Category: Ongoing Novels | Rerun Novels

The leader-23

அத்தியாயம்-23

 

காலை வெளிச்சம் மெதுவாக அந்த பிரம்மாண்ட வீட்டின் கண்ணாடி சுவர்களில் படர்ந்து கொண்டிருந்தது.

வெளியில் பசுமையாக பராமரிக்கப்பட்ட தோட்டம், நீரூற்று ஓசை, பாதுகாப்புக்காக சுற்றி நடமாடும் ஆட்கள், எல்லாமே அமைதியாக இருந்தாலும், அந்த வீட்டின் உள்ளே ஒரு பதட்டம் மறைந்து கிடந்தது.

 

ஷ்ரத்தாவுக்கு மட்டும் அது தெளிவாக உணரப்பட்டது.

அவள் தங்க வைத்திருந்த அறையின் பெரிய ஜன்னலை விலக்கி பார்த்தாள்.

 

கல்லூரிக்கு போக வேண்டும். சாதாரண வாழ்க்கைக்கு திரும்ப வேண்டும். ஆனால் முடியவில்லை.

சத்ரியன் சொன்ன வார்த்தைகள் இன்னும் காதில் ஒலித்தது.

 

ப்ரஷ் செய்து குளித்து முடித்து நேற்று வரிசையாக வந்திறங்கிய ஆடையில் ஒன்றை எடுத்தணிந்தாள்.

 

பொழுது போகாமல் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து போனை எடுத்தாள். உடனே கனிமொழிக்கு அழைத்தாள். “ஹலோ! எங்கடி இருக்க?” என்று கனி வழக்கம் போல சுறுசுறுப்பாக கேட்டதும், ஷ்ரத்தாவுக்கு மூச்சு தளர்ந்தது.

 

“நான்… இன்னிக்கு காலேஜிக்கு வரலை.” என்றாள் மெதுவாக.

 

“ஏன்? உடம்பு சரியில்லையா? இல்ல…” என்று கனி கேட்டதும், ஷ்ரத்தா உடனே அறை கதவை பார்த்தாள்.

 

வெளியே யாரும் இல்லை. நேற்று சத்ரியனுக்கு தோட்டா இறங்கியது யாருக்கும் தெரியாமல் பார்த்துக்க கூறியிருக்க, கனியிடம் கூட தெரிவிக்காமல் மறைக்க முயன்றாள்.

 

அதற்குப் பிறகும் குரலை குறைத்தாள். “கனி நான் சத்ரியன் கூட இருக்கேன் இப்ப எதுவும் கேட்காத. வந்ததும் எல்லாம் சொல்றேன்.” என்று தெரிவித்தாள்.

 

“ஏ.. ஏதோ பெரிய விஷயம் மாதிரி பேசற. அவர் கூடன்னா.. ஏதும் பயமில்லையே” என்று கனி கேட்டாள். ஒருவேளை தூக்கிக் கொண்டு போய் விட்டானா என்று தோழிக்காக பயந்தாள்.

 

ஷ்ரத்தா கண்களை மூடினாள்.

“என் உயிருக்கு ஆபத்துனு… சத்ரியன் சொல்லறான். முன்ன ஒருமுறை நாலு பேர் என்னை கொல்ல வந்ததா சொன்னேனே. அது போல ஏதோ மறுபடியும் ஆபத்து வரும்னு இருக்க சொல்லி பாதுகாப்பு தந்திருக்கார்.” என்று பாதி உண்மையை கூறினாள்.

 

அங்கிருந்தே கனிமொழி அதிர்ந்தது தெரிந்தது. “வாட்? என்னடி நடக்குது? உனக்கு சத்ரியன் கூட தங்க ஓகேவா? உன்னை தூக்கிட்டு போய் ஏதும் பண்ணலையே.” என்று கேட்டாள்.

 

ஷ்ரத்தா நகம் கடித்தபடி, “அவன் பாதுகாப்பா பார்த்துக்கறான். தவறா அணுகலை. ஆனா நான் ஓகே சொல்லாட்டியும் அவன் காலேஜிக்கு விடமாட்டான் ஏன்னு தான் தெரியலை. எனக்கு பயமில்லை‌”  என்று கூறிக் கொண்டிருந்தவளது காதில் திடீரென ஒரு அடக்கப்பட்ட அனத்தல் சத்தம் கேட்டது.

 

அது சத்ரியனின் அறை பக்கம் வந்த சத்தம். ஷ்ரத்தா உடனே எழுந்து நின்றாள்..

“கனி நான் அப்பறம் பேசறேன்.”  என்று கூறிவிட்டு அழைப்பை துண்டித்தாள்.

 

அவசரமாக வெளியே வந்தாள்.

நீளமான வழித்தடம் முழுவதும் அமைதி. கருப்பு மார்பிள் தரை. சுவரில் விலையுயர்ந்த ஓவியங்கள். ஏசியின் குளிர், அந்த அமைதியை காணவே திகிலானது. மீண்டும் அந்த சத்தம் கேட்க ஷ்ரத்தா வேகமாக சத்ரியன் அறைக்குள் நுழைந்தாள்.

 

அவன் படுக்கையில் திரும்பி படுக்க முயன்று வலியில் புரண்டு கொண்டிருந்தான்.

வயிற்றில் கட்டியிருந்த பேண்டேஜ் காரணமாக சரியாக அசைய முடியவில்லை. நெற்றி சுருங்கி இருந்தது. மூச்சு சற்று வேகமாக இருந்தது.

“சத்ரியன்.” என்று மெதுவாக அழைத்தாள். அவன் கண்களை திறக்கவில்லை. ஷ்ரத்தா அருகே சென்றாள். தயக்கத்துடன் அவனது நெற்றியில் கை வைத்தாள். லேசாக

சூடாக இருந்தது. காய்ச்சலாக இருக்குமோ என்று அவளே முணுமுணுத்தாள்.

 

அவள் உடனே மாத்திரை எடுத்து வந்து, மாதுளை பிழிந்து ஜூஸும் ரெடி செய்து, பக்கத்தில் இருந்த பாத்திரத்தில் தண்ணீர் எடுத்து துணியை நனைத்தாள். மெதுவாக அவன் நெற்றியில் வைத்தாள்.

அந்த குளிர்ச்சியில் சத்ரியன் மெதுவாக கண் திறந்தான்.

 

மங்கலாக அவளை பார்த்தான்.

“நீயா?” என்றான் கரகரப்பான குரலில்.

 

“வேற யாராவது இருக்காங்களா?” என்று அவள் இயல்பாக சொல்லிவிட்டு, அவளுக்கு பின்னால் பார்த்து, பிறகு அமைதியானாள்.

 

சத்ரியன் லேசாக சிரித்தான்.

அந்த நிலையிலும் அவன் சிரிப்பது அவளுக்கு புரியவில்லை.

 

அங்கிருந்து வெளிவந்து மாதுளை முத்தை எடுத்து, ஜூஸ் போட்டு கொண்டு வந்தாள்.

 

“டாக்டர் சொன்னார்ல ஜூஸ் குடிக்கணும்னு. நிறைய பிளட் லாஸ். அதனால மாதுளையே கொண்டு வந்திருக்கேன்‌” என்று கூறி அவள் கண்ணாடி குடுவையில் உள்ள பழச்சாறை நீட்டினாள்.

 

எதையும் சாப்பிட குடிக்க பிடிக்காமல் “வேணாம்.” என்றான்.

 

“ட்ராமா பண்ணாத. நானே போட்டு கொண்டு வந்தேன்” என்று அவள் கடிந்து கொண்டு ஜூஸை நீட்டினாள். ஆனால் சத்ரியன் அப்பவும் வாங்கவில்லை.

 

அவளை கூர்ந்து ஆராயும் பார்வையை மட்டும் பார்த்தான்.

அந்த பார்வை, ஏதோ வேற மாதிரி இருந்தது.

 

ஷ்ரத்தாவுக்கு உடனே புரிந்தது. “அட… மறுபடியும் விஷம்னு நினைக்கறியா?” என்று எரிச்சலானாள்.

 

சத்ரியன் உதட்டை சற்றே சுழித்தான். அடுத்த நொடி ஷ்ரத்தாவே கண்ணாடியை எடுத்து பாதி பழச்சாறை குடித்தாள்.

“போதுமா.. போதுமா..? விஷமில்லை” என்று கடுப்பாக கேட்டாள்.

 

சத்ரியன் அவளை சில விநாடிகள் பார்த்தான். பிறகு மெதுவாக அவளிடமிருந்து ஜூஸை வாங்கி குடித்தான். அவன் குடிக்கும்போது ஷ்ரத்தா சுவைத்த அதே இடத்தில் வாயை வைத்து பருகினான்.

ஷ்ரத்தாவுக்கு தாமதமாக தான் புத்திக்கு புரிந்தது.

‘அச்சோ… நான் குடிச்ச அதே இடத்துல…’ என்று அவள் முகம் உடனே மாறியது.

 

சத்ரியன் அதையும் கவனித்தான்.

அவனது கண்களில் குறும்பு மின்னியது. ஷ்ரத்தா உடனே முகத்தை திருப்பி நகர முயன்றாள். இங்கிருந்தால் ஏதேனும் பேசி சீண்டுவானென.

 

“எங்க போற?” என்றவன் அவளது கையை பிடித்தான். என்னதான் குண்டு பாய்ந்த உடலென்றாலும் பிடி இரும்பாக தான் பிடித்தான்.

 

“விடு.” என்றாள் அவசரமாக.

சத்ரியன் அவளை இழுத்து படுக்கையின் ஓரத்தில் அமர வைத்தான்.

 

“சத்ரியன்!” என்று அவள் முனங்க, “ஷ்ஷ்..” என்று அவன் மெதுவாக கூறினான்.

 

அவளது இதயம் வேகமாக துடிக்க ஆரம்பித்தது. ஏனென்றால் அவன் முகம் அவள் அருகில் இருந்தது.

 

காய்ச்சலின் சூடு, மருந்தின் மணம். அவன் மூச்சு காற்று, அவளுக்கு ஏதோ சரியில்லாத உணர்வு உண்டானது.

 

“நீ பக்கத்துல இருந்தா…” என்று மெதுவாக ஆரம்பித்தான் சத்ரியன்.

ஷ்ரத்தா அவனை ஆரம்பிச்சிட்டான் என்று பார்த்தாள்.

 

“உன்னை பருகணும்னு மனசு அரக்கத்தனமா கத்துது.” என்றான்.

அவளது கண்கள் விரிந்தது.

“சத்ரியன்!” என்று அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

 

அவன் சீண்டிவிட்ட ஜோரில் சிரித்தான். அவளோ ”அதெல்லாம் கனவுல தான் நடக்கும். இந்த ஷ்ரத்தாவை என்னனு நினைச்ச?” என்று அவள் உடனே எழ முயன்றாள்.

 

“நான் நிஜத்துல நடத்தி காட்ட ஆசைப்படறேன் ஷ்ரத்தா.” என்றான். அந்த குரலில் இருந்த தாழ்ந்த கரகரப்பு அவளது முதுகில் சிலிர்ப்பை ஓடவிட்டது.

 

“உனக்கு அசிங்கமாயில்லையா இந்த நேரம் கூட இப்படி பேச? உன் வயசென்ன என் வயசென்ன?” என்று கோபப்பட்டாள்.

 

சத்ரியன் சில நொடிகள் அவளை பார்த்தான். பிறகு மெதுவாக சிரித்தான்.

“எனக்கு முப்பது வயசு. உனக்கு பதினெட்டு ஆரம்பிச்சிடுச்சு. பன்னிரெண்டு வயசு இடைவெளி. அது பெரிய விஷயமா? அத்தோட.. நான் ரொம்ப ஏங்கி போயிருக்கேன் ஷ்ரத்தா.” என்றான். அவள் புரியாமல் பார்த்தாள்.

 

“சிங்கத்துக்கு பட்டினி போட்ட மாதிரி.” என்று கூறியவன், “நீ அன்னிக்கு பேச ஆரம்பிச்சதுல இருந்து… இந்த சிங்கம் எந்த மானையும் வேட்டை ஆடலை.” என்றான். ஷ்ரத்தாவுக்கு அவன் கூறவருவது புரிந்து விட்டது. இவள் பேசியதிலிருந்து எந்த பெண்ணிடமும் சல்லாபிக்கவில்லை என்று கூறுகின்றான்.

 

சத்ரியன் அவனது கையை மெதுவாக அவளது நெஞ்சின் இடது பக்கத்தை தொட்டு,

”இந்த மான் தான் வேணும்னு, என் மனசு மூளை இரண்டும் அடம்பிடிக்குது” என்றான் மெதுவாக.

 

ஷ்ரத்தாவுக்கு உடம்பே கூசிவிட்டது. சந்தடி சாக்கில் அவளது இடது மார்பில் ஆள்காட்டி விரலை வைத்து சுட்டிகாட்டி தீண்டினான்.

 

“ச்சீ… என்னை தொடாத.” என்றவள் உடனே அவனை விட்டு விலகி எழுந்தாள்.

 

“நீ தினமும் ஒருத்தி கூட வாழற ஆளு. என் நிழலை கூட தொட விடமாட்டேன். உன் பொய்யை கேட்க உன் அடியாளுங்க வருவாங்க.” என்று கடிந்து கொண்டு அங்கிருந்து வேகமாக வெளியேறினாள்.

 

சத்ரியனோ சிரித்தபடியே அவள் சென்ற திசையை பார்த்தான். அவனது ஆள்காட்டி விரலை பார்த்து மென்னகையுடன் முத்தமிட்டான்.

 

ஷ்ரத்தாவுக்கு ஏன் அங்கு போனோம், அவன் கைப்பிடித்து அமர வைத்து கதை பேச எப்படி விட்டோம். இதில் தன்னை தீண்டி, தன்னை புணர பேசியவனை அடிக்காமல் விட்டுவிட்டு வந்து இருப்பது அவளுக்கே ஆச்சரியமாய் இருந்தது.

 

அவன் தீண்டிய இதயப்பகுதி வேறு குறுகுறுப்பை கூட்டியது. அதனால் அறையிலிருந்து வெளியே எட்டி கூட பார்க்கவில்லை.

 

மாலை நேரம்.

 

வீட்டின் கீழ்தளத்தில் மெதுவான பரபரப்பு கேட்டதும், ஷ்ரத்தா அறைக்குள் அடைந்து கிடக்க முடியாமல் வெளியே வந்தாள்.

 

அந்த வீட்டின் ஹாலே ஒரு ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டல் போல இருந்தது. உயரமான சுவர்கள், கிரிஸ்டல் விளக்குகள், கருப்பு மற்றும் தங்க நிற அலங்காரம். அரண்மனையில் இருப்பதை அடிக்கடி பறைச்சாற்றியது.

 

வினோத் அப்போது உள்ளே வந்தான்.

 

“பாஸ்…” என்று சத்ரியன் அருகே வந்து நின்றான். “எண்ணிக்கை ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.” என்றான்.

சத்ரியன் சோபாவில் சாய்ந்து இருந்தான். வயிற்று வலி இன்னும் முகத்தில் தெரிந்தது.

 

“ம்ம்ம்.”

“புது கட்சி லீடிங்க்ல இருக்குனு தகவல்.” என்றான் வினோத்.

 

ஷ்ரத்தா அங்கேயே நின்று கேட்டாள். “பழைய கட்சி சார்புல பணத்தை வாரி வழங்கியிருக்கோம். நிறைய இடம் ஆல்ரெடி செட் ஆயிடுச்சு.” என்றான்.‌

 

சத்ரியன் அமைதியாக “என் கணிப்பு சரியாக இருந்தா புதுகட்சி தான் வின் பண்ணும் வினோத்.” என்றான்.

 

“மேபீ பாஸ்” என்றான் அடக்கத்துடன். அவனுக்கு முன்னால் ஆட்சியில் பணத்தை வாரி வழங்கியதற்கு சத்ரியனின் ஆள் பலம் துணை போனது. அதை அறிந்தும் புதுகட்சி ஆட்சி பிடிக்குமென கூறியதும் மண்டை கிறுகிறுத்தது.

 

“யார் ஆட்சி வந்தா நமக்கு கவலையில்லை வினோத். எந்த ஆட்சி வந்தாலும் நம்ம டீலிங் எதுவும் பாதிக்காது. அதுதான் முக்கியம்.” என்றான் சத்ரியன்.

 

அவன் பேசும் விதமே வேறு உலகம் போல இருந்தது. அரசியலும், பணமும், அதிகாரமும், உயிரும்…

அவனிடம் எல்லாமே விளையாட்டு போல மாயை தந்தது. இதில் தான் ஓட்டுப்போட்ட நபரே முன்னணியில் இருப்பதை அறிந்துக் கொண்டாள்.

 

அந்த நேரம் யோகேஷ் மருந்துகளுடன் மருத்துவருடனும் வந்தான். “வலி இருக்கா? ரொம்ப ஸ்ட்ரெயின் பண்ற மாதிரி இருக்கு. ரெஸ்ட் எடுப்பது ரொம்ப முக்கியம் சத்ரியன் சார்” என்று டாக்டர் கூறினார்.

 

ஷ்ரத்தா அமைதியாக அதை பார்த்தாள். சத்ரியன் காய்ச்சலோடு இருந்தும் சாதாரணமாக பேசிக் கொண்டிருந்தான். அவளெல்லாம் உடல்நிலை மோசமானால் சுருண்டு படுத்துக் கொள்வாள். தந்தை மாத்திரை கஞ்சி ஜூஸ் எது தந்தாலும் கண் திறக்க கூட முடியாது குடித்துவிடுபவள். அடுத்த நாள் திவாகர் சொன்னால் தான் நினைவுக்கே வரும். அந்தளவு மயக்கத்தில் சோர்ந்து இருப்பாள்.

இங்கு இவனோ கல்லை மென்று துப்பியது போல இருக்க வாய் பிளந்து நின்றாள். அவளுக்கு மட்டும் இன்னும் அந்த துப்பாக்கி சத்தம் காதில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது.

அந்த குண்டு… உண்மையிலேயே யாருக்கானது? அந்த எக்ஸ் வேறு போனில் அழைத்திருப்பானா? இதுவொரு பக்கம் யோசனையில் வாட்டியது.

ஒருவேளை எக்ஸ் தான் சத்ரியனை சுட்டிருப்பானா? என்று கூட நினைத்தாள்.

 

முதலில் இந்த சத்ரியனை கண்டு பயந்து முழித்து ஒடுங்கி சண்டைக்கு போகாமல், அந்த வீடியோவை காட்டி தந்தை இறப்புக்கு நீ காரணமா என்று கேட்க வேண்டுமென்ற முடிவில் இருந்தாள்.

அதனால் டாக்டர் செல்வதற்காக காத்திருந்தாள். ஆனால் சத்ரியன் அறைக்கு அழைத்து சென்றப்பின், அந்த டாக்டர் பிணமாக தான் திரும்பினார்.

 

-தொடரும்.

 

 

அத்தியாயம்-30

 

தங்கள் வீட்டினை விட பெரிதாக இருக்கும் இந்த வீட்டை அளவிட்டே வந்து கொண்டிருந்தாள் ரியா. ரித்திஷிற்கோ மாமாவின் குரல் கம்மல் அக்காவின் அழுகை யுகனின் மிடுக்கு எல்லாம் எண்ணியவன் அன்று அக்கா மாமா தனது பதினைந்து வயதில் பேசிக்கொண்ட நிகழ்வில் அதுவாக இருக்குமோ என்ற எண்ணம் ஊடுருவியது.

 

எப்படியும் இங்கு வந்த காரணம் அறியாமல் போகாது… என்று உள்ளே வர உட்காருங்க….” என அமரவைத்தவன்.

 

”பெரிப்பாவை கூட்டிட்டு வர்றேன்” என நகர்ந்தான் யுகன்.

 

”மாமா யாரு இவன்? யாரை கூட்டிட்டு வர போயிருக்கான்… உனக்கும் இவனை தெரியுமா?’ என்று கேட்க

 

”என் டென்த் ப்ரெண்ட்… உன்னை அவன் காலேஜ்ல தான் பார்த்தானா?”

 

”ஹ்ம் எனக்கு பாடம் எடுக்காறான் அது என்னவோ ஒரு சப்ஜெக்ட்.. அவங்க அப்பா பிசிக்ஸ் hod தான் … அவர் பரவாயில்லை..” என்றாள்.

 

படியின் வளைவில் தணிகாசலம் வயதை ஒத்த ஒருவர் வந்து கொண்டிருந்தார் ஆனால் அவரின் தள்ளாட்டம் அவரை இன்னும் மூப்பாக காட்டியது.

 

ஏதோ ஒரு சோகம் அவரின் கண்ணில் தெரிய… யுகன் அழைத்து வர கண்டு ரித்தீஷ் பொறுமையாக பார்க்க, அவரோ ஐஸ்வர்யாவை கண்டு வேகமாக வர செய்து, படியில உருள பார்த்தார்.

 

இவர் இப்படி தான் ஓடி வருவார் என்று யுகன் கையை பிடித்து அழைத்து வந்தான்.

 

”பெரிப்பா… பெரிப்பா… பொறுமை.. இதோ உங்க சீமந்திரமக…” என்று அறிமுகப்படுத்தினான்.

 

”அம்புஜம் தான் இவ, என் மக அம்புஜம் தான்.. யுகன் நீ சொன்னது சாரி என் மனைவியோட உருவம் அப்படியே இருக்கு” என்று ஐஸூவை அவர் தழுவி கன்னம் தாங்கி பேசினார்.

 

அவரின் வயதால் தள்ளி செல்லாமல் அப்படியே நின்று அவர் பேசியதை கேட்டு முடித்தாலும் அவள் ரித்திஷை தான் அதிர்ந்து பார்த்தாள்.

 

ரித்திஷிற்கு அக்கா மாமா அன்று பேசியது தான்… ஐஸூவின் அப்பாவே தான் இவர்.. அதில் சந்தேகமில்லை.. ஐஸூவுக்கு பின்னால் இருக்கும் இவரின் இளம் வயது புகைப்படமும் அதில் ஐஸூ ஜாடையில் இருக்கும் அவரின் தர்மபத்தினியும் இருக்க, அதை கண்டும் ரித்தீஷிற்கு சந்தேகம் கூட தோன்றவில்லை.. தன்னவள் இதனை எப்படி தாங்கி கொள்ள போகின்றாள் என்பதே அவனுள் சுழன்றது.

 

அக்கா மாமாவை என்ன எண்ணி வைப்பாளோ? என ஐசுவை பார்க்க அவளோ ‘ரித்தீஷ் என்ன இது?’ என பார்த்தாள்.

 

”அம்புஜம்… அப்பா டா… யுகன் என்னடா சொல்லையா?” என சொல்லி அழ

 

”பெரிப்பா அவங்க எதுவும் சொல்லலை.. என்ன இருந்தாலும் வளர்த்த பாசம் அவங்க வாயால நாங்க பெற்ற பெண்,  நீ இல்லை பல ஆண்டுகளுக்கு முன் சின்ன வயசில் ராமநாதபுரம் வந்து ஊரை சுற்றி பார்க்கும் பொழுது கிடைச்ச பெண் என்று சொல்ல முடியுமா? நாம தான் நம்ம வீட்டு பெண்ணுக்கு சொல்லணும்” என்றான்.

 

அவரிடம் கூறியதில் ஐஸூ ரித்திஷை தான் நம்பாமல் பார்த்தாள். அவன் அமைதியாக இருக்க, கண்கள் நீரை சுரந்து வழிந்தது.

 

யுகன் தான் ”நீ நம்பலை என்றால் ப்ரூஃப் வேணுமின்னா இந்த டி‌என்‌ஏ டெஸ்ட். நீ அன்னிக்கு கேம்ப்ல ஹெல்த் செக்அப் செய்ய போனப்பா பிளட் எடுத்து இருந்தாங்களா? அதை பெரிப்பா பிளட் ஓட கொடுத்து பார்க்க சொல்லி டி‌என்‌ஏ டெஸ்ட் எடுத்திருந்தேன்… இது உன் காலேஜ் போட்டோ எடுத்தேன் பெரிப்பா வீட்ல பெரிம்மாவோட இருபது வயசு போட்டோவோட கம்பர் பண்ண.”  என எடுத்து முன்னிட்டதை வாங்கி பார்த்தாள்.

 

”உன்னை வளர்ந்த்த அப்பா அம்மாவிடம் அவர்களையே சொல்ல சொல்லி மூனு நாள் முன்ன சொன்னேன் அவங்க உண்மை சொல்லலை… அதான் நானே சொல்ல கூட்டிட்டு வந்தேன்… அதுகூட பெரிப்பாவுக்காக தான்.. அவர் உடல்நிலைக்காக தான்..” என்றான்.

 

”சாகறதுக்குள் உன்னை பார்த்துவிட்டேன் டா.. உன் அம்மா இருந்தவரை நீ திரும்ப வருவ திரும்ப வருவா சொல்லிட்டே இருப்பா… ஆனா என்னை போலவே சுகவீனம் இலலாமா, அதிகமாக உடல் கெட்டு போய் உன்னை பார்க்கமா போய் சேர்ந்துட்டா…” என்று ஐஸூவின் அம்மாவாக அவர் மனைவி வள்ளி புகைப்படம் காட்டி பேசினார்.

 

ஐஸ்வர்யா மயக்கம் போட்டு கீழே விழுந்தாள்.

 

ரித்தீஷ் தாங்கி பிடிக்க “யுகன் என்னாச்சு என் மகளுக்கு?” என ஸ்ரீநிவாசன் கேட்க

 

”ஒண்ணுமில்லை பெரிப்பா கொஞ்சம் உண்மையை ஏற்றுக்க முடியாம தவிச்சு இருப்பா… அவளுக்கு இது அதிர்ச்சி தானே?” என்றான்.

 

ரித்தீஷ் மடியில் கிடந்தவளை நீரை தெளித்து எழுப்ப முயல, எழும்பாமல் போக ”ரித்தீஷ் அந்த ரூம் கூட்டிட்டு போ போன் பண்ணிட்டு வந்து சொல்றேன்” என நகர்ந்தான்.

 

தனது மகளை யார் இவன் தூக்கி செல்கின்றான் என்று இப்பொழுது தான்  ஐஸூவின் கழுத்தில் மாங்கல்யம் இருக்க யுகனை கண்டவர் அவனின் அருகே சென்று நின்றார்.

 

”அம்புஜத்துக்கு கல்யாணாமாகிடுச்சா? அவர் தானா?” என்று யுகனை கேட்டு நிறுத்தி பார்வையை ரித்தீஷ் புறம் திருப்பினார்.

 

”ஆமா பெரிப்பா…  நீங்க சந்தருக்கு அவளை கட்டி வைக்க யோசிச்சு இருக்கலாம்… ஆனா அவளுக்கு ஏற்கனவே கல்யாணமாகிடுச்சு. அப்பறம் பெரிப்பா இவளும் சந்தர் கிளாஸ் தான்… அப்பறம் அம்புஜம் கல்யாணம் செய்து இருக்காறே ஈஸ்வர்.. என்னோட 10th கிளாஸ் மேட் ரித்தீஷ்வரன் ரொம்ப நல்லவன் பெரிப்பா.. ரொம்ப நல்லா படிப்பான் இப்போ எம்‌.பி‌.ஏ படிச்சு இருக்கான். ஜாப் சேர்ந்துட்டதா கேள்விப்பட்டேன் இதுக்கு முன்ன ஆட்டோ ஓட்டினான்”

 

”ஆட்டோ வா? என் மகள் கஷ்டபடறாளா?” என்று கேட்டார்.

 

”ஐயோ பெரிப்பா உங்க மகள் அம்புஜத்தை தங்க தட்டில் தங்கறான்.. அவனுக்கு எல்லாமே அக்கா அக்கா பொண்ணு தான் உலகம்.”

 

”அக்கா பொண்ணு என்றால்…?”

 

”அதான் அம்புஜத்தினை வளர்த்தவங்க சொன்னேனே… தணிகாசலம் வைதேகி… வைதேகியோட தம்பி தான் இவன்” என்று முடித்தான்.

 

“‘வாங்க அவன் தனியா அம்புஜம் கூட இருக்கான் அவனுக்கு தெரியுமோ என்னவோ? வந்ததிலருந்து அதிர்ச்சி இல்லாமல் உட்கார்ந்து இருக்கான்” என போன் பேசிவிட்டு வந்தான்.

 

ரித்தீஷ் அருகே செல்ல அப்பொழுது

 

”டாக்டர்?”

 

”அது அவர்கிட்ட சொன்னேன்.. மயக்கம் தான் கொஞ்ச நேரத்தில எழுந்துப்பாங்க சொன்னார்” என்றதும் நிம்மதியடைய

 

”என்ன ரித்தீஷ் இவன் எதுக்கு கூட்டிட்டு வந்தானு இப்ப புரிந்ததா” என்று பேசினான் யுகன்.

 

”எனக்கு அக்கா மாமா கலங்கி அனுப்பும் பொழுதே கொஞ்சம் புரிஞ்சுடுச்சு.. நான் 15 வயசு இருக்கும் பொழுதே அவங்க பேசிட்டு இருந்ததை கேட்டிருக்கேன்… கொஞ்சம் உருவ வித்தியாசம் இருக்கும் ஆனா அப்போ புரியலை இரண்டு வருஷம் நான் ஐஸூவை பார்க்காததால் முகம் கொஞ்சம் மாறியிருக்கும் தோணுச்சு… ஆனா அக்கா மாமா ஒரு முறை ஐஸூ தூங்கும் பொழுது அவங்க அவளை பார்த்து பேசிட்டு இருந்ததை கேட்டுட்டேன். எனக்கு ஐஸ்வர்யா அவங்க பொண்ணு இல்லை என்று தெரிந்துடுச்சு.

 

அக்கா மாமாவோட பொண்ணு உடல்நிலை சரியில்லாமல் பிக்னிக்கில் இறந்துட்டா தெரிந்துடுச்சு.. அங்க தான் இவளை ஐ மீன் அம்புஜம் கிடைச்சு இருக்கணும் அவளை அப்போவே கூட்டிட்டு வந்தா உருவத்தில கண்டுப்பிடிச்சுடுவாங்க என்று 2 வருஷம் வெஸ்ட் பக்கம் போயிட்டாங்க தெரியும்…மாமா அக்கா பேசியது தான்..

 

ஆனா மாமா அவர் பொண்ணு இறந்துட்டா அங்க திதி கொடுக்க போனப்பா கரையில் அழுதுகிட்டு இருந்தவ தான் அம்புஜம்.  கடவுள் மறுபடியும் ஐஸூவா கிடைச்சு இருக்கா சொல்லி மாமா வளர்க்க ஆரம்பிச்சர்.. அப்போ கூட மாமா போலீஸ் ஸ்டேஷன் போய் அங்க கம்ப்ளயின் எல்லாம் இருக்கா எல்லாம் பிரோசீஜர் முடிச்சு யாரும் தேடலை என்றதும் தான்” என நிறுத்தினான்.

 

”நாங்க தொலைச்சது பஸ்ல….. அவ அங்க இருந்து ராமேஸ்வரம் எப்படி போயிருப்பா யோசிக்கலை அதனால நாங்க தொலைத்த இடத்தில தான் காணாமல் போனதா பதிவு செய்தோம் அப்போ கொஞ்சம் மந்தம் தான்… தேடுதலில்… இப்போ மாதிரி காணாமல் போனவர்களை உடனே கண்டறிய அப்போ முடியாது….” என்று கண்ணீர் உகுத்தினார் ஸ்ரீநிவாசன்.

 

”அக்கா மாமா குழந்தையை முழுசா பறிக்கொடுத்துட்டு இருக்கும் பொழுது கிடைச்சாதால் அவளை நல்லா தான் பார்த்து கொண்டார்கள். நிஜமா.. அவளை மாமா எதுக்காகவும் அடிச்சது இல்லை.. பரத் விட ஐஸூ மேல தான் அதிக பாசம் என் அக்காவையும் சும்மா சொல்ல கூடாது தம்பி என்னை விட ஐஸூவை நல்லா தான் பார்த்துகிட்டார்கள். என்ன உங்க வசதிக்கு பார்த்த மாப்பிள்ளை நான் இல்லை” என முடித்தான்.

 

”உன் மனசு எனக்கு தெரியும் டா.. பணம் உங்க மாமா கொடுக்கும் பொழுதே மறுத்துட்டு நீ தனியா நின்று மேல வர விரும்புற அது எல்லாம் பெரிப்பாவுக்கு புடிக்கும்..” என்றான் யுகன்.

 

புகழ் மாலையை புறம் தள்ளி, ”என்ன முடிவில் இருக்கிங்க, ஊரை கூட்டி உங்க பொண்ணு சாகலைனு சொல்ல போறிங்களா… இவ்வளோ நாள் தணிகாசலம் பொண்ண வளர்ந்தவ தான் என் பொண்ணு சொல்லி அவங்களை வருத்தி இவளை பிரிச்சு, நீங்க சந்தோஷமா கொண்டாட போறிங்க” என்று கேட்டான் ரித்தீஷ்.

 

யுகனோ ”ரித்தீஷ் மைண்ட் யுவர் வோர்ட்ஸ்…. எங்க பெரிப்பா இந்நாள் வரை உடல் நிலை சரிந்து இருக்க முக்கிய காரணமே அம்புஜம் இல்லை என்பது தான்.. பெரிம்மா உலகத்தை விட்டு விரைவா போனதுக்கு காரணமும் அம்புஜம் இல்ல என்ற வருத்தம் தான்.. உங்க மாமா அக்கா செய்த தப்பு எங்க வீட்டில கஷ்டப்பட்டது போதும்.. கூட இருந்து பார்த்து இருக்கேன்.. பெரிப்பா எவ்ளோ கஷ்டபட்டார் என்று” என யுகன் ஸ்ரீநிவாஸூக்காக பேசினான்.

 

”நிறுத்து யுகன்… மாப்பிள்ளை சொல்றதில சரி.. நாம எதுக்கு ஊர் கூட்டி சொல்லணும்.. அவ என் பொண்ணு அது போதும் அவளுக்கு தெரிந்தா போதும்… நான் ஊரை கூட்டி சொல்ல மாட்டேன்.. அதுல எனக்கு ஒண்ணும் சந்தோஷம் இல்லை.. உங்க மாமா அக்காவுக்கு வருத்தம் தர மாட்டேன். அவங்க என் மகளை, அன்பா வளர்த்து பார்த்துகிட்டதே போதும்” என்று சொன்னவர் “நீங்க இங்கயே தங்கினா போதும்” என்று ஆசையை கூறினார்.

 

”ஸார் ஒரு விஷயம் மறந்து பேசறிங்க.. இப்போ ஐஸூ என் அக்கா மாமாவோட மகளும் இல்லை.. உங்க அம்புஜமும் இல்லை என்னோட மனைவி ரியா … அவள் அங்கயும் தங்கமாட்டாள் இங்கயும் தங்க மாட்டாள் .. என்னோட என் வீட்டில் தான்.. நீங்க வேண்டுமென்றால் கோர்ட் போனாலும் ஒன்னும் செய்ய முடியாது அதையும் மீறி உங்களுக்கு இன்னும் புரியனும் என்றால் ரியாவிடம் கேளுங்க எங்க தங்க போறேனு..” என முடிக்க ஐசு கண்கள் திறந்து எழ போராட ரித்தீஷ் அவள் அருகே சென்றான்.

 

To be continue

The leader-21

அத்தியாயம்-21

 

“ச..சத்.சத்ரியன் சா..சார்” என்று ஷ்ரத்தாவின் குரலே நடுங்கியது.

 

சத்ரியனின் கையை பார்த்தாள். தோட்டா முழுவதுமாக துளைக்கவில்லை. அருகில் இருந்த அலங்கார கண்ணாடி நொறுங்கியதில் பறந்த கண்ணாடி சில்லும், தோட்டாவின் உரசலும் சேர்ந்து அவனது முன்கையில் ஆழமாக கிழித்திருந்தது.

செங்குருதி விரல்களை தாண்டி சொட்டியது.

அவள் தான் பயந்து போனாள். முதல் முறை துப்பாக்கி சுட்டு குருதி வழிவதை நேரில் பார்க்கின்றாளே.! முன்பு துப்பாக்கி தோட்டா கண்ணாடியை தகர்த்தெறிந்தது. இன்று சத்ரியனின் மீதல்லவா உரசிட, அவனோ அதை சாதாரண கீறல் போல பார்த்தான்.

 

ரத்தம் அவ்விடத்தை சொட்டிக்கொண்டிருக்க, “அச்சோ” என்று ஷ்ரத்தா அவசரமாக தனது கர்ச்சீப்பை எடுத்து அவன் கையை பிடித்து கட்ட முயன்றாள்.

அந்த நொடி கூட அவள் விரல்கள் நடுங்கியது. “கொஞ்சம் ஆடாம நில்லு… ரத்தம் வருது…” என்றவள் அவனது கையை இழுத்து கட்ட முயற்சிக்க, சத்ரியன் அவளையே பார்த்தபடி சிரித்தான்.

 

அந்த சூழ்நிலைக்கு பொருந்தாத சிரிப்பு. ஷ்ரத்தாவுக்கு கோபம் உண்டாக “எதுக்கு சிரிக்கற?” என்று பதறியபடி கடிந்தாள்.

 

“இதுக்கே இப்படி துடிக்கறியா ஷ்ரத்தா?” என்று சிரிப்பு குறையாமல் கேட்டவன், திடீரென தனது சட்டையின் கீழ்  பட்டன்களை கழற்றினான்.

 

“ஹேய்… என்ன பண்ற?” என்று அவள் தடுக்க முனையும் முன்பே, அவன் சட்டையை விலக்கினான்.

ஷ்ரத்தாவின் மூச்சே நின்றது.

 

வயிற்றின் வலது பக்கத்தில், தோலுக்குள் பதிந்திருந்த சிறிய புல்லட். அதை சுற்றி ரத்தம் ஊற்றாக கசிய துவங்கியது.

 

“பு..புல்லட்.. வயிற்றுல இருக்கு” என்று அவள் இரண்டடி பின்னே நகர்ந்து தடுமாறினாள்.

 

“இப்ப சொல்லு… லேசான கண்ணாடி சில் குத்தியதுக்கு இந்த அழுகை பதட்டம்னா… இந்த துப்பாக்கி குண்டு பதிந்திருக்கே. இதுக்கு மயங்கி விழுந்துடாத. அப்பறம் டாக்டர் படிக்கறதுக்கு அர்த்தமேயில்லாம போயிடும்.

ரத்தம் கண்டு பயப்படாத. இதெல்லாம் கொஞ்சம் தான்” என்று அமைதியாக கூறினான்.

 

அவனது குரலில் வலி இல்லை.

அதுவே ஷ்ரத்தாவை அதிகமாக பயமுறுத்தியது. “ஹாஸ்பிடல் போகணும்.. இல்லை.. உயிர் போயிடும் டா முட்டாள்” என்றாள் உடனே.

 

சத்ரியனோ கீழே கிடந்த தனது கூர்மையான கத்தியை எடுத்தான். துப்பாக்கியுடன் அதுவும் உடன்பிறப்பு போல வைத்திருப்பான். தேவைக்கு ஏற்ப, யாரை எதில் அழிக்க தோன்றுமோ அதற்கு ஏற்றார் போல துப்பாக்கியாலோ, அல்லது கத்தியாலோ மரணத்தை பரிசளிக்க வைத்திருப்பது.

 

சத்ரியன் அந்த கத்தியை எடுத்து வயிற்றில் குண்டை எடுக்க முனைந்தான். “ஏய்! என்ன பண்ண போற? இடியட்” என்று அவள் அலறினாள்.

 

“கத்தாத… பார்த்தா தெரியலை புல்லட்டை ரிமூவ் பண்ணப் போறேன்.” என்று பற்களை கடித்தான். அடுத்த நொடி கத்தியின் முனையை காயத்தின் அருகே அழுத்தினான்.

 

“அச்சோ.. வேண்டாம்! மருத்துவரோட உதவியால தான் புல்லட்டை எடுக்கணும்.” என்று ஷ்ரத்தா அவன் கையை பிடிக்க முயன்றாள்.

 

“அப்ப நீ எடு” என்று கேலியாக கூறினான்.

“நான் பஸ்ட் இயர் படிக்கற ஸ்டுடண்ட். நான் இன்னும் சர்ஜரிலாம் பண்ணியதில்லை.” என்றாள்.

 

சத்ரியனோ “அப்ப நடப்பதை வேடிக்கை மட்டும் பாரு.” என்று அவளது கையை தள்ளிவிட்டான்.

சத்ரியன் கத்தியால் புல்லட்டை எடுக்க முயல, வலியில் நரம்புகள் புடைத்தன. கழுத்து இறுகியது.

வலியை அடக்க உதட்டை கடித்தபடி, கத்தியை உள்ளே செலுத்தினான். ஷ்ரத்தாவால் அதையெல்லாம் கண் கொண்டு பார்க்க முடியவில்லை.

 

“போதும்… ப்ளீஸ்… டாக்டரிடம் போய் ட்ரீட்மென்ட் பார்க்கலாம்‌” என்று கண்ணீரோடு கெஞ்சினாள்.

 

சில விநாடிகளில் ‘பச்.’ என்று சத்தமிட்டவன், ரத்தத்தோடு புல்லட்டை வெளியே தூக்கி எறிந்தான். அதன்பின்னே பெருமூச்சை வெளியிட்டான்.   உடனே ‘குபுக்’கென ரத்தம் வேகமாக வெளியேறியது. ஷ்ரத்தா திகைத்தாள்.

 

“சத்ரியன்” என்று அவள் தன்னையும் மறந்து அவனை பிடித்தாள். அவளது கைகளில் அவன் ரத்தம் ஒட்டியது.

உடனே தனது சுடிதார் ஷாலை கழற்றி, அவன் இடுப்பை சுற்றி இறுக்கமாக கட்டினாள்.

 

“ஆட்டோ… ஆட்டோ!” என்று பதறி சாலையை நோக்கி கையை அசைத்தாள். ஒரு ஆட்டோ அவசரத்திற்கு நின்றது.

“ஹாஸ்பிடலுக்கு சீக்கிரம் போங்க” என்று அழுதாள்.

 

“ஹாஸ்பிடல் எதுவும் வேண்டாம். என்னோட வீட்டுக்கு போ.” என்று சத்ரியன் கட்டளையிட்டான்.

 

“இல்ல இவ்ளோ ரத்தம் போகுது. இது ஆபத்து ஹாஸ்பிடல் தான் பெட்டர்” என்று அழுதபடி கூற,

“நான் சொன்னதை கேளுடி.” என்று கர்ஜித்தான்.

 

ஆட்டோ டிரைவர் கூட பயந்து அவனை பார்த்தான். கண்ணாடி சில் குத்தியதாக நினைத்து தான் ஆட்டோ அவனையும் ஷ்ரத்தாவையும் ஏற்றியது. ஆனால் புல்லட் என்றதும் குழம்பினான்.

 

ஷ்ரத்தா பதறியபடி, “உனக்கு ரத்தம் நிறைய போகுது… இதே அளவு போனா செத்துடுவ” என்றாள்.

 

“இந்த சத்ரியனுக்கு மரண வாசல் ஒன்னும் புதுசுயில்லை. என் வீட்டுக்கு போ டிரைவர்..” என்று மீண்டும் கூறியவன் கையில் அணிந்திருந்த தங்க மோதிரத்தை அவன் முன்னே தூக்கி போட்டான்.

துப்பாக்கி தோட்டா ரத்தமென்று பயந்த ஆட்டோக்காரன் யாரென அறியாது போலீஸ் கேஸ் வரும் சார். இறங்குங்க என்று கூற நினைத்தான்

தங்க மோதிரத்தை கண்டதும் ஆட்டோ நகர, சத்ரியனும் திடீரென ஆட்டோவில் சாய்ந்தான்.

அவனது கண்கள் சற்று மங்கியது.

“சத்ரியன்.” என்று அவள் தோளை பிடிக்க, அரைமயக்கத்தில் இருந்த சத்ரியன் முழுவதுமாக அவள் மேல் சரிந்தான்.

அவனது உடல் எடை முழுவதும் அவளை அழுத்தியது. “சத்ரியன்… ஹேய்… கண்ணை திறந்து பாரு மேன்”  என்று அவள் துடித்தாள்.

 

ஆட்டோவிலேயே அவனை தாங்கிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தாள். சத்ரியன் கூறியது போலவே அவனது வீட்டுக்கே செல்ல டிரைவருக்கு பணித்தாள். எங்கே மருத்துவமனை என்று சென்று அங்கே யாரேனும் இவனை மீண்டும் கொல்ல முயன்றால்? எதற்கு வம்பென நினைத்தாள்.

 

அந்த பயணம் முழுவதும்,

சத்ரியன் ரத்தம், ஷ்ரத்தா கைகளில் இதமாக உறைந்தது.

 

ஆட்டோ டிரைவர் சத்ரியன் வீட்டில் நுழைய, படைகள் சூழ்ந்தது போல யோகேஷ் ஒருபுறம், வினோத் மறுபுறம் என்று ஓடிவந்தார்கள்.

 

அதன்பின் சத்ரியன் சிகிச்சை அவர்கள் முன்னிலையில் அவரது ஆஸ்தான மருத்துவரால் சிகிச்சை ஆரம்பமானது. மருத்துவ உடையணிந்த டாக்டர்ஸ் கூடுதலாக வந்தனர். அதற்கு தோதாக நர்ஸ் ட்ரேவில் சிகிச்சைக்கு தேவையான உபகரணங்களோடு தயாராகினார்கள். ரத்தமும் தேவைக்கு செலுத்தப்பட்டு, வீட்டிலேயே உடனடியாக மருத்துவமனை போல மாறியது. ஷ்ரத்தாவுக்கு அதையெல்லாம் காண வினோதமாக இருந்தது.

 

சத்ரியன் கண்களை திறந்த போது

மங்கலான மஞ்சள் விளக்கு. அவனது அகன்ற அறை. அவனுக்கு பிடித்த கருப்பு மரச்சாமான்கள், கனமான திரைகள், ஏசியின் குளிர்,

மருந்துவாசனையோடு கலந்த மணம் என்று சத்ரியன் மெதுவாக கண் விழித்தான்.

 

“பாஸ்..” என்று யோகேஷ் அருகே வந்தான். வினோத் ஆழ்ந்த மூச்சுவிட்டான்.

 

“ஓகேவா பாஸ்?” என்றார்கள் இருவரும். சத்ரியன் மெதுவாக தலையசைத்தான்.

 

அவன் பார்வை, அவர்கள் இருவரை தாண்டி,

அறையின் மூலையில் நின்ற ஷ்ரத்தாவை தேடி சென்றது.

 

அவள் அழுததால் கண்கள் வீங்கி இருந்தது.

சத்ரியன் வயிற்றில் ரத்தம் வெளியேறியதால் அவளது ஷாலை கட்டிவிட்டதால். தற்போது, ஷால் இல்லாமல், அவசரத்தில் பதட்டத்தில் அழுது ஒய்ந்து இருக்க சீர்குலைந்த தோற்றமாக காணப்பட்டாள்.

 

சத்ரியன் கண் திறந்து பார்த்ததும், போன உயிர் திரும்பி வந்தது போல நிம்மதியடைந்தவள், அவன் காணவும் உடனே முகத்தை திருப்பினாள்.

 

சத்ரியன் மெதுவாக, ‘எல்லாரும் வெளியே போங்க’ என்பது போல பார்வை பார்த்தான்‌.

 

வினோத் தயங்கினான். “பாஸ் இப்ப தான் புல்லட் ரிமூவ் பண்ணி டாக்டர் மேற்பார்வையில் இருக்கிங்க” என்று நினைவுப்படுத்தினான்.

 

“தெரியும்.. கெட் அவுட்” என்றவன் குரல் சற்றே கடினமானது.

 

இருவரும் வெளியேறினர்.

அறை முழுவதும் அமைதி சூழ்ந்தது.

 

சில விநாடிகள் கழித்து, ஷ்ரத்தா அழுகை இல்லாமல் தன்னை பார்வையிடவும், “அப்பவே சாக விட்டிருக்கலாமே. ஏன் காப்பாத்தின?” என்றான் சத்ரியன்.

 

ஷ்ரத்தா சட்டென அவனை பார்த்தாள். அவளுக்கும் அது தான் புரியவில்லை. ஆனால் அவனிடம் காட்டிக் கொண்டால் ஆடுவானே…!

தொண்டையை செருமி “அப்படி தான் நினைச்சேன்… செத்து போகட்டும்னு நினைச்சேன்” என்றாள் உடைந்த குரலில். “ஆனா முடியலை.” என்று கூற தொண்டை அடைத்தது ஷ்ரத்தாவிற்கு.

 

ஏனோ தேவையற்று கண்ணீர் வேறு வழிய, அதை துடைத்தபடி, “நான் டாக்டர் படிக்க வந்தது உயிரை காப்பாத்த… சாகடிக்க இல்லை…” என்றாள்.

 

“ஓ… டாக்டர் படிக்கறதால..” என்று சிரிக்க முயன்றான் சத்ரியன். ஆனால் சுருக்கென தையலிட்ட இடம் குத்தியது.

 

“எங்கப்பாவை நீ கொன்றிருப்பியோனு நினைச்சேன்… இன்னும் நினைக்கறேன்… ஆனா… அந்த நேரம்… என்னால உன்னை சாகடிக்க முடியலை…” என்று

அவள் தன் தலையை தாங்கி பிடித்தாள்.

 

ஷ்ரத்தாவோ சத்ரியனை கண்டு, “எனக்கே என் மேல கோபமா இருக்கு… எங்கப்பாவை கொன்றியா இல்லையானு தெரியாது. ஆனா உன்னால நிறைய பேர் செத்திருக்காங்க. அதுக்காகவாது உன்னை சாகடிக்க விட்டிருக்கலாம். உன்னை போய் காப்பாத்திட்டேனேனு வருத்தமா இருக்கு.” என்றதும்

சத்ரியன் அமைதியாக அவளை பார்த்தான்.

 

”நான் உன்னை கொன்னிருந்தா… உன்னோட எதிரிகள் சந்தோஷப்பட்டிருப்பாங்கள்ல.” என்று அழுத சுவடை துடைத்து கேட்க, சத்ரியன் ஆமோதிப்பது போல சிரித்தான்.

 

மெதுவான, ஆழமான சிரிப்பு.

பிறகு அவன் பார்வை…

மெதுவாக ஷ்ரத்தாவை வருடியது.

 

அவளது பயந்து வாடிய முகம்,

அழுததால் சிவந்த மூக்கு, இன்னமும் பயம் களையாததால்

நடுங்கும் உதடு, ஷால் இல்லாததால், பதட்டத்தில் மூடியிருந்த நெஞ்சுப்பகுதி அவளது அதிகப்படியான சுவத்தால் ஏறியிறங்கி துடித்தது.

அவளது விரல்கள் நடுக்கத்தை மறைக்க, அவளணிந்த உடையை இறுக பற்றினாள். அந்த உடை முழுக்க அவனது ரத்தம் காய்ந்திருந்தது. அவனுக்கு அது இதமாக இருந்தது.

 

“பதினெட்டு வயசு முடிஞ்சதும்..” என்று மெதுவாக ஆரம்பித்தான்.

ஷ்ரத்தா புருவம் சுருக்கினாள்.

 

“நாட்டை யார் ஆண்டா நல்லாயிருக்கும்னு யோசிக்கற அளவுக்கு வளர்ந்துட்ட போல.” என்று தேவையற்று அவன் பார்வை மீண்டும் அவளிடம் நிலைத்தது.

 

“ஆனா, இந்த கண்ணு… இந்த கோபம்… இந்த நடுக்கம்…” என்று அடுக்கியபடி இடது கையால்

அவள் முகத்தில் உள்ள பதட்டத்தை சுட்டிக்காட்டி, சற்றே சாய்ந்திருந்த தேகத்தை முன்னே நகர்த்தி, “இன்னும் குழந்தை மாதிரி தான் இருக்கு.” என்றான்.

 

ஷ்ரத்தா கோபத்தில் பின்னே நகர்ந்து கையை கட்டி நின்றாள்.

 

“கிண்டல் பண்ணறதை நிறுத்தறியா. எந்த மாதிரி நிலையிலா என்ன பேசற” என்று கோபத்தை காட்ட, சத்ரியனோ கேட்கவில்லை.

“உன் உதடு துடிக்குது.. ஆனாலும் என்னை எதிர்த்து பேசற.” என்றவன் சிரித்தான்.

 

“உன் இதயம் பயப்படுது.. உன் செஸ்ட் அப்டவுன்னு மூச்சு விடுது. என்னால உனக்கு ஆபத்து வர வாய்ப்பிருக்குனு தெரிந்தும், எந்த நம்பிக்கையில என்ன காப்பாத்தற? ஷ்ரத்தா… உனக்கு என்னமோ ஆகிடுச்சு. என்னை பார்த்து ரசிக்க ஆரம்பிச்சிட்டியா?” என்றான்.

 

“ஷட் அப்.. கண்ணெதிரில் ரத்தத்துல மிதக்கற சாகட்டும் விட முடியலை. ஜஸ்ட் பிழைக்க வச்சிட்டேன். எனக்கொன்னும் ஆகலை. உன்னை மாதிரி நான் மிருகம் இல்லை. சாதாரண மனுஷி. அதனால காப்பாத்தி தொலைச்சிட்டேன்” என்று கத்தினாள். ஷ்ரத்தாவுக்கும் மனதிற்குள் இதே எண்ணம் ஓடியது. தந்தை இறப்புக்கு இவன் காரணமாக இருந்தால் சாக விட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் ஏன் காப்பாற்றி விட்டோமே ஏன் எதனால்? தனக்கு என்னானது? இதையே அவள் மனம் கேட்க, தற்போது அதையே சத்ரியன் கேட்டதும் கோபம் ஆறாக மாறியது.

 

“நீ என்னை பார்த்து பேசற பார்வை கூட மாறிடுச்சு ஷ்ரத்தா.. எனக்கு கண்ணாடி சில் குத்தி கையில ரத்தம் வந்ததுக்கே பதறின, அழுத. புல்லட் வயிற்றில் பட்டதை பார்த்து, உன் உயிரே போனது போல துடிச்சிட்ட ஷ்ரத்தா. அதெல்லாம் நான் ரசித்தேன்” என்றவன் மெது

வாக கண்களை மூடினான்.

 

ஷ்ரத்தாவோ இந்த பதட்டம், அழுகை, ஏதோ தன் உயிரே போன உணர்வெல்லாம் ஏன் தனக்கு உண்டானது என்று விழித்து அதிர்த்தாள்.

 

-தொடரும்.

 

அத்தியாயம்-29

மூன்று நாட்கள் கூட சென்று இருக்காது.. ஐஸூ இப்பொழுது எல்லாம் ரித்தீஷ் வரவையும் அவனின் அன்பையும் அதிகமாக எதிர் பார்க்கின்றாள் என்று தணிகாசலமே அடுத்த இரு தினத்தில அவர்கள் வீட்டுக்கே அனுப்ப எண்ணினார்.

அன்று தணிகாசலம் கார் பழுதாக அமைய அந்த வழியில் வந்த ரித்தீஷ் தான் அவரை ஏற்றி கொண்டு வீட்டுக்கு வர அன்றும் அங்கே தங்க வேண்டிய சூழ்நிலை அமைந்தது.

இரவு பரத் தணிகாசலம் ரித்தீஷ் உண்ண எழும் நேரம் ஐஸூ அவளை அறியாமல் ரித்தீஷ் சாப்பிட்ட தட்டை எடுத்து செல்ல, தணிகாசலம் மகளின் முழு மாற்றம் அறிந்து மகிழ்ந்துக்கொண்டார்.

யாரும் அறியாது கண்கள் கலங்கிய சுவடு தெரியாது துடைத்து கொண்டார்.

ஐஸூ தட்டு வைத்து திரும்ப இதை கவனித்தாலும் தந்தை பேசியது மனதில் தோன்ற அவளுக்கு கோவமில்லை என்றாலும் அவரிடம் பேசாமல் இருந்தாள்.

இரவு அவளின் அறையில் பரத்திற்கும் சேர்த்து பாடம் சொல்லி கொடுக்க ரியா தான் மனதிற்குள்ளே ரித்திஷை திட்டி தீர்த்தாள்.

‘சரியான மங்குனி மாமா.’ என்று முனங்கியபடி அவள் படிக்க செய்தாலும் தன்னோடு பரத் படிக்க கொஞ்சம் சுறுசுறுப்போடு தான் படித்தாள்.

சந்தேகம் கேட்கும் பொழுது ரித்திஷை ஒட்டி அமர, ரித்தீஷ் தானாக அவளிடம் தள்ளி உட்கார, பரத்திற்கு ரித்தீஷ் மாமா மேல கொஞ்சம் மரியாதை கூடியது.

அவனும் அடுத்த வருடம் கல்லூரிக்கு அடியெடுத்து வைக்கும் காளை தானே.

இரவு அவுட் ஹவுஸ் சாவி எடுத்து செல்ல கண்ட ஐஸூ அடப்பாவி அப்போ இங்க நீ தங்கலையா என்று பார்த்தாள்.

அறைக்குள் படுத்துக்கொண்டு எல்லோரும் தூங்க ஐஸூவோ மெல்ல மெல்ல ரித்தீஷ் கூறும் வெள்ளை பூனை போல் நடந்து வந்தாள்.

கதவைத்திறந்து அவுட்ஹவுஸ் நோக்கி சென்றவள் கால் அங்கே அவுட்ஹவுஸ் திண்டியில் ரித்தீஷ் உட்கார்ந்து போனில் ”தூங்கிட்டியா ரியா” என்று வாட்ஸ்ஆப்-இல் அனுப்ப அவளோ பின்னாடி இருந்து

”இல்லை…….” என்றதும் திரும்பியவன் ரியா அங்கே நிற்க

”தூங்காம இங்க என்ன பண்ற? பூனை மாதிரி மெதுவா வந்திருக்க?”

”ஹ்ம்… நீ தனே சொன்ன… கொலுசு வளையல் சத்தம் கேட்டு அதான் மெல்ல நடந்தேன்.” என்று அவன் மூக்கை ஆட்டினாள்.

”ஆஹ்…” என்று அலறியவன் ”மாமா பார்த்தார் அவ்ளோ தான்.. அக்கா பார்த்தாங்க உன் காலில் சூடு விழும்”

”விழும் விழும்… அவங்க சூடு வச்சதுக்கு தான் அப்பா அம்மாவுக்கு நாலு அறை விட்டார். அதோட நான் ஒன்னும் எங்க அம்மாவோட தம்பி அவுட்ஹவுஸ்ல இருக்க அவரை சைட் அடிக்க வரலை. என்னோட புருஷன் ரித்தீஸ்வரனை பார்க்க வந்திருக்கேன். இங்க பாரு நீ கட்டின தாலி” என்று அவனின் மடியில் உட்கார்ந்து கழுத்தில் மாலையாய் கரம் கோர்த்தாள்.

”ரியா உன் ரூம்ல போய் தூங்கு.” என்றான்.

” நீ இப்படி வெளியே அவுட்ஹவுஸ்ல படுக்க பார்த்து எனக்கு கஷ்டமாயிருக்கு… நீ ஏன் வீட்டுக்குள்ள தூங்கலை…” என்று கேட்டாள்.

”பழகிடுச்சு டா… இங்க இருக்கும் பொழுது இங்க தூங்கி வானத்தில வேடிக்கை பார்த்து பழக்கிடுச்சு” என்றான்

”மாமா நானும் இங்கே இருக்கவா?” என்று கேட்க,

”அம்மா தாயே நீ ரூமுக்கு போ… எனக்கு தூக்கம் வருது”

”பொய் என்னை அனுப்ப தூக்கம் வருது சொல்ற”

”ஆமா போ” என ரித்தீஷ் சொல்லவும், ஐஸூ முகம் தூக்கி வைத்து கொள்ள

”போ மா….” என அவனின் பார்வை சுற்றியே இருக்க கண்டவள் அவன் அக்கா மாமா வந்திடுவார்கள் பயப்படுவதை ரசித்தாள். அதிகம் அவனை குடைச்சல் தராமல்,

”ஒகே போறேன் ஆனா தூக்கிட்டு போ” என்று பிடிவாத குரலில் சொல்ல

”ரியா விளையாடாதே அர்த்த ராத்திரியில”

”தூக்கிட்டு போய் ரூமில் வீடு ஒழுங்கா தூங்கறேன் இல்லை இங்க தான் நைட் முழுக்க இருப்பேன்” என தோதுவாக அமர்ந்தாள்.

ரித்தீஷ் இவள் இன்று முடிவோட இருக்கா என்றே சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவன் தூக்கினான்.

”மாமா டூ டைம்ஸ், நீ தூக்கி இருக்க தூங்கிட்டு இருந்தேன்… இப்போ தான் ஹாப்பியா இருக்கு…” என்றாள்.

”எனக்கு இங்க ஹார்ட் பீட் ஏறுது, நான் வாங்கி வைத்த நற்பெயரை ஈஸியா ஸ்பாயில் பண்ற டி” என்று பெட்ரூம் கட்டிலில் அவளை கிடத்தி ‘குட் நைட்’ என்று நழுவ அவனை தன்னோடு இழுத்து முத்தமிட்டாள்.

ரித்தீஷ் பதிலுக்கு வழங்க ”இப்ப மட்டும் அக்கா மாமா வர மாட்டாங்க” என்று அவனை பார்த்து கூற கதவுத்திறந்துயிருக்க கண்டவன் அவளின் தலையில் தட்டி கிளம்பினான்.

தணிகாசலம் ஐஸூ போகும் பொழுதே பார்த்தவர் ரித்தீஷ் அழைத்து தூக்கி கொண்டு வந்து விடவும் ரித்தீஷ் மேலே இன்னும் அன்பு கூடியது.

நாளைக்கு அவர்கள் வீட்டுக்கு ஐஸூவை அழைத்து செல்ல வேண்டும் சாஸ்திரதிற்காக ஒரு வாரம் இங்கு அழைத்து வந்தது போதும். அதனை சொல்லி அடுத்த நாள் கிளம்ப கூறவும் ஐஸ்வர்யா ஆர்வமாக கிளம்பினாள்.

 

ரித்தீஷ் அடுத்த நாள் கல்லூரிக்கு விட செல்ல, யுகனின் பார்வை ரித்தீஷ் ஐஸூவை விட்டு அகலாமல் பார்த்தது. ரித்திஷிடம் பேசுவதற்கு முன் ஐஸூவின் அப்பாவிடம் பேசணும் என்று கல்லூரியில் விடுப்பு எடுத்து கிளம்பினான்.

தணிகாசலம் வீட்டில் இருக்க கேட்டுக்கொண்டு கிளம்பினான்.

தணிகாசலம் வைதேகியிடம் உங்க மகள் ஐஸூ பற்றி பேசணும் என ஹாலில் அமர்ந்தான்.

யுகனின் பேச்சை கேட்க கேட்க தணிகாசலதிற்கு தான் முத்துமுத்தாக வேர்த்து போனது. வைதேகி கண்களில் கண்ணீர் உகுந்தது.

தணிகாசலம் வைதேகி யுகனின் பேச்சில் எதுவும் நிறுத்தவில்லை…

”நீங்க உங்க மகளை நாளைக்கு என்னோட அனுப்பலை.. இந்த போட்டோ நாளைக்கு உங்க மகளுக்கு அனுப்புவேன்… அதோட நிறுத்த மாட்டேன்… புரியும்னு நினைக்கின்றேன்” என்று யுகன் கிளம்பினான்.

”என்னங்க போலீஸ்ல…”

”போக முடியாது மா…” என தணிகாசலம் உடைந்து போனார்.

இதை எப்படி நான் ஈஸ்வரிடம் சொல்றது… அவனுக்கு தெரிந்தா என்னாகும். என்று கவலை கொண்டார்கள்.

யுகன் கொடுத்த நேரமும் முடிய யுகன் நேராக வீட்டுக்கே வந்து நின்றான்.

”நான் அவ்ளோ சொல்லியும் இப்படி அவளிடம் சொல்லாமல் இருக்கீங்க? அப்போ கோர்ட் போயி தான்…”

”ஐயோ தம்பி அப்படி இல்லை எங்களால் ஐஸூவிடமோ இல்லை இவ தம்பியிடமோ சொல்ல தெம்பு இல்லை.” என்று காலில் விழுந்தார்.

யுகனோ கொஞ்சமும் இறங்காமல் கோவமாக வெளியேறினான்.

மாலையில் ரித்தீஷிற்கு போன் செய்து ஐஸூவை அழைத்து அவனின் வீட்டுக்கு விரைவாக வர சொன்னார். தாங்கள் அங்கு வருவதாக உரைத்தார் தணிகாசலம். அவனும் “சரி மாமா” என்றவன் ‘மாமா குரல் ஏன் வித்தியாசமா இருக்கு ஏதோ வருத்தமா பேசியது போல இருக்கு… என குழம்பி கல்லூரி வந்து சேர்ந்தான்.

அங்கே ஏற்கனவே ரியா பிரபுவை அடித்து நிற்க ரித்தீஷ் வர மனைவியை இழுத்து சென்றான்.

”எதுக்கு டி அவனை அடிச்ச…”

”நீ வெங்கட், பிரபுவை அடிச்சியா? பதிலுக்கு பதில் கேள்வியாக கேட்க

”அது எப்பவோ? அதுக்கும் இதுக்கும் என்ன?”

”நீ என்னிடம் அதை சொல்லலைல, அப்போ இப்போ ஏன் அடிச்சேனு நான் சொல்லமாட்டேன்” என்று திரும்ப ரித்தீஷ் இவளிடம் இப்போ கேட்டு ஒன்றும் வாங்கிட முடியாது இவளை வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டு போய் கேட்டுபோம்” என வண்டியை கிளப்பினான்.

நாளை மறுநாள் இவனின் அலுவலக பணி செல்ல வேண்டும் ஆட்டோ எல்லாம் இனி எடுக்க முடியாது என்று அதனை கொடுத்துவிட்டு பைக் எடுத்து வந்திருக்க அதனை பார்த்தவள்

”ஐ மாமு பைக் எப்போ வாங்கின?” என்றாள்.

”இப்போ தான் ஷோ ரூம்ல இருந்து நேரா இங்க தான் வருது மகாராணி என்னான சண்டை போட்டுகிட்டு இருக்கீங்க” என்று அமர சொல்ல

”மாமு எனக்கு உன்கூட பைக்ல போக ரொம்ப புடிக்கும்.. ”

”நீ ஃபர்ஸ்ட் டைம் என்கூட வந்தப்ப சொன்னியே அப்போவே வாங்கணும் இருந்தேன் முடியலை.. இப்போ தான் நேரம் அமைந்தது” என்றான்.

”மாமு உன்னை எதுக்கு பைக் வாங்க சொன்னேன் தெரியுமா? இதுக்கு தான் என அவனை கட்டி கொள்ள அவன் தனது ஒரு கையை எடுத்து அவளின் தலையில் வைத்து அழுத்தி தன்னோடு அணைத்தான்.

”மாமா கோவிலுக்கு போகலாமா?”

”இல்லை மா அக்கா மாமா வீட்டுக்கு வர்றேனு சொல்லி இருக்காங்க அதனால நாம வீட்டுக்கு போகலாம் நாளைக்கு தான் சனி ஞாயிறு வருதே அப்போ கோவிலுக்கு போகலாம்” என வீட்டுக்கு வந்தான்.

கதவு திறந்து அவர்களுக்காக காத்திருக்க, அங்கே அவர்கள் வருவதற்குள் குடிக்க ஏதாவது செய்யலாம் என ஆப்பிள் பழங்களை நறுக்கி துண்டாக வெட்டி இருக்க, காலிங் பெல் அடிக்க ஐஸூ தான் திறக்கப்போனாள்.

கதவு திறந்து தணிகாசலம் வைதேகி வர அவர்களுக்கு பின்னால் யுகந்திரன் வந்து நின்றான்.

”நீங்க எங்க இங்க?” என ஐசு கேட்க ரித்தீஷோ

”ஹேய் யுகன்.. என்ன டா உனக்கு என் வீடு தெரியுமா?” என்றான் ரித்தீஷ்.

யுகனோ எதற்கும் பதில் தராமல் ”நீங்க சொல்லுறிங்களா? இல்லையா?” என வைதேகி தணிகாசலமிடம் மிரட்டினான்.

”எங்களால் சொல்ல முடியாது… நீயே சொல்லு” என்றனர் வைதேகி தணிகாசலம்.

ரித்தீஷ் புரியாமல் அவர்களுக்குள் பார்த்து கொள்ள

தணிகாசலமே “ரித்தீஷ்வரன்… இவரோட போங்க ஐஸூவிடம் அவர் எல்லாம் சொல்லுவார்..” என கண்ணீர் சிந்தினார். ரித்தீஷ் புரியாமல் யுகனை பார்த்தான்.

யுகனோ ”போலாம்.. பெரிப்பா வெயிட் பண்ணிட்டு இருப்பார்” என்றான். ”ரித்தீஷ் அவளை கூட்டிட்டு போ, அவ கூடவேயிரு.. திரும்ப கூட்டிட்டு வா டா” என்று ரித்திஷிடம் வைதேகி அழுகையோடு உரைத்தார்.

ஐஸூவோ ரித்தீஷ் இருக்க எனக்கு என்ன என கிளம்பினாள்

யுகன் காரில் ஏற ரித்தீஷ் அவனின் பைக்கில் உட்கார ஐஸூ அவனோடு அமர யுகனோ ”நீ வேணுன்னா காரில் வா…” என்று ஐஸூவை பார்த்து கூறினான்.

யுகனின் இந்த உரிமை ரித்தீஷிற்கு என்னவோ தோன்றியது.

தணிகாசலம் வைதேகி அழுதது அவனுள் முன்பு ஒரு முறை தணிகாசலம் வைதேகியிடம் புலம்பிய உண்மை கண்ணில் தோன்ற யுகனை, ஐசுவை பார்த்தவன் அமைதியாக இருந்தான். கொஞ்சம் அவனும் யோசித்தான். அவனுக்கு ‘அது தான்’ என்று தெரியாமல் எதுவும் உலரக்கூடாது என அமைதியாக இருந்தான்.

ஐசுவோ ஒண்ணும் வேணாம் நான் என் மாமா கூட வர்றேன்” என்று ஒழுங்கு காட்ட இதுவரை கடினமாக பேசிய யுகன் கண்கள் சிரிப்பில் பூத்தது.

‘மூஞ்சுயும் முகரையும் பாரு குரங்கு.’ என்று ரித்தீஷ் பைக்கில் அமர்ந்தாள்.

ரித்தீஷ் முகம் சந்தேகதோடு தான் யுகனின் காரினை தொடந்தது.

வழியில் அவர் எங்க காலேஜ் நியூ லெக்சர்’ என்று ரியா கூற, தனக்கு ஃப்ரெண்ட் மாமா அக்காவிற்கு என்ன அறிமுகமோ என்று ரித்தீஷ் நினைத்தான்.

ஒரு பெரிய வீட்டின் முன் கரினை நிறுத்தி யுகன் இறங்கி திரும்ப, ரித்தீஷ் ஐசஸூ வர ”நில்லு எதுக்கு இங்க கூட்டிட்டு வந்து இருக்க? யார் வீடு? என்ன என்று ஒழுங்கா சொல்லு.. நீ பாடம் நடத்துறது போல இதுவரை இங்க வந்தது ஒண்ணும் புரியலை.. ” என்று ஐஸூ யுகனை வாத்தியார் என்றும் பாராமல் வார்த்தையால் விளசினாள்.

”உள்ள வா சொல்றேன்” என்று அழைத்து செல்ல ‘நான் பாடம் நடத்தறது புரியலையாம்‌ இவளுக்கு பாதி நேரம் தூங்கிட்டு பேச்சை பாரு’ என் முனங்கி சென்றான்.

”ரியா பி சீரியஸ்” என ரித்தீஷ் சொல்ல ஐசுவோ

”மாமா நிஜமா அந்த ஆள் சொல்லி தர்றது சுத்தமா புரியாது தாலாட்டு பாடற மாதிரி நடத்துவான்” என்றாள். அவளை முறைத்து ”சும்மா வா” என அழைத்து சென்றான்.

 

To be continue

The leader-20

அத்தியாயம்-20

 

ஷ்ரத்தா பாதி குடித்த டீ கோப்பையை அப்படியே வைத்து விட்டு அவசரமாக தனது அறைக்கு ஓடிவந்தாள்‌.

 

தனதறைக்குள் யார் வந்திருப்பார்கள்? அவளது புகைப்படத்திற்கு நேராக சிகரேட் துண்டு, அதை போலவே சத்ரியன் வீட்டில் சத்ரியன் புகைத்து பார்த்திருக்கின்றாள் ஷ்ரத்தா.

அப்படியென்றால் வந்தது சத்ரியனா? எதற்கு? அவன் ஏன் இங்கு வரவேண்டும்? என்று வேர்த்துவிட்டது.

 

இரவு எப்பொழுது வந்தான்? காலையில் சென்றதாக சீனியர் கூறியதாக பேச்சு கசிந்திருக்க, தன்னை ஏதேனும்  செய்துவிட்டானா? தூக்கத்தில் தனக்கு எதுவும் தெரியவில்லையா?  என்றெல்லாம் அஞ்சினாள்.

இதில் அவள் சத்ரியன் என்று கிறுக்கி வட்டமிட்டு அவனது பெயரை அழித்து குத்தி வைத்த நோட்டின் தடம் வேறு வேறிடம் இடம் பெயர்ந்து இருந்தது. அதையும் அவன் கவனித்து சென்றியிருக்க வேண்டும். சேர் தன் மெத்தை அருகே இருந்தது இப்பொழுது நினைவில் வந்து போனது.

 

ஷ்ரத்தாவுக்கு இதயம் தாறுமாறாக துடிக்க ஆரம்பித்தது. வந்தவன் தன்னை ஏதாவது செய்து தனக்கு அது உறக்கத்தில் அறியாமல் இருந்தோமா? இதே தான் ஷ்ரத்தாவை கொண்றது.

 

அதே நேரம் அவளது அலைப்பேசி அடித்தது. சத்ரியன் தான் என்று மின்னி ஒளிரும் ட்ரூ காலரில் இருந்த பெயரில் கண்டறிந்துவிட்டாள்.

 

நடுக்கத்துடன் அதை எடுத்து செவியில் வைத்திட, “ஏ.. ஹாய்.. குட்மார்னிங் ஷ்ரத்தா. என்ன எந்திரிச்சு காலேஜிக்கு கிளம்பறியா? இல்லை ரூம்லயே உட்கார்ந்து என் பெயரை நோட்ல எழுதி எழுதி கிறுக்கி அடிச்சி குத்தி, நேரத்தை ஓட்டப்போறியா?” என்றான்.

 

“நீ.. நீ… என் ரூமுக்கு வந்திருக்க.” என்று அதே நடுக்கம் மாறாமல் கேட்டாள்.

 

“ஷ்ரத்தா அங்க என்னை பார்த்தவங்க யாராவது சொல்லியிருப்பாங்களே. பிறகு கேள்வி கேட்கிற” என்று சிரிப்பது ஷ்ரத்தாவுக்கு எரிச்சலை தந்திருக்க வேண்டும்.

 

“யூ… யூ இடியட்.. என் ரூமுக்கு ஏன் வந்த? எதுக்குடா வந்த?” என்று கத்த, சத்ரியன் காதை தேய்த்து, “உன்னை அள்ளிக்கலாம்னு வந்தேன். பச்… தூங்கறப்ப உன்னை தொட்டு என்ன யூஸ் சொல்லு. முழிச்சிருக்கும் போது உன்னை தீண்டணும். அப்ப உன்னோட அழகான கண்ணு என்னை பார்த்து எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுதுனு யோசிக்கவும் வந்துட்டேன். ஒன்னும் பண்ணாம வந்துட்டேன்.” என்றான்.

 

இன்னமும் சத்ரியன் சிரிப்பதை கேட்டு கோபத்தை அடக்க மாட்டாமல் ஷ்ரத்தாவே, “அறிவேயில்லைடா உனக்கு” என்றாள்.

 

சத்ரியனோ “ஓ.. சோ ஸ்வீட்… உன்னை ஒன்னும் பண்ணாம வந்தது உனக்கு ஏமாற்றமா இருக்கா. எனக்கும் சேம் ஃபீலிங். டோண்ட் வொர்ரி… விரைவில் அறிவோட உன்னை உன்னை..” என்று சிரிக்க சிரிக்க, ஷ்ரத்தா துண்டித்து விட்டு எரிச்சலுடன் அமர்ந்தாள்.

 

இத்தனை நாள் ஏதோ தன்னை மறந்துவிட்டிருப்பானென எண்ணியதற்கு மாறாக அறைக்கு வந்து விட்டானே. எங்கே போனான் இந்த எக்ஸ். இப்படி அர்த்த ராத்திரி வெளியே வந்தவனை போட்டு தள்ள வேண்டியது தானே. நெருங்கி போக தான் வேண்டுமா?” என்று தலையை தாங்கினாள். எக்ஸ் தந்த போன் மறைத்து வைத்திருக்க அதை சத்ரியன் பார்த்தானா என்று வேகமாக பார்த்தாள். அது நேற்று வைத்த அதே மறைவிடத்தில் இருந்தது.

 

நேரம் வேறு நகர்ந்தவாறு இருக்க, அவசரமாய் கல்லூரிக்கு ஓடினாள். அங்கேயும் ஹாஸ்டல் பெண் ஒருத்தியால் சத்ரியன் வந்து சென்ற விஷயம் கல்லூரியில் கசிந்தது.

 

இம்முறை மோசமானதாக தான் விஷயம் பரவியது. ஏதோ ஷ்ரத்தா சத்ரியன் லிவ் இன் ரிலேஷன்ஷிப்பில் இருப்பதாகவும், அவன் அடிக்கடி அவளை தேடி வந்து இளமை தாகத்தை தீர்த்து செல்வதாக கிசுகிசுக்கப்பட்டது.

 

கனிமொழி கூட “என்னடி கேள்விப்பட்டதெல்லாம் உண்மையா?” என்றதும் ஒட்டு மொத்த கோபத்தை தோழியிடம் இறக்கினாள்.

 

“என்னை தெரியாதவங்க தான் உளறுறாங்க நீயுமா கனி. அந்த கிறுக்கன் ஏன் வந்தான் எதுக்கு வந்தான்னு தெரியலை. ஆனா வந்துட்டு போயிருக்கான். அவன் வந்தா அவனுக்கு தோதாக நான் நடப்பேனா? அவனை கொன்னுயிருக்க மாட்டேன்.” என்று சத்ரியன் வந்து சென்ற போது தான் உறங்கியதை தெரிவித்தாள். கூடுதலாக காலையில் அலைப்பேசியில் பேசிய விஷயத்தையும் பகிர்ந்தாள்.

 

கனிமொழியும் அனைத்தையும் கேட்டுவிட்டு, “நீ என்னிடம் விலாவரியா சொல்லிட்ட. ஒவ்வொருத்தரிடமும் சொல்ல முடியுமா? இல்லை சொன்னா தான் நம்புவாங்களா? ஆனாலும் சத்ரியன் சார் இந்த ரூமரை அவாய்ட் பண்ணிருக்கலாம். இப்ப அவனவன் பார்க்கற பார்வையே சரியில்லை.

ஒன்னை கவனிச்சியா? நீ சத்ரியன் ஆளுனு என்றதால நிறைய பேர் மதிப்பும் மரியாதையும் கூடவே ஒதுக்கமும் வருது.” என்றாள்.

 

“அது அவன் மேல இருக்கற பயத்துல வந்தது. உள்ளார்ந்து யாரும் செய்ய மாட்டாங்க.” என்றாள் ஷ்ரத்தா.

 

கனிமொழியும், “எஸ்… ஏதோ ஒன்னு. முன்ன ஆளாளுக்கு வந்து சீண்டிட்டு இருந்தாங்க. இப்ப அப்படியில்லையே. நிம்மதியா படிக்கற‌. அதோட டவுட்னா மேடமிடம் கேட்டா சேர் போட்டு தனியா கூட உனக்கு டீச் பண்ணறாங்க. இதெல்லாம் சூப்பர் தானே” என்றாள்.

 

ஷ்ரத்தாவோ தலையை மறுப்பாய் ஆட்டி, “அவன் என்னை சுத்தி இன்வசிபலா ஒரு சிறையை உருவாக்கறான். அந்த சிறையில் தான் நான் சுதந்திரமா இருக்கேன். அவன் என்னை சாதாரணமா சந்தோஷமா இருந்த என்னை, சிறையில் தள்ளி மக்களை நண்பர்களை, பிரித்து தனிமையா உணர வைக்கறான்.” என்றாள்.

 

கனிமொழி எதுக்காம்’ என்பது போல சிந்தித்தாள்.

 

ஷ்ரத்தாவோ மனதிற்குள், என்னை பிரித்து தனிமைப்படுத்தி அவனை தேடி வரவைக்கற திட்டம். அவனை நெருங்க விடற திட்டம்.’ என்றவளுக்கு எக்ஸ் கூறியதும் காணோளியும் நினைவு வர, ‘நெருங்கி வரட்டும் எனக்கும் அவனோட மைண்ட் கேம் விளையாடி அவனை வீழ்த்தணும்.’ என்று திட்டமிட்டாள்.

 

சலசலப்பை தாண்டி, வகுப்பில் ஷ்ரத்தா அவளை தைரியமானவளாக காட்டிக் கொண்டாள்.

நாம் ஒன்றை உருவாக்க மனதில் தயாராகும் போது தானாக அந்த விஷயம் நிஜமாகவே வலுப்பெற்றிடும். அது போல தைரியம் தானாக கூடியது போல தான் உணர்ந்தாள். இல்லையென்றால் கிங்பின்னாக இருப்பவனையே எதிர்த்து பேசி நடமாட முடியுமா?

 

கனிமொழியும் ஷ்ரத்தாவும் மாலை ரெயின்போ மாலிற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

 

மூன்றாம் தளத்தில் உள்ள காபி ஷாப்பில் இரண்டு காபியை ஆர்டர் தந்துவிட்டு அமர்ந்தார்கள்.

 

“இன்னிக்கு கிளாஸ்ல பாடத்தை கவனிச்சாங்களோ இல்லையோ. உன்னை தான் ஆளாளுக்கு ஊடுருவி பார்த்தாங்க.” என்று கனிமொழி பேச, “இரிட்டேட் பண்ணாத கனி.” என்று பருகினாள்.

 

ஆமா… வாக்காளர் ஐடி வந்துட்டதா சொன்ன. யாருக்கு ஓட்டு போடுவ?” என்றாள்‌.

 

“ஊருக்கே தெரியும்‌.. யார் ஜெயிப்பானு. நான் அவருக்கு தான் போடுவேன்.” என்றாள்.

 

“ம்ம்ம். டேக் கேர். எனக்கும் இதான் முதல் முறை தேர்தலில் வாக்களிப்பது. நானும் ஆர்வமா இருக்கேன்.” என்றாள் கனி.

 

“சரி… நான் அப்ப கிளம்பறேன்.” என்று பிரிந்தார்கள்.

 

பள்ளி படிப்பை முடித்த ஷ்ரத்தாவே தற்போது இல்லை. முற்றிலும் மாறியிருந்தாள். அல்லது திவாகர் இறப்பும் சமீபகாலமாக சந்தித்த இன்னல்கள் அவளை மாற்றியிருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் சத்ரியன் போல் ஒருவன் வந்து சென்றதை, அவனோடு இணைத்து பேசுவதை ஒரு நடிகைக்கு வரும் கிசுகிசுவை போல ஞாதாரணமாய் கடக்க முடியுமா?

 

எல்லாம் காலம் தந்த தைரியமாக நினைத்தாள்.

 

அறைக்கு வந்ததும் எக்ஸிடமிருந்து சரியாக அழைப்பு வந்திருந்தது.

தினமும் வந்ததும் மறைவிடத்திலிருந்து எக்ஸ் தந்த போனை எடுத்துப் பார்க்கும் வழக்கமென்பதால் எடுத்ததும் அலைப்பேசி சத்தமின்றி அழைப்பதை அறிந்து கதவை மூடி ஏற்றாள்.

 

“வாழ்த்துகள்.. ஷ்ரத்தா. சத்ரியன் உன் வலையில் விழுந்திருக்கான் போலயே. நேற்று எந்தவொரு பாதுகாப்பும் இல்லாம தனியா உன்னை பார்க்க வந்து சென்றதா கேள்விப்பட்டேன்” என்று ஆரம்பித்தான்.

 

“நீ என்ன லூசா. அதான் பாதுகாப்பு இல்லாம வந்தான் தெரியுதுல்ல. அப்ப என்ன பண்ணிட்டு இருந்த. குறட்டை விட்டு தூங்கிட்டு இருந்தியா..? நீ சத்ரியனுக்கு நிகரான எதிரியா இருந்தா கண்ல பொட்டு தூக்கமில்லாம கண்கானிச்சு நீயே அவனை சாகடித்திருக்கலாம். இதுல அவன் என் வலையில விழுந்தானா? அவனுக்கு தலைக்கு மேல கிறுக்கு ஏறியிருக்கு. அதான் லூசுத்தனமா வந்துட்டான்” என்று பேசினாள்.

 

“உன்னை போய் ஏன் சத்ரியன் தேடி வர்றான்னு நான் கூட யோசித்திருக்கேன். ஏன்னா சத்ரியன் கண் அசைத்தா அழகிகள் வரிசையில் வந்து நிற்க தயார். ஆனா நீ தெரிந்து பேசறியா இல்லையானு தெரியலை. நீ பேசறது சிலது வேடிக்கையாகவும், சரியாகவும் இருக்கு. அதனால தான் சத்ரியன் உன்னை தேடி வந்திருக்கான்.” என்று பாராட்டினான்.

 

“ஆஹ்.. எதுக்கு கால் பண்ணின?” என்றாள்.

 

“அதை சொல்ல தான் அழைச்சேன். அடுத்து சத்ரியன் பேச வந்தா அவனோட இணக்கமா பேசு. பழகு.. அவனோட நம்பிக்கையானவளா மாறு. முதுகுல குத்த அது தான் வசதி.” என்றான்.

 

“எனக்கு துரோகியா மாற பிடிக்காது. வேண்டுமின்னா கத்தியை கொண்டு போய் கொல்ல முயற்சிப்பேன். அதுல அகப்பட்டு இறந்தாலும் எனக்கு ஓகே. ஆனா துரோகம்” என்று இழுத்தாள்.

 

எக்ஸோ “உன் அப்பா அவனை காப்பாற்றிய பின்னரும் அவன் தான் கொன்னுயிருக்கான் ஷ்ரத்தா. அது துரோகம் இல்லையா? இல்லை.. அவனால தான் உங்கப்பா இறப்பு நிகழ்ந்ததுனு இன்னும் பெரிய ஆதாரம் வேண்டுமா?” என்று கேட்டான்.

 

“எங்கப்பா அடிக்கடி சொல்வார். ஆதாரம் இல்லாம யாரையும் குற்றவாளினு சொல்ல முடியாது. எனக்கு நூறு சதம் குற்றவாளி என்ற ஆதாரம் வேண்டும்.” என்றாள்.

 

எக்ஸோ தலையிலடித்து “விரைவில் அதற்கான முயற்சில தான் இருக்கேன். அது கிடைக்கற வரை, ஒரு எல்லைக் கோட்டுக்குள் அவனை நிற்க வைப்ப தானே. நம்பிக்கைகுரியவளா மாறு. மத்ததை தர்றேன் வைக்கறேன்” என்று துண்டித்தான்.

 

ஷ்ரத்தாவோ ‘என்னை வச்சி இந்த எக்ஸ் சத்ரியனை சாகடிக்க திட்டமிடுவது தெரியுது. அட்த சேம் அப்பா இறப்புக்கு சத்ரியன் தான் காரணம்னு சொன்னா சத்ரியனை கொல்ல நான் தயங்கக்கூடாது. ஒருவேளை இந்த எக்ஸே அப்பாவை கொன்றிருந்தாலும் வாய்ப்பு இருக்கு. நான் இவனை மொத்தமா நிராகரிச்சா இவன் யாருனும் எனக்கு தெரியாம போகலாம். யாராயிருந்தாலும் இந்த ஆட்டத்தில் விலகாம கண்டறியணும்.’ என்று முடிவெடுத்தாள் ஷ்ரத்தா.

 

இரண்டு நாளில் பெரிதாக சம்பவம் நிகழவில்லை. மாறாக அரசியல் தான் பேச்சாக இருந்தது.

 

நாளை கல்லூரி விடுமுறை என்பதால், வீட்டிற்கு வந்திருந்தாள்.

ஓட்டு போட்டுவிட்டு அங்கேயே தங்கி இளைப்பாற நினைத்தாள். வீடு கொஞ்ச நாளில் தூசி படிந்திருந்தது. அதனால் வீட்டை சுத்தப்படுத்தினாள்.

பெரும்பாலும் கண்ணாடி கதவெல்லாம் போட்டு ஷெல்ப் மூடப்பட்டதால் ஒட்டடை, தூசி தட்டி வீட்டை பெருக்கி, மாஃப் போட்டு துடைத்தாள்.

அதற்கே இடுப்பு உடைந்தது.

தந்தையும் அவளும் தான் இதெல்லாம் ஞாயிறு விடுமுறை அப்பொழுது செய்வார்கள்‌. பாடலை இசைக்க விட்டுவிட்டு, இருவரும் பேசிக்கொண்டே செய்ததை நினைத்துக் கொண்டு அழுதாள். கண்ணில் தூசி வேறு அவளை உறுத்தியது.

 

அடுத்த நாள் பொழுது புலரவும், காலையிலேயே தயாராகி ஓட்டு போட வந்து நின்றாள்.

அத்தனை ஆர்வம். பதினெட்டு அடியெடுத்து வைத்து முதல் முறை ஓட்டு போடுவது, அதுவும் அவளுக்கு பிடித்த சினிமா பிரபலம்.

அதை தாண்டி இந்த இளசுகளுக்கு வேறொரு அவசியமில்லை எனலாம். அதில் ஷ்ரத்தாவும் சேர்த்தி.

 

வரிசையில் நின்ற பொழுது, குடும்பத்துடன் வந்து நின்றவரை கண்டு ஏங்கினாள். இன்று தந்தையும் அவளும் பேசிக்கொண்டே இங்கே நிற்க வேண்டியது.

 

“லைன் மூவ் ஆகுது. முன்ன போங்க” என்ற போலீஸின் குரலில் முன் நகர்ந்தாள்.

 

“போன் இங்க வச்சிட்டு போங்கம்மா. டோக்கன் வாங்கிக்கோங்க” என்றார்.

 

ஷ்ரத்தாவோ போனில் ஓட்டு போடும் பொழுது செல்ஃபி எடுக்க ஆசைப்பட்டாள். அதை செய்ய இயலாது போனை தந்துவிட்டு, பெயர் கூறி சென்றாள். இடது கையில் ஆள்காட்டி விரலில் மையை போடவும், அதை பார்த்தாள். தனியறை போன்றதில், வாக்கு எந்திரத்தில் அவளுக்கான சின்னத்தில் அழுத்தினாள்.

 

சத்தமிட்டதும் வெளியே வந்து, போனை டோக்கன் தந்து பெற்றுக் கொண்டாள்.

 

தன் ஜனநாயக கடமையை ஆற்றியதும், தந்தையிடம் கூறுவது போல, ஸ்டேடஸ் வைத்தாள்.

 

‘அப்பா… உங்க பொண்ணு ஓட்டு போட்டுட்டு வந்துட்டா’ என்று கூறிவிட்டு கீழே ‘ஐ மிஸ் யூ டேடி.’ என்றும் போட்டிருந்தாள்.

 

வீட்டுக்கு வரும் வழியில், தனியாக நடந்துவந்தாள். அவளது தெருவுக்கு செல்ல இன்னும் இரண்டு தெரு தாண்டும் நேரம், ஒரு காரிலிருந்து ஒருவன் இறங்கினான்.

கையில் துப்பாக்கி இருக்க, ஷ்ரத்தாவை சுடுவதற்கு குறிப்பார்க்கப்பட்டது.

 

ஷ்ரத்தா கண்ணை முடி அதிர்ச்சியில் உறைய, எதிரேயிருந்தவன் சுட்டு முடிக்க, அந்த குறி ஷ்ரத்தாவை தாண்டி பின்னால் வந்த சத்ரியனை பதம் பார்த்தது. அதை அங்கிருந்த அலங்கார கண்ணாடியை விற்கும் ஒவ்வொரு கண்ணாடி துகளிலும் சத்ரியன் பிம்பம் தெரிந்தது. அதன்பின்னரே தனக்கு பின்னால் சத்ரியன் வந்ததை ஷ்ரத்தா அறிந்தாள்.

 

நொடியில் சத்ரியன் தன் பாதுகாப்புக்கு வைத்ததை வைத்து சுடவும், காரில் ஏறி தப்பித்தான் வந்தவன்.

 

ஷ்ரத்தா பயத்தில் நடுங்க, சத்ரியனோ உதட்டை கடித்து தன்  கையை பார்வையிட்டான். அங்கே செங்குருதி வழிந்திருந்தது.

 

-தொடரும்.

பிரவீணா தங்கராஜ்.

 

 

 

 

 

 

அத்தியாயம்-28

 

சொன்ன நேரத்தினை விட மிக தாமதமாக தான் வந்து சேர்ந்தார்கள். வழியில் ‘குல்பி… மில்க் ஷேக்… ஐஸ் கேக்… பிஷ் பிரியாணி’ என்று சாப்பிட்டு வேண்டுமென்றே ரியா தாமதப்படுத்த ரித்தீஷ் அவள் வேண்டுமின்றே செய்தாலும் அவனும் விட்டுவிட்டு வாங்கி கொடுத்து நின்றான்.

அவளின் சேட்டையென புரிந்தாலும் மாமா காலையில் இவர்களுக்காக யோசித்து போக சொன்னதால் இந்த முறையும் ஒன்றும் சொல்ல மாட்டார்கள் என நினைத்தான்.

ஆட்டோ இவர்கள் வீட்டுக்கு வந்து சேரும் நேரம் ஐஸூ ஆட்டோவில் உறங்கி கொண்டிருந்தாள்.

”என்னடா இது மணி எட்டு ஆகுது ஆறு மணிக்கு வர்ற சொன்னேன்” என்று வைதேகி வாசலில் வந்தார்.

”ஐயோ அக்கா எல்லாம் உன் மகள் செய்த வேலை…” என்று இறங்கியவன் வைதேகி ஐஸூவை எழுப்ப கண்டு

”இரு அக்கா நான் தூக்கிட்டு வந்துடறேன்.. அவ ஃபிஷ் பிரியாணி சாப்பிட்டா தூங்கட்டும்” என்று அலுங்காமல் தூக்கினான்.

வைதேகி தனது தம்பியை வைத்த கண்ணெடுக்காமல் பார்த்தார். மகள் ஐஸூ அவனின் மார்பில் ஒடுங்கி அவனின் கழுத்தை கையில் சுற்றி கொண்டு உறக்கத்தில் இருக்க கண்டு மனதில் நிம்மதி பதிந்தது.

அறைக்குள் வந்தவன் அவளை கட்டிலில் படுக்க வைத்து நிமிர அவளின் சேலை முந்தானை ஒழுங்கு படுத்தி போர்வை போர்த்தி நெற்றியில் இதழ் பதித்து வெளியேறினான்.

”அக்கா நான் கிளம்பறேன்” என்று ரித்தீஷ் கிளம்ப

”டேய் காலையில் போ..”

”இல்லை அக்கா அது மாமா.. ” என திணறி இழுக்க

”உங்க மாமா தான் சொன்னார் இவ்ளோ நேரம் கழிச்சு அவன் மறுபடியும் வீட்டுக்கு போய் தூங்கணும் அதுக்கு இங்க இருக்க சொல்லு. அசதி தானே சொன்னார்” என சொல்ல சிறிது நேரம் யோசித்தவன் அவுட் ஹவுஸ் சாவி எடுத்து பெட்ஷிட் தலகாணி எடுத்து சென்றான்.

”இங்கே தூங்கலாம்ல? ” என்றார் வைதேகி.

”இல்லை கா கொஞ்சம் அங்க தனியா இருக்கேன்..” என உரைக்க

”என்னவோ போ” என்று உறங்க சென்றார்.

அவுட் ஹவுஸ் சென்று படுத்தவன் இன்றைய ஆனந்தத்தில் மனம் நிறைந்து உறங்கினான்.

அடுத்த நாள் எழுந்த ஐஸூவுக்கு தனது அறையில் இருக்க போனை எடுத்து முதலில் ரித்தீஷூக்கு போன் செய்தாள்.

”குட் மார்னிங் ரியா”

”பேட் மார்னிங்… போ… எழுந்துட்டியா… ஐ மிஸ் யூ மாமு” என்று உலரியவளிடம்

”எல்லாம் குட் மார்னிங் தான் அவுட் ஹவுஸ்ல இருக்கேன்” என்றான்.

அடுத்த நொடி பெட்டில் இருந்து கீழே இறங்கி கதவை திறக்கும் நேரம்

”ஏய் ரியா… அப்படியே ஓடி வந்துடாதே… முகம் அலம்பி பிரஷ் பண்ணி பொறுமையா வா.. எங்கயும் போகலை இங்க தான் இருக்கேன்” என்றான்.

ஐஸூவோ ஒன் செகண்ட்’ என்று மடமடவென பிரஷ் செய்து முகம் அலம்பி வந்தவள் கண்ணாடியில் நின்றால் தலையை வாரி விரித்து விட்டு பொட்டு மட்டும் வைத்து கதவைத்திறக்க வைதேகி காபியை அவள் முன் நீட்டினார். அவளோ காபி எடுத்துகொண்டு வெளியே போக

”ஈஸ்வருக்கு காபி கொடுதுட்டேன் டி” என மகள் அவனுக்கு தான் எடுத்து செல்கின்றாள் என்று எண்ணி பதிலுரைத்தார்.

”உன் தம்பிக்கு காபி எல்லாம் இல்லை இது எனக்கு தான்.. நான் உன் தம்பியை சைட் அடிக்க போறேன்” என்று ஓட வைதேகி வாயை பிளந்து

‘பார்த்தியா கழுதைக்கு பேச்சை… காபி கொடுக்க மாட்டாலாம் ஆனா என் தம்பியை சைட் அடிப்பாளாம்’ என மகிழ்ச்சியாக சமைக்க சென்றார்.

காபியை ஒரு திண்டில் வைத்து ரித்தீஷ் இருக்கும் இடம் வந்து அவனை பின்னால் இருந்து அணைக்க

”ரியா…” என்ற காதலோடு அவளை முன்னே இழுத்து நெஞ்சில் சாய்ந்து கொண்டு ஜன்னலை பார்த்தான்.

”நான் தான் வர்றேனு தெரியுமா?” என நிமிர்ந்து கேட்க

”உன் கொலுசு சத்தம், வளையல் சத்தம் எல்லாம் தெரியும் டா” என்று உச்சி முகர அவன் ஜன்னலில் வெளியே பார்வை பதிக்க கண்டவள் எங்கோ ஒரு வீட்டில் ஒரு பெண் இருக்க கண்டு,

”என்னை விட்டு யாரையோ சைட் அடிக்கறியா” என்றாள்.

”ஏய் லூசு.. உனக்கு ஐஸூ பேரு வச்சதுக்கு பதிலா லூசு வச்சி இருக்கலாம்… அங்க இருக்கற பொண்ணு கண்ணுக்கு தெரியுதா… ஜன்னலில் வெளியே காட்டி அங்க பாரு என்று சொல்ல அங்கே பட்ரோஸ் எல்லாம் வெள்ளை, இளஞ்சிவப்பு என்றிருக்க கண்டாள்.

”ஐ மாமா எவ்ளோ அழகா இருக்கு. தென் இங்க காற்று சில்லுனு விசுது” என தென்றலை இதமாக உணர செய்ய அடுத்த நொடி ரித்தீஷ் கைகள் அவளின் வெற்றிடையில் தவழ அதில் நாணம் கொண்டாள்.

”ரியா உனக்கு உங்க வீட்டில இங்க பூ இருக்கறதே தெரியாதா?” என்று கேட்க இல்லை என்றே தலை அசைத்தாள்.

”மாமா இது மாதிரி சில்லுனு காத்து வீசும் என்று கூட தெரியாது.” என்று அவன் மேலே சாய்ந்தவளை விலகி நிறுத்திட, புரியாமல் குழம்பி பார்க்க வைதேகி வந்து நின்றார்.

”ஏன் டா அவ தான் இப்ப எழுந்தா நீ அப்பவே எழுந்துட்டா பசிக்கலையா வா வந்து சாப்பிடு” என அதட்டி அழைத்தார்.

”மாமா நான் குளிச்சுட்டு வரும் வரை நீ சாப்பிடக்கூடாது சொல்லிட்டேன்… ” என்று சிட்டாக பறந்து சென்றாள்.

இப்போ இது வேற நான் சமாளிக்கனுமா என மெல்ல நடந்து வந்தான். இவனுக்காக அங்கே தணிகாசலம் காத்திருக்க, இறைவனை எல்லாம் வேண்டி கொண்டு வந்து அமர்ந்தான்.

பொங்கல் தாளிக்க நேரம் எடுக்க அதற்குள் ஷவரில் குளித்து வந்து நின்றாள் ஐஸ்வர்யா. அவள் இவனை காத்திருக்க வைக்க கூடாதென்று உணவு உண்ணுவதற்காக தான் வேகமாக குளித்து வந்தது. இருந்தும் அவன் அமர்ந்து விட்டானென ஒரு பார்வை பார்க்க ரித்தீஷ் கண்களில் ‘மாமா இருக்கார் டி ப்ளீஸ்…’ என கெஞ்ச கண்டவள் அவனுக்கு பரிமாற எண்ணி வந்தவள் அவன் அருகே அமர்ந்து கொண்டாள்.

வேண்டுமின்றே அவனை பார்க்காமல் தவிர்த்தாள்.

பொங்கல் சாம்பார் சட்னி என்று வைத்து உண்ண ரித்தீஷ் தன்னிடம் இருக்கும் முந்திரி திராட்சை எல்லாம் தனியாக எடுத்து வைக்க தணிகாசலம் நீர் அருந்த செய்யும் கேப்பில் ரியா தட்டுக்குள் இருக்க தணிகாசலம் விரைவாக சாப்பிட்டு எழுந்து கொண்டார்.

பரத் ஏற்கனவே பள்ளிக்கு சென்றதால் அவன் இல்லாமல் வைதேகி சாப்பிட்டு முடிக்க ரித்தீஷ் இன்னும் பொறுமையாக சாப்பிட்டு முடித்தான்.

அவன் அப்படி சாப்பிட செய்தான் என்பதே உண்மை. ஐஸூவின் கை அவனின் கைகளை கிள்ளி கொண்டு இருக்க அவன் அமைதியாக இருந்தான்.

வைதேகி கிளம்பிட ”ஐஸூ கை வலிக்குது விடு” என்று சொல்ல ”என்ன சொன்ன?” என்று மேலும் கிள்ளினாள்.

”ரியா கை வலிக்குது டி விடு” என்றதும் விடுவித்தாள்.

“அது எப்படி டா அக்கா மாமா என்றாலே இப்படி பயந்து சாகற.. நான் அவ்ளோ சொல்லிட்டு வேகமா வந்தா சாரு சாப்பிட உட்கார்ந்தாச்சு?”

”அதுக்கு இப்படியா டி… நான் செய்யற வேலை எல்லாம் நீ செய்யற… நான் கிளம்பறேன்..” என்றதும் அவள் முகம் வாடியது.

”இங்க பாரு அடுத்த வாரம் ஜாப் சேரணும். அதுவரை மணி இயர்ன் பண்ண வேண்டாமா” என்றதும் தலையில் முட்ட ஐஸூவும் விடுவித்தாள்.

அவன் சென்றதும் அறையில் முடங்காமல், அவள் அன்னை என்ன செய்கின்றார் என்று கிச்சன் பக்கம் பாட்டு கேட்பது போல நின்று அவள் அன்னையின் பார்வையில் கவனிக்காமல் இருபது போல காட்டி கொண்டு சமைப்பதை கவனமாக பார்த்தாள்.

மாலை ஆனதும் வீட்டுக்கு போக பிடிக்காது ரித்தீஷ் வெளியே சுற்ற இவனை பார்க்காமல் இவன் வரும் நேரம் காத்திருந்த ரியா முகம் என்னவோ போல மாறியது.

தணிகாசலம் வைதேகி மகளின் முகம் காணாமல் இல்லை ஏதோ வருத்ததில் இருப்பது புரிய அவள் இஷ்டம் போல இருக்க விட்டுவிட சொன்னார். அவள் தான் டி‌வி வேணாம், பாட்டு வேணாம், நெட் வேணாம், புக் வேணாம் என்று சுவரில் சாய்ந்தும் கட்டிலில் உறங்க முயலுவதும் இருக்க நேரம் கடத்தினாள்.

அடுத்த நாள் போனில் ரித்தீஷ் பேசி முடித்ததும் கல்லூரி கிளம்பினாள். அதுவும் அவளின் அப்பா காரில் டிரைவர் அழைத்து செல்ல கதவை திறந்து இறங்க கண்டான் யுகேந்திரன்.

இங்கே பலர் படிக்கும் மாணவர்கள் காரில் வருவது அறிந்தவன் தான் ஆனால் இவள் வருவதை பார்த்தான்.

அவளை பற்றி டீடெயில்ஸ் பார்க்க, அதில் ஐஸ்வர்யா தணிகாசலம் என்றிருக்க போனில் போட்டோ எடுத்தான்.

பாடம் நடத்தும் நேரம் ஐஸூ என்னவோ யோசனையில் இருக்க கண்டான். அவனுக்குமே என்னவோ போல படம் நடத்தி அவளிடம் பேச வருகையில் ரித்தீஷ் இருக்க கண்டான்.

ரித்தீஷ் ஐஸூவிடம் கெஞ்சி பேசி தலையில் கொட்டா ரித்தீஷ் அதனை இனிதாய் ஏற்று ஆட்டோவில் ஏறி செல்ல கண்டான்.

அவனுக்குள் குழப்பம் அதிகமாகியது.

ரித்தீஷ் போன் எண் வாங்காமல் போனது இன்று தான் தோன்றியது.

ஐஸூவை விட சென்றவன் “கொஞ்ச நேரம் இரு வந்துடறேன்” என்ற சொல்லி ரெஃப்ரெஷ் ஆக செல்ல ,அவனோ போனை எடுத்து டேபிளில் வைத்து பேப்பர் படிக்க செய்தான்.

போன் ரிங் ஆக பரத் தான் ”மா இங்க பார்றேன் வீட்டுக்குள்ள இருந்தே ஐஸூ கால் பன்றா?” என்றான் .

ரித்தீஷ் அதனை எடுக்க போக வைதேகி வந்து ஆன் செய்து ஸ்பீக்கர் போட்டு ரித்திஷை அதட்டினார்.

ரித்தீஷ் தடுமாறி பேசினான்.

”ரித்தீஷ்… போன் செய்தா உடனே எடுக்க மாட்டியா மங்குனி மாமா.” என்று பேச ஆரம்பிக்க தணிகாசலம் அதே நேரம் உள்ளே வந்தவர் பரத் சிரிக்க கையால் அவனை விரட்ட அவனும் சிரித்தபடி வெளியே செல்ல ஷூ அணிந்தான்.

”ரித்தீஷ் மாமா உங்க மாமனார் சொன்னார் அக்கா சொன்னாங்க அப்படினு வீட்டுக்கு கிளம்பிடாதே… உன்கிட்ட பேசணும்…” என்று ஆரம்பித்தாள்.

”ரியா…அப்பறம் பேசலாம் சிக்னல்” என்றதும் வைதேகி மிரட்ட அமைதியானன்.

”போ மாமா.. நீ மோசம்… நீ என்ன சொன்ன அடிக்கடி காலேஜ் லீவு போட்டுட்டா அப்படி செய்யாதே.. பாடம் புரியல என்றால் நான் உனக்கு சொல்லி தர்றேன் சொன்ன. இப்ப பாரு எத்தனை லீவு.. பாடமும் புரியலை… ஆடி ஆவணி என்று இங்க இருக்க சொல்ற… யாரு எனக்கு பாடம் சொல்லி தர்றது… அப்பறம் அப்பா என்ன சொல்லுவார் தெரியுமா? என்னவோ நான் படிக்க சோம்பேறி ஆகிட்டேன் படிப்பில ஆர்வம் இல்லை சொல்லி திட்டுவார். மரியாதையா டுடே சாப்டர் சொல்லி கொடு” என்று போனை வைக்க ரித்தீஷ் அக்காவை பார்த்தான். தணிகாசலம் அறைக்குள் யோசனையோடு போனார்.

மணி ஏழுக்கு ரித்தீஷ் புக் பேனா வைத்து ரியாவை முறைக்க, அவளோ கண் அடித்து “சொல்லி கொடு மாமு” என்றாள்.

”உனக்கு போன் ஸ்பீக்கர்ல இருக்கு தெரிந்து தானே இப்படி பேசியிருக்க?” என்று கதை திருக.

”ஆமா ஆமா” என சிரித்து ”போன் பேசிய கொஞ்ச நேரத்திலே அந்த பரத் லூசு சிரிச்சுது… நீ பேச யோசித்து இழுத்த அதே புரிஞ்சுடுச்சு. அதான் நம்ம டிராமா எப்படி?” என்று சுடிதார் தோளில் இருக்கும் துப்பட்டாவை இழத்து விட அவனோ அவளை அதட்டி உண்மையிலே பாடம் சொல்லி தர ஆரம்பித்தான்.

”மாமா போதும் தூக்கம் வருது” என்று சொல்லியும் அவன் விடாமல் படிப்பில் கொட்டி சொல்லி கொடுக்க முணங்கியபடி படிக்க ஆரம்பித்தாள்.

 

தொடரும்