், அவன் அம்மாவுக்கு அது ரொம்பவும் பிடிக்கும். அந்தப் படம் என்று இல்லை, படித்த பெண், அதனால் திமிர்பிடித்த பெண் அவளை அடக்குகிற ஆண் என்கிற கதையமைப்பில் வருகின்ற எந்தப்படமுமே அவனுக்குப் பிடிக்காது. அவன் தாய் அந்தப் பெண்ணின் பார்வையும் அதில் காட்டப்படுகிறது என்று மல்லுக்கு நிற்பார்,

    பல தலைவர்கள் நா வறள வறளப் பேசிக் கொண்டுவருகின்ற கொஞ்சநஞ்ச பாலின சமத்துவத்தையும் அதுபோன்ற கதையமைப்பில் வருகின்ற படங்கள் பின்னுக்குத் தள்ளிவிடும் என்று வாதாடுவான், ஒருநாள், “நான் இத பார்க்கணும், இத பார்க்கக்கூடாதுன்னு நீ சொல்றது ஆதிக்கம் இல்லயா ஜீவா?” எனவும் இப்படி சொல்வதை விட்டிருந்தான்.

    ஆனால், இன்று வேறு காரணத்திற்காக இந்தப் பாடலைக் கேட்டால் எரிச்சல் வந்தது. எப்போதுமே, தன்னைக் கண்டாலே பிடிக்காத ஒருத்தியைப் பந்தயத்தில் மணந்து விட்டுவந்து, இன்று நமக்கு முதலிரவு என்று வசனம் பேசி அந்தப் பெண் தொடாதே என்று சொல்லிவிட்டாள் என்பதற்காக உருகிப் பாடும் ஆண் என்ற சூழலில் வருகின்ற இந்தப்பாடலைக் கேட்டால் அவனுக்குச் சிரிப்புதான் வரும். ஆனால் இன்று வனபத்ராவை நினைவூட்டியதில் எரிச்சலாக வந்தது.

    மகனது தொனியில் தொலைக்காட்சியை அணைத்திருந்தார் மனோன்மணி. பின் ஒரு செம்பில் தண்ணீரை எடுத்துவந்து அவனிடம் நீட்டியவர், “ஏன்டா வள்ளுன்னு விழுற? வேலை பார்க்கும்போது எதுவும் கடிச்சுக்கிடிச்சு வச்சுருச்சா என்ன?” என்றார்.

    “ம்மா…” என்றபடி தண்ணீரைக் குடித்தவனுக்கு, “ஆமா… அது என்னடா மேல்வீட்டுப் பொண்ணு அவ்ளோ அழகா இருக்கு… பொண்ணு லட்டு மாதிரி இருக்கு…”என்கிற அன்னையின் வர்ணனையில் செரசல் ஏறியிருந்தது.

    பெற்றவர்கள் என்ன பேசினாலும் திருத்தத் தோன்றுகின்ற ஒரு காலகட்டத்தில் இப்படி சொல்லாதீர்கள் என அன்னையிடம் வாதாடியிருக்கிறான். அவன் அன்னை “வருத்தப்படாதடா.. வேணும்ன்னா உனக்குப் பொண்ணு பாக்கப் போகும்போது என் பையன் லட்டு மாதிரி இருப்பான்னு சொல்லிப் பொண்ணு கேக்கேன்…எதுக்கெடுத்தாலும் பாடம் எடுத்துக்கிட்டு இருக்காத.. போ…” என்று விரட்டிவிடுவார். ஆனால், அவன் அன்னை அடிக்கடி சொல்லிச்சொல்லி, வனபத்ராவைப் பார்க்கவும் அவனுக்குள் தோன்றிய முதல் எண்ணம் இதுதான். இதையே அவன் அன்னையும் சொல்ல, தானாகப் புரையேறியிருந்தது.

    “பாத்துக் குடிடா…” என்றபடி அவன் முதுகை அவர் தடவிவிட, வாசல் அழைப்புமணி அடித்தது.

    “இரு.. நான் பாக்கேன்…” என்றபடி அவர் செல்ல, தன்னை நிலைப்படுத்தியவனுக்கு உள்ளே வந்தவளைப் பார்க்கவும் நின்ற செரசல் மீண்டும் ஏறுவதைப் போல இருந்தது.

    “என்ன விஷயம்ங்க?” என்றபடி எழுந்தான். “ஒண்ணுமில்ல.. நான் கொஞ்சம் வெளியே போறேன்… அபி வந்தா சாவி கொடுக்கணும்…” என்றவளுக்கு இந்த வீட்டுக்காரர் இன்னொரு சாவி போட்டுக் கொடுத்தால்தான் என்ன என்றிருந்தது. அதை வாசலிலேயே கொடுத்திருக்கலாமே என்ற கேள்வி அவன் முகத்தில் தொனிக்க, அவள் அவன் அன்னையைப் பார்த்தாள்.

    அவரும்”நான்தான் டா வரச்சொன்னேன்.. இரிம்மா…” என்றார்.

    “ம்மா.. அவங்க ஏதோ வேலையா கௌம்பிருக்காங்க…”

    “அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல ஆன்ட்டி…”

    “கேட்டுட்டுத்தான்டா கூப்பிட்டேன்… ஒண்ணுமில்ல மக்கா… பிரசாதம் கொடுக்கத்தான் கூப்பிட்டேன். ஒரு நிமிஷம் மா…” என்றபடி அவர் உள்ளே செல்ல, கன்னத்தில் கை வைத்திருந்தான் ஜீவிதன்.

    “நாங்க திருப்பதி போய்ட்டு வந்தோம் ம்மா…” என்று அவர் லட்டை நீட்டினார்.

    “எனக்கு லட்டு பிடிக்காது…” ஜீவிதன் வனபத்ராவுக்காகச் சொன்னான். உடைந்திருந்த லட்டைப் பார்த்து, அவன் உண்டுவிட்டு வைத்தது என்று அவள் சுத்தம் பார்த்துவிடக் கூடாதே?

    “உனக்காரு கொடுத்தா? நீ எடுத்துக்கோம்மா…” என்றார் அவர்.

    “எனக்கும் சாதாரண லட்டு பிடிக்காது ஆன்ட்டி. ஆனா, பிரசாத லட்டு பிடிக்கும்…”

    “அதான… திருப்பதி லட்டு பிடிக்காம யாரிருப்பா? என் பையன் ஒரு வினோத ஜந்து…” அவர் சொல்ல, சிரித்தவள், லட்டை எடுத்துக் கொண்டாள்.

    “அப்படியே எடுத்துக்கோம்மா… வீட்ல இருக்கவங்களுக்கும் கொடுப்பதானே?”

    “தம்பி மட்டும்தான் இங்க இருக்கான் ஆன்ட்டி, அவனும் ஒரு வினோத ஜந்துதான்…”

    அவள் சொல்லவும் சிரித்தவர், மீண்டும் ஒரு நிமிடம் என்றார். சொன்னது போலவே ஒரு நிமிடத்தில், அவர் தேநீரோடு வரவும் ஜீவிதனுக்கு அன்னை எப்படியோ தன் காதலைக் கண்டறிந்துவிட்டார் என்று தெரிந்தது. மனோன்மணி எல்லாரிடமும் நல்லபடியாகத்தான் பேசுவார், இருந்தாலும் அறிமுகமற்றவர்களை உடனே வீட்டுக்குள் அழைத்து விருந்தோம்பும் அளவு அப்பாவி அல்ல.

    அவர் தேநீரை நீட்டவும் வனபத்ரா ஒருமுறை மிடறு விழுங்கினாள்.

    அதைப்பார்த்துவிட்டு,”ம்மா…” என்றான் அவன்.

    “என்னடா?”

    “அவங்க குடிப்பாங்களா என்னன்னு கேட்காம ஏன்மா போட்டு எடுத்துட்டு வர்றீங்க?”

    “நான் குடிப்பேன் ஆன்ட்டி…நன்றி…” என்று எடுத்துக் கொண்டாள். அவள் குடிக்கவும் தொடங்க, ஜீவிதன் வியப்பாகப் பார்த்தான்.

    “அதான, ஏன்டா, உன்னை மாதிரி எல்லாரும் மாட்டுப்பால்ன்னா குடிக்க மாட்டாங்கன்னு நெனச்சியா?” என்றார் அவர்.

    வனபத்ரா விழித்தாள். ஜீவிதன் பால் குடிப்பான். அவளுடனே தேநீர் அருந்தியிருக்கிறான்தானே? இவர் என்ன சொல்கிறார்? ஒருவேளை தனக்குத்தான் தெரியவில்லையோ, என அவள் சந்தேகம் கேட்டாள்.

    “மாட்டுப்பால் குடிக்க மாட்டாங்கன்னா வேற என்ன … எதுவும் வீகன் ஆல்ட்டர்னேட்… அந்த மாதிரியா?”

    “அதெல்லாம் இல்லம்மா… இப்ப குடிப்பான், சின்ன பிள்ளலதான் பசும்பால் நேரடியா கறந்து வாங்குனா குடிக்க மாட்டான், என்னமோ பாக்கெட் பால் லாம் ஏதோ மிஷின் தானா போடுற மாதிரி நெனச்சுட்டு, மாட்டுப்பால், மாட்டுப்பால் ன்னு குடிக்க மாட்டான்… உங்கிட்ட சொல்லலயாடா?”

    “ம்மா…” என்று அவன் சிரிக்கத் தொடங்கியிருக்க, அவன் சிரிப்பிலேயே மகன் கண்டுகொண்டான் என்பதைக் கண்டுகொண்டவர், “நீயா சொல்லிரு மக்கா…” என்றார்.

    என்ன சொல்லணும்? என்பது போல வனபத்ரா விழிக்க, ஜீவிதன் சொன்னான்.

    “பேர் வனபத்ரா, வயசு 24. வேலை விஎப்எக்ஸ் ஆர்ட்டிஸ்ட், ப்ரீலான்சிங் பண்ணிட்டு இருக்காங்க. அப்பா அகில இந்திய வானொலி ல நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர், அம்மா போலிஸ் இன்ஸ்பெக்டர், ஒரே தம்பி, இங்கதான் வைல்ட் லைப் பயாலஜி செகன்ட் இயர் படிச்சுட்டு இருக்காரு…அவங்க வீட்ல சொல்லிட்டாங்க. எங்களுக்குள்ள கொஞ்சம் பிரச்சனைகள், என்ன பிரச்சனைன்னு கேட்காதீங்க.. சொல்ல மாட்டோம். அதெல்லாம் தீந்தப்பறம் சொல்லலாம்ன்னு இருந்தேன். நீங்க கெண்டுட்டீங்க…” என்று சொல்லிக் கொண்டு போக, அவன் தொடங்கும்போதே தேநீரை ஒரே மூச்சில் குடித்து முடித்த வனபத்ராவும் நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள்.

    “மக்கா… உனக்கு இந்த வினோத ஜந்துவப் பிடிக்குமாம்மா?”

    அவர் கேட்ட விதத்தில், இருந்த படபடப்பு லேசாகத் தணிய, “பிடிக்கும் ஆன்ட்டி…” என்றாள் மெல்லிய புன்னகையுடன். அவள் குரல் மெலிதாகத்தான் ஒலித்தது. ஆனால், அதில் உறுதி தொனித்தது.

    “ம்மா.. நீங்க எங்கிட்ட கேட்கணும், பிடிக்குமான்னு…”

    “வள்வள்ளுன்னு விழுந்துட்டுருந்த உன் முகத்துல இந்தப் பிள்ளய பாக்கவும் எரிஞ்ச பல்ப வச்சுதான் என் சந்தேகம் உறுதியே ஆச்சு…”

    “சந்தேகம் எப்படி வந்துச்சு?”

    “தாயறியாத சூல் கெடயாதுடா… எனக்கு ரொம்ப நாளாவே உன் முகத்தைப் பார்த்து ஒரு சந்தேகம்தான், பாப்பா வேற நான் மேல போய் யாரு என்னன்னு சொல்ல முன்னாடியே வாங்க ஆன்ட்டி… ஒரு நிமிஷம்ன்னு போய் சாவிய எடுத்துட்டு வந்துச்சா…” எனவும் வனபத்ராவுக்கு ஐயோ என்றுதான் இருந்தது. இப்படி ஒரு சின்ன கவனக்குறைவில் சிக்குவாள் என்று நினைத்திருக்கவில்லை. ஜீவிதனின் அம்மாவை அவளுக்குத் தெரியும். அவன் அவளிடம் தன் பெற்றோரது ஒளிப்படத்தைக் காட்டியிருக்கிறான். ஆனால், அவளுக்கு அவரைத் தெரியும் என்று அவருக்குத் தெரியாதுதானே? அதை யோசிக்காமல் என வனபத்ரா நாக்கைக் கடித்தாள்.

    இருவரும் திருதிருவென விழிக்க, சிரித்தார்.

    “உங்க வீட்ல வந்து பேசலாமாடா?” அவர் கேட்கவும் வனபத்ரா பாவமாக முகத்தை வைக்க, “அம்மா… எங்களுக்குள்ள கொஞ்சம் பிரச்சனன்னு சொன்னேன்.. கவனிச்சீங்களா இல்லையா? நீ போ பத்ரா…” என்றான் ஜீவிதன்.

    “என்ன பிரச்சன?”

    “சொல்ல மாட்டோம்ன்னு சொன்னேன்…”

    “ஜீவி… எனக்குக் கொஞ்சம் ஜுபோபியா இருக்கு ஆன்ட்டி…” என்றாள்.

    “ஜுபோபியா ன்னா? ஜு(Zoo)க்குப் போகப் பயப்படுவியா மக்கா?”

    “அது… நார்மலா எல்லா விலங்கு, பறவை, பூச்சி, எதைப் பக்கத்துல பாத்தாலும் பயமா இருக்கும் ஆன்ட்டி…”

    அவள் சொல்லவும் அவ்வளவு நேரம் உற்சாகமாகப் பேசிக் கொண்டிருந்த மனோன்மணி திகைத்துப் போய் மகனைப் பார்க்க, அவன் தன் முன்னால் இருந்த பிரசாதத்தை எடுத்துக் கொஞ்சம் வாயில் போட்டு மெல்லத் தொடங்கினான். என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் ஒரு சங்கடமான மெளனம் நிலவ, “நான் வரேன் ஆன்ட்டி…பை…” என்றுவிட்டு வெளியேறியிருந்தாள் வனபத்ரா.

    அன்று முழுவதும் மனோன்மணி ஜீவிதனைக் குடைந்தெடுத்துவிட்டு, “வேற வீடு வேணா மாறிர்றியா ஜீவி?” என்றார்.

    “மாறி? அவ எனக்காகத்தான் இங்கேயே வந்திரிக்கா ம்மா…” என்றவன், தங்கள் காதல்கதையைச் சுருக்கமாகச் சொன்னான்.

    “இது ஒத்து வருமாடா?” என்றார் யோசனையாக.

    “வரும்போது வரட்டும் ம்மா…” என்றான் அவன்.

    “வரலன்னா?”

    ஒரு பெருமூச்சு ஒன்றை விட்டவன், “ம்மா… ப்ளீஸ்.. இந்த விஷயம் வெளியே காட்டிக்கலன்னாலும் என்னை ரொம்ப ஸ்ட்ரெஸ் ஆக்குது… இதைப் பத்திப் பேசாதீங்க…வரலன்னா ன்னு நான் இப்போதைக்கு யோசிக்க விரும்பல.. எதுனாலும் வர்றப்ப பாத்துக்கலாம்… இப்ப அப்பா எப்ப வர்றாரு?” என்று பேச்சை மாற்றியிருந்தான்.

    அதன்பிறகுதான் மனோன்மணி மகனது முகத்திலிருந்த சோர்வைச் சரியாகக் கவனித்தார். அவனுடைய வேலை எப்போதும் அலைச்சல் நிறைந்ததுதான். அதிலிருக்கின்ற களைப்பு என்று எண்ணியிருந்தார். இப்போது அது இல்லையோ என்று தோன்றியது. அந்தப் பெண்ணின் முகத்திலும் ஒரு உயிரோட்டமில்லை.

    “உன்னை யாருடா காதலிக்கச் சொன்னது?” என்றார் மகனிடம் கோபமாக.

    “அடுத்த தடவ உங்ககிட்ட பெர்மிஷன் வாங்கிட்டுப் பண்றேன் ம்மா…” என்று அவன் நக்கலாகச் சொல்லிச் சென்றிருந்தான். மனோன்மணி அடுத்தநாள் வந்த கணவரிடமும் புலம்பிக் கொண்டே இருந்தார். முந்தைய நாள் அலைபேசியில் ஆரம்பித்தது, இன்றும் நிற்கவில்லை. அவருக்கும் இந்தச் சிக்கலை என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை. அவர் வந்தது இருக்கின்ற வேலைப்பளுவில் கொஞ்சம் மகனோடு நிம்மதியாக இரண்டு நாட்கள் இருந்துவிட்டு வரலாம் என்றுதான். ஆனால், அவ்வளவாக எதற்கும் அலட்டிக் கொள்ளாத மகன் காதல் விஷயத்தில் இவ்வளவு மென்மையானவனாக இருப்பான் என்று பகவதியுமே எண்ணியிருக்கவில்லை.

    அன்று இரவு முழுவதும் இருவரும் மாறிமாறி மகனிடம் பேச அவன் பிடி கொடுக்கவில்லை. அப்போதே ஒரு சிறுத்தை ஒன்று அருகிலிருந்த கிராமத்தில், ஒரு வீட்டுக்குள் புகுந்துவிட்டது என்று அழைப்பு வர, அடுத்தநாள் இரவு பத்து மணி போலத்தான் நேராக வந்தான். அவன் அணிந்திருந்த வனத்துறை சீருடையே மண்ணும் அழுக்குமாக இருக்க, வாயிலில் இருந்த குளியலறையில் கால், கை கழுவியவன், வாயிற்படியில் கால் வைக்கும்போதே, வீட்டுக்குள் தெரிந்த வனபத்ராவைப் பார்த்துத் திகைத்தான். இவள் இந்நேரத்தில் இங்கே என்ன செய்கிறாள்? தங்களுடைய பெற்றோரும் இந்த வார இறுதியில் தங்களைப் பார்க்க வருவதாக அபிதன் முன்பே கூறியிருக்க, ஜீவிதன் அவளை இங்கே எதிர்பார்க்கவில்லை. அலைபேசியை எடுத்துப்பார்க்க, அவளிடமிருந்து அழைப்புகளும் குறுஞ்செய்திகளும் குரல்பதிவுகளும் வந்திருந்தன. காதுக்கு நல்லதல்ல என அவசரத்தைத் தவிர, அவன் அவ்வளவாகப் பயன்படுத்தாத ஹெட்செட்டை எடுத்துக் காதில் மாட்டியவன், அவளுடைய குரல்பதிவுகளைக் கேட்டுவிட்டுத்தான் உள்ளே நுழைந்தான்.

    உள்ளே அவளுடைய பெற்றோரும் இருந்தனர். எதையும் முகத்தில் இன்முகமாகவே வரவேற்றான். அபிதனையும். பின், “வா பத்ரா…” என அவளையும் சொல்ல, அவள் அவன்பக்கம் ஒரு மாறாத புன்னகையுடன் திரும்பினாள். ஆனால் முகம் பார்க்கவில்லை. அது வெட்கம் என நினைக்குமளவு ஜீவிதன் முட்டாளில்லை.

    சேலையில் இருந்தாள். ஏனோ அவளைச் சேலையில் பார்த்த அன்று நடந்த நிகழ்வுகள் நினைவுவர, ஆடையால் நிகழ்கிறது என நினைப்பது தவறான நினைப்பு என அதை ஓட்ட முயற்சி செய்தபடி, அன்னை தந்தையைப் பார்த்தான். உண்மையில் அவர்கள் சந்திக்க நினைக்கவில்லை. முதலில் ஜீவிதன் விடுப்பு எடுத்து மூவருமாய் ஊர் சுற்றுவதாய் இருந்தது. அவன் வேலை ஒத்துழைக்காமல் போகவே, தாய்தந்தையரை மட்டும் சென்றுவரச் சொன்னான். தான் பிறப்பதற்கு முன் இருந்ததைப் போல நினைத்து நிம்மதியாக இருங்கள் என்றும் சொன்னான்தான். ஆனால், அவன் பெற்றோருக்குத்தான் நேற்று அவன் குழப்பிவிட்டிருந்ததில் குட்டையாய் இருந்த மனநிலையில் எங்கும் செல்லத் தோன்றவில்லை.

    வனபத்ராவுக்குமே வீட்டில் அவள் அன்னை அடிக்கடி மந்திரித்துக் கொண்டேதான் இருந்தார். என்னவோ மகள் அவனுக்காக இங்குவரை தேடிவந்து இருப்பது என்பது அவருக்குச் சரியானதாகத் தோன்றவில்லை. சரி, கொஞ்சம் விட்டுப்பிடிக்கலாம் என்று நினைத்திருக்க, அவளை விட்டால் பிடிக்க முடியாது என்பது போல நடந்துகொண்டிருந்தாள். அதில் இன்று நேராக வந்தவர், திட்டுதிட்டு திட்டெனக் கட்டி இறங்க, கீழ போய்ப் பேசுங்க… அவரையே கட்டிக்கறேன்…” என்றிருந்தாள்.

    “நாங்க எப்படிடி பேசமுடியும்? பையன் வீட்ல இருந்துதான கேட்டு வரணும்? பேசிக் கேட்டு வரச்சொல்லு…” என்றார் அஞ்சனா. பாலமுருகன், “அஞ்சனா…” என்றதை அவர் கேட்கவில்லை. அன்னையை முறைத்தவள், ஜீவிதனை அழைக்க, அவனுக்குத் தொடர்பு கிடைக்கவில்லை. கோபத்தில், கீழே செல்கிறேன் என்றுவிட்டு இறங்கிவந்தாள். அவளைச் சமாதானப்படுத்த எனப் பின்னோடு பாலமுருகன் வர, எதிரே மனோன்மணியும் பகவதியும் வந்திருந்தனர்.

    பின் அப்படியே அங்கேயே நின்று பேசி, அவர்களைத் தேடி அபிதன், அஞ்சனா என்று வந்து, பின் வீட்டுக்குள் சென்று பேச ஆரம்பித்திருந்தனர். யார் கேட்டாலும் உறுதியாக ஜீவிதனை மணந்துகொள்கிறேன் என்றாள் வனபத்ரா. அஞ்சனாவுக்கே ஒருமாதிரி ஆகியிருந்தது. தனியாக மகளிடம் கேட்க, “இல்லம்மா… உங்களுக்காகலாம் சொல்லல… நான் நிஜமாவே ஜீவிய மேரெஜ் பண்ணிக்கிறேன்…” என்றாள் தன்மையாகவே. அவனுக்கும் ஒரு குரல் பதிவாகக் குறுஞ்செய்தி அனுப்பிவிட்டிருந்தாள்.

    மனோன்மணியும் பகவதியும் அவளிடம் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டனர். அவள் உறுதியாகப் பதிலளிக்க, அவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியே. மகன் வராமல் பெரிய பேச்சு எதுக்கும் போகவில்லை. ஆனால், ஜீவிதன் மறுக்கமாட்டான் என்பதில் அவர்களுக்கு எந்த சந்தேகமும் இல்லை. சொல்லப்போனால், மகிழ்ச்சியில் மலரும் மகனது முகத்தைப் பார்ப்பதற்காகக் காத்திருந்தனர். பின்னர், இரண்டு நாட்களாக எப்படி வாதாடினான்? அவள் இல்லாவிட்டால் வேறு யாரையும் மணந்துகொள்ளமாட்டேன் என்றான்தானே? என்றெல்லாம் நம்பியிருந்தவர்கள், விஷயத்தை அவனிடம் சொன்னார்கள்.

    “இந்த மாசமே நல்ல முகூர்த்தம் நிறைய இருக்கும் மக்கா. நல்லநாளா பாத்து, பூவச்சு நிச்சயம் பண்ணிருவோம். சித்திரல கல்யாணம் வச்சுக்கலாம்… உனக்குச் செரிவரும்தானே ஜீவி?” தன் தந்தை கேட்க, சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தவன், “இவ்ளோ நேரம் ஆச்சு? எல்லாரும் சாப்பிட்டீங்களா?” கேட்டுவிட்டு, பேன்ட் பாக்கெட்டில்வைத்திருந்த சானிட்டசைரை எடுத்து நன்றாகக் கையில் தேய்த்தான். பின், அங்கே ஹாலிலேயே ஓரமாக இருந்த வாஷ்பேசின் ஒன்றில், சோப்புப் போட்டு நன்றாகக் கையைக் கழுவினான்.

    எவ்வளவு முக்கியமான கேள்விக்கு என்ன பதில் பேசுகிறான், என்ன செய்கிறான் என, பாலமுருகனுக்கும் அஞ்சனாவுக்கும் சுருக்கென்றிருந்தது. பாலமுருகன்தான் சுதாரித்து, “நிச்சயம் ஆக முன்னாடி கை நனைக்கக்கூடாது தம்பி…நாங்க வீட்ல போய்ச் சாப்பிட்டுக்குவோம்…” என்றார் இயல்பான குரலிலேயே.

    “பிரசாதம் சாப்பிடலாம்தான அங்கிள்?” என்றவன், குளிர்சாதனப்பெட்டியைத் திறந்து, அன்னை வைத்திருந்த லட்டை எடுத்தான். உடன் வேலை பார்ப்பவர்களுக்கு என வைத்திருந்த முழு லட்டை அவன் எடுக்க, மனோன்மணி அதைச் சொல்ல வந்துவிட்டு வாயை மூடினார். இவர்களை விட முக்கியமானவர்கள் யார்?

    சமையலறைக்குச் சென்று ஒரு தட்டு ஒன்றை எடுத்து வந்தவன், அந்த முழு லட்டை இரண்டாகப் பிய்த்தான். பின், அதை இன்னும் சிறுசிறு துண்டுகளாகப் பிய்த்துப் போட்டான், அவனுடைய பார்வை வனபத்ராவின் முகத்திலேயே தான் இருந்தது.

    முதலில் அருகில் இருந்த அஞ்சனாவிடம் தட்டை நீட்ட, அவர் மனதுக்குள் இறைவனை வணங்கிவிட்டு, பிரசாதத்தை எடுத்துக் கொண்டார். அபிதன், “என்ன மாமா அக்கா காபி கொடுக்கறதுக்குப் பதிலா நீங்க லட்டு கொடுக்கிறீங்க?” என்று கிண்டலாகக் கேட்டபடியே எடுத்துக் கொண்டான். பிடிக்காது என்றாலும் அவன் கொடுத்தது என்பதற்காகவே அவனும் உண்ண, பாலமுருகனும் எடுத்துக் கொண்டார். இரவு நேரத்தில் இனிப்பு வேண்டாம் என ஒரு வாழைப்பழம் உண்ண விடாத மகன் ஏன் லட்டு கொடுக்கிறான் என்று புரியாமல் மனோன்மணியும் பகவதியும் எடுத்துக் கொண்டனர். கடைசியாக வனபத்ராவிடம் வந்தவன், அவளை ஒருமுறை ஆழப்பார்த்துவிட்டு “எடுத்துக்கோ வனா…” என்றான்.

    “இல்ல…” என அவள் மறுப்பாகத் தலையசைக்கப் போக, “பத்ரா… பிரசாதத்தை வேணாம்ன்னு சொல்லக் கூடாது, அதுலயும் மாப்பிள கொடுக்கறாரு… எடுத்துக்கோ…” என்றார் அஞ்சனா அழுத்தமாக.

    வனபத்ராவின் பார்வை ஒருகணம் ஜீவிதனின் கைகளைப் பார்த்துவிட்டு, லட்டைப் பார்த்தாள், பின் அவன் உடையைப் பார்த்தாள், லட்டைப் பார்த்தாள்.

    பின் இரு ஆழ்மூச்சுகளை எடுத்துவிட்டு எடுக்கப்போக, “இன்னைக்கு நான் ஒரு சிறுத்த…” என்றான் அவன்.

    அவள் நீட்டிய கையைத் தொடராமல் இருக்க, ” ஒரு வீட்டுக்குள்ள புகுந்துருச்சு…நாயப் பிடிக்கறதுக்காக ஊருக்குள்ள வந்துருக்கும்போல…” எனவும் கையைக் கீழே இறக்கியிருந்தாள்.

    அவன் அவள் கண்களையே ஆழப்பார்க்க, அவள் மிடறு விழுங்கினாள். “உனக்குத்தான் பிரசாத லட்டு பிடிக்கும்ல வனா.. எடுத்துக்கோ…” என்றபடி ஒரு சிறு துண்டை எடுத்து, அவள் வாயருகே கொண்டுவந்தான். அவன் கை அருகில் வரவுமே, மூர்க்கமாக அவனைப்பிடித்துத் தள்ளியிருந்தாள்.

    அசராமல் நிலைப்படுத்தி கையிலிருந்த தட்டோ அதில் இருந்த லட்டோ கீழே விழாமல் இரண்டடி பின்னால் நகர்ந்தவனுடைய லாவகத்திலேயே அவன் இதை எதிர்பார்த்திருந்தான் என்று தெரிந்தது. பின் என்ன செய்தோம் என்கிற அதிர்ச்சியும் அழுகையுமாக அவள் யார் முகத்தையும் பார்க்காமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறி மேலே ஓட, “அபி.. கூடப் போ…” என்றான் அபிதனைப் பார்த்து. அபிதனும் செல்ல, ஜீவிதன் அமைதியாக அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்தான்.

    “நான் வனாவத் தவிர யாரையும் கலியாணம் கெட்ட மாட்டேன்…அவளும் என்னத் தவிர யாரையும் கெட்ட மாட்டா.. ஆனா, நாங்க கொஞ்சம் தெளிவாக எங்களுக்குக் கொஞ்சம் நேரம் வேணும்… அப்படி நாங்க தெளிவானாலோ, இல்ல எங்களுக்குத் தெளிவே கிடைக்காதுன்னு தெளிஞ்சாலோ கண்டிப்பா உங்ககிட்டதான் வருவோம்… அப்ப இந்தக் கல்யாணப் பேச்சப் பேசுங்க… தயவுசெஞ்சு தப்பா எடுத்துக்காதீங்க…” என்று அவன் கையெடுத்து வணங்க, “புரியுது தம்பி…” என்றபடி பாலமுருகன் எழுந்தார், அஞ்சனாவும் எழுந்திருக்க, பகவதியும் மனோன்மணியும் உடன் எழுந்தனர். பாலமுருகனையும் அஞ்சனாவையும் மூவரும் வாயில் வரை வந்து வழியனுப்ப, “அத்த… அவளத் திட்டிராதீங்க…” என்றவன், அவர் பார்வையில், “ப்ளீஸ்…” என்றான். அவர் ஒரு தலையசைப்பை மட்டும் பதிலாகக் கொடுத்துவிட்டு மேலே செல்ல, பாலமுருகனும் அதையே செய்தார். உள்ளே வந்து, தன் தாய்தந்தையிடம் திரும்பியவன், “என்னையும் திட்டிராதீங்க… ப்ளீஸ்… சாரிம்மா… சாரிப்பா…” என்றவன், பொம்மை போலக் குளித்துவிட்டு வந்து கட்டிலில் விழுந்தான்.

    (தொடரும்…)

  • எனக்காக வந்தவனே – 17


    ஏனோ காலை முதல்வேலையாக அக்காவை வெறுப்பேற்றிவிட்டு வந்தது மனதிற்கு இதமாக இருக்க, அபிதனுக்கு ஒரு உற்சாகமான மனநிலை இருந்தது. அந்த மனநிலையிலேயே கல்லூரி செல்வதற்கு வந்த பேருந்தில் ஏறியவன், பேருந்தில் காலியாக இருந்த ஒரு இரட்டைப்பின்னிருக்கை ஒன்றில் அமர்ந்தான். காதுகளில் அந்தப்பாடல் ஒலித்துக் கொண்டே இருக்க, கால்களால் தாளமிட்டபடியேதான் வந்தான்.

    இரு நிறுத்தங்கள் கழித்து யாரோ ஏறினார்கள், அவனருகில் அமர்ந்தார்கள். அவன் கவனிக்கவில்லை. அவன் பாட்டுக்குப் பாடலை இரசித்தபடியே வர, அவன் மடியில் வைத்திருந்த விரல்களில் சுருக்கென ஏதோ ஏறியது போல இருந்தது. ஏதோ குத்தியது போல இருக்க, விரலைப் பார்த்தால் அழகாக ஒரு சொட்டு இரத்தம் மட்டும் வெளியே வந்து நின்றது.

    என்ன குத்தியிருக்கும்? என்பது போலப் பார்த்தவன், முகத்தை உர்ரென்று வைத்தபடி அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்தான். இவளை எங்கோ… என யோசிக்கும்போதே, அவளை எங்கே பார்த்தோம் என்பது நினைவு வந்திருந்தது. அவள் கையில் வைத்திருந்த ஊக்கையும் கவனித்திருந்தான். அவள் தான் குத்தியிருக்கிறாள் என்பது புரிய அவனுக்குச் சட்டெனக் கோபம் வந்திருந்தது.

    “ஹலோ.. எதுக்கு ஊக்க வச்சுக் குத்துனீங்க?”

    “டூ யு ஹேவ் த நெர்வ் டு க்வஸ்டின் மீ?”

    “எனக்கு அதெல்லாம் எல்லா நரம்பும் இருக்கு… நீ பீட்டர் வுடாம தமிழ்ல பேசு.. அன்னைக்குத் தமிழ்லதான பேசுன?”

    அவனை முறைத்தாள். அவளுடைய வகுப்புத்தோழி ஒருத்தி விளையாட்டாக அடிக்கடி இப்படி கூறுவாள்,’பஸ்ல வயசுப்பசங்கள நம்பி பக்கத்துல உட்கார்ந்துரலாம், தாத்தா, தம்பின்னு தான் எவனையும் நினைச்சு உட்காரக் கூடாது…’ அதை நம்பித்தான் அவனருகில் அமர்ந்தாள். அவளுக்குச் சரியான கால்வலி. நேற்று விடுமுறை என நன்றாக ஊர் சுற்றியிருந்தது. இப்போது வைத்துச் செய்தது. 

    அவர்கள் ஊரில் எல்லாம் பெண்கள் யாராவது நின்றபடி வந்தால், ஆண்கள் எழுந்து இடம்தருவார்கள். சிலவேளைகளில் நடத்துநர் கூட எழுந்து இடம்தரச் சொல்வார். இவன் கண்டுகொள்ளாமல் இருக்க, சரி, அப்படி எதிர்பார்ப்பது தவறு, அருகில் அமர்வதில் என்ன இருக்கிறது என அமர்ந்துவிட்டாள், ஆனால் அமர்ந்தபின் ஒருமாதிரி இருந்தது. 

    அதிலும் இவனை அவள் ஒருமுறை முன்பு பார்த்திருக்கிறாள். அவனுடைய அக்காவுக்கு அவ்வளவு ஆதரவாகப் பேசிக் கொண்டு வந்தான். நல்லவனாகத்தான் இருப்பான் என நம்பி வர, அபிதன் சுற்றுப்புறத்தைக் கண்டுகொள்ளாமல் சொய்ங்க்… சொய்ங்க்.. என பாடலுடன் ஒன்றியபடியே வந்ததில் அசைந்தது அவளுக்குத் தவறாக நினைக்கத் தோன்றியது. ஊக்கை எடுத்து நன்றாகவே குத்தி விட்டிருந்தாள்.

    “எதுக்கு ஊக்க வச்சுக் குத்துன?”

    “நீ காட்டெரும மாதிரி இடிச்சா, குத்தாம என்ன பண்ணுவாங்க?”

    அபிதனுக்கு இந்தக் குற்றச்சாட்டில் கோபம் கூடியது. அவன் தன்னருகில் யார் வந்து அமர்ந்தார்கள், ஏன்? யாரோ வந்து அமர்ந்தார்கள் என்பதையே கவனிக்கவில்லை. இதில் அவனுடைய நடத்தையைத் தவறாகப் பேசுவது போல அவள் பேசவும், “ஏய்… யார் இடிச்சா? நீயா வந்து உட்கார்ந்துட்டு என்ன பேசுற?”

    “நானா வந்து உட்கார்ந்தா? நீ இடிப்பியா? உங்கக்காவ எவனாவது இடிச்சா சும்மா இருப்பியா?”

    “தேவயில்லாம எங்கக்காவ எதுக்கு இழுக்கற நீ?”

    “அப்பவாவது உனக்கு அறிவு வருதான்னு பார்க்கத்தான், நல்லா யோசிச்சுப் பாரு, உங்கக்கா என் இடத்துல இருந்தாலும் இதைத்தான் பண்ணிருப்பாங்க…”

    “எங்கக்கா உன்னை மாதிரி பைத்தியம் கிடையாது. தெரிஞ்சு இடிக்கறதுக்கும், தெரியாம படறதுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாம இருக்க,நானும் எங்கக்கா கூட பஸ்ல போயிருக்கேன், ஒண்ணு அது தள்ளிநிக்கும், இல்லையா தள்ளிநிக்கச் சொல்லும். யாரையும் இப்படி அவங்க சுயமரியாதையச் சீண்டுற மாதிரி அவமானப்படுத்தாது.அடுத்த தடவ யாரையாவது ஊக்க வச்சுக் குத்தமுன்னாடி நிஜமாவே உன் திருமுகத்தை அவன் ஒரு தடவையாவது பாத்தானான்னு பாத்துட்டுக் குத்து.. வழிய விடு…” என்றவன், எழுந்து முன்பக்கம் போய் நின்றிருந்தான். 

    அவன் செல்லவும் நன்றாக, வசதியாக அமர்ந்தவளுக்கு ஒரு மாதிரியாக இருந்தது. இருந்தாலும் ஒன்றும் சொல்லாமல் கல்லூரியை அடைய, அப்போதுதான் அவனும் அதே கல்லூரியில் இறங்குவதைப் பார்த்தாள். அவனும் அவளைப் பார்த்திருந்தான். இருவருமே கல்லூரி அடையாள அட்டையைப் பைக்குள் இருந்து எடுத்து அணிய, “ஸ்கூல் ஸ்டூடன்ட் இல்லையா நீ?அன்னைக்கு யூனிபார்ம் போட்டுருந்த?” என்றான்.

    அவனை மீண்டும் முறைத்தாள், “அது யூனிபார்ம் கிடையாது. கலர் ட்ரெஸ்தான். யூனிபார்ம் டிசைன்ல இருக்கும்…”

    “ஓஹோ…” என்றபடி அவளது இரட்டைச்சடையைப் பார்த்தவன், “காலெஜ்க்கு ஏன் ரெட்டைச்சட போட்டுட்டு வர்ற?” என்றான்.

    “என் ஹேர்ஸ்டைல்… என் இஷ்டம்…” என்றவள்,அவன் தோளைக் குலுக்கிவிட்டு நடக்கத் தொடங்கவும் இணைந்து நடந்தாள். சற்றுத் தொலைவு சென்றதும், “சாரி… நான் உன் காதுல இருந்த ஹெட்செட்ட நீ எந்திரிக்கவும்தான் கவனிச்சேன், பாட்டுக்கு ஆடிட்டு இருப்பன்னு தெரியாது. சும்மா தாளம் போடுறமாதிரி கால் மேல படவும் தப்பா நெனச்சுட்டேன்…” என்றாள் மென்மையாக.

    “நானும் சாரி, நான் அது என் செருப்புன்னு நெனச்சேன், நீ என் பக்கத்துல வந்து உட்கார்ந்ததையே நான் கவனிக்கல…”

    “…”

    “…”

    “உன் பேரென்ன?”

    “அபிதன்…”

    “என்னது?”

    “அபிதன்… உன்பேரு?”

    “மகாதேவி…”

    “எந்த இயர்? என்ன கோர்ஸ்?”

    “பர்ஸ்ட் இயர்…டூரிஸம்… நீ?”

    “வைல்ட் லைப் பயாலஜி, நான் செகன்ட் இயர், ஒழுங்கா வாங்கண்ணா, போங்கண்ணா ன்னு மரியாதையா பேசிப் பழகு…பை…” என்றவன், அலைபேசியை எடுத்து நோண்டியபடியே முன்னே சென்றுவிட்டான்.

    அவனுக்கு இன்றாவது தன் தாய்தந்தையிடம் உண்மையைச் சொல்லிவிட வேண்டும் என்று இருந்தது. அன்றே சொல்லியிருப்பான்தான், ஆனால் வனபத்ராதான் வீராவேச யானைகள் முகாம் பயணத்தில் காய்ச்சல் கண்டு விழுந்திருந்தாளே, அந்தநேரம் ஏச்சுப்பேச்சு வாங்கிவிட வேண்டாம், கொஞ்சம் சரியாகட்டும் என்று காத்திருந்தது. இப்போது சொல்லிவிட வேண்டும் என்று தந்தைக்கு அழைத்தான்.

    பாலமுருகனும் அஞ்சனாவும் தங்கள் உடை பாதிக்குமேல் நனைந்திருக்க, சுவரிலும் மிதியடியிலும் தேய்த்து தேய்த்து உருண்டு கொண்டிருந்த அந்த நாய்க்குட்டியைத்தான் பார்த்தனர். முதலில் அதனிடம் நெருங்க அவர்களுக்கும் ஒரு மாதிரிதான் இருந்தது. வனபத்ராவின் அத்தனை ஆண்டுகால ஆதிக்கம் எளிமையானதல்லவே.

    அதோடு, தங்கள் பிஞ்சு மகளைக் கடித்துக் குதறப் பார்த்தன என்றதில் இருந்து அந்த இனத்தின் மீது அவ்வளவு நாள் இருந்த நல்லெண்ணம் எல்லாம் போயிருந்தது. அதிகமான தெருநாய்கள் தென்படும்போது மாநகராட்சிக்குப் புகார் அளிப்பவர்களில் முதன்மையானவராக பாலமுருகன் இருப்பார். அப்படிப்பட்டவர், முதல்நாள் கூடைக்குள்ளிருந்து எட்டிப்பார்த்து எட்டிப்பார்த்து உள்ளே குனிந்து கொண்ட இந்த நாய்க்குட்டியை முதலில் யோசனையாகத்தான் பார்த்தபடி இருந்தார்.

    அஞ்சனாதான், ‘நாம வளர்த்த ரெண்டும் நமக்குப் பிள்ள வளக்கத் தெரியலன்னு நாய் வளக்கச் சொல்லிட்டுப் போயிருக்குங்கல.. போங்க.. இதை போய் மேச்சுட்டு வாங்க…’ என்றிருந்தார். அதன்பிறகுதான் அதனோடு காலையிலும் மாலையிலும் நடைபயிற்சிக்குச் செல்ல ஆரம்பித்திருந்தார். 

    அபிதன், தான் கேட்டு வந்த பராமரிப்பு முறைகளை எல்லாம் தந்தையிடமும் தாயிடமும் மீண்டும் மீண்டும் சொல்லி நச்சரித்துக் கொண்டே இருந்ததில் அஞ்சனா விளையாட்டாக அதை அபி அபி எனக் கூப்பிட்டு வைக்க, இப்போது அபிதனிடம் அபி அபி என்று பேசும்போதெல்லாம் இது திரும்பிப் பார்க்கிறது. 

    வனபத்ராவிடம் இதைச் சொல்லிச் சிரிக்க, அவள் காணொளி அழைப்பில் பெயர்சூட்டு விழாவே நடத்தியிருந்தாள். அதற்கு என்ன புரிந்ததோ அது வௌவ் எனவும் அலைபேசியை விட்டுப் பிடித்திருந்தாள் என்பது வேறு. அபிதன் அதற்கு நல்ல பெயராக வைக்க வேண்டும் வேண்டும் எனப் பெயர்பெயராக அலசுவதற்குள், அவன் பெயரையே அதற்கு வைத்துவிட்டிருந்தது அவனுடைய அருமைக்குடும்பம்.

    அன்று கூட, சிரித்த பெற்றோரை அபிதன் ஆச்சரியமாகத்தான் பார்த்தான், எத்தனை முறை இதே வீட்டில் இருந்து அபிதன் காணொளி அழைப்பாகப் பெற்றோருடன் பேசியிருப்பான், இதைக் கூடக் கண்டுபிடிக்கத் தெரியாமல் தன் அன்னை என்ன ஆய்வாளராக வேலை பார்க்கிறார் என்றெல்லாம் அவன் வியக்க, இன்று மிக மிக இயல்பாக வனபத்ரா சொல்லிவிட்டுத்தான் சென்றாள் என்றார் அஞ்சனா.

    கேட்டவுடன் அபிதனின் விழிகள் விரிய, “சாரிடா” என்றனர் பெற்றோர் இருவரும் இணைந்து.

    “உங்கக்காதான் சொல்லக்கூடாதுன்னு மிரட்டிட்டுப் போனா, சரி நாங்களும் நீ எப்படியும் சொல்லுவ.. சொல்றப்ப சொல்லிரலாம்ன்னு இருந்தோம், நீ ஒரு வாரம் கழிச்சுச் சொல்லுவன்னு நாங்க என்ன கண்டோம்?”

    “ம்மா.. என்னம்மா சொல்றீங்க? அக்கா சொல்லியும் எப்படி விட்டீங்க?”

    “டேய்.. உங்கக்கா சொல்லிட்டுப் போனான்னு சொன்னோம்.. கேட்டுட்டுப் போனான்னு சொல்லல… சொல்பேச்சு கேட்கற பிள்ளைங்களயா நாங்க பெத்து வச்சுருக்கோம்?”

    “சரி.. சரி.. சமத்துவத்தாயே… என்னையும் சேர்த்துத்திட்டாதீங்க.. உங்க மக என்ன பண்ணுச்சுன்னு தெரியுமா?” என்றவன் கதைகதையாக நிகழ்ந்ததைக் கூற, அமைதியாக அருகில் இருந்த கல்லிருக்கையில் அமர்ந்திருந்த மகாதேவியும் கேட்டபடி இருந்தாள்.

    பேசிமுடித்தவன், வகுப்புக்கு நேரமாவதை உணர்ந்து எழும்போதுதான், சிரித்தபடி அமர்ந்திருந்தவளைப் பார்த்தான். அவளது கையில் ஒரு புத்தகம் இருந்தது. ஆனால், அவள் அதனைப்பார்க்க மட்டும்தான் செய்கிறாள், படிக்கவில்லை என்பது புரிந்தது.

    “எம்மா மகாலெட்சுமி… ஒட்டுக் கேட்கறது தப்பான பழக்கம்ன்னு தெரியாதா?”

    “என் பேரு மகாலெட்சுமி இல்ல…மகாதேவி. அடுத்தவங்க படிக்கும்போது டிஸ்டர்ப் பண்ற மாதிரி பேசுறது தப்பான பழக்கம்ன்னு தெரியாதா? நீ வீடியோ கால் போட்டுப் பேசுனா என் காதுல விழத்தான செய்யும்.”

    “அதுக்காகக் கிண்டலா சிரிப்பியா நீ?”

    “வேணும்ன்னு சிரிக்கல… ஆனா, முதுமலைல யான இருக்கும்ன்னு தெரியாம முதுமலைக்குப் போன முதல் ஆள இப்பதான் பாக்கறனா? சிரிப்பு வந்துருச்சு…”

    “அது நான் இல்ல… எங்கக்கா…”

    “உங்கக்காவத்தான் சொல்றேன்…” என்றவள், அவனுக்குத் தெரிந்துவிட்டது என்றதும் அடக்கிவைத்த சிரிப்பை நன்றாகச் சிரிக்க, அவன் முறைத்தான்.

    “ஹே… எங்கக்காக்கு ஜுபோபியா… மத்தபடி எங்கக்கா அவ்வளவு அறிவாளி தெரியுமா? பயப்படாத நேரம் எங்கக்காவ விட தைரியமான பொண்ண நான் பாத்தது கிடையாது.”

    “பயப்படாத நேரம் எல்லாரும் தைரியமாதான இருப்பாங்க?” அவள் கேட்டபடியே சிரிக்கவும் அவனுக்கும் கோபம் வந்திருந்தது. அவளை முறைத்துவிட்டு அவன் முன்னே செல்ல, “ஹே..ஹே… சாரி சாரி…” என்றபடி ஓடிவந்தாள் அவள்.

    அவன் கோபமாகவே இருக்க, சமாதானப்படுத்துவதற்காகப் பேச்சு கொடுக்க, அதில் சீண்டப்பட்டு அவன் முறைக்க, அவள் சிரிக்க என்று ஒரு நட்பு வெகுநாள் கழித்து அபிதனுக்கு உருவாகியிருந்தது.

    *********

    வனபத்ரா அலைபேசியை எடுத்து ஜீவிதனுடைய புலனப்பக்கத்தைத்தான் பார்த்தபடி இருந்தாள். அவன் முகப்புப்படமாக வைத்திருந்த புகைப்படம் அவள் எடுத்தது. அவன் புகைப்படம் ஒன்று வேண்டும் என்பதற்காக, அவர்கள் சென்றிருந்த ஒரு மாலில் ஒளியமைப்பு நன்றாக இருக்கிறது, அவளுக்குப் புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்லி, பின் அவனையும் எடுக்கிறேன் என்று எடுத்தது. 

    அவன் அவனுடைய அலைபேசியைக் கொடுக்க, என்னுடையதிலேயே எடுக்கிறேன் என்று எடுத்திருந்தாள். மண்டியிட்டு, கீழே அமர்ந்து என வித்தைகாட்டியெல்லாம் அவள் எடுக்க, புகைப்படத்திற்குச் சிரித்தானோ அல்லது அந்நேர மகிழ்வில் உள்ளார்ந்து சிரித்தானோ அந்தப்படத்தில் அவனது நகுமுகம் அழகாக விழுந்திருந்தது.

    அதைப்பார்த்துவிட்டு வெளியே வந்தவளுக்கு, அவனுடைய குறிப்புப்பகுதியில், “വനമേ  ജീവിതം💚” என்று மலையாளத்தில் எழுதிவைத்திருந்ததைப் பார்த்தாள்.

    அன்று அவ்வளவு தன்மையாகப் பேசியவனை வெறுப்பேற்றிவிட்டு வெளியே அனுப்பி இன்றோடு நாற்பது நாட்கள் ஆகியிருந்தன. ஜீவிதன் அவள் முன்னால் வரவும் இல்லை, தப்பித்தவறி வந்தால் நின்று பேசவும் இல்லை. கண்டுகொள்ளாமல் கடந்துபோய்க் கொண்டே இருந்தான். ஆனால், அன்றிரவே வெறுமனே ஆங்கிலத்தில் அவேலபிள் என்றிருந்த இந்தக் குறிப்புப்பகுதி மட்டும் இப்படி மாறியிருந்தது. 

    என்ன என உற்றுப் பார்க்க, அதிலிருந்த ஜீவியைப் பார்த்தவுடன் அவளால் கண்டுகொள்ள முடிந்தது. ஆனால், பிற எழுத்துக்களில் கொஞ்சம் சந்தேகமாக இருக்க, கூகுள் ட்ரான்ஸ்லேட்டில் போட்டுப் பார்த்தாள்.

     வழக்கமாக எசகுபிசகாக மொழிபெயர்க்கும் கூகுள் இம்முறை சரியாக, “வனமே வாழ்க்கை” என்று மொழிபெயர்த்துக் கொடுத்திருக்க, “வனமே ஜீவிதம்” என்று எழுதிவைத்திருக்கிறான் என்பது புரிந்தது.

    அவனையும் மலையாளத்தையும் அறிந்தவர்களுக்கு, அவனுடைய வேலை தொடர்பாக வைத்திருக்கிறான் என்று தோன்றும். ஆனால், அவன் எதற்காக வைத்திருக்கிறான் என்று புரிந்த வனபத்ராவிற்கு நிஜமாகவே அந்த உணர்வை எப்படி விவரிப்பது என்று புரியவில்லை. 

    தங்களுடைய காதலில் தான் மதில் மேல் பூனையாகத்தான் இருக்கிறோம் என்று வனபத்ராவுக்கு நன்றாகவே தெரிந்தது. அவளால் ஜீவிதனைத் தவிர, இன்னொருவனை மணக்க முடியாது என்பது அவளுக்கு உறுதி. அதே வேளை, ஜீவிதனை மணந்து நிம்மதியாக வாழ முடியும் என்பதில் அந்த உறுதி இல்லாததுதான் பிரச்சனை. 

    அவர்களுடைய காதலைப் பொறுத்தவரையில் வெற்றி சதவீதம் முப்பதுதான். தோல்விக்குத்தான் எழுபது சதவீதம் வாய்ப்பு இருக்கிறது என்று தோன்ற, தன் மேல் எரிச்சல், கோபம் வரும் என்றவனுக்கு இன்னும் வரட்டும் என்றுதான் அன்று வெறுப்பேற்றிவிட்டாள். அது ஒருவேளை தங்கள் காதல் தோல்வியில் முடிந்தால், ஜீவிதன் கரையேறக் காரணங்களில் ஒன்றாக இருக்கட்டும் என்றுதான். 

    பொதுவாக, ஒன்று கிட்டாது என்று ஆகிவிட்டால், வெட்டென மறந்துவிடலாம். ஆனால், இரு… எடுத்துத் தருகிறேன், இரு… ஏணி போடுகிறேன், இரு… படி கட்டுகிறேன், இரு.. விமானம் விடுகிறேன்… என்றெல்லாம் உருட்டிவிட்டுப் பொத்தெனக் கீழே தள்ளினால் தாங்க இயலாது. அதை ஜீவிதனுக்குச் செய்துவிடக் கூடாது என்றுதான் நினைத்தாள். 

    ஆனால், அவனுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து விலகினாலும் விலகுவேன் என்று சொல்பவளிடம் நீதான் என் வாழ்க்கை என்று கூறுபவனை எப்படி விலக்க? மீண்டும் அழுகைதான் வந்தது. அவன் அழுமூஞ்சி என்றானே, முன்பெல்லாம் இப்படி அழமாட்டோமே, என்று அழுவதற்கும் ஒரு அழுகை வந்தது.

    அழைப்புமணி ஒலிக்க, முகத்தை நன்றாகக் கழுவிவிட்டு எழுந்துசென்று கதவைத் திறந்தாள். அவள் எதிர்பார்த்ததைப்போல ஜீவிதன்தான் நின்றிருந்தான்.

    “வாங்க…” என்று அழைத்தவள், அந்த ஓவியத்தைக் காட்டினாள்.

    “நான் கேன்வாஸ்ல வரைஞ்சு ரொம்ப நாளாச்சுன்னு யோசிச்சேன்தான், ஆனா நல்லாதான் வந்திருக்க மாதிரி இருக்கு.. ஏதாவது கரெக்ஷன் இருந்தா சொல்லுங்க… மாத்தித் தரேன்…” என்றபடி அவள் காட்ட, அவனுக்குள் அவள் திறமையில் ஒரு பிரமிப்பு.

    அவனுடைய தாய்தந்தையரின் ஓவியத்தைத்தான் வரைந்துதர இயலுமா என்று கேட்டிருந்தான், அபிதன் வழியாக. அபிதனுடன் ஏற்கனவே ஜீவிதனுக்கு ஒரு நட்புண்டு. அது இன்னும் வலிமையாகியிருந்தது. என்ன? அவனை என்ன என அழைப்பதெனத் தெரியாமல் ங்க ங்க என்று சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறான். அவனுடைய பெற்றோரின் திருமணக் காணொளியில் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்ப்பது போல ஒரு இடம் அழகாகப் பதிந்திருக்கும். அதை ஸ்கிரீன்ஷாட் எடுத்தால் சரியாக வரவில்லை.உடைந்திருப்பதுபோலக் காட்டும். அபிதனிடம் பேச்சுவாக்கில் இதைச் சரியாக யாராவது கணினியில் தெளிவான புகைப்படமாக எடுத்துத் தருவார்களா தெரியுமா என்று கேட்டிருந்தான்.

    அவன்தான், எங்கக்கா ஆர்ட்டிஸ்ட்டுலே என்று கிண்டலடித்தபடியே வரைந்துதரச் சொல்கிறேன் என்று சென்றான். ஜீவிதனுக்கு யோசனைதான். அவள் திறமைக்காரிதான், அதில் சந்தேகமே இல்லை. அவள் செய்துகொடுத்திருக்கிறேன் என்று ஒன்றிரண்டு மிகைபுனைவு திரைப்படக் காட்சிகளைக் காட்டியிருக்கிறாள், அலைபேசி விளையாட்டுக்களின் பாத்திரங்களைக் காட்டியிருக்கிறாள். அவ்வளவு அழகாக இருக்கும்தான். நன்றாக இருக்கும் என்று தோன்றியதுதான். 

    ஆனால், அவளுடைய வேலைக்குத் தான் கேட்கின்ற உதவி எளிமையானது. கணிதப் பேராசிரியரிடம் சென்று பன்னிரெண்டாம் வாய்ப்பாடு எழுதித்தரச் சொல்வதைப் போல. அவள் தவறாக எடுத்துக் கொள்ள மாட்டாள் என்றுதெரியும்தான். அவனுக்குத்தான் அவளுடைய திறனைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதைப் போலக் கொஞ்சம் யோசனையாக இருந்தது. ஆனால் என்ன அளவில் வேண்டும்? போன்ற விவரங்களைப் புலனத்தில் கேட்டவள், ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையைச் சொல்ல, கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது.

    அன்றே அனுப்பியிருந்தான். அவன் ஒரு மாதம் முன்பாகவே கேட்டிருக்க, மூன்று வாரங்கள் கழித்து, இன்று வந்து திருத்தங்கள் சொன்னால், சட்டமிட்டுத் தருகிறேன் என்றாள். வந்து பார்த்தவன், அசந்திருந்தான். புகைப்படமாக எடுத்துச் சட்டமிட்டிருந்தால் கூட இவ்வளவு தத்ரூபம் இருக்காது. ஓவியமும் ஒளிப்படமும் ஒன்றையொன்று உறிஞ்சிக் கொண்டதைப் போல ஒரு கலைத்திறனில் அவ்வளவு அழகாக இருந்தது.

    அவனுடைய கண்ணில் தன் திறமைக்கான பாராட்டுதல் பிரமிப்பாகத் தெரிய வனபத்ராவுக்கு உள்ளே குளுகுளுவென்றிருந்தது. அதற்காகத்தானே அவ்வளவு கவனமெடுத்து வரைந்தாள், அவள் தந்தை ஏதோ ஒரு சங்க இலக்கியப் பாடலைச் சொல்லிக் கொண்டே இருப்பார், ஒரு நாளில் எட்டுத்தேர் செய்கின்ற தச்சன், ஒரு மாதம் செய்த தேர்ச்சக்கரம் போல என்று ஒரு உவமை வரும் என. அதைப் போலப் பார்த்துப் பார்த்து வரைந்திருந்தாள்.

    “ஏதாவது மாத்தணுமா?”

    மறுப்பாகத் தலையசைத்தவன், “உன் சிக்னேச்சர் எங்க? பொதுவா, ஆர்ட்டிஸ்ட்லாம் படத்துக்குக் கீழே போடுவாங்கதானே?” என்று கேட்டான்.

    “இல்ல… இது நீங்க போட்டாவாதான கேட்டீங்கன்னு அபி சொன்னான், அப்ப குறுக்கால என் சைன் எதுக்குன்னு இருந்துச்சு… இது ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்ல.. நான் பெரும்பாலும் போர்ட்ரைட் வரைய மாட்டேன். அனிமேட் பண்றதுக்குக் கீழே என்ன கையெழுத்தா போட்டுட்டு இருக்கேன், இருக்கட்டும்…”

    “இல்ல போட்டுக்கொடு…” எனவும் உள்ளே சென்று வண்ணக்கலவையையும் தூரிகையையும் எடுத்து வந்தவள், மண்டியிட்டு அமர்ந்து அந்த ஓவியத்தின் வலது ஓரத்தில், வனபத்ரா எனத் தன் பெயரை அழகாக எழுதி ர வின் காலையும் த் இல் இருந்த காலையும் ஒன்றாகப் பிணைத்துப் பேருக்குக் கீழ் ஒரு கோடாக இழுத்தாள். வரைகிறாளா? எழுதுகிறாளா? என்றே தெரியாத நளினத்தில் அவள் கை அசைந்தது. அன்றுபோல் இன்றும் ஒரு அம்பர்லா கட்டிங் சுடிதார்தான் அணிந்திருந்தாள். இன்று கருநீல வண்ணம். அந்தத் தூரிகைக்காரியே ஒரு ஓவியம் போலத்தான் இருந்தாள். அந்த மச்சம் வேறு இன்றும் அழகாகத் தெரிய, ஒருகணம் மறந்து நின்றிருந்தவன், அவள் எழவும் சட்டெனப் பார்வையைத் திருப்பியிருந்தான்.

    “ப்ரேம் போட்டுட்டு நான் கீழே வந்துத் தர்றேன்…”

    “இல்ல… இங்கேயே இருக்கட்டும். திங்கக்கெழமதான் அப்பாம்மாக்கு ஆனிவர்சரி, நாளைக்கு இங்க வர்றாங்க. கீழே இருந்தா சர்ப்பரைஸ் போயிரும். நான் அன்னைக்கு எடுத்துக்கறேன்…”

    “சரி…”

    அவனும் ஒரு தலையசைப்புடன் நகர்ந்திருந்தான். இப்படிதான் நாற்பது நாட்களாகச் சென்று கொண்டிருந்தது. அவன் தேவைக்குமேல் பேசவில்லை. வனபத்ராவுக்குத்தான் அவன் பெற்றோர் வருகிறார்கள் எனவும் கொஞ்சம் பதற்றமாக இருந்தது. வாசல் வரைப்போயிருந்தவனை அழைத்தாள்.

    “ஜீவி…”

    அவன் நின்று திரும்பி மட்டும் பார்த்தான்.

    “என்னைப் பத்தி சொல்லியிருக்கீங்களா?”

    “என்னன்னு சொல்ல?”

    அவள் பதில் பேசாமல் நின்றாள்.

    “நீ யோசிச்சுட்டுச் சொல்றேன் ன்னு சொல்லிருக்க, யோசிச்சு என்னன்னு சொல்லன்னு சொல்லு…அதுக்கப்பறம் சொல்லணுமா வேணாமான்னு நான் யோசிக்கேன்…”

    (தொடரும்…) 

  • எனக்காக வந்தவனே – 16


    “தொடாதீங்க ஜீவி… ப்ளீஸ்…” எனவும், பொறுமையாகப் புன்னகைத்தவன் அங்கிருந்த நாற்காலி ஒன்றை எடுத்துப்போட்டு அவள் எதிரில் அமர்ந்தான்.

    “இப்போ என்ன?”

    “நீங்க தொட்டா எனக்குக் குளிக்கணும் போல இருக்கும்… உங்க பாஷைல குளிக்கணும்… டாக்டர் தலைக்கு தண்ணி ஊத்தாதீங்கன்னு சொல்லிருக்காங்க…”

    “சரி… குளிக்கலாம்ன்னு சொல்லவும் சொல்லு…”

    அவன் அலட்டாமல் சொல்லவும் அவனை முறைத்தவள், தாளமுடியாத பாவனையில் முகத்தை வைத்தபடி சொன்னாள்.

    “ஜீவி.. எனக்குப் பிடிக்கல…”

    ஒருகணம் அவளை அமைதியாகப் பார்த்தவன், தொடர்ந்தான். “சரி அதுக்கு என்ன பண்ணலாம்ன்னு சொல்லு… நினைப்பதெல்லாம் நடந்துவிட்டால் தெய்வம் ஏதுமில்லை முடிந்த கதை தொடர்வதில்லை ன்னு பாடிட்டுப் பிரிஞ்சு போயிரலாமா?உம் ன்னு சொல்லு.. எங்கம்மா எனக்குப் பெண்ணு பாக்கேன் பாக்கேன்னு சொல்லிட்டுத்தான் இருக்காங்க… நீ சொன்ன மாதிரி நல்ல பெண்ணா பாத்துக் கெட்டிட்டு நிம்மதியாகுறேன்.. நீயும் நல்ல பையனா பாத்துக் கெட்டிட்டு நிம்மதியா இரு… என்ன பண்ணுவோமா?” என்றான் அவளுடைய கண்களைப் பார்த்து.

    அவள் கண்ணில் நீர் சேர்ந்திருந்தது. உதடு துடிக்க அவனைப் பார்த்தாள்.

    “மொதல்ல இப்படி எதுக்கெடுத்தாலும் அழுகறத நிப்பாட்டு… பொண்ணுங்களுக்கு எவ்ளோ தைரியம் உண்டு? அதுவும் அந்த சிவனையே வந்துபாருன்னு நின்ன காளி பேர வச்சிருக்க உனக்கு எவ்ளோ தைரியம் இருக்கணும்? இதென்ன பழக்கம் ஆனா ஊனா அழுதுட்டு? அப்பறம் பயம் வராம என்ன செய்யும்?”

    “ஆமா…நான் அழுமூஞ்சிதான்… பயந்தாங்கொள்ளிதான்… போதுமா? போய் வேலையப் பாருங்க…”

    “பத்ரா… ஒரு பிரச்சனை இருக்குன்னா அதுக்கு என்ன தீர்வு, அதிலிருந்து வெளியே வர என்ன பண்ணனும்ன்னு யோசிக்கணும்.. உட்கார்ந்து உட்கார்ந்து அழுதாலோ, நம்ம ரெண்டுபேரும் சண்ட போட்டுட்டே இருந்தாலோ இந்தப் பிரச்சனை தீராது… அப்படி போட்டா தீரும் ன்னா சொல்லு… நானும் ஒத்துழைக்கேன்…”

    “அப்ப எப்படா என் கூட சண்ட போடலாம்ன்னு இருக்கீங்க… அப்படிதான?”

    “ஏட்டி… ஊர்ல இருந்து வர்றேல்ல மூளய கழட்டி வச்சுட்டு வந்திரிக்கியா? இல்ல முதல்ல இருந்தே அது இல்லயா? நான் என்ன பேசுறேன்? நீ என்ன பேசுற?”

    “நீங்க என்ன பேசுறீங்க? என்னைதான் பேசுறீங்க… நான் அழுமூஞ்சின்னு சொல்றீங்க… எனக்கு மூள இல்லன்னு சொல்றீங்க… நான் பயந்தாங்கொள்ளின்னு சொல்றீங்க…”

    “நீ பயந்தாங்கொள்ளின்னு எப்ப சொன்னேன்?”

    “என் பேருக்கு தைரியம் இல்லன்னா என்ன அர்த்தம்? என்னைக் கேட்டா பேரு வச்சாங்க? வேணும்ன்னா பேர மாத்தி வச்சுக்குறேன்…”

    “என்னன்னு மாத்தி வைப்ப?” அவள் பாவமாகவும் கோபமாகவும் சொல்ல, அவனுக்குச் சிரிப்பு வந்திருந்தது. அவள் தீவிரமாகப் பேசி சண்டையிட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது அவன் சிரிக்கவும் அவளுக்குக் கோபம் வந்திருந்தது.

    “உங்களுக்குச் சிரிப்பா இருக்குல்ல… அந்த யானக்குத் தந்தம் அவ்ளோ பெரிசா இருக்கு.. அது பக்கத்துல கொஞ்சம் கூட யோசன இல்லாம நிக்கிறீங்க? குத்திருந்தா என்ன பண்றது?”

    “மொதல்ல ஆனெய சாந்தப்படுத்தணும். அடுத்து இரத்தத்தை நிப்பாட்ட முதலுதவி பண்ணனும். இதுக்கு முன்னாடி ஆம்புலன்ஸ கூப்பிட்டிருக்கணும்…இதெல்லாம் பண்ணா, க்ரிட்டிகலான இடத்துல குத்தாம இருந்தா காப்பாத்தலாம். இல்லன்னா, இறுதிச்சடங்குக்கு என்ன பண்ணனுமோ அதைப் பண்ணனும்.”

    அவன் சொல்லவும் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தபடியே தலையணையை எடுத்து அவனை அடிக்கத் தொடங்கியிருந்தாள். எட்டி அடித்ததில் நிலைதடுமாற அவன் மேலேயே விழுந்திருந்தாள். உடனே தீச்சுட்டதுபோல எழுந்து அமர்ந்தவள், குழந்தை அழுவது போலச் சத்தமிட்டு அழத் தொடங்க, இவளை என்ன செய்வது என்பது போலத் தலையில் கைவைத்துப் பார்த்தான் ஜீவிதன்.

    அவள் அழுகையை நிறுத்தாமல் இருக்கவே, தலையில் இருந்து கையை இறக்கியவன்,”பத்து…பத்து…” என்றபடி அவள் புறம் குனிந்தான்.

    அவள் பின்னால் சாய, அருகில் வராமல் கீழே மண்டியிட்டு அமர்ந்தவன்,”கைக்கு சானிட்டசைர் போட்டுக்கலாம்தானே?” என்றபடி கையை நீட்ட, விசும்பியபடியே அவனிடம் கையைக் கொடுத்தாள். நீட்டும்போதே அவளுடைய கை நடுங்கத் தொடங்க, ஒன்றும் பேசாமல், அவளுடைய கைகளில் அழுத்தம் மட்டும் கொடுத்தான். அவள் சற்று அமைதியாகவும் , “என்னடா?” என்றான் மென்மையாக.

    “அந்த யான உங்கள ஏன் தொடுது?”

    இந்தக் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் ஜீவிதன் ஒருகணம் திகைக்கத்தான் செய்தான். பின் பொறுமையான குரலில், தன்மையாகப் பதில் சொல்லலானான்.

    “தொடுதல் ங்கறது ரொம்ப முக்கியமான மொழிடா… இன்னைக்குச் சில அறிவுகெட்ட ஜென்மங்களால குழந்தைங்க கிட்டயே யாரையும் தொடவிடக்கூடாதுன்னு சொல்லிக் கொடுக்க வேண்டிய கேடுகெட்ட நெலம இருக்கு..

    ஆனா, சரியான தொடுதல் கொடுக்கிற அன்பையும் பாதுகாப்பு உணர்வையும் எந்த மொழிச் சொற்களாலயும் கடத்த முடியாதுடா… ஆனெக்கு வேற வேற எந்த மொழியும் தெரியாது… நான் அதுகிட்ட எப்படி நான் உனக்கு நல்லதுதான் பண்ண நெனக்கேன், என்னெ போட்டுச் சவட்டிராதன்னு சொல்லுறது… சொல்லு?

    தொடுகையத் தவிர வேற வழி கிடையாது. நான் என்ன மொழில அதுகிட்ட பேசுறனோ, அதே மொழில அதுவும் திரும்பப் பேசுதுடா… அதை எப்படி பேசாத ன்னு சொல்ல? ம்ம்?”

    அவன் தன்மையான குரலில் கேட்ககேட்க, அவளது கண்ணில் இருந்து கண்ணீர் மட்டும் வழிந்தபடி இருந்தது.

    “எனக்கும் நீங்க தொடுறப்ப அந்த அன்பு, பாதுகாப்பு உணர்வுலாம் தோணுது ஜீவி… ஆனா நீங்க நகர்ந்தபிறகு, அந்தப் புலி, புழு, யான… இதெல்லாம்தான் மனசுல நிக்குது…”

    “அதை நீதான சரிபண்ணனும்? ம்ம்?”

    “…”

    “அந்தப் புலி சரியான வேதனைல இருந்துச்சுடா… எவ்வளவு வேதனைன்னா, எல்லாக் காட்டு விலங்குக்குமே மனுஷன்கிட்ட ஒரு பயமும் ஒரு எச்சரிக்க உணர்வும் இருக்கும்… உனக்கு இருக்க மாதிரிதான்… அந்த பயத்தை எல்லாம் மீறி ஊருக்குள்ள வர்ற அளவு வேதன… உன்னோட பயத்தை மீறி, நீ ஒரு நானூறு புலி நடமாடுற இடத்துக்குப் போகணும்ன்னா உன் மனநிலை எவ்வளவு பாதிக்கப்பட்டிருக்கும்ன்னு யோசிச்சுப் பாரு…”

    அவன் அந்தப் புலியின் பார்வையில் இருந்த அவளை யோசிக்கவைக்கப்பார்க்க, அவள் ஒருகணத்திற்குப்பின் மறுப்பாகத் தலையசைத்தாள்.

    “அது எவ்ளோ கொடூரமான விலங்கு… குட்டிகளுக்கு வேட்டையாடக் கத்துக் கொடுக்கும்போது இரையக் கொல்லாம முதுகெலும்ப மட்டும் உடைச்சுவிட்டு அரை உயிர்ல வச்சு இரத்தத்தைக் குடிக்கச் சொல்லி ட்ரைனிங் கொடுக்கும்ன்னு படிச்சுருக்கேன்…” அவள் சொல்லவும் மென்மையாகப் புன்னகைத்தான்.

    “கண்ணம்மா… மனுஷன் மட்டும் கொடூரமான விலங்கு இல்லையா? எந்தப் புலியாவது பிடிக்கிற இரை மேல மிளகாப் பொடியத் தூவி ஊறவச்சோ, தீயில போட்டுக் குழம்பு வைக்கவோ கொதிக்க கொதிக்க எண்ணைல போட்டுப் பொரிக்கவோ செய்யுதா? நம்ம அம்மா செய்வாங்கல்ல?அதுக்காக நம்ம அம்மாவ நாம கொடூரமானவங்கன்னு சொல்லிர முடியுமா?

    உனக்கு அயிர மீன் குழம்பு பிடிக்கும்தானே? அதை எப்படி செய்வாங்கன்னு பார்த்துருக்கியா? மேடம்தான் அசைவம் சமைக்க மாட்டீங்கல்ல? சின்னசின்னதா இருக்கு, சுத்தப்படுத்த முடியாதுன்னு உயிரோட இருக்க மீனைத் தேங்காப்பால்ல போட்டுருவாங்க, அது அதைக் குடிச்சுக் குடிச்சு உள்ளே இருக்க கழிவ எல்லாம் கக்கிரும். பின்ன உயிரோட எடுத்து உள்ளே போட்டுச் சமைப்பாங்க. அது கொடூரம் இல்லையா? கோழியக் கொல்றதுக்காகவே ஒரு மிஷின் கண்டுபிடிச்சு, உயிரோட உள்ள தூக்கிப்போட்டுத் தோலை உரிக்கிறோமே அது கொடூரம் இல்லையா? 

    ஏன், மரம் அது தேவைக்குச் சேர்த்து வச்சுருக்கதத்தான திருடிச் சாப்பிட்டுட்டுப் பழம் நல்லா இனிப்பா இருக்குன்னு சொல்றோம்… அது கொடூரம் இல்லையா? எல்லாம் கொடூரம்தான், அந்த மீனோட பார்வைல இருந்தோ, கோழியோட பார்வைல இருந்தோ, மரத்தோட பார்வைல இருந்தோ பார்த்தா… ஆனா, மனுஷன் மனுஷனோட பார்வைல இருந்து பார்த்தா மட்டும் போதும். இல்லன்னா ஒரு சாப்பாட சாப்பிட முடியாது… 

    அதே மாதிரிதான் புலியும். அது அதோட பார்வைல இருந்து மட்டும்தான் பார்க்கும்.  புலிக்கு ரொம்ப சிம்பிள் மைன்ட். நீ என் உணவு, நீ என் உறவு ன்னு பிரிச்சு வச்சு அதுக்கேத்த மாதிரி போய்ட்டே இருக்கும். மனுஷங்க மாதிரி, இன்னும் சில விலங்குகள் மாதிரி காம்ப்ளிகேட் பண்ணிக்காது. அதைப் பொறுத்தவரைக்கும் நாமளும் வேற ஒரு உயிரினம், அதுலயும் அதுக்குச் சாப்பிடப் பிடிக்காத, சாப்பிடலாம்ன்னே தெரியாத, போய்த் தொலையுதுன்னு வேற வழி இல்லாம சாப்பிடற உயிரினம்…

    மனுஷங்க பஞ்சத்துல எலியப் பிடிச்சுச் சாப்பிடுற மாதிரிதான் புலி நம்மள சாப்பிடுறது. இதைத்தாண்டி அதுக்கு அதோட உலகத்துல நிறைய பிரச்சன உண்டு. அதுலதான் அதுங்க கவனம் செலுத்தும். நாமளே ஒரு கடுப்புல இருக்கப்ப, இன்னொரு கடுப்பா ஒரு எலி கண்ணுல பட்டா அதை நாம அடிச்சுப் போட்டுட்டுப் போற மாதிரி நம்மள அடிச்சுப் போட்டுட்டுப் போகும்.

    இவ்வளவுக்கும் மனுஷங்க கூட வீட்டுக்குள்ள எலியப் பார்த்தவுடனே அடிச்சுத் தூக்கிப் போடுவோம். ஆனா, தன்னோட முழு பலத்துல இருக்கற புலிங்க காட்டுக்குள்ள போற மனுஷங்களக் கூடப் பெரும்பாலும் தாக்காது. பொழச்சுப் போ ங்கற மாதிரி ஒரு லுக் விட்டுட்டுப் போய்ட்டே இருக்கும். நம்மள யாராவது ஏதாவது பண்ணிருவாங்களோன்னு பயத்துல இருக்க புலிதான் தற்காப்புக்குத் தாக்கும்.

     நம்ம அம்மா எப்படி நமக்கு சாப்பாடு செஞ்சு தர்றாங்களோ, அதே மாதிரி அது அது குட்டிகளுக்கு சாப்பாட்டுக்கு வழி பண்ணுது… அதை கொடூரம் ன்னு நாம எப்படிம்மா சொல்ல முடியும்?

    புழு… அதுவும் ஒரு உயிரினம்தானடா? நம்ம குடல்ல கூடத்தான் புழு இருக்கும்… நமக்குப் பிடிக்காத உருவத்துல இருந்தா அதுக்கு அது என்ன பண்ணும்? அந்தப் புழுக்குக் கூட மனுஷங்க மூஞ்சிய பாத்தா அருவருப்பா இருக்குமா இருக்கும்… அதை அதுக்கிட்ட கேட்டாதான் தெரியும்…

    ஆனெ? அது உன்னெ விட சுத்தக்காரன் தெரியுமா? மூணு வேள குளிக்கும்…”

    சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தவள், “என்னால நீங்க சொல்றதைக் கிரகிக்க முடியல ஜீவி…” என்றாள்.

    “எதுனாலும் நேரமெடுக்கும் ம்மா… பொறுமை முக்கியம். நீ என்ன நெனக்கன்னு தெரியல.. ஆனா, எனக்குப் பொறுமை கொஞ்சம் நல்லாவே உண்டு வனா…”

    “இப்ப பொறுமை இருக்கும் ஜீவி.. இது காதலிக்கிற காலம். எல்லாம் கலர்கலராதான் தெரியும். ஆனா, கல்யாணம்ன்னு ஆன பிறகு, என் மேல கோபம் வரும், எரிச்சல் வரும்…”

    “இதெல்லாம் இப்ப உன் மேல வரலன்னு யார் சொன்னது?”

    அவள் என்ன சொல்ல என்று தெரியாமல் பார்க்க, “இப்பவும் உன் மேல எனக்கு எரிச்சல், கோபம் லாம் வரத்தான் செய்யுது. கண்டிப்பா, கல்யாணத்துக்கப்பறமும் வரும். ஆனா, அதோட இப்ப இருக்க காதலும் அப்பவும் இருக்கும் வனா. நீ உன்னப் பத்தி என்ன நெனக்க? உன் பயம் மட்டும் நீ இல்ல வனா. உன்கிட்ட எனக்குப் பிடிச்ச விஷயம் நெறய இருக்கு. அந்த விஷயத்தெல்லாம் அடிச்சுத் தூக்கற அளவு உன் பயம் ஒண்ணும் அவ்ளோ பெரிசு இல்ல தங்கமே…”

    “…”

    “எரிச்சல், கோபம்,பயம், பாசம், காதல் இதெல்லாம் உணர்வுகள், இருக்கத்தான் செய்யும். எது எவ்வளவு இருக்குங்கற விகிதம்தான் கணக்கு. அந்த விகிதம் கல்யாணத்துக்கப்பறம் எப்படி குறையும்ன்னு நெனக்கன்னுதான் எனெக்குப் புரிய மாட்டேங்கு…”

    சிலகணம் உதட்டைக் கடித்தபடி அமைதியாக இருந்தவள், “நான் நீங்க தொடும்போது சட்டுன்னு ரியாக்ட் பண்ணுறது, அது நானா… வேணும்ன்னு… பண்ணல ஜீவி… இப்பவே நீங்க எப்படி பொறுமையா இருக்கீங்கன்னு எனக்குத் தெரியல… இதுல யோசிச்சுப் பாருங்க… கல்யாணத்துக்கப்பறம் நீங்க பக்கத்துல வரும்போதெல்லாம் நான் இப்படியே பண்ணிட்டு இருந்தா… உங்களால என்னை சகிக்க முடியுமா ஜீவி?”

    “ஏன் முடியாம? சகிப்புக்கு நாம சுகர்கோட் பண்ணி கொடுத்துருக்க பேர்தான்டா அன்பு, எதெல்லாம் நம்மளால சகிக்க முடியுதோ, சகிக்க முடியாத விஷயங்கள எல்லாம் நாம எதை அடிப்படையா வச்சு சகிக்கிறமோ அது மேலல்லாம் நமக்கு அன்பு இருக்குன்னு அர்த்தம். என் மேல உனக்கு அன்பு இருக்கற ஒரே காரணத்தாலதான் நீ இந்த நிமிஷம் நான் உன் கையப் பிடிச்சுட்டு இருக்கறத சகிச்சுட்டு இருக்க. நீ உன் சக்திய மீறி முயற்சி பண்ற வனா, என்கூட இருக்கணும்ன்னு. அது எனெக்குப் புரியாம போகும்ன்னு நீ எப்படி நெனக்க? அவ்வளவு கோட்டிக்காரன்னா நீ என்னெ நெனச்சு வச்சிரிக்க?

    அவன் பொறுமையாகக் கேட்க, அவனை அமைதியாகப் பார்த்தாள் வனபத்ரா. பின் மெதுவாக, அவனுடைய வலதுபக்க நெற்றியில் இருந்து கன்னம் வரை விரல் கொண்டு வருடியவள், பின் இரண்டு கைகளாலும் அவனுடைய கன்னங்களைப் பற்றி, மெல்ல குனிந்து அவனுடைய நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

    மென்மையாகப் புன்னகைத்தவன், “நானும் கொடுக்கலாமா?” என, “எனக்கு டைம் வேணும் ஜீவி…” என்றாள்.

    “செரி…” என்று அவன் புன்னகைக்கவும் மீண்டும் நெற்றியில் முத்தமிட்டாள்.

    “என் பயம் ஒரு பிரச்சனையா இல்லாம உங்ககூட நிம்மதியா வாழ முடியும்ன்னு எனக்குத் தோணனும் ஜீவி.. அப்பதான் கல்யாணம் சரிபட்டு வரும். இல்லன்னா, இல்லன்னா… கல்யாணம் முடிச்சுட்டு நாம சண்டை போட்டுட்டே இருந்து வருத்தப்பட்டுட்டே இருக்கதுக்கு நான் கல்யாணம் பண்ணாமலே இருந்துட்டுப் போயிருவேன் ஜீவி…”

    “செரி.. ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணாமலே ஜாலியா இருக்கலாம்…” அவன் சொல்லவும் அவள் அரண்டு விழிக்க, சிரித்திருந்தான். “ஏட்டி… நான் தப்பா சொல்லல… சிங்கிளா ஜாலியா இருக்கலாம்ன்னேன்…பார்ப்பதற்கே அப்பாவி போல் இருக்கும்ங்கற மாதிரி மூஞ்சிய வச்சுட்டு நெனக்கறத பாரு…” என்றவன், அவள் மூக்கைப் பிடித்து ஆட்டப்போக அவள் பின்னால் சென்றாள். பின் அவளே அருகே வந்து மூக்கைக் காட்ட, சிரித்தவன், எழுந்து மேலே அமர்ந்தான்.

    “செரி… என் பக்கமிருந்து நான் என்ன பண்ணனும்ன்னு சொல்லு… நான் பண்றேன்…”

    “என் முன்னாடி கொஞ்சநாள் வராதீங்க ஜீவி…”

    அவன் அமைதியாகப் பார்க்க, “நீங்க என்முன்னாடி இருக்கும்போது எனக்குக் குழப்பமா இருக்கு ஜீவி.. சரியா முடிவெடுக்க முடியல… அவசரத்துலயோ, ஆசையிலயோ முடிவெடுத்துட்டுப் பின்னாடி கஷ்டப்படுவமோன்னு பயமா இருக்கு… நான் நல்லா யோசிச்சுப் பார்க்கறேன், முயற்சி பண்றேன், அப்படியும் என்னால முடியலன்னா நானும் குழம்பி, உங்களையும் போட்டுக் குழப்பாம நான் உங்க வாழ்க்கல இருந்து விலகிர்றேன் ஜீவி. நீங்க உங்க வீட்ல பார்க்கற பொண்ணைக் கல்யாணம் பண்ணிட்டு நிம்மதியா இருங்க… நம்ம விஷயத்துல தப்பு என் பக்கம், உங்க வாழ்க்கய நீங்க வீணாக்க வேண்டிய அவசியம் எதுவும் கிடையாது ஜீவி…”

    “இதுல தப்பு,சரின்னு…”

    “போதும் ஜீவி… உங்ககிட்ட நல்ல சொல்வன்மை இருக்கு… அழகா ப்ரைன்வாஷ் பண்றீங்க.. ஆனா, என் மூளைய நானா கழுவுனாதான் சரிபட்டு வரும். ப்ளீஸ் ஜீவி…”

    “நான் பேசுறது உனக்குப் ப்ரைன்வாஷ் பண்ற மாதிரி இருக்கா வனா?”

    “அப்பறம் நீங்க பண்ணதுக்குப் பேர் என்ன ஜீவி?”

    அவள் கேட்கவும் அவன் அமைதியாக எழுந்து வெளியே சென்றான். ‘போய்ட்டு வாடா பொறுமைக்காரா…’ என முணுமுணுத்தபடி எழுந்து சென்று கதவை அடைத்தவள், குளித்துவிட்டு வந்து மீண்டும் படுத்தாள். மனதில் யோசனைகள் ஓடியபடியே இருக்க, அருகில் கிடந்த தலையணையை எடுத்து அணைத்தபடி படுத்தாள். அது அவனை அடித்த தலையணை என்பது சற்று நேரம் கழித்தே நினைவுவர, சட்டெனத் தள்ளிவைத்தவள், பின் ஒரு சிறு தயக்கத்திற்குப்பின் அதை மீண்டும் எடுத்து அணைத்தபடி உறங்கியிருந்தாள்.

    (தொடரும்…)

  • எனக்காக வந்தவனே – 13


    கோபத்தில் மேலே வந்துவிட்ட வனபத்ராவுக்குக் கதவை அடைக்கவும் அவளைச் சூழ்ந்திருந்த நிசப்தம் பயமுறுத்துவதைப் போல இருந்தது. வீட்டில் இருந்த எல்லா விளக்குகளையும் தேடி எரியவிட்டவள், ஒரு அறைக்குள் சென்று ஹீட்டர் சுவிட்சையும் தேடிப் போட்டாள். அதன்பின்னும் கூட அவளுக்குப் பயமாகத்தான் இருந்தது. எதுவுமே இல்லாமல் இருந்த அந்த அறையை நன்றாக மீண்டும் ஒருமுறைப் பரிசோதித்தவள், அறைக்கதவையும் இறுக்கமாகப் பூட்டினாள்.

    அப்படி தனியாக இருப்பதும் உள்ளே உருளத் தொடங்க, இறைவனிடம் கையேந்துங்கள் பாடலை விடாமல் மீண்டும் மீண்டும் ஒலிக்கும்படி அமைத்து ஒலிக்கவிட்டாள். நாகூர் ஹனிபாவின் ஈடு இணையற்ற கம்பீரக்குரல் உச்சபட்ச சத்தத்தில் ஒலிக்க, கொஞ்சம் ஆசுமாசமடைவது போல இருந்தது. 

    படுத்தாலும் உருண்டாலும் உறக்கம் வராது என்பதை அறிந்தவள், தன்னுடைய வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள். அவ்வபோது பக்பக்கென்று இருந்ததுதான். இருந்தாலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வேலையைப் பழக்கப்படுத்தியிருந்தாள்.

    சிறிதுநேரம் கழித்து ஜீவிதன் புலனத்தில் “Nyt..” என்று அனுப்பியிருந்தான்.

    ‘நான் என்ன பகல்ன்னா சொன்னேன்… ஒரு மெசேஜ்ல கூட ஒரு குட் வரமாட்டேங்குது..’ என்று மனதிற்குள் சொல்லியவள், அவனது குறுஞ்செய்தியைப் புறக்கணித்துவிட்டு வரையத் தொடங்கினாள்.

    அலைபேசி எண்ணைப் பரிமாறிய நாளிலிருந்தே அவன்மீது ஒரு ஈர்ப்பு இருந்திருக்க, திருமணம் முடிந்தபின், கணவன் என்று அவன் எண்ணைப் பதிய வேண்டும் என்று ஒரு அற்ப ஆசை. அதை அவனிடம் சொல்லவில்லை. 

    அவன் பதியவில்லையா என்று கேட்டபோது “உங்க பெயரைக் கொஞ்சம் ஸ்பெஷலா பதியணும்…கொஞ்சநாள் ஆகட்டும்..” என்று மட்டும் சொல்லியிருந்தாள். ஏதோ புரிந்திருந்தவனாக ஜீவிதனும் புன்னகையைத் தவிர, வேறு பதில் கொடுக்கவில்லை. 

    இப்போதும் அவன் எக்ஸ் எனப் பதிந்துகொடுத்துவிட்டுச் சென்றிருந்ததை அவள் மாற்றவும் இல்லை. அவன் எண்ணைப் பதியவும் அவனுடைய ஸ்டேட்டஸ் தெரிய ஆரம்பித்திருந்தது. தினமும் யானை, பூனை என்று ஏதாவது விலங்கு நாள் என அவன் ஸ்டேட்டஸ் வைத்து, அதைப் பற்றிய தகவல் எனப் போட்டுக் கொண்டிருந்தான். 

    ‘ஒழுங்கா நம்பர பதிஞ்சுருக்கலாம்.. இந்தத் தினம் ஒரு தகவல அப்போவே பார்த்திருக்கலாம்…’ என்று ஏனோ அவளுக்குத் தோன்றவில்லை. நல்லவேளை பதியவில்லை என்று தோன்ற, அவளுக்கே கொஞ்சம் வியப்புதான்.

    கணவனாக வரப்போகிறவனுக்கு அவள் பெரிய எதிர்பார்ப்பெல்லாம் வைத்திருக்கவில்லை. அழகாய் இருப்பவர்களிடம் வருவது காதல் என்பதை விட, அழகாய்த் தெரிபவர்களிடம் வருவது காதல் என்பதில் அவள் திடம்.

    எவன் கண்ணுக்கு எந்த விலங்கும் அழகாய்த் தெரியாதோ, அவன்தான் தன் கண்ணுக்கு அழகாய்த் தெரிவான் என்பது வனபத்ராவின் உறுதியான நம்பிக்கை. ஜீவிதன் வனப்பாளன்தான். அந்த வனப்பு அவளை முதல்முறை கவர்ந்து பார்க்கவும் தூண்டியதுதான். ஆனால், அந்தப்பார்வை காதல் வரை கொண்டுபோகக் கூடியது அல்ல.

    அவனுக்கு விலங்குகள் என்றால் பிடிக்காது என்பதுதான் அவளுடைய காதலின் வேர். குறைந்தபட்சம் அப்படிதான் அவள் நினைத்திருந்தாள். வேர் ஆழமாக இருக்கிறதே என்கிற எண்ணத்தில், அவள் விழுதுகளை செழிப்பாகப் படரவிட்டிருக்க, அந்த வேர் ஆட்டங்கண்ட போதும் அவளுடைய காதல் ஆலமரமாக அசையமறுத்தது.

    ஜீவிதன் இருக்கின்ற திசை கூட திரும்பாமல் இருக்க, அவளுக்கு அந்த ஒரு காரணம் போதும். அதனாலேயே முதலில் தீர்க்கமாக மறுத்தாள். ஆனால், நேரம் செல்ல செல்ல, அவனில்லாமல் ஏதோ ஒரு வெறுமை படர்கின்ற உணர்வை உணராமல் இருக்க இயலவில்லை. அது இதென்று நன்றாக யோசித்துத்தான் இங்கு வந்திருந்தாள். 

    யோசித்து எடுக்கின்ற முடிவுகளை வனபத்ரா மாற்றுவதில்லை. என்ன? அவளுடைய பயம்தான் அவளைப் பயமுறுத்தியது. பழகிப்போன அவளுடைய பயம் ஒருபக்கம் என்றால், அதைவிடப் பெரிய பயமாக எங்கே ஜீவிதன் அவளை வெறுத்துவிடுவானோ என்பது புதிதாக முளைத்தது.

     இப்போது காதல் மயக்கம் வாழ்வைக் கொண்டுசெல்லலாம். ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் மனதிற்குப் பிடித்த விஷயத்தைக் கூடச் சுதந்திரமாகச் செய்ய முடியவில்லை, அப்படி என்ன இவளோடு வாழ்ந்தாக வேண்டும்? என்கிற கேள்வியை அவனுள்ளே எழுப்பிவிடுமோ என்பதுதான் அவளது பேரச்சம். அதைச் சரியாக நாடிபிடித்து அவன் கேட்டுவிட, ஆம் என்று சொல்லிவிட்டு வந்துவிட்டாள். 

    நெருங்கியவர்களிடையே உண்மையே புரைதீர்ந்த நன்மை என்பதுதான் வனபத்ரா கடைபிடித்துவரும் கொள்கையும் கூட. அபிதன் விலங்குகள் விஷயமாகச் சொன்ன முதல் பொய்யை பொய் எனக் கண்டறிந்த அன்று தனக்கு எவ்வளவு கஷ்டமாக இருந்தது என்பதை மனதில் வைத்திருந்து, என்னவென்றாலும் மனதுக்கு நெருங்கியவர்களிடம் உண்மையைத்தான் பேசுவாள். குடும்பத்தைத் தவிர்த்து, ஜீவிதனை விட அவள் மனதை நெருங்கியவர்கள் யார்? 

    அவனிடம் ஏன் பொய் சொல்ல வேண்டும் என உண்மை சொல்லிவிட்டு வந்திருக்க, இப்படி தன்னைத் தனியாக இருந்துகொள்வாயா என்று கூட ஒரு வார்த்தை கேட்காமல் முகத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு இருப்பான் என்று எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. 

    சிறிதுநேரம் கழித்து அலைபேசியை எடுத்தவள், கோபமாக அவனுக்கு அழைத்தாள். அழைப்பு போனதால், பாடல் நின்றிருக்க, நிசப்தமாகியிருந்தது வேறு பயமாய் இருந்தது. அந்த இடத்தை விட்டு மெல்ல வெளியே வந்தவள், அலைபேசி சத்தம் அவளது வீட்டிற்கு வெளியே கேட்பதைப் போல இருக்கவும், ஜீவிதன் அதை எடுக்காமல் இருக்கவும் பயமாக இருந்தது. மீண்டும் அழைத்துப் பார்த்தாள். அலைபேசி சத்தம் வெளியேதான் நன்றாகக் கேட்கவும், மெல்ல கதவைத் திறந்தவள், மெல்ல எட்டி மட்டும் பார்த்தாள். 

    வாயிலருகே, ஒரு நாற்காலியைப் போட்டு ஜீவிதன் அமர்ந்திருந்தான், ஸ்வெட்டர், மப்ளர், ஸ்கார்ப், கனமான கம்பளி இரண்டு சகிதம் அவன் நாற்காலியில் சம்மணமிட்டு, அப்படியே உறங்கியிருந்தான். திகைத்தவள், வெளியே வர, ஹீட்டரில் இருந்தவளுக்குச் சட்டெனப் பட்ட குளிர் உடலை நடுக்கியது. 

    “ஜீவி…ஜீவி…” என அவனை உலுக்கி எழுப்பினாள். அலட்டாமல் பொறுமையாக எழுந்தவன், “பனில என்ன பண்ற? உள்ளுக்கப் போ…” என்றான். 

    “அதை நான் கேட்கணும்… நீங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க?”

    “நான் பிறந்த ஊரும் மலையும் மழையுமாதான் இருக்கும்… அங்க அடிக்கிற மழைல கூடப் படுத்துத் தூங்கிருக்கேன், காட்டுல எத்தனையோ தடவை வேலை விஷயமா போனப்ப இதைவிட குளிர்ல எல்லாம் தங்கிருக்கேன்…”

    “ப்ச்.. எதுனாலும் உள்ளே வாங்க…” அவள் சொல்லவும் ஒருகணம் யோசித்தவன், அந்த நாற்காலியை எடுத்தபடி உள்ளே சென்றான். 

    “ஹீட்டர் உள்ளேதான் போட்டுருக்கேன்…வாங்க…” என்றவள், அவனுடைய கையைப் பிடித்துப் பார்த்தாள். சில்லிட்டுத்தான் இருந்தது. 

    “அறிவுகெட்ட மனுஷன்…” என்று முணுமுணுத்தபடியே அவனுடைய கைகளைப் பற்றி அவள் தேய்த்துவிட, ஜீவிதன் அவளை ஆச்சரியமாகத்தான் பார்த்தான். 

    அவனுடைய கைகளைத் தேய்த்தவள், அமரவைத்து, அவனுடைய பாதங்களையும் தேய்த்துவிடப்போனாள். 

    “ஷு போட்டுத்தான் இருந்தேன்.. கை வெளியே இருந்ததனாலதான்…” அவன் சொன்னதைக் கேட்காமல் காலையும் தேய்த்துவிட்டவள் பின் கிருமிநாசினியை எடுத்துத் தன் கைகளில் தேய்க்கத்தான் செய்தாள். 

    “எனக்கும் கொஞ்சம் கொடு.. இன்னைக்கு ஒரு ஆனெயப் பார்த்துட்டு வந்தேன்… போட்டனா என்னன்னு ஞாபகம் இல்ல…” எனவும் ஒருகணம் அரண்டு பார்த்தவள், அவன் கைகளில் அளவுக்கதிகமாவே ஊற்றியிருந்தாள். 

    அவன் தேய்த்து முடிக்கவும் “மேலே வந்த ஆளுக்குக் கதவத் தட்டுறதுக்கென்ன? அப்படி என்ன வெட்டி ரோஷம்?” அவள் சூடாகக் கேட்க, “அந்த வெட்டி முறிக்கிற ரோஷம் இருந்துருந்தா நீ ஏச ஏச ஏன் கேட்டுட்டு நிக்கேன்?” என்றான் அவனும்.

    “ஏச ஏச வா? அப்படி என்ன உங்களத் திட்டிட்டாங்க பெரிசா? ரெண்டு வார்த்த… அந்த ரெண்டு வார்த்தைக்கு உங்களுக்கு இவ்வளவு கோபமும் கோபமும் ரோஷமும் வருது… என்னை என்னலாம் பேசிட்டீங்க ஜீவி?” உடைந்த குரல்தான், கண்ணீர் வழிந்ததுதான், ஆனால் அவள் தெளிவாகக் கேட்க, ஜீவிதனுக்கு உள்ளே என்னவோ செய்தது.  அவன் வலிக்க நிற்க, அவள் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தாள். 

    “ஸ்டெப்னி வச்சுருக்கேன்… ஸ்டெப்னியா வச்சுருக்கேன்… லாயல்டி இல்ல… அன்னைக்கு என்ன சொன்னீங்க? நீங்க சொல்றதைக் கேட்கணும்ங்கற அடிப்படை மரியாத கூட இல்லயான்னு கேட்டீங்கல்ல? உங்களுக்கு என் மேல கொஞ்சமாச்சு மரியாதன்னு ஒண்ணு இருந்துருந்தா, என் கேரக்டர அசஸினேஷன் பண்ற மாதிரி பேசிருப்பீங்களா ஜீவி? நான் நல்ல மனுஷனைக் காதலிச்சேன்னு நெனச்சேன்…” 

    அவள் பேசத்தொடங்கும்போதே தணிந்திருந்த ஜீவிதன் “வனா…” என்றபடி அருகில் வர, “இன்னொரு தடவை வனான்னு கூப்பிட்டீங்கன்னா நெஜமாவே செருப்பால அடிப்பேன்…” என்றாள் கடுமையாகவே.

    “அடிச்சுக்கோ…” என்றான் அவன்.வனபத்ரா இதை எதிர்பாராமல் திகைத்தாள். அவள் அறிந்த ஜீவிதனுக்கு சுயமரியாதை நிறையவே உண்டு. அன்று கோவிலில், வீட்டில் என அவள் பதற்றத்தில் குரலை உயர்த்தியதற்கே கண்டிக்கத்தான் செய்தான். இப்போது கூட விடைத்துக்கொண்டான்தானே? அப்படிப்பட்டவன், செருப்பால் அடித்துக் கொள் எனவும் அவள் என்ன பேசுவது எனத் தெரியாமல் ஒருகணம் விழிக்க, அதை ஜீவிதன் சாதகமாக்கியிருந்தான்.

    கோபத்தில் நின்றவளை அருகே வந்து அணைத்திருந்தவன்,”நெஜமாவே சாரி வனா… அன்னைக்குப் பேசுனது தப்புன்னு அன்னைக்கே எனக்குப் புரிஞ்சுருந்துச்சு… கூப்பிட்டுச் சாரி கேட்கலாம்ன்னா வேணாம் வேணாம்ன்னு போற பொண்ணை ஏதோ லவ் டார்ச்சர் பண்ற மாதிரி இருந்தது… இப்ப கூட உன்னைப் பார்க்கவும் சாரி கேட்டுட்டன் தானே?” என்றான்.

    “ஆமா… நான் தேடி வந்தா சாரி கேட்பீங்க… நான் தேடி வந்தா ஆடி ஆஃபர் மாதிரி ஆப்ஷன் கொடுப்பீங்க… ஆனா நீங்களா வரமாட்டீங்க.. நான் தேடி வந்து அழைச்சாலொழிய ஊட்டிக் குளிர்ல வெளியே உட்கார்ந்துருப்பீங்களே தவிர வந்து சமாதானப்படுத்த மாட்டீங்க…  அப்படி வந்தா ஜீவிதன்ல இருக்க கொம்பு உடைஞ்சு ஜிவிதன் ஆகிரும்.. அப்படிதான?”

    “…”

    “என் தம்பி சின்ன வயசுல இருந்து ஒரு ஊஞ்சல் விளையாடலாம் வாக்கா, பார்க்குக்குப் போகலாம்ன்னு கூப்புடுவான்.. போகமாட்டேன், அங்க இருக்க மரத்துல இருந்து ஏதாச்சும் விழுந்துருமோ, ஏதாவது பறவை வந்து கொத்திருமோன்னு பயமா இருக்கும். ஆனா, நீங்க அந்த ஊர்ல இருந்தா மனசுக்கஷ்டமா இருக்கும்போது அங்க போவேன்னு சொல்லிருந்த ஒரே காரணத்துக்காகத்தான் அங்க வந்தேன்… அங்க வர்றதுக்கு எனக்கு எவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துச்சு தெரியுமா?”

    “…” 

    “இல்ல நான் வந்தபிறகும், நான் வந்தேன்னு பார்த்த பிறகும் சாமியார் மாதிரி உட்கார்ந்துருந்தீங்கல்ல ரெண்டுமணிநேரமா… உங்கள நெருங்கறதுக்கே அவ்வளவு யோசனையா இருந்துச்சு… அதெல்லாம் தாண்டித்தான வந்தேன்… அப்படி பேசுறீங்க?”

    அவனுடைய அணைப்பில் இருக்கிறோம் என்பதையே உணராதவளாக, அவள் படபடவென மொழிந்திருந்தாள். அவள் நிறுத்தவும், “சாரிடா… சாரி…” என அவளது தலையைத் தடவிக் கொடுத்தவன், “அன்னைக்கு நீயா தேடி வந்தது தெரிஞ்சதனாலதான் நீ வாய்விட்டுச் சொல்லலன்னாலும் நான் யோசிச்சு வச்சுருந்ததைச் சொன்னேன்.. ஆனா, நீ அதுக்கும் செரிபட்டு வராதுன்னவும் என் மூள வேல செய்யாம பேயிருச்சு… தப்புதான்… மன்னிச்சுடு…” என்றவனது குரலும் ஒருமாதிரிதான் இருந்தது.

    கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கோபம் அடங்க நின்றவள், அவனுடைய நெஞ்சில் சுகமாகச் சாய்ந்திருப்பதை உணரவும் கொஞ்சம் நிம்மதியாக இருந்தது. அப்படி ஒன்றும் அவளுக்கு அருவருப்பாகவோ, அச்சமாகவோ இல்லை. இன்னும் நன்றாகச் சாயப்போனவளுக்கு, அவன் ஒரு யானையைப் பார்த்துவிட்டு வந்தேன் என்றதும் அதைத் தொடர்ந்து அன்று பார்த்த காணொளியும் நினைவுவரச் சட்டெனப் பின்னால் நகர்ந்தாள். அவளது முகத்தைப் பார்த்தே புரிந்துகொண்டவன், புன்னகைத்தான். 

    “உங்கள மன்னிக்கலாம் முடியாது…  நீங்களா தப்பா எடுத்துக்காதீங்க.. நான் ஒண்ணும் உங்களுக்காகலாம் இங்க வரல… நான் என் போபியா போக்கறதுக்காகத்தான் வந்தேன்… அப்பதான் என் பியான்சே கூடக் கல்யாணம் முடிஞ்சபிறகு நிம்மதியா ஹனிமூன் போக முடியும்… ஒழுங்கா கீழே போய்த் தூங்குங்க… நான் தூங்கிக்குவேன்…” 

    “நான் வேல முடிஞ்சு வந்ததுமே மேல் கழுவிட்டேன்…” என்றான். 

    அவள் சம்பந்தமில்லாமல் இதை எதற்குச் சொல்கிறான் என்பது புரியாமல் பார்க்க, அவள் விரித்துவைத்திருந்த மெத்தையில் படுத்திருந்தான்.

    “என்ன பண்றீங்க? கீழே போய் படுங்க..இல்லயா வெளியவே போய் படுங்க… உங்க சிங்கக் கதையெல்லாம் நான் ஒண்ணும் நம்பல…”

    “இங்க சிங்கம்தான் வராது… சிறுத்த வரும்… “

    அவன் சொல்லவும் அவள் அதற்குமேல் ஒன்றும் சொல்லாமல் பாவமாக முகத்தை வைத்தபடி அவளுடைய மெத்தையையும் அவனையும் மாறிமாறிப்பார்த்தாள். அவள் அதில்தானே தினமும் தூங்க வேண்டும்?

     “நன்றி.. ரொம்ப தூக்கம் வருது…” என்றபடி நன்றாக நீட்டிப் படுத்தவன்,  செய்வதறியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளின் கையைப் பற்றி இழுத்தான். அவள் அவன் மேல் வந்துவிழ, அவளைச் சுவர் பக்கம் மாற்றியவன், இருவருக்கும் இடையில் ஒரு தலையணையை வைத்தான். 

    மடித்துக்கிடந்த கம்பளியை அவள் இடை மேல் போட்டவன், தன் கையை அந்தக் கம்பளி மேல் வைத்து அவளை அணைத்தான். இருந்த தலையணை இடைவெளியில் அவன் முகத்தை நன்றாகவே பார்க்க முடிந்தது. 

    “சாரி வனா…” என்றான் கலங்கிய குரலில். 

    ஒருகணம் அமைதியாக இருந்தவள், “நான் உங்கள இன்னும் மன்னிக்கல…” என்றபடி, இடையில் இருந்த தலையணையை எடுத்துவிட்டு அவனை ஒட்டிப்படுத்தாள். 

    அவன் ஆச்சரியமாகப் பார்க்க, “குளிச்சுக்குவேன்…” என்று முணுமுணுத்தாள். பின் மீண்டும், “திரும்பவும் சொல்றேன்.. நான் உங்கள இன்னும் மன்னிக்கல.. நான் இங்க வந்துருக்கது நிஜமாவே என் போபியா போறதுக்குத்தான்…” என்றாள்.

    சிரித்தவன், “தண்ணி பார்த்துட்டுக் குளி… முதல்ல மேல் மட்டும் கழுவு…” என்றான்.  

    “எங்க ஊர்ல அதுக்குப் பேரும் குளிக்கறதுதான்…”

    “எங்க ஊர்ல தலைக்குத் தண்ணி ஊத்துனாதான் குளிக்கிறது…”

    “இந்த விளக்கம் இப்ப ரொம்ப முக்கியம்…”

    அவள் முகத்தைத் தூக்கிவைத்தபடி சொல்ல, “குளிக்கத்தான போற?” என்றபடி அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான். அவள் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஆனால், அவளுடைய உடல் விறைத்தது. 

    வனபத்ராவுக்கு அவஸ்தையாக இருந்தது. ஒருபுறம் அவன்… என்கிற ஆவல், காதல், எதிர்பார்ப்பு, கதகதப்பு. மறுபுறம் அவன்ன்ன்… என்கிற அச்சம், அருவருப்பு. இரண்டும் கலந்துகூட்ட அவளைப் புரிந்தவனாக நன்றாக அணைத்து, அவளது தலையின்மேல் தனது நாடியை வைத்தான்.  

    அவளது முன்னுச்சியில் மீண்டும் மென்மையாக முத்தமிட்டவன், அவன் அவளுடைய தலையை மெதுவாகத் தடவிவிடத் தொடங்க, விறைப்பாக இருந்த அவளுடைய உடல் மெல்ல மெல்ல தளர்ந்து இயல்பானது. ஒருகணம் தயங்கிவிட்டு அவனுடைய நெஞ்சத்தில் முகம் புதைத்தாள். 

    சிறிதுநேரம் கழித்து நிமிர்ந்தவள், “மத்த விலங்குகளுக்கும் இப்படிதான் தடவிக் கொடுப்பீங்களா?”என்றாள் மென்மையான குரலில். 

    “ம்ம்…” என்றான்.

    “ஆனானப்பட்ட யானையே தடவிக்கொடுத்தா அடங்கிருது.. இவ மாட்டாளாங்கற தெம்புதான?” என்றாள் முறைத்தபடி.

    “ஆனெயா இருந்தாலும் எல்லாரையும்லாம் தொட விடாதும்மா… அதுக்குப் பிடிச்சவங்கள மட்டும்தான் தொட விடும்…”

    அவள் முறைக்க, மீண்டும் அவள் முன்னுச்சியில் முத்தமிட்டான். “இது உனக்கு மட்டும்தான்… சின்னபிள்ளைல கேட்கறவங்களுக்கெல்லாம் கொடுத்துருப்பனா இருக்கும்… இப்ப உனக்கு மட்டும்தான்…”

    இருவரும் அதற்குமேல் ஒன்றும் பேசாமல் அமைதியாகியிருக்க, அப்படியே உறங்கியிருந்தனர். 

    (தொடரும்….)

  • எனக்காக வந்தவனே – 11

    முதுமலை வளர்ப்பு யானைகள் முகாமில் இருந்த வயதான யானை ஒன்றைப் பரிசோதித்துவிட்டுத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தான் ஜீவிதன். முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட கொண்டை ஊசி வளைவுகளில் வண்டியை ஓட்டியபடி வந்தவனுக்குக் கவனம் தப்பக்கூடாது என்பது கவனத்தில் இருந்தாலும் அடிக்கடி மனதில் வந்து நின்றாள் வனபத்ரா.
    வேலையைப் பற்றி யோசிக்கலாம் என்றாலும் கூட அவளது நினைவு வரத் தன்மேலேயே கொஞ்சம் கடுப்பானது ஜீவிதனுக்கு. இவன் இப்போது பார்க்கப்போன யானைக்கு, முதுமை காரணமாக ஏற்பட்டிருந்த உடல்நலக்கோளாறுதான். நீண்ட தந்தமும் உயரமுமாக இன்னமுமே கூட அதன் தோற்றத்தில் ஒரு கம்பீரம் இருக்கும். இளமைக்காலத்தில் தீரா ஆளுமையுடன் திகழ்ந்திருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை.
    ஜீவிதனுக்கு இப்போது அந்த யானையைப் பற்றி யோசிக்கும்போது வேறொன்று தோன்றியது. முந்தைய காலத்தில் ஆண்யானைகளைப் பிடிக்க, பெண் யானைகளைப் பயன்படுத்துவார்கள். இப்போது தேவைகளுக்காக யானைகளைப் பிடிப்பதும் இல்லை. அதற்காக பெண்யானைகளைப் பயன்படுத்துவதும் இல்லை. அப்படி பிடிபட்ட யானை இது. எவ்வளவு ஆளுமையுடன் இருந்தாலும் இணை என்று வந்தால் தழைந்துவிடுமா? என்று யோசித்தவனுக்கு உள்ளே நக்கலாக ஒரு நகைப்பும் கூடத் தோன்றியது.
    இணை? வனபத்ரா அவனுடைய மனைவியாக மாறுவதற்கு இருக்கின்ற வாய்ப்பு 0.01 சதவீதம் கூட இல்லை என்று தோன்ற மனதில் ஒரு இருள் சூழ்ந்தது. அதை விரட்ட முயன்றபடி தன்னுடைய வீட்டின்முன் வண்டியை நிறுத்திவிட்டு உள்ளே சென்றவன் திகைத்தான். வீட்டின் உள்ளே இருந்த வாயிற்படியில், தன்னுடைய பையைக் கட்டிப்பிடித்தபடி கண்ணை இறுக மூடியபடி அமர்ந்திருந்தாள் வனபத்ரா. அருகே ஒரு பெட்டியும் வேறு சில பைகளும் இருந்தது.
    இவள் எப்படி இங்கே? அவனுடைய மனைவியாக வனபத்ரா மாறுவதற்கு இருக்கின்ற வாய்ப்பு 0.01 சதவீதம் என்றால், இவள் இங்கே வருவதற்கான வாய்ப்பு எதிர்மறை மதிப்பீட்டில் அல்லவா போகும்? இது என்ன ஏதோ படத்தில் எல்லாம் காதலி போலத் தெரிவதாகக் காட்டுவார்களே அதுவா? அவனுக்கு முற்றிவிட்டதா?
    அவன் திகைத்தே நிற்க, எங்கிருந்தாவது ஏதாவது புலியோ, சிறுத்தையோ, கரடியோ, மானோ, எருமையோ, யானையோ வந்துவிடுமோ என்ற பயத்தோடே அமர்ந்திருந்த வனபத்ரா, அரவம் கேட்கவும் சட்டென நிமிர்ந்தாள்.
    வந்துநிற்பவன் ஜீவிதன் எனவும் ஆறுதல் பாதி, அவனைப் பார்க்க நேர்ந்த அவஸ்தை பாதி என கலவையானஉணர்வு வந்தது. சரி, அவனைப் பார்க்கத்தானே வந்தாள், பார்த்துத்தானே ஆக வேண்டும்? என்றபடி அவள் எழுந்துநிற்க, அவன் அவளுடைய விரலையே பார்த்தான். அதைப் பார்க்கவும் வந்த உணர்வுகள் எல்லாம் பின்னால் போக, “மேல் வீட்டு சாவி வேணும் சார்…” என்றாள்.
    ஜீவிதனுக்கு அவளைப் பேசிவிட்டு வந்தது அன்றிலிருந்து உறுத்திக் கொண்டேதான் இருந்தது. அதில் என்முன் வராதே என்று விட்டு வந்திருந்தாலும் அவளைப் பார்க்கவுமே மன்னிப்புதான் கேட்கத் தோன்றியிருந்தது.
    “சாரி பத்ரா. அன்னைக்கு நான் அப்படி பேசிருக்கக் கூடாது. உங்க சிச்சுவேஷன் அப்படி இருந்துருக்கலாம். நான் புரிஞ்சுக்காம பேசிருக்கக்கூடாது. மன்னிச்சுருங்க… என்ன கோபம் இருந்தாலும் சொன்ன வார்த்தைகள் தப்பு. நீங்க அப்படிப்பட்டவங்க இல்லன்னு எனக்குத் தெரியும்…”
    அவள் அவன் சொன்னதையே காதில் வாங்காதது போல, “சாவி..” என்றாள்.
    அவளுடைய விரலைப் பார்த்தால் அந்த மோதிரம் அப்படியேதான் இருந்தது. அதைப் பார்க்க அவனுக்காக வந்திருக்கிறாள் என்று மகிழவும் முடியவில்லை. இங்கு ஏன் வந்திருக்கிறாள் என்று குழம்பியபடியே உள்ளே சென்று சாவியை எடுத்துவந்தான்.
    சாவியைப் பெற்றபின்னும் அவள் முகம் இறுக்கமாகவே இருக்க, அந்த மோதிரத்தை மீண்டும் பார்த்தவனுக்கு அவன் சொன்ன வார்த்தைகளே மீண்டும் காதில் ஒலிக்க, மண்டைக்குள் பல்பு எரிவதைப் போல இருந்தது. வனபத்ரா அப்படிப்பட்டவள் இல்லை. நிச்சயம்? அது நடந்ததாக அவள் சொல்லவில்லையே? அவளிடம் சாவியைக் கொடுத்தவன், இயல்பாகப் பேச்சுக் கொடுத்துப் பார்த்தான்.
    “அபி எங்கெ?” அவன் கேட்டதற்கு அவள் பதில் சொல்லவில்லை. ஒன்றும் சொல்லாமல் மேலே செல்லப்போக, அவள் கஷ்டப்பட்டுத் தூக்கிக்கொண்டிருந்த பெட்டியை மேலே தூக்கிச்சென்றான்.
    “இங்கே எதுக்கு வந்த?”
    “எனக்கு மேரெஜ் பிக்ஸ் ஆகிருக்குல்ல… ஹனிமூன் ஸ்பாட் சூஸ் பண்ண வந்தேன்…” அவள் நக்கலாகச் சொல்லியதில் அனலடிக்க, ஜீவிதன் அமைதியாக மேலே ஏறினான்.
    அவள் வீட்டைத் திறக்கும்வரை அமைதியாகக் கூட நின்றவன், அவள் உள்ளே செல்லப்போகும்போது அவளுடைய கையைப் பற்றினான். அந்த மோதிரத்தைப் பார்க்க. தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போது தங்கத்தின் பளபளப்புடன் தெரிந்தது அருகில் பார்க்கும்போது சற்று பழைய மோதிரம் போலத்தான் தெரிந்தது.
    “நிச்சயம்லாம் நடக்கலதானே?” அவன் கண்ணில் ஒரு உயிர்ப்பு வந்திருந்தது.
    “செருப்பு பிஞ்சுரும்…”
    ஜீவிதன் அதிர்ச்சியாகப் பார்த்தான். அவனுடைய கை தானாக வனபத்ராவின் கையை விட்டிருந்தது. வனபத்ரா அவனிடம் பேசும்போது எப்போதுமே ஒரு மரியாதை இருக்கும். நான்கு வயது பெரியவன் என்பதால் வயதிற்குரிய மரியாதை கொடுத்துத்தான் பேசுவாள். காதலர்களுக்கிடையில் நண்பர்களுக்கிடையில் என்பது போல வாடா, போடா வாப்பா, போப்பா என்று கூடப்பேசியதில்லை. அப்படிப்பட்டவள் கடுமையான வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தியிருக்க ஜீவிதன் திகைத்திருந்தான். ஒரு மாதிரி ரோஷம் வர, விறுவிறுவெனக் கீழே இறங்கியிருந்தான்.
    “ஆமா.. பெரிய ரோஷம்… நீ பேசுன பேச்சுக்கு நான்தான்டா படணும் ரோஷம்…” என்று அவள் சொல்லவும் பாதிப்படி இறங்கியிருந்தவன் மீண்டும் மேலே ஏறிவர, அவள் வீட்டுக்குள் சென்று கதவை அடைத்திருந்தாள்.
    “பத்ரா…” என்றழைத்தபடி அவன் கதவைத் தட்ட அவள் திறக்கவில்லை.
    பதிலும் வராமல் இருக்கவே, “சில நேரம் பூட்டிருக்க வீடா இருந்தாலும் ஜன்னல் கின்னல் திறந்துருந்தா ஏதாவது உள்ள போயிருந்துருக்கலாம். செக் பண்ணாம உள்ளே போகக் கூடாது பத்ரா…” எனவும் சட்டெனக் கதவைத் திறந்திருந்தாள். அரண்டுபோயிருந்த அவளுடைய முகத்தைப் பார்க்கவும் சிரிக்கக் கூடாது என்று நின்றிருந்தாலும் சிரிப்பு வந்திருக்க, மீண்டும் கதவை அவன் முகத்துக்கு நேராக அறைந்து சாற்றியிருந்தாள்.
    சாற்றிவிட்டுத் திரும்ப, விளக்குகளற்ற வீடு கொஞ்சம் பயமுறுத்தத்தான் செய்தது. சட்டென அலைபேசி விளக்கை ஒளிரவிட்டவள், மின்னிணைப்பைத் தேடி, விளக்கையும் ஒளிரவிட்டிருந்தாள். இருள் கொடுத்த அச்சுறுத்தலை வெளிச்சம் விரட்டியிருக்க, நன்றாக ஒருமுறை சுற்றிப்பார்த்து எதுவும் இல்லை என்று உறுதிப்படுத்தியபின் வேண்டிய துணியை எடுத்துக்கொண்டு குளியலறையைத் தேடிச்சென்றாள். குளியலறை இருந்த படுக்கையறைக் கதவைத் திறக்கும்முன் அவன் சொன்னது நினைவு வர, நன்றாக ஆழ்மூச்சை எடுத்துவிட்டுவிட்டுத்தான் கதவைத் திறந்தாள். லேசாகக் கதவைத ்திறந்து எட்டிப்பார்த்தவள், அந்த அறை முழுவதும் ஒன்றும் இல்லை என்றாகவும்தான் உள்ளே சென்று குளியலறைக் கதவைத் திறந்தாள்.
    அவளுடைய அருமைத்தம்பி அபிதன், தனியாகத்தானே இருக்கிறோம் என்கிற மிதப்பில், ஒட்டடையும் அடிக்காமல் ஒன்றும் அடிக்காமல் விட்டுவைத்திருக்க, அந்தக் குளியலறையில் அவன் நிற்கின்ற உயரத்தைத் தாண்டி ஒட்டடை தான் படர்ந்திருந்தது.
    இதையறியாமல் வனபத்ரா வீராப்பாகச் சென்று கதவைத ்திறக்க, அவளது நேரம், ஏதோ ஒரு சிலந்தி கலைத்திறன் முழுதும் செலுத்திக் கஷ்டப்பட்டு பின்னியிருந்த அந்த நூலாம்படை அழகாகக் கலைந்து ஒரு நடனக்காரனின் நளினத்தோடு வளைந்து வளைந்து கீழே விழ, ஏதோ விழுந்தது என்றுமட்டும் பார்த்த வனபத்ரா அதில் நயத்தையும் பார்க்கவில்லை, கலையையும் பார்க்கவில்லை, என்ன விழுந்தது என்றும் பார்க்கவில்லை. ஏற்கனவே அடக்கப்பட்ட பயத்துடன் இருந்தவள் அலறியடித்தபடி வெளியே ஓடியிருந்தாள்.
    கதவை மீண்டும் திறப்பாளோ எனச் சில நிமிடங்கள் நின்றுபார்த்துவிட்டு, அவள் திறக்கவில்லை எனவும் கீழே சென்றிருந்த ஜீவிதன், அலறல் சத்தம் கேட்கவும் பதட்டமாக வெளியே வர, பார்த்தது அரண்டுபோய் அலறிய வேகத்தில் படியிறங்கியிருந்த வனபத்ராவைத்தான். விட்டால் வெளியேயே ஓடியிருப்பாளோ என்னவோ ஜீவிதனைப் பார்க்கவும் நின்றிருந்தாள்.
    ”என்னம்மா?” அவனும் பதற்றமாகக் கேட்க, ”பாம்பு…” என்றாள் கண்ணீருடன்.
    ”பாம்புதான? இரு.. பாக்கேன்…” என்றபடி அவன் மேலே செல்லப்போக, அவனது முழங்கையை இறுக்கமாகப் பற்றியிருந்தாள் வனபத்ரா.
    ”என்னடா?”
    ”வே…ணாம் ஜீவி…”
    ”ஒண்ணுமில்லடா… நான் போய் பாத்துட்டு வரேன்…”
    ”ப்ளீஸ்…ப்ளீஸ்…ப்ளீஸ்… ப்ளீஸ்…” அவள் கெஞ்ச, ”செரி.. ” என்று அரைமனதாகச் சொன்னவன், ”உள்ளுக்க வா…” என்றான். மற்ற நேரமாக இருந்திருந்தால், அவர்களுக்கிடையில் இருந்த ஊடலுக்கு நிச்சயம் வனபத்ரா சென்றிருக்கமாட்டாள். பாம்பு எனவும் பத்தும் பறந்திருந்தது.
    உள்ளே நுழைந்தவள், கதவை இறுக்கமாகச் சாற்றித் தாழிட ஜீவிதன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. இது அவனும் செய்வதுதான். ஆனால், அந்தக் கதவில் மேல் பகுதியில் இருந்த தாழ்ப்பாளையும் போட்டவள், கதவணைப்பாக இருக்கும் தாழ்க்கோலையும் எடுத்து மாட்ட, ”பாம்பு என்ன கதவையா உடைச்சுட்டு வரப்போகுது?” என்று கேட்காமல் இருக்க ஜீவிதனால் இயலவில்லை.
    ஆமால்ல.. என்பது போலப் பார்த்தவள், சுற்றுமுற்றும் எதையோ பார்வையால் தேடிவிட்டுத் தான் அணிந்திருந்த துப்பட்டாவைக் கழற்றி கதவுக்குக் கீழே இருந்த பகுதியில் நீளமாக அடைத்தாள். ”ஏன்? இரு, நா ஏதாவது பழய சாரம் இருக்கான்னு பாக்கேன்…” அவன் சொன்னதைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. நன்றாக அடைத்துவிட்டாலும் ஏதாவது இடைவெளி இருக்கிறதா எனத் தரையில் கன்னம்சாய அவள் பார்க்க, ”வனா… எழும்பு… இது ஊட்டி.. வெறுந்தரையில…” என்றபடி அவளை எழுப்ப முயன்றான்.
    அவளை நிமிர்த்தி அமரவைத்தவனை ஒரு அலைப்புறுதலோடு பார்த்தவளுக்கு, அவன் கழுத்தைச் சுற்றி அணிந்திருந்த ஸ்கார்ப்தான் கண்ணில் பட்டது. அதை அவனைக் கேளாமலே உருவியவள், இடைவெளி இருக்கிறது என்று தான் நினைத்த இடத்தில் அதையும் சொருகிவிட்டுதான் நிமிர்ந்தாள். அதன்பின்னரே ஜீவிதனின் முகம் பார்த்து, என்ன செய்தோம் என்பதும் நினைவு வர, ”வேற ஏதாவது துணி இருக்கா?” என்றாள்.
    ”இல்ல… இதே இருக்கட்டும்…மொத எழும்பிச் சேர்ல இரி…” எனவும் தான் தரையின் குளிரே உறைப்பதுபோல இருந்தது அவளுக்கு. சட்டென எழுந்தவள், அவன் காட்டிய நாற்காலியில் அமரவில்லை. மாறாக, அந்தப் பாம்பு? கீழே வருவதற்கு ஏதாவது வழி இருக்கிறதா? என்று சுற்றும்முற்றும் பார்த்தாள். ஜன்னல் எதுவும் திறந்திருக்கவில்லை. வேறு ஓட்டைகளும் இருப்பதுபோல இல்லை என உறுதிப்படுத்தியபின்தான் அமர்ந்தாள். அப்போதும் கூட, ஒரு சுவரை ஒட்டி நாற்காலியைப் போட்டவள், கால்களை நன்றாக மேலே தூக்கிவைத்துத்தான் அமர்ந்தாள்.
    அவள் செய்வதையெல்லாம் பார்த்தபடி இருந்த ஜீவிதன் ஒன்றும் சொல்லவில்லை. ஹீட்டரை மட்டும்போட்டுவிட்டு ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தவன், எதுவும் செய்யவும் இல்லை. அவள் சற்று ஆசுவாசமடைவது போலத் தெரியவும்தான் மெதுவாகக் கேட்டான்.
    ”என்ன பாம்புன்னு தெரிஞ்சுச்சாப்பா?”
    ”செரிம்மா… எப்படியிரிந்திச்சு? நீளம் எவ்ளோ இரிந்திச்சு? கலர் எப்படி இரிந்துச்சு? தோல்ல ஏதாவது வடிவம் மாதிரி இரிந்திச்சா?”
    ”அதெல்லாம் என் கவனத்துல பதியல ஜீவி…”
    ”செரிடா.. செரிடா… ஒண்ணுமில்ல… ” என்றவன், சமையலறைக்குள் சென்று மிதமான சூட்டில் நீரை எடுத்து வந்தான்.
    ”கொஞ்சம் தண்ணி குடி…” என, அவள் அதனை வாங்கவில்லை. அவள் வேண்டாம் எனத் தலையசைக்க, அமைதியாக அமர்ந்து அவனே அதைக் குடித்தான்.
    ”அபி எங்கெ? அவன் மாடிக்குப் போயிரக் கூடாதுதானே பாம்பு இருக்குன்னா?”
    ”ஊர்ல இருக்கான்… நாளைக்கழிச்சுதான் வருவான்…”
    ”நல்லது…” என்றவன், சிலநிமிடங்கள் கழித்து, ”பத்ரா…” என்று மென்மையாக அழைத்தான்.
    “என்கிட்ட ப்ரொடக்டிவ் வியர் இருக்கு… பாம்புகளை ட்ரீட் பண்ணும்போது அதைப் போட்டுட்டுத்தான் பண்ணுவோம்.. க்ளவுஸ், பேஸ் மாஸ்க்ன்னு… நான் அதைப் போட்டுட்டு மேல போய்ப் பார்க்கட்டுமா? கடிச்சாலும் ஒண்ணும் ஆகாது…”
    அவன் தன்மையாகக் கேட்க, அவள் வேகமாக மறுத்துத் தலையசைத்தாள். முதலில் வனமீட்புக்குழுவினரை அழைக்கலாம் என்று நினைத்திருந்தவன், அவள் கவனத்தில் பதியவில்லை என்றதும் நிதானித்தான். அவள் பாம்பைத்தான் பார்த்தாளா? என்னும் ஐயம் அவனுக்கு வந்திருந்தது. அதைக் கேட்கவும் விரும்பாமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். அவள் குளியலறையில் பார்த்தேன் என்று சொன்னதால் பாம்பாக இருக்கலாம் என்ற எண்ணமும் கூட.
    இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் கழித்துக் கேட்டுப் பார்க்கலாம் என்றபடி அமர்ந்திருந்தவன், அவள் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டு அமர்ந்திருப்பதைப் பார்க்கவும், ”குளிருதாடா? ஸ்வெட்டர் எதுவும் வேணுமா?” என்று கேட்டான்.
    அவள் வேண்டாமெனத் தலையசைத்தாள். சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தவன், ”எதுவும் வேணும்ன்னா கூப்பிடு…” என்று விட்டு, அறைக்குள் சென்றுவிட அவனைப் போகாதே என்று சொல்லவந்த வனபத்ரா சொல்லவில்லை. இன்னும் நன்றாகக் கால்களைக் கட்டிக் கொண்டவள், ஒருமுறை நன்றாகச் சுற்றிப் பார்த்துப் பாம்பு எதுவும் வரவில்லையென உறுதிப்படுத்தியபடி பின் தான் வரையவேண்டிய வேலையொன்றை மனதில் எண்ணியபடி அப்படியே உறங்கியிருந்தாள்.
    ஒரு அழைப்பு ஒன்றை முடித்துவிட்டு வந்த ஜீவிதன் அவளை ஒருகணம் நின்று பார்த்தான்,
    ”ஊர்தேடி வந்து ஏசுறல்லட்டி?” என்று முணுமுணுத்தவனுக்கு ஒன்று தோன்ற, சத்தம் காட்டாமல் பாதுகாப்பு கையுறையை மட்டும் எடுத்து அணிந்துவிட்டு வெளியே வந்தான். கதவை மெல்ல திறந்தவன், கீழே இருந்த துப்பட்டாவையும் ஸ்கார்ப்பையும் ஒருகணம் பார்த்துவிட்டுக் கையில் எடுத்தான். அவற்றை வெளிவாயில் வழியே அடைத்தவன், மாடிக்கு ஏறினான். அவள் கதவை அப்படியே திறந்துபோட்டுவிட்டு வந்திருப்பதைப் பார்த்தவன், கவனமாகவேதான் உள்ளே சென்றான். எதற்கும் இருக்கட்டும் என வீடுமுழுவதையும் ஒருமுறை கவனமாகப் பார்வையால் அலசிவிட்டுத்தான், குளியலறையை அடைந்தான். அங்கே பாம்பை எதிர்பார்த்துக் கதவைத் திறந்தவன், கருஞ்சாம்பல் நிறத்தில் ஒயிலாக விழுந்துகிடந்த ஒட்டடையைப் பார்த்துவிட்டு இடுப்பில் கைவைத்தான்.
    (தொடரும்…)

  • எனக்காக வந்தவனே – 10

    “செரிப்பட்டு வராது…” என மெதுவாகச் சொல்லிய ஜீவிதன் அமைதியாக தலையசைத்தான்.

    “செரி…” என்றவன் அவளிடம் கைநீட்டினான். அவள் ஓரடி பின்னால் நகர்ந்து பின் தயங்கி நிற்க, அவன் கையை இறக்கிவிட்டு அவளை அமைதியாகப் பார்த்தான். “அது நம்ம காதலுக்கு நான் கொடுத்த கடைசி வாய்ப்பு… அதுவும் நீங்க செரிபட்டு வராதுன்னு சொல்றப்ப, நெஜமாவே செரிப்பட்டு வராதுன்னுதான் எனக்கும் தோணுது… இனிமேல் இப்படி எதேச்சையா கூட என்முன்னாடி வராதீங்க… பை…” கடைசியில் அவன் குரல் ஓங்கி ஒலித்திருக்க, அவ்வளவு நேரம் இருவரும் தனியாகப் பேசட்டும் எனத் தள்ளி நின்றிருந்த அபிதன், அக்காவிடம் கத்துகிறான் இவன் என ஓடிவந்தான்.

    அவன் பயத்திலும் நியாயம் இல்லாமல் இல்லைதான், காதலித்த பெண் ஆடவனை மறுக்கும்போது அவளிடம் வன்முறையில் இறங்குவதைத் தவறில்லை என ஊக்குவிக்கும் சமுதாயத்தில்தானே இருக்கிறோம்? ஜீவிதன் அப்படிப்பட்டவன் இல்லை என அபிதனுக்கும் நம்பிக்கைதான். இருந்தாலும் காதல் யாரை என்ன செய்யத்தூண்டும் என்பது முடிவற்ற கேள்விக்குறி அல்லவா?

    அபிதனுக்கு அவர்கள் பேசிய எதுவும் கேட்டிருக்கவில்லை. அவன் கடைசியாகச் சொன்னது மட்டும்தான் கேட்டது. ஏற்கனவே போனால் போடி என்றவன்தானே என்ற எண்ணமும் சேர்ந்திருந்தது. தன் அக்கா உலகம் சூரியனை விட்டுவிட்டு வேறு எதையாவது சுற்றத் தொடங்கினாலும் ஜீவிதனை மணக்கமாட்டாள் என்பதும் அபிதனுக்குத் திண்ணம். இதை மொத்தமாக முடித்துவிடவேண்டும் என்று நிமிர்ந்தான் அவன்.

    கோபமாக ஜீவிதனைப் பார்த்தவன், ” நீங்களே இனி கால்ல விழுந்து கெஞ்சுனாலும் எங்கக்கா உங்க முன்னால வரப்போறதில்ல… வீட்ல மாப்பிள பார்த்துட்டாங்க… முந்தாநேத்துதான் நிச்சயம் முடிஞ்சது. அடுத்த மாசம் கல்யாணம்… வழியப்பார்த்துக் கௌம்புங்க…” என்றான்.

    வனபத்ரா அபிதனை அதிர்ச்சியாகப் பார்க்க, ஜீவிதன் அவள் முகத்தைப் பார்க்கவில்லை. அவளது விரலைப் பார்த்திருந்தான். அதில் ஒருவாரம் முன் அவள் அணியாத புதுமோதிரம் ஒன்று இருந்தது. அதைப் பார்த்தவனின் பார்வையில் அடிவாங்கிய உணர்வு தெரிந்தது. அவள் ஏதோ பேசவர, “நிப்பாட்டு…”என்றவனின் குரல் நடுங்கத் தொடங்கியிருந்தது.

    “என்னெ வேணாம்ன்னு சொன்ன மூணு நாள்ல நிச்சயம்ன்னா ,சரிபட்டு வரலன்னா கழட்டிவிட்டுட்டு வேற மாட்டிரலாம் ன்னு ஒரு ஸ்டெப்னி வச்சுட்டுதான் என்கூடப் பழகிட்டு இரிந்திருக்க, என்ன? இல்ல இல்ல… நான்தான் அந்த ஸ்டெப்னி… செரியா? உனக்குச் செரிபட்டு வரலன்னவுடனே தேவப்படாதுன்னு தூக்கிப் போட்டுட்ட… அப்படிதான? நீ பயந்து பயந்து சாகறல்ல, புலி சிறுத்தன்னு… அதுங்க மேட்டிங் சீசனுக்கு சீசன் இணைய மாத்தும்… நீ சொன்ன மாதிரி காவியக்காதல் லாம் அதுங்களுக்குக் கிடையாது. பக்கத்துல இருக்கிற எதிர்பாலினம். அவ்ளோதான். ஆனா அதுங்க கூட, அந்தக் குறிப்பிட்ட காலத்துல கூட இருக்கறப்ப அதோட துணைக்கு உண்மையா இருக்கும்… ஆனா நீ? ச்சீ போடி…”

    ****

    அபிதன், அடுப்பில் வைத்திருந்த புளிக்காய்ச்சலைக் கைவிடாமல் கிளறிக்கொண்டிருந்த வனபத்ராவைத்தான் பார்த்தான். மணி நள்ளிரவு ஒன்றே முக்கால். ஜீவிதன் அப்படி பேசிவிட்டுச் சென்றதில் இருந்த நான்கு நாட்கள் கழிந்திருந்தது. வனபத்ரா முன்புபோல சுவரை வெறித்துக்கொண்டு அமராமல் இரவு முழுக்க எதையெதையோ செய்துகொண்டிருந்தாள்.

    இப்போது கூடச் சமையலறையில் எதையோ உருட்டும் சத்தம் கேட்கவும் எலி எதுவும் வந்துவிட்டதோ? என்றுதான் அபிதன் எட்டிப்பார்த்தான். ஏற்கனவே எலி இருக்கின்ற தடம் தெரிகிறது என அஞ்சனா சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். இப்போது கேட்கும் ஒலியின் கர்த்தா எலி என்றால், அவளது அறையில் வரைந்து கொண்டிருக்கும் அக்காவுக்குக் கேட்டுவிடக் கூடாதே… நாம் அடிக்கப்பார்க்கலாம் எனத் துடைப்பம் சகிதமாக வந்தவன் பார்த்தது வெந்தயத்தை வறுத்துக் கொண்டிருந்த வனபத்ராவைத்தான்.

    நட்ட நடுஇரவில் அக்காவைச் சமையலறைக்குள் பார்க்கவும் அபிதனுக்குப் பக்கென்றுதான் இருந்தது, அடுப்பைத் திறப்பதற்குப் பதிலாக சிலிண்டரைத் திறந்துவைத்து பற்ற வைத்துவிடுவாளோ என. வனபத்ராவின் செய்கைகள் சில நாட்களாக அப்படித்தான் இருந்தது.

    இரண்டு நாட்களுக்கு முன், வெறித்தபடியே அமர்ந்திருக்கிறவளுக்கு வேலை கொடுக்கிறேன் பேர்வழி என அஞ்சனா சட்னியரைக்கச் சொல்ல, மிக்சி ஜாரை மூடாமல் சுற்ற விட்டிருந்தாள். நல்லவேளையாக அது சூடான பொருட்கள் தேவைப்படாத தேங்காய்ச்சட்னியாக இருந்ததால் பறந்துவந்த பச்சைமிளகாயோடு ஆபத்து முடிந்திருந்தது.

    உயிர்ப்பில்லாமல் போன மகள் உடலில்லாமல் வருவது போல வருவதைப் பார்க்கவும் அபிதனிடம் பெற்றோர் விசாரித்தனர்தான். அபிதன் தனக்குத் தெரிந்ததை ஒன்றுவிடாமல் அவர்களிடம் சொல்லியிருந்தான். அதில் அவர்களையறியாமல் அந்த மாப்பிள்ளை பார்க்கும் பேச்சு அன்றோடு நின்றிருந்தது. மூன்று பேருக்குமே ஜீவிதன் மேல் கோபம். 

    அஞ்சனாவும் அபிதனும் மாறிமாறி அவனைத் திட்ட, “நிறுத்துறீங்களா ப்ளீஸ்…” என்றிருந்தாள் வனபத்ரா. இருவரும் அவளிடம் கோபத்தைக் காட்டப்போக, பாலமுருகன்தான் நிதானித்து இருவரையும் கண்ணால் அடக்கினார். அவருக்கும் ஜீவிதன் மேல் வருத்தமே. என்ன? வெளியே, குறிப்பாக மகள்முன் காட்டவில்லை.

    அபிதனுக்கு இன்னும் மூன்று நாட்களில் கல்லூரி திறந்துவிடும். அவன் நாளை மறுநாள் ஊருக்குக் கிளம்பவேண்டும். வழக்கமாக அவன் விடுமுறைக்கு வரும்போது அம்மாவும் அக்காவும் இப்படி புளிக்காய்ச்சல், இட்லிப்பொடி என அவசரகால ஆயத்த உணவுகள் செய்துதருவது வழக்கம்தான். தனக்காகத்தான் செய்கிறாள் போல என்று பார்த்தவனுக்குச் சோகம்சோகமாக வந்தது. அன்று ஜீவிதன் அப்படி பேசிவிட்டுப் போனபிறகு இன்றுவரை வனபத்ரா அபிதனிடம் ஒருவார்த்தை பேசவில்லை.

    “அக்கா…” என்றழைக்க வனபத்ரா அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவன் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருக்க பக்கத்து அடுப்பில் வறுத்த வெந்தயத்தை ஆறுவதற்குக் கொட்டிவிட்டு, காய்ந்த மல்லியைப் போட்டு வறுக்கத் தொடங்கினாள். அந்த வாடை மூக்குக்குள் போக, அபிதனுக்குத் தும்மல் வரவும், காற்றோட்டத்திற்காக வைத்திருக்கும் மின்விசிறியைப் போட்டுவிட்டாள். 

    “சாரிக்கா…”

    அவனுக்குப் பதில்சொல்லாமல் அமைதியாக வறுத்தவள் மல்லியையும் ஆறக் கொட்டினாள். மீண்டும் அவள் புளிக்காய்ச்சலைக் கிண்டத் தொடங்க அபிதன் முகத்தைப் பாவமாக வைத்தபடி அருகில் நின்றான். அக்கா என அவன் மீண்டும் தொடங்க, அவனை ஒருமுறை பார்த்தவள், வறுத்துவைத்திருந்ததைச் சுட்டினாள், “பரபரன்னு அரைச்சுக் கொடு…”.

    அக்கா பேசிவிட்டாள் என்கிற நிம்மதியில் அவள் சொன்னது போல இடித்துத் தந்தவனிடம், “ரொம்பச் சீக்கிரம் கேட்டுட்ட?” என்றாள். அபிதன் திருதிருவென விழிக்க, அவன் கையில் வைத்திருந்ததை வாங்கி செய்துகொண்டிருந்ததில் கொட்டினாள். 

    அவள் கலக்கும்போதே உப்பு, புளிக்குப் பதிலாக எலிமருந்து, எறும்பு மருந்து என்று எதையாவது போட்டிருப்பாளோ என்று அபிதனுக்கு இன்னொரு சந்தேகம் வந்து தொண்டையடைத்தது. அவள் இருந்த நிலை அப்படி. நேற்று நிஜமாகவே இரண்டுமுறை உப்புக்குப் பதிலாகச் சோப்புப்பொடியை எடுத்துவிட்டுப் பின் கீழே வைத்திருந்தாள். சமையலறை அருகில் வாஷிங்மெஷின் போடும் இடம் இருந்ததன் புண்ணியம்.

    அபிதனுக்கு உள்ளுக்குள் பயமாகத்தான் இருந்தது. அவனல்லவா உண்ண வேண்டும்? ஏதாவது எலியைப் பிடித்துப் போட்டுப் பார்க்காமல் இதை உண்ணக்கூடாது என உறுதியெடுத்தவன் வனபத்ரா உப்புப் பார்ப்பதற்காகக் சுவைபார்க்கப்போக, அவள் கையைப் பிடித்தான்.

    அவள் பார்வை என்ன எனக் கேட்டது.

    “எலி மருந்து…”

    “ஹான்?”

    “இல்ல.. கொஞ்சநாளா நீ நீயா இல்லயா… அதான் நீ பாட்டுக்கு உப்புக்குப் பதிலா இதுல எலிமருந்து மாதிரி எதையும் எடுத்துப்போட்டுருப்பியோன்னு சின்னதா ஒரு டவுட்…”

    “போட்டுருந்தாலும் போட்டுருப்பேன்.. பரவால.. நீதான சாப்பிடப்போற…” என்றபடியே அவள் உப்புப் பார்த்துவிட்டு இன்னும் கொஞ்சம் உப்பைச் சேர்த்தாள். அதை ஆறவைத்து வெந்நீரில் போட்டெடுத்த கண்ணாடி பாட்டிலில் அடைத்தவள், முகத்தைப் பாவமாக வைத்தபடி நின்ற தம்பியைக் கண்டுகொள்ளாமல் அதை எடுத்தபடி தன் அறைக்குச் சென்றிருந்தாள்.

     அபிதன் பின்னோடே செல்ல, அவளுடைய பொருட்கள்  பெட்டிகளிலும் பைகளிலும் அடக்கப்பட்டிருந்தது. அக்காவை அவன் அதிர்ச்சியாகப் பார்க்க, “பெங்களூருல ஒரு ஸ்டார்ட் அப் கம்பெனி வேலைக்குக் கூப்பிடுறாங்க…” என்றவள், “இன்னைக்குக் காலைல ஒன்பது மணிக்கு ட்ரைன்…” என்றாள்.

    “அக்கா…” என்றவன் வேகமாகப் பெற்றோரை எழுப்பப்போனான். அவர்கள் விழித்துத்தான் அமர்ந்திருந்தனர்.

    “என்னப்பா அக்கா பெங்களூருக்குப் போறேங்குது…” 

    “சொன்ன பேச்சு கேட்கற பிள்ளங்களயா நாங்க பெத்து வச்சுருக்கோம்?” அஞ்சனா நொடிப்பாகச் சொல்ல, பாலமுருகன் அவரைப் பார்த்த பார்வையில் லேசான கண்டிப்பு இருந்தது. 

    “அவளுக்கு எங்க இஷ்டமோ அங்க போகட்டும் அபி… இதுல என்ன இருக்கு?”

    “போகட்டும்… ஆனா, சொல்லாம கொள்ளாம திடுதிடுப்புன்னு ஏன்?  நீங்க பிள்ள வளக்குறது சரியில்லன்னு நானும் சொல்லிட்டே இருக்கேன்… கேட்க மாட்டேங்குறீங்க…”

    அவனது பின்னந்தலையோடு சேர்த்து ஒரு அடி விழ, பின்னால் வனபத்ரா நின்றிருந்தாள். “நானும் அதையே தான் சொல்லிட்டே இருக்கேன்… கேட்க மாட்டேங்குறீங்க…” என்றாள் அவளும்.

    “ஆமா… ரெண்டு பேரும் பத்துபத்து பிள்ள பெத்து வளர்த்துருக்கீங்க.. நாங்க பிள்ள வளர்க்குறதைப் பத்திப் பேச வந்துட்டீங்க…” அஞ்சனா கடுப்பாகச் சொல்ல, பாலமுருகன் மகளைப் பார்த்தார்.

    “அப்பா ஸ்டேஷன் வர வரவாடா?”

    “இல்லப்பா… நான் போயிருவேன்… ஸ்கூட்டியையும் சேர்த்துதான் எடுத்துட்டுப் போறேன்.. அதுல போய்க்கிறேன்…” என்றவள் பெற்றவர்களுக்கு இடையில் வந்து அமர்ந்தாள். சிலகணம் அமைதியாக இருந்தவள் எதையோ சொல்லப்போக அபிதன் மீண்டும் இடையில் வந்தான்.

    “அக்கா.. நீ கம்பெனில வேல பார்க்கற மாதிரி வேண்டாம்ன்னு தான, பார்த்துட்டு இருந்த எம்.என்.சி வேலைய விட்டுட்டு ஃப்ரீலான்சிங் பண்ண ஆரம்பிச்ச? இப்ப ஏன் திரும்ப?” எனக் கேட்க, அவள் பதிலொன்றும் சொல்லாமல் அன்னையைப் படுக்கச்சொல்லி, அவரைக் கட்டிக்கொண்டு உறங்கியிருந்தாள். 

    ஐந்துமணிபோலக் கிளம்பியவள், தம்பியிடம் “உனக்கு ஒரு வேல வச்சுருக்கேன்…” என்றாள். அவள் சொன்னதைக் கேட்ட அபிதனின் விழிகள் விரிந்தன. இருந்தாலும் அவள் சொன்னதைச் செய்யப் போனான்.

    மீண்டும் பெற்றோரிடம் வந்தவள், தயங்க, “என்னடா?” என வினவினார்.  பெற்றோரின் முன் அமர்ந்தவள், அமைதியாக ஜீவிதன் திட்டியதற்கு முன் பேசியதைச் சொன்னாள்.

    “அது சரிடா.. ஆனா, அதுக்காக அவர் பேசுனதை நியாயப்படுத்த முடியாதும்மா…”

    “கண்டிப்பாப்பா… நியாயப்படுத்த முடியாதுதான். ஆனா யோசிச்சுப் பாருங்கப்பா… நீங்களும் சரி, அம்மாவும் சரி… பார்க்கிற வேலைய பிடிச்சுப் பாக்கறவங்க… அவருக்கு அந்த முடிவுக்கு வர்றதுக்கு எவ்ளோ கஷ்டமா இருந்துருக்கும்? நான் அவர் இடத்துல இருந்துருந்தா அந்த முடிவப் பத்தி யோசிச்சுருப்பேன்னு கூடத் தோணலப்பா… ஆப்போசிட் பார்ட்டிய என்ன பண்ணி சரிபண்ணலாம்ன்னு யோசிச்சிருப்பனே தவிர, என் பக்கமிருந்து ஒண்ணைச் செய்யணும், அதுலயும் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்ச ஒண்ணப் பலி கொடுக்க சொல்றதைச் செய்யணும்ன்னு யோசிச்சிருக்க மாட்டேன்.. அப்படி யோசிச்சுருக்காருன்னா அந்த மனுஷனுக்கு என்மேல எவ்ளோ ப்ரியம் இருக்கணும்? அந்தப் பிரியத்துக்காகச் சில வார்த்தைகள மன்னிக்கிறது எனக்கு அவ்ளொ ஒண்ணும் கஷ்டம் இல்லப்பா…”

    “யார் கண்டா? ஒருவேள அவனுக்கு அந்த வேல பிடிக்காம இருந்துருக்கலாம். எப்படா விடுவோம்ன்னு பார்த்துட்டு இருந்துருக்கலாம். இந்தக் காலத்துப் பிள்ளங்கலாம் அதத்தான பண்றாங்க.. மாங்குமாங்குன்னு படிச்சு வேலைக்குப் போயிட்டு அந்த வேலைய விட்டுட்டு வெவசாயம் பார்க்குறேன் யாவாரம் பண்றேன்னு வந்து உட்கார்றாங்க…” என்றார் அஞ்சனா நொடிப்பாக.

    “ம்மா… பிடிக்காத விஷயத்தை ஜீவிதனைப் பண்ண வைக்க முடியாது. ஜீவிதனோட வேல வேணும்ன்னா எனக்குத் தெரியாம இருந்துருக்கலாம். ஆனா, அவரோட குணம் எனக்கு நல்லா தெரியும்… நீங்க வேணா பாருங்க.. ஒருவேள என்னைப் பார்த்தா கண்டிப்பா இன்னைக்குப் பேசுனதுக்கு முதல்ல மன்னிப்புத்தான் கேட்பாரு…”

    மகள் உறுதியாகச் சொன்னதைக் கேட்ட பாலமுருகன், மெதுவாக வினவினார். “பத்ராம்மா… அந்தத் தம்பி சொன்னதுபோலப் பண்ணிப்பார்க்கலாம்தானே?”

    வனபத்ரா மறுப்பாகத் தலையசைத்தாள். “மனசுக்குப் பிடிச்ச விஷயத்தை விடச்சொல்லிட்டுப் பண்ற எதுவும் நிலைக்காதுப்பா…நான் எவ்ளோதான் காதலக் கொட்டுனாலும் அவர் இழந்ததுக்கு என்னால காம்ப்ரமைஸ் பண்ண முடியாது. எனக்கு வாழ்நாள் முழுக்க ஒரு குற்றவுணர்ச்சி, அவருக்கு ஒரு ஏக்கம், ரெண்டும் சேர்ந்து வாழ்க்கயே சிக்கலாகிரும்ப்பா…”

    ஒருபெருமூச்சொன்றை விட்ட பாலமுருகன், “சரிடா…எதுனாலும் அப்பாம்மா இருக்கோம். மனசுல என்ன நெனச்சாலும் சொல்லு.. தப்பு கிடையாது… சரியா?” என்றார். 

    “சரிப்பா…” என்று தந்தையிடம் புன்னகைத்தவள்,  முகத்தைச் சற்றுத் தூக்கிவைத்திருந்த அன்னையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள். “வரேன்  அஞ்சு… அந்தப் புலி புடிக்கிறவனைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன்… அதனால மருமகனுக்கு மரியாத கொடுத்துப் பழகுங்க.. ஓகே?” என்றவள், முறைத்த அன்னையின் மறுகன்னத்திலும் முத்தமிட்டு விட்டுக்கிளம்பினாள். 

    தம்பி வரும்வரைக் காத்திருந்தவள், அவன் கையில் இருந்த கூடையைப் பார்க்கவும் கையில் இருந்த பெட்டியை இறுகப் பற்றினாள். அபிதன் அந்தக் கூடைக்குள் இருந்த குட்டிநாயை மெல்ல வெளியே எடுத்தான். வனபத்ரா சட்டென நகர்ந்து தந்தையின் பின்னால் நின்றாள். அதனுடைய கால்காயம் நன்றாக ஆறி இருந்தது. இருந்தாலும் லேசாக நொண்டுவது போலத்தான் நடந்தது.அதுவும் நாளாக நாளாகச் சரியாகிவிடும் என்றார்களாம். மீண்டும் எங்கே தன்னருகே வந்துவிடுமோ என்ற பயத்தோடு வனபத்ரா நிற்க, அவளை அண்ணாந்து பார்த்ததோடு சரி, அருகில் வரவில்லை அது. 

    ‘உனக்குக் கூட ரோஷம் இருக்கு.. என்ன?’ என்று மனதில் நினைத்தவள், தந்தையை அணையாக வைத்தபடியே வாயிலுக்கு வந்திருந்தாள். மகளை வழியனுப்ப வெளியே வந்த அஞ்சனா வாயிலறையில் இருந்த நாய்க்குட்டியைப் பார்த்துத் திகைத்தார். 

    “இது எப்படி இங்க வந்துச்சு?”

    “அக்காதான் மா ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்து கூட்டிட்டு வரச் சொல்லுச்சு…” 

    “ஹான்?”

    “ஆமாம்மா.. எது மேல பயமோ அது பக்கத்துல இருக்கணும்ங்கறதுதான காலம்காலமா எனக்கு சைக்யாரிஸ்ட்ஸ் கொடுத்த சக்ஜஸன்.”

    “நீ நாய் வளர்க்கப் போறியா?”

    வனபத்ரா வேகமாக மறுப்பாகத் தலையசைத்தாள், “அந்த அளவுக்கு எனக்கு இன்னும் பயம் போகலம்மா.. நீங்க வளங்க…”

    “நாங்க ஏன்டி வளர்க்கணும்…”

    “வளங்கம்மா… அக்காவையே வச்சு வளர்த்துருக்கீங்க.. ஒரு நாய் வளர்க்க மாட்டீங்களா? ஆமாக்கா… இதுக்கு என்ன பேர் வைக்க?” அபிதன் அந்த நாய்க்குட்டியை ஆசையாகத் தடவிக்கொடுத்த படி கேட்க, அவனை முறைத்தவள், “அபி த செகன்ட் ன்னு வை…” என்றாள். அபிதன் திரும்பி முறைக்க, “அம்மா வரேன், அப்பா வரேன், அபி வரேன்… அபிச்செல்லம்…. அக்கா வரேன்…” என்றாள் பாலமுருகனின் பின்னால் இருந்தபடியே. 

    அவள் அபிச்செல்லம் எனவும் அவளை நோக்கி அந்த நாய்க்குட்டி திரும்பவும் “அப்பா.. சூட்கேஸ்…” என்றபடி  வீட்டை விட்டு வெளியே ஓடியிருந்தாள். 

    (தொடரும்…)

  • எனக்காக வந்தவனே – 9


    சட்டெனக் கால்களை மேலே தூக்கிய வனபத்ரா சம்மணமிட, அந்த நாய்க்குட்டி லேசாகத் துள்ளியது. அதில் பதறியவள், அந்த இருக்கையின் மேல் எழுந்து நின்றிருந்தாள்.

    “அக்கா.. இரு.. பதறாத…” என்றபடி அபிதன் அந்த நாய்க்குட்டியை நோக்கிக் குனிய, ஜீவிதன் என்னவெனத் திரும்பினான். வனபத்ரா இருக்கையின் மேல் ஏறிநின்று கொண்டிருந்தாள். 

    என்னவெனப் பார்க்க, அந்த இருக்கையின் கீழே ஒரு நாய்க்குட்டி துள்ளிக் கொண்டிருந்தது. அந்த நிலையிலும் அவள் அப்படி நிற்பதைப் பார்த்துச் சிரிப்பு வந்திருந்ததுதான். இருந்தாலும் சிரிக்காமல் இருந்த இடத்தில் இருந்து அசையாமல் என்னவெனப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

    வனபத்ராவும் அவனைக் கண்டுகொள்ளவில்லை. கண்ணெதிரே ஒரு விலங்கென்று வருகையில் அவள் பார்வையில் வேறெதுவும் விழாது என்பதுதானே அவளது பிரச்சனையே.

    அந்த நாய்க்குட்டி மீண்டும் இவளைப் பார்த்துத் துள்ள, சட்டென ஜீவிதன் இருந்த இருக்கைக்கு மாறியிருந்தாள். ஜீவிதன் அப்போதும் அசையாமல் அமர்ந்திருக்க, அந்த நாய்க்குட்டி அவர்கள் இருந்த இருக்கையின் அருகில் வந்தது. அபிதன் அதைத் தூக்க முயற்சி செய்ய, அவன் பிடியில் சிக்கவில்லை அது. 

    அவர்கள் இருந்த இருக்கையின் மேலேயே அது ஏறியிருக்க, வனபத்ரா சட்டென ஜீவிதனைத் தாண்டி அவனை ஒண்டி அமர்ந்திருந்தாள். அதற்குள், அபிதன் அந்த நாய்க்குட்டியைப் பிடித்திருந்தான். தன் அக்காவை அறிந்து அதை அந்தப் பக்கம் விட்டுவிட்டு வரலாம் என நகர, ஜீவிதன் தன் சட்டையை இறுகப்பற்றியபடி அவன் தோளில் முகம் புதைத்திருந்தவளைப் பார்த்தான். அவளுடைய இதயத்துடிப்பை அவனால் உணரமுடிந்தது.

    “பத்ரா…” என்றழைக்க, “ஜீவி.. ப்ளீஸ்… அந்த நாய்க்குட்டி போய்க்கட்டும்…”

    “சரி.. போய்க்கட்டும்…” என ஏற்கனவே போயிருந்த நாய்க்குட்டியைப் பார்த்துச் சொன்னவனுக்கு, ஏனோ மனம் சற்று இலகுவாவதைப் போல இருந்தது.

    நாய்க்குட்டியைக் கையில் எடுத்தபடி வெளியே வந்த அபிதன், அந்த சுந்தரைத் தேடினான். அவன்தானே வனபத்ராவைக் க்யூட் என்று சொல்லிக்கொண்டு இந்த நாய்க்குட்டியை வளர்ப்பதாகத் தூக்கியிருந்தான். அன்றிலிருந்து அவனை அங்கங்கே கையில் நாய்க்குட்டியுடன் பார்க்க முடிந்ததுதான். ஆனால், வனபத்ரா அவனைக் கவனிக்கவில்லை. அவள்தான் முதலிலிருந்தே அவனைக் கவனிக்கவில்லையே. அபிதன் கவனித்திருந்தான். 

     அவன் தேடியது போலவே அந்த சுந்தர் அங்கே நிற்க, கையிலிருந்த நாய்க்குட்டியை அவனிடம் திணித்தான். “இருக்கிற பிரச்சனைல நீங்க வேற ஒரு பிரச்சனையா வராதீங்க சார்.. அக்கா வேற ஒருத்தரை விரும்பறாங்க…” என்றபடி அவன் நகரப்போக, “அதான் ப்ரேக்கப் ஆகிருச்சுல…” என்றான் அவன்.

    “அது எப்படி உனக்குத் தெரியும்?”

    “ப்ச்.. நான் கொஞ்சநாளா உங்கக்காவ ஃபாலோ பண்ணிட்டு இருக்கேன் ங்கறது உங்கக்காக்கு வேணா தெரியாம இருக்கலாம். உனக்குத் தெரியும்தானே? அன்னைக்குக் கோவில்ல யார்கூடவே முகத்துல அவ்வளவு ப்ளஷோட பேசிட்டு இருக்கும்போது கொஞ்சம் பக்குன்னு இருந்துச்சுதான்… ஆனா, அன்னைக்கு உங்க வீட்டுக்கு வரும்போதே அவ முகம் சரியில்லயே… இன்னைக்குமே நீகூட வேற நல்ல பையனா பார்த்துக் கட்டிக்கோன்னு தான உங்கக்காட்ட சொல்லிட்டு இருந்த.. அந்த நல்ல பையன் ஏன் நானா இருக்கக் கூடாது?” அவன் சொல்லும்போதே அபிதனுக்கு எரிச்சலாக வந்தது.

    “செருப்.. ப்ஷ்… ஸ்டாக்கிங் கேஸ்ல உள்ளே போட்டா, 3 வருஷம் களி திங்கணும்.. தெரியுமா? ஒழுங்குமரியாதையா நடையக் கட்டுங்க…” 

    அபிதனுக்கு ஜீவிதன் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். தன் – தன் என்று இயைந்து வருகின்ற பெயர் ஒரு காரணம் என்றால், ஜீவிதனுடைய வேலை, அவனுடைய தன்மையான குணம், அமைதி, தேவையான இடத்தில் குரல் கொடுத்துப் பேசுவது என்று எல்லாமும் பிடிக்கும். 

    அப்படிப்பட்டவனையே ஏனோ தன் அக்காவைக் காதலிக்கிறேன் என்னும்போது ஏற்றுக்கொள்ளத் தயக்கமாக இருந்தது. இவன் யாரோ ரோட்டில் போகிறவன், அதோடு அவனுடைய பின்தொடர்தலும் அபிதனுக்குப் பிடிக்கவில்லை.

    “ப்ரேக் அப் லாம் ஆகல… சும்மா தேவையில்லாம டிஸ்டர்ப் பண்ணீங்கன்னா எங்கம்மாகிட்ட சொல்ல வேண்டிவரும்.” எச்சரித்துவிட்டு உள்ளே வந்த அபிதன், ஜீவிதனின் தோளில் புதைந்து அமர்ந்திருந்த அக்காவைப் பார்த்துத் திகைத்தான்.

    அவளுக்குப் பயம் என்று வரும்போது இப்படி செய்வாள்தான், ஆனால் அது அம்மா, அப்பா அல்லது அபிதனாக இருந்தால் மட்டும்தான். மற்றவர்கள், தோழியராக இருந்தால் கூட அருகில் செல்லமாட்டாள். ஒருவித நம்பிக்கையின்மை. அப்படிப்பட்டவள் ஜீவிதனை அணைத்து அமர்ந்திருக்க, அதிலும் அவன் விலங்குநல மருத்துவன் என்று தெரிந்த பின்னாலும் அணைத்து அமர்ந்திருக்கக் கொஞ்சம் திகைப்பாகத்தான் பார்த்தான்.

    “அக்கா…” என இவன் அழைக்கவும் எழுந்தமர்ந்து மலங்கமலங்க விழித்தாள்.

    அபிதன் மிடறு விழுங்கிவிட்டு, எதுவும் கேட்காமல் “அந்த நாய்க்குட்டியை வளர்க்கறவங்ககிட்ட கொடுத்துட்டேன்” என்று மட்டும் சொல்லவும் ஜீவிதன் புறம் திரும்பாமல், வேகமாக வாயிலை நோக்கி வெளியேறினாள்.

     அபிதனும் அக்காவைப் பின்தொடர, அவள் வண்டியை எடுக்கப் போகையில் மீண்டும் அந்த நாய்க்குட்டி அவள் காலருகில் வந்தது. அபிதன் சற்றுத் தள்ளி நின்ற சுந்தரைத்தான் பார்த்தவன், அவன் முகத்தில் இருந்த கொஞ்சம் வஞ்சம் கலந்த புன்னகையில் வேண்டும் என்றே செய்கிறான் என்று புரிய, அபிதன் அவனை நோக்கிக் கோபமாக நகர்ந்தான்.

    வனபத்ராவுக்கு ஏற்கனவே இருக்கின்ற பிரச்சனைகள். இதில், இந்த நாய்க்குட்டி வேறு. முன்பே அதனால் ஏற்பட்ட பதற்றம் தணியாமல் இருந்தவள், இப்போது மீண்டும் அது காலைச் சுற்றியபடி அவளுடைய காலைத் தன் நாவால் தடவ வர, பதற்றத்தில் அதை எட்டி உதைத்திருந்தாள். அவள் உதைத்ததில், தள்ளிப்போய் விழுந்ததன் மேல், பள்ளிமாணவி ஒருத்தி ஓட்டிவந்த மிதிவண்டி ஏறியது. அந்த மாணவியும் விழுந்து இந்த நாய்க்குட்டியும் இரத்தக்களரியாகி இருந்தது.

    சுந்தரைத் திட்டப்போய்க் கொண்டிருந்த அபிதன், சத்தத்தில் திரும்பிப்பார்த்து ஓடிவந்தான். விழுந்த மாணவி அவளாகவே எழுந்திருந்தாள். அபிதன் மிதிவண்டியைத் தூக்கி நிறுத்திவிட்டு, நாய்க்குட்டியைப் பார்க்க, அது வலியில் துடித்துக் கொண்டிருந்தது.

    அதைப் பார்த்த அந்த மாணவி அபிதனிடம் ஒரு நன்றி சொல்லிவிட்டு நேராக வனபத்ராவிடம் வந்தாள்.

    “ஏன்க்கா, அறிவில்ல… அதுவும் ஒரு குழந்தைதான? மனுஷக்குழந்தைங்க பக்கத்துல வந்தா இப்படிதான் உதைப்பீங்களா? சைக்கிள்ன்னால அதுக்குக் கத்துறதுக்காவது தெம்பு இருக்கு,வேற வண்டியா இருந்துருந்தா இந்நேரம் கூழாகியிருக்கும்… ஏன் எனக்கும் ஏதாவது ஆகிருந்தா?” அவள் கோபாவேசமாகச் சொல்லிக் கொண்டே போக, அபிதனுக்குத்தான் கோபம் வந்தது. 

    “அதான் எதுவும் ஆகலல்ல? தேவையில்லாம பேசுற பாப்பா நீ…” 

    “பாப்பா? உன்னைப் பார்த்தா பத்தாங்க்ளாஸ் படிக்கிற மாதிரி இருக்க? என்னைப் பாப்பாங்கற? எனக்குப் பதினேழு வயசு…”

    ‘பத்தாங்க்ளாஸ் படிக்கிற மாதிரி இருக்கனா?’ ஒரு பெண் தன்னைத் திடுதிடுவென்று திட்டத் தொடங்க, அபிதனுக்குச் சட்டென்று பேச வரவில்லை. தன் அக்காவைத் துணைக்கு அழைப்பதற்காகப் பார்த்தான்.

    அவளோ வேகமாக அலைபேசியைத் தடவிக் கொண்டிருந்தாள். வனபத்ராவின் மனதுக்குள் ஒரு பயம் ஓடிக் கொண்டிருந்ததுதான். இந்த மாணவி யாரோ ஒரு பதின்வயதினள், இவளுக்கே அவள் செய்ததைப் பார்த்து இவ்வளவு கோபம் வந்தால், விலங்குகள் மேல் பிரியம் கொண்டு, அவற்றின் வலியைப் போக்க வேண்டும் என்பதற்காகவே படித்து, அதையே தொழிலாகக் கொண்டிருப்பவனுக்கு அவள் செய்ததை அறிந்தால் எவ்வளவு கோபம் வரும்? ஆனால், அந்த நாய்க்குட்டியின் அழுகையோலம்  கேட்பதற்கு ஒருமாதிரி இருக்க, ஜீவிதனைத்தான் அழைத்தாக வேண்டும் என்று அவனுக்கு அழைத்தாள். 

    எடுக்க மாட்டானோ? என்று நினைத்தபடி பூங்காவை நோக்கித் திரும்ப, அவன் அவள் பின்னால்தான் நின்றிருந்தான். அவளது முகத்தைப் பார்த்தவன், “ஆர் யூ ஓகே?” எனக் கேட்க, அவள் கண்ணில் நீர் தளும்பத் தொடங்கியிருந்தது. 

    அவள் அந்த நாய்க்குட்டியின் புறம் கைகாட்ட, தலையசைத்தவன், அங்குதான் விரைந்துகொண்டிருந்தான். போகும்போதே தன்னுடைய கார்ச்சாவியை எடுத்து அவளிடம் தூக்கிப்போட்டவன், “என் காரை எடுத்துட்டு வா…” என்றான்.

    ஒருகணம் திகைத்தாலும் அவன் சொன்னதைச் செய்வதற்காக நகர்ந்தாள் வனபத்ரா. காரை எடுத்துவந்த நிறுத்திவிட்டு அவள் ஹாரன் அடிக்க, காரின் பின்பகுதியைத் திறந்து அவன் எப்போதும் தேவைக்காக என்று வைத்திருக்கிற மருத்துவ உதவிக் கருவிகளை எடுத்தான். 

    தேவையான முதலுதவியைச் செய்து, பாதுகாப்பாகக் கூடை போன்று இருந்த ஒன்றில் அந்த நாய்க்குட்டியைப் பத்திரமாக எடுத்து வைத்தவன், காரை நோக்கி வர, ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த வனபத்ரா இறங்கி நின்றிருந்தாள்.

    “கார எடு…” அவன் மீண்டும் சொல்ல, அவள் திருதிருவென விழித்தாள்.

    “அபி… உனக்கு கார் ஓட்டத் தெரியுமா?” என்று ஜீவிதன் கேட்க, அபிதன் மறுப்பாகத் தலையசைத்தான். அங்கு நின்றிருந்த சுந்தரை நோக்கி ஜீவிதன் திரும்பினான்.

    “நீங்கதான ஓனர்?”

    “ஏங்க.. அது தெருநாய்தான்… சும்மா ஒரு பொண்ண கரெக்ட் பண்ண தேவைப்படும்ன்னு எடுத்து வளர்த்துட்டு இருந்தேன்… ஆனா, அது வொர்க் ஆகாது போல. அதுக்கு வேக்சின் போட்டதே வெட்டிச்செலவு. இதுல இதுக்கு வைத்தியம்லாம் என்னால பார்த்துட்டு இருக்க முடியாது… இப்படியே விடுங்க.. முடிஞ்சா அதுவே பிழைச்சுக்கட்டும்…”

    “கவர்மென்ட் ஹாஸ்பிட்டல்தான் போகப்போறேன்…” ஜீவிதன் சொல்ல, “அதெல்லாம் எனக்குத் தேவயில்லாதது…” என்றவன் வனபத்ராவை முறைத்துவிட்டு நகர்ந்தான். 

    ஜீவிதன் வனபத்ராவைப் பார்த்தான், “நீதான் ஓட்டியாகணும்… இல்லன்னா ஏதாவது ஆட்டோ பிடி….” எனவும் ஒருகணம் யோசித்தவள், மீண்டும் ஓட்டுநர் இருக்கையில் அமர்ந்தாள். 

    ஜீவிதன் நாய்க்குட்டியோடு பின்னிருக்கையில் அமர, அபிதன் முன்னிருக்கையில் அமர்ந்தான். அவள் கண்கள் வண்டியை ஓட்டும்போதும் அடிக்கடி நாய்க்குட்டியின் பின்னால் வந்துவந்து போக, “கால்ல அடிபட்டுருக்கு.. நினைச்சாலும் வர முடியாது…” என்றான் ஜீவிதன்.

    வனபத்ராவுக்கு சற்று நேரம் முன்னால் உற்சாகத்தோடு துள்ளிக்குதித்த அந்த நாய்க்குட்டியின் நிலையும் தற்போதைய வலியின் அழுகையும் இணைந்து நினைவில் வரக் கொஞ்சம் குற்றவுணர்ச்சியாக இருந்தது. அது அவளிடம் விளையாடத்தான் முயன்றது என்று அவளுக்குப் புரியும்தான். ஆனால், அதற்கு அவள் காட்டும் எதிர்வினை அவள் தீர்மானிப்பது அல்லவே. 

    “சாரி…” என்றாள் மெல்லிய குரலில் வண்டியை ஓட்டியபடியே.

    “மனுஷபாஷை தெரியாதுன்னு நெனக்கேன்.. பக்கத்துல வந்து தடவிக் கொடுத்தா வேணா புரியும்…” என்றவன், அதற்கு மருத்துவம் பார்த்துக் கொண்டேதான் வந்தான். வனபத்ராவிடம் இருந்து மறுபேச்சு வராமல் இருக்க, ஜீவிதன் வழிசொல்லும் சத்தம் மட்டும்தான் கேட்டது. 

    விலங்குநல மருத்துவமனையை அடையவும் அவன் உள்ளே செல்ல, ஜன்னலை நன்றாக ஏற்றிவிட்ட வனபத்ரா அடுத்த தெருவிற்கு வந்து வண்டியை நிறுத்தினாள். அதை அவனுக்குக் குறுஞ்செய்தி வழியாகத் தெரிவிக்கவும் செய்ய, சம்மதம் சைகைமொழியாக வந்தது. அபிதனை விட்டு வண்டிச்சாவியைக் கொடுத்துவரச் சொன்னாள்.

    “எவ்ளோ ஆகுதுன்னும் பார்த்துட்டு வா அபி… நாம கொடுத்துரலாம்…”

    “சரிக்கா…” என்றவன் உள்ளே செல்ல, ஜீவிதனே எதிரே வந்தான். முதலுதவி செய்வதற்காக அணிந்திருந்த கையுறையையும் முகவுறையையும் கழற்றிக் குப்பைக் கூடையில் போட்டவன், காரை நோக்கி நடக்க, அபிதன் ஒன்றும் பேசாமல் பின்தொடர்ந்தான். 

    காரின் அருகில் நின்ற வனபத்ரா இவனைப் பார்க்கவும் இரண்டடி பின்னால் நகர்ந்தாள். அவள் நகர்வதைப் பார்த்தபடி அமைதியாக நின்றவன், காருக்குள் இருந்த சானிட்டசைரை எடுத்துத் தன் கைகளில் தேய்த்தான். அவளிடமும் அதை நீட்ட, அவள் தயங்கினாள். 

    அவள் எதற்காகத் தயங்குகிறாள் என்பது அவனுக்குப் புரிவது போல இருக்க, “கைய நீட்டு…” என்றான்.நீட்டினாள். அதில் சில துளி விழச்செய்ய, தேய்த்தவளின் முகத்தையே பார்த்தவன், ஒரு பெருமூச்சை விட்டுவிட்டு வனபத்ராவைப் பார்த்தான்.

    “வனா…” அவன் மென்மையாக அழைக்க, அவள் அவன் முகம் பார்த்தாள்.

    “இந்த முடிவுக்கு வர எனக்குக் கொஞ்சம் கஷ்டமாதான் இருந்தது. அதனால, நீயா எனக்குக் கூப்பிட்டா இதை உன்கிட்ட கேட்கலாம்ன்னு நெனச்சுருந்தேன், அதுதான் என் வேலைக்கும் படிச்ச படிப்புக்கும் கொடுக்கிற அடிப்படை மரியாதையா இருக்க முடியும்ன்னு தோணுச்சு… ஆனா, உன்னைப் பார்க்கவும் எல்லாத்தையும் மறந்து, நீ ஒரு எமர்ஜென்சிக்குக் கூப்பிட்டத சப்பக்கட்டா பிடிச்சுக் கேட்கத் தோணுது… நான் பேசுறது புரியுதுதானே?” அவனுடைய குரலில் மறைக்க முயன்ற வலி தெரிந்தது.

    அவள் தலையசைக்க, “நான் இந்த ஒரு வாரமா மெடிக்கல் லீவ்ல இருக்கன்..” என்றான்.

    “உடம்புக்கு என்ன?”

    “உடம்புக்குலாம் ஒண்ணும் இல்ல…” என்றவன், “என்னால அந்த வேலையைப் பார்க்காம இருக்க முடியுமான்னு பாத்தேன்.. முடியுது… அன்னைல இருந்து இப்ப, இந்த நாய்க்குட்டியப் பார்க்கறதுக்கு முன்னாடி வரைக்கும் எந்த விலங்கையும் தொடல…” என்றான். அவன் சொல்ல வருவது புரிய, வனபத்ராவின் விழிகள் விரிந்தன.

    “வேலய விட்டுரேன்… இப்ப பார்த்துட்டு இருக்க வேல மட்டும் இல்ல, அதுக்கடுத்து எந்த அனிமல் ஹாஸ்பிட்டல்லயோ க்ளினிக்லயோ வேலைக்குப் போகமாட்டேன்… நான் ஒரு வெட்ங்கறதையே மறந்துரேன்… அதுக்காக இவன் சும்மா இருந்து நம்ம காசுல சாப்பிடப்பாக்கான்னு நெனச்சுராத… பாக்கணும்ன்னு நெனச்சா எத்தன வேல உண்டு? அப்படி வேற வேல ஏதாவது தேடிக்கிறேன்… இந்த முடிவுக்கு வர்றதுக்கு எனக்குக் கஷ்டமா இல்லன்னு சொல்ல மாட்டேன், ரொம்பக் கஷ்டமாதான் இருக்கு… ஆனா, அதுவா இதுவான்னு பார்க்கும்போது, நீதான் முக்கியம்ன்னு தோணுது…” என்றவன், சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, “இப்பவும் உனக்குப் பிடிக்காதா வனா?” என்றுகேட்டான்.

    வனபத்ராவின் கண்களிலிருந்து மீண்டும் கண்ணீர் ஆறாக வழியத் தொடங்கியிருந்தது. துடிக்கின்ற உதட்டைக் கடித்தவள், சிலநொடிகள் கழித்து, தலையை மறுப்பாக அசைத்தபடி “சரிபட்டு வராது ஜீவி…” என்றாள் குரல் நடுங்க.

    (தொடரும்…)